OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Stijl/Jaargang 3/Nummer 9/X-Beelden

* Afkomstig uit De Stijl, jrg. 3, nr. 9 (juli 1920), p. 77. Publiek domein.
[ 77 ]X-Beelden.
DOOR I. K. BONSET.
hé hé hé hebt gij ’t lichaamlijk ervaren hebt gij ’t lichaamlijk ervaren hebt gij 't li CHAAM lijk er VA ren
O$^n$
— ruimte en — tijd verleden heden toekomst het achterhierenginds het doorelkaâr van 't niet en de verschijning
kleine verfrommelde almanak die men ondersteboven leest
MIJN KLOK STAAT STIL
* uitgekauwd sigaretteeindje op’t WITTE SERVET
vochtig bruin ontbonding GEEST 346VRACHT AU TO MO BIEL
* trillendonvruchtbaarmiddelpunt
caricatuur der zwaarte uomo electrico
rose en grauw en diep wijnrood
de scherven van de kosmos vind ik in m’n thee
Aanteekening: O$^n$: te lezen nul$^n$; — ruimte en — tijd: te lezen min ruimte en min tijd.

## Overige vindplaatsen

* Anoniem (3 augustus 1920) ‘X-Beelden’, Het Vaderland, Avondblad B, [p. 4].
* I.K. Bonset (november 1921) ‘X-Beelden (1920)’, De Stijl, 4e jaargang, nummer 11, p. 161.
* Ad Petersen (red.; 1968) De Stijl [deel] 1. 1917_1920. Complete Reprint 1968, Amsterdam: Athenaeum, Den Haag: Bert Bakker, Amsterdam: Polak & Van Gennep, p. 587.
* Rom Boonstra (22 januari 1969) ‘Theo van Doesburg. De theoreticus van ‘De Stijl’’, Nieuwsblad van het Noorden, p. 17.
* Els Hoek (redactie; 2000) Theo van Doesburg. Oeuvrecatalogus, Bussum: Uitgeverij Thot, ISBN 90-6868-255-5, p. 689.
# De Stijl/Jaargang 4

| ← Jaargang 3 | De Stijl Jaargang 4 (1921) | Jaargang 5 → |
* Nummer 1 (januari 1921), p. 1-16.
* Nummer 2 (februari 1921), p. 17-32.
* Nummer 3 (maart 1921), p. 33-48.
* Nummer 4 (april 1921), p. 49-64.
* Nummer 5 (juni [eigenlijk mei] 1921), p. 65-76.
* Nummer 6 (juni 1921), p. 77-96.
* Nummer 7 (juli 1921), p. 97-112.
* Nummer 8 (augustus 1921), p. 119-128.
* Nummer 9 (september 1921), p. 129-144.
* Nummer 10 (oktober 1921), p. 145-160.
* Nummer 11 (november 1921), p. 161-172.
* Nummer 12 (december 1921), p. 173-188.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Geographia

| ← In­si­die. Lis­ti­ge lae­gen | ‘Geo­gra­phia of Land-be­schrij­vin­ge’ door Ce­sa­re Ri­pa | Agri­col­tu­ra. Land­bou­we­rye → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 279. Publiek domein.
Geographia of Land-beſchrijvinge.
EEn oude Vrouwe die met aerd-verwe gekleet is, en die by haere voeten een aerdſche Globe heeft, houdende in de rechter hand een Paſſer, waer mede zy de Globe wil afmeeten, en in de ſlincker houdſe een Geometriſch quadrant. Geographia is een konſt, die gebruyckt wort om de Landen te beſchrijven en te onderſcheyden, gelijck daer zijn, Provintien, Steden, Havens, Ze’en, Eylanden, Bergen, Meyren, Vloeden &c. Oud wort zy gemaelt, om haer oudheyt te bewijſen, want in ’t eerſte werck dat de Almachtige Schepper dede, deelde hy het Chaos of de woeſte romp, en ſcheyde de vier hoofdſtoffen, als Vier, Locht, Aerd, en Waeter, &c. en tot teycken daer van, hebben wy de aerdſche Globe geſtelt, en haer oock, nae het aerdrijck gekleet, want Gea, bediet in ’t Griex de Aerde, en Grapho, bediet ſchrijven, ’t welck door de maete en paſſer uytgedrukt zijnde, hier in al haere werckinge beſtaet. Alſoo dat Geographia alleene is, een beſchrijvinge van het geſchapene Aerdrijck, Zee, Water en Locht, ’t welck totte woonplaets der Creaturen geſchapen is. Zy hout in de ſlincker hand een Geometriſch quadrant, want daer door komtmen tot waerachtige kenniſſe van de langhte, wijde, hooghte, en diepte te nemen, &c. en druckt door haer gebruyck tegelijck uyt al ’t geene de Geographie in ſich bevat.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gerustheyd

