OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bredero/Bevallijcke schoone maaght

LIEDT.
Stemme: Onder de linde groen daer ick laetst, &c.
Bevallijcke schoone maaght, Hoe comt dat ghy dus vlied Voor u lief en dienaer trou? Daer ghy weet, o brave vrou? Dat hy u garen siet Daer ghy weet wat my behaeght En hoe seer het my verdriet, Als ick u of niet anschou7 Mocht ick u sien als ick wou, Soo sou ick treuren niet.  Nu hoordt een woord  En blijft wat staen,  En met lust wat rust  Van ’t gaen. Ghy wilt op u loopen Immers niet vercoopen? Wel hoe sulcken haest? Waer heen dus verbaest? Spreeckt doch een mensch eens aen.
Mach my van u lieve mont Soo veel jonst niet ghesien, Dat ghy myn bedroeft ghemoet Verquickt met een blije groet? Laet m’u ten minsten sien, Vertoeft een corte stont En beyt noch wat mitsdien. Selden seytmen doet het goet, Grooten haest of snellen spoet; Waer toe dan t’yvrich vlien?  Hebt ghy op my  Eenigh nijdt,  Ghy mijn aenschijn  Dus mijdt. Seght uytvercoren, Hebt ghy versworen, Dat ghy nimmermeer Sult doen mijn begheer? Want ghy myn vlucht altijdt.
Loopt niet vaqn die u mint, Maer vlucht van die u haat. Had ick uwe eerbaerheyd Yet oneerlijcx voorgheleyd, Soo waert ghy te rechte quaat; Nu ghy geen schult en vindt In woorden of in daat, Want ick heb u noyt misseyt, Voor myn dienst en arrebeyd Werd ick dus dreuts versmaadt.  Gaet heen vry treen  Daart u behaaght,  Maer siet dat niet  Ghy nae beclaaght. Ick socht u ter eeren, Doch Het kan verkeeren, Wel en wildy niet? Wel en wildy niet? Soo loopt dat ghy swiet, Ghy hebt my wel geplaacht.
U trotse sotte pracht En malle hoovaardy Maeckt u soo verwaent, verweend, Dat ghy in u selven meent, Dat het u al staet vry. Door u uytheemsche dracht En wilde pronckery, Dunckt u dat ghy zijt verneert Als u maer u minnaer eert, O slimme sotterny!  Waer door ghy u  Noch niemandt kent,  Want ghy meend dat  Ghy ’t waerdich bent. U hooghe ghedachten Mijn slechtheyt verachten, Ja als ’k by u stae, Soo dunckt u bynae, Dat u eer is geschend.
Princesse wulps en wups, Mijn liefde is vercout, En myn min verkeert in spijt; ’t Verandert alles metter tijt, Wat dat men heir aenschoud: Eertijts scheend ghy schoon en hups, Ja een Werelt van Goudt. Wat ist of ick mijn tijd verslijd? Ghy loont my met smaat en spijd, Het welck my seer berout!  Wie weet wat leet,  Wat druck, wat rou,  Ick nu om u  Verdraghen sou, Liet ghy u tooren, En woud aenhooren ’t Geen dat u dienaer seyt, Die u met dienstbaerheyt Sou dienen, schoon Jonckvrou.
# Eerste Oogst/De tocht naar de ster

| ← Chrysanten | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema De tocht naar de ster | Oudejaarsavond 1900 → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 73 ]
LV. DE TOCHT NAAR DE STER.
(Marschlied.)
# Eerste Oogst/De vlag

| ← Onder de lampekap | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema De vlag | Maart → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 81 ]
LIX. DE VLAG.
# Eerste Oogst/De wind

| ← Kerkhof | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema De wind | Herfstmuziek → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 47 ]
XLII. DE WIND.
# Eerste Oogst/Herfstliedje

| ← Verdwaald | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Herfstliedje | De ontmoeting → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 53 ]
XLVI. HERFSTLIEDJE.
# Eerste Oogst/De oogst

| ← Iris | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema De oogst | Herfstnacht → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 30 ]
XXVIII. DE OOGST.
# Eerste Oogst/Episch fragment

