OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7

| ← Nummer 6 | Architectura, Jrg. 5, Nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897) | Nummer 8 → |

## Kunstnijverheid

M.L., Ten­­toon­­stel­­ling der Ver­­ee­ni­­ging „Voor de Kunst” te Utrecht, p. 39-40.
Anoniem, Ten­toon­stel­ling te Dor­drecht, p. 40-41.
Anoniem, The Ro­yal In­sti­tute of Bri­tish Ar­chi­tects, p. 41.
[J.L.M. Lauweriks], Egyp­te. Le­zing ge­hou­den in het ge­noot­schaps­lo­kaal, op 23 Sep­tem­ber 1896, p. 41-42.
Viollet-le-Duc, On­der­hou­din­gen over de bouw­kunst, p. 43.

## Boekbesprekingen

B., Kul­tur­ge­schich­te des klas­si­schen Al­ter­tums. Leip­zig Ver­lag von P. Frie­sen­hahn, p. 43-44.
P. Doorn, Sal­vo me­lio­re, p. 44.

## Ingezonden

Steendrukkerij v/h Amand, Red. A. et A., Aan de Re­dac­tie van Ar­chi­tec­tu­ra, or­gaan v. h. Ge­noot­schap „Ar­chi­tec­tu­ra & Ami­ci­tia”, p. 45.
A., Tech­ni­sche Vak­ver­eeni­ging. Afd. Den Haag. Ver­ga­de­ring op Za­ter­dag 6 Febr. 1897, p. 45.
Anoniem en een lid, Vra­gen­bus, p. 45.

## Berichten

Anoniem, Te Hel­mond werd het vo­ri­ge jaar uit de le­den der ver­eeni­ging „De Bouw­kun­di­ge vak­ken” een com­mis­sie be­noemd, […], p. 45.
Anoniem, De in ons vo­rig num­mer op dins­dag 16 fe­bru­a­ri aan­ge­kon­dig­de ver­ga­de­ring van Am­stels Bouw­kring […], p. 45.
Anoniem, In de zit­ting van 3 Fe­bru­a­ri j.l. […], p. 45.
Anoniem, Door de fir­ma Morks & Geu­ze te Dor­drecht wordt uit­ge­ge­ven […], p. 45-46.
Anoniem, Een wets­ont­werp wordt aan­han­gig ge­maakt […], p. 46.
Anoniem, Te Mid­wolde (Gr.) […], p. 46.
Anoniem, Te Pa­rijs open­de de Pre­si­dent Fe­lix Fau­re de nieu­we rue Reau­mur. […], p. 46.
Anoniem, On­langs op­per­de de heer Lof­felt in het N. v. d. D. […], p. 46.
Anoniem, De Te­le­graaf van 9 de­zer meldt […], p. 46.
Anoniem, In de April-ver­ga­de­ring der af­dee­ling Am­ster­dam van de Mij. tot bev. der Bouw­kunst, […], p. 46.
Anoniem, Het ge­bouw van de As­su­ran­tie-Maat­schap­pij „De Ne­der­lan­den,” […], p. 46.
Anoniem, De Ver­eeni­ging Am­ster­dam Voor­uit! heeft het voor­ne­men, […], p. 46.
Anoniem, De ten­toon­stel­ling te Arn­hem, p. 46.
D.H. Brondgeest, Pres., J.H. Speenhoff, Sec., Jacs. van Gils, Penningm., Kunst en let­ter­nieuws, p. 46.
Anoniem, Het Haag­sche Dagbl. deel­de me­de, […], p. 46.
Anoniem, Dr. A. Bre­dius, […], p. 46.
Anoniem, „Ar­ti et Ami­ci­tiae”, p. 46.
Anoniem, De Ver­eeni­ging Kunst Toe­ge­past op Boek­ban­den, […], p. 46.
Anoniem, Dienst­aan­bie­din­gen en va­can­te be­trek­kin­gen, p. 46.
Anoniem, Er­ra­ta, p. 46.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 6/Vragenbus

