OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bloemtjens/De Schrijver aan zijn werkjen

| Bloemtjens door Willem Bilderdijk De Schrijver aan zijn werkjen. | Toewijing. → |
* Uitgegeven in Amsterdam door PieterJohannes Uylenbroek.
# Bloemtjens/Toewijing

| ← De Schrijver aan zijn werkjen. | Bloemtjens door Willem Bilderdijk Toewijing. | ADELHILDE AAN EERRIJK: Maagdebrief. → |
* Uitgegeven in Amsterdam door PieterJohannes Uylenbroek.
# Bouwkundig Weekblad/Jaargang 18/Nummer 21/Aan het Weekblad Insulinde ontleenen wij

* Afkomstig uit het Bouwkundig Weekblad, jrg. 18, nr. 21 (21 mei 1898), p. 165. Publiek domein.
[ 165 ]Aan het Weekblad „Insulinde”, gewijd aan Koloniale Zaken, ontleenen wij het onderstaande. De opzichters van de B. O. W. in Indië zijn zeer ontevreden met hunne positie, zooals ons uit hoofdartikels in de Loc. gebleken is. Dit is de aanleiding geweest tot een vergadering te Sido-Ardjo op 10 April, waar besloten is tot de oprichting eener Vereeniging van Bouwkundigen in Nederlandsch-Indië. De vereeniging is opgericht met 133 leden, waaronder 11 archi­tecten, 35 opzichters 1e klasse, 49 opzichters 2e klasse en 39 opzichters 3e klasse. Zij is gevestigd te Soerabaia. De maandelijksche contributie bedraagt f 1.50. De vereeniging zal een orgaan uitgeven onder een niet-bezoldigden hoofd-redacteur. Het defini­tieve bestuur bestaat uit de heeren: Franken, architect te Pasoeroean, en de opzichters Willebrands te Lawang, Dubois te Malang, Rouwenhorst te Modjokerto, Béraud te Sido-Ardjo, Andriesse te Toeloengagoeng, Swarthof te Modjokerto. Als een merkwaardig teeken, hoe algemeen de ontevredenheid dezer waterstaats ambtenaren is, moge dienen, dat er op de vraag of het wenschelijk ware zulk een vereeniging te stichten, 143 antwoorden zijn ingekomen van collega’s, waarvan 140 die in­stemden met het plan: slechts 3 deelden mede dat de ambtenaren der B. O. W. geen reden tot klagen hebben. Zij zelf waren zeer tevreden. Enkele liefelijke woorden aan het adres dezer tevreden lieden konden natuurlijk op de vergadering niet ontbreken. Wij hopen dat de ingenieurs van den waterstaat deze vereeniging zullen kunnen steunen.
# Bolivianos, el hado propicio

Bolivianos, el hado propicio is het volkslied van Bolivia. Het werd op 18 november 1845 voor het eerst gespeeld in La Paz, ter herdenking van de Slag bij Ingavi, 4 jaar eerder. In 1851 maakte staatshoofd Generaal Manuel Isidoro Belzú dit lied tot het officiële volkslied van Bolivia.
De tekst is geschreven door dr. José Ignacio de Sanjinés (1786-1864), jurist en dichter. De muziek is geschreven door de Italiaan Benedetto Vincentti, die onder de Boliviaanse president Ballivián benoemd werd tot directeur van de Muziekband van de Boliviaanse strijdkrachten.