| ← Tran­quil­li­ta. Ge­rust­heyt | ‘Ge­rust­heyd, nae de Me­dag­lie van An­to­nius Pius’ door Ce­sa­re Ri­pa | Fa­ma of Ge­rucht → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 160. Publiek domein.
Geruſtheyd, nae de Medaglie van Antonius Pius.
EEn Vrouwe die mette rechter hand een Roer van een Schip hout, en mette ſlincker twee kooren-ayren, betoonende door deſe ayren de overvloedigheyt van ’t graen, ’t welck men magh genieten door de Zee, in een geruſte en vreedſaeme tijd.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gioventu (1)

| ← Va­ni­ta. Ydel­heyt | ‘Gio­ven­tu. Jeughd of bloem der Iae­ren’ door Ce­sa­re Ri­pa | Gio­ven­tu. Jeughd → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 213-214. Publiek domein.
Gioventu. Jeughd of bloem der Iaeren.
EEn lichthertigh Iongelingh, gekleedt in verſcheyden verwen, met een krans van ſlechte bloemen, hebbende van d’eene ſyde een Windhond, en van d’ander ſyde een welgeſadelt Paerd, ſtaende als of hy mette rechter hand geld ſtroyde. [ 214 ] Nae dat Ariſtoteles ſeght, is de Ieughd dees Ouder die van twintigh Iaeren begint tot vijf en dertig toe: in welcke tijd de Menſch verſtand heeft, en alles nae de Deughd kan aenleggen: Maer door de friſcheyt en hettigheyt des bloeds, is alle ſijn luſt nae dingen, die in de ſinnen vallen: en oock werckt de Reeden niet in de Deughd, dan met groote tegenſtand, ’t zy door de begeerlijckheyt of door de treck van eere.
Lichthertigh wort hy met de Dieren aen de ſyde geſchildert, en met het bewijs van ’t geld ſtroyen, om de beſondere genegentheyt van den Iongelingh uyt te drucken: ’t welck is om lichthertigh, een lief hebber van der Iagt, en een geldverquiſter te weſen: gelijck Horatius in ſijne dichtkonſt uytdruckt:
Hier met een Valck of Hond, daer met een paerd ter Iagt, Lichthoofdigh, ſonder raed, die ’s Vaeders raed veracht: Verſmaeder van het goed, verquiſter en hoveerder, Vol opgeblaſen tocht, een ſlemper en verteerder.
De verſcheydentheyt van verwen, bedieden de menighvuldige veranderingen van de gedachten en jeughdige voorſtellingen: Daerom wort hy met een ſlechte bloemekrans, ſonder vruchten, gekroont, om te vertoonen, dat de Iongelingen begeeriger zijn op de ſchoonheyt en den ſchijn, als op het noodige, en ’t geene in der daed, goed is.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Genius (2)

| ← Genius of goe­de Geest of Engel, […] | ‘Genius of quae­de Geest, nae de Hey­de­nen’ door Ce­sa­re Ri­pa | Genius. Geest of Engel, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 137. Publiek domein.
Genius of quaede Geest, nae de Heydenen.
EEn groot ſwart Man met een ſchricklijck geſicht, gebaerd en met lange ſwarte hoofdhayren, hebbende een uyl in der hand. Plutarchus verhaelt dat Marco Bruto, die Cæſar hadde vermoort, duſdanigen Geeſt was verſcheenen. En de uyl houden de Oude voor een droef voorteecken. Daer zijn veele Geeſten, en dat nae de toeeygeninge der verstanden, waer uyt zy worden genomen, daerom ſullen wy eene boven deſe ſtellen om d’andere te vercieren.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Giorno Naturale

