OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bredero/O nacht, jaloerse nacht

LIEDT.
Stem: Esprits qui souspirez.
O nacht, jaloerse nacht die, teghen my versworen, Den Hemel t’mijnder spijt een nieuwe glants bereyt, Heb ick u dan van daegh so dick ghewenst te sporen, Tot hinder van mijn hoop en groote vrolijckheyt?
Elacy ’k had gehoopt dat ghy soudt overkomen Met doncker verwigh kleedt en swerte grijns vermomt, Maer als een somer dagh hebt ghy mijn hoop genomen Door u ghesterden sleep, daer ghy meed’ overkomt.
En ghy Sols suster comt neven de aerde snuyven, Om my ’t ondecken slecht toont ghy u aenschijn blanck, Ontsteeckt ghy so dijn licht als ghy alt stil gaet schuyven By die ghy soetlijck kust met vriendelijck ontfanck?
Indien ’t u maer gedenckt, verliefde schoon Goddinne, Wat vreuchde ghy ghenoot, als ghy hem hebt ghekust, Terwijl ick nu uytgae om kussen die in minne, Laet u vergulden glans soo langh wat zijn gheblust.
De fabel mach men wel voor onwarachtich houwen, Die seyt dat noyt de liefd’ u borst verwarmen kon, Want Pan heeft u bekent, ghelijck als ander vrouwen, Dewijl hy met een Vlies u suyverheyt verwon.
Heeft u het schoon gesicht eens Herders schoon ontsteken, En hebt ghy hem ghemint, gelijc men vast gelooft, In uwe hitte groot is u seel wel gebleken, Dat liefdens soete vreucht bedeckt wil zijn gherooft.
Doch doet na uwen lust u silvre hoornen blincken En laet u raders vry op ’t wijdste zijn ghestreckt, Met u gheleende licht sult ghy wel lang staen quincken, Eer ghy mijn liefde trou aen eenich mensch ontdeckt.
Och wat een moeilijck volc! o watte sno manieren, Dus laet op straet te zijn, alleenlijck om ’t gheklap! Vertreckt u uyt de mist, die u den hoest kan stieren, Den nacht gaet over, gaet en rust voor u ghesnap.
Ick gae, ick kom, ick vlucht, ick luyster en ick wandel, Mijn oogh dat draeyt altijdt na de ghewenste plaets, Maer ick en vorder niet, ontdeckt is al mijn handel Van moeylijc volc, jaloersch, wangunstich en vol haets.
Mocht ic een Coninc zijn, ick deed’ terstont verklaren, Dat niemandt op de straet sou moghen zijn by nacht, Alleen de Minnaers slecht woud ick toelaten garen, Soo yemandt anders deed’, ick straften hem onsacht.
O slaep, o soeten slaep, rust van ghewoone wercken, Die de ghedachten sluyt door uwe soete vreucht, Begoochelt Argus hooft dat al mijn doen sou mercken En schutten soo de lust, die hert en sin verheucht.
Maer ongheluckigh, ick verlies de tijdt en woorden, Mijn slaep verslonden is van ’t ongherust ghemoet: Terwijl ic aldus klaeg, so duyckt de nacht nae ’t Noorden En Aurora alree den Hemel open doet.
Ick gae om in te gaen, maer niet om te doen blijcken Wie dat ick ben, ick wil mijn mantel voor my slaen, Maer laes, ic werd’ gewaar dat s’al op my staan kijcken, Sonder ontdeckt te zijn kan icker niet in gaen.
Ken vreese niet voor my, ick brack een legher open, Om treden in ’t vertreck dat oyt mijn lust verborgh, Maer siet ic vrees, mijn vrou mocht dit met blaem bekoopen, Wiens rust ick duysent mael voor eyghen rust versorgh.
Wat sal ick? wil ick gaen? wat soud’ ic anders maken, Ick sie van langher handt den dagh op komen spoen, Bedrieghelijck hoop, gheluckigh zijn die smaken Een ander loon van liefd’, als quaet voor dienst te doen.
# Bredero/Om dat ick heb ghepresen

