OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Humanita (2)

| ← Af­fa­bi­li­ta. […] Be­leeft­heyt in ’t spree­cken. […] | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Hu­ma­ni­ta. Be­leeft­heyt, p. 38 | Pro­mis­sio­ne. Be­lof­te → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Humanita. Beleeftheyt.
EEn vrouwe gekleet als een Nymphe, die met een lachende bevalligheyt een hondeken onder haeren arm hout, ’t welck haer aengeſicht met ſijn tonge leckt, vriendelijck quiſpelſteertende, ter ſyden ſtaet een Oliphant. Beleeftheyt beſtaet daer in, datmen ſijne grootheyt en hoogheyt verberge, en ſich nedrigh ſtelle, tot welbehagen en voldoeninge van andere luyden, die van minder ſtaet zijn als zy ſelve. In ’t kleed van een Nymph iſſe gemaelt, om de lachende bevalligheyt, en dat door de toeſtemminge van de abelheyt: En dit betoont oock het hondeken, ſt welck zy liefkooſt, om haer doen aengenaem te maken, ter begeerte van haeren meeſter. De Oliphant vergeet ſijn grootheyt, om aen den menſche dienſt te doen, van de welcke hy ſoeckt in eere en achtinge gehouden te weſen. En derhalven is hy van de Oude, voor een teycken van beleeftheyt gehouden geweeſt.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Impeto

| ← Vio­len­za. Ge­weld, […] | ‘Im­pe­to. Ge­weld, Drift, Aen­val’ door Ce­sa­re Ri­pa | For­za cum in­gan­no. Ge­weld met be­drogh → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 166-167. Publiek domein.
Impeto. Geweld, Drift, Aenval.
EEn Ionghman met een ſtout en wreed opſicht, weſende by nae naeckt, ſtaende ſchrap om ſijnen Vyand met geweld aen te randen, en mette bloote degen vertoont hy oock een ſtekade uyt te trecken: hebbende de oogen verbonden, met vleugels aen de ſchouderen, en ter ſyden ſal een wild Vercken ſtaen, dat ſchuymbeckende vaerdigh is, om met geweld iemant aen te vallen, van die ſich daer tegen wilde verſetten. Een Ionghman by nae naeckt met een wreed en ſtout opſicht, wort hy gemaelt, als weſende by de Ionckheyt weynigh vreeſe, maer raſſigheyt en ſtoutigheyt, om ſich tegens alle voorkomende Geweld en Aenval te verſetten, daerom ſtaet hy ſchrap met ſijn Rapier in de hand. De oogen worden hem verbonden, want die ſijne wercken met geweld en dolligheyt wil uytvoeren, betoont dat hy van ’t licht des Verſtands berooft is, weſende ’t ſelve een regel en richtſnoer van de Menſchlijcke handelingen. [ 167 ] De vleugels vertoonen de ſnelligheyt en vaerdigheyt, die de ongeſtuyme Iongelingh met weynigh oordeel ter hand neemt, laetende ſich door ſijne drift vervoeren. Het vinnige wilde Swijn wort, als boven, by hem geſtelt, want het wilde Vercken wort door de gemeene toestemminge van de Poëten, voor ’t Geweld, genomen, gelijckmen in ’t ix boeck by Pierium ſien kan. En in ’t ſpel van Ariſtophanes, Liſiſtra geheeten, daer ſweert het Choor van de Vrouwen, by de Goddinnen, ſoo ghy my heden terght, ſoo ſal ick mijn wild Vercken los maecken. En in ’t ſelve ſpel, dreyght de Rey der Lacedemonische Vrouwen, Leonidae, dat zy haer wil in ’t geſicht gaen, als een wild Vercken. Want de liefde en genegentheyd tot vechten is dit Dier ſoo eygen, dat het oock van den Iagers geterght zijnde, niet ſal vluchten, maer grijpt van ſelf den ſtrijd aen, en als niet twijflende, loopt het van ſelf, als met een barſt, op der Iagers ſprieten en wapenen, die hem worden voor den neus gehouden. En hier uyt is ’t ſpreeckwoordt gekomen, wanneer men ſpreeckt van al te ſtoute en rappe Vechters, datſe tegen de ſpieſſen loopen, als de wilde Verckens.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Impieta (1)

