OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Een nieu liedeken op de wijse: Swinters Somers even groen
## EEN NIEU LIEDEKEN

op de wijse: Swinters Somers even groen.
Christelicke broeders hier beneven, Soeckt nu u salicheyt met vlijt; Wilt na des Heeren woort nu leven Soo meucht ghy eewich zijn verblijt; Want de tyrannen zijn verbeten Die ons vervolch deden aen; dAfgoden beelden zijn om ghesmeten; Dat heeft die Vivelegeus ghedaen.
Papen en monicken moeten nu loopen, Alsoot nu blijct int openbaer; Die haer verdiensten pleghen te vercoopen, Voor haer en quam noyt droever maer; Gods volck pleghen sy te vernielen En deen haer in speloncken gaen; Nu loopen sy selfs met kackhielen; Dat heeft die Vivelegeus ghedaen.
Metten en vesperen, wilt hier op ghissen, Die zijn nu heel ter neder ghevelt; Completen, vigiliën, ende missen, Daer sy af ontfinghen vele ghelt, Twert haer nu te rechte vergouwen Sevenvout, na Davids vermaen; Men gheeft nu oock gheen ghelt van trouwen; Dat heeft die Vivelegeus ghedaen.
O lieve ghecapte ende gheschoren, Hoe ist met u nu dus verkeert, Datmen u hier niet meer en wil hooren, Hoe wel ghy zijt ghesalft, ghesmeert? Men plach u goeden dach te bieden Op de merckt int openbaer plaen; Nu moet ghy uut u vette keuckens vlieden; Dat heeft die Vivelegeus ghedaen.
U leering en is niet Gods woort puere, Die ghy dus lang hebt voortghestelt; Daerom wortse nu na de schriftuere Uutgheroeyt al met ghewelt; Het volck en wil niet meer aenbeden Jan Melis in die halve Maen; Hy is certeyn met voeten ghetreden; Dat heeft die Vivelegeus ghedaen.
Princelicke papen, papisten alle gader, Ick rade u na mijn beste verstant: Loopt en bidt tot den paus u vader, Dat hy de geusen int Nederlandt Inden ban wil doen op alle dese plecken, Oft sy sullen u noch stellen op raen; Het volck dat acht u nu voor ghecken; Dat heeft die Vivelegeus ghedaen.
# Een nieu liedeken op die wijse: Vader onse in Hemelrijck
## EEN NIEU LIEDEKEN

op die wijse: Vader onse in Hemelrijck
Hoort toe, ghy minschen groot en cleyn, De Christus soect met herten reyn, Hoe dat de werlt is verblent, Alsomen siet oock omtrent; Den minsch stelt hem tondegen aen; Seer weynich op Gods wegen gaen.
De een de hout het mit Calvijn, Die ander wil een luyter zijn, De derde blijft noch een papist, Die vierde is een mennonist; Sy zijn certeyn al heel gedeelt, Want haer geloof noch seer veel scheelt.
Christus de is voor u gecruyst. Hoe sydy dan soo onbesuyst, Dat ghy een ander kiest dan hem? Leeft na zijn woort, anhoort zijn stem, En keert u doch van alle quaet; Dat dunct my te zijn den besten raet.
Deen roept seer luyt vivele gues Mit Woorden fier en gloriues, Dander vivele cardinael Mit woorden bitter als regael; Dit schiet niet sonder groot party; Men merct daer oock geen christen by.
Men slaet, men vecht al om dit woort; Het maect veel twist en oock discoort, Niet alleen hier maer over al, Alsomen siet; hoort dit verhal. Het is schier houcx en cabbeliaus; Het mocht wel dienen tot veel raus.
Tgeloove is een gacf van Godt. Hoe is de mins dan aldus sodt, Dat hyt in dwingen wil mit cracht; Hoe veel zijnder ter doot gebracht Al mit het water, swaert en vier! Dit oock is geen christen manier.
Al maect de minsch veel mont gevaer, Zijn reden is een vont niet waer; Hy blyft vol boosheyt en bedroch. Dies machmen nu wel seggen, och, Dat hy al op een ander siet, Zijn eygen faut en merct hy niet.
Ghy sijt, so Paulus heeft ghebrieft, Malcander schuldich niet dan lieft; Noch spreect Christus gebenedijt: Daer an bekentmen talder tijt Dat ghy mijn lieve jongers bint, Als ghy malcander recht bemint.
De vader sprack mit woorden schoon: Dit is myn lieffste beminde soon, Daer in ick hebbe behagen goet, De al ons smert, ons plaghen boet; Hoort hem alleen, hy leert u best, Betrout op hem int eerst, int lest.
Bidt dat dees prins sterct u gheloof; Ick weet: hy sal niet wesen doof, So veer als ghy op hem betrout; Hy sal verhooren jonck en out; Duecht volstandich altijt blijft, Also Gods woort ons claer beschrijft.
# Een nieuwe lente op Hollands erf

