OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 38/Van Kedoe

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 38 (zaterdag 18 september 1897), p. 174. Publiek domein.
[ 174 ]— Van kedoe schrijft men aan het Bat. Nbl.: Als wij den weg naar het vereenigingspunt van de ello en progo zuidwaarts volgen, dan komen wij al spoedig op een groote open ruimte, in het midden waarvan de fraaie mendoet-tempel vóór ons oprijst. Geheel van trachiet staat op een vierkant terras een eveneens vierkant bouwwerk, met prachtig gebeitelde reliefs bedekt en boven overgaand in een min of meer afgeronden vorm. Wie het terras beklimt en door een opening in het steenwerk naar binnen kijkt, ziet hier drie kolossale beelden, uitstekend gemodelleerd en afgewerkt, die boeddha en twee van zijn vereerders voorstellen, in diepe overdenking verzonken. Met het oog op de bouwvalligheid lijkt het echter een waagstuk den medoet-tempel te betreden, en allen, die belangstellen in de oude geschiedenis van java, hebben met vreugde gezien, dat Vanwege de regeering restauratie zal plaats hebben. Een ingenieur te batavia heeft de opdracht gekregen zich zoo dikwijls dit noodig is naar kedoe te begeven, ten einde het werk te leiden. Moge hij er in slagen het juweeltje van Hindoesche kunst in hechten toestand te herstellen, zonder te schaden aan versiering en vorm! Wellicht zal dan de Regeering er toe besluiten den naburigen boroboedoer die grootscher is en meer indrukwekkend, in goeden staat te houden. Ook dáár is een ingrijpende hand noodig om geheele verbrokkeling en verval te voorkomen. Wie den top van den boroboedoer bestijgt en plaats neemt op de bank, hier door een kunstkenner gemetseld, heeft onder zich een stuk historie, verdrongen en vervangen door den Islam die thans op java heerscht.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 39/Dienstaanbiedingen en vacante betrekkingen

* Architectura, Jrg. 5, Nr. 39 (zaterdag 25 september 1897)
* Dienstaanbiedingen en vacante betrekkingen door een anonieme schrijver, p. 178
[ 178 ]dienstaanbiedingen en vacante betrekkingen.
| Opzichter, | leeft. | 22 | jaren, | verlangd | salaris | f | 60 à 70 | p. | maand |
| „ | „ | 20 | „ | „ | „ | „ | 40 à 50 | „ | „ |
| Opz. Landmeter | „ | 35 | „ | „ | „ | „ | 900-1200 | p. | jaar. |
| Ass. Opz. teekenaar | „ | 18 | „ | „ | „ | „ | 25 | „ | maand |
| „ | „ | 28 | „ | „ | „ | „ | 90 | „ | „ |
# Bredero/Die God in zijn gemoed

AENDACHTIGH LIEDT.
Stem : Mijn ziel maeckt groot den Heer.
Die God in zijn gemoed Houd voor het hooghste goed, Die zal niet anders wenschen Als sijnder zielen rust En wel doen met een lust Aen alle goede menschen.
Wat is hier meer gequel Of aerdscher droever Hel Als ’t knagen vande sonden? Die als sy zijn begaen De ziele eeuwigh slaen Veel geestelijcke wonden.
Wat is hier meerder vreughd Als die heylsame deughd Met waerheyd te beleven? En sich naer een gemoed, Dat niet nae hoogheyd wroet, Vreedsamich te begeven?
Ick trots de grootsche mensch! Die nae zijn wil en wensch In hoogheyd is verheven: Ghy die in ’t hartjen hoord Gods eygen suyver woord, Gantsch ongevalscht gedreven,
Niet door verweent verstant. Maer door de Predicant, De Geest des Heeren heyligh, Die treckt noch kiest geen sy, En maeckt de zielen vry, Van sonden vranck en veyligh.
Hoe salich is die man, Die met God spreken kan In ’t tempeltjen der eeren! In ’t Kerckjen gebout Van silver noch van gout Maer van den Heer der Heeren!
Daer Godt vaeck selver set En schrijft syn waerde Wet Met Goddelijcke vingers: Daer weetmen van geen twist, Van vonden noch van list Van felle bitt’re dringers.
Daer soecktmen staet noch eer, Maer de heylsame leer Met kinderlijcke vreesen; Met waer berou en boet, Meer deughdelijck en goet Dan wereld wijs te wesen.
Heer! als ghy my aenspreeckt En innerlijck bespreeckt ’t Geheym van mijn gewissen: Soo opent mijn gesicht En brenght mijn in het licht Wt duysent duysternissen.
# Bredero/Een Sieckens Klaegh-Laydt

