OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Zeeuw/Jaargang 29/Nummer 145/De "neutrale" pers

* De „neutrale” pers.
* Reeds meermalen was men in de gelegenheid op te merken dat de zich als neutraal aandienende pers niet neutraal is, en zelfs veel gevaarlijker is dan die van een der linksche partijen.
* Nu weer vinden wij — het loopt naar Paschen! — weer een beschouwing in De Avondpost, die deze ervaring komt bevestigen.
* De schrijver — Theo van Doesburg — verheerlijkt in een hoofdartikel van genoemd blad de evolutie, en leeraart dat de mensch bestaat uit een superieure en een inferieure natuur; de superieure die voor de broederschap en de inferieure die voor de verdrukking is. Dan merkt hij op: dat zij die van die inferieure natuur willen afkomen door gebed, of meenen dat een „engel” hen er af helpen kan, dwalen. En dan decreteert hij in zijne wijsheid die van beneden is:
* Want: niet in den hemel zit de verlosser des menschen; maar in uw eigen hersenen. Niet in de aarde zit de verderver des menschen maar in uw eigen borst zit hij. Weet ge nu wat Is karioth en Kristus beteekenen? Het zijn de twee tegenstrijdige naturen — de vernietigende (Is karioth) en de opbouwende (Kristus) — in de menschelijke ziel.
* Natuurlijk bestrijdt men dergelijken onzin niet.
* Men wijst er slechts op om ons volk weer eens te waarschuwen tegen neutrale bladen. Zij vergiftigen de gemoederen, vooral der jongeren, op onrustbarende wijze. En toch gaan nog vele Christenen voort, dergelijke lectuur in hun huiskamer te dulden.
* Dat men toch wijzer wierd!
# De Zeeuw/Jaargang 34/Nummer 266/Stijl

* Stijl.
* „Leeken” in ’t vak hebben vaak afgevraagd wat toch wel cubisme en futurisme en dudaisme in de Kunst mag beteekenen?
* Velen hebben getracht het hun uit te leggen, doch veel wijzer zijn ze er niet van geworden. Zij willen wel niet zeggen met een onzer oude letterkundigen: stijl is de kunst om elkaar knollen voor citroenen te verkoopen. Maar zij krijgen bij het lezen van een cubistisch vers of het zien van een futuristisch schilderij toch wel een gevoel of hun voor de citroenen die zij vroegen, knollen in de hand worden gestopt.
* Of wat dunkt de lezer van onderstaand aan het Mei-nummer van „De Stijl” ontleende „cubistisch” gedicht door I. K. Bonset, dat X-beelden heet en luid als volgt:
* ’k word doordrongen van de kamer waar de tram doorglijdt
* ik heb ’n pet op
* orgelklanken
* van buitendoormijheen
* vallen achter mij kapot
* kleine scherven
* BLIK BLIK BLIK
* en glas
* kleine zwarte fietsers
* glijden en verdwijnen in mijn beeltenis
* + LICHTn
* de ritsigzieke trilkruin van den boom
* versnippert het buitenmij
* tot bontgekleurde stof
* de zwartewitte waterpalen
* 4 × HORIZONTAAL
* ontelbare verticale palen
* en ook de hooge
* gekromde blauwe
* RUIMTE
* BEN IK
* Zijn ze er nu achter?
* Een werkman in zijn roode taal noemde het snert-poëzie!
# Romaïkè Historia/LXXIV
### I

(Publius Helvius) Pertinax was een braaf man, maar regeerde korte tijd, want hij werd door het krijgsvolk vermoord. ...

### XII

... Wij oordeelden het onveilig om thuis te blijven, wilden wij niet worden verdacht, doch wij gingen met geen slaafs hart naar het raadhuis, maar na de avondmaaltijd te hebben gehouden en drongen dwars door het krijgsvolk heen. Hij (Julianus) opende de vergadering met te zeggen: „Ik zie, dat gij geen Keizer hebt, en dat ik het meest waardig ben, die te wezen. Ik zou bij u gewagen van mijn deugden, indien gij deze zelf niet kende noch tevoren van mij had ondervonden. Ik heb daarom weinig krijgsvolk nodig gehad, en ben schier alleen in uw midden gekomen, opdat gij zoudt bevestigen, hetgeen mij door hetzelve is gegeven."
# Romaïkè Historia/XXII
### LXXV

