OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bredero/De moeylijcke strijt en d’ Amoureuse tranen

LIEDEKEN.
Stemme: Esprits qui souspireez.
De moeylijcke strijt en d’ Amoureuse tranen, Die ’k biggelende stort, al rokende vol damp, Kunnens u teder hart bewegen noch vermanen Tot de Siel-meestery van myn benaude ramp?
D’ijd’le hartstochten wuft en vruchteloose pijnen En d’onrust inde slaap en ’tsuchten van myn geest Doen my als ’t was voor ’t vier versmelten en verdwijnen, Ick swym de gene niet, die ’k voormaals ben geweest.
Dies laster ick de min, om uwe wreede handel, Ick wissel van verkies met eenen dolle sin! De wispeltuere keur ick weder cnaps verwandel En schenck myn dienstbaar hart myn pruytsche schoon Goddin.
Ick vollech u Goddin, met joock ende verlangen, Meestresse die myn Siel kerkert in u gewout, Ick hoope door myn dienst u hartgje noch te vangen In gijssel voor het myn, dat ghy ghecluystert hout.
Maar laes de schildery verschrickt al myn gedachten, Vervloecte maalcunst die myn lust vervormt in smart, O spiegel-rijcke Leer: o wonderlijcke crachten! Door een ghesicht verkeert Acteon in een Hardt.
’T lust myn Diana oock, myn wesen te verruylen, Want myn stuerse Goddin de blijdschap van my bant: S’herschept mijn vreucht in rou, myn lachen laas in huylen, Myn edel hooch vernuft in beestich onverstant.
Wanneer mijn oogjens maar eens steelwijs nechtich guwen Na d’afgod van myn hert, daar ick dus laach voor kniel, Als myn dwarsche Jofvrou my helpeloos gaet schuwen, Dan stijcht de vlamme in myn leucker-laauwe Siel.
Sout ghy o wreede wel in mynen doodt verheugen? Ach ghy martelt met lust dit troosteloose hert: Helaes myn trouwe dienst is nietich van vermeugen, Want u ijscoude Siel niet eens ontfonckt en wert.
’K wil dat u eygen mont het vonnis van mijn sterven (Ter vierschaar van u hert) vrypostich stout uyt spreeck, Of laat my door u hant het hellep-cruyt verwerven Van u gewneschte gunst, daar ick u steets om smeeck.
# Bredero/De reden door de Tijd bevijnd

BRUYLOFTS-LIEDT.
Stemme : Ghy lodderlijcke Nimphen soet, &c.
De reden door de Tijd bevijnd, Dat niets so vreemt alhier verschijnd, Noch immer is verschenen Of ’t streckt om te vereenen.
Natuur heeft alles wel beschickt, Der dinghen wesen soo verstrickt, Vermaeghschapt aen de Vrede Door eendrachtige zede.
Hoe stribb’ligh oock, nochtans vergaert Vyer, Water, Lucht, de swarte Aerd Door onderlinghe krachten Haer al tot paren trachten.
De Visschen inde wilde Zee, En ’t geyle menigh-formigh Vee, Dat joockt al na den ander En menght sich met malkander.
Den over-hooft val al ’t gediert, De Mensche, met vernuft verciert, Door harts-tocht en beweghen Tot minnen is geneghen.
De Wereld souw haest ydel zijn, Ten waer de lieve-leyde pijn, Die wy soo tochtigh voelen In onse herten woelen.
Ghy Bruygom hebt oock wel gesmaeckt Hoe dat de min de herten raeckt, De Bruydt kan ’t oock getuyghen, Hoe hy ons sin kan buyghen.
Gaet aen, gaet aen, geliefde Lien, Ter plaetse daer ’t ghevecht sal schien, Daer niemand van u beyden Sal roepen om te scheyden.
Gaet, dringht twee zielen in een lijf, En komt dan uyt als Man en Wijf, En weest so de voor-beelden Van ons verhoopten weelden.
Be-yvert doch soo desen staet, Op dat de Wereld niet vergaet, Blijft ghy In liefde bloeyen, Gods heyl sal u toe-vloeyen.
# Bredero/Der Goden Waertschap