| ← Co­ro­gra­fia. Plaets of Land­be­schrij­vin­ge | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Gior­no Na­tu­ra­le. Dagh nae de Na­tue­re. De konstige of gemaeckte Dag. [etc.], p. 79-80 | Gra­ti­tu­di­ne. Danck­baer­heyt → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Giorno Naturale. Dagh nae de Natuere.
DE Dagh wort een gevleugelt Iongelingh afgeſchildert, om reeden die in de beeldniſſe van ’t Iaer is gedaen, met een circkel in de hand, ſittende op een wagen boven op een wolcke, met een ontſteecken toortſe in de hand, weſende de wagen van vier paerden voortgetrocken: waer van ’t eene wit, ’t ander duyſter ſwart, en d’andere twee kaſtanie bruyn ſullen weſen: uytdruckende de vier deelen des daeghs, te weten het op en ondergaen van de Sonne, den Middagh en Middernacht, welcke viere te ſaemen gevoeght zijnde, maecken den natuerlijcken dagh: dat is alle de tijd, die de Sonne op een mael doet, in ’t ommeloopen van den gantſchen Hemel, ’t welck door den circkel, die hy in de hand heeft, wort te kennen gegeven.
De konſtige of gemaeckte Dagh.
EEn Iongelingh van ſchoon opſicht met vleugels: om dat hy een deel van den Tijd is, voort getrocken zijnde van twee roode paerden, die van Aurora worden geleyt, in de reſt is hy als de bovengeſtelde beeldeniſſe. De twee paerden zijn de Morgen en Avondſtond, dat is alle de tijd ſoo lange als men ’t licht op ’t aerdrijck ſiet. En daerom wort geſeyt dat Aurora den dagh geleyt, want zy komt altijd eer den dagh aenbreeckt.
De konſtige Dagh.
EEn Ionghman in ’t wit gekleet, blinckende, met vleugels, en gekroont mette Ornithogale, weſende een witte bloeme, die ſich in ’t opgaen van de Sonne begint te openen, en in ’t ondergaen te ſluyten. Even gelijck de Poëten doen, die by het openen van den dagh, het opgaen van de Sonne verſtaen, en by het ſluyten, het ondergaen deſſelven. Hy houd een Pauwe in de hand, mette ſtaert om leegh en geſloten, ſulx dat hy de oogen van ſijnen ſteert bedeckt, overmits alle ſterren, by daege, te ſchuyl zijn, ’t welck [ 80 ]door de oogen, op den Pauwenſteert verſtaen wort. Tot naevolginge van d’Oude, die daer verſierden dat Iuno de ſuyvere en volmaeckte locht was, waer over oock hare koets van Pauwen wierde voortgetrocken.
Anders.
EEn gevleugelt Iongeling, die in de rechter hand een ruycker met bloemen hout, en in de ſlincker een ontſteecken fackel.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Genius (1)

| ← Os­se­quio. Ge­dien­stig­heyt | ‘Genius of goe­de Geest of Engel, nae de be­schrij­vin­ge der Hey­de­nen’ door Ce­sa­re Ri­pa | Genius of quae­de Geest, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 137. Publiek domein.
Genius of goede Geest of Engel, nae de beſchrijvinge der Heydenen.
EEn kindeken met ſchoone hoofdhayren, zijnde gekroont met Platanus of Arendoorn, hebbende een Slange in de hand, gelijckmen vint in eenige gedenckpenningen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Genius (4)