## Tekst:

Bolivianen, het gunstige lot Heeft onze eden en verlangens bekroond Vrij, al vrij is deze grond, De slaafse toestand is opgehouden te bestaan. Het geschreeuw van de oorlog van gisteren En het gejammer van de afschuwelijke oorlog Worden vandaag gevolgd in een harmonieus contrast Door zoete zang van vrede en eenheid Worden vandaag gevolgd in een harmonieus contrast Door zoete zang van vrede en eenheid
Refrein: Van ons vaderland hebben we de verheven naam Gehouden in roemrijke pracht En op haar altaren zweren we opnieuw, Te sterven voor weer als slaaf te leven! Te sterven voor weer als slaaf te leven! Te sterven voor weer als slaaf te leven!
Hier besteeg gerechtigheid haar troon,
Die de kwade onderdrukking niet kende
En uit deze roemrijke gebeurtenis kwam Vrijheid! Vrijheid! Vrijheid!  Want de zonen van de grote Bolivar
Hebben duizenden en duizenden malen bezworen
Eerder te sterven dan Het prachtige vaandel van het vaderland vernederd te zien REFREIN
Eeuwige eer zij voor de dappere strijders Wier heldeneer en standvastigheid De roem hebben veroverd die het gelukkige Bolivia nu begint te genieten Laten hun namen in marmer en in brons Doorgegeven worden aan de verre tijden En in welluidende liederen herhalen we de roep: Vrijheid! Vrijheid! Vrijheid! REFREIN
Als een vreemde macht op een dag Bolivia wil onderwerpen Hij bereide zich voor op het fatale noodlot Dat de hoogmoedige invaller bedreigt. Want de zonen van de grote Bolivar Hebben duizenden en duizenden malen bezworen Eerder te sterven dan Het prachtige vaandel van het vaderland vernederd te zien REFREIN
# Bloemtjens/De krekel

| ← DE ZONNEBLOEM, op gegeven zangmaat. | Bloemtjens door Willem Bilderdijk DE KREKEL. | LEVEN. → |
* Uitgegeven in Amsterdam door PieterJohannes Uylenbroek.
[ 79 ]
De krekel.
# Bouwkundig Weekblad/Jaargang 18/Nummer 21/Bureau voor plaatsing van opzichters en teekenaars

* Afkomstig uit het Bouwkundig Weekblad, jrg. 18, nr. 21 (21 mei 1898), p. 165. Publiek domein.
BUREAU VOOR PLAATSING VAN OPZICHTERS EN TEEKENAARS.
Marnixstraat 402, Amsterdam.
Aantal ingeschreven sollicitanten voor: Bouwkundig Opzichter 5. Bouwkundig Teekenaar 1. Bouwkundig Opzichter-teekenaar 9. Aantal aanvragen voor: Bouwkundig Teekenaar 1. Bouwkundig Opzichter-teekenaar 2. Aantal geplaatste sollicitanten: Bouwkundig Opzichter-teekenaar 1.
# Bredero/Ha! licht vervlogen wyllen

LIEDT.
Op de Wyse: O schoonste Personagie. Ofte Si tanto Gratiose.
Ha! licht vervlogen wyllen, ’t Herdencken van u weelde maact my druckig! Wat nyt dot u soo yllen? Laas! tot mijn ramp, daer ick scheen soo gheluckich, Ja soo verweent, Dat de ghemeent My Loffelijck verhieven, Als ick met Dichten Een yder soght te stichten En believen.
Doe wat my d’Hemel gunstich, De Werelt loegh op my soo Vriendelijcke, Ghy Lief noemde mijn kunstich, Om dat myn lust, een reeden te verrijcke, U heusheydt wast, Die wel en vast Mijn harde Rymeryen Wist te versmeden En op syn rechte steeden Juyst te vlyen.
Daar mijn de vroome wenschen De troost van Lief met ontelb’re ghelucken, Het schuymsel van de Menschen Soeckt daar myn Heyl nu nydich te ontrucken, Want Out en Jongh Met gifte tongh Mijn Eere my berooven. Seer licht de lieden Het goed ten quaaden dieden En ghelooven.
Dit pynnight mijn met smarte En martert, laas! min afgemende Ziele, Lief magh dit van u harte, Dat ghy u Vrient onschuldicht laten vernielen Om ’s vollicx praat Of ymants haat Vol enckel snoode looghen? Mijn troost, mijn vreughde, Ach! hebben nu de deughde Gheen vermoghen?
Soo g’lijck ghelijck doet Minnen, Wat doetje dan my van u deur afwysen? Helaas! d’eedele sinnen Die ghy voor sulcx uyt jonsten pleeght te prijsen, Sullen sy mijn Een oorsaack syn Van ballingh steets te blijven? Soo magh ick vloecken Pampieren, Pen en Boecken En het schrijven.
Want had ick niet gheschreven, Soo sou mijn naam nu niemant uyt Trompetten; Ick waar oock niet verheeven, Noch niemant sou op my soo nauwe letten; De achterclap Noch lachtertap En sou my nu niet quellen, Men sou mijn treden, Mijn passen, noch myn schreeden Dust niet tellen.
t Schijnt dat de groote Gooden (Vermoeyd van mijn haer troetelkint te speelen) Deese strenghe ghebooden En leyder wat u lieve Mont beveelen, Omdat mijn druck En ongheluck Te lichter my sou vallen. Nu t can verkeeren, Want Boeren werden Heeren, Berghen dallen.
t Gheluck dat stuurt in staaten Weet-nieten Rijck en overstoute plompen; Haar onbescheyden maaten Doet dees mijn Borst met diepe suchten pompen De traantjes al, Die by gheval Bevroosen van mijn schieten Als fijne Parlen, Die ick hou voor het dwarlen Van Margriete.
Vaart wel, vaart wel Joffrouwe Ick dool opt Lant by t hooghe Huys te Muyen. Mijn Liefd sal niet verkouwen Al loost de Wint stormwinden, Haghelbuyen, Ja vlocken grijs, Jaght Sneeu en Ys Smelt voor mijn vier met schande. Kunt ghy niet rusten, Soo denckt onder u lusten Op Garbrande.
# Bredero/Heb ick u niet geseyt