DER GODEN WAERTSCHAP.
Stemme : Sal ick langher met heete tranen, &c.
Laetst als de Goden bancketeerden, En lurckten vanden Nectar soet, So s’over disch juyst redeneerden Van ’s menschen alderhoochtste goet, D’een sprack ’t waer lust, D’ander t’is rust. D’een sprack ’t waer lust, Doen sey den God Jupijn: Waer toe dit kibb’len, laet ons vrolijck zijn?
’t Is hier een tijt van quinckeleren, Het aartsche volck woort-twist en kijft, Ick wens en wilt, ghy Hemel-heeren, Dat yder juycht en vreucht bedrijft. Viert mijn geboon, O groote Goon, Viert mijn geboon, Singht, springht, hippelt en lacht! Dit was geseyt, gehoorsaemt, voorts volbracht.
De salen die als sonnen bloncken, Waren terstonts met vreughd vervult. Als sy haer meugh hadden ghedroncken, En haer wel sat hadden ghesmult: Hier gingh den een, Daer lach de geen, Hier gingh den een, Daer Venus met haer pol, De Nortsche Nydt steegh uyt haer helsche hol.
Haer fel vergift heeft sy gheblasen Door den vergulden Hemel wijdt: De Goden buys raeckten aen ’t rasen, Aen ’t wrocken, voort aen twist, aen strijdt, Want Pluto bits Heeft met een krits, Want Pluto bits Heeft Cupido verleemt, Sijn booch en Pylen hy hem al beneemt.
De Musen die met Phebo songen En Pallas met den Bloedt-God Mars, Sijn al vermeestert en bespronghen Van den drie-hoofden Cerb’rus bars: Men sloecht al doodt, ’T was kleyn of groot, Men sloecht al doodt De Moeder vande min Heeft weynig (of schier gantsch geen) leven in.
De Sulpher-Vorst die leert nu minnen Met woorden van silver en gout. De deucht noch eer, noch ed’le sinnen Sijn niet geacht van jongh noch oudt: Is ’t hoer of dief, Is even lief, Is ’t hoer of dief, Zijn sy versien van gheld, Sy werden voor den vromen nu ghesteld.
Daermen een Hemel plach te bouwen, Daer vestmen nu een droeve Hel, Dat doen sy die om ’t ghelts wil trouwen Een lompen loer of leelijck vel. Dies maeckt de droes De kop hun kroes, Dies maeckt de droes Selden tijt sonder strijt, Daer d’ander als in ’t Paradijs verblijt.
# Bredero/Deur myn verschalckte ooghen

LIEDEKEN.
Stemme: C’estoit une Fillie de noble coeur
Deur myn verschalckte ooghen Is aangenaam myn smert, Sou ick myn onwil dooghen, Syt myn verwonnen Hert. T’is een soet strengh ghebiedt Van myn Princes ghepreese, Die ick ghehoorsaem vreese; Waart anders, t’waar my liedt.
Ick ben met Liefd ghevangen Met een bedeckte list Int hertelijck verlanghen Schuylt, inwendich, een twist. Behalven dit soo ist Noch onbekent die gheene Die my hulp kan verleenen, Ick wout wel dat sy ’t wist.
Een twist om strijdt te maacken Tusschen myn schaamt en Min, D’een tracht nae het genaacken, D’ander vreest het begin. Wel hoe verwerde sin, Ledt toch eens op u zaacken, Daar ghy niet uyt sult raacken, Maar wort’len dieper in.
Waar toe dan lang verborgen Verborghen, groote strijt? Waarlijck het is te sorghen, Dat haar een ander vrijt. Ontdeckt, t’is over tijdt, T’is lang genoech gheleerde, Kiest doch voor morghen heede, Eert u berout en spijdt.
Laast had ick voorgenomen Myn noot te klagen koen, Helaas! int by een komen Sonck my t’Hert inde Schoen! Fy! ick dorstet niet doen. d’Ov’rhand heeft schaamt gehouwen, Bloot hart minde noyt Vrouwe: Ick wil my anders spoen.
Al moet ick dus veel lijen, Ick reekent voor gheluck En treck een groot verblijen Wt dees vrolijcke druck. De lust maackt t’sware licht, d’Onlust t’licht swaar doet schijne, ’k Verbly my in my pijne Deurt waardich aangesicht.
Princes wie sou uyt spreecken U Deuchden, of aanval! Myn smert daer by geleecken Is grooter van getal. Op hoop ick leven sal en denck de tijd sal leeren: t’Gheluck dat kan verkeeren ’T geen my is teghen al.
# Bredero/Den langh ghewenschten tijdt