| ← Socialistenmarsch | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Episch fragment | Mist → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 68 ]
LII. EPISCH FRAGMENT.
# Eerste Oogst/De ontmoeting

| ← Herfstliedje | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema De ontmoeting | De eenzame schoonheid → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 55 ]
XLVII. DE ONTMOETING.
# Eerste Oogst/Fabrieksrook

| ← De duiker | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Fabrieksrook | Na een gesprek met een vriend → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 2 ]
II. FABRIEKSROOK.
# Eerste Oogst/Herdenking

| ← Na de bui | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Herdenking | Zonnestraal → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 43 ]
XXXIX. HERDENKING.
# Eerste Oogst/Eenzaam

| ← Nachtbloemen | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Eenzaam | Tot de armen → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 21 ]
XIX. EENZAAM.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 10/Vergadering der Vereeniging Bouwkunde en Nijverheid te Harlingen

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 10 (zaterdag 6 maart 1897), p. 62. Publiek domein.
[ 62 ]
| VER­GA­DE­RING DER VER­EE­NI­GING BOUW­KUN­DE EN NIJ­VER­HEID TE HAR­LIN­GEN. | op vrij­dag 26 fe­brua­ri j.l. |
De voorzitter opent de vergadering, waarbij hij ter herinnering aan de leden mededeelt het besluit in eene voorgaande samenkomst genomen, als waar het bestuur werd uitgenoodigd eventueele voorstellen te doen, naar aanleiding der vraag: „Wat kan er te dezer plaatse gedaan worden tot verbetering in de opleiding van den handwerksman?” Hij wenscht over de noodzakelijkheid van dit punt niet verder uit tc weiden, en hij acht al de aanwezigen hiervan genoegzaam doordrongen. Waar toch naar den geest van dezen tijd zoozeer geijverd wordt voor een maximum arbeidsdag en een minimum loonstandaard, wat naar z. i. niets anders zal uitwerken dan de minder goede werklieden tegenover de best bekwame in bescherming te nemen, daar is het wenschelijk, hen die daartoe wilskracht toonen de gelegenheid te geven, zich tot een goed handwerksman te bekwamen. Het bestuur heeft daartoe een reglement ontworpen, bestaande uit een twaalftal artikelen, hetwelk in hoofdzaak hierop neerkomt, dat de aankomende ambachtsman in de werkplaats zijne opleiding ontvangt en op bepaalde leeftijden een getuigschrift enz. kan bekomen als leerling, gezel en meester in het vak zijner keuze, hetgeen zal blijken uit een te vervaardigen proefstuk voor een daartoe te benoemen speciale vakcommissie. Evenwel zullen zij die zich onder leiding der vereeniging stellen een bewijs moeten overleggen dat zij met vrucht de lagere school hebben doorloopen, en zullen zij bovendien verplicht zijn de plaatselijke instellingen van onderwijs aan de Burgeravondschool en Ambachtsteekenschool te volgen. Dit reglement werd artikelsgewijze behandeld en met eenige kleine wijzigingen met algemeene stemmen aangenomen, en zal worden ingevoerd, wanneer de Vereeniging genoegzame financieele steun zal zijn toegezegd, en medewerking van de verschillende patroons is te verwachten. Hierna werden onder de leden eenige overcomplete tijdschriften verkocht, waarna de vergadering werd gesloten.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 11

| ← Nummer 10 | Architectura, Jrg. 5, Nr. 11 (zaterdag 13 maart 1897) | Nummer 12 → |
Een bouwkundig ingenieur, Bond van Tech­ni­sche Ver­eeni­gin­gen, p. 63-65.
J.V.A., Vra­gen­bus, p. 65.
Anoniem, Bouw­kunst en Vriend­schap te Rot­ter­dam. Ver­ga­de­ring van Dins­dag 9 Maart 1897, p. 65.
Anoniem, Tech­ni­sche Vak­ver­eeni­ging. Afd. Den Haag. Ver­ga­de­ring op 6 Maart 1897, p. 65.