EEN SIECKENS KLAEGH-LAYDT.
Stem : O waerde soete Lieveken! &c.
Ghy Maeghden en Jongelinghen, In stede van yet quaets, So hoord mijn droevigh singen En geeft de reden plaets, U spiegeld, o myn Maets! Met wien ick plach te swerven In grondeloos verderven, Als woeste onverlaets.
Die volght en dient zijn lusten, Die werd met my geplaeght, En sonder tijdelijck rusten Van zijn schuld-worm geknaeght, Och! dat my heeft behaeght Des werelds ydelheden Die Gods ghebodt en reden Wt ellick band en jaeght.
Ick plach wel eer te wesen Bly-geestigh en verheught En heb alsins gepresen De schijn-vluchtige vreught, Dies ick oock al mijn Jeught, Door ’t al te licht bekoren, In dwaesheyd heb verloren, So ghy aenschouwen meught.
In ’t luchtigh singen en springen, Heb ick my vaeck verblijd, In niet-waerdige dingen Heb ick mijn seer verblijd. Mijn kostelijcke tijd Heb ick tot quaed begheven, Dies ’t beste van mijn leven De wraeck der straffe tijd.
Wijn, lust en wil van vrouwen, Het werelds suycker-soet, Die ’t innerlijck aenschouwen Is ’t gal en bitter roet: Verdwaest is zijn gemoedt, Die om so snoode dinghen Versuymt en laet ontspringhen Het alderwaerdste goedt.
Wat mijn lief plach te schynen, Is mijn nu doodlijck leyd, Mijn quelling eet met pynen Mijn rif en ingeweydt; Mijn ziel haer nu bereyd Om d’aertsche vrolijckheyden Te schiften en te scheyden Wt al mijn sinlijckheyd.
O Mensch! wild aen mijn leeren Hoe dat die boosheyd snoot Gods goedheyd Kan verkeeren In rechte gramschap noot Doet my, bedroefde Mensche, Soo menigh-make wensche Na die verlanghde dood.
Ick verwacht met verlanghen De dood, die ellick vreest Met schricken, te ontfanghen, Maer mijn benauwde geest, Die voormaels heeft geweest Verheught in sotternyen, Verhoopt sich te verblyen Na dit min leven meest.
Ghy die met schreyen, klaghen Beweenen mijn verdriet: En die met een behaghen U wellust daer aen siet Of singers van dit Lied, Leerd, door mijn droeve klachten, U doch voor dolen wachten, Eer u dt oock gheschied.
O Jonckheyd! wild aenmercken, Met Gods vrees en aendacht: U seer onsuyvre wercken, Door lust des vleeschs volbracht U loonen dagh en nacht. Vermaend en sticht malkanderen, Wie sich spiegeld aen anderen, Die spiegeld hem wel sacht.
# Bredero/Die sich veynst, waent

