OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Blijde Wereld/Jaargang 13/Nummer 21/Ingezonden

* Afkomstig uit De Blijde Wereld, jaargang 13, nummer 21 (5 maart 1915), [p. 3]. Publiek domein.
INGEZONDEN.
             Mijnheer de Redacteur.
In den trant van uw lof en blaam moet ook ik u lof en blaam tegelijk toezenden. Lof voor het vele mooie, dat ik wekelijks in uw blad vind, blaam voor uw soms onbekookt oordeelen.  Zoo beoordeelt u het werk van Theo van Doesburg, geheel zonder eenigszins in den geest er van te zijn doorgedrongen. Als getrouw lezer van Eenheid kan u weten dat Theo van Doesburg een kunstenaar is, die frissche opvattingen over kunst heeft gepubliceerd. Als gevoelig mensch heeft hij zeer geleden onder den schok der duivelsche gebeurtenissen onzer dagen, — en thans na weer tot evenwicht in zichzelf gekomen te zijn, ziet hij de Liefde als het cement van het Al. De symboliek van zijn liefdes-lyriek is doorzichtig genoeg, om voor elk ontwikkeld lezer begrijpelijk te zijn. Geen erotisch gekweel heeft hij bedoeld, maar een lofzang op de Al-Liefde, de religie des harten, waarvoor immers uw mooie orgaan strijdt.  Het deed me leed er zoo’n ondoordachten aanval op „Eenheid” in te lezen.
* Met beleefden dank
* Uwe dw. J. EIGENHUIS.
Het doet ons leed, door onze critiek een gevoeligen jongen man in dezen voor menige ziel zoo zwaren tijd gegriefd te hebben. Wat wij voor erotisch gekweel hielden, blijkt bedoeld te zijn als een verheerlijking der goddelijke liefde. Het misverstand is echter geen gevolg van ons gebrekkig lezen, maar van de ondoorzichtige beeldspraak en den stamelstijl, waarin deze ontboezeming geschreven werd. We zouden dit rare stukje niet besproken hebben, wanneer we niet meermalen geërgerd werden door dergelijke futuristische woordkunst in Eenheid. Er zijn tegenwoordig vele menschen, die grond onder hunne voeten willen hebben en in geen traditie, leer of stelsel de noodige stevigheid vinden. Het zullen vooral deze „zoekende zielen” zijn, die Eenheid lezen. Zij hebben boven alles klaarheid en vastheid noodig; een dansende Derwish is echter niet geschikt als gids, om op nieuwe banen te brengen. Daarom hebben we in wel wat harde taal gewaarschuwd tegen de zielekreten, visioenen en poëtische wartaal, die we soms in Eenheid aantreffen. Er is waarlijk al warhoofderij genoeg.
# De Blijde Wereld/Jaargang 13/Nummer 20/Extatische onzin

