OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Eenzame liedjes/Voor jou en mij

| ← Peinzerij bij een bloemetje | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema Voor jou en mij | Voorbij → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
X.
VOOR JOU EN MIJ.
Nu dwalen in de avond die geuren
Ons pad voorbij —
Al die bloeiende boomen die geuren
Voor jou en mij.   O lieve! in de avondzon blozen
wij allebei —
Zie al die bloemetjes blozen
Om jou en mij.   Hoor je die krekeltjes zingen,
Al éénerlei — ?
Die liedjes, die diertjes, die zingen
Van jou en mij.
Zie ginder die twee gouden vensters,
Daar wonen wij —
Daar wachten twee lichtende vensters
Op jou en mij.   Zie die duizende sterretjes stralen
Al naderbij — —
Kind ! kind! ál die sterretjes stralen
Voor jou en mij !
# Eerste Oogst/Aan den vijver

| ← Na een gesprek met een vriend | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Aan den vijver | Het gouden kalf → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 4 ]
IV. AAN DEN VIJVER.
# Eenzame liedjes/Voorbij

| ← Voor jou en mij | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema Voorbij | De lindebladen → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XI
VOORBIJ.
Ik zat bij de groene glimmende bladen
Aan de sloot, met de glinstrige wilgen, —
Daarneve', in het nakende zonnelicht, baadde
En bloeide en beefde de glanzende
Hollandsche wei.
En daar was de wind aan het ruischen,
En die blies in de vurige halmen,
En die waaide en die zaaide de pluizen
Van die duizende bloeiende bloemen
Voorbij. —   En daarover danste een gewemel
Van licht en van dartele warmte,
En die rees in den zwangeren hemel —
Zat van de zon en de wind en de ruimte
En geurderij.
En daar door die rustlooze luchten
Stevenden stille gevaarten van wolken,
En die sleepte' en die dreven hunne geduchte
Donkere schaduwen over de weiden
Voorbij. —
En mijn geest ging al mede aan 't zingen
In dat lied van die waaiende ruimten,
En ik dacht aan zoo heel vele dingen —
Over de menschen — en over Holland —
En over mij.
Zie — als de wind en het zaad en de wolken.
Vleugelt door onze zonnige zinnen
Zooveel wat wij nimmer vertolken —
Daar varen zoovele wijde gedachten
Voorbij ! —
# Sinne- en minnebeelden/Vast, of weest vast

| ← VT CAPIAS, CAPIARE PRIVS | Sinne- en minnebeelden (1627) door Jacob Cats Vast, of weest vast | Die noten wil smaken, die moetse kraken → |
* Uitgegeven in Rotterdam door Victor van Waesberge.
Vast, of weest vast.
# Sinne- en minnebeelden/Vlam eerst geweken, haest weer ontsteken

| ← FLAMMA FVMO PROXIMA | Sinne- en minnebeelden (1627) door Jacob Cats Vlam eerst geweken, haest weer ontsteken | Eens ghebrant, haest gevlamt → |
* Uitgegeven in Rotterdam door Victor van Waesberge.
Vlam eerst gheweken, haest weer ontsteken.
# Sinne- en minnebeelden/Volwassen appel en rijpe peer

| ← MITE PYRVM VEL SPONTE FLVIT | Sinne- en minnebeelden (1627) door Jacob Cats Volwassen appel en rijpe peer | Rijp ooft, haest gerooft → |
* Uitgegeven in Rotterdam door Victor van Waesberge.
Volwassen Appel en rijpe Peer, sijcht licht ter neer.
# Sinne- en minnebeelden/Van roock werd ick ghevoet

| ← FVMO PASCVNTVR AMANTES | Sinne- en minnebeelden (1627) door Jacob Cats Van roock werd ick ghevoet | Fy! die roock eet, en beter weet → |
* Uitgegeven in Rotterdam door Victor van Waesberge.
Van roock werd ick ghevoet.
# Sinne- en minnebeelden/Slaet de handt, daar ’t niet en brandt

| ← Grijpj’et wel, soo is ’t maer spel | Sinne- en minnebeelden (1627) door Jacob Cats Slaet de handt, daar ’t niet en brandt | Siet, ick legge u voor een weg ten leven… → |
* Uitgegeven in Rotterdam door Victor van Waesberge.
Slaet de handt, daer't niet en brandt.
# Sinne- en minnebeelden/Te wyden net, is staegh ontset