LIEDEKEN.
Stemme: Amaril de decken sacht, vande nacht.
Die sich veynst, waent  Dat hy weet ’t Geen hy niet en weet te weten, Werd met recht van elck bespot,  Ja een soot Of goed-dunckende gheheeten.
Die alleen syn ooghen slaet  Op ’t ghewaet, Sonder eens na deughd te kijcken, Machmen die door dit ghebreck,  By een Geck Om syn geckheyt niet gelijcken?
Die boven veel dinghen acht  Het geslacht, Sonder de persoon t’aanschouwen, Machmen die oock niet wel voor  Dwaas of door Om syn groove sotheyt houwen?
Die by een lelijck mensch verselt  Om het ghelt, Met een weer-sin gaet vernachten, Machmen die met alle recht  Niet voor slecht Of voor eenen Gout-nar achten?
Die al waent en hout voor goedt  ’t Geen hy doet, En eens anders acht voor leuren, Datmen die in sulck geval  Noemde mal, Soumen daer oock an verbeuren?
Die staecht op een ander siet,  Scheldt en schiet Met veel spitse woorden vinnich, En die sich selfs niet en kan  Recht siet an, Noemtmen die ooc niet uytsinnich?
Diemen klar voor oogen leydt  Syn dwaesheydt Sonder omslach of bewimpel, Die syn trouwe vrunden raet  Grootsch versmaet, Die acht ick oock nesck en simpel.
Ghy waert so quaet doen ic sey,  Dat de key U achter ’t oor leyd en lottert: ’t Is myn schuld, ’t is waer, ic kent,  Want ghy bent Maer een onbeschaemde spottert.
Spiegeld in dees spiegel wel,  Niet u vel, Om dat cierlijck op te toyen, Vind ghy eenigh vuyl of swart  In u hart, Soeckt dat wijslijck uyt te royen
Als cik (Lief) in mijn selfs gae  En sie nae Als myn eygen liefdsche trecken, Soo dunckt my dat ick in myn  Alles vyn, Dat ’k in and’re wil begecken.
# Bredero/Die sonder hoop moet minnen

LIEDT.
Stemme: Ick heb de groene straten, &c.
Die sonder hoop moet minnen, Die isser ellendich aan, Die dwarlen al sijn sinnen In Idelheyt en waan.
Ick spreeck, laas! uyt versoecken, Want ick heb selfs versocht: Dus mach ick wel vervloecken Mijn dwaesheyt onbedocht.
Soumen wel sotheyd vinden. Soo groot (helaes!) als mijn, Die min en langh’ beminde Die my niet eygen kan sijn?
Ick min en heb verkoren Die ’ck met behaghen sach En ick weet van te vooren, Dat ickse niet krijghen en mach.
Nochtans voel ick myn drijven Van seecker tocht tot haer, De welcke my doet blijven Een hoopeloos minnaar.
Want veel die my wel gunden, Ten minsten inden schijn, In plaats van waare vrunden, Laa, myn vyanden zyn.
Daerom waart wel van nooden, Dat ick myn doorheyt quaat Met reden eens gingh dooden; Maar ach! myn hert wat raat?
Geen dwang en kan afschricken Mijn al verwonnen sin, De lusten my verquicken In mijn bespotte min.
Die wijslijck niet can delven Syn sotten yver snood, Die martelt, laes, sijn selven Met een langsame dood.
Die hier sijn sinlijckheden Den toom gheeft volle ruymt Of die mint sonder reden
# Bredero/Door jeuchdigh blinde

