OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Autorita o Potesta

| ← In­vo­ca­tione. Aen­roe­pin­ge | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Auto­ri­ta o Po­tes­ta. Aen­sien of Ont­sagh, p. 19-20 | Ter­ræ mo­to. Aerd­be­vin­ge → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Autorita o Potesta. Aenſien of Ontſagh.
EEn ſtatige vrouwe, die op een Koninglijcke zetel ſittende, met koſtlijcke geſtickte, geborduyrde kleederen, vol edelſteenen, geciert is, mette rechter hand twee [ 20 ]ſleutels oplichtende, heeftſe in de ſlincker een ſcepter, van d’eene ſyde een deel boecken, en van d’ander ſyde verſcheyden wapenen.
Zy word een bedaegde vrouwe afgebeelt, om dat een rijp ouder, eygentlijck Aenſien by ſich heeft. Waer over Cicero in ſijn boeck van d’ouderdom ſeyt, Het hoogſte van d’ouderdom is aenſienlijckheyd, en voegter by, het eerwaerdige ouderdom heeft inſonderheyd ſulck aenſien, dat dit meer is als alle welluſten: en dat voornaemlijck door de wijsheyd en ervaerentheyd, die daer in word gevonden. Iob ſeyt in ſijn xii cap. by den Voor-vaderen is de wijsheyd en kloeckheyd van veele jaeren. Waer uyt het geſchied, dat de Iongelingen om te gehoorſamen, en de Oude om te gebieden, geſtelt zijn, gelijck Plutarchus verhaelt. Zy word ſittende afgemaelt, want het ſitten is den Princen en Magiſtraeten eygen: En hier door wort het Ontſagh en Aenſien, en te gelijck de ruſte en geruſtheyd des gemoeds vertoont, want die dingen, diewelcke ontſagh en ſtatigheyt vereyſſchen, behooren niet gehandelt te worden, ten zy met rijpe ſittinge en beraet, gelijck de Rechters, en diewelcke macht hebben om te beſluyten, vry te ſpreken, of veroordeelen, haere uytſpraeck niet wettlijck kan werden uytgevoert, ten zy datſe ſitten; gelijck de wetten getuygen 2 § in bonorum ff. quis ordo &c. Zy word met een koſtel en blinckend kleed geciert, want ſoodaenigh zijnſe, die daer macht hebben boven andere, in ’t aenſien der menſchen: En ſoo betoonen, boven dat, de kleederen en koſtle ſteenen, eere en aenſien, in die geene, dieſe dragen. De ſleutels betoonen het Aenſien en de geeſtlijcke macht, gelijck Chriſtus ſeer wel betoont, wanneer hy, daer door aen Petrus het opperſte aenſien gaf, ſeggende Math. 16, Ick ſal u de ſleutelen des hemelrijx geven &c. Zy houd de sleutels in de rechter hand, want de geeſtlijcke macht is de voornaemſte en edelſte boven alle andere, gelijck de ziele edelder is als het lichaem. Zy houd de rechter hand met de ſleutels ten hemel gekeert, om te vertoonen dat alle macht van God is, gelijck S. Paulus ſeyt, daerom vermaent hy, dat alle ziele der voornaemſter macht ſal onderdaenigh zijn. Rom. xiii. De ſcepter in de ſlincker hand, betoont de wereltlijcke macht en aenſien, gelijck een yder bekent is. En de boecken en wapenen die ter ſyden leggen, om deſe beeldeniſſe noch al gemeender te maecken, betoonen in ’t eerſte het aenſien der ſchrifture en der geleerden, en het ander de wapenen, diewelcke aen de ſlincker ſyde geſtelt werden nae de ſpreucke van Cicero: Cedant arma togæ, dat is: Laet de wapenen voor de geleertheyd wijcken.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Avaritia (2)

| ← Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt | ‘Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 169-170. Publiek domein.
Avaritia. Gierigheyt.
EEn oude magere bleecke Vrouwe, in wiens weſen hertzeer en ſwaermoedigheyt uytblinckt, hebbende ter ſyden eenen mageren Wolf, en op de maniere van de Waeterſuchtige, ſalſe een dick lichaem hebben, alwaerſe de eene hand op leyt tot een teycken van ſmerte, mette ander hand ſalſe een Beurſſe vaſt toe-geſlooten houden, daerſe, met groot opmercken, nae ſiet. Chriſtophorus Landinus verhaelt, dat de Wolf een ſeer vraetachtigh en gierigh Dier is, levende niet alleen opentlijck van eens anders goed, maer oock met looſe en diefſche laeghen, en hem niet ontdeckt vindende van Honden of Iaegers, ſoo ruſt hy niet voor hy de gantſche kudde heeft om hals gebracht, meenende altijt dat hy niet roofs genoegh heeft: Alſoo doet oock de Gierige, nu met bedrogh en ſchelmerye, dan met openbaere rooverye, eens anders goederen ſtelende, ſoo kan hy noch daer boven ſoo veele niet verſamelen, dat ſijn luſt en begeerte verſaedight zy.
Op de maniere van een Waeterſuchtige iſſe gemaelt, want gelijck dieſelve haeren dorſt door ’t veel drincken niet wordt geleſcht, maer aenwaſt: Alſoo waſt de Gierigheyt ſoo veel te meer in den Menſche, nae dat de ſchatten op hoopen, dies ſeght Horatius in ſijn tweede Geſangh in ’t tweede Boeck:
De dorst die wast te meerder aen, En ’t drincken kan geen dorſt verſlaen, Ten zy de oorſaeck van de pijn, Eerst uyt het lijf gedreven zijn.
En S. Gregorius ſeght, de Gierige vermeerdert den dorst door ’t drincken, want ſoo haest heeft hy ’t eene niet verkregen of hy janckt nae het ander. Daerom ſeght Seneca: De Gierige gebreeckt ſoo wel ’t geene hy heeft, als ’t geene hy niet heeft. [ 170 ] De magerheyt van den Wolf, bediet, de onverſadelijcke luſt van de Gierige, en de onbetaemelijcke vaſthoudentheyd der goederen, die hy beſit. Waer over Dantes ſeyt:
Zy heeft een booſe en ſnoode aert, Die altijt geld en ſchatten gaert, Doch hoe zy meer nae ſchatten port, Hoe dat haer honger grooter wort.
Mette geſlooten Beurſſe iſſe geſtelt, als meer vermaeck ſcheppende om dieſelve uyt luſt te beſien, als om die tot nut en nodruft te gebruycken. En hier over heeft eener van deſen ſin gedicht:
Hoe ſtreeft ghy dus om ſchat en vluchtigh goed, Stelt ghy geen maet in al dit greetigh ſchraepen? Hout op van ſchat te ſtaeplen in ’t gemoed, Want u gebreeckt, ’t geen g’hebt, en ſoeckt te raepen. Hoe roemdy dan, en blijft hart op u ſtuck? De Vrome Man beſit alleen den zeegen. Dan zydy rijck, als ghy ſoeckt ſchat noch luck. Want die ſteets ſchraept blijft arm en ſeer verleegen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Avaritia (3)

| ← Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt | ‘Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Gie­rig­heydt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 170. Publiek domein.
Avaritia. Gierigheyt.
EEn qualijck gekleede Vrouwe, bloots voets, hebbende een Padde in de rechter hand, en in de ſlincker een toegeſlooten Beurſſe. De Gierigheyt ſeght Augustinus, is een ongebreydelde heb-lust, die nimmermeer ophoud, om met een groote Sluÿer het geſicht voor de reeden te bedecken, verbreeckende door een ongewoonlijck geweld, den teugel van de maetigheyt, en alſoo zy geen opſicht op eenige deughde heeft, ſoo doetſe de barmhertige herten in wreede veranderen, en zy maeckt haer een algemeene verderfſter van de Deughd. De Gierigheyt beſtaet voornaemlijck in deſe drie dingen. Ten eerſten in’t onbetaemlijck begeeren van ander luyden ſchat en goederen, maer haer eygen houtſe vaſt, en daerom worter de Padde by gedaen, diewelcke groote overvloet van aerde hebbende, daer door zy gevoet wert, niet te min is zy bevreest, als die ſich daer van onthout, en doch altijt meer begeert. Ten tweeden beſtaetſe daer in dat men door kromme wegen meer tot hem ſoeckt te trecken als behoorlijck is, geen opſicht hebbende op eenigh gevaer of ongemack (hoe groot dieſelve oock zijn) jae niet op haer eygen leven, ’t welck daerom door ’t ſnoode kleed ende bloote voeten wort uytgebeeld. Ten laeſten beſtaetſe in de vaſthoudentheyt van haere dingen, ’t welck door de geſlooten Beurſſe wort te kennen gegeven.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Biasiono Vitioso