Popillius joeg Viriathus zulk een schrik aan, dat hij, alvorens de slag tegen hem te wagen, onderhandelaars over de vrede zond. Hem werd de uitlevering afgevorderd van de voornaamste hoofden van den opstand. Sommigen van hun, waaronder zijn eigen schoonzoon, ofschoon die zelf zijn eigen krijgsbenden had, werden door hemzelf omgebracht, anderen leverde hij dadelijk uit, en dezen werden de handen door de Consul afgekapt. Eindelijk zou de zaak haar beslag hebben gekregen, maar nu gebood de Consul aan Viriathus ook, om de wapen af te leggen en over te geven, doch dit wilde hij noch de overige menigte ondergaan.
# Romaïkè Historia/XXXIX
### XLIX

1 De Rijn ontspringt uit de Alpen ..., voortvloeiende naar het westen, scheidt hij links Gallië en zijn bewoners, rechts de Kelten (Germanen) van elkaar, en stort zich eindelijk in de Oceaan. 2 Deze wordt tot nog toe voor de grensscheiding gehouden, sedert die volken een verschillende benaming hebben verkregen; nadat in oeroude tijden de op beide de oevers wonende volken Kelten genoemd waren geweest.
# Romaïkè Historia/LXXII
### IX

Daar Marcus een keurbende (d.i. een legioen) had uit Meliteensche krijgsknechten, die allen Christus vereerden, kwam een Bevelhebber van de hofbenden (d.i. praefectus praetorio) tot hem, terwijl hij radeloos in de slag en hopeloos voor zijn ganse heer was geworden, en zei: „Zij, die Christenen worden genoemd, kunnen alles door bidden verwerven , en er is een ganse keurbende van zulke mensen in het heer (d.i. leger)." Dit vernemende, verzocht Marcus hun, tot hun God te bidden: zij deden het, en God verhoorde hen terstond, versloeg de vijand door onweer en verkwikte de Romeinen door regen. Marcus, hierover getroffen, gaf een vererend bevelschrift omtrent de Christenen en noemde hun keurbende de "bliksemende", waarvan nu nog wordt gezegd dat er een brief van Marcus over bestaat. [overgeleverd door Xiphilinus]
# Romaïkè Historia/XLIX
### XIX

... 2 ... "Hier ligt Similis, zoveel jaren in wezen en waarvan hij er zeven heeft geleefd."
# Romaïkè Historia/LXVIII
### III

1 Nerva regeerde zo goed dat hij ooit zei: "Ik heb niets gedaan, het welke mij zou kunnen doen schromen, om ten enige tijde het Bewind neer te leggen en veilig tot een ambtloze staat terug te keren." 2 ...
# Limburger Koerier/Jaargang 82/Nummer 104/Uit Midden-Limburg

* UIT MIDDEN-LIMBURG
* KONINGSBOSCH. – Inwijding der nieuwe kerk. – Begunstigd door zonnig weder trok onder de opwekkende tonen der harmonie ee[n] blijde stoet door het dorp bestaande uit verschillende vereenigingen naar het nieuwe kerkgebouw, dat op de inzegening wachtte. Van de oude kerk worden de Deken Jongen en Pastoor Kusters door een schaar bruidjes en de schooljeugd afgehaald. Na de inzegening van het nieuwe Gods Huis traden de priesters weder naar buiten, waar de HoogEerw. Heer P. Jongen, onze vroegere Herder tot de menigte een gloedvolle toespraak hield, waarin hij een welverdiende hulde bracht aan den ijverigen Herder der parochie, die het had aangedurfd met zoo weinig middelen het initiatief tot den bouw te nemen; waarin hij tot de offervaardige parochianen een hartelijk woord van dank sprak voor hunne milde bijdragen, om dit scboone gebouw, dat zulk een harmonisch geheel vormt te doen verrijzen; waarin hij de Duitsche [g]rensbewoners voor hunne belangstelling en steun dankte; waarin hij den ontwerper, dhr. J. Stuyt, huldigde voor dit kunstwerk, door hem gewrocht met zoo betrekkelijke geringe geldmiddelen, waarin hij dhr. J. Turlings, als de aannemer, prees om de degelijke uitvoering van het bouwplan. Dan begaf zich de menigte naar de oude kerk om van hieruit het Allerheiligste in processie naar den nieuwen tempel te brengen, waar de eerste plechtige godsdienstoefening plaats had. Tijdens ’t lof beklom de ZeerEerw. Heer Pastoor den kansel om zich in een geestdriftige roerende [t]oespraak te richten tot den HoogEerw. Heer Deken en de blijde schare, die onder den indruk van [’]t plechtig oogenblik in gespannen aandacht de rede volgde. Machtig klonk na afloop door de ruime gewelven het [s]choone lied: „Groote God, wij loven U.”
# Limburger Koerier/Jaargang 80/Nummer 29/Venlo