LIEDT.
Stemme: Pavane d’ Espagne, &c.
Om dat ick heb ghepresen Mijn waerde, soete Beck, Moet ick daerom nu wesen Ghehouden voor een geck? Dit’s u grootste ghebreck, Die uwe faem verslimt, Dat ghy so licht vergrimt En bitter schelt en schimt.
Doch twee ghewenste gaven Verleent u de natuur: Dat’s overvloet van haven En schoonheyt van statuur. Maer denckt, o Creatuur! En onthout dit van mijn, Dat dese dinghen zijn Niet anders als een schijn.
Dit maeckt meest alle Vrouwen Hoovaerdich en verwaent, Dat sy te veel vertrouwen Haer lieffelijck ghedaent: En alsmen haer vermaent, Dat een lustigh ghestalt Somwijl schielijck vervalt, Soo heeftmen sich verkalt.
Een rijck Vrou is lastich, Een schoone trots en stout, Een middelbaer stantvastich, Wel hem die sulck een trout: Die vint hem niet vervrout, Gelijck men, leyder! siet Dat nu soo veel geschiet, Daer ’t Wijf de Man ghebiet.
Ick merck Lief, u begeeren En u ghedachten hoogh, Die sien na weytsche kleeren Die cierlijck staen in ’t oogh. Al heeft de man geen boogh, Is ’t een schalck of een brief, Om ’t goet hebt ghy hem lief.
Comt na u een minder kijcken, Oprecht, vroom van gemoet, Die durft ghy wel uytstrijcken, Ja schelden voor een bloet, Ghy kent u schier te goet, Dat ghy hem eens siet aen, Off by hem wat te staen, En dwinght hem stracx te gaen.
Maer, Lief, het spijtich spreken Van een mont snaver-snel, Noch dreutsche, scheetsche treken, Of een stuurs wesen fel En voeghen niemant wel; Besonder, so men seyt, Past voor een Jonghe Meyt Beleefde vriend’lijckheyt.
Want ’t rat van Avonturen De rijckdom licht verkeert, En schoonheyt mach niet duren, Soo d’ondervindingh leert, Dus eer ghy dees ontbeert, En eer ’t u qualijck gaet, Betoomt u woest gelaet En straffe sinnen quaet.
# Bredero/Ooghen vol Majesteyt

NEU-LIEDEKEN.
Op de Voyse: Aenhoort doch myn gheklach, ghy Ruyters, &c.
Ooghen vol Majesteyt, Vol grootsche Heerlijckheden: Hoe komt dat ghy nu scheyt Van u Eerwaerdigheydt En soete aerdigheyt: Laas! wat lichtvaerdigheyt Aanneemdy sonder reden?
Van waar komt dit versmaan? Voorwaar ick kant niet sinnen, Noch geenerwijs verstaan De oorsaack van dit gaan: (U quelt misschien een waan) Soo ic u heb misdaan, ’T is met te veel minnen.
Die Waan quelt u misschien, Dat ic u soeck te vryen ’K heb noyt soo hoogh gesien Of ic wist wel op wien: Want die machtighe Lien Die soecken te ghebien En dat can ic niet lijen.
Ik ben te groot van moedt Om yemandt yet te achten Om Rijcdom of om goedt; Sot is hy die 't ooc doet. Ic prijs u Edel bloedt, Dat God'lijc is ghevoedt Met Hemelsche ghedachten,
Daar ghy myn vaack met speest Als ic hier quam verkeeren, Ootmoedich en bevreest, Voornaamlijck aldermeest Om u geswinde gheest! 'K heb noyt soo stout geweest, Dat ic u dorst begheeren.
Maar lieve oogjens bly, En heught u niet het wencken? En t' gluuren van ter sy? En t'loncken teghens my? Soo vriendelijc als vry? Nochtans op vryery Heb ick noyt willen dencken
Hoe sou eender van staet Als ick, dat dencken kunnen? Hy mocht: door feyl van raat, Oft om syn eygen baat! O Vrouwelijck Cieraat! Ick sou u soo veel quaat Om myn niet mogen gunnen.
Ghy siet mijn Liefde in Met innerlijck meedooghen. Ick kent, dat ick (Vriendin) U als myn Ziel bemin, Maer eer ick meer begin, Ghy sluyt my uyt u sin En bandt my van u ooghen.
Ooghen! ist dat ick dan Myn lantwinning moet derven? So bid ick: ziet een an My! d'Alderdroefste Man Die oyt Moeder ghewan, Overmits dat ick van
De braefste ziel moet sweren.
 Kan Verkeeren
 Bredero.  
 Madamselle
Madame Madalena Stocmans
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia Militare (2)