BRUYLOFT-LIEDT.
Op de Toon: Droefheyt mack ick wel klaghen.
Den langh ghewenschten tijdt, daer langh naer is gehaeckt, Den driemael blyden dach is voor de handt gheraeckt, Den Minnaer wel te recht gheluckich heeft gheslaeft, Die eynd’lijck al sijn leedt in Hymens schoot gegraeft.
Den strijder overwint en werdt op ’t lest ghekroont, Den arbeydt is gheringh, naer dat hy werdt beloont, Den liever werdt ghelieft en krijght ’t gheen hem ghelust, Wat moeyt en is niet weerdt dees aenghenaeme rust?
Tis desen Bruydegom en dese Bruydt, die beyd Vereenighen te saem in alle vriendlijckheyt. Ghenoode, maeckt u ree en met en soet gheluyt Wenscht voorspoet, heyl en vree den Bruyd’gom met sijn Bruyt.
Den padt met bloemkens stroyt, werpt lauwer hier en daer; Weckt liefflijck snaren-spel, vervrolijckt u te gaer, Den Bruyd’gom sulcx ghebiedt, dat ghy met vreucht vervult In sijnen blijden dach ghy u vermaken sult.
Wech droefheyt, nijdt en strijdt, ghy zijt hier niet ghenoot, Dees Feeste niet en steurt, noch van haer vreuchdt ontbloot, Elck dese twee versel in hunnen hooghen staet Met een bly aenghesicht en minnelijck ghelaet.
# Bredero/Dick heb ick mijn Lief ghebeden

Liedeken. Op de Wijs: Laetstmael met also blyden sinnen.
Dick heb ick mijn Lief ghebeden, Menighmael om trou ghevraeght, Maer zij stelt my niet te vreden, Dus het God moet zijn gheclaeght. Ick heb haer veel deught ghedaen, Maer zy en wilt niet verstaen; Met haer loop ick achter straten Singhen, springhen, lacchen, praten; ’s Avonts by die Mane-schijn Ist een vreught by haer te zijn.
Zy laet my al vast verlanghen En zy wil niet zijn ghetrout; Als een dief die noo sou hanghen Zy een achterdeur ophout. Wat ick haer vermaen of preeck, Zy hout al haer oude streeck. ’t Valt verdriet soo langh te vryen, Sonder yet meer te bedyen, Och, hoe dick heb ick gheseyt: Doot, hoe quelt my deze Meyt.
Vroom heb ick voor haer ghevochten Bey mijn scheenen schier aen tween; Die te voren weynich dochten Hebben nu al blauwe ste’en. Ist niet tijdt dat zy eens seyt: Nu ben ick tot trou bereyt? Maer sint velten magh haer halen, Laet sy my noch echter dralen, Ick meen zy sou wel beter coop Gheven, tooch ick opter loop.
Mijn dunckt, ick wil haer begheven, Die my dus hout opter tuyl. Soud’ ick soo mijn jonghe leven Gaen verslyten, arme uyl? Ick sal segghen openbaer, ’t Sou wel dueren seven jaer. Meijsken, ick wilder niet meer af praten, Wilt ghy my niet, ghy meught my haten: Hay, die Werelt is so wijt, Misselijck wie my noch verblijt.
# Arnhemsche Courant/Jaargang 80/Nummer 2201/Uit Pretoria

* Arn­hem­sche Cou­rant (vrij­dag 8 sep­tem­ber 1893)
* ‘Uit Pretoria meldt een Reuter-telegram: […]’ door een anonieme schrijver, Bijvoegsel, [p. 1].
[ bijvoegsel, 1 ]— Uit Pretoria meldt een Reuter-telegram: Het beslissende antwoord van de Transvaalsche Regeering betreffende Swaziland is naar Engeland gezonden. Bij een interview zeide President Kruger, dat hij ontevreden was over de houding van de Engelsche Regeering. De onderhandelingen zijn niet verder gevorderd, dan zij vóór de conferentie te Colesherg waren. De heer Kruger betreurde het, dat de Engelsche beloften niet zijn nagekomen op een wijze, die in overeenstemming is met de waardigheid van Engeland.
# Arnold Houbraken/Schouburgh