VENLO.
Mooie gift. – Het aloude Akkermansgilde – in Juli a.s. bestaat het 330 jaar – heeft een waardevolle collectie gilde-attributen aan de gemeente ten geschenke aangeboden nl. een reglement van 1595, een gildevaandel, een koningskroon, zilveren platen, medailles enz. welke in afwachting van de stichting van een stedelijk museum voorloopig ten stadhuize zullen worden bewaard.
# Album der Natuur/1853/Het Kliphoen of de Dansvogel, van Hasselt

* 'Het Kliphoen of de Dansvogel' werd gepubliceerd in Album der Natuur (tweede jaargang, 1853), p. 382–383. Dit werk is in het publieke domein.
HET KLIPHOEN OF DE DANSVOGEL.
Schomburgk deelt, in zijne Reisen in Britsch-Guyana, daarover de volgende bijzonderheid mede:
"Onverwachts hoorden wij, op eene aanmerkelijke hoogte van den berg Hamikipang gestegen, de bekende stem van het Kliphoen op eenen geringen afstand. Mijne leidslieden begaven zich onmiddelijk derwaarts, doch keerden spoedig terug om ons te beduiden, dat wij hen voorzigtig en zachtjes zouden volgen. De moeite, die wij ons gaven om een duizendtal passen op handen en voeten door het boschaadje te kruipen, werd weldra rijkelijk beloond, en mijne opgewekte weetgierigheid werd ten volle bevredigd; want terwijl wij ons behoedzaam naast onze Indianen nedervleiden en uitzagen, waren wij getuigen van een der zeldzaamste tooneelen, die de dieren-wereld kan aanbieden. Een troep van deze heerlijk schoone vogels namelijk hield zich, op de gladde vlakte van een rotsblok, onledig met dansen,—een feit, dat nog door vele ornithologen werd betwijfeld, doch waarover ik reeds veel had gehoord van mijnen broeder, en van andere Indianen. Een twintigtal mannetjes en wijfjes zaten als aanschouwers rondom de dansplaats op de takken van het kreupelhout, dat de rots omgaf, terwijl zij, duidelijk opgetogen, eigenaardige geluiden maakten. In hun midden was één der mannetjes aan het dansen, in trotsch gevoel van zijne eigenwaarde. Hij spreidde den staart zoo ver mogelijk uiteen en bewoog dien telkens op en neder, even als zijne vleugels. Nu eens rigtte het dier zich benedenwaarts, dan eens sprong het regt in de hoogte en zoo huppelde het in bevallige bewegingen zoo lang in het ronde, totdat het vermoeid werd, als wanneer het onder het uiten van een bijzonder vreemd geluid, naar de omringende makkers vloog, terwijl genoegzaam gelijktijdig zijne plaats door een ander mannetje [ 383 ]werd ingenomen. Telkens wanneer een der uitgedanste mannetjes terugkeerde werd dit door een applaudissement der wijfjes begroet. Tegen mijn' zin schoot thans een onzer Indianen, die bijzonder gesteld zijn op de vederen van deze vogels, op het vrolijke gezelschap, waarvan er vier verwond op de plaats bleven liggen. Anders schieten deze ze meest met hunne blaasroeren en kunnen er dan velen achtereenvolgens dooden, daar deze vogels, als zij eens hunne dans-partij hebben aangevangen, zoo zeer daardoor worden bezig gehouden, dat zij dit niet eens bespeuren."
# Album der Natuur/1853

