# Vanden Vos Reynaerde/Deel VII

Ic hebbe leden so meneghen anxt. 'So zeere balch die ram Belijn Dat Cuaert, die gheselle zijn, In dat hol so langhe merrede. Hi riep, als die hem zeere errede: 'Cuaert, lates den duvel wouden! Hoe langhe sal u daer Reynaert houden? Twine comdi uut! ende laet ons gaen. Alse Reynaert dit hadde verstaen, Doe ghinc hi ute tote Beline Ende sprac al stillekine: Ay heere, twi so belghedi? Al sprac Cuwaert jeghen mi Ende jeghen ziere moyen, Waer omme mach u dus vermoyen? Cuaert dede mi verstaen; hi moghet wel sachte voeren gaen, Ne wildi hier niet langher zijn. Hi moet hier merren een lettelkijn Met ziere moyen Hermelinen Ende met haren welpkinen, Die seere weenen ende mesbaren, Om dat ic hem sal ontfaren. 'Belin sprac: 'Nu secht mi, Heere Reynaert, wat hebdi Cuaerde te leede ghedaen? Also ic conste verstaen, So riep hi harde hulpe up mi. 'Reynaert sprac: 'Wat sechdi? Belin, God moete u beraden! Ic segghe u, wat wi doe daden; Doe ic in huus gheghanghen quam, Ende Hermeline an mi vernam, Dat ic wilde varen over zee, Ten eersten wart haer so wee, Datso langhe in ommacht lach. Ende alse Cuaert dat ghesach, Doe riep hi lude: 'Helet vry, Com hare ende helpt mi Miere moyen laven! so es in ommacht. Doe riep hi met groeter cracht. Dit waren die woerde ende niet el.' 'En trauwen, ic verstont oec wel, Dat Cuaert dreef groet mesbare; Ic waende, hem yet mesvallen ware.' Reynaert sprac: 'Vernaemdi yet, Dat mi de coninc ghistren hiet Voer harde vele hoeghe liede, Als ic uten lande sciede, Dat ic hem een paer lettren screve? Suldijt hem draghen, Belin neve? Het es ghescreven ende al ghereet.' Belin sprac: 'Ende ic ne weet. Reynaert, wistic u ghedichte, Dat ghetrauwe ware, ghi mochtet lichte Ghebidden, dat ict den coninc Droughe, haddic eeneghe dinc Daer icse mochte in steken. 'Reynaert sprac: 'U ne sal niet ghebreken Eer des coninx lettren hier bleven, Ic soude u dese scerpe eer gheven, Heere Belin, die ic draghe, Ende hanghense an uwe craghe, Ende des conincs lettren daer in. hi sulter af hebben groet ghewin, Des conincs danc end e groet eere. hi sult den coninc minen heere
Harde willecomme zijn. Dit loofde mijn heere Belijn. Reynaert ghinc in die haghedochte, Ende keerde weder, ende brochte Sine vrient Beline jeghen Dat hoeft van Cuaerde ghedreghen, In die scerpe ghesteken, Ende hinc bi sinen quaden treken Die scerpe Belin an den hals, Ende beval hem als ende als, Dat hi die lettren niet ne soude Besien, of hi gherne woude Den coninc teenen vrienden maken, Ende seide hem, dat die lettren staken In die scerpe verholenlike, Ende, of hi wesen wilde rike Ende sinen heere den coninc hadde lief, Dat hi seide, dat desen brief Bi hem alleene ware ghescreven, Ende hiere raet toe hadde ghegheven. Die coninc souts hem weten danc. Dat hoerde Belin ende spranc Van der stede, daer hi up stoet, Meer dan eenen halven voet: So blide was hi van der dinc. Die hem te toerne sint verghinc. Doe sprac Reynaert: 'Be heere, Nu weetic wel, dat ghi doet eere U selven ende die zijn int hof. Men saels u spreken groeten lof, Alsmen weet, dat ghi coont dichten
Met sconen woerden ende met lichten, Also als ics niet ne can Men seit dicken: hets menich man roete eere ghesciet, dat hem God jonste, Van dinghen die hi lettel conste. 'Hier na sprac Belin: 'Reynaert, Wats u raet? wille Cuaert Met mi weder te hove gaen?' 'Neen, hi,' sprac Reynaert, 'hi sal u saen Volghen bi desen selven pade; Hine hevet noch ne gheene stade. Nu gaet voren met ghemake. Ic sal Cuaerde sulke sake Ontdecken die noch es verholen.' 'Reinaert, so blivet Gode volen!' Sprac Belin, ende dede hem up de vaert. Nu hoert, wat hi doet, Reynaert. Hi keerde in sine haghedochte Ende sprac: 'Hier naect ons gherochte --Bliven wi hier-- ende grote pine. Ghereet u, vrauwe Hermeline, Ende mine kindre also gader, Volghet mi: ic bem u vader, Ende pinen wi ons dat wi ontfaren!' Doene was daer gheen langher sparen: Si daden hem alle up die vaert. Hermeline ende heere Reynaert Ende hare jonghe welpkine, Dese anevaerden die woestine. Nu hevet Belin die ram Soe gheloepen, dat hi quam Te hove een lettel na middach. Als die co ninc Belin ghesach, Die de scerpe weder brochte, Daer Brune die beere so onsochte Te voren omme was ghedaen, Doe sprac hi te Belin saen: 'He Belin, wanen comedi? Waer es Reynaert? hoe comt dat hi Dese scerpe niet met hem draghet?' Belin sprac: 'Coninc, ic maghet U segghen also ict weet. Doe Reynaert al was ghereet Ende hi den casteel rumen soude, Doe seide hi mi, dat hi u woude Een paer lettren, coninc vry, Senden, ende doe bat hi mi, Dat icse droughe dor uwe lieve. Ic seide: meer dan seven brieve Soudic dor uwen wille draghen Doe ne conste Reynaert niet bejaghen Daer ic de brieve in draghen mochte. Dese scerpe hi mi brochte,