| ← Pie­ta. Gods­vruch­tig­heyt | ‘Im­pie­ta. God­loos­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Im­pie­ta. God­loos­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 177-178. Publiek domein.
Impieta. Godloosheyt.
EEn lelijcke Vrouwe, wiens oogen zijn verbonden, hebbende Eeſels ooren, en in haer rechter hand eenen Haen, in de ſlincker een tack van een ſtekelige dooren. Godloosheyt is eene onmenſchlijcke en beeſtlijcke hartztocht van een opgeblaeſen gemoed, ſtrijdigh tegens de eygenſchappen der Vromen en der Deughd, wiens aert is de plichten tot de heylige dingen, tot Ouderen, Evennaeſten, totte Wetten en tot het Vaederland, te verachten en te verwaerloſen. Met verbonden oogen en Eeſels ooren iſſe gemaelt, om dat Horatius Rinaldus ſeyt, dat de Godloosheyt ſomtijts ſpruyt uyt onwetentheyt, diewelcke niet opgeholpen noch onderſtut wort door de Genaede Godes: Want veele onverlichte Menſchen, konnen door de dicke nevelen der Wereltſcher duyſterniſſe, de waerachtige Hemelſche goederen niet lief hebben noch beminnen. De Haen die zy in de rechter arm hout, is [ 178 ]by den Egyptenaeren voor een beeld van de Godloosheyt geſtelt, gelijck Pierius verhaelt, overmits dit Dier ſijn eygen Moeder verkracht, en dickwijls toont het ſich hart en wreed tegens ſijnen Vaeder: ſulx dat waer de Godloosheyt regeert, daer paſt de wreetheyd oock wel by, en door deſe beteyckeniſſe is haer een ſteeckelige Doorne in de hand gegeven, die van de Egyptenaers geſtelt wierde, om daer door een Godloos, verkeert en raeſend Menſch uyt te beelden, die nae ſijne maniere van trots te leven, grootlijx de zeeden van alle anderen, heeft verongelijckt en verdorven: Want deſe als dor zijnde, ſal veel eerder breecken, als dat zy ſich een weynigh ſoude buygen.
# Het Vaderland/Jaargang 62/26 maart 1931/Avondblad/Te Bonn

* Afkomstig uit Het Vaderland, donderdag 26 maart 1931, Avondblad C, [p. 1]. Publiek domein.
[ Avondblad C, 1 ]Te Bonn zal in Mei een muziekfeest plaats vinden. Op 12 en 13 Mei zal Generalmusikdirektor Scherchen uit Koningsbergen twee concerten dirigeeren. Uitgevoerd worden werken van Beethoven, Schumann, Brahms, Reger en Adolf Busch. Busch zal het vioolconcert van Reger, Rudolf Serkin het pianoconcert van Beethoven in G-dur spelen. Een derde concert volgt op 14 Mei. De zangeres Evelyn Arden van Covent Garden uit Londen, zal aan deze drie concerten haar medewerking verleenen.
# Het Vaderland/Jaargang 62/26 maart 1931/Avondblad/Naar wij vernemen

* Afkomstig uit Het Vaderland, donderdag 26 maart 1931, Avondblad C, [p. 1]. Publiek domein.
[ Avondblad C, 1 ]Naar wij vernemen zal Juliette Roos op 23 April e.k. in den Kon. Schouwburg alhier afscheid nemen van het tooneel in Miquette en haar Moeder, een blijspel van De Flers en de Caillavet.
# Het Vaderland/Jaargang 62/26 maart 1931/Avondblad/Van 28 Maart tot 15 April