LIEDT.
Stemme: Cupido geeft mijn raet, &c.
Heb ick u niet geseyt Dat ghy noch eens sout missen U rustighe schoonheyt Of u wackere frisschen, Blijde ghestaltenissen, Door sieckt of qualijck vaert? Segt my, segt nu, waer isse, Daer ghy soo trots me waert?
Recht als een vaste Roots Sich niet en kreunt aen winden; Soo was u hart te groots Voor al die u beminden; Maer nu men siet verswinden U schoonheyt (voor verhaelt), Nu can men licht bevinden Dat uwe grootsheyt daelt.
Wat werd hier op ter aert Meer als schoonheyt gepresen? Als deughd daer by vergaert Met reden en met wesen; Ey, dat ’s een uytgelesen Schoonheyt die niet verdwijnt, D’ander bereyt veel vresen, En s’is niet dat sy schijnt.
De schoonheyt van t’aensicht Can haest een van verdoren, En doet een vrou seer licht Tot snoode lust becoren, Maer recht schoon wert geboren Uyt een Hemels ghemoet, Ghy hebt het valsch verloren En vint het dierbaer goet.
Te voren en mocht u Schier niemant sien of raken, En tegenwoordich nu Staet ghy yeder te spraken; Ay wat seltsamer saken En wonderlijcker daat, ’t Verlies dat doet u maken Een seer veel schoonder staat.
De schoonheyt die ghy wint, Can ick ghenoech niet eeren, Die wert van my bemint Met hertelijck begeeren, ’t Welck niet en kan verkeeren Door tijt, nochte door druck; Siet, hier aen meuchdy leeren U groot en goet gheluck.
Soo wie een schoone siet En daer op stelt sijn sinnen, Wannneer hij ’t schoon gheniet, Het geen hy wenscht te winnen, ’t Bedroeft hem haest van binnen, Soo sijn schoon yets vervalt, En soo licht in syn minne, Als haer wanckel gestalt.
Siet hoe die schijn verlebt Door een weynich beswaren; De schoonheyt die ghy hebt Verbetert door de Jaren, Over sulcx sal oock varen Mijn liefd’ met u int graff, Indien ghy kunt bewaren ’t Geen u u sieckte gaff.
Neemt dese spiegel voor, En spiegelt u ghedachten, Ick weet, ghy sult hier door U wel voor hoochmoet wachten. Alsulcke groote crachten Uyt sellifs-keniis rijst; Wilt niemant seer verachten En middelmatich prijst.
# Bredero/Het heylich vat der Goon