TE WYDEN NET, IS STAEGH ONTSET. Wanneer een grage spin ontsluyt haer broose netten, En gaetse voor een deur of voor een venster setten, Hier vlieght een horsel in, en daer een vogel deur, En elders raeght de meyt en opent grooter scheur; Siet, daer is dan het tuygh aen alle kant gereten, Soo dat de vliegen selfs ontkomen door de spleten. Gesellen, soo ghy wenscht van druck te zijn bevrijt, Gebruyckt een matigh net, en spant’et niet te wijt.
# Sinne- en minnebeelden/Verwonnen oogh, begonnen min

| ← CAPTIS OCVLIS, CAPITVR BELLVA | Sinne- en minnebeelden (1627) door Jacob Cats Verwonnen oogh, begonnen min | Is ’t oogh verrast, ’t beest is in last → |
* Uitgegeven in Rotterdam door Victor van Waesberge.
Verwonnen oogh, begonnen min.
# Sinne- en minnebeelden/Vlen, broen Vlen

| ← Noyt leelick lief, noch schoonen coolsack | Sinne- en minnebeelden (1627) door Jacob Cats Vlen, broen Vlen | Liefde bedeckt veel sonden → |
* Uitgegeven in Rotterdam door Victor van Waesberge.
Vlen, broen Vlen.
# Acte van Afscheiding of Wederkering

* Tekst afkomstig uit G. Keizer, De Afscheiding Van 1834: Haar Aanleiding, Naar Authentieke Brieven en Bescheiden Beschreven (Kampen: Kok, 1934),575-576.
[ 575 ]
# Aash Al Maleek

* Aash Al Maleek (Lang leve de koning) is sinds 1950 het volkslied van Saoedi-Arabië. De muziek werd geschreven tussen 1947 en 1950 door de Egyptische componist Abdoel Rahman Al-Khateeb. In 1984 werd het lied van tekst voorzien door de Saoedische dichter Ibrahim Khafaji. Publiek domein.

## Arabisch origineel

سارعي   للمجد والعلياء مجدي لخالق السماء وارفعي الخفاق أخضر يحمل النور المسطر رددي الله أكبر يا موطني موطني قد عشت فخر المسلمين عاش المليك للعلم والوطن

## Transliteratie

Sārʿī,
Li-l-maǧdi wa-l-ʿalyāʾ, Maǧǧidī li-ḫāliqi s-samāʾ!
Wa-rfaʿī l-ḫaffāqa l-ʾaḫḍar, Yaḥmilu n-nūra l-musaṭṭar Raddidī:
Allāhu ʾakbar, Yā mawṭinī!
Mawṭinī, Khadʿišta faḫra l-muslimīn, ʿĀša l-malik Li-l-ʿalam, Wa-l-waṭan!

