OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Logica (3)

| ← Lo­gi­ca. Be­wijs­konst | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Lo­gi­ca. Be­wijs­konst, p. 57-58 | Con­fer­ma­tio­ne dell’ Ami­ci­tia. Be­ves­tin­ge van Vriend­schap → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Logica. Bewijskonst.
EEn bleeck Maeghdeken met verwarde hoofdhayren, en uytgeſpreyt op de behoorlijcke langhte, in de rechter hand ſalſe een ruycker met bloemen houden, met een ſpreuck Verum & falſum, dat is, Waerachtigh en valſch, en in de ſlincker een Slange. Deſe Maeghd is bleeck, door het veel waecken en de groote oeffeningh die ontrent dieſelve konſte noodig is, weſende gemeenlijck oorſaecke van bleeckheyt, en ongeſteltheyt des levens. De verwarde en uytgeſpreyde hoofdhairen, bewijſen, dat een Menſche die ſich geeft totte ſpiegelinge van de verſtandelijcke dingen, alle ſaecken plagh ter ſyden te ſtellen, en de behoudinge des lichaems gantſch te vergeten. De bloemen zijn een teycken, datmen door de naerſtigheydt van deſe konſt de waerheyt ſiet oprijſen, en ’t valſche onderdruckt blijven, gelijck men door ’t werck der natuere, tuſſchen de kruyderen, de bloemen siet opkomen, diewelcke daer nae bedeckt worden. [ 58 ]De Slange druckt de wijsheyt uyt, diewelcke tot deſe konſte ſeer noodigh is, gelijck oock in alle andere: ſich nergens in beſigh houdende noch bevlijtigende als om ’t waerachtige van ’t valſche te onderſcheyden: om daer nae door dit onderſcheyd te konnen wercken, met een gelijckmatige gelijckheyt totte bekende en beminde waerheyt. De Slange ontdeckt oock, dat de Bewijskonſt gehouden wort voor een venijnige en onverkrijgelijcke ſtoffe, voor die niet groot van verſtand is, en is bitter aen die, die de ſelve ſmaeckt, jae zy bijt en dood die gene, diewelcke met reuckeloosheyt ſich daer tegen aen ſtellen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Longanimita

| ← Agri­col­tu­ra. Land­bouw | ‘Lon­ga­ni­mi­ta. Langh­moe­dig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Tar­di­ta. Langh­saem­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 280-281. Publiek domein.
Longanimita. Langhmoedigheyt.
EEn bedaegde Vrouwe, ſittende op eenen ſteen, met de oogen ten Hemel opgeſlagen, en de armen van een, hebbende de handen verheven. De Langhmoedigheyt is van den Apoſtel Paulus, den Galaten onder de twaelf vruchten van den H. Geest, aengepreſen: en D. Thomas ſeyt, datſe een Deughd is, waer door een Menſch vermagh te komen tot alle dingen, hoe ſwaer dieſelve oock mogen zijn, alwaert ſchoon dat het oock lange ſoude mogen vertoeven. En Anſelmus uytleggende de plaetſe Galat. 5 ſeyt, Langmoedigheyt is een langhſaemheyt van ’t gemoed, ’t welck de [ 281 ]tegenſtrijdige dingen geduldelijk verdraegt, van langer hand de eeuwige belooninge verwachtende. En ’t ſchijnt wel of zy dieſelve deughd is, als de Geduldigheyt. Niettemin ſoo iſſe verſcheyden, nae ’t ſeggen van deſe ſchrijvers. Dion. Certoſinus ſeght, de Langhmoedigheyt is met de hope vergeſelſchapt, diewelcke doet, dat wy ten eynde toe de goederen, die ons, van God onſen Heere, belooft zijn, verwachten; en daerom ſchijnt het dat deſe Deughd, meer op de hope en op het goed ſiet, als de vreeſe, ſtoutigheyt of ſwaermoedigheyt doet. Maer de lijdſaemheyt verdraeght het quaede, de verſmaedinge, en de tegenwoordige quellingen totten eynde toe. Doch alſoo het niet genoegh is, alleene het tegenwoordigh verdragen, ſoo moetſe te vreeden zijn, in alles, en ſoo lange tijd als het den Heere believen ſal. Daerom iſſe oock bedaeght gemaeckt, ſittende op eenen ſteen. Zy wort gemaelt datſe de oogen ten Hemel ſlaet, waer mede zy ſich toepaſt ’t geene David ſeght, God is langhmoedigh en van grooter barmhertigheyt, ten eynde zy de eeuwige goederen, die van God belooft zijn, magh verkrijgen. Mette handen wortſe verheven geſtelt, om de hope die haer vergeſelſchapt: want het ſchijnt, dat zy die in korter tijd op deſe Werrelt ſal verwachten.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Loquacita