| ← Genius. Geest of Engel, […] | ‘Genius. Geest’ door Ce­sa­re Ri­pa | Me­mo­ria. Ge­heugh­nis­se, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 139. Publiek domein.
Genius. Geest.
VOorts vintmen in verſcheyden marmoren de Genius of Geest uytgebeelt, naeckt, gevleugelt, en dat hy hout tuyltjens, kranſkens, korfkens met bloemen en vruchten: oock andere die daer ſlaepen, andere dieder kort en beknopt gekleet gaen, oock gevleugelt, met palmen, zeeghteeckenen, eerkranſen, fackels en andere dingen meer, die een yder kan verſieren, nae dat hy iemants Geeſt of Konſt wil uytdrucken.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gierigheydt

| ← Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt | ‘Gie­rig­heydt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 170. Publiek domein.
Gierigheydt.
DE Oude beelden Tantalus af, die in een vloed totte keele bedeckt was, daer hem ſchoone boomen vol vruchten boven ’t hoofd hingen, alwaer hy mette handen niet koſt aen geraecken, noch mette mond aen ’t waeter. ’t Welck Horatius en Petronius aldus uytbeelden:
Tantalus lagh in den ſtroom, En boven hem een Appelboom: Hy janckt vast nae de klaere vliet, Maer hoe hy janckt, hy krijghtſe niet; Dus doedy Vrecken met u goed: Ghy zijt benout in overvloed, Ghy hongert en ghy dorst benout, En eet niet van u ſchoone gout.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Divinita

| ← Re­li­gio­ne of Gods­dienst […] | ‘Di­vi­ni­ta. God­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Pie­ta. God­vruch­tig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 174. Publiek domein.
Divinita. Godheyt.
EEn Vrouwe in ’t wit gekleedt met een vlamme Viers boven op ’t hoofd, houdende met haer beyde handen twee blauwe Hemels-klooten, alwaer een vier uytgaet, of zy ſal op ’t hoofd een vlamme hebben, die in drie gelijcke deelen ſal opgaen. De wittigheyt des kleeds bediet de ſuyverheyt van ’t weſen, datter is in de drie Goddelijcke perſoonen. Een ontwerp van de kenniſſe der heylige Godgeleerde, vertoont door de drie even gelijcke vlammen, om te bewijſen de evengelijckheyt der drie perſoonen, of van eene vlam die in drien gedeelt is, oock om te kennen te geven de vereeniginge der Naturen, met de onderſcheydinge der perſoonen. De witte verwe is beſonderlijck de Godheyt eygen, vermits die gemaeckt wort, ſonder menginge van andere verwen, ſoo is oock in de Godlijcke ſaecken geen menginge van eenige andere dingen. En daerom, wanneer de Heere Chriſtus, op den bergh Tabor verheerlijckt was, ſoo verſcheen hy, gekleet zijnde, als in een wolcke. De twee Hemels-klooten, bedieden de eeuwigheyt, die by de Godheyt is onſcheydelijck. En datſe dieſelve in de ſlincker en rechter hand houd, bediet, dat de Menſche door de verdienſten Ieſu Chriſti en door Godſalige wandelinge het eeuwige leven deelachtigh wort. En dit zy hier mede genoegh, laetende daer van het langer verhael, aen den Godgeleerden.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Devotie

| ← Detrattione. Ach­ter­klap | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. De­vo­tie. Aen­dacht, of Yver van Re­li­gie, p. 14 | Adot­tio­ne. Kinds­aen­ne­min­ge → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Devotie. Aendacht, of Yver van Religie.
EEn geknielde vrouwe, hebbende de oogen ten hemel geſlagen, houdende in de rechter hand een brandende fackel of keerſſe. Devotie of innige aendacht, is een beſonder bedrijf van de wille, diewelcke den menſche vaerdigh maeckt, om ſich geheel totte gemeenſchap met God over te geven, ſo wel mette genegentheyd als mette wercken: ’t welck ſeer wel door het licht, door het knielen op de aerde, en de oogen ten hemel gekeert, word uytgedruckt.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Difesa contra i pericoli