| <- 1852 | Album der Natuur Tweede jaargang 1853 | 1854 -> |
* Album der Natuur : een werk ter verspreiding van natuurkennis onder beschaafde lezers van allerlei stand was een Nederlands populair-wetenschappelijk tijdschrift dat verscheen tussen 1852 en 1909. De hier ontsloten editie van de tweede jaargang is ontleend aan een gebonden versie van de twee eerste jaargangen uit de bibliotheek van het Natural History Museum te Londen.
* Dit werk is in het publieke domein.
ALBUM DER NATUUR.
ALBUM DER NATUUR.
EEN WERK
TER VERSPREIDING VAN NATUURKENNIS
ONDER BESCHAAFDE LEZERS
VAN ALLERLEI STAND.
1853.
TE HAARLEM, BIJ A. C. KRUSEMAN,
1853.
GEDRUKT BIJ A. C. KRUSEMAN.
INHOUD.
LIJST DER AFBEELDINGEN.
Steendrukplaten.
Pl. I, Fig. 1. Hagelkorrels.—Fig. 2 en 3, Doorsneden daarvan.—Fig. 4, IJsbolletjes.—Fig. 5, Lagen van ijsbolletjes.
Pl. II, Fig. 1, Voorkomen der Zon, wanneer zij met talrijke vlekken bedekt is.—Fig. 2, verschillend voorkomen van zonnevlekken bij eene sterke vergrooting.—Fig. 3, Plaatsen door eene zonnevlek gedurende eenige achtereenvolgende dagen ingenomen.—Fig. 4, Lichtkrans en roode wolken gedurende de totale zonsverduistering van 28 Julij 1851.
Houtsneden.
* ↑ Vermoedelijk D(ouwe) L(ubach); zie: Register 1853-1863, p. 13 (Wikisource-ed.)
* ↑ Deze verwijzing ontbreekt in de oorspronkelijke tekst.
# Album der Natuur/1853/Azalea Pontica en Rhododendron Ponticum, van Hasselt

* 'Azalea pontica en Rhododendron ponticum' werd gepubliceerd in Album der Natuur (tweede jaargang, 1853), p. 128. Dit werk is in het publieke domein.
AZALEA PONTICA EN RHODODENDRON PONTICUM.
Beide in onze tuinen zoo fraaije als bekende heesters groeijen in Armenië aan den noordelijken rand van het gebergte tusschen Trapezunt (Trebizonde) en Baiburt in menigte in het wild. Zij zijn daar de alleralgemeenste en meest in het oog vallende gewassen, en hunne talrijke en prachtige bloemen maken het voornaamste sieraad van het voorjaar aldaar uit. Men ziet beide planten soms reeds aan het zeestrand, maar meer algemeen op eene hoogte van 400 tot 500 voeten, van waar zij tot 4000 voeten in weligen overvloed wassen. Nog hooger staan zij meer enkeld en minder fraai van stam en verdwijnen ongeveer op 5000 voeten hoogte, nog onder de eigenlijke alpenstreek; want daar, waar de eigenlijke alpenplanten gevonden worden, worden zij niet meer aangetroffen. Zij tieren welig in de schaduw der beuken, doch worden zelden gevonden, waar sparren de overhand hebben. Beide heesters komen beter op de steile hellingen, dan op de meer vlakke en vochtige terrassen van het gebergte voort. Tot op eene hoogte van 3000 voeten, is de Azalea algemeener dan de Rhododendron; in den gelen bloemengrond der Azalea's, staan de Rhododendron's als lila-kleurige kransen heerlijk ingeweven. Tusschen 3000 en 4000 voeten is de verhouding dezer beide, steeds bij elkander groeijende heesters, bijna geheel omgekeerd. De Rhododendron vormt daar in de schaduw van het woud nog struiken van 8 voeten hoog. Doch veel verder naar den top dier Alpen, en meer dan 1500 voeten hooger verheft zich Rhododendron caucasium, die echter in onze tuinen bijna niet bekend is. (Verg. wagner, Reise nach dem Ararat und dem Hochlande Armeniens. Stuttgart und Tubingen, 1848.)
# Album der Natuur/1853/Caraïben, van Hasselt