* Afkomstig uit Het Vaderland, donderdag 26 maart 1931, Avondblad C, [p. 1]. Publiek domein.
[ Avondblad C, 1 ]Van 28 Maart tot 15 April wordt bij Frans Buffa en Zonen te Amsterdam een tentoonstelling gehouden van werken van den Engelschen schilder H. H. Newton.
# Het Vaderland/Jaargang 62/26 maart 1931/Avondblad/Sinclair Lewis

* Afkomstig uit Het Vaderland, donderdag 26 maart 1931, Avondblad C, [p. 1]. Publiek domein.
SINCLAIR LEWIS.
Sinclair Lewis heeft voor de Paramount een filmscenario geschreven: Laten we Koninkje spelen!
# Het Vaderland/Jaargang 62/26 maart 1931/Avondblad/Te Karlsruhe

* Afkomstig uit Het Vaderland, donderdag 26 maart 1931, Avondblad C, [p. 1]. Publiek domein.
[ Avondblad C, 1 ]Te Karlsruhe zal op 16 April a.s. het Instituut voor Katholieke Kerkmuziek, een afdeeling van de Badensche Hoogeschool voor Muziek, worden ingewijd. Katholieke geestelijken, organisten en koorleiders zullen hier het noodige onderwijs in de kerkelijke muziek verkrijgen. Het plan, om ook een dergelijke afdeeling voor Protestantsche kerkmuziek in het leven te roepen, moest worden opgegeven, daar reeds door de bevoegde Protestantsche autoriteiten was besloten tot oprichting van een dergelijk instituut te Heldelberg.
# Het Vaderland/Jaargang 62/6 juli 1930/Ochtendblad/Weekbladen

* Weekbladen
* Bromberg zegt in Binnenhuis in een beschrijving van de door Gropius verzorgde Duitsche afdeeling der Salen des artistes décorateurs te Parijs, wat de meubelen betreft: De typen van Gropius alle samenvoegbaar: houtsoort blank lariks met donker eiken. De toepassing van Troliplaten als paneelen was een volkomen mislukking. De meubels zijn niet Gropius’ sterke zijde. Wij missen er te veel factoren in, die voor een meubel onmisbaar zijn. Zelfs als wij onze verlangens naar decoratie en naar representatie hebben afgelegd, kunnen we met deze armoedige bedenksels geen vrede vinden. Ze zijn beter dan het volksmeubel: véél beter, praktischer ook en niet duurder – maar dat is alles nog lang niet genoeg.
* Wat de indeeling en monteering der afdeeling betreft, welke door Gropius is verricht met medewerking van drie anderen, deze was knap. Men voelt direct, dat hier vier ras-kunstenaars bezig zijn geweest, die met vermijding van elk decoratief effect, toch een gave schepping hebben gemaakt, welke in haar structuur kracht heeft en bezield is met een jong overmoedig enthousiasme, waaruit nog veel goeds kan geboren worden.
* Ook Theo v. Doesburg, die in geheel andere richting dan Bromberg loopt, blijkt in zijn artikel over de beelding van het interieur zeer over deze Duitsche afdeeling te spreken. Hij erkent onomwonden, dat zoowel de ontwerpers als de uitvoerders er in geslaagd zijn een eenheid van functie, vorm en materiaal te verwerkelijken, welke wij vóór deze demonstratieve tentoonstelling niet kenden. Er werd hier van één bepaald beginsel uitgegaan en wel, dat der uiterste doelmatigheid, gerealiseerd in den meest functioneele vorm en het daartoe geschikte materiaal; zoo ontstond er een geheel onopzettelijk, verhouding en samenhang tusschen de verschillende ruimten.
* Verder iets over het Théâtre Pigalle, over zitting en pooten aan stoelen en over meubelen van gebogen hout.
# Het Vaderland/Jaargang 62/26 maart 1931/Avondblad/Op 27 en 28 April