## Berichten

Anoniem, In een rap­port door den Tech­ni­cus van „Hol­born Dis­trict” Board of Works te Lon­don uit­ge­bracht […], p. 65.
Anoniem, De door de Maat­schap­pij tot Bev. der Bouw­kunst te hou­den ten­toon­stel­ling van ar­chi­tec­tuur, kunst­nij­ver­heid, de­co­ra­tief schil­der­werk enz. […], p. 65-66.
Anoniem, Door den Heer P. F. van Vlis­sin­gen & Co. te Hel­mond, wor­den de le­den van het ge­noot­schap uit­ge­noo­digd tot het be­zoe­ken van eene door hem […] te hou­den ten­toon­stel­ling […], p. 66.
Th., Aan de „Ecole des Beaux Arts” te Pa­rijs heeft een prijs­kamp plaats ge­had, […], p. 66.
Anoniem, Het col­le­ge van Ita­liaan­sche Ar­chi­tec­ten en In­ge­nieurs, […], p. 66.
Anoniem, Het South-Ken­sing­ton Mu­seum, […], p. 66.
Anoniem, Naar wij ver­ne­men is de voor­ma­li­ge hof­ste­de Trom­pen­burg aan den Am­stel­dijk al­hier, in eigen­dom over­ge­gaan aan de fir­ma Ge­broe­ders Spij­ker. […], p. 66.
Anoniem, H. M. de Ko­nin­gin-Re­gen­tes heeft het be­sluit der ge­meen­te Fra­ne­ker, waar­bij be­slo­ten is tot ver­koop van den aan die ge­meen­te be­hoo­ren­den zil­ve­ren glo­be­be­ker ver­nie­tigd. […], p. 66.
Anoniem, Frie­sche Bouw­kring te Leeu­war­den, p. 66.
Anoniem, On­der­staan­de cir­cu­lai­re is de­ze week door de Schil­ders­ge­zel­len-ver­eeni­gin­gen te Am­ster­dam aan de schil­ders­pa­troons al­daar ver­zon­den: […], p. 66.
Anoniem, Dienst­aan­bie­din­gen en va­can­te be­trek­kin­gen, p. 66.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 10/Vereeniging voor Bouwkunst en Aanverwante Ambachten te Alkmaar

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 10 (zaterdag 6 maart 1897), p. 61. Publiek domein.
[ 61 ]
| VER­EE­NI­GING VOOR BOUW­KUNST EN AAN­VER­WAN­TE AM­BACH­TEN TE ALK­MAAR. | verg. gehouden den 25 febr. ’97. |
In qualiteit van nieuw verkozen voorzitter opende de hr. h. j. de groot de vergadering, verklarende dat de aanname dier functie uitsluitend het gevolg was van het aandringen van den hr. looman, zijn voorganger, die in ’t belang der vereeniging den hamer neerlegde en het secretariaat aanvaardde. Verder gaf hij als zijne overtuiging te kennen, dat bij de geringe medewerking der leden, zelfs een flink bestuur in die mate ontmoedigd zou worden, dat eene spoedige ontbinding der vereeniging te voorzien was. Hierna werden de notulen der vorige verg. gelezen en goedgekeurd. Vervolgens werden de heeren h. j. de groot en d. lykeles oubles aangewezen om de vereeniging te vertegenwoordigen in de op 20 febr. te houden verg. ter bespreking der kroningsfeesten. In verband met de verkiezing van 2 leden in de commissie voor verzekering tegen invaliditeit en ongelukken werd besloten het bestuur op te dragen daarin zoo noodig te voorzien, wanneer blijkt, dat het niet aannemen van regeerings-voorstellen in dien zin zulks noodig maakt. Daarna werd het woord gegeven aan den hr. g. looman tot het houden zijner aangekondigde voordracht over „het woningvraagstuk,” dat hij in hoofdzaak van hygiënisch standpunt beschouwde. Nadat hij een kort overzicht gegeven had van de woning bij de oudste volkeren, besprak hij de woning v/d tegenwoordigen tijd en in ’t bijzonder die van den werkman. De bestaande ongewenschte toestanden zouden volgens hem, slechts verbeterd kunnen worden door een handelend optreden van rijkswege. De gemeentebesturen, die bij gebrek aan voldoende voorlichting of uit onwil, de zaak laten zooals ze is, d. w z. slecht, zullen door de publieke opinie gedwongen, aan het werk moeten gaan, eerst dan wanneer er eene grondwet voor de woning is vastgesteld. Spr. haalde een 20 tal bepalingen aan die in iedere bouwverordening behooren voor te komen en kwam tot de conclusie dat we aan den vooravond van betere toestanden staan, in aanmerking nemende hetgeen thans reeds van overheidswege door vereenigingen en partuculieren, wordt gedaan. Hierna onstond een geanimeerde discussie tusschen de heeren matthijsen, cock, geenhuijzen, stoel en de groot, die in hoofdzaak met den hr. looman instemden. Bij monde v/d voorzitter bracht de verg. haren dank voor de exacte uiteenzetting van het door hem behandelde onderwerp. De kunstbeschouwing bestond uit de uitgave van het rijksmuseum, die door den heer h. j. de groot welwillend was afgestaan. Deze gaf eenige toelichting en tevens als zijne meening te kennen, dat de beschouwing van de afbeeldingen van het grootsche bouwwerk bewondering afdwingt voor het talent van den grooten bouwmeester. Na eenige mededeelingen over de prijsvragen en een schrijven der timmerlieden vereeniging, waarbij om hulp wordt gevraagd bij het oprichten van een arbeidsraad, sloot de voorzitter de vergadering.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 10/Voor een der winkelramen bij de firma Erven Doreno