SONNET.
Het heylich vat der Goon, waar in dat sijn gesloten De plagen en de straf van 't menschelijck geslacht, Is, laas! voor mijn ontdeckt, geopent onverwacht, Want 'k hebber al bereets veel smarten af genoten.
Mijn sinnen met geweldt die sijnder af gesloten, Mijn leden af geknaaght tot op het kaele been, Mijn Hert dat is vol viers en 't sendt sijn suchtjens heen Met laster en met lof gestrengelt en doorschoten.
Helaas! mijn hart meent u, Pandora, schoon en wit, U, die het dient en smeeckt en viert ende aenbidt, Om eens van u getroost in al mijn pyn te wesen.
O Schoone! doet dan op, doet op het tweede vat, Dat my verdrinckt en brant! doet op de waarde schat, Daar al de Heyl in is, die my stracx kan genesen.
# Bredero/Hoe lustigh is ’t te spreken

LIEDT.
Stemme: Ick kan nu niet bedwinghen myn uytgelaten vreucht, &c.
Hoe lustigh is ’t te spreken Met verstandighe Lie’n! Die geen ooghen gebreken, Noch kennis om te sien Op yder dingh Soo sonderling Als ’t mooghlijck kan geschie’n.
Want die gemeene wetten Van een scherp-sinnigh hooft, Is: met op-merck te letten Eer ’t toe-stempt of gelooft Der boosen vond Of loosen mond, Die ’t sot hart licht gelooft.
De Kloeckaarts onderscheyden Het wesen vande schyn: Geen schaduw kan haar leyden Van het waarachtigh zyn. Haar oordeel sift, Het schilt, het schift En schuymtet grof van ’t fyn.
Naar een beslepen schrand’re Heb ick alt’sints bespeurt, En, onberoemt, uyt and’re Een sulcken een gekeurt, Die mijn gemoed So heel voldoet Als ’t nau van duysent beurt.
Myn Sappho kan stracx mercken De grondvest en het wit Van alle ed’le wercken, De zenuwen en ’t pit En waar de kracht Van het gedacht In rauwe bolster sit.
Haar snelle geest kan dringen Tit in het ingewant Van d’alderfynste dingen Diemen op aarden vant Of vinden sal, ’t Sy van wat stal, Sy kleynstet door ’t verstant
O spits-zinnige zinnen! Geleerd en op-gevoed Om zielen t’overwinnen Van ’t alder-klaarste bloed, Hoe haast naamdy U heerschappy Over mijn swack gemoed?
U gesicht doet beswymen, Men sach ’t aan mijn geschie’n; Ghy toovert met u rymen De voor-barighste lie’n, Die ghy versuft Als zy ’t vernuft Van u besinnigh zien.
Ghy puft de school-geleertheyd Met u vloeyend gedicht, Want ’t is niet dan verkeertheyd Dat dwinght en niet en sticht. U Poësy Of rymery Is innerlijck verlicht.
Ons vriend’lijck redeneren, Van heusheyd sonder maat, Dat sal noch Kan verkeeren, Het gaat hoe dattet gaat. Maar siet, dat ghy, O Sappho! my U Phaon niet verlaat.
# Bredero/G’luckige Jonge L’ien