| ← Tar­di­ta. Langh­saem­heyt | ‘Bia­sio­no Vi­tio­so. Las­ter die schan­digh is’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ca­lum­nia. Las­te­rin­ge, Ach­ter­klap → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 281. Publiek domein.
Biasiono Vitioso. Laſter die ſchandigh is.
EEn oud mager en bleeck Man metten mond open, nae de aerde gebogen, daer hy met een ſtock op ſlaet, die hy in de hand heeft. Aldus beelden de Oude Momus af, den God der laſteringe en beriſpinge, weſende zijn kleed vol oogen en ooren. Oud wort hy gemaelt, want het is den Ouden eygen, om altijd andere luyden dingen te laſteren, of om datſe haere wijsheyd kennen, die zy, door eervaerentheyt van veele Iaeren, hebben geleert, of om de voorgaende Ouder of tijd te prijſen, of om een toom te geven aen de jeughdelijcke ongebondenheyt. Hy wort oock oud gemaeckt, om dat d’Ouderdom de Winter gelijck is, die de tijden berooft van alle gelegentheyt van playſier en aengenaemheyt. Hy is dor en bleeck, om dat hy, die daer laſtert, dickwijls daer toe vervalt, en dat door de Nijdigheydt, die by nae, altijd de laſtringe opwroet. Hy ſtaet met den mond open, weſende ’t kleed, als geſeyt is, met tongen, oogen en ooren: Want de Laſtringe is altijt vaerdigh om te hooren en te ſien, en eens anders lof, van wat perſoon het oock magh weſen, te laſtren en te verminderen. Hy ſiet nae der aerde, om dat het ooghwit van den Laſteraer, niet anders als veracht kan weſen, leunende ten meeſtendeele op den dorren ſtock van de quaedſpreeckentheyt.
# I.K. Bonset/Over den zin der letter kunde

[78]
I. K. BONSET
OVER DEN ZIN DER LETTER KUNDE.
bij het schrijven gaat het er om, dat een zin « vol » is. geladen. vandaar het begrip : volzin. nu kan de volzin op velerlei manieren geladen zijn. begrippelijk, d. i. met ideeën van velerlei aard — dichterlijk, indien de zin vol is van scheppende vinding en zuiver letterkundig, wanneer door woord- en zinsverschikking, hetzij begrippelijk of a- logisch een nieuwe werkelijkheid een specialen vorm krijgt. het spreekt vanzelf, dat de begrippelijk- geladen volzin voor de dichtkunst zonder zin is. de zinlooze volzin daarentegen kan in de moderne dichtkunst zinvol zijn. schrijven, als scheppen met en uit het woordmateriaal is zuivere dichtkunst. het nieuwe vers berust op de scheppende vinding, welke zonder absolute destructie van het begrip (en alles wat met de ordinaire rede verband houdt) en de syntaxis niet mogelijk is. deze vernietiging van begrip en syntaxis brengt de opheffing van tijd en ruimte mede. werkelijk de nieuwe dichtkunst is van deze redelijke indeelingsfactoren van het menschelijke bewustzijn volkomen bevrijd. zij kent noch een naastelkaar, noch een na-elkaar. Haar plastiek ligt in het riumte- en tijdlooze. dit geldt echter alleen voor de nieuwe dichtkunst. zij is a-priori super-dimensionaal, super-reeël en contramorphistisch.
zeer zeker waren in de zgn., « tachtigers », kleine aanzetjes hiertoe aanwezig, doch gelijktijdig, waren, proportioneel genomen, enorme stukken echte poesie in frankrijk voorhanden (ghil, mallarmé, de sade, de leautréamont, enz) de tachtigers misten echter het vertrouwen in het woord-als-materie, als zelfstandig uitdrukkingsmiddel. vandaar de snelle ontaarding in burgerlijke romantische of tendentieuze woordverdikkingen, welke tenslotte in een woordenderrie (quérido) moest eindigen.
# I.K. Bonset/Maanlichtlandschap