DE
GROOTE SCHOUBURGH
DER
Nederlantſche
KUNSTSCHILDERS
EN
SCHILDERESSEN.
OP DE
TITELPRINT.
* DE Konstgodes vervoert door yver Verbeelt de Konſtzucht van den Schryver       Die zig geen moeite en vlyt ontzag; Om naam en roem der Konſtenaren, Die door den tyd verduiſtert waren,       Op nieus te ſtellen in den dag: Noch dit de Leerjeugt konde weig’ren Die op hun ſpoor ten Konſtberg ſteig’ren.
* Men ziet haar driftvuur aangeſteken, Den ſnellen Tyd zyn ſeizſteng breken       En wederhouden in zyn loop, En zynen vluggen gang beteug’len, Door ’t fnuiken van zyn’ ſnelle vleug’len.       De Beelteniſſen over hoop Geworpen worden, voor het knagen Der wormen, ruſtig wech gedragen;
* Op dat de Kunſtjeugt die mocht ſieren, Met palm, en groenende Laurieren,       Of voerenze op naar d’Eeuwigheit. Dan mag de Nyd haar gal uitbraken. De blinde onwetenheit dit wraken,       Haar is een vaſte glans bereit. Daar zy voorheen gedaalt in ’t duister, Steets pralen met vernieuden luiſter.

## Inhoud

* Deel I
* Deel II
* Deel III
# Arnhemsche Courant/Jaargang 80/Nummer 2201/Te Berlijn

* Arn­hem­sche Cou­rant (vrij­dag 8 sep­tem­ber 1893)
* ‘Te Berlijn hebben vier drogisten en een boekdrukker te recht gestaan, […]’ door een anonieme schrijver, Bijvoegsel, [p. 1].
[ bijvoegsel, 1 ]— Te Berlijn hebben vier drogisten en een boekdrukker te recht gestaan, de eersten wegens het overtreden van de wet op de fabrieksmerken en de laatste wegens het maken van etiquetten, die zeer nauwkeurig geleken op de etiquetten, welke door de firma J. Zacherl te Weenen voor haar insektenpoeder worden gebruikt. De drukker had deze etiquetten, welke zeer nauwkeurig moesten beschouwd worden om ze te kunnen onderscheiden van de etiquetten der firma Zacherl, aan vele drogisten aangeboden. De vier bovenbedoelden zijn slechts enkele van de velen, die zich aan bedrog hebben schuldig gemaakt. De vier drogisten werden ieder veroordeeld tot betaling eener geldboete van 200 mark en openbaarmaking van het vonnis, terwijl de drukker tot betaling eener boete van 300 mark veroordeeld werd.
# Arnhemsche Courant/Jaargang 80/Nummer 2201/Tot de Hongaarsche bisschoppen is een brief gericht

* Arn­hem­sche Cou­rant (vrij­dag 8 sep­tem­ber 1893)
* ‘Tot de Hongaarsche bisschoppen is een brief door den Paus gericht […]’ door een anonieme schrijver, Bijvoegsel, [p. 1].
[ bijvoegsel, 1 ]Tot de Hongaarscha bisschoppen is een brief door den Paus gericht, die thans is openbaar gemaakt. De Paus spoort hier aan tot verzet tegen de wet; hij raadt toch de geestelijkheid aan, geen zoogenaamde gemengde huwelijken te voltrekken, en vermaant haar de rechten der Kerk krachtdadig voor te staan. Hij noodigt allen die invloed hebben op het volk uit, eerbied voor godsdienstonderwijs in te prenten. Katholieke Congressen, zegt hij, behooren elk jaar gehouden te worden ter bevestiging van de eenheid des volks — d. i. van het Katholieke volk Goede, degelijke afgevaardigden moeten gekozen worden. Alle krachten moeten worden ingespannen, opdat uit de seminariën eene bekwame, waardige geestelijkheid voortkome. Wereldlijke godsdienstige vereenigingen moeten worden ondersteund en aangemoedigd. De Paus spreekt ten slotte de hoop uit, dat Keizer Frans Jozef, die, zegt hij, zich van den aanvang af goed Katholiek betoonde, den bisschoppen en en der geestelijkheid in een en ander zijn steun zal schenken.
# Arnhemsche Courant/Jaargang 80/Nummer 2201/Uit Kaapstad wordt geseind