Ende die lettren daer in ghesteken. Coninc, ghine horet noit spreken Van betren dichtre dan ic bem Dese lettren dichte ic hem, aet mi goede of te quade; Dese lettren sijn bi minen rade Aldus ghemaect e ghescreven. Doe hiet hem die coninc gheven Den brief Botsaerde sinen clerc. Dat was hi, die ant werc Bet conste dan yement die daer was. Botsaert plach emmer dat hi las Die lettren die te hov e quamen. Bruneel ende hi die namen Die scerpe van den halse Belijns, Die bi der dompheit zijns Hier toe hadde gheseit so verre, Dat hi snieme sal werden erre. Die scerpe ontfinc Botsaert de clerc. Doe moeste bliken Reynaerts werc. Alse hi dat hoeft voert trac, Botsaert, ende sach dat, hi sprac: 'Helpe, wat lettren zijn dit! Heere coninc, bi miere wit, Dit es dat hoeft van Cuaerde! O wach, dat ghi noint Reynaerde, Coninc, ghetrauwet so verre!' Doe mochtemen drouve sien ende erre Dien coninc entie coninghinne. Die coninc stont in drouven zinne Ende slouch zijn hoeft neder. Over lanc hief hijt weder Up ende begonste werpen uut Een dat vreeselicste gheluut, Dat noint van diere ghehoort waert. hene dieren waren vervaert Doe spranc voert Fyrapeel Die lubaert; hi was een deel Des coninx maech, hi mocht wel doen. Hi sprac: 'He coninc Lyoen, Twi drijfdi dus groet onghevouch? hi mesliet u ghenouch, Al ware dende coninghinne doot. Doet wel ende wijsheit groot Ende slaect uwen rauwe een deel. Die coninc sprac: 'Heere Fyrapeel, Mi hevet een quaet wicht so verre Bedroghen, dat ics bem erre, Ende int strec gheleet bi barate, Dat ic recht mi selven hate Ende ic mine eere hebbe verloren. Die mine vriende waren te voren, Die stoute heere Brune ende heere Ysingrijn, Die rovet mi een valsch peelgrijn. Dat gaet miere herten na so zeere, Dat het gaen sal an mine eere Ende an mijn leven; het es recht. Doe sprac Fyrapeel echt: 'Es ghedaen mesdaet, men saelt zoenen. Men sal den wulf enten beere doen comen Ende vrauwe Hersenden als o wel Ende betre hem hare mesdaet snel, Ende over haren toren ende over hare pine Versoenen metten ram Beline, Na dat hi selve heeft ghelyet, Dat hi Cuared verriet. Ende daer na sullen wi alle loepen (Hi heeft mesdaen, hi moet becoepen) Na Reynaerde ende sulne vanghen Ende sullen sine kelen hanghen Sonder vonnesse, hets recht. Doe andwoerde die coninc echt: 'O why, heere Fyrapeel, Mochte dit ghescien, so ware een deel Ghesocht den rauwe die mi slaet.' Fyrapeel sprac: 'He jaet; Ic wille gaen maken die zoene.' Doe ghinc Fyrapeel die coene Daer hi die ghevanghene vant. Ic wane, dat hise teerst ontbant, Ende daer na sprac hi: 'Ghi heere beede, Ic bringhe u vrede ende gheleede. Mine heere de coninc groet u, Ende hem berauwet zeere nu, Dat hi jeghen u heeft mesdaen. Hi biet u soene, wildijt ontfaen, Wie so blide si ofte gram; Hi wille u gheven Belin den ram Ende alle sheere Belins maghe Van nu toten domsdaghe. Eist int velt, eist int wout, Hebse alle in u ghewout, Ende ghise ghewilleghelike verbit. Die coninc ontb iet u voer al dit, Dat ghi sonder eeneghe mesdaet Reynaerde moghet toren ende quaet Doen ende alle zine maghen, Waer so ghise moghet belaghen. Dese twee grote vriheden Wille u die coninc gheven heden Te vryen leene eeuwelike. Ende hierbinnen wilt die coninc rike, Dat ghi hem zweert vaste hulde. Hine wille oec bi sinen sculde Nemmermeer jeghen u mesdoen. Dit biedt u de coninc Lyoen. Dit neemt, ende leeft met ghenaden. Bi Gode, ic dart u wel raden!' Ysingrijn sprac toten beere: Wat sechdire toe, Brune heere?' Brune sprac: 'Ic hebbe lievere in de rijsere Dan hier te ligghene int ysere. Laet ons toten coninc gaen Ende sinen pays daer ontfaen.' Met Fyrapeel datsi ghinghen Ende maecten pays van allen dinghen.