* Afkomstig uit Het Vaderland, donderdag 26 maart 1931, Avondblad C, [p. 1]. Publiek domein.
[ Avondblad C, 1 ]Op 27 en 28 April zal Boerner te Leipzig een veiling houden van Grafiek uit de Eremitage te Leningrad. Het zijn Engelsche en Fransche kleurdrukken uit de 18de eeuw en teekeningen van [B]ou[ch]er, Fragonard, Hubert Robert, Lancret, Watteau, enz. Geëxposeerd is tevens de collectie Hausmann (werken van Dürer) en de Rembrandtverzameling van den te Arnhem gestorven dr. van Moll.
# Het Vaderland/Jaargang 62/26 maart 1931/Avondblad/Tot directeur is benoemd

* Afkomstig uit Het Vaderland, donderdag 26 maart 1931, Avondblad C, [p. 1]. Publiek domein.
[ Avondblad C, 1 ]Tot directeur van de Arnhemsche Muziekschool is benoemd de heer D. Draaisma, vioolleeraar aan de Toonkunstschool te Haarlem. De heer Draaisma behaalde het einddiploma van het Amsterdamsch Conservatorium. Hij was eenige jaren leerling van Schmuller en verwierf den Prix d’Excellence van het conservatorium. De gemeenteraad heeft nog geen beslissing genomen over het nieuwe verzoek van de Arnhemsche afdeeling van Toonkunst voor een nieuw georganiseerde muziekschool. Het bestuur der oude school zal echter thans in ieder geval de oude school voortzetten, welk besluit door deze benoeming bevestigd wordt.
# Ottersums volkslied

Het Ottersums volkslied is het volkslied dat als zodanig wordt gebruikt in Ottersum. Het lied wordt alleen gezongen met carnaval. De oorsprong van het lied is onbekend.

## Tekst

| Ootersóm, mien dórpke Mit carnaval dan komme De alde en de jonge En zo is 't a.ltied gewést Ze danse en springe Ze lache en zinge En vule zich dan op zien bést Mar kiender wat motte Wat kan 't ons verrotte Ons dörpke da is toch 't mojst Ik zing al d'n ganse dag Umdat ik nor d'n carnaval mag Refrein Ootersóm, Ootersóm mien dörpke Ow zal ik noojt vergète Al wor ik honderd jaor... Ootersóm, Ootersóm mien pletske Ow zal ik altied prieze Net zo lang ik Lèèf | Ottersum, mijn dorpje Met carnaval dan komen De ouderen en de jongeren En zo is 't altijd geweest Ze dansen en springen Ze lachen en zingen En voelen zich dan op hun best Maar jongens, wat moet je anders Wat kan 't ons schelen Ons dorpje, dat is toch 't mooist Ik zing al de hele dag Omdat ik naar het carnavalsfeest mag Refrein Ottersum, Ottersum, mijn dorpje Jou zal ik nooit vergeten Al word ik honderd jaar Ottersum, Ottersum, mijn plaatsje Jou zal ik altijd prijzen Net zo lang als dat ik leef |
# Othello, De Moor van Venetië (Jurriaan Moulin, 1836)

INHOUD (maakt geen deel uit van het oorspronkelijke werk)
Den Kunstminnenden Lezer
Personen
Eerste Bedrijf
Tweede Bedrijf
Derde Bedrijf
Vierde Bedrijf
Vijfde Bedrijf
# Henri Borel/Boek en Kunst