* 'Iets over de Caraïben' werd gepubliceerd in Album der Natuur (tweede jaargang, 1853), p. 351–352. Dit werk is in het publieke domein.
IETS OVER DE CARAÏBEN.
Deze Zuid-Amerikaansche Volksstam, weleer de bewoner en beheerscher der Antillische Zee, heeft zich sedert vele jaren van daar verdrongen gezien en men vindt dien slechts nog in enkele streken van het vaste land van dit werelddeel rondzwerven. Ten kleinen getale slechts, mogelijk niet meer dan 600 koppen sterk, houden zij zich in Engelsch Guyana, vooral in het stroomgebied van den Pomeroon en Essequebo op. De Caraïben zijn nog altijd strijdlustige mannen, krachtige vormen, trotsche menschen, en ware beulen van hunne vrouwen. Daarbij echter zijn zij vernuftiger en vindingrijker dan de meeste andere zwervende oorspronkelijke bewoners van Zuid-Amerika. Onder meer andere ondeugden is het bekend, dat men hen ook van het eten van menschenvleesch heeft beschuldigd, en de West-Indische negers getuigen dit nog van hen, naar hetgeen hunne vaderen er in 1763 bij den neger-opstand van willen hebben gezien. Schomburgk nogtans heeft in 1840—1844 geene bewijzen daarvoor ontmoet, en overal, waar hij bij de Caraïben nasporingen daaromtrent deed, wierp men met klem deze beschuldiging van zich af: menscheneters waren zij niet. Een der Caraïbische Opperhoofden nogtans gaf schomburgk eene verklaring, die zeer ligt aanleiding kan hebben gegeven tot het vermoeden, dat zij werkelijk anthropophagen waren. Vroeger namelijk was het bij hunnen stam de gewoonte, om, na eene behaalde overwinning op hunne vijanden, eenige armen, of beenen van dezen af te snijden en als zegeteekenen mede te voeren, terwijl die dan tot het volgende doeleinde dienstbaar werden. Men kookte ze en maakte de beenderen [ 352 ]schoon, ten einde daaruit fluiten te vervaardigen, die hen later tot den krijg moesten aanvuren. Dergelijke fluiten uit menschenbeenderen gemaakt, vindt men ook tegenwoordig nog dikwijls in de gehuchten der Caraïben. Geheel onwaar intusschen was de beschuldiging niet, want bij de groote feesten stond het een ieder vrij om van het vleesch, dat bij het afkooken der beenderen was overgebleven, te proeven. Ook schijnt het waar te zijn, dat de Caraïben hunne verslagene vijanden het hart uitsneden, ten einde dit te droogen en tot poeder te brengen. Van dit poeder mengde men bij de drinkgelagen een weinig in de bekers der feestvierenden, ten einde hunnen moed aan te wakkeren en hunne verachting van alle doodsgevaar te verhoogen. (Naar r. schomburgk, Reise in Brit. Guiana, II Th. S. 430.)
# Album der Natuur/1853/Groote Abrikozenboom, van Hasselt

* 'Groote Abrikozenboom' werd gepubliceerd in Album der Natuur (tweede jaargang, 1853), p. 384. Dit werk is in het publieke domein.
GROOTE ABRIKOZENBOOM.
Onder andere zeldzame boomen bevindt zich in Cherson een Abrikozenboom, die den 12 Mei 1787, door de Keizerin katharina II, eigenhandig geplant werd. Deze boom is reeds 36 voet en 6 duim hoog; zijn omvang bedraagt 4 voet, 7 duim, en hij draagt jaarlijks gemiddeld 400 tot 500 pond vruchten. (Botan. Zeit. 1852, s. 88).
# Album der Natuur/1853/Boom-Kikvorsch Guyana, van Hasselt