| ← Klach­te | ‘Lo­qua­ci­ta. Klap­ach­tig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Re­ga­li­ta. Ko­ningh­lij­cke mil­dig­heyt, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 255-256. Publiek domein.
Loquacita. Klapachtigheyt.
EEn Ionge Vrouwe met een opene mond, in weerſchijn gekleet, wiens kleeders vol Krekels en Tongen ſullen beſett zijn, hebbende op ’t hoofd een Swaluwe die in ’t neſt over eynde ſtaet om te ſingen, hebbende in de rechter hand een Exter. Iongh wort zy gemaelt, om dat de Ionge noch niet genoegh weet: Want de Iongelingh kan geen wijsheyd hebben, om dat de wijsheyt eervarentheyt vereyſcht, en daer toe is lange tijd van noode, gelijck Ariſtoteles ſeght in zijne Zeedekonſt, en daerom kanmen ſeggen dat de Ionge geen eervaerentheyt hebbende, lichtlijck vervalt in ’t gebreck van klapachtigheyt. Zy word metten mond open geſtelt, om dat ſich de klappert vaerdigh en ſtout vertoont in ’t spreken, gelijck Plutarchus ſeyt, de klappers hooren niemant, maer ſpreken altijd. Het weerſchijne kleed vertoont, de verſcheydentheyt van de invallen der klappers, die niet vaſt noch bestandigh zijn, maer verre van de redelijcke overwegingen afgeſcheyden, niet bequaem zijnde om andere met bewijſlijcke en krachtige ſtellinge te overreden. Plutrachus ſeyt, de Klapachtigheyt is een ſtoute onmatigheyt in ’t ſpreken en dat ſonder reeden. [ 256 ] De Kreeckels die op ’t kleed zijn, neemt Propertius voor een beeld van de Klapachtigheyt, om dat van dit Dier het verdrietigh klappen heerkomt, en de ooren van andere luyden dapperlijck beroerende, niet anders als de ſnappert en klappert doet. En gelijck, Euripides ſeer wel bewijſt, gelijck ’t Stobæus aentreckt, het veel klappen, ſeyt hy, is niet alleen den soehoorder laſtigh, maer is oock onbequaem om iemant te overreden. De Tongen op ’t kleed bedieden groote klappernye, waer over Plutarchus ſeyt, De klapperts beriſpen de Natuyre hier over, van datſe maer eene tonge en twee ooren hebben. Waer uyt volght dat de klappert, gelijck Salomon ſeyt, Veele logens ſpreeckt. Want in ’t veel ſpreken gebreecken geene logens. Het Swaluken opt hoofd, bediet de ſchaedelijcke en laſtige aert der klappers, die welcke deſe Swaluwen gelijckende, beletten en ontſtellen de gemoederen van de geruſtige en naerſtige luyden. Den Exter die zy in de rechter hant hout vertoont, gelijck Pierius ſeyt, het beeld van de klapachtigheyt, welcke Vogel nae de meeninge der Griecken, van Pallas was weg gejaeght, als zijnde door haer veele ſnappen, ſchaedelijck, gelijck Alciatus ſeyt: Athenen had gewijt den Nachtuyl tot haer teecken, Een Vogel wel berucht van Wijsheyt en van Raed, Dies Pallas d’Exter ſtrax, als zijnde vol gebreecken, Van ’t heyligh Goden-Choor, verjaegt heeft uyt dees Staet, Om dat haer rappe tongh, tot klappen was genegen: Een wijſe ſwijgt en hoort, al watter dient verſwegen.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Deventer, 28 Aug.