* BOEK EN KUNST.
* Bij de N.V. Uitg. Mij. Prometheus is het 1e Nr. van een nieuw tijdschrift verschenen, dat een groot voorrecht blijkt te hebben boven andere, namelijk dat van artikelen in kort bestek en verzorgden, geconcentreerden vorm. Het tracht, uit den chaos van publicaties en gebeurtenissen, den lezer het meest waardevolle, in zoo weinig mogelijk woorden, ter overdenking voor te zetten, hem nader te brengen tot wat beeldende kunstenaars scheppen en hem mede te doen leven met wat de schouwburg biedt. Boek en Kunst staat onder redactie van Wilhelm Loeb en F. M. Huebner, en vraagt den abonné slechts den geringen prijs van ƒ1.50 per jaar. In het 1e Nr. schrijft F. M. Huebner over Het Boek en De Mensch; en zegt daarin o.a., „de schurk en de heilige leeft in ieder mensch, en het gebied, schurk of heilige te zijn, wordt niet door de beschaving, niet door het weten afgebakend”. Wies Moens heeft hier een Gedicht uit een juist verschenen bundel Landing. Jan Wils schrijft over Bouwkunst en Mode, en resumeert: „Met de oude wereld gaat de oude kunst ten onder, nog hoonlachend zich sterk wanend en als levenssterk teeken van het nieuwe openbaart zich een kunst, die, in stilte geboren, van dag tot dag in volheid van kracht toeneemt”. Interessant is een Facsimile met portret van Georges Duhamel. André Gide, in Sur l’Art de Dostoievsky (fragment uit zijn juist verschenen boek) wijst er op, dat in diens romans „les plus objects sont plus près du royaume de Dieu que les plus nobles”. Roger Avermaete geeft een Inleiding tot de Belgische Letterkunde sedert den oorlog, en R. P. Sterkenburg zegt weinige, maar ware woorden bij de novelle Zwang van Stefan Zweig. G. H. Pannekoek Jr. houdt een lezenswaardige beschouwing over Het Geïllustreerde Boek in Nederland. W. van der Kloot Meyburg geeft het inleidend woord van zijn boekje over De Nieuwe Kerk te Delft. Wilhelm Loeb houdt een korte bespiegeling over Theater, en heeft den moed daarbij te constateeren: „De laatste tooneelperiode was voor al onze gezelschappen — Comoedia en Het Schouwtooneel uitgezonderd, die dit dan in het komende seizoen zullen moeten bewijzen — een absoluut fiasco en débâcle.” Notities over Boeken besluit dit met keurige houtsneden verluchte nummer van een nieuw tijdschrift dat een heugelijke verschijning kan worden genoemd, omdat de inhoud zoo geconcentreerd en toch veelzijdig is.
* H. B.
# Hendrik Petrus Berlage, Hendrik Fels en Petrus Herman Scheltema/Een prijsvraagkwestie

* Prijsvragen.
* EEN PRIJSVRAAGKWESTIE.
* In ons nummer van 15 December j.l. maakten wij melding van een prijsvraagkwestie in de Coöperatieve Woningbouwvereeniging Tuinstadwijk „Daal en Berg” te ’s-Gravenhage.
* De heeren Dr. Berlage en Fels hebben op het door ons aangehaalde stuk van den heer Wouters geantwoord als volgt:
* [Auteursrechtelijk beschermd]
* H. P. BERLAGE Nzn.
* H. FELS
* Het is jammer, dat in dit antwoord de eigenlijke kwestie buiten beschouwing is gelaten, want het doel van het schrijven van den heer Wouters zal toch wel geweest zijn een verklaring van de heeren B. en F. uit te lokken betreffende de redenen, die hen hebben genoopt een, laat ons zeggen, zoo gereserveerde houding aan te nemen tegenover het prijsvraagbeginsel, dat in de Statuten der Woningbouwvereeniging is opgenomen. Dat doel is niet bereikt.
* In het belang der zaak hopen wij evenwel, dat alsnog het misverstand, wie daar den aanleiding toe moge hebben gegeven, uit den weg geruimd zal kunnen worden, zoodat de bedoelde vereeniging hare werkzaamheid niet behoeft te beginnen met conflicten in eigen boezem. Zij zal werkelijk neer buiten op genoeg moeilijkheden stuiten en dient inwendige verdeeldheid te vermijden.
* Red.
# Herfsttij der Middeleeuwen