| ← Di­fe­sa con­tra ni­mi­ci, […] Be­scher­min­ge te­gens Vy­an­den, […] | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Di­fe­sa con­tra i pe­ri­co­li. Be­scher­min­ge te­gens ge­vaer, p. 43 | Con­ta­gio­ne. Be­smet­tin­ge → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Difesa contra i pericoli. Beſcherminge tegens gevaer.
EEn jonge vrouwe die in haer rechter hand een bloot ſweert hout, en aen de ſlincker arm een ſchild, daer een yſere vercken in ſtaet. Zy wort jongh geſchildert, om dat de Iongheyt wacker en vaerdigh is, om ſich tegens alle aenvallen te beſchermen. Het ſwaerd en ſchild betoonen, datmen ſich daer mede niet alleen moet beſchermen, maer oock ſijnen vyand aenvallen en beſchaedigen. Het Rondas en Schild worden voor de Beſcherminge genomen: en beelden de Egyptenaers daer mede een Man af, die voor alle laegen, gevaer, en allerley toevallen der fortuyne, ſeecker was. En overſulx maelden zy het yſere Vercken daer in, om dat dit dier, ſoo haeſt als het eenige wilde beeſten ruyckt, of geblaf der honden hoort, ſich draeyt in een ronde kloot, en treckt ſijn ſnuyt en beenen in ’t lijf, gelijck de ſchildpadden doen, ſich keerende en draeyende, ſulx dat, waer men ’t oock aenroert, ſoo bevint men dat alle ſyden, met noodig tegenweer beſet zijn, tot een ſchrick van die ’t willen aengrijpen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Difesa contra nimici

| ← Ri­pa­ro da i tra­di­men­ti. Be­schut tegens Ver­raed | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Di­fe­sa con­tra ni­mi­ci, ma­le­fi­ci, ve­ne­fi­ci. Be­scher­min­ge te­gens Vy­an­den, Quaet­doen­ders, en Ve­nijn­ge­vers, p. 42-43 | Di­fe­sa con­tra i pe­ri­co­li. Be­scher­min­ge te­gens ge­vaer → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Difesa contra nimici, malefici, venefici. Beſcherminge tegens Vyanden, Quaetdoenders, en Venijngevers.
EEn vrouwe die een cierſel op ’t hoofd heeft, te ſaemen geſtelt van deſe koſtlijcke ſteenen, als van Diamanten en Agathen, hebbende Corallen om haeren hals, en in haer hand een uytgewaſſen ajuyn, by haere voeten ſal een weſelken ſtaen, dat een taxken ruyte in den mond hout. Van de Diamant ſeght Iſidorus, datſe goed is tegen alle tooverie der Swartkonſtenaers. Van den Agaet ſeyt Barth. Anglicus, datſe goet is tegen de Nachtmerrien, of quellinge der booſe geeſten, by nachte: noch ſeyt hy, dat de Adelaer den Agaet in ſijn neſt brenght, om ſich te bewaeren tegen de venijnige beeten der Slangen. Plinius getuyght dat zy het bijten der Scorpioenen tegen ſtaet. Plinius en Iſidorus verhaelen van den Diamant, dat zy allerleye vreeſe wegh jaeght, en de tooverſche konſten belet. Van ’t Corael ſeyt B. Anglicus, dat het krachtigh is tegen des duyvels konſten en verſcheyden ſpoockſels. En het kruyd Squilla of Ajuyn, is goed tegens de quaede geſpenſten of nachtgeeſten: Want Plinius ſprekende van dit kruyd, ſeyt dat Pythagoras getuyght, wanneermen Ajuyn boven den ingangh van de deure hanght, dat daer door alle quaede geeſten, dieder ſouden willen inkomen, worden verdreven. Van ’t Weſelken dat ruyte in ſijn mond draeght, daer van ſchrijven alle Natuerkondigers, dat het ſich daer mede tegens den Baſiliſc en alle [ 43 ]venijnige ſlangen, voorſiet. En dit is ’t gevoelen van ſommige Oude.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Discretione