LIEDT.
Stemme: Tobias tot sterven genegen, &c.
Door jeuchdigh blinde, domme sinnen, Begaf ick my oock tot het minnen, Dies ’t hert verwert Meest alle daghen Int treurich claghen.
De Schoon die my dit spel bereyde, In d’oorsaeck dat icker uytscheyde, Deur ’t schijn ’t welck myn Dus had ghetoghen, Heeft my bedroghen.
Ick eenvoudighe slechte Herder, Dus reuckeloos en docht niet verder, Dan dat ick hadt Nu wel te deghen Een Lief verkregen.
Vertreckt ghy malle fantasije, Flucx versiet u mijn willich lije, Wech voort, ’t paspoort Wert u ghegeven, ’T is al geschreven.
Ick ban u uyt mijn hart noch vaster, Ghy rust-roover, dijn stercke laster Gheveynst, maar peynst Het sal u missen, Hier meer te vissen.
Ach Minne! daer ick dus voor vreese, Ick kan noch mach sonder u niet wese, ’t Hert kout onthout Mijn groeysel hede, En mijn vreuchd mede.
Mijn klare Son, deur het schoon weder, Straalden in en op de ooghen teder, Van haer dienaer, Die heeft ontfanghen Schaem-roode wanghen.
Na dees stuur-Herfst comt den Somer, Die mijn gront verwermt ende vromer
Begon mijn son Te laten dalen Haer gulde stralen.
De dorre stam gingh ick soo snoeuijen, Datter nu nieuwe vruchten groeijen, Ja meer dan eer- tijts is bevonden t Eenigher stonden.
Mijn vrou, ’t is tijt, wilter op passen De vruchten rijp sijn schoon volwassen, Comt ras, ’t ghewas Mach niet meer toeven, Tijt stracx an ’t proeven.
Alst windich suchten my verdroten Heb ick met traanen nat begoten De stam die quam Sich droef vertonen Voor veel personen.
Adieu mijn Son, fleur der Godinnen, Mijn moyten is licht, mach ick verwinnen Mijn leedt ick weet En hout secreter Wist ghy, ’t waer beter.
# Bredero/Die voor een dooven preeckt

LIEDEKEN.
Stemme: Aenhoort doch mijn geklag ghy Ruyters, &c.
Die voor een dooven preeckt, Wat schoons brengt voor een blinde, Hem selfs in moeyten steeckt, Daer hy zijn hooft me breeckt, Want hoe hy ‘t klaeght of smeeckt, Te vergeefs ist wat hy spreeckt, So ick ‘t nu waer bevinde.
Ick souw eer ‘t yser koudt En rotzen hart bewegen, ‘t Wilt-gediert in het woudt Of ‘t ruyg-bewossen hout, Verand‘ren steen in goudt, Eer sy die op haer bouwt, Tot my souw zijn genegen.
Want sy bespot, belacht Smaed‘lijck mijn waerde minne, Bescheldt ‘t verwaent gedacht, Myn dienst sy oock veracht, Maer waer ick groot van macht, Uytheems en weyts van dracht, Sy souw my wel besinne.
Mijn Lief heeft ‘s werelts aert: Sy geeft de slechte ‘t meeste, Geluck, schat en wel-vaert; Voor ‘t eel vernuft vermaert Dat met recht ‘t hoochst‘ is waert Geeft sy het minst en spaert Het eelst‘ voor grove geesten.
Maer ghy die u niet kreunt Aen mijn seer droeve klachten, Daer schier u huys van dreunt, Dat ghy wel boeten keunt, Trots op u schoonheyt steunt, Maer daer ghy dus op leunt, Verliest so haest zijn krachten.
U dreutsich weyg‘ren sult Ghy, sorgh ick, noch beklagen, Al verblickt door u schult U blondigh hayr vergult, Ja net en braef gehult, Hoe wel ‘t nu dartel krult, Het mocht u noch wan-hagen,
Eer ghy verliest u fleur Door wreede wraax onthalen: Eer noch u tijdt gaet deur, Ich raad u als een Breur, Neemt, nu ghy hebt de keur, De vruchten soet van geur En rijp uyt gulde schalen.
Eer betrens-Tijt onbreckt, Bid ick, weest op u hoede, Het be-vliesde oogh ondeckt, En luystert doch perfeckt, Dubbeld nut het verstreckt Voor u en die u treckt En raed tot alle goede.
# Bredero/Dit leven werdt van my