* Arn­hem­sche Cou­rant (vrij­dag 8 sep­tem­ber 1893)
* ‘Uit Kaapstad wordt geseind: […]’ door een anonieme schrijver, Bijvoegsel, [p. 1].
[ bijvoegsel, 1 ]— Uit Kaapstad wordt geseind: Zondag kwamen te Mafeking drie afgevaardigden van Koning Lobengula aan, van welker één tot den stam der Matabele’s behoort. Men gelooft, dat Lobengula slechts tijd tracht te winnen, om zijn troepen samen te trekken. Hij is bezig al zijn vee naar het binnenland te doen brengen.
# Arnhemsche Courant/Jaargang 80/Nummer 2201/Te Oostende

* Arn­hem­sche Cou­rant (vrij­dag 8 sep­tem­ber 1893)
* ‘Te Oostende is Maandagavond het Edentheater grootendeels verbrand. […]’ door een anonieme schrijver, Bijvoegsel, [p. 1].
[ bijvoegsel, 1 ]Te Oostende is Maandagavond het Edentheater grootendeels verbrand. Het tooneel is geheel vernield en een aantal artisten hebben hun costumes verloren. Bovendien is er groote waterschade. Daar de voorstelling nog niet begonnen was, zijn er geen menschen omgekomen.
# Arnhemsche Courant/Jaargang 80/Nummer 2201/Volgens particuliere berichten te Berlijn

* Arn­hem­sche Cou­rant (vrij­dag 8 sep­tem­ber 1893)
* ‘Volgens particuliere berichten te Berlijn […]’ door een anonieme schrijver, Bijvoegsel, [p. 1].
[ bijvoegsel, 1 ]— Volgens particuliere berichten te Berlijn uit Londen ontvangen, zou de Russische Kroonprins zich met de op dit oogenblik te Fredensborg vertoevende zestienjarige Prinses Sybilla van Hessen, uit het landgrafelijk Huis, verloven.
# Arnhemsche Courant/Jaargang 80/Nummer 2201/Staten-Generaal

* Arn­hem­sche Cou­rant (vrij­dag 8 sep­tem­ber 1893)
* ‘Staten-Generaal’ door een anonieme schrijver, Bijvoegsel, [p. 1].
STATEN-GENERAAL.
De heer Zijlma heeft als amendement voorgesteld, achter art. 5 van het ontwerp, houdende regeling der kiesbevoegdheid, toe te voegen: „g. zij die den door hen verschuldigden aanslag in de Rijks-directe belastingen in hoofdsom en opeenten niet hebben voldaan; „of die wegens opzettelijke ontduiking der belasting zijn veroordeeld; „gedurende het burgerlijk jaar volgende op het dienstjaar waarover de belasting had moeten zijn voldaan of die rechterlijke uitspraak onherroepelijk is geworden.”. Door de overige voorstellen zouden z. i. uitgesloten wanbetalers in eene onbillijke verhouding worden gebracht tegenover hen, van wie bewijs is geleverd dat zij tegenover den fiscus franduleuse handelingen hebben gepleegd. Door toevoeging van bovenstaande bopaling wenscht hij althans eene poging te doen hieraan zoo ver mogelijk tegemoet te komen.
# Bredero/Gheluck vereende Menschen

BRUYLOFTS-LIEDEKEN.
Stem: O schoonste Parsonagie.
Gheluck vereende Menschen, Den Hemel wil u staet ghebenedijen, Ghelijck als wy u wenschen Om tydelijck en eeuwich te verblijen,  Met soo veel goets,  Met so veel soets,  Met soo veel vrolijckheden,  Met soo veel eeren  Als ghylien kundt begeeren  Hier beneden.
De Goddelijcke Minne Die door haar kracht vereenichden u beyden, Die maack u ziel en sinnen Tot inder doot in alles onverscheyden.  Geliefjens hoort,  Leeft na Gods Woort  In Eendracht en in Vreden,  Als u in ’t trouwen  Te noen is voorghehouwen  Met goe reden.
Soo sal de rijcke zeghen U Echten-Standt gheluckelijck doen bloeijen, Ghelijck een dichten Reghen Het groene Gras bevochticht en doet groeijen,  Of als een Boom,  Die by den Stroom  Hem uytschiet ’t allen zijen:  Soo sal u handel,  U leven en u wandel  Oock ghedijen.
Nu is de Tydt gheboren, De uyr ghewenscht komt met veel duysent vreuchden. Siet daer u uytverkoren En brave Bruyt gheciert met duysent deuchden,  O Bruydegoom!  Nu ken gheen Toom  Haar lieve Oogjes dwinghen,  Wy sien de lonckjes  Als barrenende vonckjes  Haar ontspringhen.
Vrou-Bruyt, al staackt u suchtjes! U duchjes en al u verliefde kunsjes. Maer watte soet kluchjes! De Bruydegom dwaalt in zyn verwonnen gunsjes.  Wat soeticheyt  Is u bereyt  In den anstaanden morghen?  Wel waarom lachje?  Of ist om ’t leste nachje  Van u sorghen?
Gaat aan en wilt niet vresen, Daar is geen noot, laat varen alle klachjes, Het sal veel soeter wesen Alst immer oyt verscheen in u gedachjes.  Soetertjes soet,  Weest wel ghemoet,  Gaat aan en houwt u koentjes,  En boet u lusjes  Met hondert duysent kusjes  En met soentjes.
Rijst op, rijst op Speelnootjes Het is gheen tijdt op langher hier te blijven. De Bruyt die wort soo rootjes, Sy is beschaamt, of sou sy willen kijven?  Dat denck ick niet,  Ay siet! zy siet  Dan op en dan weer neder  Vaart wel Getroude  En komt als Nieu-Gehouwde
 Morghen weder.
# Bredero/Geeft lust!