| ← Pe­ni­ten­za. Be­rouw, Boe­te | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Dis­cre­tio­ne. Be­schey­dent­heyt, p. 41-42 | Ri­pa­ro da i tra­di­men­ti. Be­schut tegens Ver­raed → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Discretione. Bescheydentheyt.
EEn vrouwe die bedaeght en ſtaetigh is van opſicht. ’t Kleed ſal van goud zijn, en de mantel van purperroot, houdende ’t hooft ſcheef nae de ſlincker ſchouder, en de ſlincker arm om hoogh geſteecken, en de hand open, alleens of zy met een ander medelyden hadde, houdende in de rechter hand een lesbiſch looden liniael, en op haere knien ſal een kameel leggen. Bedaeghd en ſtaetigh wort zy gemaelt, om dat in ’t volmaeckt Ouder oordeel en Beſcheydentheyt is, waer over Bernardus ſprekende van de Beſcheydentheyt, noemtſe een moeder van de deughden. Het gulde kleed en de purperroodemantel, [ 42 ]bediet niet alleen de wijsheyt en de ſtaetigheyt, maer oock de rechte reden ontrent de waerheyt van de rechtvaerdige ſaecken, die in een vroom en beſcheyden Man gevonden worden. Waer over D. Thomas ſeyt, de Beſcheydentheyt behoort totte Wijsheyt, en is een voort-teelſter, bewaerſter, en een meeſterſche van de deughden. ’t Hoofd houdſe wat ſcheef nae de ſlincker ſyde, en de ſlincker arm wat om hoogh, en de hand open, als ofſe met een ander medelijden hadde: Want Ariſtoteles verhaelt in ſijn Zedekonſt, dat de Beſcheydene ſich lichtlijck medelydigh vertoont aen die daer doolt, houdende, met groot oordeel, ſekere menſchlijcke onvolmaecktheden, in wien die gevonden worden, te goede. Zy hout het Lesbiſche looden liniael in de rechter hand, om te betoonen dat een beſcheyden Man de billijckheydt met aller naerſtigheyt onderhout, niet anders als dit liniael doet, ’t welck die van Lesbien gebruyckten om haere ſteenen te meten, buygende ’t ſelve ſoo wel nae onderen als boven: en om dat het van loot was, ſoo voegde het ſich nae de hooghte en laeghte, ſonder dat het daerom van ſijne rechtigheyt afweeck. Alſoo buyght ſich oock de rechte Beſcheydenheyt nae de menſchlijcke onvolmaecktheyt: Maer daerom wijckt hy niet af van den rechten wegh der gerechtigheyt, weſende dieſelve in oordeel gegrondveſt, en van de billijckheyt verſelſchapt, van de welcke zy nae haer vermogen, is een oprechte uytvoerster. ’t Cameel als boven geſeyt is, vertoont de beſcheydene natuere van dit dier, ’t welck geen meerder laſt op ſich laed, dan als ’t kan verdragen: En daerom ſal een redelijck Menſch tot naevolginge van dit dier met Beſcheydentheyt goed doen: Want al wat hy met Beſcheydenheyt doet, is een deugd, en al wat ſonder Beſcheydentheyt gedaen wort, is een ondeughd. En gelijck Iſidorus ſeyt, ſoo wort een onbeſcheyden deughd, voor ondeughd geacht.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Dominio a se stesso

| ← Splen­do­re del no­me. Heer­lijck­heyt of glans van een goe­de Nae­me | ‘Do­mi­nio a se stes­so. Heer­schap­pye sijns selfs’ door Ce­sa­re Ri­pa | Do­mi­nio. Heer­schap­pye → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 196. Publiek domein.
Dominio a se stesso. Heerſchappye ſijns ſelfs.
EEn Man ſittende op een Leeuwe, dien hy den toom in den mond hout, voerende mette eene hand den toom, hebbende in d’ander eenen prickel, waer mede hy hem ſteeckt en voortdrijft. De Leeuw is by de Oude Egyptenaers voort gemoed en deſſelfs kracht en ſterckheyt afgebeelt. Waer over Pierius Valerianus verhaelt, dat in eenige oude plaetſen een Man wort geſien, even gelijck die boven is vertoont, om uyt te drucken, dat de Reeden het gemoet, indien ’t te ſtout wort, moet in den toom houden, of ſoo ’t te traegh of ſlaeprigh is, aen pricklen en voortdrijven.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Dood

