OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Lotgevallen van Tom Sawyer/Hoofdstuk XXV

| ← Hoofdstuk XXIV | De Lotgevallen van Tom Sawyer (1920) door Mark Twain Hoofdstuk XXV | Hoofdstuk XXVI → |
* Uitgegeven in Nijmegen door G.J. Thieme.
[ 184 ]
HOOFDSTUK XXV.
Tom was ten tweeden male de held van den dag, - het troetelkind der ouden van dagen, het voorwerp van afgunst der jeugd. Zijn naam werd zelfs door de drukpers onsterfelijk gemaakt, want hij werd eervol in het ‘Peterburgsche blaadje’ vermeld. Er waren er zelfs, die in hem, indien hij aan de galg ontkwam, een toekomstigen President zagen.
Zooals dat gewoonlijk gaat, koesterde de veranderlijke, onredelijke wereld Muff Potter aan haar hart en vertroetelde hem even dwaas als zij hem te voren had beschimpt. Doch aangezien deze gewoonte de menschheid eer tot lof dan tot blaam strekt, zou het onheusch zijn er haar een verwijt van te maken.
De eerstvolgende dagen waren voor Tom een tijdperk van onvermengd genot, maar zijne nachten waren vreeselijk. Het beeld van Injun Joe vervolgde hem in zijn droomen; de moordenaar stond gedurig voor hem, met verdelging in zijn oog. De knaap was er voor geen geld toe te bewegen om na zonsondergang de deur uit te gaan. De arme Huck verkeerde in denzelfden toestand van ellende en schrik, want Tom had den avond voor den rechtsdag de geheele geschiedenis aan den pleitbezorger verteld, en Huck was doodsbang dat het uitlekken zou, dat ook hij in de zaak betrokken was, ofschoon de vlucht van Injun Joe hem de marteling gespaard had van op 's Hofs zitting getuigenis te moeten afleggen.
Sedert Toms bezwaard geweten hem in den laten avond naar het huis van den advocaat gedreven had en deze het huiveringwekkend verhaal had ontwrongen aan lippen, [ 185 ]die door de vreeselijkste en geheimzinnigste eeden gesloten waren geweest, had Huck zijn vertrouwen in de menschheid voor eeuwig verloren. Zoolang het daglicht scheen, maakte Muff Potters dankbaarheid Tom blijde dat hij gesproken had; maar zoodra de avond was gedaald, zou hij om alles gewild hebben dat zijn mond gesloten was gebleven. Het eene oogenblik bekroop hem de vrees, dat Injun Joe nooit gevat zou worden, en het andere beefde hij bij de gedachte dat het wel zou gebeuren. Het was hem alsof hij niet weder vrij zou ademen, voordat die man dood was en hij zijn lijk had gezien. Geldsommen waren uitgeloofd, men had het land doorkruist, doch er werd geen Injun Joe gevonden. Op zekeren dag kwam er uit St. Louis een van die alwetende, ontzagwekkende wonderen in menschengedaante, een agent van de geheime politie, hoofdschuddend en met een voornaam gezicht te St. Petersburg en maakte dien kolossalen opgang, welke leden van dat verheven lichaam altijd maken. Hij kwam zeggen, dat hij den ‘sleutel’ gevonden had. Doch aangezien men geen ‘sleutel’ wegens moord kon ophangen, bracht het bezoek van den grooten man weinig licht aan en voelde Tom zich al even bezwaard als vroeger. De eene dag voor en de andere na ging voorbij, zonder dat hem het drukkend wicht van den angst werd afgenomen.
# Eenzame liedjes/Het tuintje

| ← De tak | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema Het tuintje | In de zon → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XIV.
HET TUINTJE.
Het droppelt nog wat na, maar even
Komt toch de lieve zonneschijn,
En doet dat kleine groene tuintje
Weer bloeiend en weer blijde zijn.
Dat rieten dak — dat witte muurtje
En die paar bloemen in het bed —
Dat gladde blonde beukenhaagje —
Dat lijkt zoo same' een klein gebed!
Doch de heele lucht is weer betrokken,
Het kleine tuintje is er niet meer —
Daar is alleen de donkre hemel,
En 't droppelt, en het regent weer. —
Dat rieten dak — en die paar bloemen — —
O ! ergens ligt dat beeld in mij —
En, als 't gebed dat 'k ben vergeten,
Weifelt dat soms mijn ziel voorbij.
Dan komt de schaduw van dit leven
En vaagt die bede en blijde schijn,
En 't waait langs eenen wijden hemel —
Dat is alles te klein — te klein —!
# Eenzame liedjes/De stem