BRUYLOFTS-LIEDEKEN.
Op de Stemme: Onder een Linde groen, &c.
G’luckige Jonge L’ien, wy wenschen u met vreught  Al het geen dat ghy begeert,  Of dat u kan zyn vereert  Van’s Hemels milde deught; Daer by, dat ghy mooght sien, van uwe lichaams Jeught  Jonghe Vorsten van u zaat,  Soo van macht en sulcke staat  Als ghy haar wenschen meught.  Daniel Vorstens siet eens an  De Vorstin die u verwan,  Met haar groot gemoet,  Met haar schoonheyt soet,  Met haar wijsheyt vroedt  En al ’t ander goedt,  Dat ick niet noemen kan.
Speel-nootjens bly van gheest, ay Loddert eens ter zy  Met u ooghjens lief en schoon,  Hoe dat sy malkander noon  Op ander leckerny, Diemen pluckt in ’t groen Foreest van Venus borgery,  Wie dat daar maer eens af eet,  Al zyn leven hem vergeet  In soete fantasy.  Speel-Meysjen wilt ghy ’t bestaan?  ’k Wil met u oock wel eens gaen  Daarmen soent en kust,  Daarmen soetjes rust,  Daar een mensch zyn lust  Wel een weynich blust,  Maar nimmer kan versaan.
Is dat geen groote saak, gheen vreuchde sonder ent,  Dat een mensch een smaak geniet,  Die hem nimmermeer verdriet,  Hoe zeer men ’t hem gewent? Och ’t is een zoet vermaack! doch ’t is my onbekent,  Maar ick heb somtijts gehoort,  Hier en daar somwijls een woort  Van daar of daar ontrent.  Nu Vrouw-Bruyt gaat an, ay gaat!  Daar dat soete Lief-kruyt staet.  Siet, de Bruydegom  Siet so dickwils om,  Siet, hy wencktje stom,  Kom myn Liefje kom,  Komt gaan wy, ’t is al laat.
Vaart wel, vaart wel Vrou-Bruyt, wy wenschen u goe nacht  Met de grootste vriendlijckheyt.  Ach daar wertse ons ontleyt  En voort te bed ghebracht. Ay Speel-nootjes krijt niet luyt  Als ghy haar Maagdom beschreyt,  Want het is een mallicheyt,  Daar ellick een om lacht.  Komt Bruygom, komt, drinckt mey myn  Eerst een frissche Roemer Wyn.  Wat ghy zyt te stil,  Drinckt een halve gril:  Wat so, doet myn wil,  Treckt nu opter tril  Ghy sult te vryer zijn.
# Bredero/Het Jaer werd nuw, de Tijd is oudt

JAAR-LIED.
Stemme : Staat op Heer toont u ontversaaght, &c.
Het Jaer werd nuw, de Tijd is oudt, ’t Gemeene volck vermenichvout: De Werelt was beschreven, Dat yder in zijn eyghen stadt Souw van zijn hooft en van zijn schat Den Keyser schatting gheven.  Joseph treckt op na Bethelem De swangh’re maghet neffens hem: Maar alsser zyn ghekomen, De huysen waren soo beset, Men vant’er bulster nochte bedt, Het was al in ghenomen.
Van weyts en van vermoghen lien, Die over al zijn seer ontsien En willich inghelaten: Maar Godes Vrient en trouwe knecht, Om zyn aan-sien van buyten slecht, Die sluytmen opter straten  In ’t hartste vande Winter kout, Terwijl de Grooten bout en stout Verdolen in haar lusten, Den Heer des Hemels wert gebaart En vindt hier, leyder! op der aard’ Gheen plaats daar hy mach rusten,
Als in een oudt verlaten schuur. Helaas! zijn menscheyt viel hem suur, Dies hem de Eng’len loven: Maar siet eens wat een goedigheyt, De Heer komt in ootmoedigheyt Selfs uyt zijn troon van boven.  Dees bootschap was nauwlicks vertelt De swerte Herders op het veldt, Of sy lieten haar haven En toghen daar met yver heen, Ghelijck als oock de Wyse deen, Die God haar gaven gaven.
Het Jaar vernuwt wel alle Jaar, Al singhen wy ’t nu met malkaar, Wat leght daar om bedreven, Als wy niet in ons selven treen En God de Heer met danckbaarheen Het zyne niet en gheven?  De vrouwe volghen zyn ghebodt, En gaan uyt haar self in tot Godt, Om wie zijt al verliesen: Maar ’t Werelts volck is soo verkeert, Dat het de Rijckdom meer logeert En laten God vervriesen.
O sotte menschen als wy zijn, Hoe oordelen wy na den schijn Van uyterlijcke saken: Quam Christus sichtbaar, bar en bloot En bad om huys-vest of om broot, Hy souw niet in gheraken.  Elck sluyt de poort van zijn gemoed Voor God, het alder-hooghste goet, Die dat gedooght met smarten. Hy werd ter wereld niet geteelt In overvloed van lust en weeld, Maar in gebroken harten.
In stallen daar de beestigheyd Der sonden zijn gantsch uytgeleyd, Daar ’t alles is doorluchtigh. De sulcke lieft hy aldermeest En maacktse door zijn goede Geest In waarheyd recht Godvruchtigh.  Wie God uyt liefd’ en yver mind, Die gaat tot God, daar hy hem vindt: Dats in zijn eygen leden. Neemt als een Bijtjen u genot, En wilt u grooten overschot Aan Gods armen besteden.
# Bredero/Het weten en wijs syn