* Afkomstig uit De Blijde Wereld, jaargang 13, nummer 20 (26 februari 1915), [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]
             Extatische onzin.
„Eenheid“ is een Weekblad voor Maatschappelijke en Geestelijke Stroomingen; men vindt er vooral stroomingen buiten de oevers in; het buitengewone is voor velen het aantrekkelijke, daar zoekt men de waarheid en de schoonheid. Inderdaad zijn deze niet aan de bedding van het traditioneele en conventioneele gebonden; ook het heel leelijke en dwaze is echter ongewoon. Zoo lezen we in „Eenheid“ soms beschouwingen, die frisch, origineel, wijs en schoon zijn. Maar vaak lezen we ook ontboezemingen, die ons voor de keuze stellen te twijfelen aan het eigen gezonde verstand of aan de toerekenbaarheid van den schrijver en die keuze is spoedig beslist. Zoo staat weer in het laatste nummer van dit weekblad een gemoedsuitstorting van een verliefd mensch, die de waarheid bevestigd van het oude, woord: verliefdheid is een korte razernij. Het is opgedragen aan Haar. Die kapitale letter is welsprekend en zegt meer dan het volgende. Daarin wordt Haar liefde geteekend als koninklijk, hemelsblauw, als zonlicht; zij is zoo zoet, is warm en van velerlei beweging. Zij is als wit, wanneer alle kleuren ontroerd zijn en te zamen wit licht vormen.  Wij snappen dit niet recht, maar deze taal is dan ook van ongewonen oorsprong. Een nieuw gedeelte van deze verheerlijking der liefde voor Haar begint toch met: „Ik spreek. Deze taal is gemaakt uit de levenslucht uwer liefde”. We kennen dit fabrikaat niet en zijn zeker daardoor niet in staat, om het recht te waardeeren. De schrijver verduidelijkt echter: „Dit is dan de taal, wanneer men onder puinhoopen vandaan gehaald wordt en komt in het klare hemellicht en dat dan drinkt, drinkt, drinkt....” Wanneer onze lezers onder een puinhoop mochten vandaan komen en dan nog asem genoeg hebben, om te spreken, hopen we verstaanbaarder taal te hooren; anders zouden we vreezen dat hun hersenpan onder het puin een leelijke deuk gekregen heeft. Om de stof uit de keel te verdrijven is echter wat drinken zeker niet slecht.  „En nu zeg ik tot de heele wereld: drink!”  We begrijpen er zooveel van, dat deze schrijver dronken van verliefdheid is en daarom wat bazelt. Misschien, dat zijn meisje het mooi vindt, misschien denkt ze wel: Malle jongen! Waarom moet echter deze onzin gedrukt worden? Van het verhevene tot het belachelijke is maar één stap, maar hier hebben ze elkander ontmoet en zijn ze elkander in de armen gevallen. We gelooven graag, dat deze Theo, die precies 10 Febr. in Tilburg zoo aan het raaskallen sloeg, heel veel van zijn meisje houdt, maar laat hij zijn minnebrieven toch in een gesloten enveloppe aan Haar zenden en dit plechtstatige gestamel, dezen poespas van verhevene en onsamenhangende woorden niet in de krant zetten. Glossolatie aanhooren, dat gaat nog; maar glossolalie lezen, dat wekt niets dan lachlust. „Eenheid” zal er aan winnen, wanneer het voortaan geen zielekreten, visioenen en poëtische wartaal meer opneemt.
# De Bredasche Courant/Jaargang 148/Nummer 271/Lezing Paul Windhausen

LEZING PAUL WINDHAUSEN.
Voor de leden van den Bredaschen Kunstkring heeft Paul Windhausen gisteravond een lezing gehouden over „De kunst in den loop der tijden”.  Wegens plaatsgebrek moest het verslag dezer belangwekkende voordracht tot Maandag blijven liggen.
# Bredero/Mijn tongh die moet nu boogen

AMOUREUS LIEDEKEN.
Op de Wijse: Adelijn, Bruynsmadelijn, ghy bent so hups en fijn.
Mijn tongh die moet nu boogen Van ’t geen mijn hart behaacht, Want met bekoorde ooghen Heb ick ghesien een Maacht, Becnopt van dracht En rendelijcken, Niet met pracht Wtwendichlijcken, Ghelijck men ’t nu wel draacht.
Sy weet haer wel te cieren Met degelijck gelaat Met bequame manieren, Met cort en heusche praat, Niet lichtvaardich, Wangelaatich, Maar eerwaardich Ende statich, Een Maachdelijck cieraat.
Met vierige dienst en willicheyt Vult sy het hart van mijn, Door haar stemmige stillicheyt En suyver soet aanschijn. Oock als haar mont, My seer lieftalich, En cus my jont, Ick ach my salich En vol gelucks te syn.
Sy nayt met lust seer sinnelijck, De traacheyt haar verdriet, Och als ick denck hoe minnelijck Dat somwijl sy op siet, En siet sy my Ver by gaan wand’ren So moeten wy Van cleur verand’ren, Soo dickwils als geschiet.
Con ick met kunst en vreuchden Verhaalen al haar Lof, Maar haer rijckheyt van deuchden Is myn doel en lust Hof, Daar ick niet weet Wt te raacken En ick vergeet My door t’vermaacken In d’overvloet van stof.
Dees die in alle punten Soo graas’lijck is bedeelt, Dat men haar sit uytmunten Als spiegel en voorbeelt Van ware deucht En rype reden, die in haar jeucht So grijpe steden, Dat syer myn hart mee steelt.
De Maaght die my doet roemen, En is niet wijt van hier, Maar ick en durf niet noemen Dit reyn en eedel Dier, Want ick vrees haer Te versteuren En t’sou voor waar My gebeuren, Waar sy niet goedertier.
Ick sal met vriend’lijck spreecken Haar leggen t’vier so naar, Tot dat wy door myn smeecken Te samen syn een paar, Of sp t’gevalt Den Heer der Heeren. Hoemen kalt, Het kan verkeeren, Den mensch is wanckelbaer.
# Bredero/Maer waerom is myn hert