* 'De groote Boom-Kikvorsch van Guyana' werd gepubliceerd in Album der Natuur (tweede jaargang, 1853), p. 31–32. Dit werk is in het publieke domein.
DE GROOTE BOOM-KIKVORSCH
VAN GUYANA.
Over dit dier leest men bij r. schomburgk woordelijk het volgende: "Op een mijner togten in het binnenland werd ik des nachts meermalen in mijnen slaap gestoord en gewekt door een hevig gebrul, dat veel overeenkomst had met het bulken van koeijen, en zich in regelmatige tusschenpoozen liet hooren. Des morgens vroeg ik met ongeduld aan de Indianen, welk dier toch dit leven maakt, en toen ik tot antwoord kreeg, "dat het slechts een kikvorsch was," hield ik het er voor, dat men mij voor den gek hield. De Caraiben intusschen hielden zich onverzettelijk bij hun gegeven antwoord, en voegden daarbij, dat dit dier in hunne taal "Konebe-aru" heette, dat het zich op eenen bepaalden boom ophield, wiens stam hol en altijd met water gevuld was. Ten overvloede boden zij mij aan, om het bewijs voor hunne woorden te leveren, wanneer ik mede wilde gaan in het nabij gelegen woud. Daar bragt men mij bij eenen hoogen boom, behoorende tot de familie der Tiliaceae, zijnde eene nieuwe soort, Bodelschwingia macrophylla. Het was een schoone boom, met groote bladen, welriekende bloemen, en uitgeholden stam. Een der Indianen klom er terstond in, stopte een rond gat, dat zich boven aan den stam op eene hoogte van 40 voeten bevond, goed digt, en ging toen met de overigen aan het werk om den boom om te hakken. De holle stam was met eene ruime hoeveelheid water gevuld, waarin wij, wel is waar, eerst den rustverstoorder zelven niet vonden, maar wel een twintigtal maskers van dezen, in het eerste tijdperk van ontwikkeling. Ons zoeken naar den vader of de [ 32 ]moeder van deze bleef voorshands vruchteloos, en ik moest het invallen van den nacht afwachten, om mijne weetgierigheid te kunnen voldoen, daar men mij verzekerde, dat wij dan het gewone brullen en schreeuwen van dat vreemde dier weder zouden vernemen. Aldus geschiedde het; tegen 9 uren des avonds liet de zware stem zich weder hooren, en met een licht voorzien begaven wij ons naar den gevelden boom. Wij vonden den lang gewenschten terstond; de kikvorsch, door het schijnsel van ons licht verblind, liet zich gemakkelijk grijpen. Het was werkelijk de Hyla venulosa van daudin, de zeer groote, schoon geteekende boom-kikvorsch, wiens hoogst eigenaardig geluid, door daudin in zijne beschrijving niet vermeld, mij zoo zeer had verrast. Nog verhaalden de Indianen mij van dit dier, dat het een der onbedrieglijkste weêr-propheten is, dien men daar te lande kent, daar het alleen dan zijne zware stem laat klinken, wanneer het den volgenden dag zal regenen; zelfs de inlandsche naam wijst daarop, zijnde "Konebo" (regen) en "Aru" (kikvorsch). Het is mij later zelven meermalen gebleken, dat deze hyla dien naam niet ten onregte draagt." (Reise in Brit. Guyana 2. Th. p. 418).
* ↑ Tegenwoordig: Trachycephalus typhonius L. (Wikisource-ed.)
* ↑ Schomburgk & Schomburgk (1848) - Reisen in Britisch-Guiana in den Jahren 1840-1844, Zweiter Theil. Leipzig : Weber, p. 418 (Wikisource-ed.)
# Gezelle/De zaaidhede

| ← Vigilate et orate | Rijmsnoer om en om het jaar (1897) door Guido Gezelle De zaaidhede | Tranen → |
* Uitgegeven in Rousselaere door Jules de Meester.
[ 244 ]
DE ZAAIDHEDE
# Gezelle/De zonne alreede is opgestaan

| ← Weêrom licht en vier gesteken | Tijdkrans door Guido Gezelle De zonne alreede is opgestaan | 't Is dag → |
* Uitgegeven in Amsterdam door L. J. Veen.
DE ZONNE ALREEDE IS OPGESTAAN
# Gezelle/Die mijn hert bemint

| ← De Boodschap | Laatste verzen (1901) door Guido Gezelle Die mijn hert bemint | Vriendenzoen → |
* Uitgegeven in Antwerpen — Gent door De Nederlandsche Boekhandel.
[ 148 ]
# Gezelle/Den ouden brevier

| ← Sobrii estote | Rijmsnoer om en om het jaar (1897) door Guido Gezelle Den ouden brevier | Goevrijdag → |
* Uitgegeven in Rousselaere door Jules de Meester.
[ 94 ]
.... DEN OUDEN BREVIER
# Gezelle/Dichten is geen kunste