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Deventer, 28 Aug. Naar wij vernemen, zal weldra worden aangevangen met het metselwerk voor den onderbouw van de spoorbrug. Bij het leggen van den eersten steen zullen geen feestelijkheden plaats hebben.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Dr Profeit

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Dr Profeit heeft namens het dienstpersoneel en de pachters van koningin Victoria te Balmoral, waarvan velen hem vergezelden, prinses Beatrix een phaeton met pony en een compleet tuig als huwelijkscadeau aangeboden.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Gabriel Jogand-Pagès

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Gabriel Jogand-Pagès (Leo Taxil), de tot inkeer gekomen bekende fransche pamphlettist, is het voorwerp van een laffen aanval geweest van de zijde van een zijner vroegere „vrienden”, Georges Moynet. Even nadat hij zijn woning had verlaten, voelde hij zich eensklaps van achteren zijn opgerolde parapluie ontrukken, en tegelijkertijd kreeg hij een slag met den knop van een wandelstok op het hoofd. Hoewel ontwapend en door eenige voorwerpen, die hij droeg, belemmerd, verdedigde Taxil — naar hij verhaalt in een bij deurwaardersexploit aan de Lanterne gezonden artikel — zich zoo goed en kwaad als hij kon, zóó zelfs, dat hij de Lanterne raadt, Moynet te verzoeken zich op haar bureau te vertoonen, opdat het blad kunne constateeren, dat de aanvaller er niet al te best is afgekomen.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Het eerste maandnummer van den nieuwen jaargang der Katholieke Illustratie

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Het eerste maandnummer van den nieuwen jaargang der Katholieke Illustratie onderscheidt zich, behalve door tal van schoone gravuren, o. a. de beeltenis van Mgr C. J. M. Bottemanne, en door de hulde in beeld en poëzie aan Prinses Wilhelmina, nog door een fraai portret van den talentvollen beeldhouwer Johan Theod. Stracké. Wij kunnen het niet anders dan toejuichen, dat naast de afbeeldingen van gebeurtenissen en personen, die op godsdienstig of staatkundig gebied bijzondere belangstelling verdienen, ook aan de vertegenwoordigers der vaderlandsche kunst een waardige plaats in ons eerste geïllustreerd tijdschrift worde ingeruimd. En vooral verheugen wij ons, waar het gold de verdiensten te huldigen van een zoo uitnemend kunstenaar als de »nestor der thans levende nederlandsche beeldhouwkunstenaren”, een keurige en vaardige pen te vinden, die niet enkel den persoon te beschrijven, maar tevens het werk van den kunstenaar op waardige wijze te vertolken wist. Aan het feestnummer, meer bijzonder aan Prinses Wilhelmina gewijd, ontleenen wij de diepgevoelde dichtregelen, in welke de kuilenburgsche leeraar, de zeereerw. pater B. Van Meurs, zich tot tolk maakte van het »Grootje”, wier beeltenis mede het feestnummer versiert.
Willemientje, Aorig kiendje, Waor ik zooveul goeds van heur, Dukkels, ’k gleuf wel duuzend keeren, Was ’k neisgierig, vol begeeren Oe te zien ien kleur en fleur.
Heug van jaoren, Gêft ’et vaoren Met de spoor gen pas veur mien, Anders hâ’k al lang ’en reiske Naor den Haog gedaon, lief meiske, Enkel um oe maor te zien.
De Illestraosie Per okkaosie Hêt dien wunsch van mien geheurd, Daorum stuurt ze aon ’t stokoud grootje Oew portretje veur kadootje, Fien geteikend, mooi gekleurd.
’t Erste schouwen Deê me schrouwen — ’k Zal oe zeggen, kiend, waorum: Kroonprins Willem hê’k veurdezen Ook geschouwd ien ’t kienderwezen.... Sprekend liekent gij op hum!
’t Eigenst vleugske Ien ’et eugske, ’t Eigenst lachsken um den mond: ’t Eigenst rank en slank postuurke. Recht en vaststaond as ’en muurke, ’t Eigenst kupke rond en blond.
Wat we al dachten En verwachtten Van dâ, jungske, zoo geliefd! Hij, acherm! is ons ontvallen.... Gij bint nou geliefd van allen, Bluumke dâ nog overblieft!
Kroonprinsesje, ’k Ben gen besje Die oe waorzegt uut de kaort; Maor dâ durf ik profetieren: Ens zulde over ons regieren As ’en Keunigin, ons waord!
God zal ’t geven! ’t Nog beleven Zal ik, stakker, nie.... och neê! Maor daorboven zâ’k ’et heuren, En dan — as dâ mag gebeuren — Roep ik mee: Hoezee, hoezee!
# De Tijd/1885/Nummer 11590/In de kapel der Invaliden