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 10 (zaterdag 6 maart 1897), p. 62. Publiek domein.
[ 62 ]— Voor een der winkelramen bij de firma erven doreno aan het rokin te amsterdam stond deze week geëxposeerd een spiegeltje vervaardigd door den Heer theo. molkenboer. Dit lijsje evenals de beide anderen die daar indertijd te zien waren, vervaardigd van tot ornament uitgesneden en gekleurd hout waarvan de verdiepingen zijn ingevuld met een wit pâte (ten onrechte inlegwerk genoemd) munt boven beide anderen uit door eenvoudige zuiverheid van versiering en goede verhouding van het geheel.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 11/Aan de Ecole des Beaux Arts te Parijs

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 11 (zaterdag 13 maart 1897), p. 66. Publiek domein.
[ 66 ]— Aan de „Ecole des Beaux Arts” te parijs heeft een prijskamp plaats gehad, „Prix de reconnaissance des Architects Americains,” waarbij evenals voor eenigen tijd met een spoorwegstation gebroken is met de oude routine, die steeds onuitvoerbare programma’s stelde, die geen verband hielden met de eischen van onzen tijd. Het gold hier eene groote factory in Allaska, 50° N.B. in Noord-Westelijk amerika. Een land van sneeuw en ijs, waar alles met hout kun gebouwd worden. Kleine reproducties van ’t bekroonde Noorsch-klassieke ontwerp worden in „la Construction Moderne” afgebeeld met de opmerking dat ook nu, nadat in dit programma:
alles vereenigd is, de bestrijders der „Ecole” hunne humoristische kritiek nog niet staken.
# Bredero/Amsterdamsch Klaagh-Liedt