LIEDKEN.
Stemme: So ‘k heb ghemint, &c.
Dit leven werdt van my een snelle windt geheeten, Of recht des boosheyts kraem, daer yder door ontmenscht, Waer in de ed’le Mensch so gantsch hem gaet vergeten, Dat hy de doodt vervloeckt en ’t leven hogh’rich wenscht.
Wat vreest ghy voor de doodt? o ghy verbaesde lieden! ’t Is ’t eind van alle ding en der vermoeyde rust: Een onbreeck’lyck geset dat ellick moet geschieden, Voor hy van ’t aerds tooneel raeckt in d’eeuwige rust.
Een goeden dood die is d’inganck van ’t goede leven; Den doodt die is een Boodt, dienstigh ter saligheydt. Een Schat-heer is de doodt, die ellick tol moet geven; De doodt die is het laetst’ alsmen van ’t leven scheyt.
De dood die is een slaep, een Moeder aller dromen, De doodt die is een dief van alles wat hier leeft, Sy is der boosen straf en ’t loon oock vande vromen, De dood is een ontsich daer elck voor sucht en beeft.
De dood een toevlucht is van die bedroefde menschen, Haer haven en haer hoop en haer seer soete troost: Sy is der rijckaerts schrick, der armen herten wenschen. De dood ontlast de geen die noodigh zijn verpoost.
Hy heeft seer wel geleeft, die niet behoeft te wesen Seer verschrickt voor de doodt, met een anghstigh afgrijs; Die quaelijck heeft geleeft die siet men haer seer vresen, De doodt die is gebaert in ’t lustigh Paradijs.
Wat maecktstu aerdschen geck? wat boutstu hooge muren? Wat waenstu dat te zijn voor u een scherm of schilt? De tijd breeckt alle dingh, de dood de Creaturen: Daeromme leeft (o Mensch!) soo als ghy sterven wilt.
Hy die dit liet eerst sangh, vermaent u en zijn selven Te sterven met berou al d’ oude boosheyt snood, Eermen de doode romp in d’aerde weer gaet delven, Want, laes! geen bet’rens tijd is hier nae de dood.
O hooge Hemels Prins, wilt my, verdoolde, geven De kennis uwes weghs en van u Godlijck woordt, Voert my door dees mijn dood in ’t eeuwich blijde leven, Geeft my u geest, o Heer! en wat daer meer toe hoordt.
# Bredero/Edele siel verheven

KLAEGH-LIEDT.
Stem : Van d’ Engelsche Fortuyn.
Edele siel verheven, groots en schoonm, Die u cieraat en huysingh stelt te toon Voor ’t brave volc van ongemeen verstant, Dat u aenbidt als Goddin van ons Lant,
Gheluckigh, ach! gheliuckich zijn de lien, Die schoonheyt gestadich moghen sien: Niet salich slecht, maer heylich was de dach, Doen ick u geest eerst door syn vensters sach.
Diens Godlijckheyt heeft my terstont ontroert En uyt zyn troon mijn siel tot slaaf vervoert, Ja gants berooft, daer en bleef niets in mijn Als d’yle romp of d’ uyterlijcken schijn,
Mijn siel-loos lijf dat eerst te voorschijn quam In ’t Graefrijck groot vermaerde Amsterdam, Leyt nu gescheept recht voor de schans en beeft, Vermits mijn siel so arm in ’t Tessel leeft.
Wat ist of elck het schip-rijck Eylandt prijst, Myn arme siel en wert daer niet gespijst Als slechts met sien: oft nauwelijcx ter noot Met water brack en sober daeglijcx broot.
De Vader grijs, den grooten Oceaen, Komt ongevraecht myn schip aen stucken slaen: Daer is geen hoop! ick wend’ ’t wel vande wal, Maer ick ben laes! aldaer ick sterven sal.
Een ander lijt schip-breuck van gelt en goet, Dan ick laet meer, ick laat haer myn gemoedt, Tijd’lijcke schat daer geef ick weynich nae, Want siel verlies is wel de grootste scha.
Daer sinck ick del, gebooren is myn tijdt, Ick raack mijn siel, mijn lijf, mijn leven quijt, Helaas! ick smoor, mijn adem gaet so flauw, Van anxst en sorgh syn nu mijn hayren grauw.
Ghy Visschers die de dooden pluyst op ’t strant, Vindt ghy myn lijf geworpen op het landt, Wascht my van ’t sant en graeft my inden schoot, In ’t Tessel self, de oorsaeck van mijn doot.
Vint ghy myn rif, of d’ uytgebrande asch, Soo ’t yet ghelijck van dat ick voormaels was, En brenghdy ’t voort niet datelijck by heur, Soo sal mijn geest staech waaren voor u deur.
Goddinnen rijck van ’t schreyer hoec en Ty, Verhaelt myn doot aen al de werelt vry, ’t Sy waer ghy treckt, het sy met schip of vloot, Vereert myn lijck ten minsten met een schoot.
Velt-Nymphjes die ten Burrich op de plaets Te samen singht u deuntjes met de Maets: Ghedenckt myn doot, gedenckt myn groote pijn, En hoe dat ick verscheyden doch moet syn.
# De Génestet/Wetenschap en oppervlakkigheid