| ← Con­cor­dia. Een­dracht | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia Mi­li­ta­re. Krijghs-Een­dracht, nae de Me­dag­lie van Ner­va, p. 98 | Con­cor­dia. Een­dracht → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia Militare. Krijghs-Eendracht, nae de Medaglie van Nerva.
EEn Vrouwe die in de rechter hand een Steven van een Schip hout, alwaer een vlagge op ſtaet, daer in ’t midden twee handen, die te ſaemen gevoeght zijn, ſtaen, waer mede de Trouwe wort beveſtight, met deſe letteren Concordia exercituum.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Contento (2)

| ← Con­ten­to. Ge­noe­gen | ‘Con­ten­to. Ge­noe­gen, Ver­maek’ door Ce­sa­re Ri­pa | Con­ten­to. Ge­noe­gen, Ver­maek → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 159. Publiek domein.
Contento. Genoegen, Vermaeck.
EEn Ionghman prachtigh gekleet, met een Rapier op ſijne zyde vol Eedelſteenen beſet, en een Vederbos op den Hoed, hebbende in de rechter een ſpiegel en een ſilvere becken, dat hy aen ſijn zyde houdt, vol geld en koſtele juweelen. Het genoegen, dat aen deſe kleyne geluckſaligheyt hanght, waer door men ſich in dit leven verheught, komt voornaemlijck door de kenniſſe van de goederen, die men beſit, want wie ſijne eygene goederen niet kent, hoe groot dieſelve oock mogen weſen, die kan geen genoegen voelen: en blijven alſoo ſijne belooningen bedrieghlijck, by hem ſelven.
Daerom wort het beeld van Genoegen gestelt, dat het ſich ſelve in den Spiegel beſiet, en alſoo ſpieglende, verblijt hy ſich, dat hy rijck, ſchoon en prachtigh is, ſoo aen ziel als lichaem: ’t welck het geld en de kleederen, te kennen geven.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia insuperabilis

| ← Con­cor­dia Mi­li­ta­re. Oor­loghs Een­dracht | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia in­su­pe­ra­bi­lis. On­ver­win­ne­lij­cke Eend­racht, p. 98 | Con­cor­dia. Een­dracht → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia insuperabilis. Onverwinnelijcke Eendracht.
VOor de onverwinnelijcke Eendracht, wort de gewapende Spaensche Gerion uytgebeeld met drie hoofden, elck met een gouden kroon, ſes armen, en ſoo veele beenen, die in de rechter hand een Spieſſe draeght, in de ander een bloot Sweerd, en in de derde een Scepter: en de drie ſlincker handen, ruſten op een Schild. Men ſeght dat Gerion geweeſt is Koninck van Hiſpanien, en overmits hy drie Rijcken hadde, ſoo wierde hy drie-lyvigh genoemt, als of hy drie lichaemen hadde. Hy is van Hercules vermoort, andere ſeggen dat het drie Broeders waeren, en ſoo Eendrachtigh, als of het een lichaem geweeſt waere.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Contento (1)

| ← Me­di­ci­na. Ge­nees­konst | ‘Con­ten­to. Ge­noe­gen’ door Ce­sa­re Ri­pa | Con­ten­to. Ge­noe­gen, Ver­maek → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 159. Publiek domein.
Contento. Genoegen.
EEn Iongelingh in ’t wit en geel gekleet, toonende de naeckte armen en beenen, met de voeten gevleugelt, en in de rechter hand ſal hy een gouden Appel hebben, en in de ſlincker een ruycker van bloemen, weſende gekroont met Olijftacken, hebbende op ’t midden van de borſt een Rubijn.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia di pace

| ← In­te­res­se. Ey­gen-baet | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia di pa­ce. Een­dracht van Vree­de, p. 97 | Een­dracht nae der Ouden uyt­beel­din­ge → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia di pace. Eendracht van Vreede.
EEn Vrouwe met twee Overvloets Horens, die aen malkanderen gehecht zijn, weſende dit de vereeninge vande gedachten en van den wille van verſcheyden perſoonen. In de ander hand ſal zy een vat met vier hebben, vermits de Eendracht uyt de onderlinge Liefde voortkomt. Dit wort tot gelijckeniſſe genomen van het materiale vier, zijnde een werckinge van inwendige brand des gemoeds.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Confermatione dell’ Amicitia