[35]
1915.
Maanlichtlandschap
Toen ben ik weggegaan
En vond mij staan in de genade van de maan. Het licht was schal als luidde &#146;n Bel Hel Schel aanhoudend door vlak aan mijn oor met klaar geluid met stalen mond
Ik stond. Ik stond in het heelal want d&#146;aarde was maar klein en met de hand te meten. Eén pasje voor mij uit hield alles op.
[36]
wat is gemaakt van aard en steen Dáár was &#146;n witte wolk over een afgrond heen. Daar waren hier en daar wat zwarte vlekjes in. Ook was er nog Ook was er nog een cirkelboog. En hoog. Heel hoog. Eén schel-wit Oog.
En zwarte strepen Vertikaal herhaalden zich herhaalden zich verscheiden maal
Natuur bestond niet meer althans - ik zag haar niet Ook was het met den tijd gedaan.
De Eeuwigheid ving aan.
[37]
En eeuwig bleef ik staan in de genade in de genade van de maan
Het licht was...
# I.K. Bonset/Oorlog

[30]
[in de linker kantlijn:] Aug: 1914.
Oorlog
De hemel viel op aard in stukken En nergens is 'n bloem die ongeschonden leeft. De aarde stinkt van 't bloed, dat uit den hemel spat. De wond is groot en niet te helen
De hemel die gaat dood Het verstand staat stil. De mensch is weg. Hij bracht zichzelve om. De beestel brullen in de straten. Ze ruiken bloed. Ze lekken zich de muilen Ze woelen met hun zwarte snoet. de roode aarde om en zoek [in de linker kantlijn: scheppen] zich 'n hemel van kruitdamp en van bloed.
# I.K. Bonset/Nocturne

[65]
1916
Nocturne
Ik stortte mij in den nacht Gebroken grijs. Gebroken zwart.
Tusschen zwarte vlekken Op &#146;n grijze smalle baan ben ik gegaan gegaan. gegaan.
De nacht  de zwarte  zwarte nacht  stond tegen mijn gezicht.  &#146;K was bijna blind  van &#146;t zwarte floers,  dat voor mijn oogen hing.
Boven mij: &#146;n donker-graauw ding dat in en uit elkander ging, &#146;n lage &#146;n drijvende zoldering Een zoo dichtbij alsof ik haar kon grijpen.
[66]
Ik dacht:
nù valt ze naar omlaag  nù valt ze naar omlaag  nù valt ze naar omlaag
Tusschen zwarte vormen Op &#146;n graauwen grond heb ik mij bewogen. De zwarte klompen drukten mij in d&#146;oogen. Soms was &#146;t &#146;n zwarte bouquet, die uit elkander viel in &#146;t grijs. Of &#146;n ballon heel rond, die stil stond op zeer dunnen steel. De grijze baan waarop ik mij bewoog was plots&#146;ling overdekt door &#146;n zwarte zware brug. Aan beide zijden waren zwarte zuilen Kort. Lang. Dik. Dun.
[67]
Ik dacht:
nu stort de brug omlaag  nu stort de brug omlaag  nu stort de brug omlaag
Vóór mij  aan &#146;t einde van de grijze baan wat het met allen vorm gedaan. Daar was geen hemel en geen aarde &#146;t was al zwart waarin ik staarde. Opeens:
Koude speldenprikken  duizend  op mijn warm  gelaat en handen.
Ik ging vooruit. Reed. Gleed. Onhoorbaar. Onzichtbaar Voor niemand en mijzelf.
Waar?
Er was slechts één geluid: het schrille rillen trillen
[68]
van een metalen draad.
Ik was alleen gedachte in een zwarten nacht. Ik was de nacht die dacht. Ik was &#146;n bol gevuld met het Al. Ergens waar nooit &#146;n sterfeling komen zal.
Ergens.  Nergens.  Ergens.  Nergens.  Ergens.  Nergens.  Wereld.  Stip.  Wereld.  Stip.  Niets.  Iets.
[69]
Niets.  Iets.
Ik leefde  den nacht.  Ik leefde.  Ik dacht.  Zweefde  in het kleurloos  Zijn  en alles  rondom  werd  om ontzettend  Klein.
# I.K. Bonset/In de Stilte