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 6 (zaterdag 6 februari 1897), p. 35. Publiek domein.
[ 35 ]
| VRAGENBUS. | aan het be­stuur van het ge­noot­schap ar­chi­tec­tu­ra et ami­ci­tia. |
| mijne heeren, | aan het be­stuur van het ge­noot­schap ar­chi­tec­tu­ra et ami­ci­tia. |
Vrager dezes verzoekt UEd. beleefd eenige nadere toelichting omtrent de 11de Prijsvraag (een ontwerp voor een gemetselde open spiltrap). Het is hem niet duidelijk wat bedoeld is met een open spiltrap in verband met spilopening en uitbouw of torentje.
Een trap als in de 11e schetsprijsvraag is opgegeven kan op bijgaande wijze bij een bouwwerk zijn aangebracht. Daaruit zal tevens blijken wat een gemetselde open spil is; evengoed kan de trap aan een uit– of inspringenden hoek, ter verbinding van gangen en kamers, zijn geplaatst.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/Arti et Amicitiae

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 46. Publiek domein.
Op verzoek van de „Société Imperiale d’Encouragement des Arts, sous le haut patronage dc S. A. R. la Princesse Henriette d’Oldenbourg, à St. Petersbourg,” heeft de Mij. „arti et amicitiae” zich belast met de organisatie eener Hollandsch afdeeling voor de „Exposition Internationale d’Affiches Illustrées” welke door bovengenoemde vereeniging in de maand november a. s. te st. petersburg zal worden gehouden. Het programma voor deze afdeeling zal aan de Nederlandsche kunstenaars worden toegezonden en aan het bureau der Maatschappij arti et amicitiae ter gelegener tijd worden verkrijgbaar gesteld. Bestuurderen der Mij. arti et amicitiae stellen zich voor om van deze bijeen te brengen collectieve inzending eene vóór-tentoonstelling te houden in de kunstzalen hunner Maatschappij.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 6/Tot Hoofddirecteur van 's Rijks-Museum te Amsterdam is benoemd

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 6 (zaterdag 6 februari 1897), p. 38. Publiek domein.
[ 38 ]— Tot Hoofddirecteur van ’s Rijks-Museum te amsterdam is benoemd jhr. b. van riemsdijk, Directeur van het Nederlandsch Museum aldaar. De betrekkingen van Onder-Directeur van het Prentencabinet, en Directeur der Schilderijen-verzameling zijn nog niet vervuld. jhr. b. van riemsdijk heeft zijn loopbaan als gediplomeerd bouwkundig-ingenieur van uit delft begonnen bij Staatsspoorwegen, waar hij werkzaam was aan de lijn dordrecht-geldermalsen; daarna werd hij verbonden aan de afdeeling VI, Schoone Kunsten van ’t Ministerie van Binnenlandsche Zaken — welke betrekking hem meer in de gelegenheid stelde om den toestand der Nederlandsche monumenten te leeren kennen. Hierop volgde zijne benoeming tot onder-directeur en na ’t overlijden van den Heer david van der kellen tot Directeur van het Ned. Museum. Ook buiten zijn onmiddellijken werkkring gebruikte hij vaak zijn invloed om bij particulieren en bij genootschappen het behoud van geschiedkundige monumenten te bevorderen, getuige o. a. de herstellingen te Sehermerhorn en te Leerdam. De betrekking van hoofddirecteur, die bijzonder organiseerend en administratief is, stemt zeker meer overeen met het karakter van technisch opgeleid man, dan met den aanleg van een directeur van dc Schilderijen verzamelingen, hoe uitgebreid diens astistieke en archeologische kennis ook moge zijn.
# Bredero/Wel, wat beklaach ick

SONNET.
Wel, wat beklaach ick my van mijn lichtvaerdicheden, Om dat ick nu begheer ’t geen tegen d’Eere strijdt? De Noot-wet wilt, ick voelt, dat mijn Lof voor een tijdt De krachten van mijn wil moet uyt de wege treden.
Ick heb gebaent, geplant, gebouwt de lieve gronden Van mijn begeerten en van al mijn wenschen soet: Nu ist de Min haar ampt, dat sy die voot voldoet Tot sulcken nut en endt, als ickse heb gevonden.
Ach Min! die in mijn geest bliest deze Lustjens sot, Kort my het leven stracx of doet my door ’t genot Van sijne Lieflijckheyt in volle blijtschap rysen:
So sal ick seggen, dat ghy alderbest regeert De harten vande mensch en dat ghy so beheert, Dat ick geen Godt so seer als u en weet te prysen.
# Bredero/Weet, ghy Maachden arm en rijck