AMSTERDAMS KLAAGH-LIEDT.
Cupido gheeft my raet, &c.
Hier legg’ ick af-gheslooft, Ick Amsterdam vol treuren, En kan mijn treurich hooft Door ’t kermen nauw opbeuren, Om dat my komt versteuren Een heymelijck verdriet, Want die ick was te veuren, Och die be ick nu niet.
Mijn Susters, Delf en Dort, Hoe meuchdy my soo vraaghen, Wat dat my let of schort? Of wat my dus doet claghen? Het sijn de bittre plaghen Die in my sijn gheteeld, Om dat ick niet kon draghen Mijn aengheboren weeld.
Die in weeldt is ghewendt, En in armoed’ moet keeren, Die smaeckt de swaarst’ ellendt, ’t Versoeck met smart doet leeren. Mijn kind’ren waren doet Heeren Gehacht, en seer ghe-eert; Sy volchden haer begeeren, ’t Welck haer en my nu deert.
Hoe dick heb ick er-kauwt Dees myn bedruckte klachten, Hoe dick was ick benauwt In die donckere nachten, Wanneer mijn kinders brachten Haer ghelt onsinnich deur En ick most sitten wachten Gantsch vruchteloos nae heur.
Ick krijt myn ooghen uyt, Ick moet met wee uytroepen Hoe sy heur Sondachs-duyt Verquanslen en versnoepen An Jotthoon en an Poepen, In kroech, kuf, in kot, Om somwijls inde stoepen Door hoere liefde sot.
Als die vermoeyde straat Wat ruste waant te grasen, Menich kroes onverlaat Ontweckt haer door het rasen, Of als hy als de dwasen Stribblich bevecht de wacht, Of bruyckt op broosche glasen Sijn onbekende macht.
Doen konnen Herbergiers, Glaas-makers, Medecynen, Pock-meesters, en Barbiers Wel wat te winnen vynen: Want als d’ hetsighe wynen Gheklautert sijn in ’t hooft, Werd de Mensch sonder pynen Van sijn verstant berooft.
Die soo reuckloos versluymt Mijn sorrich-rijck besparen, Eng ick zijn wije ruymt En leer hem nu hem nu bewaren Ja tuchten en bedaren Door een Heylighe-wech, Of, siet, ick laetse varen Maar ens na Indien slech.
Wel Haerlem, waerdste Sus, Wat doet u so mees-muylen, Noost u mijn kommer dus? Dat belch ick my met pruylen! Mijn roode ooghen puylen Door myn schuerend’ gheween, Als ick lach, sult ghy huylen, Dat leyt my op myn leen.
Medooghend’ ick beclaagh Myn Susterlingh verheven, Siet de bedroefde Haach Schijnd’ te lillen en beven, Om dat sy heeft ghegeven De middel tot haer smert, Haer kinders wilde leven Verdruckt haer moedich hart.
Al die ghelyke leyt Met my hier moet besuren, Werden van my beschreyt, Besonder mijn Naburen; Wild uyt mijn droefheyt puren Een voordeel en vreughd’: De jonghe Jeughd wild sturen Met reden tot de deughd.
Om dat ick t’ Amsterdam Haer niet en gingh bedillen. Maar al mijn vreughde nam In haer broodt-droncken grillen; Tot haer dertele willen Mijn sotheydt geld toe-gaf; Nu lijd ick na ’t verspillen De recht-verdiende straf.
# Bredero/Als d’ ooghen schoon

NIEUW LIEDEKEN. Stem: ’t Eerste gebodt deer Adam wert, &c.
Als d’ ooghen schoon Die myne siel besworen, Mijn steel-wijs noon Met anminnich bekoren, Soo moet ick doon11 Mijn wrevle moet, gheboren Wt spijt en hoon.
Soo veel vermach De waerste Vrou der Vrouwen, Dien ick aensach Met al te groot betrouwen: O hart ghelach! Vervloeckt soo moet ick houwen Die layde dach,
Doen ick verkoor, Om eeuwelijck te minnen, De glans en gloor Der Amstersche godinnen. Nu is te loor ’t Goetduncken van mijn sinnen, Dat mijn quam voor.
Want doen quam my Met holle hoopen asen Pluymstrijckery, Vol wints en opgheblasen Van Hovaerdy En licht gheloof, der dwasen Aarts Kettery.
Dit is de seckt En dwaling van de wysen, Die ’t brein vergeckt Van jonghe en van grysen, Dien sy bedeckt, Beveynst weet aen te prysen, Daar ’thert na treckt.
Ach ydelheydt! Ach niettich overmoghen Door ’t onderscheyt Van waerheyt en van loghen: Ben ick bekeyt En vind my selfs bedroghen Door ’t quaet beleyt.
Wel die met raet De saken overweghen, En voor de daet Afmercken eens te deghen Het goet en quaet, En watter is gheleghen An ’t schoon gelaat.
Dat was dat mijn Soo licht’lijck kon verleyen; Ach schoone schijn! Ach troetelen! ach vleyen! Ach Maechdekijn! Hoe bitter doet ghy scheyen Den Dienaer dijn?
Al waer verwoedt Van nijt mijn hart ontsteken, Al soodt mijn bloedt Wt lust om my te wreken: Een lonckeje soet, Sou ick de gramschap breken Van mijn ghemoet.
# Bredero/Als ’t oogh van mijn gemoed