* Uitgegeven in Haarlem door H.D. Tjeenk Willink.
INHOUD
Hoofdstuk Bladzijde
[ *-fr.t ]
HERFSTTIJ DER MIDDELEEUWEN
HERFSTTIJ DER MIDDELEEUWEN STUDIE OVER LEVENS- EN GEDACHTEN- VORMEN DER VEERTIENDE EN VIJF- TIENDE EEUW IN FRANKRIJK EN DE NEDERLANDEN DOOR J. HUIZINGA
HAARLEM — H. D. TJEENK WILLINK & ZOON — 1919
# Het Ypersche/Jaargang 14/Nummer 32/Vlaanderens Kollebloemen

* POPPIES
* In Flanders fields the poppies blow
* Between the crosses, row on row,
* That mark our place; and in the sky
* The larks, still bravely singing, fly
* Scarce heard amid the guns below.
* We are the Dead      Short days ago
* We lived and were loved, and now we lie
* In Flanders fields.
* Take up our quarrel with the foe:
* To you from failing hands we throw
* The torch, be yours to hold it high.
* If ye break faith with us who die,
* We shall not sleep, though poppies grow
* In Flanders fields.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Felicitas Publica

| ← Fe­li­ci­ta bre­ve. Kor­te Ge­luck­sa­lig­heydt | ‘Fe­li­ci­tas Pu­bli­ca. Al­ge­mee­ne Ge­luck­sa­lig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Opi­nio­ne. ’t Ge­meen Ge­voe­len of de Waen, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 151-152. Publiek domein.
Felicitas Publica. Algemeene Geluckſaligheyt.
EEn Vrouwe die met bloemen omkranſt is, ſittende in een Koninghlijcke Zeetel, houdende in de rechter hand de gevlerckte Slangeſtaf van Mercurius, en in de ſlincker de Overvloets Hooren vol vruchten en bloemen. [ 152 ] De Geluckſaligheyt is een ruſte des gemoeds, in een welſtant, dat van yder bekent, begeert en wenſchlijck is, en daerom ſitſe mette Slangeſtaf of ’t Caduceum, tot een teycken van Vrede en van Wijsheyt.
Het Overvloets hooren bediet de vrucht, die door den arbeyt en moeyte verkregen is, ſonder welcke het onmogelijck is, om totte geluckſaligheyt te komen, die door middel van dieſelve gekendt en begeert wort. De bloemen zijn teyckens van vrolijckheyt, mette welcke de geluckighſte ſtaet altijt is vergeſelſchapt. De Slangeſtaf bediet oock de Deughd, en de Overvloets Hoorn de Rijckdom. Daerom zijn die geene onder ons, wel geluckigh, die God met ſoo veele Aerdſche goederen geſegent heeft, datſe haer konnen verſorgen tot nootdruft des lichaems, en ſoo veel te deughdlijcker, alſſe haer met de goederen der ziele konnen vermaecken.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Fede Christiana (1)

| ← Fe­de Ca­tho­li­ca. Ca­tho­lijck of al­ge­meen Ge­loof | ‘Fe­de Chris­tia­na. Het Chris­te­lij­cke Ge­loof’ door Ce­sa­re Ri­pa | Fe­de Chris­tia­na. ’t Chris­ten Ge­loof → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 149. Publiek domein.
Fede Christiana. Het Chriſtelijcke Geloof.
EEn Vrouwe ſtaende op eenen vaſten grondſteen, in ’t wit gekleet, hebbende in haer ſlincker hand een Kruys, en in haer rechter een Kelck. Het Geloof is een vaſt vertrouwen, door het aenſien Godes, van dingen, die door de voorſtellen en bewijſredenen niet blijcken, en waer op nochtans de Chriſtlijcke hope gegrondet is. Op een grondſteen of baſis iſſe geſtelt, om dat zy is de baſis of Koninginne van alle de andere Deughden, want ſonder deſe is het onmogelijck Gode te behagen, als Ambroſius ſeyt, en Paulus oock totten Hebr. aen ’t xi Capit. leert. Datſe ſtaet en niet ſit, met een Kelck in de rechter hand, is, om die dingen, die haer paſſen, uyt te drucken, en gelijck S. Auguſtinus en Jacobus ſeggen, ſoo wort door ’t Gelove, ſonder de wercken, niemandt ſaligh noch rechtvaerdigh, want het Geloof ſonder de wercken, is dood, en dat wort door de wercken vervult: Sulx dat wy door onſe wercken, onſe Gelove moeten bewijſen: Want hy gelooft waerachtigh, die door de wercken bewijſt, het geene dat hy gelooft. En om dat dit het voornaemſte van ’t Gelove is, in Ieſum Chriſtum den gekruyſten te geloven, en het Sacrament des Avondmaels te gebruycken, ſoo iſſer ’t Kruys en de Kelck bygevoeght.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Fede Maritale

