# ’t Nieuws voor Kampen/Jaargang 3/Nummer 177/Televisie, onding of zegen

* Afkomstig uit ’t Nieuws voor Kampen, dinsdag 31 juli 1951, p. 4. Publiek domein.
TELEVISIE: ONDING OF ZEGEN? (II)
Filmindustrie wordt voor grote problemen geplaatst
Bioscoopbezoek in „T.V.-gebieden” dalende
(Van een speciale medewerker)
Zoals Amerika’s opvoeders en ouders tot voor kort worstelden met het televisie-probleem — dat, zoals in het vorige artikel werd beschreven, aanzienlijk in omvang is afgenomen door een beter begrip van de mogelijkheden van de T.V. en het afslijten van de „ruwe kantjes” — zo worstelt thans de filmindustrie met haar jonge, doch verbluffend sterke broer en felle concurrent, de televisie. Vroeger — dat wil zeggen tot voor enige jaren — moest men naar de bioscoop om een film te zien of om het nieuws van de week aan z’n ogen voorbij te laten rollen, thans kan men naar de bioscoop, daar ook thuis van een film valt te genieten (of te griezelen), gezeten in een gemakkelijke stoel, al moet hier direct aan toegevoegd worden, dat meestal de T.V.-films niet het nieuwste van het nieuwste genoemd kunnen worden. De meest ontembare kracht van de T.V. is echter niet het in de huiskamer halen van Hollywoods sterren, maar het feit, dat het „nieuws”, op ’t zelfde ogenblik dat het geboren wordt, op het T.V.-scherm getoverd kan worden. „Tijd” en „ruimte” zijn begrippen, welke door de T.V. bedwongen worden. Een base-ball wedstrijd, een rede van Truman, een worstel-demonstratie (uitzonderlijk in trek, er valt ook wat te zien) een show, Robert Montgomery, Thomas Dewey, Jimmy Durante, een „hearing” van een congres-commissie, al deze gebeurtenissen en persoonlijkheden verschijnen tienduizendvoudig gelijktijdig op de T.V.-schermen. Hier zit een kracht in, welke het Amerikaanse levensbeeld geheel verandert.
* VOORUITGANG
* Een kwart eeuw ge­le­den be­klaag­de Vol­mer Dahl­strand, voor­zit­ter van de fe­de­ra­tie van mu­si­ci van Mil­wau­kee, zich te­gen­over een bios­coop-eige­naar, dat de film het be­staan van de or­kes­ten-in-de-bak be­dreig­de.
* „Dat is de voor­uit­gang”, was het ant­woord.
* On­langs ont­moet­ten de twee man­nen el­kaar weer en de bios­coop-eige­naar be­klaag­de zich op zijn beurt dat de T.V. de bios­co­pen be­laag­de.
* „Dat is de voor­uit­gang”, ant­woord­de de heer Dahl­strand toen op­ge­wekt.
Thuis „uit­gaan” ge­mak­ke­lij­ker
De mil­lioe­nen T.V.-be­zit­ters, die als het wa­re zijn uit­ge­rust met een soort tijd en ruim­te ver­nie­ti­gen­de ver­re­kij­kers, gin­gen zich dus eens te meer be­den­ken, of zij wel een bios­coop­je zou­den pak­ken. Thuis „uit­gaan” was veel ge­mak­ke­lij­ker èn goed­ko­per. (Ja, het le­ven is in de Ver­enig­de Sta­ten ook duur­der ge­wor­den). Het bios­coop-be­zoek liep dus te­rug, dat was on­ver­mij­de­lijk. Het lag in de lijn der ver­wach­tin­gen. En die da­ling was niet ge­ring, in­te­gen­deel. Ver­ge­le­ken met vijf jaar ge­le­den, daal­de het aan­tal be­zoe­kers met 20 tot 40 pro­cent, doch al­leen in die stre­ken, wel­ke door een T.V.-zen­der wor­den be­stre­ken. Daar, waar de T.V. nog slechts van horen zeggen bekend was, bleef het bioscoop-bezoek constant. Talrijke theaters werden dan ook gedwongen hun deuren gesloten te houden: 70 in Oost Pennsylvania, 134 in Zuid Californië, 61 in Massachusetts, 64 in de omgeving van Chicago en ten minste 55 in de stad New York.