AMOUREUS-LIEDEKEN.
Op de Wijse: Verheven hoochste Ziet.
Maer waerom is myn hert niet uytgebrant tot asschen Van waer cont t’water dat myn oogen steets bespoelt? De Stroomen van de Zee en souden niet afwassen De brant, de heete brant die t’jonger Hert gevoelt.
Waerom wilt ghy myn doot, segt uytvercooren Vrouwe, Hoe zydy doch soo wreet, waer toe dees felle straf? Ick brande in u min en die sal niet ophouwe, Voor dat ic Geesteloos legh uytgerect int Graf.
Mijn tong vergeet zijn ampt, myn oogh durft niet aenschouwen De Hemelsche schoonheyt die men in u beschouwt, Myn herte vlieght om hooch, met vleugels van myn trouwe, Tot dat zy in u Hert mijn Ziel een zetel bout.
Helaes! can myn verdriet en ernste gebeden Niet stillen u gemoet, niet buygen uwe zin. Mijn ooge waer ghenoecht om u, myn zoete wrede, Te toonen door gesicht hoe seer ick u bemin.
De diepe suchten die uyt bange Borst opsteegen, Getuygen van myn smert, Trompetten van myn rouw; Mijn waere tranen heet cunnen u niet bewegen Tot medelyden Lief, so doetet om myn trouw.
Siet myn belast gemoet, vermast van Druck en lyen, Neemt acht op myn elent en jammerlijcke pijn, Wilt ghy my gansch de wech van uwe gunst afsnyen, Het sal u dienaers doodt en syn verderven zijn.
Jouffrou tot uwen dienst is Hert en Ziele vaerdich, Bruyckt my waert u belieft, ick volligh u gebien, Maackt my door uwe deught doch so veel eere waerdigh, Dat ick u nacht en dach nae myn vermogen dien.
Helaes! myn waerde Vrou,, belet myn droevich sterven, Mijn leven is het lest, myn lyen is te groot, Soo ’k van u lieve mont, geen troost en mach verwerven, So spreeckt het vonnis van myn leven of de doodt.
# Bredero/Mijn sieltje schreyt

AENDACHTIGH LIEDEKEN.
Stemme: Maximillianus de Bossu, &c.
Mijn sieltje schreyt, dat sucht en weent, Mits ick met aerdsche dingen Meer als met Gode ben vereent En nimmer recht kan dwingen Mijn ongebonde sotte wil. Heer, maeckt my selve-loos en stil, Als u verkorelingen.
En laet my toch door voorsicht sien, Hoe grootsch ghy sult verrysen, En wat ten jonghsten dagh dal schien, Als ghy ’t oordeel sult wysen: Op dat ick door ’t schricken bevreest De sonden geessel uyt mijn Geest En u grootheyd mach prysen.
Leet my (o Godt!) mijn boose lust Bestrijen en verwinnen. Gheeft my inden gemoede rust En Christelijcke sinnen, Die noch de werelt, noch haer vreughd, Maer die d’oprechte ware deughd Oneyndelijck beminnen.
Gaet selfs tot mijnder sielen in, Of geeft my te doorgronden, Met stagen erenst in mijn sin U goetheyt en mijn sonden: Op dat ick in dit jammer dal Aen siel noch lichaem niet en val Meer geestelijcke wonden
Mijn hert, als ghy u kindsheyt siet, U jonckheyd en u leven, Ghe en bevind daer anders niet Als boosheyd in bedreven: Soo ghy u selven nu verlaet En waerdelijck in Gode gaet, Hy sal u alles geven.
Geeft my (o God!) doch wyse raet En menght mijn vreught met vresen: Doet my gedencken an de staet Van dit vergancklijck wesen, Dat soo kort als de wint verkeert, En maeck myn siel meer God-geleerdt Als door letters te lesen.
# Bredero/Minne-brief