[38]
In de Stilte
Alles is roerloos in de kamer. En zoo helder doorschijnend van licht alsof alles van glas was.
Opeens de zon Op mijn aangezicht De zon: een vogel die zonder gerucht neêrstrijkt uit een blauw-witte lucht. De zon: die daar zit Overal stil en wit
Op den glanzenden rondenden rand
[39]
van een stoel flikkert een ster. Wit en scherp zijn haar stralen maar daar kun je alle kleuren uithalen: Violet groen en rood en oranje en geel.
De gebroken beelden in de kleurlooze piano schijnen als te drijven in &#146;n zwarte diepe sloot.
Ik houd mijn adem in en ben gelijk den stoel zoo stil en dood.
Dit is de stilte
[39]
die ik zie. Die beelden en die kleuren zijn d&#146;attributen van den dood: het eeuwig-zijn
Eén oogenblik was ik hetzelf.
Althans in schijn
Daar komt mijn adem teruggevaren en blaast de stille lucht voór mij op zij.
Wel ratelen wagens voorbij. maar niemendal hoor ik of zie ik zoo kláár als de eeuwige stilte waar ik in staar.
26/3-15
# I.K. Bonset/Infanterie-looppas

[75]
vreedr [?]
Infanterie-looppas.
.voor mijn Hond.
Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom
In fan terie
Rusj rusj. rusj. rusj. rusj. rusj. rusj. rusj. rusj.
In fan terie
Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom
In fan terie
Schù Schù Schù Schù Schù Schù Schù Schù Schù
In fan terie
gele pakken  bruine zakken  gele pakken  bruine zakken  gele pakken  bruine zakken
hakken hakke hakke hakke hakke hakke hakke
in fan terie
Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom Bom
in fan terie
[76]
gele ruggen schudden schokken bruine zakken hakken hakken
in fan terie
sjù sjù sjù sjù sjù sjù sjù sjù sjù sjù
in fan terie
boem boem boem boem bm bm bm m m.
[diagonaal:]
Ik en m&#146;n schaduw
Frie vragen

## Noten

* ↑ Frie Milius was de zus van Lena Milius, de tweede vrouw van de auteur (zie het artikel Lena Milius op Wikipedia).
# I.K. Bonset/Kindje

[48]
| Kindje |
| I | Voor Antony Kok. |
| O ik zie &#146;t kleine wicht Teeder straaltje zilver licht Visioen van roze-wit Wit en Roze wit wit wit Amber Roze Bevend blauw op &#146;n fond van bruin en grauw |
| II |
| Gratie van een kleinen arm mondje rood en zacht en warm |
[48]
| Kuisch het kusje op mijn mond Zongetintel in het rond |
| III |
| Breed en groot en hard de aarde. Bajonet Kanon en zwaarden Lijkeman en lijkevrouw Visioen van rood en grauw Rood. Rood. Rood. |
| En zwarte Kuilen. Krampen. Gillen. Kermen. Huilen | O! O! O! &#146;t kleine wicht Eeuwig straaltje zilverlicht. |
# I.K. Bonset/Meiwandeling

[55]
1915.
Meiwandeling.
Het leven is opengesprongen Het leven is opengegaan Het licht. Het licht Het goud-zilveren licht Drijft als &#146;n tintelende zwaan rondom den hemelbaan.
          Uit wouden zijn koperen reuzen geklommen die zijn in het licht blijven staan. Als lanzen. Als speren. Als pijlen Omhoog en recht als &#146;n kaars onder hemelboog.
En rondom: De Aarde een franje van groen geel goud en oranje
          De hemelboog: trillend-wit-blauw
[56]
Ontzàg-wekkend hoog!
          Aan den zoom van &#146;t bosch: &#146;n bloedboom in purperen das. Dat is in het schitterende licht een vreeslijk prachtig gezicht. &#146;t Is of &#146;t bloed van vele geslachten uit den grond groeit omhoog als &#146;n purper gewas.
Paerlemoer met al haar kleuren met haar violetten glans en haar groene schijn-beweging en haar zilveren stralen-dans zijn hier tot eén plas gevormd midden in &#146;n donker woud.
          En in banen en vanen van kleuren
[57]
Zie ik den hemel in tweeën scheuren. En daar valt als een regen van kleur en geluid het lied van den E eeuwigen vogel uit.
          Toen is in roode vonken het tintelend Licht gezonken. En de vogel van den nacht begon onverwacht in een duister bosch te zingen. En rood. En paarsch En blauw En groen. Werden tot geluiden toen.
Ook schoten paarsche pijlen
[58]
1915
Omhoog uit den ronden donkeren horizontboog
          En lager lager paarsche speren die ik zag over den horizont scheren.
Toen ging met &#146;n wond en bloedroode vlekken de purperen hemel de aarde bedekken:
          Stil. Roerloos. Kil. Wzig. Schuw. werd de aarde nu. Totdat op &#146;t end &#146;t licht en kleur-paradijs omgezet werd en zwart. wit. en grijs.
1915
# I.K. Bonset/Scheppingskracht