LIEDT.
Stemme: O ghy Nimphe hooch vermaart,&c.
Weet, ghy Maachden arm en rijck Hoe dat ick ben verlieft Op een Jonghelinck mijns gelijck, En die my mint ondieft. Tis sijn hart Een groote smart, Als hy van myn scheyden moet, En een vreucht Voor ons jeucht, ’t Selschap valt ons beyde soet Siet wie daar ginder staat! Ist myn beminde? jaat, Ay siet toch wat hy doet.
Siet sijn graasselijck wesen an, Dat soo van schoonheyt blinckt, Siet die uytghelesen man, Hoort hoe sijn lietje klinckt, Hoort hoe eel Dat sijn keel Draeyende beven kan, Siet mijn lanst, Hoe hy danst, Siet hoe hy leven kan, Siet nae sijn weelicheyt, Siet dan sijn eelicheyt, Die hy daer nemen can.
Och sijn hertjen en het mijn Komen wel over een, Maar ick toon met myn aenschijn Al of ick het niet en meen. Mijn begheer Ick ontbeer Lacy door men veynsen, siet, Of dees helt My al quelt, Hy can myn ghepeynsen niet. Waer toe slat strecken nu, Al myn bedecken schu, De wijlt my selfs verdriet?
Oprecht Prinsselijck ghemoet, Dat meer van deuchden hout Als van al het aertsche goet, En kiest die eer voor ’t gout, Siet mijn geest Mint en vreest U uyt goeder minnen weer. Ick maack noch U Hertoch, Van myn goet en sinnen Heer, Wilt nu ghebieden maer, U wensch sal schieden, vaar, Myn roem, myn lust, myn eer.
# Bredero/Wel op, met Vreught

AMOUREUS-LIEDEKEN.
Op de Voys: Edel Carsou &c.
Wel op, met Vreught, met blyschap moet ick loven, Eerwaarde wijse Maaght! U groote deught en vrienschap, daer en boven U schoonheyt mijn behaaght. Wat mijn hier jaecht kunt ghy hier uyt versinnen, Tis jonst die u mijn hartje draacht uyt sonderline minne.
Deuchd’rijck, beleeft, zedich en goedertieren, Gheleerde Dochter braaf, U eel ghemoet, u schoonheyt van manieren, U hooghe Zaarheyts gaaf, Die doen u slaaf (helaas) woorden ghebreecken, Om hier een volcomen Lof van u verstant te spreecken.
Och mocht mijn hart, het roemde t’aller uren Van u jonst, o Vriendin! Ick moet met smart af synde veel besuuren, Maar als ick by u bin, ’K stelt uyt mijn sin, ik gaa mijn ooghen weyden En went’len in ’t schoon gesicht van Ziel en lichaam beyden.
Gods mogentheyt en crachten onvolpresen, Die syn te mercken licht In de volheyt vant meer als mensch’lijck wesen Dat in u is ghesticht! Ach aengesicht vol son-ghelijcke straalen, Hoe kundy mijn arme Ziel haar levens lust onthaalen.
Dit jaaght mijn hier, dit doet mijn vierich joocken En jancken, ach ick brant, Ick moet u Lief wat kussen, streelen, stroocken En drucken aen de hant, Of mijn verstant gaat t’eenemaal verlooren. Soudy om mijn soeticheyt u konnen wel verstooren?
Mijn grge wil, myn verborgehn gedachten, Mijn yverich ghemoet, De pooghen stil al hoopende te wachten Nae uwe weerliefd’ soet. Mijn troost, mijn goet! laet ons de jeught ghebruicken, Eer de Roosjens door den tijd verdroge op haer struycken.
# Bredevoorts volkslied

Het Bredevoorts volkslied is het volkslied van het Gelderse stadje Bredevoort. De tekst en de muziek zijn aan het begin van de 20e eeuw geschreven door dichter en organist G. Rijks. Rijks was jarenlang koster van de Sint Joriskerk. Het lied wordt regelmatig op officiële gelegenheden ten gehore gebracht door onder andere het Bredevoorts stadskoor die het het lied in haar repertoire heeft staan.