## Vertaling

Haast je, Voor glorie en suprematie, Verheerlijk de schepper van de hemelen! En verhoging van de groene vlag, draag de schriftelijke lichtreflecterende begeleiding, God is groot, O mijn land! Mijn land, Leef als de glorie van de moslims, Leven de koning, voor de vlag, en het vaderland!
# Adiós, mamá Carlota

| Alegre el marinero con voz pausada canta, y el ancla ya levanta con extraño rumor. La nave va en los mares, botando cual pelota; Adiós, Mamá Carlota. Adiós mi tierno amor. | Vrolijk zingt de zeeman met kalme stem, het anker wordt al gelicht met een raar geluid. De boot gaat over de zeeën, stuiderend als een bal; Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel mijn tere liefde. |
| De la remota playa te mira con tristeza la estúpida nobleza del mocho y el traidor. En lo hondo de su pecho ya sienten su derrota; Adiós, Mamá Carlota. Adiós mi tierno amor. | Van een afgelegen strand ziet de stomme adel je met verdriet, reactionair en veraderlijk In het diepst van hun hart voelen ze al hun nederlaag; Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel, mijn tere liefde |
| Acábanse en Palacio tertulias, juegos, bailes; agítanse los frailes en fuerza del dolor. La chusma de las cruces gritando se alborota; Adiós, Mamá Carlota, Adiós mi tierno amor. | In het Paleis eindigen bijeenkomsten, spellen, bals; de monniken maken zich druk overmand door pijn. Het gepeupel bij de kruisen windt zich schreeuwend op; Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel, mijn tere liefde. |
| Murmuran sordamente, los tristes chambelanes, lloran los capellanes y las damas de honor. El triste Chuchu Hermosa canta con lira rota: Adiós, Mamá Carlota. Adiós mi tierno amor. | Ingehouden fluisteren de droevige kamerheren, de kapelaans huilen en de eredames ook. De trieste Chuchu Hermosa zingt met gebroken lier: Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel, mijn tere liefde. |
| Y tanto los chinacos que ya cantan victoria, guardando tu memoria sin miedo ni rencor, dicen mientras el viento tu embarcación azota; Adiós, Mamá Carlota. Adiós mi tierno amor. | En alle chinaco's die al victorie kraaien, je herinnering bewakend zonder angst of wrok, zeggen terwijl de wind je boot teistert; Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel, mijn tere liefde. |
Een alternatieve versie van de laatste twee coupletten gaat als volgt:
| Murmuran sordamente, los tristes chambelanes, lloran los capellanes y las damas de honor. Y en tanto los chinacos que ya cantan victoria, guardando tu memoria sin miedo ni rencor, dicen mientras el viento tu embarcación azota; Adiós, Mamá Carlota. Adiós mi tierno amor. Adiós, Mamá Carlota. Adiós mi tierno amor. Adiós, Mamá Carlota. Adiós mi tierno amor. | Ingehouden fluisteren de droevige kamerheren, de kapelaans huilen en de eredames ook. En alle chinaco's die al victorie kraaien, je herinnering bewakend zonder angst of wrok, zeggen terwijl de wind je boot teistert; Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel, mijn tere liefde. Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel, mijn tere liefde. Vaarwel, mama Carlota. Vaarwel, mijn tere liefde. |
# Achimŭn pinnara

* Achimŭn pinnara (Laat de morgen schijnen) is sinds 1947 het volkslied van Noord-Korea. De muziek werd geschreven in 1945 door de Kim Wǒn-gyun. In 1946 werd het lied van tekst voorzien door Pak Se-yǒng. Publiek domein.

## Chosŏn'gŭl

I
    아침은 빛나라 이 강산
    은금에 자원도 가득한
    삼천리 아름다운 내 조국
    반만년 오랜 력사에
    찬란한 문화로 자라난
    슬기론 인민의 이 영광
    몸과 맘 다 바쳐 이 조선
    길이 받드세
II
    백두산 기상을 다 안고
    근로의 정신은 깃들어
    진리로 뭉쳐진 억센 뜻
    온 세계 앞서 나가리
    솟는 힘 노도도 내밀어
    인민의 뜻으로 선 나라
    한없이 부강하는 이 조선
    길이 빛내세