| ← Su­per­bia. Ho­vaer­dye | ‘Fe­de Ma­ri­ta­le. Hou­lijx Trouw’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ma­tri­mo­nio. Hou­lijck → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 207. Publiek domein.
Fede Maritale. Houlijx Trouw.
EEn Vrouwe in ’t wit gekleet, houdende met beyde vingers van de rechter hand een gulden trou-ringh.
Vyt de Medaglie van Plautilla.
EEn Man en Vrouw, diewelcke malkanderen trouwen, gevende malkanderen de rechter hand.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Fede Christiana (2)

| ← Fe­de Chris­tia­na. Het Chris­te­lij­cke Ge­loof | ‘Fe­de Chris­tia­na. ’t Chris­ten Ge­loof’ door Ce­sa­re Ri­pa | Cre­di­to. Ge­loof, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 149-150. Publiek domein.
Fede Christiana. ’t Chriſten Geloof.
EEn Maeghdeken met een ſeer wit kleet, ſtaende op eenen vierkanten Hoeckſteen, houdende mette rechter hand het Kruys om hoogh, met een open Boeck, waer in zy ſeer ſtijf ſiet, en mette ſlincker voorſte vinger, raeckt zy ’t tipken van ’t oor. Ter ſyden ſtellende de verklaeringe van andere dingen, die alreede verhandelt zijn. Mette vinger aen ’t oor en met het open Boeck wortſe vertoont, om datter twee middelen zijn, waer door men ’t heyligh Gelove aenneemt: ’t eene is het gehoor, en dat is het voornaemſte, gelijck Paulus Romein, x ſeyt: ’t Gelove komt uyt het gehoor, en ’t gehoor komt uyten woorde Godes. ’t Ander middel is, het leſen van de heylige Boecken, en dit is van minder kracht: Want het Woord Gods is levendigh en krachtigh, en ſcherper dan eenigh tweeſnijdend ſwaerd, raeckende totte deylinge der ziele of des geeſts, oock tottet mergh en ingewanden, en ’t is een onderſcheydſter der kenniſſen en opmerckingen des herten; ’t ſelve ſeydt dieſelve Apoſtel mede totten Hebreen aen ’t vierde Capittel. [ 150 ]Boven dat, bediet het oock, dat op het Gelove, de hoeckſteen, als op een fondament alle andere Deughden ruſten: oock kan men bewyſen dat deſe grondſteen, Chriſtus is, in den welcken wy moeten geloven (gelijck hy in der waerheydt is) waerachtigh God en waerachtigh Menſche, Verloſſer des Werrelts, en het begin van alle onſe geluckſaligheyt.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Fedelta (1)

| ← Sa­ni­ta. Ge­sond­heyt | ‘Fe­del­ta. Ge­trouwig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Fe­del­ta. Ge­trouwig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 162-163. Publiek domein.
Fedelta. Getrouwigheyt.
EEn Vrouwe in ’t wit gekleet, houdende met haer rechter hand een Sleutel, en voor haere voeten ſalſe een Hond hebben. De Sleutel is een teycken van Getrouwigheyt [ 163 ]diemen moet houden totte onderhoudinge en trouwe der Vriendſchap. De Hond is door een ſonderlinge gave der Natuyre, ſijnen Heere getrouw, gelijck hier nae ſal worden geſeyt.