LIEDEKEN.
Stem : Ick ly in ’t hert pijn ongewoon,&c.
Het weten en wijs syn sou my in alle delen Seer veel verschelen, Het weten leert kunst-greep, ampt, recht spreken, en helen, Na bootsen spelen. Veel krijght die schrand’righ leest Verschiet van boecken, Maer achtmen wijsheyd meest, Ment moetse inden Geest By Gode soecken.
De pronck-kennis en yd’le roem van veel te weten, Maeckt ons vermeten, En leyder! om goet-wordingh wy niet eens en sweten, Maer God vergeten. Wy soecken ’t valsche schijn Voor ’t goede wesen, Al wert van ick en mijn De schaduw niet maer ’t zijn Voor ’t best gepresen.
De liefdeloose harsen-kunt pooght steets te pralle Met schoon te kallen, Doch ware wijsheyts hooghste punt soeckt God in alle Meest te gevalle. Wie die in sich bevijnt, Die sal bemercken, Dat woorden-kunst is wijnt, Want ’t meeste nut verschijnt In goede wercken.
De eersucht drijft verwaende lien tot hoogh te spreken Voor slechte leecken, Doch eenvoudelijck slecht en recht berou te preken Doet meer af-breecken En schricken van het quaet, Jae gantsch verlaten, Daer d’ander ’t vollick laet Verwondert: want ’t verstaet Niet watse praten.
Wat baert datmen soo seer verkeert de tijt verquisten In schoolsche twisten? Al waer men schoon soo schrift geleert, dat wy ’t al wisten, Ten maeckt geen Christen; Maar wel die sabbatteert Van eygen wanen, Van sonden en begeert; Die selfs doet ’t geen hy leert, Die kan vermanen.
Het mont-geswets, kijf-lust, woord-strijd noch ’t bitter schelden Die stichten selden, Maer baren felle nijt, weer-wraeck en straf vergelden Van ’t geen hen quelden. Verkeerden van ’t gemoet, Die last’ren garen Het geen een ander doet, Het sy dan quaet of goet, Syn dat leeraren?
Ghy meesters kloeck, vloeiend en rijck in wetendheden Van rijm en reden, Dijn pont, dijn licht, dijn Hemel-gaef wilt toch besteden Tot nut en vreden, Jaeght uyt dijn eygen hert Dijn huys-vyanden. Maer meest siet elck te vert, En blijft in ’t aertsch verwert Met onverstanden.
# De Katholieke Illustratie/Jaargang 1/Nummer 11/Schuifladder

| ← De geur van bloemen | Schuifladder (1867) De Katholieke Illustratie, jrg. 1, nr. 11 (1867), p. 88. | Harden van stalen voorwerpen → |
* Uitgegeven in 's-Hertogenbosch door Administratie van de Katholieke Illustratie (uitg. door Henri Bogaerts).
[ 88 ]SCHUIFLADDER. Deze ladder beveelt zich zelven aan en wordt door onze afbeelding in een te zamen- en in een uiteengeschoven toestand zoo duidelijk gemaakt, dat ter naauwernood eene nadere verklaring noodig is. De schuifladder kan in alle gevallen gebruikt worden, waar men de gewone ladder bezigt; zij heeft echter het voordeel dat men die naar verkiezing eene hoogere of lagere stelling kan geven, en dat zij betrekkelijk niet zooveel plaats beslaat als de gewone ladders. Zij bestaat uit twee deelen, die door beslag zoo aan elkander verbonden zijn, dat zij over elkander kunnen schuiven, d.i. dat men de binnenladder door de buitenladder heen kan naar boven schuiven en door ijzeren bouten, welke men in de daarin zich bevindende gaten steekt, op alle hoogten kan gesteld worden. Zulke ladders zijn bijzonder doelmatig voor leesbibliotheken, papiermagazijnen, schilders en verwers, enz.
# De Katholieke Illustratie/Jaargang 1/Nummer 11/Harden van stalen voorwerpen