| ← Lo­gi­ca. Be­wijs­konst | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­fer­ma­tio­ne dell’ Ami­ci­tia. Be­ves­tin­ge van Vriend­schap, p. 58 | Cu­sto­dia. Be­wae­rin­ge, Be­scher­min­ge → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Confermatione dell’ Amicitia. Beveſtinge van Vriendſchap.
EEn Maeghdeken met een krans van verſcheyden bloemen, weſende ſeer ſchoon in ’t groen gekleet, houdende in de rechter hand een criſtallijne ſchaele vol roode wijn, die zy met een ſoete bevalligheyt en aengenaeme zeedigheydt, aen een ander overlevert. Iongh wortſe gemaelt, met een bloemekrans en groene kleederen, tot een teycken van vrolijckheyt, gelijck het den geenen betaemt, die ſich in de vriendſchap ſullen verbinden en vereenigen. Zy wort gemaelt, datſe een ſchaele met wijn aen een ander overlanght, om dat de ſchaele of beker, die zy malkanderen in de bancketten toebrengen, en waer mede zy onderlinge den anderen tot drincken noodigen, niet alleen een gebruyck is van onſe tijd, maer oock een oude gewoonheyt. En hier door worden de geeſten of gemoederen der vrienden, opgeweckt om ſich te vereenigen, en in de vriendſchap te beveſtigen. En tot teycken deſſelven, ſeght Homerus in ſijn Ilias, dat Achilles beſtelde, datmen ſijnen beſten vriend Patroclus, den aldergrootſten beker ſoude geven, die hy hadde: en dat hy die oock aen Vlyſſes en d’andere Griecken, om uyt te drincken, ſoude overlangen, en dat van den ſterckſten wijn. Nergens anders om, dan om te doen verſtaen, dat hy deſe voor ſijne liefſte vrienden hiel. Daer van aldus geſeyt wort:
en wat laeger wenckte Ajax, Vlyſſes toe, dat hy een dronck ſoude doen aen Achilles, ’t welck Vlyſſes dede.
En wat voorts op dit drinckgelagh volgt, daer van is Homerus vol, al tot een teycken van de vereeninge van vriendſchap.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Consuetudine

| ← Cos­cien­za. Ge­wee­ten | ‘Con­sue­tu­di­ne. Ge­woon­te’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ava­ri­tia. Gie­rig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 168. Publiek domein.
Consuetudine. Gewoonte.
EEn oud Man, die daer gaet, met een grijſen baerd, leunende met d’eene hand op een ſtock, alwaer een letter-rol aen vaſt is met deſe woorden, Vires acquirit eundo, dat is, al gaende krijght het kracht. Draegende op de ſchouder een hoop konſtige inſtrumenten, en ter ſyden is een rad om Meſſen te ſlijpen. De Gewoonte druckt in onſe ſinnen de gedaenten van alle dingen, en bewaertſe voor de Naekomelingen, en maeckt datſe billijck en betaemlijck zijn, en ſtelt nae haer believen verſcheyden wetten, in ’t leven en ommegangh der Menſchen. Oud wort hy gemaeckt, vermits door het lange gebruyck, de achtbaerheyt of het aenſien beſtaet, en hoe ouder zy is, dies te vaſter ſtaetſe op haere voeten, ’t welck beduyt wort door de ſpreucke, die de oude Man in de hand heeft, ’t welck oock paſt op het rad, dat welcke ſoo ’t niet beweeght en ommegedrayt wort, ſoo heeft het geen kracht om ’t yſer af te nemen noch te ſcherpen: Inſgelijx mede, wanneer de Gewoonte, door de oeffeninge niet beweeght wort, ſoo verkrijght het geen aenſien, maer keerende rontom, wort de Wille in ’t willen ſoodaenigh vereenight, dat ſonder te verkrijgen de kenniſſe van de bepaelinge der Reeden, houtſe evenwel de gemoederen vereenight in een ſelve beſigheyt, en bewaertſe daer in ſtantvaſtelijck. Daerom ſeytmen, dat de Wetten van de Gewoonte ſoo vaſt zijn als de Keyſerlijcke Wetten ſelve, gelijck oock in alle konſten en wetenſchappen, om een twijfelachtige ſaecke te beproeven, ſoo wort het gebruyck in bedenckinge genomen, ’t welck hergekomen is door een algemeene toeſtemminge, als of het ſchier onmogelijck was, datter iet ſtrijdigh ſoude zijn tegen ’t geene alreede beproest en goet gevonden was. Daerom ſeght Horatius dat de heerlijcke woorden van een Poeet, moeten genomen worden van de gewoonte. In ’t korte ſoo wort dit gemerckt en waergenomen in alle dingen; ten eynde deſe nootwendige ſchoonheyt niet worde geſchent in den loop van den burgerlijcken ommegang, en daerom draeght hy op ſijne ſchouderen een bondel met konſtige inſtrumenten of wercktuygen die de Schilder hem kan geven, nae dat het hem ſal believen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Contento (3)