Een nieuwe lente op Hollands erf
Keek niet door ’t volle zomergroen De gele pij al van den herfst, Waar straks het schoone jaar in sterft...? Daar viel weêr, buiten elk seizoen. Een nieuwe lente op Hollands erf.
De dagen keerden licht van lust, De nachten van belofte zwoel – Mijn hart, door 't blinde bloed ontrust, Als in een doolhof op gevoel Tastte naar ongeweten doel...
Daar zag het midden in den hof Uw oogen, waar verlangen sliep, Zich openen tot bloemen diep – Daar vond mijn hart zijn zingens stof, Daar rees het stomme bloed en riep:
“Dat hebt gij goed en vroom gedaan; Want die vertrouwen haasten niet; En diep in ’t hart uws volks verstaan Het bloed dat kruipt, waar ’t niet kan gaan; Totdat het breekt in lucht en lied:
“Dezelfde grond, hetzelfde veld, Waar ons gemeene dooden zijn In hun verheerlijking besteld, Oefent aan u zijn zoet geweld Van levens Mei en hoogfestijn!
“Hoe rijker gij beminnen moet, Te minder schieten wij tekort! Een wedstrijd zal het zijn voorgoed In liefdes eerlijke’ overvloed, Die door geen deelen minder wordt!
“Al wat van u hoort, lijven we in Met u bij Hollands huisgezin, Nu in uzelf verweezlijkt werd De zoete zekerheid van ’t hart: Daar is geen Meimaand zonder min!...”
Gelijk de nachtegaal zijn gaai
Opvoert aan immer heller toon Zal mijn verrukking lichterlaai De wieg omzingen van Uw zoon,
Het kind van liefde op Hollands troon!
Het laatste couplet was op de rijmprent weggelaten.
# Een nieuw liedeken, tot loff Zijnder Excelentie
## EEN NIEUW LIEDEKEN, TOT LOFF ZIJNDER EXCELLENTIE

Op de voys: Babel is nu ghevallen
O Heere, geeft soo lange leeft Het edel Nassous bloet voorspoet, Want hy gewis ghenadigh is En doet syn vyant goet.
Hy is present een instrument Deur uwe handt te velt ghestelt Zijn vrome daet wort vroegh en laet In uwen naem vertelt.
Al hebben zy met schanden, fy, Orangiën vroom vermoort verstoort, Zijn edel zaet heeft Godt te baet; Hy komt hun kloeck aenboort.
Al waert ghetal ons vyandts al Veel duysenden, te veldt gestelt, Wanneer Godt wil doet hyse stil Vergaen, als sneeu die smelt.
Dit is den troost (hoort mijn propoost) Voor 's Hollandts hoopken kleyn, certeyn, Waer d' overhooft aen Godt ghelooft Als een Christen lidt reyn.
Alleen de eer komt u toe, Heer, Die desen Heldt gheschiet, om niet, Want die ghy wilt gheeft dy den schilt, Soomen merckelyck siet.
# Een nieuw liedeken, waerin de Coninck van Spaengiën claecht over de Nederlanden, ende hun antwoort daer teghen
## EEN NIEUW LIEDEKEN, WAERIN DE CONINCK VAN SPAENGIËN CLAECHT OVER DE NEDERLANDEN, ENDE HUN ANTWOORT DAER TEGHEN