LIEDT.
Stemme: Esprits qu souspriees, &c.
Als ’t oogh van mijn gemoed aendachtigh gaet aenschouwen De wereld en de mensch die hier soo dwerligh sweeft, So moet ick, en ick kan ’t, met reden staende houwen, Dat in een stage dood het arme schepsel leeft.
Het arme schepsel leeft gestadigh in zijn sterven, Grenst aen zijn laetste nacht, gaept na de laetste sucht, En moet, eer hy dat denckt, het waen-schijn-leven derven, Hoe mach ’t een leven zijn, dat schichtigh van ons vlucht?
Recht als ’t speel-siecke kind met pijpjes gaet op-blasen Zijn bellen rond en hol tot inde dunne wind: So is dit leven hier. Daerom ghy aerdsche dwasen, Tast, grijpt en siet hier na wat dat ghy dan al vind!
Och arm! een groote Niet is al het smenschen leven, Een schaduw en een droom, een vertooning, een spel, Een schijn-ried, een onrust, een kruyce, daer beneven Een heel onseecker ding, een doodelijck gequel.
De Werelt fraey vermomt, hoe schoon dat sy mach schynen, En is niet anders als een dool-hof, een woestijn, Een rasery, een kuyl, een pijnbanck om te pynen Haer sotte Lievers, die noch in haer kercker zijn.
Al die door lust of dwangh haer dienen gaen of eeren, Die haet die waarheyt eel en liefd’ de loghen snoot. Die niet en mindt den Heer, den Heere alder Heeren, En is die niet (o mensch!) een levendige doot?
Ghy die dit singht of leest, of die dit hoort verhalen, Bedrieght u selven niet met dese ydelheyt, Maer soo ghy hebt gedoolt, en wilt niet blijven dwalen En soeckt den waren wech, die tot den leven leyt.
Christus die is de wech, de waerheyt en het leven, Bidden wy onse God, zijn al-hulp-rijcke handt Sal ons van alles veel en overvloedigh geven Een blijf-soete vreughd in ’t eeuwigh Vaderlandt.
O opper-Prins en Heer, laet u genade stralen Op u verloren zoon, op mijn bedroeft aenschijn, Nae uwe goedtheyt groot, uyt medelyen dalen, So sal ick door u dood in ’t ware leven zijn.
# Bredero/Amoureus-Clacht-Liedt