| ← Schuifladder | Harden van stalen voorwerpen (1867) De Katholieke Illustratie, jrg. 1, nr. 11 (1867), p. 88. | Joost van den Vondel → |
* Uitgegeven in 's-Hertogenbosch door Administratie van de Katholieke Illustratie (uitg. door Henri Bogaerts).
[ 88 ]HARDEN VAN STALEN VOORWERPEN. Hiertoe wordt behalve ossengal ook vischgal gebruikt, zoo als gal van karpers enz. Men dompelt daarin de gloeijende stalen voorwerpen om ze af te koelen, waardoor zij eene groote mate van hardheid bekomen.
# De Katholieke Illustratie/Jaargang 1/Nummer 11/Joost van den Vondel

| ← Harden van stalen voorwerpen | Joost van den Vondel (1867) De Katholieke Illustratie, jrg. 1, nr. 11 (1867), p. 88. | Onze Zouaven → |
* Uitgegeven in 's-Hertogenbosch door Administratie van de Katholieke Illustratie (uitg. door Henri Bogaerts).
[ 88 ]JOOST VAN DEN VONDEL kwam eens in aanraking met eenige vrolijke snaken die een loopje met hem wilden nemen. Een hunner vroeg hem hoe hij heette en wat hij deed voor den kost. Vondel antwoordde: „Ik heet Joost en ben doodgraver.” Toen rijmde de ander onmiddelijk voor de vuist:
* Joost die leeft als niemand leeft,
* Dan heeft hij melk en broode;
* Maar Joost die sterft als niemand sterft,
* Dus leeft hij van den doode.
Toen vroeg Joost op zijn beurt wie en wat de ander was en deze antwoordde: „Ik heet Kees en ben advokaat.” Daarop declameerde Vondel dadelijk:
* Kees die leeft als twistvuur leeft,
* Dan heeft hij brood en zuivel;
* Maar Kees die sterft als twistvuur sterft,
* Dus leeft hij van den duivel.
# De Katholieke Illustratie/Jaargang 1/Nummer 11/Schrijfkunst

| ← Vaten zonder duigen | Schrijfkunst (1867) De Katholieke Illustratie, jrg. 1, nr. 11 (1867), p. 88. | De geur van bloemen → |
* Uitgegeven in 's-Hertogenbosch door Administratie van de Katholieke Illustratie (uitg. door Henri Bogaerts).
[ 88 ]SCHRIJFKUNST. Een pachter, die een misdadiger te pronk zag staan, vroeg wat de brief behelsde, dien deze op de borst had. Een buurman van hem zeide: er staat op dat hij een falsaris is. — Wat is dat: een falsaris? — Wel een man die valsche handteekeningen maakt. — Ziet gij Jan! Zeide de pachter, zich tot zijn zoon wendende, hoe gevaarlijk het is van te kunnen schrijven?
# De Katholieke Illustratie/Jaargang 1/Nummer 11/Emailleren van ijzer

| ← De zeevaart der oude volken | Emailleren van ijzer (1867) De Katholieke Illustratie, jrg. 1, nr. 11 (1867), p. 88. | Oost-indische hoen-waaijer → |
* Uitgegeven in 's-Hertogenbosch door Administratie van de Katholieke Illustratie (uitg. door Henri Bogaerts).
[ 88 ]EMAILLEREN VAN IJZER is een vinding onzer dagen en geschiedt in een oven, door het herhaalde malen inbranden van verschillende stoffen. Ook kan de email-laag even als porcelein door inbranden met verschillende kleuren versierd worden. Die kleurende stoffen, welke dezelfde zijn als die bij het glasschilderen gebruikt worden, zijn: voor blaauw kobaltoxyde, voor groen chroomoxyde, voor violet overmangaanoxydc, voor rood een mengsel van protoxyde van koper met menie, voor geel zilver-chlorure.