Na de wyse: Heer ic wil u uut s’herten gront
DEN CONINCK O ghy Nederlanden seer fel, Waerom valt ghy my dus rebel, En teghen my alsoo weerspandich Voert ghy den crijch seer onverstandich?
NEDERLANT O coninck, wy weten seer wel, Dat ghy altoos, hoort mijn vermel, Neerstich uutspreyt al met verlanghen U net om ons daerin te vanghen.
CONINCK Ick heb u in het Nederlant Mijn gouverneurs tot troost ghesant, Die ghy altsamen hebt verstooten, En hielt met 's princen bontghenooten.
NEDERLANT Duckdalf dat was een ouden boef Die niet en quam tot ons behoef Hy was zoo vol van onghenaden; Met bloed kond' hy hem niet versaden.
CONINCK Wat docht u dan van Don Lowies? Was dit niet uus conincks commies, Van my ghesonden in dees Landen? Maer gaeft u niet in zijnen handen.
NEDERLANT Zijn leven oock en was niet reyn; God nam hem wech uut d'aertsche pleyn. Hy was oock bitter ende nydich, Op ons arm volck oock seer partydich.
CONINCK Ghy zijt wel weert wat u gheschiet, Dat ghy u niet wel en beriet Doen ick u sant ander vassallen, Daer ghy af hielt oock niet met allen.
NEDERLANT Don Jan die hebben wy ontfaen, Maer had een schaepsvel aenghedaen, En doe hy ons begon te wieghen, Sachmen dat hy ons wou bedrieghen.
CONINCK Millos diablos moeten saen U wech-voeren luut deser baen; Daerom salt uwe prins becoopen; De doot sal hem haest overloopen.
NEDERLANT Ons prins en is maer eenen man, Veel helpen hy ons niet en kan; Maer soo ghy hem brenght om het leven, Daer sal noch menich paep om sneven.
CONINCK Soo menich starre, siet, alsser staet, Soo menich ruyter end soldact Sal ick int landt hier neder sinden Om u altsamen te verslinden.
NEDERLANT O coninck, ghy lastert den Heer, Want ghy en hebt doch gheen macht meer Dan u van Godt en is ghegheven, Die u voor ons noch sal doen beven.
# Een nieu liedeken van Duckdalba
## EEN NIEU LIEDEKEN VAN DUCKDALBA

Op de wijse: Den Ouden Man by de vyere satt, etc.
Wie wil hooren een nieu Liet, En dat sal ick u singhen, Vanden ouden man die Ducdalve hiet; Tzijn also vreemde dinghen.
Hy heeft begonnen in ons lant Van sconincks weghen te comen; Maer zijn rancken en blancken zijn al bekant: Het zijn al blaeuwe blomen.
Die privilegiën cleyn noch groot Wil hy gheen steden laten; Die vroomste des landts heeft hy ghedoot. Versmaedt raedt ende staten.
Papen en papisten allegaer Hadden na hem verlanghen; Nu dancken sy Melis, der papen vaer, Dat hy is wech gheganghen.
Hy is met processy inghehaelt, Men ginck daer al slampempen; Nu vaert hy wech, heeft niemant betaelt, By nacht soo gaet hy schampen.
Den ouden man is alsoo beus: Sy willen voor hem niet nijghen; Sy roepen veel liever: vive le geus, Dan hij den thienden sou crijghen.
Hy wilde wel maken eenen soen, Maer ons gaet daer af walghen; Wy mercken wel aen het valsch pardoen: Het zijn al radt en galghen.
Zijn conterfeytsel van metael Dat mach hij wel weer breken; De herten ontloopen hem altemael Al inder geusen preken.
Die prins oprecht, dat edele bloet, Hadd hy soo gheerne verraden; Maer Godt heeft door den prins seer goet Den tyran seer beladen.
# Een nieu liedeken op de wyse: Adieu Pieronne, ende Tervane
## EEN NIEU LIEDEKEN