[31]
Scheppingskracht
Het zonlicht van mijn ziel, dat schijnt op alle zaken 'k Weet van 't minste g vuil het heerlijkst goud te maken.
't Is wit. 't Is schel. 't Is hel, al is 't ook verborgen. 't Schijnt 's avonds bij den lamp en heel vroeg in den morgen. De zwartste nacht wordt wit De duisternis gaat wijken, wanneer dit zonlicht de aarde gaat bestrijken.
Dàt licht drukt op den maag en doet de darmen knellen d'adem wordt benauwd het hart begint te zwellen.
Een daad! Een lied! Een ding! Dan moet ik aan het bouwen 't zij in de fijne stof of in het marmer houwen
[32]
Dan is het juiste uur geslagen in den tijd. maar midden in de daad voel ik de eeuw Eeuwigheid.
# I.K. Bonset/Ik Kom

[44]
1915
Ik Kom
&#146;k wil moordenaar zijn van al wat klein is gedrochtelijk is en krom
          ik kom, ik kom.
&#146;k wil tusschen deze sterken handen te pletter drukken aan de wanden de bourgeoisiegevalligheid en alles waar de mensch aan lijdt
          ik kom, ik kom, ik kom,
Het nieuwe lied komt heerlijk juichen en zal de wereld leeren buigen voor d&#146;almacht van het echte woord zooals het nooit nimmer werd gehoord
          ik kom, ik kom, ik kom, ik kom
Die oude god uit verre tijden is in &#146;n zwarten kouden nacht met eenen slag ter dood gebracht
[45]
Hij ligt nu stervend in die handen waar nog het licht niet mocht ontbranden En waar de kilte van het graf den mensch sloot voor de waarheid af.
          I ik kom, ik kom, ik kom, ik kom, ik kom
En breng een hemel hier op aard een dynamische kracht van woorden zooals geen sterveling nog hoorde. Van echte zoete teederheid als bloemen in den zomertijd.
          ik kom, ik kom, ik kom, ik kom, ik kom
Mijn ziel staat als n paard gezadeld mijn geest staat als &#146;n open poort straks kom ik uit die poort gereden En hullen en draven langs kerken en graven. Lang duinen en strand In zon langs de zee Dóór de zee Kletsend, schuimend En fier als een god met een vreeselijk geluid Brul ik mijn lied als &#146;n stormwind uit.
# Occult woordenboekje/Eva C.

| ← Euphorie | ‘Eva C.’ door D. van Veen | Exaltatie → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 25. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Excursie

| ← Exaltatie | ‘Excursie’ door D. van Veen | Exorcisme → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 25. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Exorcisme

| ← Excursie | ‘Exorcisme’ door D. van Veen | Experimentum crucis → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 25. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Esperance, Mad. Elizabeth d

| ← Esoterisch | ‘Espérance, Mad. Elizabeth d’’ door D. van Veen | Esseeërs → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 24. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Esseeers

| ← Espérance, Mad. Elizabeth d’ | ‘Esseeërs’ door D. van Veen | Ether → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 24. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Euphorie

| ← Ether | ‘Euphorie’ door D. van Veen | Eva C. → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 24. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Exaltatie

| ← Eva C. | ‘Exaltatie’ door D. van Veen | Excursie → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 25. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Extase

| ← Experimentum crucis | ‘Extase’ door D. van Veen | Exteriorisatie → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 25. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Ether

| ← Esseeërs | ‘Ether’ door D. van Veen | Euphorie → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 24. Publiek domein in de EU.
# Occult woordenboekje/Experimentum crucis

| ← Exorcisme | ‘Experimentum crucis’ door D. van Veen | Extase → |
* Afkomstig uit D. van Veen Jzn. ([1937]) Occult woordenboekje, Apeldoorn: Ned. Ver. van Spiritisten „Harmonia”, p. 25. Publiek domein in de EU.