MINNE-BRIEF
Waer u het hart bekent van die u dit doet senden, So waer het niet van nood dit schryven voor te wenden; Na dien, Eerbare Maegd, dat onkun maeckt on-min, So is door Gods beschick my dit ghegeven in, Dat ick mijn reyn versoeck met myne hand souw schryven, ’t Geen ick uyt vreese laet om mond’lingh te bedryven. Beleefde Dochter waert, ’k hebb’ noyt by u versaemt, Dies klaeght u nu mijn pen, ’t geen haer de tonge schaemt In d’eerste aenkomst u opentlijck te verbreden: Mijn hartelijck begeer en goe geneghentheden. Mijn goe genegentheyt en hartelijck begeer Is nergens op geboudt, als op u deught en eer. Indien het u belieft dat ’k by u mach verkeeren, Ghy sult de waerheyt klaer door ’t ondervinden leeren Van mijn jonstdragend’ hart en mijn verlieft gemoet, Dat u Princes bemint boven al ’s Werelts goet; Boven al ’s Werelts goet verkiesen u mijn sinnen Om u in eerbaerheyt te dienen en beminnen, Ten aensien van u deughd en Maaghdelijck cieraat, Van uwe heusheyt eel en weeselijck gelaat, Van u manieren braef, en wel voegende seden, Van ’t schickelijck beleyt van u bevall’ghe reden, Die u lieflijcke mont so vrundelijck ontsluyt: Dit wast beginsel daer mijn liefde voort uyt spruyt. Al heb ick, God betert, noyt by u mogen wesen, Ick heb dees gaven schoon uyt u voor-hooft gelesen, U hooghe snel verstandt en over goede gheest. Maar ick bid u, vriendin, dat ghy niet quaet en weest, Dat ick in u, mijn troost, niet genoech en kan prysen: Mijn wit is maer gheweest om d’oorsaack aen te wysen Van mijn getrouwe liefd’ en minnelijcke gunst: Ik heb, schoon lief, de wil, maar ’t gebreck aen de kunst. ’t Gebreeckt my aen de kunst om u schoonheyt te maalen, Die met geen pen of tongh is moogh’lijck te verhaalen. Wel aen, het moeter aen, de schaemt is aen een zy: Ootmoedigh ick versoeck, ô Vriendinne, dat ghy Over mijn stout bestaen u ten best' laet genoegen En my u dienaar, hier een slachjen in te voeghen. Al is schoon dat ick u tot noch ben onbekent, Bekent en onbekent, so veel als ghy my bent, En belght het u niet, dat ick u niet laet weeten Waer dat ick woon of hoe ick ben geheeten. Ick vrees, dat yemandt dees mijn brief quam inde handt, Die u en my sou dan spreecken spot en schand. Maer ghy meugt dien wel sien, ick wilt u wel vertrecken, Alst my tot geen on-eer en schande soud' verstrecken. Ick bid u hartelijck, dat ghy aen deure staat Wanneer als morgen komt, dat de klock negen slaat.
By my, uwen noch onbekende ende wel besinde  Vrundt, Lief ende Minaer.
# Bredero/Mocht ick de Goude Zaalen