op de wyse: Adieu Pieronne, ende Tervane. Ofte Bragart de France
Ach Heer, hoe moet ick clagen Tgene dat ic sie gebeuren: Hoemen in dese daghen Dijn schaepkens siet verscheuren; Door spaus erreuren So loopen sy verdwaelt; De harders die haer stueren Hebben den wech gefaelt. Vliedt Baäls papen, Babels religioen, Die Christus arme schapen Met drec van menschen voen.
So sy in Daniëls tijen Versierders gruwel leerden, Door menschen fantasijen Het simpel volck verkeerden, So siet men ons gheleerden Dat selve werck bestaen; Maer so sy doen vermeerden, So salt haer noch vergaen. Vliet Baäls papen, Babels...
Zy maken haer afgoden; Die doense tvolck aenbeden, Twelc God claer heeft verboden Int woort na Moses reden; Zy bruycken vreemde zeden Recht na haer droomen vry, So haer voorvaders deden; Twoort Gods verlaten sy. Vliet Baäls papen, etc.
Zy drijven tvolc met hoopen Op eyghen deuchtsaem wercken, En stellen te vercoopen Den hemel, so wy mercken; Dit zijn spaus clercken, Die tvolck so leyden blent; En Christus dienstich stercken Wort onder haer geschent. Vliet Baäls papen, etc.
Lof God, tis beter comen: tWoort can haer wel regeren; Haer dootlicken verdomen Dat sietmen gantz mineren; Nu is haer 't lamenteren, End ons, door Christum, vreucht; O kinders, wilt gauderen Int lustich licht verheucht. Vliedt Baäls papen, etc.
Al haer vermomt versieren Is nu int openbaere; Den Prince der Princhieren Stelt haer boevery int clare; Heur dierbaer waere En wert niet meer ghesocht; Coemt wech, vliedt Babels schaere; 'Trecht is ons wederbrocht. Vliedt Baäls papen, etc.
Wee u, ghy blinde guylen, Baäls valsche propheten, Waer onder wildt ghy schuylen? U decksel wert versteken, U mate is u ghemeten, Ghetelt is uwen loon; Gods woord heeft bijna geten 't Ciraet van Babels croon. Vliedt Baäls papen, etc.
Stelt u duvels practijcken By twoordt der waerheydt reene, En siet of sy is te gelijcken; Oordeelt na twoort alleene. Neen, daer zydy te cleene; Twort goet ghemaect met cracht. Dus loopt gy dan als eene Moetwillich inde gracht. Vliedt Baäls papen, etc.
Veel meer had ick gheschreven Van haer gedroomde logen, Maer elck heeft wel beseven, Hoe datse weynich dooghen; Schout nu na dijn vermogen tFenijn, bout op Gods woort, Want twoort en Babels zogen En dragens geen accoort. Vliedt Baäls papen, etc.
Prince: die soo gevoelen En dwoort der Waerheydt prijsen, Wilt haren dreck afspoelen; Laet u van Christo wijsen, Op dat ghy int verrijsen Met Christo onbevleckt Eewich meucht verjolijsen, In heerlickheyt perfect. Vliet Baäls papen, Babels religioen, Die Christus arme schapen, Met dreck van menschen voen.
# Eene Scherts van Filips II

| Het Huis Honselaarsdijk in 1638 enz. (1886) door A. L. G. Bosboom-Toussaint Eene Scherts van Filips II | Don Antonio Sondez → |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door Charles Ewings (bij drukkerij Thieme, Nijmegen). Herdruk
[ Inhoud ]
Inhoud van EENE SCHERTS VAN FILIPS II (maakt geen deel uit van het oorspronkelijke werk)
# Groninger Courant/1776/Nummer 57/Haarlem den 11 Juli