## Chosŏn'gŭl met Hancha

I
    아침은 빛나라 이 江山
    銀金에 資源도 가득한
    三千里 아름다운 내 祖國
    半萬年 오랜 歷史에
    燦爛한 文化로 자라난
    슬기론 人民의 이 榮光
    몸과 맘 다 바쳐 이 朝鮮
    길이 받드세
II
    白頭山 氣像을 다 안고
    勤勞의 精神은 깃들어
    眞理로 뭉쳐진 억센 뜻
    온 世界 앞서 나가리
    솟는 힘 怒濤도 내밀어
    人民의 뜻으로 선 나라
    限없이 富强하는 이 朝鮮
    길이 빛내세

## Transliteratie

I
    Ach'imŭn pinnara i kangsan
    Ŭn'gŭme chawŏndo kadŭkhan
    Samch'ŏlli arŭmdaun nae choguk
    Panmannyŏn oraen ryŏksaë
    Ch'allanhan munhwaro charanan
    Sŭlgiron inminŭi i yŏnggwang
    Momgwa mam ta pach'yŏ i Chosŏn
    Kiri pattŭse
II
    Paektusan kisangŭl ta anko
    Kŭlloŭi chŏngsinŭn kittŭrŏ
    Chilliro mungch'yŏjin ŏksen ttŭt
    On segye apsŏ nagari
    Sonnŭn him nododo naemirŏ
    Inminŭi ttŭsŭro sŏn nara
    Hanŏpsi puganghanŭn i Chosŏn
    Kiri pinnaese

## Vertaling

I
    Laat de morgen schijnen over het zilver en goud van dit land,
    Drieduizend li vol met natuurlijke schoonheid.
    Dit is mijn prachtige vaderland.
    De glorie van wijze mensen
    Opgevoed in een schitterende cultuur.
    Met een vijf millennia lange geschiedenis.
    Laten we onze lichaam en geest wijden,
    Aan het voor eeuwig aanmoedigen van dit Korea.
II
    We omarmen de sfeer van het Baekdugebergte,
    Nestelen ons in de geest van de arbeid,
    De sterke wil, verbonden met eerlijkheid,
    Zal voortvloeien in de hele wereld!
    Het land is ontstaan door de wil van de mensen,
    En het verslaan van de golven met vernietigende kracht.
    Laat ons dit Korea voor altijd bewonderen,
    Onbeperkt rijk en sterk.
# Bredero/Aen Jan Jacobsz Visscher