| ← Dat bloemetje | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema De stem | Boven het koren → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XXIII.
DE STEM.
Over het late wegje viel
Die warme avondgloed,
Die glans die ook een arme ziel
Iets schoons gevoelen doet.
De laatste kleine leeuwrik droeg
Zijn liedje van de min,
Boven een stilgelaten ploeg
Den stillen hemel in.
Toen zweeg de wereld om ons heen,
Geen vogel zong er meer,
Wij voelde' ons met elkaar alleen —
En sprake' — en zwegen weer.
Doch de avond bleef in 't bloeiend hout,
En wachtte om onzentwil,
En onze handen werden goud —
En onze ziel zoo stil.
Toen hoorden wij die stem die steeg,
En zich al hooger hief — — —
En van de diepe sterren zeeg
Een stem: — heb lief — heb lief —!
# Eenzame liedjes/De wilgen

| ← Kindergedachten | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema De wilgen | De Schoonheid → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XXV.
DE WILGEN.
Daar ware' eens zeven wilgen
In eene boerenwei,
Die droegen groote pruiken op
Hun oude harde houten kop,
En stonden op een rij.
En hunne pruik met haren
Die kwam nooit tot bedaren —
Ze knikten almaar: „ja en neen”
Wat dat wou zeggen wist er geen.   Toen kwame' er heel veel vogeltjes —
Die bouwden daar hun nest,
Die woonden allen paar aan paar,
En leefden leutig met elkaar,
En vonden 't opperbest.
En ieder zong een liedje —
Van wiede- wiede- wiedje, —
Maar al de wilgen riepen: „Och,
Wat schreeuwen daar die vogels toch!”
Toen kwam de wilde wervelwind —
Die ziet ze daar zoo staan,
En draait zich driemaal om, en zeit:
„Wat 's dat nou voor parmantigheid !”
En waait zoo op ze aan: —
Eerst deden ze nog deftig,
Maar 't werd hun gauw te heftig —
Toen riepen ze allen door mekaar:
„0 heerejee wat is dat naar !”
Toen kwam een groote regenbui —
Die keek heel boos, en zei:
„Die pruiken vind ik veel te hoog,
Dat 's geen fatsoen, die zijn te droog —
Daar moet wat water bij !” —
De wilgen snikte' en steenden:
„Wat is dat nat!” — — ze weenden!
„O!” riepen ze met 'n lang gezicht,
„Nee dát vergeten we niet licht!”
Toen kwam een dikke bonte koe —
Die snoof zoo 's, en zei: „wel
Zoo'n wilgeblaadje mag ik graag,
Dat 's juist goed voor een volle maag
En voor een zwak gestel!
'k Mag zeker van uw pruiken
Wel 'n kleinigheid gebruiken?” —
De wilgen zuchtte' elkander toe:
„Wat zeg je nou van zóó een koe !”
Toen werd op 't laatst hun pruikebol
Zoo alleraakligst lang,
Dat iedereen van schrik wegliep —
De vogels riepen: „piep piep piep !”
En werden ook wat bang.
En ieder zei: „wat vreeslijk !
Dat 's zeker ongeneeslijk !” —
De wilgen dachten: „Dat 's juist fijn,
't Bewijst dat wij van adel zijn !”
Toen kwam de boerenkapper aan,
Die had een lange schaar —
En knipte met een groote hap,
Zoo maar op éénmaal: knip-knip-knap,
Door ál dat wilgenhaar! —
Zij schrokken zelf verbazend,
Maar de andren lachten razend,
En riepen allemaal brutaal:
„Wat bennen jullie nou weer kaal !”
# Eenzame liedjes/Holland