LIEDT.
Op de Voys: Daar ick lach en sliep, in een Prieel, &c.
Mocht ick de Goude Zaalen Doen op der aarden daalen En dat my niets mocht faalen, Noch waardicheyt, noch staaten: Lief! ick sou u doen haalen Met Fackelen, met straatlen, Met Pronckerij, met Praalen Van Heemelsche Soldaaten. Van Sol nam ick de schijn, De Blixem van Jupijn, Ghy sout de sonne zyn En aldernaast aan mijn. Hoe souden wy gaan streeven In dat vergoode leeven! De Nichten en de Neeven Van Jove souden slechts onse dienstbooden syn.
Of mochtet noch geschieden Dat ick maer mocht ghebieden De Landen en de lieden Met opper Heerschappije, Ick souder stracx ontbieden En inder yl uyt wieden Dat oncruyt, die u rieden Myn gheselschap te mye. Maar laas! dits veer van daar, Mijn ongheluck is te swaar, De vreesen bangh en naar, De wanhoop en tghevaar Die volghen my met drachten, Maar ick puf al haer crachten En Spieghel mijn ghedachten In d’eedel groote gheest en ’tclaar verstant van haar.
Van haar die Ziel en zinnen Ghewoon is te verwinnen. Hoe preutsch oock datse binnen, Sy gheevent haast verloren, Voochdesse der Godinnen, U neghen gheselinne. Ghy moedighe Heltinne! Wt Jupijns Hooft ghebooren, Mijn Pallas onvertsaacht, Het schijnt dat u behaacht Te blyven eewich Maacht, Dat naemaals wert beclaacht, Wanneer de Jeucht en Jaaren Syn snellijck door ghevaaren En weet ick niet hoe gaaren Ghy leevent afghedruckt u beeltenisse saecht!
Den Heemel heeft met reeden, Met Goddelijcke zeeden, Als met vierdaachse kleeden U ziele gaen vercieren En u volmaackte leden, Wel juyst en jent besneden, Versien met aardicheeden En gheestighe manieren. Dit aansienlijck ghelaat, Dees schoonheyt sonder maat Syn u ghejont (verstaat) Op woecker en om baat. O Hooft van alle Vrouwen! Als ick u wil beschouwen, Ick kan myn soo niet houwen Of mijn hart (door dyn oogh getrocken) my ontgaat.
De Vorsten en de Heeren By u souden verkeeren, Indien de lust van leeren Haar prickelde om maatich En wel te redeneeren Van wat dat zy begheeren Te weeten en beweeren Verstandelijck en staatich, Want alsmen hier krackeelt, U sinrijck breyn dat speelt Opt dinghen selfs en t’eelt, Soo dattet niet verscheelt, Ghelijck de klaarste kloecken (Versleeten inde Boecken) Bekende int versoecken, Dat sy haar noyt soo veel en hadden inghebeelt.
Princesje Lief verheeven, Met ziel yver ghedreeven, Met errenst en met beeven Versoeck ick u ghenaade. Waar is u jonst ghebleven Die ghy myn pleecht te gheeven? O Sonne van mijn leeven! Beschuttet doch de schade Die mijn wanhoop verstelt En doet natuur ghewelt. Ach! sout ghy om het gelt By eener syn verselt. Die u noch sal met pynen Het leeven doen verdwynen Met quellen en met quynen, Ghelijck als my de Geest uyt voorsicht nu al spelt?
# Bredero/Maer waerom…

Maer waerom ben ick niet soo geluckigh Als ghy, ô Tortel-duyfjen kleen, Die nummermeer u Gayken druckigh Verliest, dan door de doodt alleen? Och, waer de mijne de gaven gegeven Van u liefs trouw en van sijn Min, Of had ick de staet maer van u leven Met dat vernoeghen in mijn sin! Och waerom werd ick met mijn Margriete Niet met de selfde snoer gheleyt Als ghy, die veyligh mooght genieten Den Hemel van sijn lieflijckheyt! Of moet het Vee in redelijckheden Den Edelen Mensch te boven gaen? Wy, die betytelt sijn met reden, Die moeten van haer een les verstaen.
# Bredero/Mijn hert versucht eylaes

LIEDT.
Stem: Esprits qui souspirez.
Mijn hert versucht eylaes, verscheyden van de menschen, Verbannen van de gheen die my dus suchten doet; Goddin is dit u lust, Goddin is dit u wenschen? Gheluckich is de mensch die al sijn lusten boet.
Ghy stiert mij van de wegh, naer vriendelijck ontfangen, Ghy sendt my op de Zee, daer ick de baren smeeck, Ghy sendt my in mijn graf, daer singh ick droeve sangen, Elck bootst mijn klachten naer en spot met ’t gheen ick spreeck.
U onghestadigheyt was hier aen doch niet schuldich, Ghy hebt my noyt bemint, ghy veynsden van ’t begin, Waer u natuer verkeert, ick leed mijn smert gheduldich, Maer ’t minste dat ghy seyd en had ghy noyt in ’t sin.
Jofvrou hoe wel wist ghy, hoe wel kost ghy bedencken, Als ghy my straf gheboodt dyn aenghesicht te vlien Dat u afwesen my meest soude konnen krencken, doch in dees harde saeck volbrengh ick u ghebien.
Wee uwen sachten schijn, daer mee kondt verdoemen, Wech met dijn Sonnen glans, daer ghy den blixem sendt, Wanneer ick nimmermeer dijn naem moet hooren noemen, Soo wensch ick dat my Godt mijn droevigh leven endt.
# Bredero/Mijn sinlijckheyd