GEEFT LUST!
Eerweerdige Heeren, mitsgaders ghy Eerbare Vrouwen en Vrome Jonge Lieden: Wy dancken u, dat ’t u lieden gelieft dese plaetse met u geselschap te vercieren ende ons met aansienelijcke tegenwoordicheyt te vereeren.  Deught-rijcke Juffertjes! Wy sijn verwondert waarom dat eenighe Dochtertjes ons Spel niet en hebben komen besichtigen, maar hebben ’t geschuwt, als of’t een oneerlijck dinghen ware, daar sy nochtans wel sonder schaamte daghelijx met een nechtighe ernst naloopen de licht-voetighe Vreemdelinghen, die alle schelmerijen schijnen gheoorlooft te sijn. En ist geen groot verwonderens waardich, dat een soo loffelijck Borgherye ende Eersame Ghemeente dus lang is begoogelt gheweest door de slimme trecken van dat hant-gauw en diefachtich Volck? Seght eens, ghy Voorstanders vande vreemde Lantloopers, wat leerelijcke redenen hebt ghy oyt van haar gehoort? wat stichtelijcke waarschuwinge, tot voordeel van andere, hebt ghy oyt an haar gespeurt? wat Coninglijcke waardicheyt hebben sy oyt vertoont? O ghy betooverde Lieden! Ick hadde gehoopt, dat u besworen oogen door dese gheluckige rij-eeuw souden gheopent worden. Maar wat is ’t? Vele van u lieden blyven moet-willens in blintheyt, Ghy rasende Menschen! En moet ghy niet bekennen, dat ghy maar hebt gesien ende ghehoort belachelijcke sotticheden en veel dozijn-werck van ongevoechelijke babbel-woorden en veel ondienstighe dartele licht-vaardicheyden? Ick wil niet tegen-spreecken, datter twee of drie tamelijck wel spelen: Maar, lieve, wat is de reste? een deel ghepuffels, buffels, wraack-goet, uytschot en houte heylichjes. Wat icker meer of sie, dat laat ick de Verstandighe uyten. En noch soo durft de trotsche schotsche Engels-man wel segghen, dat yet treffelicx te leeren maar kinder-werck is. Dan doch ghemeenelijck, datmen selfs niet doen en kan, dat verachtmen gaern. Wy syn Rederijckers en gheen gheckmakers. Voorts soo waarschuw ick als onse verachters, onse scharpe Egelentiertje niet al te hart an te tasten, of het souw haar opgeblasen glaasen kickers oogen en houten baviaens-backesen heel op schrabben.
 Wyse Toe-luysteraers! Al kan ick geen Engelsche tonge spreken: De Hollanders kennen ook wel wat schotjes reden, en daar heb ick oock vry wat schots op gheleert, ende dat is voor de Schotsen ooch schots ten besten: Trouwen uyt liefde van onse Camer en mijn Vaderlijcke Stadt.  Om de Quack-salvers niet te slachten, die haar kruyderen hooch prijsen, soo stelle ick ons verschil an ’t oprecht oordeel van de sin-rijcke breynen.
# Bredero/Getrou van zeeden