| ← Con­ten­to. Ge­noe­gen, Ver­maek | ‘Con­ten­to. Ge­noe­gen, Ver­maek’ door Ce­sa­re Ri­pa | Con­ten­to Amo­ro­so. Min­lijck Ge­noe­gen → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 159. Publiek domein.
Contento. Genoegen, Vermaeck.
EEn Iongelingh in ’t wit en geel gekleet, toonende ſijn naeckte armen en beenen. De voeten ſullen gevleugelt zijn, houdende eenen gulden Appel in de rechter hand, en in de ſlincker een Ruyker met ſchoone bloemen. Hy ſal met Olyven gekranſt zijn, en midden op ſijn borſt ſal een Robijn uytblincken.
# Bredero/Van dat Aurora vroeck

SONNET.
Van dat Aurora vroeck den dacht begint te kippen En toont haar Paarden woest met teughel en ghebit En viert haer Standaart uyt, van Rosen root en wit, De Torens schoon vernist en schittert op de Clippen,
Dan schijndy, O mijn Lief! my crachtich te ontslippen, Wanneer ick waande meest te raaken int besit Van Min, van lust. Mijn Hart, mijn Troost, wel hoe, En cleefden ghy niet stracx u Lippen aen mijn Lippen?
Laas, ’tis gheswinde droom, nu ick het wel bekijck. Wat is de layder Dach de Nacht al onghelijck, Want ick en kon mijn vreucht ten vollen niet betoomen.
Vervormt my soo de schim van een vermeynde schijn? O Goon, hoe zoet souw dan het eyghen wesen syn: Vergunt my dat Juppijn, of laat my eeuwich droomen.
# Bredero/Vervolch

VERVOLCH.
Der Vrunden waare Liefd’ en Aver-oude Trouw  Is voor Heer Delio an Laselva ghebleecken  In voeghen dat ick niet vrymoedich dar wtspreecken Wat dat ick voor het hooghst’ of voor het grootsten houw:
De broederlijcken Jonst of boosheyt vande Vrouw,  Die verghen dorst an d’een om d’ander te doorstecken,  Om dat hy was ghetrouwt, o spijt! o lust tot wreecken; Hoe haast, maar meest te laat, soo baart gy het berouw.
 De schalcke Cinthia soo knap als sy maar hoort  De looghentijng straatmaar van d’onghedoode Moort, Claaght sy den Moorder an en leyt hem valsche laghen.
 O dubbelheyt deurtrapt: Wee hem die licht ghelooft,  Leest me op-merck en vlecht een Lauwer-crans om ’t hooft Des Duytschen Rymers, dies met eeren wel mach draghen.
# Bredero/Vraaght ghy, waerom sucht ghy so seer

LIEDEKEN.
Stemme: Nachtegael kleyn wilt vogelken, &c.
Vraaght ghy, waerom sucht ghy so seer, Dat doet my wel nu. En ben ick u Lief, ick ben u niet veer? Ja Vriendinne, mijn sinnen, die minnen Alleenigh u.
U by-zijn mishaeght my niet, ach! Noyt liever stond: Maer dat ick niet by u blyven mach Doet mijn suchten, ja vruchten en duchten, O rooder mand!
Ick wensch dat ghy genieten ’t Geen ghy my geeft, Dat is een over-soete vreught, Die begeerlijck en heerlijck, doch eerlijck Om ’t herte sweeft.
De vreese van ’t verand’ren haest Doet my suchten soo, Soo dat mijn blijdschap suft verbaest. U uytghelesen, ghepresen, eel wesen Derf ick seer noo.
U lodderlijck wesen braef en fris Verheught my ’t hart, Maer ick weet wat my nakende is, Door u derven te erven een sterven, Daaglijcks met smart.
Is dan dit sucht soo sonder reen, Seght liefste dra? Ick acht wel ghy sult seggen neen: Op mijn jahgen en klaghen of vraghen, Seght daer op ja.
Prines, mijn liefde is soo groot, Sy neemt niet af, sy blyft by my tot inder dood, S’wil lijen, verblijen, of glijen Met my in ’t graf.
# Bredero/Van Gierighe Gerrit en Modde van Gompen