KLAAGH-LIED.
Stemme : Uyt Liefden siet, Lijd’ ick verdriet, &c.
Mijn sinlijckheyd Heb ik geleyd Op een die ick moet derven, Die my onthoudt, ’t Welck myn so rout, Dat ik vaack wensch om sterven: Niet dat ick haar, Mijn Lief eerbaar, Yet quaets souw willen gunnen, Ja woud’ ick al, (Dat ick niet sal) ’K en sou voorwaer niet kunnen.
Want d’oogjens bly, Die sy tot my Eertijts so lieflijck keerde, Die heeft sy noch, Waer door ick, och! Haer hertelijck begeerde. En haer wel-vaert Is lief en waert In mijn getrouwe sinnen, Souw ’t hart van mijn Wel konnen zijn Sonder haer te beminnen?
Neen ’t, seker neent, Het sucht en weent Als het mijn Lief siet lijen, En in haer vreucht Schep ick geneucht En over groot verblijen, Want sy besint Die haer bemint, Soo ’t onberoemt mach blijcken; Geen last of noot Sal voor de doot My van mijn Lief doen wijcken.
Hoe soud’ cik, siet, Beminne niet Die, so men mach bemercken Is wijs van Raad, Arrem van praat En rijck van goede wercken? Hier door ’t oogh viel Op d’ed’le Ziel Van mijn Lief uytgelesen, In wien ick, ach! Docht dat ick sach Het alder-schoonste wesen.
Kleyn is mijn roem, Of ick schoon noem Haer wel-geschickte zeden, Want d’Ouders die Gaen, so ick sie, Haer aen Rijcker besteden En die haer eerst Scheen wel begeerst, Gaat vluchtigh sy verlaten, Maer die aen-neemt Voor eygen, vreemt, Laet sich door ’t geld bepraten.
Het duyvels Geld Heeft oock geweld, Sie ick, in ’s menschen ziele, Want die quaat doet, Kan metter spoet De Liefde licht verniele. Geen Liefd maer schijn, Want siet an mijn, Of het my Kan verkeeren. Daermen Jonst koopt, Hoe dat af loopt, Sal ons de Tijd wel leeren.
# Bredero/Minne-brief aan Magdalena Stockmans