AMOUREUS LIEDEKEN.
Op de voyse: Galiarde tortellerie, ofte Reyn van manieren is den Echten Staat.
Getrou van zeeden Is der minnen bant, Voel ick door u reeden In myn sinnen, want Die binnen brant Int hert oock so gevoelt, Dat syn verstant Inwendich leyt en woelt Door ’t soet begeeren swaar, Noch moet ontbeeren haar ’T goet om leeren, maar Langsaam ’t vercoelt.
Alsmen gebonden is In gelijcken graat, Die Bloem gevonden is, Die ’t blijcken laat. Op rijcke staat Sulck minnaar niet en denckt, Die wijcken gaat Als doot het Lichaam crenckt. Merckt int hantieren veel,
’T welck doet vercieren heel, Dat syn manieren eel, Die Zielen mengt.
Redelijck en matich En Godvruchtich net, Haar wesen statich Sy heel tuchtich set En luchtich tret Over haar cootgens gaat, Eersuchtich met Haar reyn Speelnootjens praat Dat soet en aardich is, Sy doet dat waardich is, Dat goet, rechtvaardich is, Kiest sy voor baat.
Brant ick dan binnen In mijn jonge hart, Want ick vant minnen Dus gedwongen wart, Gedrongen smart My op te leggen slecht De tonge tart U tot dit seggen recht. So ghy ’t goedaadich quijt, My toch genadich zijt, Die dus gestadich lijt, Ick ben u knecht.
Nadien dus heftich My ’t verlangen quelt En ghy dus deftich U gevangen velt, Laas bange helt, Wat sult ghy maacken gaan, Laas dwange t’ gelt, Ick sie mym saacken aan, En ’t onderwisnsel vroet, ’T was een beginsel soet, God wil myn binsel goet Hecht binden aan.
Belieft u Vrouwe Meerder teecken nu Van myn getrouwe Minst treecken nu, Als beecken nu … … … … … … …  … … … … … … …
Streckt om vermanen wat, Toont meerder jonsten vry, Slecht is de Const van my, Het schiet uyt gonste by Reyn Eed’le schat.
Princes, myn claagen Is verdreven toch, Ick hoop die dagen U beneven noch Te leven, och, Dit is het winschen mijn, Verheven doch Meer als het Prinschen schijn, Want nae myn weynich leyt Sal noch myn kleynicheyt Met myn Liefs reynicheyt Vergolden zijn.
# Bredero/Genomen uit de Fablen Æsopus

GENOMEN UYT DE FABLEN ÆSOPUS. Wie dat sich belght an dit, geloof ick niet dat schranckdigh is, Hy stoot sich an een stroo, die sot en onverstandich is.
Een plompen Esel sagh met oogen, dwars verkeert, Hoe dat de wyse Leeuw van yder was ge-eert, Van yder was bemind, van yder was gepresen: Die sotte Beest, dat socht gesien oock soo te wesen. Hy tro na ’t Diepe-Land, daar men van ouder eeuw, De dieren licht vervormt in Aecxters, Vos of Leeuw. Het geld, het loose geld deed hem in schijn verand’ren, Soo quam dit domme Dier hiet als een Leeuw an-wand’ren, Verkleydet inden huyt van een spits-sinnigh beest,  De neske Esel, trots, van op-geblase geest, Kon wesen nocht gelaat recht na de kunst bestieren; Bekend zijn sotheyd werd van die vernufte Dieren, Want d’erge Vogels kloeck en ’t redelijcke Vee Die dreven haren spot en haren deun daar mee. Sy schreven an de wanckt, en gingen daar an schryven: Wie dat een Esel is die moet een Esel blyven. Flucx Garen-wat gaat wegh, wegh Weet-niet met u schijn, Jy bint en Plompaart, en jy wild een Kloeckaart zijn. Met quam daar een krioel van Jongen en van Ouwen, En juighden uyt den Nar met hondert duysent jouwen.
Misschien een wrockend Geest, of een swaarhoofdigh bloed Sal, schrollende met schemp, die mijn versieren laken, Deur dien hy , al te wijs, gelooft noch en bevroed Dat een-maal is geschied, dat stomme Dieren spraken: Men moet koer-Ossen fel oock weer als Stieren raken! Ghy Helden weest getroost, noch moet ick tot besluyt seggen: Men kan somtijds een Man met moye klieren maken. Mijn Heeren, ’t is mijn schuld kan in mijn sin niet uyt-leggen.