| ← De nachtegaal | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema Holland! | Vergeten → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XXVI.
HOLLAND!
Wat zijt gij klein Holland
Met al uw velden en vlakke wegen,
Met uw rampzalige aardappellanden,
En uw vreeslijk droefgeestige regen,
En uw lage goedaardige stranden — —
Maar groot toch is de zee Holland
Waaraan gij langzaam zijt verschenen,
Waaruit ge als een schelp zijt geboren,
Die zingt door uw heele land henen
Dat elk in zijn ziel haar kan hooren.
Doch wat zijt gij klein Holland
Met uw simpele wilgeboomen,
Met al uw kleine kabblende plassen,
En die paar platte gemakklijke stroomen,
En uw bloemen en tamme gewassen — — Maar groot toch is uw hemel Holland
Met zijne matelooze klaarten,
Met al zijn oneindige kleuren,
En die verandrende wolkengevaarten
Waarmee groote dingen gebeuren.
Doch wat zijt gij klein Holland
Met uw verlegen zwijgende menschen,
En al uw langzame stille levens,
En al uw vele denkbeeldige grenzen,
En o! met nergens ooit iets verhevens — —
Maar groot toch is uw volk Holland,
Verwant aan uw heerlijk verleden,
Dat tusschen uw hemele' en zeeën bleef groeien,
En tusschen die wisslende eeuwigheden
Zich bereidt om opnieuw te gaan bloeien!
# Eenzame liedjes/In de waaiende helmen

| ← Leven | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema In de waaiende helmen | Misschien — — → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XXXV.
IN DE WAAIENDE HELM.
De wind waait over de wereld,
Door het duin en het zand en de zee,
Al die halmen die buigen — die buigen —
En ik buig ook een klein beetje mee.
En ik kijk naar die zee en die wereld,
En die duine' en die golve', en ik strooi
Al dat bleeke zand door mijn vingers —
Ik vind het leven toch eig'lijk niet mooi!
Hoor, de wind waait over de wereld —
En hij buigt me al een beetje opzij — —
Ach laat me hier maar blijve' in die halmen
En laat me maar worden als zij !
# Eenzame liedjes/Herfstavond

| ← Avond | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema Herfstavond | Leven → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XXXIII.
HERFSTAVOND.
Toen zonk het leven heen van eiken stillen boom,
Toen rezen neevlen uit de leeggeworden hoven
Om 't laatste lichten van den zomer uit te dooven,
En werd het oude dorp een vage dunne droom.
Dan dwaalden stilkens door den bleeken avondstond
Al die droefgeestige en onbestemde geuren
Van Benen laten herfst voorbij de dichte deuren,
En golfden witte drade' over den vochten grond.
Soms huilde nog het vee in eene verre schuur,
Soms kwam een stille vrouw van eenen drempel dalen
Om witte doeken uit een boomgaard weg te halen,
En ging weer hene' als eene heilige figuur.
Alleen nog hier en daar, achter een leege haag,
Hingen aan magere en afgedorde ranken,
Als lange vingers van een stervensmoede kranke,
De gele peulen stil in eenen tuin omlaag.
Maar rondom kwam al lang de zwarte aarde bloot,
En bleef maar zelden nog een donkre akker over,
Vol leelijk groen en zwart en afgemergeld loover,
Of lag een boekweitland vol bruin en bloedend rood.
En langs den straatweg kwam nog maar één bange stap: —
Daar ging een oude man met vuile witte haren,
Die droeg een natte mand, vol arme konkelwaren,
En om zijn dorren hals een purperrooden lap.
Doch in de verte, door de bonte schemering,
Zakte langzamerhand de avondhemel open,
Als een gemarteld hart dat gansch was leeggeloopen,
En vol bebloeden mist en lange rafels hing.
Ik ga alleen — alleen — en zonder mensch of God,
Door al 't barbaarsche schoon van deze neveltijden,
En om mij ruischen en verstommen de getijden —
De ebbe en vloed van mijn onmenschelijke lot.
En in mij hangt mijn hart, vol louter menschlijkheid,
Dat overloopt van liefde in deze leege stonden —
En juist die laatste smart van 't leven heeft gevonden: —
Dat al 't waarachtig schoone is ééne eenzaamheid!
# Eenzame liedjes/Herinnering