AEN JAN JACOBSZ VISSCHER. SCHILDER EN GLAES-SCHRIJVER,
Stemme: vanden XXIIIe Psalm, De aerd is onses Gods voorwaer, &c.
 Die op het Rusland-stil  Leyd zijn vernoeghde leven,  Werd dees brief (so God wil)  In eygen hand gegeven.  Met vriendt die God bewaer.
 Vraegh ontfaen, gesien, bedacht, Heeft in een twyffel my gebracht, Die schielijck stoof in mijn gedachten: Te weten, of ick uwe kunst Of uytgenome goede gunst Voor ’t grootst sal oordeelen en achten.
 Cort om, ick pluymstrijcken niet, ’t Is gulle gunst ’t geen ghy hier ziet, Geen diep verstant noch schrand’re spreucken, Maer ondervinden, niet uyt waen, Dan seecker weten en verstaen Van waere en van valsche breucken.
 Waerom het Eglentiertje, ach! Niet bloeyt gelijck het voormaels plach? Is Vrundt u vriendelijcke Vrage: De meeste mangel die ick weet, Dat is: dat elck zijn plicht vergeet, Want niemant wil den ander dragen.
 Dies d’Eendracht vlucht nu voor de twist, De Eenvoud’ voor de schalcke list, De oude trouw is gantsch gebroken, De Liefde van de kunst is sieck, Of yver-loos; door spijt op pieck En wert gedicht noch rijm gesproken
 Daer d’Overheyt niet wel en staet, En d’ongeregeltheyt toe-gaet Van bengels woest en grootse gecken, Daer ellick voert het hooghste woort, Daer niemandt doet als hy behoort, Daer moet het al ten quade strecken.
 Dies wertmen wette-loos en slof, De goede zeden raecken of, En die ’t hem, schoon te recht, wil moeijen, Dier wert beguygelt en belacht, Gelastert en smaedelijck veracht, Hoe sou den Eglentier dan bloeijen?
 Heeft yemant nu een Spel gemaeckt, Daerme (doch lachend’ niet) aenraeckt Met moeyten en met tijdt verliesen, Alsmen de rollen dan uyt-deelt, Den een die wrockt, d’ander krackeelt, Elcke souse selfs wel willen kiesen.
 And’re brengen haer rollen weer. And’re willen niet spelen meer ’t Valt swaer veel hoofden te besturen, And’re willen en kunnen niet, Zo hier geen beterschap geschiet, Zo mach ons Rijck niet langer duren,
 Ghy Princen rijck van goed verstant, Die ’t Eglentiertjen hebt geplant, Wilt inden noot niet van ons wijcken, Mijn Vriendt, God geef u blije rust, Laet ons te samen, als ’t u lust, Met stichtigh geest’lijck Reden-rijcken.
De feylen die, helaes op onse Kamer groeijen,  Heb ick met krancke kunst, bewesen en geseyt,  Nu wacht ick, van mijn Heer, op dese vaers bescheyt, Dan sal de Reden-Rijck in ware Liefde bloeijen.
 ’t Kan verkeeren.
 Hier siedy ’t werck van een jong Klerck Doch ’t is uyt jonst gheschreven  Soo ghy hier siet ’t geen u verdriet, Mijn slechtheyt wil toe-geven. U vriend blijft al zijn leven
G. A. BREDERO.
# Bredero/Aendachtigh Liedt

AENDACHTIGH LIEDT
Stemme: O roosjes root! o paerle gent:, &c.
 Vermaledyden  Gelt honger snoot,  Die nu dus byden  Mensch is soo groot,  Want d’eygen baet  Blijft onversaet  Altijt, Door ’t gierich begeeren die hun ’t hert verbijt,  Nootdruft en maet  Hy gantsch versmaet  En mijdt, Tot hem de gierigheyd recht kastijt.
 ’t Verdoenmt begeeren,  Alsmen ’t verwerft,  Gaet zich vermeeren,  Dus die ’t niet sterft,  Die quelt syn hert,  Verselt met smert  En siet Syn volkomen wenschen verkrijght hy niet,  Hy is te vart  In ’t gelt verwart,  ’t Geschiet Dat dan noch ’t geldt zijn Meesters gebiet.
 ’t Ellendigh leven  En vervloeckte vrucht  Van die haer geven  Tot dese gelt-sucht.  Diens hert derft rust,  Door smart sterft lust  Hen af En dese gelt-sieckt helpt heur in ’t graf,  Mits giericheyt  Hun haest bereyt  Een straf, Want sy haer dienaers noyt de kost en gaf.
 Fy onbedochte  Gierige lien  Die korts verkochte,  So men heeft gesien,  U kindt vermaart  Aen een Rijckaart!  Soo ’t scheen, ’t Geldt berooft de mensch van alle re’en;  Hebt ghyse gehspaert,  Hier toe bewaert  Voor een, Die u met goudt de oogen sou bekleen?
 U blintheyt blinde,  Blinder dan blindt  Sult ghy bevinden,  Ghy die voor u kindt  Haer voordeel niet  Te recht insiet  Om ’t gout. Siet dat het namaels u niet berout,  Als haer ’t verdriet  Van hem geschiet,  Vertrout Dat ghy dat geen beklagers hebben sout.
 Wie sout beklagen  Die ’t sijn selfs doet,  Door ’t snoot behagen  Van ’t valsche goet?  Ghy socht veel meer  Het geld als eer  En deughd Ghy waenden in ’t geldt den grootsten vreughd,  Maer als dit weer  Eens neemt zijn keer,  Soo meught Ghy dit beschreijen met veel ongeneucht.
 ’t Sijn ware Princen,  Jae Heeren groot,  Die niet veel winschen  En dit verstoot  Den overvloet  Van ’s werelts goet  En pracht, Die heeft een Princelijck gedacht.  Die sich matelijck voet  Nae zijn honger soet,  Ick acht, Dt sulcken Prins ’s werelds doen belacht.
# Bredero/Aenspraeck vande Petemeuy, tot de Neef