HAARLEM den 11 Juli. De Akademie der Teekenkonſt in den Jaare 1772, onder het hoog gezag en goedvinden der Ed. Groot Agtb. Heeren Burgemeeſteren deezer Stad opgeregt, heeft deezen morgen alhier op het Princenhof haare vierde openbaare Vergadering gehouden, welke hun Ed. Groot Agtb. met derzelver tegenwoordigheid wel hebben willen vereeren; zynde na het doen van eene cierlyke en gepaſte Reedevoeringe door den Directeur en Konſtſchilder Leendert Overbeek, over eenige nutte vereiſtens in een Konſtoeffenaar, de volgende Pryzen uitgedeeld aan de Teeken Leeden, die derzelve door Directeuren waardig geoordeeld waaren; als in de vierde Claſſe der eerſtbeginnende aan Johannes Frythoff, die daar door tot de derde Claſſe is overgegaan. In de derde Claſſe aan Albertus Woortman, die tot de tweede Claſſe is bevorderd. In de tweede Claſſe aan Warnaar Horſtink, die in de eerste Claſſe is aangenomen; en in de eerſte Claſſe aan Jordanus hoorn.
# Groot Dictee der Nederlandse Taal 2007

Integrale, foutloze tekst van het Groot Dictee der Nederlandse Taal 2007:

### De ladder naar lust

Na het verorberen van de laatste schep hete bliksem — een brijige stamppot, in den beginne gecreëerd door een chef-kok die ten eeuwigen dage het ovenvuur na aan de schenen moet worden gelegd — nam mijn vader zijn bijbel ter hand.
"Jakobs droom te Betel, Genesis 28 vers 12. De jakobsladder. Jakob gaat slapen met zijn hoofd op een steen en ziet in zijn droom een ladder waarover engelen op en neer gaan", zei hij onderwijzend tegen de kleintjes.
"God staat boven aan de ladder en belooft hem het land waarop hij ligt. Daarna wordt de steen door Jakob geolied." Mijn oudste broer fluisterde: "Die zevenslaper heeft zo dadelijk geen brillantine meer nodig."
Ik stelde me intussen voor dat ik neergevlijd, doezelend in de exquise, zurige sfeer van winterkost, met mijn hoofd boven op de grote kei lag die in onze schuur het vat afdekte waarin melkzuurbacteriën tekeergingen in fijngesneden wittekool.
Jaren later, toen mijn vaders Schriftlezing allang was verstomd, zag ik de oudtestamentische scène luchthartig geïnterpreteerd terug in een plafondschildering in het bisschoppelijk paleis van Udine.
In Tiepolo's Bijbelse werk 'De droom van Jakob' ontwaarde ik wat ik van jongs af aan al vermoedde: dat deze gedweeë wezens allerminst onzijdig zijn, maar beschikken over mollige vrouwenkuiten.
Bij een enkele vieve engel zag je zelfs, klip-en-klaar in de roze schemer van de opwaaiende gewaden, dat het soigneren van het schaamhaar nog niet tot het koninkrijk der hemelen was doorgedrongen.
Het waren geen Godsgezanten, maar bacchanten, ladderzat op weg naar de furieuze, in het uitdeinend heelal weerkaatsende geluidsorgie van Jimi Hendrix, de meester van de gitaarriff, die ziel en zaligheid uit zijn schrepele lichaam perste.
(Auteur: Jan Wolkers.)
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Commertio della vita Humana