## Tekst

Tussen natte, lage gronden, Tussen ‘t ruisend korenveld, Wordt “de heerlijkheid” gevonden, Die d’ historie vaak vermeldt. Daar waar in ’t grijs verleden, Zeer, zeer veel geleden is, Daar waar ook om onze vrijheid, Harde strijd gestreden is.
Daar waar eens mijn ouders woonden, Lief en leed steeds werd gedeeld, Daar, waar koning “Eendracht” troonde, En geen wanklank werd verheeld. Daar waar men elkander kende, En elkander steeds begreep, Open stond voor ieders noden, Samen torste menig leed.
Buiten dit beminde stadje; met zijn wallen en zijn gracht; Zijn de malse groene weiden, En de bossen vol van pracht; Daar hoort men de voog’lenkoren, Teder, lieflijk, ongestoord, Daar lacht de natuur u tegen, Wat den wand’laar steeds bekoort.
Is er door de loop der tijden, Zeer veel ouds te niet gegaan, De vaak onvolprezen “Eendracht”, Zal gewis niet ondergaan. Men waardeert elkanders streven, Men begrijpt elkanders taak, En vervult der buren plichten, Als de doodgewoonste zaak.
Waar de ambachtslieden werken, En de nijv’re boerenstand Onverpoosd en onverdroten, ’t Land bewerkt met vaste hand, Waar men in volmaakte vrijheid, Mening en geloof waardeert, En de kennis van een ander, Met gepaste eerheid eert.
Bredevoort, mijn oude stadje, Met jouw grote kinderschaar, Blozend, stralend van gezondheid, Altijd lustig helpend klaar. Jullie zijn de hoop der toekomst, Maakt uw leven zo ’t behoort. Denkt vol trots aan het verleden, Van ons roemrijk Bredevoort.
Bredevoort, mijn oude stadje, Wat ge aan natuur ons biedt, Vindt men zeker, onomwonden, In de grote steden niet, Daarom zal mijn hartewens zijn, En van ieder, die het hoort: “Leve lang! M’n dierbaar plekje, Leve lang m’n Bredevoort”!
Bredevoort, m’n oude stadje, Bredevoort, m’n troetelkind, Bredevoort, m’n dierbaar plekje, Bredevoort de kindervrind, Bredevoort, de vriend van ouden, Bredevoort ons aller oord. Bredevoort, m’n oude stadje, Bredevoort, mijn Bredevoort.
# Bredero/Wat wensch kan ic u doen

LIEDT.
Stemme: O nacht! jaloerse nacht, &c.
Wat wensch kan ic u doen, wat goet kunt ghy verwachten Van die niets goets en heeft dan van u milde handt? Ontneemt ghy my mijn vreucht, neemt ghy my mijn gedachten, Wat blijft my meer alst vyer, daer in mijn hert verbrandt?
De hoogste groet daer ick mee sou konnen groeten, Het middel en de trap is gat ick u beweegh, Dat my van u alleen ’t vermogen mach gemoeten, Tot teken van de gonst en ’thert dat ic u dreegh.
Laet u gekroonde deucht tot my in’t herte stralen, Op dat mijn ydel hooft, van hertseer uytgeteert, Van u genae vervult, mach nieuwe krachten halen En dat ick my beroem van u te zijn verheert.
Laet my u schoone handt uyt lust tot goet doen cieren, U soeten asem blaes op mijn zijn grooten Geest, U tongh gebenedij de Minnaer goedertieren, Die eer hy was gebaert u dienaer is gheweest.
Versmaet ghy doch mijn dienst en mijn vermogen teeder, Geeft my mijn hert en ziel, die gh’alle beyd besit; Stoort u mijn slavernij, geeft my mijn vryheyt weder, On jondt my maer de gaef, daer u mijn hert op bidt.
Ghy weet ick niet en ben dan door u soeten segen, De schadu van een roock is thien mael als ick, Leert my daerom waer mee dat ick u mach bewegen, Leert en verleent my kracht om volgen ’t geen ick schrick.
Ick heb de goede wil, verleent my toch ’t vermogen Te wenschen dat u oogh ootmoedigh eens aenschou Die u de knye sijns herts soo dickwil heeft gebogen, Of houdt myn vleys te goe, soo ’t wanhoopt aen mijn vrou.
# Bredero/Wech segh ick en vertreckt