Dichten is geen kunste kom, geen kunste dichten is een gunste Gods een gunste!
Guido Gezelle (8/8/1860)
# Gezelle/De wilde wind

| ← Tu es ille vir | Rijmsnoer om en om het jaar (1897) door Guido Gezelle De wilde wind | Ze slapen nog → |
* Uitgegeven in Rousselaere door Jules de Meester.
[ 103 ]
DE WILDE WIND
# Gezelle/De winden

| ← Fiat lux | Rijmsnoer om en om het jaar (1897) door Guido Gezelle De winden | De avondzonne → |
* Uitgegeven in Rousselaere door Jules de Meester.
[ 258 ]
DE WINDEN
DE AVONDZONNE
# Gezelle/De zonne rijst

| ← 't Is dag | Tijdkrans door Guido Gezelle De zonne rijst | o Gulden hoofd → |
* Uitgegeven in Amsterdam door L. J. Veen. (gedicht de dato 31/1/1889)
DE ZONNE RIJST
# Gezelle/De zonneschicht

| ← Hoe weet gij ‘t dan zoo wel | Rijmsnoer om en om het jaar (1897) door Guido Gezelle De zonneschicht | Muggen → |
* Uitgegeven in Rousselaere door Jules de Meester.
[ 111 ]
DE ZONNESCHICHT
# Tijdinghe uyt verscheyde Quartieren/1621/8 maart/Wt Hamburgh den 24, Februarij

* Afkomstig uit [Tijdinghe uyt verscheyde Quartieren], [maandag] 8 maart 1621, [p. 2]. Publiek domein.
Wt Hamburgh den 24, Februarij,
Voor gisteren arriveerde alhier de Coninck van Bohemen met een deel Koets-waghens ende Peerden, comende van Harburgh over die Elve over het Ys, zijnde alhier wel ontfangen, insonderheyt vande Engelsche Natie, tot dewelcke zijne Majesteydt in het Enghels huys ghelogeert is. Men verstaet dat zijne Majesteyt binnen eenighe daghen vertrecken sal, naer Segenberg 7. mijlen van hier, den Coninck van Denemarcken toe behoorende, alwaer eene vergaderinghe gehouden soude werden, daer zijne Majesteyt van Denemarcken in eygen persoone, neffens die van Sweden, als oock de Hertoghe van Holsteyn, Bruynswijck, Lunenburgh ende meer andere, als mede die Hanse Steden te samen comen sullen, wat aldaer ghehandelt sal werden, leert den tijdt.
# Tijdinghe uyt verscheyde Quartieren/1621/8 maart/Wt Weenen den 9. Februarij

* Afkomstig uit [Tijdinghe uyt verscheyde Quartieren], [maandag] 8 maart 1621, [p. 1]. Publiek domein.
Wt Weenen den 9. Februarij.
Men verneemt dat die Hongersche vredens tractatie tot Haimburgh gantzlijck te niet gegaen is, want Betlehem mitsgaders de Hongersche Standen gants niet vande Confederatie willen af wijcken, ende souden de Turcken in starcken aentocht zijn, gelijck dan tot Turna ende Nieuwheusel ettelijcke duysent leggen, dewelcke dagelijcx mette Hongaren sullen opbreken, ende hebben 6000. Hongaren dese dagen in Marcvelt herwaerts, dewijle die Donau geheel toegevroren was, 18. Vlecken ende Dorpen geplondert ende gheheel afghebrant, oock aen die eerste ende uyterste Brugghe vande Donou ghestreupt. Huyden comt tijdinge dat de Budiani (dewelcke ettelijcke duysent Turcken aen sich ghetrocken heeft) in Stiermerck groote schade doet. De Stadt Reets wert van het Over-Oostenrijcksche volck gheheel uyt gheteert, ende verdorven.