| ← Opi­nio­ne. ’t Ge­meen Ge­voe­len of de Waen, […] | ‘Com­mer­tio del­la vi­ta Hu­ma­na. Ge­meen­schap van ’s Men­schen le­ven’ door Ce­sa­re Ri­pa | Vu­lgo. ’t Ge­meen Volck of Hee­rom­nes → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 152-153. Publiek domein.
Commertio della vita Humana. Gemeenſchap van ’s Menſchen leven.
EEn Man die met ſijn voorſte vinger van de rechter hand op een Hand of Moſtaertmeulen wijſt, die ter ſyden hem ſtaet, houdende een Oyevaer onder den ſlincker arm, en voor ſijne voeten ſal hy een Hert hebben. Op deſe maniere wort hy gemaelt, om dat de Handmeule een beeld is van de werckingen en Gemeenſchap van des Menſchen leven: En alſoo de Meulens altijd twee ſteenen hebben, waer van d’eene den anderen [ 153 ]van noode heeft, en d’eene alleene niet kan maelen: alſoo kan oock de Menſch niet alles alleene doen. En daerom noemen wy onse vriendſchappen, nootwendſcheden, om dat een yder noodſaeckelijck eenigen Vriend moet hebben, waer mede hy ſijn voorſtel en meeninge kan overwegen, en met onderlinge Weldaed d’een den anderen te recht helpen en te hulpe komen.
Even gelijck de Oyevaers doen, diewelcke om datſe langh van hals zijn, ſoo wort haer dieſelve door ’t langh vliegen moede, alſoo datſe d’een achter d’ander met haere halſen, op malkanders rugge leunen, en d’eerſte voorgevlogen hebbende, komt dan weder op de achterſte ruſten, gelijck Plinius ſeyt, ter tijd de vermoeytheyt over is. Iſidorus verhaelt even ’t ſelve van de Herten, want als zy eenigh Waeter over ſwemmen, ſoo worden zy in korter tijd moede, door de ſwaerte der Hoornen, ſulx datſe ’t hoofd niet langer konnen boven houden, en dan ſwemt het voorſte Hert weder achter aen, en ruſt dan met ſijn hoofd op des achterſten ſchoft, en aldus verpoſen zy malkanderen, tot zy alle zijn over geſwommen. Alſoo zijn oock de Menſchen verbonden d’een des anderen hulpe te ſoecken, nae ’t ſpreeckwoord, dat van de Griecken is genomen, d’eene hand waſcht den anderen, d’eene Menſch behout den anderen, jae d’eene Stad den anderen. En dit geſchiet, door geen ander middel, dan door de gemeenſchap en handelinge, te weeten, gelijck Ariſtoteles onder de vijf redenen, deſe de vierde plaetſe geefr, van ’t geene uyt en in de Stadt gebracht wert. Onder welcke twee handelingen oock de gemeenſchap beſtaet: Want wy krijgen in onſe Stadt ’t geene ons ontbreeckt, en ’t geene wy in overvloet hebben, deelen wy weder uyt. Daerom heeft God de Oppermeeſter van deſe Werreld wijſſelijck beſchickt, dat hy in eene plaetſe niet alle dingen heeft gegeven, maer hy heeft gewilt dat deſe gemeenſchap met eene gelijckmatigheyt oft proportie ſoude over een komen, te meer, alſoo d’eene des anderen arbeyt van noode heeft: hebbende ’t eene Volck, hier door, gelegentheyt om met het ander te handelen en malkanderen te vergeſelſchappen. En hier uyt is voorts gekomen de verwiſſelinge van het koopen en verkoopen, en de gemeenſchap van het Menſchlijcke leven.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia (1)

| ← Een­dracht nae der Ouden uyt­beel­din­ge | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia. Een­dracht, p. 97 | Con­cor­dia. Een­dracht → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia. Eendracht.
EEn Vrouwe met een Olijfkrans, houdende mette rechter hand een bondel pijlen, aen d’eene ſyde met een witte band omwoelt, en aen d’ander ſyde met een roode band, in de ſlincker een Overvloeds Horen. De Olijfkrans is een teycken van Vrede, die een werckinge is van d’Eendracht. De bondel pijlen, op de maniere als geſeyt is, bediet, de veelheyt der gemoederen die te ſaemen vereenight zijn door den band der Liefde en oprechtigheyd dewelcke ſwaerlijck te breecken zijn, alſſe onder een ander haer kracht en ſterckheyd behouden: daer nae is de Eendracht een voortteelſter van de aengenaeme vruchten, gelijck in ’t tegendeel de Tweedracht niet anders kan voort brengen, als doornen en diſtelen van quaedſpreken en twiſt, diewelcke het geſelschap verſtooren, en oock alle die geene, die gaerne minnelijck, burgerlijck en redelijck, in de gemeenſchap der Menſchen, willen leven.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia Maritale