LIEDEKEN.
Stemme: Wil Paris nu helaes verlaat &c.
Wech segh ick en vertreckt, Haas op ghy Raaserije Die myn ’t vernuft bevleckt Met nieuwe sotternije, Die ’t eyghen komt ontvrije Met een lastich gebiet Van opperheerschappie. Dats min, die my dit hiet En of ick wil of niet Ick moet mijn willich vlyen In’t aengenaem verdriet, Om soete smart te lyen. Isser wel meer verblije Als liefde, noemt my iet? Als sy aen weder sije, Trouw en oprecht geschiet.
Ick prijs de min zyn deucht Vert boven alle dinghen; Kent acht geen ydel vreucht Van spel, van dans, van singhen, Dat sijn maar beusselinghen By d’ eele min deuchtsaam, Die het ghemoet kan dwinghen, Het leyt maeckt aenghenaam. Tot grootmakingh zijns faem Segh ick dat hy kan dringhen Twee zielen in een Lichaem. Hy kan te samen minghen Die woeste vreemdelinghen Door sijne deucht bequaem: Ick voel veranderinghen Als ick eens hoor sijn naem.
Lecht my te voren vry, Wilt gheen matery sparen, Of ’s werelts lusten bly (Ghenomen) by een waren, Soud’ men meer vreuchde baren, En oordeelt niet verkiert, Dan die met lust verclaren Het oogh en hert door-viert? Soo ’t onverstant hier tiert In sullicx on-ervaren, Ten bosch hem stoutelijck stiert, Dat hy daer siet vergaren; D’een wilde boom en d’aren Sich lieffelijck ’t samen swiert; De Min doet doch al paren De mensch, ’t vee en ghediert.
Loffelijck is de min En sterck daer beneven, Grootmoedichlijck van sin, Wiens Majesteyt verheven Doet vreesen en beven Menich sijn onderdaen; Wie is hier in dit leven, Die hem durf teghenstaen? Hy grijpt wijs, starck, aen, En doet ’t ghedachte sweven Veel hoogher als de Maen Wat heeft hy niet bedreven? Van cracht en van ’t gheschreven Moet hy de lof ontfaen; Hy heeft middel ghegheven Met lust eer te begaen.
Is Honing, suyker soet, Marmallaed, Syroop van smaken, ’T gheen so ’t overdaet doet Den mensch weer uyt moet braken De soet Min haer saken Die sijn van ander kracht. Ay my, myn sinnen raken In een ghewenst ghedacht. Ghy heerscht by dach en nacht, Vermompt al onder ’t laken, Stroyt ’t soetste datmen acht In het vriendtlijck ghenaken Doch Keulen en Aken Sijn op gheen dach volbracht, Souw ick ’t elck een wijs maken, Dat waer niet in myn macht.
Wil yemand segghen dat De Min oock gheeft veel pijnen: ’t Is waer, proeftet sure wat, Ghy sult het soeter vijnen: Die dampen haest verdwijnen, En men verwacht schoon weer, Die lieve Son coemt schijnen Helder en claerder seer, En in haer bouten teer Sal u de Min ontbijnen Met noeghing van ’t begheer. Ontlaad u droevich quijenen In die wellustighe mijnen Wel wat begheert ghy meer? Int sluyten ten fijnen Gheeft doch de min sijn eer.
# Bredero/Wie sou hem niet verblyen