| ← Het edele leven | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema Herinnering | Avond na regen → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
VII.
HERINNERING.
Soms dwaalt mijn geest opeens weer naar u henen,
En ruischt door mij een golf van dat verleden,
En welt naar mijne lippen weer die bede —
Mijn hoofd aan uwen schoot te mogen lenen.
Dan zie ik peinzend naar uw vingerleden,
En poog ik om uw liefde weer te weenen —
Totdat langzaam uw beeltnis is verdwenen
En wegzinkt van het lichtelooze heden.
Zal ik dan van die liefde éénmaal genezen —
Éénmaal uw dierbaar aangezicht vergeten --
Éénmaal niet om uw zoete naam meer beven?
Ach! nu ik opzie van uw vage wezen,
Voel ik opeens een vreeslijk ding te weten; —
Dat ik al heel lang dood ben in dit leven!
# Eenzame liedjes/De tak

| ← De lindebladen | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema De tak | Het tuintje → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
XIII.
DE TAK.
Als 't stil is in den avond
En 't dorp prevelt niet meer,
Gaat aan de koele hemel
Een tak nog zachtjes heen en weer.   Als alles slaapt in het dorp
En de donkere daken staan strak,
Beweegt voor de sterrenhemel
Zachtjes die zwarte tak.   En als alles zwijgt in mij,
En alle leven is weggeveegd,
Is 't of diep in mijn ziel
Zoo een zwarte tak zachtjes beweegt!
# Eenzame liedjes/Het edele leven

| ← De populieren | Eenzame Liedjes (1906) door C.S. Adama van Scheltema Het edele leven | Herinnering → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W.L. & J. Brusse.
VI.
HET EDELE LEVEN.
Mijn leven is een lichte boot, Die over diepe waters vaart — De kiel is klein, de blik is groot, Die om den einder waart.
Door 't blijde en het bleeke licht Van 's levens vreugd en 's levens leed, Richt ik haar steven naar den plicht, Dien de bewuste weet.
Schoon is de vreemde spiegel, die Mij draagt en wiegt, waarin ik beî: Den hemel en den bodem zie — Ik zie in beide mij.
En door dien wijden spiegel ijlt De schoonheid immer met mij mee, Haar kring van blanke beelden zeilt Nevens mij door de zee.
En als mijn hand te water gaat En 'k spelend aan dien spiegel kom, Is 't of zij parels achterlaat — Ik zie niet naar hen om.
En telkens vliedt tot aan de kim Uit mijne hand een levend lied — Achter mij volgt de stille schim Van 't leed, dat niemand ziet.
En beeld en leed en lach verdwijnt, En dwerelt als het schuim mij na — Tot in een glimlach aan het eind Ik met hen onderga.
# Bekende monologen uit Shakespeares werk/We are such stuff as dreams are made on
## Originele tekst van Shakespeare

"We are such stuff as dreams are made on" (The Tempest, Act IV, scene 1)
PROSPERO
Our revels now are ended. These our actors,
As I foretold you, were all spirits and
Are melted into air, into thin air:
And, like the baseless fabric of this vision,
The cloud-capp'd towers, the gorgeous palaces,
The solemn temples, the great globe itself,
Ye all which it inherit, shall dissolve
And, like this insubstantial pageant faded,
Leave not a rack behind. We are such stuff
As dreams are made on, and our little life
Is rounded with a sleep.

## Nederlandse vertalingen onder CC BY-SA licentie

"Wij zijn gemaakt uit het stof der dromen"
(Monoloog uit Act IV, scene 1)
Vertaler: Jules Grandgagnage
PROSPERO
Onze feestelijkheden zijn nu afgelopen. Onze acteurs,
Zoals ik voorspelde, waren allemaal geesten, en
zijn opgegaan in lucht, ijle lucht:
Net zo verdwijnt het losse weefsel van dit visioen,
de wolkenhoge torens, de prachtige paleizen;
de plechtige tempels, de grote aardbol zelf,
met alles wat haar bewoont, zal oplossen.
En als dit onwerkelijke spektakel vervaagt,
laat dan geen wolksliert achter. Wij zijn gemaakt uit
het stof der dromen; en ons kleine leven
wordt afgerond met een slaap.
* Deze vertaling heeft de licentie Creative Commons Naamsvermelding 3.0;. In het kort: het staat u vrij de tekst te gebruiken en te verspreiden, onder voorwaarde dat u de naam vermeldt van de auteur/vertaler ("Jules Grandgagnage").
# Belgische Grondwet - Titel 1bis
### TITEL Ibis : ALGEMENE BELEIDSDOELSTELLINGEN VAN HET FEDERALE BELGIE, DE GEMEENSCHAPPEN EN DE GEWESTEN
#### Art. 7bis.