AENSPRAECK VANDE PETEMEUY, TOT DE NEEF.
Stem: Helaes. Amour wat gaet my aen?
Marten Aepjes, eertje gaet, So hoort hier noch in kleyn beetje, ’k Raeje Neefje datje staet Noch ien lutje byje Peetje, Gaet dan vry by Branckjes Brecht, Datsen Vryer! datsen Knecht!
Gaet benierlijck by de wegh, Liert jou woortjes wel beleggen; Hoortme seun wat ickje segh: Ierst-in, asje wat wilt seggen, Siet dat jy genavent seght, Datsen Vryer! datsen Knecht!
De Noom en ick die sin al klaer, Gae jy moytjes byje Vryster: Datsen Man! wat so men Vaer! Trouwen vriendt, je keunt te byster, Heer! je gaet so regel-recht, Datsen Vryer! datsen Knecht!
’t Is ien werrelt van een Man, Van lijf en le’en uytgelesen, Hy speult soo aertigh mit de Kan, Dat hy ’t puyckjen plech te wesen Van Diemen en Duyvendrecht, Datsen Vryer! datsen Knecht!
Neefje, gaeje dan soo voort? Lustje noch niet wat te eten? Hemsick Marten: noch ien woort, Je sloncksje hebje noch vergeten, Wel me kijnt dat was te slecht, Datsen Vryer! datsen Knecht!
Marten segh ick, koomt in huys, Sin j’al vry van Symens Sijtjen, Van Schele Stijn, van Griete Gruys, Van Pieter Paters dochter Fijtjen? Sinjer oock me inden Echt? Datsen Vryer! datsen Knecht!
De Jonghens hadden langt noch goet, Daerom schat ick binje scheijen, Tot Brecjes is klay an de kloet, ’k Sie een hylick uyt je beijen, Gaetmen vaer, en maecktet hecht, Datsen Vryer! datsen Knecht!
Mach ’t met Brechje niet geschien, Of met keunjet soo niet meuy’ren, ’k Sou niet meer na heur om sien, In ick sou na Stee gaen keuy’ren, Gaet mijn langst, doet as-je plecht, Datsen Vryer! datsen Knecht!
Al quam in Ste soo plompen boer, Als ien Kinckel oyt mocht maken, Al quam mall’ Oene met sen moer, Had hy gelt hy sou anraken. Siet Marten datjet wel belecht. Datsen Vryer! datsen Knecht!
# Bredero/Adieu-Liedt