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
IN DE KAPEL DER INVALIDEN.
De lijkplechtigheden in de kapel der Invaliden te Parijs voor admiraal Courbet — na aankomst van het stoffelijk overschot was het daarheen gebracht — hadden van gisteren-morgen 9 uur af een ontzaglijke menigte op de Esplanade getrokken. Te 10 uren arriveerden de troepen, aangevoerd door generaal Bonnet. Alle kransen en bloemen, door de vrienden en bewonderaars van den admiraal geschonken, werden onder het portaal van het eere-plein neergelegd. Het plein bood een indrukwekkend schouwspel aan. Een compagnie landingstroepen stond langs de zijden geposteerd, en de muziek der republikeinsche garde voerde patriottische marschen uit. Toen de menigte de oude wapenmakers van Courbet een bloemenschip zag aandragen, de Bayard voorstellende, aan boord waarvan hij stierf en naar het vaderland werd overgebracht, waren velen zichtbaar getroffen. De vertegenwoordigers der verschillende officieele lichamen kwamen te 11.30 aan. Onder de aanwezige hoofdofficieren werd maarschalk Mac Mahon opgemerkt. Kort daarna verschenen ook de ministers, zoomede de heer Floquet, generaal Pittié, als vertegenwoordiger van Grévy, en de generale staf van de Bayard. Allen namen plaats in het koor der kapel, waar het H. Misoffer werd opgedragen door den eerw. heer de Gréteau. Eerst te 12½ uur geschiedde de overbrenging van de kist in de lijkkoets. De admiraals Roussin, Ribourt en Amet en de generaals Virgile, Bossaut en Salansson fungeerden als slippedragers. Te 1 uur zette de stoet zich in beweging, voorafgegaan door de muziek der republikeinsche garde, die de treurmarsch van Chopin speelde. De uniform van Courbet was over de kist uitgespreid, en de ceremoniemeesters droegen den degen van den admiraal. De koets naderde tot voor het groote hek der Invaliden, tegenover de Esplanade. Terstond daarna defileerde het leger van Parijs voor het stoffelijk overschot. Te 1½ uur was de droeve plechtigheid voltrokken. Maandag-ochtend te 10 uur zal het lijk naar Abbeville worden overgebracht, om daar den volgenden dag in den schoot der aarde te worden neergelaten.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Een brief uit Atjeh

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Een brief uit Atjeh aan het Hbld. van 15 Juli begint aldus: Aanvallen op patrouilles en schildwachten, moorden op Chineezen, het beschieten der treinen tusschen de verschillende posten zijn nog altijd aan de orde van den dag. Eergisteren moest het wachtschip Bromo van de reede onze »vrienden” op granaten onthalen. De »vrienden” wonen niet veel verder van Oleh-leh — gescheiden door de lagune — dan de breedte van den Dam te Amsterdam. In den tijd van 24 uren zijn ongeveer 115 granaten verschoten, Ge zult begrijpen hoe gerust men te Oleh-leh slaapt. Dat heet »vredestoestand”.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Een geheel eigenaardige feestgave

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Een geheel eigenaardige feestgave heeft de zeereerw. heer Chr. Philippona, deken en pastoor te Schagen, ter gelegenheid van zijn zilveren priesterfeest, zijn parochianen en zijn talrijken vrienden aangeboden. Wij bedoelen de keurige bladzijden — keurig van inhoud en vorm — door den jubilaris gewijd aan eenige Bijzonderheden uit de Geschiedenis der parochie van den H. Christophorus te Schagen, die, versierd met een uitmuntend portret van den auteur — een meesterlijke ets van den talentvollen Arendzen — onlangs de pers van het St Jacobs-Godshuis te Haarlem verlieten. Naar de zeereerw. deken in een kort woord vooraf mededeelt, bestaat bij hem het voornemen een meer uitvoerige studie over de geschiedenis van den H. Christophorus te Schagen te plaatsen in de bekende Bijdragen voor de Geschiedenis van het Bisdom van Haarlem. Den beoefenaars der vaderlandsche kerkgeschiedenis wordt daardoor ongetwijfeld een belangrijke dienst bewezen.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Herwijnen, 28 Aug.