VAN GIERIGHE GERRIT EN MODDE VAN GOMPEN.
Stem: Daer ick gister avond quam, daer scheen de, &c.
De Gierighe Gerrit, die lebbige dief, Die vrijt nu zijns ghelijck, Wangt hy het Modde van Gompen lief, Die leelijck is en rijck.
Sy het ien asingt ruym van vel, Niet muisvael, noch niet bongt, Na ’t rotte-graeu gelijcket wel, Maer swart wst inde grongt.
Haer tangden zijn Kastangie bruyn, Heur lippen pimpelpaers, Se het ien veurhooft tot heur kruyn, En hier en daer wat haers.
In haer vermaelde wangen blieck, En in heur moye kin, Daet sietmen ’t leger vande Grieck En trotsche Troyen in.
Se is geborst, gebuyckt, gebilt En louter inde vangh, Praet van Rosbaijer soo ghy wilt, Dees het ien ander gangh.
Dit monstrum oft gediert Dat voert soo hooghen pracht, Daer wordt ghien snof, gien snee versiert, Of’t is heur daegh’lijcx dracht.
Gerrit is wat root en wat blaeu, Wat paers, wat kakelbongt, Sen tangden an ien wouw klaeu Staen averechts in sen mongt.
Hy sieter no soo Jongetjes uyt, Wangt hy het corts ehaert, Na dat hy schoon wat uyt eruyt, Kreegh hy sen twiede baert.
Hy is soo anxstelijcke moy, Men vreest datmen hun siet, Sijn Vaer het brieven van Octroy, Men macht na-drucken niet.
So yemandt noch een stempel vindt, Die kaptse vry an twee En drijftse met die woeste wint Diep inde Zuyer Zee.
# Bredero/Van Gijsjen, En Trijn Luls

VAN GIJSJEN, EN TRIJN LULS.
Stemme: Si c’est pour mon pucellage.
So haest as Gijsjen had vernomen Dattet Kermis was in Stee, Nam hy sen tuyg, sen poppe-goed mee, Om wat eerlijck uyt te komen Stack hy veeren op syn hoedt, Wangt de Eer is ’t waerste goet.
Gysjen in nae Stee gevaren Met Trijn Luls, syn lieve Sangt, ’t Was de moyste Meyd van ’t langt, Dus most hy zijn eer bewaren, Daer hy in was op evoet, Wangt de Eer is ’t waerste goet.
Als de Kramers Gysjen sagen, Riepen sy: kom, koop wat vaar! Wilje niet? ick houme waar. Gysje dorster niet na vragen, Soo eerlijck was syn gemoedt, Wangt de Eer is ’t waerste goet.
Door ’t gequel en stadigh bidden En op Trijnten Luls versoeck, Koft hy noch ien lange koeck, Die brack hy doe juyst in ’t midden. Deynckt wat Liefd’ en Eer al doet, Wangt de Eer is ’t waerste goet.
Gysjen gingh wringen en duwen d’Hiele koeck in sen holle mongt, Sagger uyt soo kakel-bongt, Datter ien mensch schier souw of gruwen Soo eerlijck had hy gewroet, Wangt de Eer is ’t waerste goet.
Onder ’t brassen en dit slempen, Wou noch Gys enckel te bier; Sus, sey Trijn, ’t is geen benier, Stee-Luy souwen daer op schempen, Latet, ’t is de beste voet, Wangt de Eer is ’t waerste goet.
’s Nachts ging Gysjen Trijntjen prysen, En hy sey: gy bint soo moy, Was ick nou met jou in ’t hoy, Daer sou ick jou iens bewysen Hoe men liefde eeren moet, Wangt de Eer is ’t waerdste goedt.
Sus, sey Trijntjen, houwtje hangden, Of ick word aers uyt me kraft Wilje wat doen, soo doettet saft, Hebje gien Eer! wat duysent schangden ’k Rae niet Gysjen datjet doet, Wangt de Eer is ’t waerdste goedt.
Onder dit stormen en dit woelen, (Seyden hy:) wel Trijntjen Luls, Maackje hier om soo veul spuls! Ghy meught immers mijn wel voelen Van men hooft al tot me voet, Wangt de Eer is ’t waerdste goedt.
Nou Gys (sey sy) laet die woorden, Praatme niet mier vande Eer, Maar as je wilt soo komt vry weer; Ick miende, ghy sout mijn vermoorden, Och het eyndt dat was soo soet! Wangt de Eer is ’t waerdste goedt.
Vrome Dochters, rijck in Eeren, Soo ghy vreest de schande groot, Geeft jou doch so ver niet bloot: Wilt van vryers niet begeeren, Wildy sijn ge-eert, gegroet, Wangt de Eer is ’t waerdste goedt.