| ← Soorten | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Wetenschap en oppervlakkigheid | Verschil en Vrede → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
VI.
WETENSCHAP EN OPPERVLAKKIGHEID.
# De Génestet/Zang

| ← Kinderloos | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Zang | Wijsheid → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
ZANG
(RÜCKERT.)
# De Génestet/Zelfverloochening

| ← Groot; ook goed? | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Zelfverloochening | Door zegen geheiligd → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
[ 282 ]
ZELFVERLOOCHENING.
1859.
# De Génestet/Wetenschappelijke ontwikkeling

| ← Leekegebedje | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Wetenschappelijke ontwikkeling | Histoire contemporaine → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
LXI.
WETENSCHAPPELIJKE ONTWIKKELING.
# De Génestet/Zachtheid

| ← De Sint–Nikolaasavond | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Zachtheid | De avondzon → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
ZACHTHEID
# De Génestet/Wijsheid

| ← Zang | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Wijsheid | De lendenen omgord → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
1854.
WIJSHEID
(Gevolgd.)
# De Génestet/Zucht op rijm

| ← Sauce piquante | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Zucht op rijm | De beste vriend → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
ZUCHT OP RIJM
# De Génestet/Zomertochtje

| ← Als ik des zomers | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Zomertochtje | Vliegenvreugd en dichtersmart → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
ZOMERTOCHTJE
1849.
# De Génestet/Werken, denken, leeren

| ← De schoenlapper van Alexandrië | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Werken, denken, leeren | Kijkje in het leven → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
WERKEN, DENKEN, LEEREN.
# De Génestet/Zeker materialisme

| ← Protest der liberalen | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Zeker materialisme | Moderne wereldbeschouwing → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
LXXI.
ZEKER MATERIALISME.
# De Maasbode/Jaargang 46/Nummer 13053/Avondblad/Kaarten van Rotterdam

* Afkomstig uit De Maasbode, vrijdag 8 mei 1914, Avondblad, derde blad, [p. 1]. Publiek domein.
KAARTEN VAN ROTTERDAM.
De boek- en kantoorboekhandel, boek- en kunstdrukkerij W. Zwagers heeft de gelukkige gedachte een vijftal oude en nieuwe kaarten van Rotterdam in den handel te brengen. De eerste kaart van Rotterdam en omstreken werd door Jacob van Deventer vervaardigd omstreeks het jaar 1562. Zij ontleent haar interesse hieraan, dat men op de volgende kaarten kan nagaan, hoe verbazend Rottendam in den loop der tijden is uitgegroeid. De tweede kaart, waarvan een prachtig gekleurd exemplaar in de wethouderskamer hangt, dateert van 1626 en is geteekend door Balthasar Florisz van Berckenrode. Deze is wel de aardigste, die in de collectie gevonden wordt, omdat zij zoo fijn gedetailleerd is, alle openbare en groote gebouwen uit dien tijd zijn er zeer duidelijk op te vinden. Het is natuurlijk nog de stad met wallen en poorten, maar toch is de algemeene lijn in de stad van toen voor ons nog zeer gemakkelijk herkenbaar. De derde kaart is een plattegrond van Rotterdam en omstreken dateerend uit 1839 en vervaardigd door L. F. Temminck. Op de vierde kaart heeft Rotterdam reeds geheel zijn modern aspect; zij is een uitgave van den heer W. Zwagers. Het is de kaart van de stad, waarin we thans leven. De vijfde kaart is een blik in de naaste toekomst, het is een plan van de nieuw ontworpen groote verkeerswegen in de binnenstad. Het is een kaart, die iederen stadgenoot buitengewoon moet interesseeren. De collectie kaarten zal haar koopers wel vinden, temeer daar zij zeer keurig uitgevoerd tegen geringen prijs verkrijgbaar worden gesteld.
# De Maasbode/Jaargang 44/Nummer 11978/Ochtendblad/Verbetering