ADIEU-LIEDT.
Stemme: O schoonste Personagie, &c.
Vaer wel mijn Lief, mijn leven: Hoe kranck is, laes! ’t vermoghen by de Menschen, In Godt bestaet het geven Van ’t luck en heyl, dat wy den and’ren wenschen. ’k Wensch dat de Heer U wint en weer En voorspoet gheef in ’t vaaren;  ’k Hoop Gods genade,  Sal u voor alle schade  Wel bewaren.
O ghy weeldighe vloeden, Brootdroncken, licht en neetlich vol beroeren, Wilt met dit buyich woeden Des noordens wints geen strijt noch oorlog voeren; O Zuyer Zee, Van liever lee Laat doch u rugh doorsnyen;  Wat sy door seylen,  Sal weer sonder verdeylen  ’t Samen vlyen.
Voor d’Amsteldamsche palen Lach ’t bruyne Schip met swarte taeckel Touwen, Dat mijn Goddin quam halen; In plaets van koets, voor ’tpuyck van alle Vrouwen, Was ’tvunstich ruym, Het witte schuym De voor-boech nat bevochten;  Maer als ghy scheyden,  Mijn ooghen u gheleyden,  Soose mochten.
De Son met goude Stralen, Brack met ghewelt door blauwe Wolcken henen, De Winden my ontstaelen Het Schip en lijf, die allenghs vast verdwenen, ’t Hert wiert als loot, Roer-loos als doot, Door in-beeldinghs bewelven;  Naer langh af-sond’ren,  Soo quam ick met verwond’ren  Tot myn selven.
U seer verlichte zinnen De myne Lief, in alles overstreven, Behalven in het minnen, Daer moet ghy my de volle prijs af gheven. Ick wint in gunst, Ghy lief in kunst, In wijsheyt en in reden,  In aengheboren  En eyghen selfs vercoren  Brave zeden.
Ghy die uyt soute baren ’t Vlam-vierich hooft onuytghedooft liet blijcken, Schift doch de gryse schaeren, Voor ’t driftigh Schip laat golven angstich wijcken, Blancke Goddin Voert mijn lief in De wel ghewenschte steden  En brenght mijn Vrouwe,  Gheluckich en behouwe,  ’t Huys met vreden.
Al wat een Mensch can dencken Om aen syn Vrient of waarde lief te gonnen, Dat soud ick, troost, u schencken Waer ’t Godes wil het selfde my te jonnen. Ach! denckt om my, Als ick aen dy Met yverich verlanghen:  Al mijn ghedachten,  Die snacken en verwachten  U ’tontfanghen.
# Bredero/Aen mijn Heere J. Rutgers

AEN MIJN HEERE J. RUTGERS, RAEDT VAN DEN CONINCK VAN SWEDEN, WENSCHT G. A. BREDEROO GELUCK OP DE REYSE.
Voyse: Phebe quy le mesme Jour.
 Ghy stroom Godinnen gladt De met u snellen vloet De Bataviersche Stadt Maeckt Rijck en mild’lijck voet, Wiens Vader de Rijn Met eed’len Wyn, Met syn Garst, met syn Graan, Met syn Steen, met syn Staal, Met syn Hout en Metaal Gants de Wal, gants de Waal Bestapelt en doet staen, Ist u om roem, stelt Rutgers boven aen.
 O Eer van ’t Vaderlandt, Cieraet van ’t groot gheslacht, Door wiens begaaft verstant Batavy is vol Pracht, Want Heerlijcker Man Noyt Moeder wan Voor wiens raat, voor wiens Gheest Selfs de Turck, selfs de Tart, Selfs de Pers, selfs de Parth, Selfs de Pool en Samart, De minst en oock de meest Vol angst, vol schrick, des Rutgers syn bevreest.
 Maer ghy betraent, bedoudt Nu bos Goddinnen syt, Zilvanus in het Woudt, Wert nu syn vreuchde quyt: Al ’tspringende goet Heeft nu geen moet, Pan die sucht, Pan die schreyt, Pan die roept, Pan die raast, Pan die bloet, Pan die blaast, Pan die verdwynt, Pan verdwaast, De Satyrs is het leyt Dat Rutgers uyt haer soet gheselschap scheyt.
 Ghy Gooden vander Zee, Ghy Heylicheytjens goet En ghy Sirenen mee, Comt singhet hem te moet, Komt Hemels gheclanck, Comt soeten sanck Verdryven syn verdriet. Speelt op Lier, speelt op luyt, Speelt op Schulp, speelt op fluyt, Speelt op ’t Schip, speelt om schuyt Een hooch en God’lijck Liedt, Op dat Rutgers gheen ongheneucht gheschiet.
 Ick sie hy is ghelandt, Ick sie hem moedicht gaen Op ’t Rijcke Sweetse strandt Den Koningh spreecken aen, Den matighen Heldt, Den Vorst van ’t Velt, Hooch van hart, hooch van handt, Schoon van lijf, schoon van leen, Eel van Ziel, eel van zeen, Wijs van raet, wijs van reen, Nu synd’ in ons verbant Om Mosch en Pool te brenghen heel tot schandt.
Regel 5 en 6 van elk vers worden bij het zingen herhaald.
# Bredero/Aerdtsche Goddin