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Herwijnen, 28 Aug. De schepen Suum Quique en Maria Elisabeth, op de Waal nabij Woudrichem en Zuilichem gezonken, zijn deze week met goed gevolg gelicht.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/In de treinen tusschen Vlissingen (haven) en Venlo

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]In de treinen tusschen Vlissingen (haven) en Venlo, welke in beide richtingen op de booten der Maatschappij Zeeland correspondeeren, zal van 1 Sept. e. k. af een restauratierijtuig zijn geplaatst, tot welk rijtuig reizigers, voorzien van plaatsbewijzen 1$^e$ klasse, recht van toegang hebben, zonder verplicht te zijn daarvoor te suppleeren. Reizigers 2$^e$ klasse kunnen van het rijtuig gebruik maken tegen bijbetaling van ƒ 1.80. Degenen die in het restauratierijtuig plaats nemen, zijn verplicht eenige vertering te maken.
# De Tijd/1885/Nummer 11590/Op de canarische eilanden

* Afkomstig uit De Tijd, maandag 31 augustus 1885, [Eerste Blad], [p. 2]. Publiek domein.
[ Eerste Blad, 2 ]Op de canarische eilanden moet dezer dagen een aardbeving hebben gewoed. Hoe groot de aangerichte schade is, wordt nog niet bericht.
# Klein plakkaatboek van Nederland

* Uitgegeven in Groningen door Wolters.
INHOUD.
Inleiding
# Kleine gedigten/De bedelaar

| ← De pruimeboom | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen De bedelaar | De ware vriendschap → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
DE BEDELAAR.
Die afgeleefde man, die bijkans nakend zit,
En rillend van de kou, mij om een duitje bidt, Is even goed als ik. Gods wijsheid gaf alleen Mij wat meer geld dan hem. Ben ik dan beter? ... Neen. Een vroom en eerlijk mensch draagt dikwijls slegte kleeren, Ik wil dan ook de deugd in arme menschen eeren. Die met veragting op hem ziet, Doet naar 't bevel van Jesus niet.
# Kleine gedigten/Claartje, bij de schilderij van hare overleden moeder

| ← Het onweder | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Claartje, bij de schilderij van hare overleden moeder | De verwelkte roos → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 77 ]
CLAARTJE BIJ DE SCHILDERIJ VAN HARE OVERLEDENE MOEDER.
Wanneer ik neêrgezeten
Bedaard het beeld aanschouwe Van mijne lieve moeder, Dan rollen mij de tranen Gestadig langs de wangen. Dat lief en lagchend wezen, Waar godvrugt en opregtheid Bevalligheid en blijdschap Zo klaar op is te lezen, Doet mij dan bitter schreien, Om dat ik haar moet missen; Ik — nog geen negen jaren. Wat heb ik niet al uurtjes Met nut bij haar gezeten, Wanneer zij mij, al spelend Het een en ander leerde.
Maar 't zal mij altoos heugen, Hoe zij mij bij haar sterven Voor 't laatst nog eens omhelsde.
Ik kan er niet aan denken, En 'k doe het tog zo gaarne.
Toe zeize: "Lieve Claartje! "Uw moeder zal haast sterven, "En van deze aarde scheiden, "Om in den blijden Hemel "Bij de engelen te woonen; "Hoor dan mijn laatste woorden, "En geef mij 't laatste kusje.
"Eert God, bemin uw vader! "Groei op in deugd en wijsheid! "En wiltge vrolijk leven, "Leert vroeg de zonden haten. "Maar hebt ge eens kwaad bedreven, "Dan moetge 't gul belijden; "En God om Jesus wille "Zal u vergeving schenken. "Maar zietge dan, mijn Claartje! "Op aarde mij niet weder,
"Zie dikwijls naar den hemel, "En zeg — daar woont mijn moeder. "Ach, zag ik na uw sterven "Mijn kind ook daar verschijnen, "Hoe zou ik mij verblijden, "En God eerbiedig danken. "Voor u, mijn lieve Claartje! "Is ook de hemel open.
"Maar ach; mijn lieve meisje! "Ik voel den dood genaken, "En kan niet langer spreken, "Vaarwel, vaarwel dan, Claartje! "Daar hebtge 't laatste kusje!
'k Ging schreiend naar beneden; En 't duurde weinig uuren, Of Moeder was gestorven.
Wanneer ik nu, gezeten Bij 't beeld van mijne moeder, Aan hare dood gedenke, Dan rollen mij gestadig De tranen langs de wangen. Dan zie ik naar den hemel,
De woonplaats mijner moeder; Dan roep ik, bitter schreiend, o God, hebt gij die moeder Aan mij zo vroeg ontnomen, U mag ik niet berispen, Hoe zeer ik haar betreure; Neen, gij zijt wijs en heilig, Mag ik u maar beminnen, Mijn lieven Vader eeren, En moeders lessen volgen, Dan zal ik bij mijn sterven Bij U en moeder komen. Wat zal dat zalig wezen!
# Kleine gedigten/De eenzaamheid