Goede films kunnen het bolwerken
Werkelijk goede films of werken, waarin een nieuwe ster schittert, (welke taboe zijn voor de T.V.) ondervinden weinig of in het geheel geen last van de T.V. „The great Caruso”, „Born yesterday” en „All about Eve” zijn hier het bewijs van. Vóór de T.V.-invasie was het bioscoopje pakken een gewoonte — althans voor velen — thans gaat men naar het theater, indien men werkelijk een film wil zien...... „de goede film doet ’t ’m nog steeds....” „kwaliteit telt”.... zijn enkele typerende uitspraken, waaruit blijkt, dat de sleur, welke vaak in het gaan naar de bioscoop zat, versleten is, of beter gezegd verdrongen is door een bewustheid van handelen.
Bezuiniging van 1.400.000 dollar per maand
Hollywoods gulden dagen zijn ontegenzeggelijk aan het tanen. Volgens de machtige heer Skouras van de nog machtiger „The Twentieth Century Fox” moest als gevolg van de T.V.-concurrentie zwaar bezuinigd worden. Daarom werd besloten de (bijzonder hoge) top-salarissen drastisch te besnoeien.... In 1947 betaalde Hollywood per maand nog 7.000.000 dollar aan salarissen uit aan 18.400 man, thans 5.600.000 dollar aan 13.600 man. Met man en macht wierp men zich dan ook op de productie van speciale televisie-films om zoveel mogelijk het vege lijf te redden. Hollywood zal echter niet uitsterven, daar de mens toch op zijn tijd naast de actualiteit ook wel eens de visuele roman, novelle of detective wil zien......
Meeste films niet het aanzien waard
De heer Y. Frank Freeman oud-voorzitter van de „Motion Picture Producers Association” verklaarde al geruime tijd geleden inzake de T.V.-film oorlog, dat men thans films moest maken, met zulk een magnetische ontspanningskracht, dat de man met het televisie toestel in zijn woonkamer liever naar de bioscoop gaat, dan thuis blijft zitten voor het T.V.-scherm. De heer Freeman wees er verder op dat jaarlijks zo’n 400 films gemaakt worden, doch dat slechts een enkel werk „uitstekend” genoemd kon worden, de grote rest heeft weinig om het lijf. Kwaliteit moet dus de basis vormen voor Hollywood in de felle strijd tegen de T.V. Dat Cecil B. de Mille’s overdadige stunt „Samson and Delilah” een plus voor Hollywood werd, kan teruggevoerd worden ten eerste op De Mille’s naam als regisseur en producer, maar tevens op de aantrekkingskracht, welke de namen van Victor Mature en Hedy Lamarr op het publiek uitoefenen. Was het zo, dat De Mille een betere acteur dan Mature had uitgekozen, doch een ster zonder enige schittering, en een Delilah even onbekend als miss Smith, doch beter Delilah tot leven brengend dan Heddy Lamar, dan zou de film geenszins een succes behaald hebben als het huidige. Hier doelde Freeman op: prop een film vol magnetische polen, die het publiek trekken, slechts dan valt tegen de T.V. te concurreren. Het grote huidige probleem is, dat Hollywood er niet op ingesteld is films te maken, welke bekostigd kunnen worden door hen, die de T.V. betalen: de adverteerders. Hoe de strijd zal aflopen, is nog niet bekend, doch de samenbundeling tussen „United Paramount Theaters” (een „keten”bioscopen) en American Broadcasting Company duidt er op, dat samenwerking de beide media — film en televisie — van vijand tot vrienden en bondgenoten kan maken.