KERKNIEUWS.
VERBETERING.
In ons avondblad van Zaterdag j.l. werd als uitvoerder van het feestgeschenk, een nieuwen kruisweg, aan Mgr. Th. S. Roes, deken van Utrecht, bij zijn 50-jarig priesterfeest aangeboden, abusievelijk genoemd de firma Windharse te Roermond.  Deze kruisweg werd geschilderd door de heeren A. en P. Windhausen, kunstschilders te Roermond.
# De Maasbode/Jaargang 46/Nummer 12842/Avondblad/Kalenders

KALENDERS.
De redactie van den Volksmissionaris zond ons haar St. Gerardus-kalender toe, die ontworpen is door den kunstschilder A. Windhausen.  Het schild stelt den H. Gerardus als knaap voor, terwijl hij geknield ligt te bidden voor een boom, waaraan een kruis bevestigd is. Onder zijn gebed wordt het kruis omstraald door een gouden aureool. Een zestal speelmakkertjes zien met kinderlijke verbazing naar dit wonderlijk gebeuren. Op den achtergrond rijst een burcht op tegen een blauwe lucht: op het terras zien twee mannen in verwondering naar den kleinen Gerardus, wiens vurig gebed den lichtglans om het kruishout toovert.  De scheurkalender zelf, die in den linker-benedenhoek op het wapen der congregatie van den Allerh. Verlosser moet bevestigd worden, geeft voor iederen dag aanwijzingen van allerlei aard; de achterzijde van ieder blaadje brengt dagelijks een anecdote of een grapje.
# De Maasbode/Jaargang 46/Nummer 13053/Avondblad/Het Gemengd Koor te Tilburg

* Afkomstig uit De Maasbode, vrijdag 8 mei 1914, Avondblad, derde blad, [p. 1]. Publiek domein.
[ Derde blad, 1 ]Het Gemengd Koor te Tilburg geeft Maandag 11 Mei a.s. onder leiding van den heer Willem Robert eene uitvoering van Haydn’s „Jahreszeiten” met medewerking van mej. Maria Gimbrère, de heeren Ph. Carstens en Hendrik C. van Oort en het Bossche Stedelijk Orkest.
# De Maasbode/Jaargang 46/Nummer 13053/Avondblad/De heer Emmanuel Perey

* Afkomstig uit De Maasbode, vrijdag 8 mei 1914, Avondblad, derde blad, [p. 1]. Publiek domein.
[ Derde blad, 1 ]De heer Emmanuel Perey, kunstschilder te Venlo, heeft wederom een mooi stuk werk geleverd, n.l. de restauratie van het hoogaltaar in de oude kloosterkerk der Paters Carmelieten te Boxmeer. Is hij al lang geen onbekende meer op het gebied van kerkelijke polychromie, ook dit werk doet zijn naam alle eer aan. Vooral de twee hoofdgroepen van het gerestaureerde altaar — de bruiloft te Cana en de vermenigvuldiging der brooden — hebben door fijne nuanceering van kleuren en door zuiverheid van expressie veel gewonnen. Geen wonder, dat zij in de expositie van den heer Perey te Venlo aller aandacht trokken. Het werk van dezen kunstschilder behoeft geen aanbeveling, het spreekt voor zich zelf.