MINNEBRIEF.
De bedroefde Gerbrande grote met verslaghener harte de blygeestighe ende wel verstandighe lief M.S. en wenscht haer in den Heer gheluck ende saligheyt, aen siel ende lijf, mitsgaders een goet ende wenschelijck nieuwe Jaer.
Soo weynich als het vyer kan wesen sonder hette, soo weynigh kan ick sijn sonder Nacht ende Dagh van u te droomen, ende mijn ellendighe harte te ghepeynsen, ende mijn levende gheest te begraven in dud-oorighe sufferyen wt oorsaecke dat ick, helaas! op maendagh ’s avonts laest-leden te gast wierdt gehouden by G. G. V. en sijn gheselschap,dat my verwachtende ten eten waren, ghelijck ick u wel breeder mondelingh sal verwittigen, soo ’t Godt belieft; waer naer ick op Dijnsdaeghs morgens een mynen goede Vriendt gheleydende na Haerlem ter begraeffenisse van een van mijn kennisse, dies ick door ’t aenporren van myn reys Broeder my liet vervoeren, ende deur reuckeloosen yver versloften ick de weet te doen aen mijn Ouders, die tot mijn groote leedtwesen heel bekommert sijn geweest, beduchende dat myn eenigh ongeval over gekomen was, ’t sy inbreeck van ys ofte anders, gelijckmen doch gaerne het swaertste eerst denckt, vermits sy aen my niet en sijn gewent uyt te trecken sonder voorweten van haer-lieden. Derhalven soo wil ick u vrundelijck ende hartelijck hebben gebeden, ghy wildt my dese mijn misdaet niet ten swaerste toe-rekenen, maar duyen met u ghewoonlijcke wijsheydt mijn onvoorsightige dwase daet ten besten, als ick ane u bescheidentheyt en alder vriendelijckste goedertierenheydt vertrouwe, hopende dat ick, ô goedighe en alderbeste Dochter! niet bedroghen in mijn hope sal wesen, door dien u aengheborene Deught u ghestadelijck pronckt ende verciert met lust om goet te doen; en ’t kan niet anders zijn, of u verstandighe ziele, bemerckend mijn waerachtighe onschult, sal betoonen dat zy is wijs ende wel gheleert, als ghy mijn misslagh ten besten keert.
Voorders laet ick u weten (doch ongaerne), dat ick zieck ende niet wel te pas en ben, vermits ick ongeluckigh met de slede in ’t ys gebroocken en ick met mijn lenden in ’t water geseten hebbe: waer op ick, als ghy wel dencken meught, dapper verkouwt geworden ben, so dat ick nootsaeckelijck mijn kamer bewaren moet, het welck my een onsegghelijck verdriet is, ten aensien, dat ick daer door ben verbannen van mijn siels aengenaem gheselschap; en daer en boven soo quelt my de schrickelijck jalousye van den bruynen Brabander, vreesende door hem te verliesen het weynigh dat ick aen u gewonnen hope, dies my de uren daghen, de daghen Jaeren, en de Nachten eeuwen duncken te wesen; daerom, ô Alderliefste Lief, indien u de Menschelijcke ghenegentheydt mede aen hanght, of so u Maaghdelijcke borst oyt is doorstraelt geweest met de minnelijcke straelen van medelyde tot u even Naesten, of soo ghy immermeer hebt ghevoelt de vrundelijcke kracht vande verkiesinghe van d’een voor den anderen te beminnen, soo laet u Minnaer niet hopeloos quijnen, maer vertroost hem met een kleyn letterken van u ghenegene Jonste soo sal ick blyven in leven en sterven
    Uwe altijdt getrouw Dienaer en slave
       G. A. BREDERO.
# Da Costa/Voorafspraak: Des Dichters Lotbestemming

| ← Aan mijn vader. (Opdracht van den bundel „ Poëzy”.) | Da Costa's Kompleete Dichtwerken (1876) door Da Costa Voorafspraak | Des Dichters Lotbestemming → |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door D. A. Thieme.
VOORAFSPRAAK BIJ DE VOORLEZING VAN HET DICHTSTUK „DES DICHTERS LOTBESTEMMING."
# Da Costa/Vijf bijschriften

| ← Grafschrift | Da Costa's Kompleete Dichtwerken (1876) door Da Costa Vijf bijschriften, aan Jhr. Mr. W. Van Hogendorp | Willem de Eerste → |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door D. A. Thieme.
VIJF BIJSCHRIFTEN.
Je maintiendrai.
AAN Jhr. Mr. W. VAN HOGENDORP.
# Da Costa/Vrijheid

| ← De gaaf der Poëzy | Da Costa's Kompleete Dichtwerken (1876) door Da Costa Vrijheid | Aan mijne egade → |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door D. A. Thieme.
VRIJHEID.
# Da Costa/Voorzienigheid

| ← Inleiding tot de hymne : Voorzienigheid | Da Costa's Kompleete Dichtwerken (1876) door Da Costa Voorzienigheid | Een tooneel van lord Byron's Caïn → |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door D. A. Thieme.
VOORZIENIGHEID.
# Da Costa/Voorafspraak by de voorlezing van eenige dichtstukken

| ← Het genie | Da Costa's Kompleete Dichtwerken (1876) door Da Costa Voorafspraak by de voorlezing van eenige dichtstukken | In het album van den heer Mr. Jeronimo De Vries → |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door D. A. Thieme.
VOORAFSPRAAK BY DE VOORLEZING VAN EENIGE DICHTSTUKKEN IN DE HOLLANDSCHE MAATSCHAPPIJ VAN FRAAIE KUNSTEN EN WETENSCHAPPEN, AFDEELING AMSTERDAM.