    Bij de uitoefening van hun respectieve bevoegdheden streven de federale Staat, de gemeenschappen en de gewesten de doelstellingen na van een duurzame ontwikkeling in haar sociale, economische en milieugebonden aspecten, rekening houdend met de solidariteit tussen de generaties.
# Belgische Grondwet - Titel 6
### TITEL VI : DE GEWAPENDE MACHT
#### Art. 182.

    De wet bepaalt op welke wijze het leger wordt aangeworven. Zij regelt eveneens de bevordering, de rechten en de verplichtingen van de militairen.

#### Art. 183.

    Het legercontingent wordt jaarlijks goedgekeurd. De wet die het vaststelt, is slechts voor een jaar van kracht, indien zij niet wordt vernieuwd.

#### Art. 184.

    De organisatie en de bevoegdheid van de geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus, worden bij de wet geregeld. De essentiële elementen van het statuut van de personeelsleden van de geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus, worden bij de wet geregeld.
    Overgangsbepaling
    De Koning kan echter de essentiële elementen van het statuut van de personeelsleden van de geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus, vaststellen en uitvoeren, voor zover het besluit, met betrekking tot die elementen, bekrachtigd wordt bij de wet vóór 30 april 2002.

#### Art. 185.

    Vreemde troepen mogen niet dan krachtens een wet tot de dienst van de Staat worden toegelaten, het grondgebied bezetten of er doorheen trekken.

#### Art. 186.

    Militairen kunnen niet van hun graden, ererechten en pensioenen worden ontzet dan op de wijze bij de wet bepaald.
# Belgische Grondwet - Titel 1
### TITEL I : HET FEDERALE BELGIË, ZIJN SAMENSTELLING EN ZIJN GRONDGEBIED
#### Art. 1.

    België is een federale Staat, samengesteld uit de gemeenschappen en de gewesten.

#### Art. 2.

    België omvat drie gemeenschappen: de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap en de Duitstalige Gemeenschap.

#### Art. 3.

    België omvat drie gewesten: het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brusselse Gewest.

#### Art. 4.

    België omvat vier taalgebieden: het Nederlandse taalgebied, het Franse taalgebied, het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstad en het Duitse taalgebied.
    Elke gemeente van het Rijk maakt deel uit van een van deze taalgebieden.
    De grenzen van de vier taalgebieden kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan bij een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de jastemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt.

#### Art. 5.

    Het Vlaamse Gewest omvat de provincies Antwerpen, Limburg, Oost-Vlaanderen, Vlaams-Brabant en West-Vlaanderen. Het Waalse Gewest omvat de provincies Henegouwen, Luik, Luxemburg, Namen en Waals-Brabant.
    Een wet kan bepaalde gebieden, waarvan zij de grenzen vaststelt, aan de indeling in provincies onttrekken, ze onder het rechtstreekse gezag plaatsen van de federale uitvoerende macht en ze een eigen statuut toekennen. Deze wet moet worden aangenomen met de meerderheid bepaald in artikel 4, laatste lid.

#### Art. 6.

    De onderverdelingen van de provincies kunnen alleen door de wet worden vastgesteld.