| ← Flipje, de vader en de tuinman | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen De eenzaamheid |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 100 ]
DE EENZAAMHEID.
Denk niet, lieve speelgenooten!
Dat de tijd mij heeft verdroten, Toen ik gistren zat alleen. Die vermaak heeft in het lezen, Hoeft geen eenzaamheid te vreezen. Maar is altoos wel te vreên.
Vader zegt, dat brave menschen Dikwijls naar die uurtjes wenschen; Dikwijls naar hun kamer gaan, Om in oude en nieuwe boeken Wijze lessen op te zoeken: En dat staat mij wonder aan.
'k Wou zo graag verstandig wezen, En ik worde ook graag geprezen, 'k Zeg: zo als het bij mij leid; Dient er dan, om veel te weten, Menig uurtje nog gelezen, Welkom! welkom! eenzaamheid!
# Kleine gedigten/Aan mijn kleine lezers

| ← De vogel op de kruk of ga naar Kleine gedigten voor kinderen, 2e vervolg | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Aan mijn kleine lezers | Jantje en het konijn → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
AAN MIJN KLEINE LEZERS.
Zegt tog niet , mijn lieve wigtjes ! Dat van Alphen u vergeet;
'k Heb, om u nog iets te geven, Eenige uurtjes weêr befteed. Mooglijk is 't de laatste bundel; Hoort ! gij hebt er ook genoeg 't Is in 't aantal niet gelegen; En voor grooter is 't wat vroeg,
Weinig, wel, en dikwijls lezen Leert het best, in uwen tijd : Grooter boeken zultge krijgen, Als gij ook wat grooter zijt.
# Kleine gedigten/Aan twee lieve kleine jongens

| ← Voorberigt | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Aan twee lieve kleine jongens | Het kinderlijk geluk → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
AAN TWEE LIEVE KLEINE JONGENS
Zie daar, lieve wigtjes! Een bundel gedigtjes, Vermaak u er meê! En spring naar uw wooning; Maar... eerst ter belooning Een kusjen of twee.
Door liefde gedrongen Heb ik ze gezongen, En wilt gij er meer, Gij moogt er om vragen. Wanneer ze u behagen Komt huppelend weêr.
# Kleine gedigten/De edelmoedige wedervergelding

| ← Gods wijsheid | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen De edelmoedige wedervergelding | Het zieke kind → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
DE EDELMOEDIGE WEDERVERGELDING.
Zou ik dan mijn zusje kwellen,
Om dat zij me niet bemint? Zou ik kwaad van haar vertellen? Neen ik denk: zij is een kind!
'k Zal haar van mijn lekkers geven, Dan wat druiven, dan een peer, Dan een hazelnoot zes zeven, En wanneer zij wil, nog meer.
'k Zal haar hart door liefde winnen, Ze is tog geen kwaadaardig kind; Zo lang zal ik haar beminnen, Tot ze in 't eind mij ook bemint.
# Kleine gedigten/Alexis

| ← De kinderliefde | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Alexis | De ware rijkdom → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
Alexis.
Alexis heeft zijn zusjen lief, Wanneer ze in vrede leven; Hij noemt haar zelfs zijn hartedief, Als zij haar speelgoed hem wil geven. Maar als zij iet, dat hem behaagt, Voor haar, om meê te spelen vraagt, Dan wordt die liefde ras verminderd; En als zij hem in 't doen van zijnen zin verhindert, Dan haat hij bijkans haar geheel. Ook is zij doorgaans hem te veel, Wanneer zij boven hem door iemand wordt geprezen.
Een liefde die zoo ras verkoelt, Die slegts op eigen voordeel doelt, Zou dat wel regte liefde wezen?
# Kleine gedigten/De drijftol

| ← Jesus, een zangstukje | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen De drijftol | De pruimeboom → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 28 ]
DE DRIJFTOL.
Nooit loopt mijn drijftol zonder slagen;
Want hou ik op, dan loopt hij niet. Ik heb in al dat slaan verdriet, En zal om ander speelgoed vragen.
Maar is ’t ook zoo met Flipje niet? Ja; had ik nimmer slaag te vrezen, ’k Zou zelden in mijn boeken lezen, En dat geeft vader ook verdriet.
Foei dat ik van een tol moet leeren, Met vlijt te werken zonder dwang. ’k Wil tot mijn straf, mijn leven lang Geen ander speelgoed meer begeeren.