| ← Een­dracht | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia Ma­ri­ta­le. Een­dracht des Hou­lijx door Piet. Leo­ne Ca­sel­la, p. 99 | No­bil­ta. Edel­heyd → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia Maritale di Piet. Leone Caſella. Eendracht des Houlijx.
EEn Man ſtaende aen de rechter ſyde van een Vrouwe, beyde in purper gekleet, alwaer een goude keeten beyde halſen verbint, waer uyt een Hert op de borſt neder hanght, ’t welck met de hand van den Man en van de Vrouwe wort opgehouden. De goude keeten op de maniere als geſeyt is, betoont dat het Houwlijck is gemaeckt van liefde, van vriendſchap, en van goeddadigheyt, tuſſchen Man en Vrouwe: geſchickt door de Natuere en door de Wet Godes, diewelcke gebiet dat Man en Vrouwe twee in een vlees ſullen weſen, die niet, als door den Dood, konnen worden geſcheyden.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia (4)

| ← Con­cor­dia in­su­pe­ra­bi­lis. On­ver­win­ne­lij­cke Eend­racht | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia. Een­dracht, p. 98 | Con­cor­dia Mi­li­ta­re. Krijghs-Een­dracht, nae de Me­dag­lie van Ner­va → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia. Eendracht.
EEn ſtaende Vrouwe, die twee Kooren-ayren in d’eene hand, en een ſchaele vol levendige Vogeltjens of Herten in d’ander hand hout. De ſchaele vol Vogeltjes of Herten, bediet de gelijckheyt van veel perſoonen: en d’Overvloed wort door de Koorenayren uytgedruckt.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia Militare (1)

| ← Con­cor­dia, nae de Me­dag­lie van Pu­pie­nus | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia Mi­li­ta­re. Oor­loghs Een­dracht, p. 98 | Con­cor­dia in­su­pe­ra­bi­lis. On­ver­win­ne­lij­cke Eend­racht → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia Militare. Oorloghs Eendracht.
EEn gewapende Vrouwe, diewelcke in haer handen houd een hoop Slangen in een geſlingert. Want zy is veerdigh haer ſelve mette wapenen te beſchermen, en andere met het venijn te beſchadigen, ’t welck de gramſchap mede brenght.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia (3)

| ← Con­cor­dia. Een­dracht | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia, nae de Me­dag­lie van Pu­pie­nus, p. 98 | Con­cor­dia Mi­li­ta­re. Oor­loghs Een­dracht → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia, nae de Medaglie van Pupienus.
EEn ſittende Vrouwe, diewelcke in haere rechter hand een Kelck houd, en in de ſlincker twee Overvloets hoorens, met het opſchrift Concordia, &c. De Kelck bediet, dat Eendracht een heylige ſaecke is, diewelcke men ſal eere en offerhande doen: en de Overvloets hoorens, drucken uyt, dat terwijl men in Eendracht leeft, de Overvloet verdubbelt.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Concordia (2)

| ← Con­cor­dia. Een­dracht | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Con­cor­dia. Een­dracht, p. 97 | Con­cor­dia, nae de Me­dag­lie van Pu­pie­nus → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Concordia. Eendracht.
EEn Vrouwe diewelcke met groote ſtaetigheyd een ſchaele in de rechter hand houd, waer in dat een Granaetappel leyt. In de ſlincker hand een ſcepter, op wiens ſpitſe bloemen en allerleye vruchten zijn. Hebbende op ’t hoofd een krans van Granaetappelen, mette blaederen en vruchten te ſaemen gevlochten, tot een vercierſel kander een kauwe by gevoeght werden, gelijck die op de oude Medaglien geſneden is.