#### Art. 7.

    De grenzen van de Staat, van de provincies en van de gemeenten kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan krachtens een wet.
# Belgische Grondwet

De Grondwet van het Federale België
Tekst van de op 17 februari 1994 gecoördineerde Grondwet (Belgisch Staatsblad, 17 februari 1994, tweede uitgave). Deze exacte teksten staan hieronder per titel en deze titels zijn in sommige gevallen nog onderverdeeld per hoofdstukken.
* Titel I. Het Federale België, zijn samenstelling en zijn grondgebied
* Titel Ibis. Algemene beleidsdoelstellingen van het federale België, de gemeenschappen en de gewesten
* Titel II. De Belgen en hun rechten
* Titel III. De Machten
* Titel IV. De buitenlandse betrekkingen
* Titel V. De financiën
* Titel VI. De gewapende macht
* Titel VII. Algemene bepalingen
* Titel VIII. De herziening van de Grondwet
* Titel IX. Inwerkingtreding en overgangsbepalingen
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Calamita (2)

| ← Ca­la­mi­ta. El­len­de | ‘Ca­la­mi­ta’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ca­la­mi­ta, o Mi­se­ria. El­len­de → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 121. Publiek domein.
Calamita.
EEn uytgeteerde Vrouwe die melaets is, ſober gekleedt, die ſlechts haere beſchaemde leeden deckt, met eenige hondekens, die de ſweeren van haere beenen aflecken, steeckende de hand uyt, als ofſe Aelmoeſſe begeerde.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Calumnia (1)

| ← Bia­sio­no Vi­tio­so. Las­ter die schan­digh is | ‘Ca­lum­nia. Las­te­rin­ge, Ach­ter­klap’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ca­lum­nia of Las­te­ringh, Ach­ter­klap → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 281. Publiek domein.
Calumnia. Laſteringe, Achterklap.
EEn ſittende Vrouwe, vervaerlijck van geſicht, ſtekende haer venijnige tonge verre uyt den mond, die als een adder geſpliſt is. Arm en ſlecht van kleederen iſſe, die geſcheurt en gebroken zijn, van roeſtige verwe, diergelijcke heeftſe mede om haer hoofd getogen, daer zy ’t aengeſicht mede beſchaduwt: om haer bloote hals heeft zy een baſt in plaets van een perlſnoer, aen hare ooren heeftſe twee heeckels hangen, en in haer rechter hand een dagge, en in haer ſlincker een Schalmeye met een Muys. De Laſteringe van Apelles vindy in ’t lange by C.V. Mander beſchreven.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Campagna Felice (1)

| ← Ca­la­bria | ‘Cam­pag­na Fe­li­ce of­te Ter­ra di La­vo­ro’ door Ce­sa­re Ri­pa | Cam­pag­na Fe­li­ce → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 244. Publiek domein.
Campagna Felice ofte Terra di Lavoro.
DEſe geluckige Provintie wordt in een bloeyſaem veld geſchildert met de beeldeniſſe van Bacchus en Ceres, dieder ſtaen als ofſe ſterck worſtelden, waer in men niet ſien kan dat d’eene voordeel heeft boven d’andere. Bacchus ſal om ’t hoofd hebben een krans van een wijnranck met troſſen en druiven, en Ceres ſal van gelijcken een krans hebben van koorenayren. Aen de ſyde van Bacchus ſullen ſeer groote Olmboomen ſtaen met bloeyende Wijnrancken, die tot boven den Olmboom opklimmen vol Druyven, en om meerder ſchoonheyt, kan men daer een Tyger ter ſyden ſtellen, zijnde een Dier dat Bacchus geheylight is, en van d’ander ſyde van Ceres een veld vol groote hooge kooren-ayren, en een groote Slange, zijnde een gedierte van Ceres. Dit Landſchap magh in der daed geluckigh worden genaemt, want het vloeyt over van veele goederen, doch inſonderheyt van die geene die tot des Menſchen onderhout noodigh zijn, als van brood en van wijn. En als de oude Griecken in eervaeringe quaemen dat dit Landſchap ſoo vruchtbaer was, verſierden zy een geneughlijcke fabel, gelijck Plinius in ’t iii boeck verhaelt, dat Ceres en Bacchus hier altijd om ſtrijd worſtelden, om te betoonen, dat Ceres in haer kooren voort te brengen, niet weeck aen Bacchus, die ſijne Wijnen voortbrachte, ſulx dat door deſe twiſt ſoodaenige overvloet was van ’t een en van ’t ander, dat oock van de tijd der Griecken af, deſe twee blijven worſtelen, wordende geen van beyden moede.