AMOUREUS-NIEU-LIEDT.
Op de Voyse: Van de Furiliere.
En moet met het Lietje vers om vers ghesongen worden:
K’ en kan u niet bedwinghen
Wie sou hem niet verblyen In u aenschijn verheught, Ick wilt voor u belyen Ghy syt mijn troost, mijn Vreucht, Mijn stam, mijn Heer, Mijn Afgodt teer, Mijn lust en mijn geneucht.
Ick sal voor waarheyt houwen, Dat mijn ghesicht u siet. Och Lief stelt u betrouwen, Op ’t wanckelbaare niet, Eer u t’geluck Bereyt veel druck En my een swaer verdriet.
Wat hert sou niet beweeghen Door u mistroosticheyt? Ick was stracx soo gheneeghen, En behulp’lijck bereyt, O Jonghelingh Of ick schoon singh, Mijn hart inwendigh schreyt.
’k Sal my te vreden stellen, Nu ghy’t op mijn begheert, Lief wilt u niet meer quellen, Dewijl ’t mijn hartje deert, Dat ghy om myn U bly aenschyn Soo droeffelijck verkeert.
Ghy kent soo veel uytbeelden, Ja Schilderen int claer U ghebreck en u weelden, U vreuchden en misbaer, Dat sie ick licht In u ghesicht En Spieghel my aldaer.
Had my niet seer verdrooten U ellend’ en u smert, Ghy had nu lang ghenooten De jonst al van mijn hart, U eel ghemoet En heusheyt doet, Dat ick gants moe werd’.
Hertogh van myn gedachten, Mijn Prins van mijn ghemoet, Met u wil ick verwachten Gheluck en teghenspoet, Wat ons Godt gunt, Mijn Lief en Vrunt, Het sy dan suer oft soet.
# Bredero/Wilt aenschouwen met medoogen

LIEDT.
Stemme: Si c’est pour mon Pucellage, &c.
Wilt aenschouwen met medoogen, Naer u heuheyts aert bequaem ’t Gheen dat ick te clagen schaem: Laes, ghy siet de proef voor oogen Van ’t gheclach, daer ick van raem In ’t gedicht op uwen Naem.
Ach, hoe licht is dit te mercken Aen myn quynende gelaet, De waerheyt van dees droeve staet, Als ghy siet myn sotte wercken Dat ’k u volch, waer dat ghy gaet, Daer ghy nochtans myn dienst versmaet.
Laetsten (’t si my noch indachtich) Steurd ick Neerigh onverhoets. Doch ick wens u alles goets! Soud ghy daerom wel waerachtich
Van my begheeren meerder boets Als dees gheleden teghenspoets?
Beeld’t u Vrouwelijck in, mijn vrouwe, Dat ghy oock de Vrouwen slacht, Die van Naturen sijn heel sacht, Dier ick u oock sal voor houwen, Maer wanhoop seyt dach en nacht: Wel ghesien maer weynich gh’acht.
Vliet dan haestich, o myn clachten, In het herde hart, geweert, d’Inwendighe sinnen leert En druckt vy in haer ghedachten, Dat haer deucht mijn ziel verheert, Op dat haer mijn druck eens deert.
Ruymt doch u quade wreethede Mijn Princes, die ’t hert ghebiet, Hoe wel u slaef u dit hiet, Verschoont my doch door myn bede. Soo boven ’t behoor gheschiet, Ghenoeght u aen dit verdriet.
Coortsen hiet het lichaem schaden, Hieter Coortsen quelt myn ziel, Noyt hittigher vier en viel Om d’ inwendich mensch te braden Als min, die my ontroert hiel Het vernuft en ’t beckeniel.
Princes, lief, in mijn af-wesen, Denckt om my als ’t komt te pas, Neemt dit lied in handen ras, Willet singhen ofte lesen Of ick u eens hulp, helas! Ick wou ick altijdt by u was.
# Bredero/’t Gemeene volck en ’t puyck

