# Mengelingen/De Arbeid

| ← De slag van Lora | Mengelingen (1855) door Willem Bilderdijk De Arbeid | De Maaiers → |
* Uitgegeven in Schiedam door H. A. M. Roelants.
De Arbeid.
[ 29 ] Dat, opgedonderd uit den afgrond, immer groeit,  En eindloos om de koets blijft dwalen,  Waar op de zijde en ’t purper gloeit!  Van daar die aangeschoten vleugelen,  Die, wy, die onze schuld, heur eigen beul en straf,  Het al te trage sterflot gaf; Waar door het, in zijn vaart en woede niet teugelen,  Onaangemeld en onverwacht  De deuren binnenstuift en wat er voorkoomt slacht!  Neen, ’t menschdom kende kwaal noch krankte,  Wanneer ’t, in rokend zweet van ’t blozend aangezicht,  De Godheid voor zijn nooddruft dankte,  En d’arbeid hield voor d’eersten plicht. Toen was ’t ontwaken frisch, de slaap door de ijdle schimmen  Der raauwe dampen neit ontrust;  Die in de ontroerde hersens klimmen, Wen ’t ingewand verslapte in werkelooze lust. Gezondheid strooide steeds heur rozen op de kaken,  En blies genoegens in, en gaf ze smaak en duur.  Het vrolijk tintlend Levensvuur  Versmoorde niet in enge daken,  Maar werd door vrije en zuivre lucht Gevoed, en van heur’ aâm (verkwijnde ’t) aangeblazen.  De Grijsheid wist van ziekt’ noch zucht, En hoorde met vermaak het dartle kinderrazen.  Zy was een lieflijke avondstond Die d’ondbewolkten dag met zachten glans bepaalde,  Geen kwelling voor zich-zelv’. Zy dacht en was gezond, En blonk van ’t heldre licht, dat uit haar’ boezem straalde.  De kindschheid (Hemel, kan het zijn, En was onze eeuw gedoemd die gruwel voort te brengen;  Of kan uw goedheid die gehengen [ 30 ] Zoo lang gy bliksems voert!) bracht geen bedekt venijn Uit Moederlijken schoot, uit Vaderlijke lenden  Ter wareld, dat het zoet van ’t kostbre levenslicht  Verwoestede, om (beklaaglijk wicht!) Een hatelijk bestaan in jamm’ren te volënden.  De borst met reine Moedermelk  Was geen vergifte tooverkelk Die d’aart van ’t teder kind verbasterde en verlaagde,  En de ondeugd overgoot in ’t bloed,  Of ’t lichaam met de ziel verknaagde  Die voor zijn voedsters euvlen boet.  Gestadige oefning van zijn spieren,  Die ’t vezelweefsel rekt en spant,  En ’t bloed geregeld om doet zwieren,  Geeft aan den Bouwman kracht, op ’t immerzalig land.  Aan de altijd wisselende vlagen  Van weêr en winden blootgesteld, Kan hy de felle zon op ’t gloeiend hoofd verdragen,  En voelt niet dat de winter knelt. Zijn lichaam sluit zich toe voor schadelijke dampen  En drinkt hun gift niet in door de al te weeke huid, Is machtig, met de lucht, die in hem dringt, te kampen,  En drijft in ’t heilzaam zweet bedorven sappen uit.  Zijn zenuw wederstaat aan ’t prikkelen,  Doorvoed met wel gekleinsd, wel afgescheiden vocht,  Dat zich uit zuiver bloe ontwikkelen,  En tot zijn rijpheid komen mocht.  Geen geest van aangezette wijnen Vervluchtigt ’s levens sap in hart of hersenklier,  En doet door steeds verhittend vier  De spierkracht met den geest verdwijnen.  Geen sluipend en verholen koorts [ 31 ] Voert haar afgrijsselijke toorts Door ’t zuchtend ingewand, in machtloosheid bezweken,  Verstoort den zetel vna ’t verstand,  Sloopt zin en zintuig door een’ brand Die eindloos smeult en kruipt, en weigert door te breken.  Het hair vergrijst niet door een’ ouderdom, vervroegd  Door geestuitputting, zielsverkwijning,  Die voren door het voorhoofd ploegt. Maar hy, hy kent zijn’ tijd, en ’t uur van zijn verschijning  Vermengt den avond niet aan ’t vroege morgenrood,  Dat de eerste straaltjens pas van ’s levens zon genoot. ô Welgelukkig veld! ô Bron van waar genoegen,  Gezaligde arbeid! vreugdig zwoegen!  Gy zijt des levens steun, de staf der manlijkheid,  De woonplaats van ’t genot den stervling toegeleid!
1804.