| ← Mor­te. Dood | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Dood, p. 94 | Ho­mi­ci­dio. Dood­slagh, Man­slacht → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Dood.
MEn ſoude de Dood konnen afmaelen met een bloot ſwaert in de hand, als dreygende, en in de ander hand een viervlamme, uytdruckende, dat de dood het ſterflijcke van ’t onſterflijcke wegh neemt, en mette viervlamme ſoo vernieltſe alle gevoelijcke machten, weghnemende de kracht van de ſinnen, verteerende het lichaem tot ſtof en aſſche.
# Roodborstje tikt tegen 't raam

Roodborstje tikt tegen 't raam is een Nederlands kinderlied. De tekst is geschreven door Jan Goeverneur (1809-1889).
Zoals gebruikelijk bij volksliedjes, liedjes die mondeling worden overgeleverd of in de traditie van de actieve zangbeoefening staan, kent ook dit liedje tekstvarianten.
    Roodborstje tikt tegen 't raam, tin, tin, tin
    laat mij erin, laat mij erin.
    't Is hier te guur en te koud naar mijn zin
    laat mij erin, tin, tin, tin.
    't Meisje deed open en gaf op haar schoot
    kruimeltjes suiker en kruimeltjes brood.
    Dat was het roodborstje wel naar de zin
    vloog toen het bos weder in.
Variant:
    Roodborstje tikt tegen 't venstertje aan
    Laat mij er in, laat mij er in
    't Is buiten koud, en te guur naar m'n zin
    Laat mij er in, laat mij er in.
    Meisje deed open, gaf uit haar schoot
    Korreltjes suiker, en kruimeltjes brood
    Dat was het roodborstje wel naar zijn zin
    Hij vloog het bos toen weer in
    Hij vloog het bos toen weer in.
Variant:
    Roodborstje tikt tegen 't raam, tin, tin, tin
    laat mij erin, laat mij erin.
    't Is hier te koud en te guur naar mijn zin
    laat mij erin, tin, tin, tin.
    't Meisje deed open en had in haar schoot
    korreltjes haver en kruimeltjes brood.
    Dat was het roodborstje recht naar de zin
    ging toen het bos niet meer in.
# Roomsche Jeugd/Jaargang 3/Nummer 10/Bij de ontmoeting

* Afkomstig uit de Roomsche Jeugd, jrg. 3, nr. 10 (9 maart 1913), [p. 109], met afb. op p. 110. Publiek domein.
Bij de ontmoeting.
| Wat een moeder lijden kan, Moederlief hebt gij geleden, Toen uw Zoon, uw lieve Zoon Met zijn kruis kwam aangetreden, En gij Hem geen droppel troost Heel geen lafenis mocht geven, Hij, de hemel van uw hart, Hij, het leven van uw leven!  Och, wat zag zijn lief gelaat Rood en vuil en dikgezwollen! Telkens zaagt ge een nieuwen traan Louter bloed zijn wang afrollen. Telkens stiet het zware kruis Op den krans van stekels neder; En zijn schouder scheurde ’t kruis Telkens dieper, telkens wreeder! | Wat een moeder dragen kan Moederlief hebt gij gedragen, Toen gij daar uw Lievling zaagt, Zoo gepijnigd, zoo geslagen. Moeder, moeder weet gij ’t wel: ’t Was ook mee om mijne zonden, Dat de schoonheid van uw Zoon Zoo mismaakt werd en geschonden.  Moederlief, vergeef het mij! ’k Wist niet wat ik deed, o Moeder, Make uw smart en die uws Zoons Eindlijk eens mijn harte vroeder! ’k Wil, o moeder, voor uw leed Met mijn eigen lijden boeten Om u, Moeder en uw Zoon In uw luister eens te ontmoeten. A. M. D. G. |
JEZUS ONTMOET ZIJNE MOEDER. :
| A. en P. Windhausen | O. L. Vrouwekerk, Utrecht. |