AMOUREUS-CLACHT-LIEDT.
Op de Wijse: Esprits qui souspirez, Ofte, indien het clage can.
Och snelle winden wilt mijn overdroeve klachten Gaan draagen nu te vlucht in d’ooren van mijn Vrou, Van daar tot in haar hart, de borne der gedachten, Op dat ick voor myn doot haar Beelt noch eens anschou.
Klaaght haar weemoedelijck mijn ongemaackte suchten, Mijn seer benaut verdriet en mijn aanstaande noot, En hoe vertwyffelt my wanhoop het quaast doet duchten En hoe mistroostich ick verwacht en roep de doodt.
Maact mijn beklach heel groot en mijmmert hare sinnen Tot dat haar Maagd’lijc hart deur ’tkarmen sy beweegt My met volmaackte Liefd’ volcomentlijck te minnen En datse voort an my haar waare heusheyt pleecht.
O winden swetst en sucht seer heftich onder ’t klaghen En daar ick my versuym, voeght daar van t’uwe by, Gelijck zy cunstich doen die iets wat over draghen, Verhaalt dus op het grootst het geene dat ick ly.
Ha wreede sult ghy noch u Dienaer langher proeven, Die ghy soo hebt ghetoetst, die ghy soo hebt versmaat? Soo sal u eyghen daat eer langh u Ziel bedroeven, Soo haast als ghy syn doot en u hulp siet te laat.
Sal ’t niet een schoone roem voor u, o Vrouwe weesen, Dat ghy den oorspronck syt, dat hy soo deerlijck sturf? Doch soo’t gheschiet, syn Graf salt yder een doen leesen, Hoe dat hy voor syn tijdt de doot van u verwurf.
Ghy sult een oorsaeck syn, door u felle manieren, En door syn trouheyt hy, dat langhe naa syn tijdt, Veel Dichters cloeck in Rijm wonder sullen versieren Tot syn leevendich Lof en u eeuwich verwyt.
Al de Werelt sal u hertneckigheyt misprysen, Dat hy die u soo bat, niet eens en hebt verhoort, De Kinders sullen u met vingheren na wysen En sult van alle man voorts raacken op het woort.
Hy seyt u nu adieu, hy gaat soo heughlijck sterven, Om dat hy heeft ghedaen soo een minnaar betaamt, Hy sal een goede Faam noch naa syn doot verwerven, Als ghy kenschuldich sult veracht syn en beschaamt.
En of de bleecke doot nu dobbert op syn lippen, Soo noch u lieve mont (seer Heemels van gheluyt) Wat woortjens soet van troost, geseegent, laat uyt slippen, Soo gaat wanhoop of doot haar Heerschappije uyt.
Doch dorst u na syn doot? soo komt u in syn leven En laaft u met syn bloet, naa uwe wreede wensch, Of deert u syn verdriet, soo wilt hyem hulpe gheeven En sallift met u jonst thart vande kranckste mensch.
O winden als ghy haar dus hebt ghestelt in roeren, Soo brengt haar hier by my, of t’geene dat sy seyt; Wilt op u vleughels fluck mijn boodschap over voeren En ’t vonnis van mijn doot of een ghewenst bescheyt.
# Bredero/Al mijn begeerlijckheden

LIEDT.
Stemme: Pavane d’ Espagnien.
Al mijn begeerlijckheden Gaen noch in liefde voort: Hoe wel dat mijn gebeden Of ’t alderminst woort Miet meughen zijn verhoort Van u, o mijn vriendin! Dien ick met hart en sin, Doch hopeloos bemin.
Die mint ’t gheen hy moet derven, Sijn meerder off partuur, Die sterreft voor sijn sterven Duysent mael in een uur. Och lieff, t’valt my so suur, Ja een hart dootlijck leyt, Dat d’onghelegentheyt Ons van den and’ren scheyt.
Mijn Gaerne brant van minnen Blijft onbluslijck en groot, Ick sal met trouwe sinnen (Hoe soor van hoop ontbloot) U lieven tot mijn doot, O soet maagdeken teer! Die ick na mijn begheer Niet ghenoegh prijs en eer.
God weet, ’t gheen voor de menschen Is ontsienlijck en bedeckt, En na wat wit mijn wenschen Sich t’eenenmael streckt, En hoe mijn herte treckt Na uwe frissche jeucht, En u bloeijende deucht Is mijn ghewenschte vreucht.
Moet ick (soo ’t schijnt) ontberen U, om t’geen dat ghy weet, So durf ick u wel sweren Met een seer hooghen eedt, Dat ick sal draghen leedt, Niet met rou-cleeders swart, Maer binnen in mijn hart, Daer ’t niet ghesien en wert.
Maer wou Fortuyn eens wenden, Of was ’t Godts lieven wil, Een goet middel te senden Om slechten het gheschil Dat tusschen ons eens vil; Och een soo eenich stuck Sou dooden haest myn druck; Ach! had ick dat gheluck,
Ick sou van blijdschap springhen En singhen seer verblijd, Hoe dat des wereldts dinghen Verkeeren metter tijd, Tot troost van die noch lijd Van minne soet ghewelt, Eer hem wan-hope quelt, Die ’t ghemoet seer ontstelt.
Princes ick sal verwachten U graci met gheduld En hoop dat ghy myn clachten Noch eens verhooren sult, Als de maat is vervult Van uwe wreetheydt straf, Die haest moet nemen af, Of ghy brenght my in ’t graf.