AENDACHTIGH LIEDT.
Stemme : Aenhoort doch mijn geklagh ghy Ruyters fray.
’t Gemeene volck en ’t puyck Als Ketters zijn gedreven, Vrypostigh en ter sluyck Næ elcx Afgod de buyck, In een dood’lijcke fuyck, Met schijn van wel te leven.
Al levend syn sy doot, Die inde Wereld woelen, Elck voert zijn ziel in noot; Al is Gods goetheyd groot, Sijn schepsel hem verstoot, Want siet de mensche snoot Met haer lust-Goden boelen.
Elck smeet uyt waen een God, Elck wil met Pallas proncken, Elck soeckt Plutoos genot, Elck doet Venus gebod. Elck werdt van elck bespot: Want elck dien sat en sot Den Bras-God dol en droncken.
Verblinde mensch ghy mist, Laet af van ’t Afgodderen, Gaet uyt u selfs in Christ, Moeyt met geen Kercken-twist, Verwaende sotheydt ist, Van Gods afcomst met list Te vernufteliseren.
De letter-vretery En ’t pralen met veel boecken Sticht inden mensch (dunckt my) Geest’lijcke hoovaerdy, Roem-sucht en klapperny Fael-grepen van te vry En te diep ondersoecken.
Wat schrijft, leeraert of preeckt, Gaet vrymoedigh uyt dond’ren Wat God docht, denckt of spreeckt, Waer schrift-wijs sich in steeckt? Mensch of ghy een bekeeckt Wat u noch goeds gebreeckt, Ghy sout u seer verwond’ren
Van u verdwaelsheyt drijst En oock van Gods genade. Bid, waeckt, wan-hoopt noch yst Voor God die ’t alles spijst. Wel hem die Gode prijst En zijn geloof bewijst Met Christelijcke daden.
De klap-sieck mont gelooft, Pracht drijft met hersen-reden, Want syn scherpsinnigh hooft Een woort tot hayr toe klooft, Slecht en recht wert verdooft, Die acht meer datmen slooft En goede wercken deden.
Die weet dat hy niet weet, Die heeft een goet geweten; Die in zijn herte treet En biecht voor God met leet De sonden die hy deed, Met tranen, bloet en sweet, Sal sich niet groots vermeten.
Heer, geeft myn dit insicht En maeckt my recht verstandel, Soo door u Geest verlicht, Dat ick voldoe mijn plicht; Geeft dat mijn simpel dicht My en mijn naesten sticht In leven en in wandel.
# Dames-Courant van De Gooi- en Eemlander/Jaargang 2/Nummer 2/Waarmee men omgaat

* Afkomstig uit de Dames-Courant van De Gooi- en Eemlander, [jrg. 2], nr. 2 (vrijdag 11 januari 1935), p. 4. Publiek domein.
WAARMEE MEN OMGAAT....
Strijkijzers zijn gemakkelijke dingen en soms ware redders in den nood. Een verfomfaaide blouse of jurk kunnen ze weer een aanzien geven alsof ze nieuw zijn en als door een onverwachte regenbui ons mantelpakje er onooglijk is komen uit te zien, kunnen de strijkijzers ons helpen deze narigheid weer te niet te doen. Ja werkelijk, strijkijzers kunnen wij niet genoeg waardeeren en wij beminnen ze als onze beste vrienden, behalve.... ach ja, behalve wannneer ze ongewenschte sporen op een mooie blouse, een aardig tennisrokje of een fraai theekleed hebben achtergelaten. Zooveel mogelijk moeten we schroeivlekken vermijden. Als we iets gaan strijken of persen, strijken en persen we dus maar niet raak, doch we probeeren het ijzer altijd eerst even op een loos lapje, een oud stukje katoen of molton bijvoorbeeld. Is het ijzer zóó heet, dat het gele sporen achterlaat, dan moet het even wat afkoelen tot het oogenblik, dat het alleen zijn plicht doet en anders niet. Het kan echter dan toch nog wel eens gebeuren, dat er een schroeivlek ontstaat, en wanneer dit zoo is, moeten we dadelijk onze maatregelen nemen, want oude schroeivlekken zijn alleen maar uit wit katoen te verwijderen en dan nog heel lastig. Men probeert het in dit geval met bleekwater. Versche vlekken laten zich wegmaken met uiensap, ook uit zijde. Het wegmaken van oude schroeivlekken uit zijde is echter onmogelijk. U merkt het dus, dames: Voorkomen is hier beter dan genezen!
# Dames-Courant van De Gooi- en Eemlander/Jaargang 2/Nummer 2/Hulde aan onze kranige vliegeniers

* Afkomstig uit de Dames-Courant van De Gooi- en Eemlander, [jrg. 2], nr. 2 (vrijdag 11 januari 1935), [p. 1]. Publiek domein.
Hulde aan onze kranige vliegeniers, die zonder veel ontslag zeeën en oceanen over trekken. Maar onze dappere zeevaarders mogen we toch ook niet vergeten en daarom zien we in sommige huizen op den schoorsteen een fraai schip met blanke zeilen en dito touwwerk tegen een een achtergrond van zacht, diep blauw, gevat in landruggen en landstrooken van een neutrale, geel-bruine tint. Het staat een beetje excentriek, dat is waar, en bepaald „gezellig” zal deze decoratie ook niet aandoen, maar wie een groot huis met genoeg kamers bewoond, kan zich de luxe van een „excentrieke kamer” wel veroorloven.