SONNET.
Aerdtsche Goddin, alleen besitster van mijn hert En ziele van mijn ziel, meestersche der ghedachten, Wiens schoonheyts klaren glants en heusheyt my verkrachten, Als in den blonden strick mijn hert ghevanghen wert.
Soo ghy niet aensien wilt de wreedheyt van mijn smert En stoppen u ghehoor voor mijn bedruckte clachten, Van my hebdy dan niet als droefheyt te verwachten En afghesloofde dood, daer ick in blijf verwart.
Maar gaedy tot ghenae u goedertieren wennen En wilt de trouwe Min uws dienaers recht bekennen, Dan sal ick sijn verlost van droefheyt, sorgh en pijn.
Mijn hert dat stadelijck en altoos sou verteeren En sal dan nimmermeer in assche konnen keeren, Maer in een soeten brandt altoos onsterflijck zijn.
# Bredero/Aenspraeck vanden Oom tot de Nicht

AENSPRAECK VANDE OOM, TOT DE NICHT.
Stem: Helaes. Amour wat gaet my aen?
Nifjen, Nifjen, o gy dingh! Wilje noch niet aen het knechje? Klufje Klonters susterlingh Sprack me lestenst: hoort iens Brechje, Het! hoe legje staegh en neyt? Datsen Vryster! datsen Meyt!
Soo men moer! wel immers kijnt, Klufje kalde veul van Marten. ’t Is wongder (sey sy) hoe hy ’t pijnt, Soo lief hetty jou van herten; Brechje, sit hy staech en seyt. Datsen Vryster! datsen Meyt!
Heer! die knecht is soo estelt, Datsen hooft draeyt as ien meulen Sen Peet hetme soo veul vertelt, Spullen soumer wel of speulen Brechje leyt hy snachts en greyt, Datsen Vryster! datsen Meyt!
Is Marten murru, 't is gien noot, Hy het Apen en Meerkatten; Sen Peet hetme sen goet egroot, 't Is een Bom vol Spaensche Matten: Gaej Nifje, ierje scheyt? Datsen Vryster! datsen Meyt!
Seght Kees Jong Kees en Klaes Kloet, Datser spillen vry op steken: Van Proost, van Pronck, noch van Jaep Soet Daer wil ick niet iens van spreken, Siet dat jyer jou uyt dreyt, Datsen Vryster! datsen Meyt!
Je hebt op Bartje sin estelt, Maer wat souwjer me beginnen? Marten die het langt en gelt, Dat en hoeftmen niet te winnen, Ick raeje, datje noch wat beyt, Datsen Vryster! datsen Meyt!
Bartje (seghje) is ien geest, Die zijn weetje weet, te weten Dat hy moytjes schrijft en leest, Gaet daer iensjes wat van eten! Noch bedwinght jou sinlijckheyd, Datsen Vryster! datsen Meyt!
Brechje, vollight hy mijn leer, Laet jou Bartje niet bekallen, Wijsheyd, Godsvrucht, Deught, en Eer Is by Rijckdom niet met allen, Siet dat niemand jou verleyt, Datsen Vryster! datsen Meyt!
Inde Stadt en op het langt Word de Rijckdom miest epresen; Ter werreld is gien mierder schangt, Als beroyt van geld te wesen; Geeft Marten tavend goede bescheyd, Datsen Vryster! datsen Meyt!