OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Limburger Koerier/Jaargang 47/Nummer 212/Engeland

* Afkomstig uit de Limburger Koerier, dinsdag 20 december 1892, [p. 2]. Publiek domein.
Engeland.
– Van belang is, dat voor eenige dagen, een der aanhangers van de regeering zich in een brief aan de „Times“ tamelijk scherp heeft uitgelaten tegen een home rule-ontwerp, waarbij er scheiding zou komen tusschen Ierland en Engeland voor wat de rijksaangelegenheden betreft. De briefschrijver is Edward Reed, een bekend scheepsingenieur, die zegt niets anders te willen dan vrijheid voor de Ieren, om hun locale belangen te regelen; maar meer ook niet. En meer kan ook het Parlement niet geven. Met dat weinige zijn echter de Ieren zeker niet tevreden, en daarom ziet de heer Reed de toekomst niet gunstig in. Het is echter bekend, dat aan Reed door Gladstone een plaats in het nieuwe ministerie werd aangeboden, maar dat Reed het aanbod afsloeg, omdat hij meende op een invloedrijker positie in het kabinet aanspraak te mogen maken, dan de heer Gladstone hem wilde toestaan. Wellicht is dus teleurstelling niet geheel vreemd aan de compagne, die Reed tegen de nog onbekende homerule-plannen van Gladstone heeft ondernomen.
# Limburger Koerier/Jaargang 47/Nummer 212/Frankrijk

* Afkomstig uit de Limburger Koerier, dinsdag 20 december 1892, [p. 2]. Publiek domein.
Frankrijk.
– Het blad „Le Jour,“ meldt, dat de procureur-generaal aan de voorzitters van Senaat en Kamer machtiging zal vragen tot vervolging van die politieke personen, die onder voorwendsel van deelneming aan het garantie-syndicaat chèques ontvingen; dit zijn de senatoren Grévy en Renault, zoomede de Kamerleden Proust en Duqué. Ten opzichte dier afgevaardigden, welke tegelijk de leiding van dagbladen voeren, zal het onderzoek zich uitstrekken over de vraag, of de door hen ontvangen gelden tot betaling van reclame of om invloed uitte oefenen op de meening van ’t betrokken blad diende.
– Door de uitlevering van François is het geheim, dat nog steeds de ontploffiing van het restaurant Véry omzweefde, onthuld. Het onderzoek heeft aan het licht gebracht dat de hoofdschuldigen zijn Meunier, die het helsche werktuig in de restaurant plaatste en Bricou, die het toestel hielp vervaardigen. François heeft slechts een ondergeschikte rol gespeeld, en Meunier op den avond der misdaad de benoodigde kleeren geleend. Dat dit geschiedde met de wetenschap, waarvoor zij gebruikt zouden worden, schijnt daaruit te blijken, dat François terstond na de ontploffing tot een anderen anarchist zeide: „nu, hebben wij niet goed gewerkt?“
Het schijnt moeilijk hem anders dan als helper van den voortvluchtigen hoofdschuldige voor het gerecht te brengen.
Ondertusschen is te St. Etienne uit de mijnwerken weder een partijtje dynamietpatronen gestolen. Elf zijn in een bij de mijnen gelegen weiland teruggevonden.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Speranza divina & certa

| ← Spe­ran­za. Ho­pe | ‘Spe­ran­za di­vi­na & cer­ta. Ho­pe die God­lijck en see­cker is’ door Ce­sa­re Ri­pa | Spe­ran­ze del­le Fa­ti­che. Ho­pe van den Ar­beyd → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 206. Publiek domein.
Speranza divina & certa. Hope die Godlijck en ſeecker is.
EEn jongh Maeghdeken, gekleet als voor geſeyt is, mette handen te ſaemen gevoeght, en de oogen ten Hemel gekeert. Gelijck de Werrelt en de Menſchen, die ſterflijck en onſeecker zijn van haere geduyrigheyt, niet konnen eenige werckinge van een ſeker en vaſt goed voortbrengen, alſoo ſchenckt en beſit God, die een gever alles goeds en de waerachtige grond van alle Menſchlijcke Hope is, alles volmaecktlijck in ſich ſelven. En daerom wort dees beeldniſſe gemaelt, dat zy de oogen ten Hemel keert, de handen gevouwen hebbende. Waer over de Propheet ſeyt: Saligh is hy die ſijne oogen van d’ydelheyt en valſche ſotheden afwent. En die ſich met het gemoed en met opmerckinge eedel maeckt, hopende en verlangende nae onverderflijcke dingen, die de veranderingen van de tijd, noch de toevallen van dit ſterflijck leven, niet zijn onderworpen. Iongh wortſe gemaelt, om datſe moet geſont, welgeſtelt, ſterck en bevalligh zijn, niet konnende hopen, ’t geene zy niet beminnen, noch ’t geene beminnen dat geen hope heeft van ’t goede of van ’t ſchoone: En deſe hope, gelijck S. Hieronymus ſeyt, is niet anders als een verwachtinge van die dingen, waer in wy vertrouwen hebben.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Superbia

| ← Spe­ran­ze Fal­la­ce. Ho­pe die valsch is | ‘Su­per­bia. Ho­vaer­dye’ door Ce­sa­re Ri­pa | Fe­de Ma­ri­ta­le. Hou­lijx Trouw → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 207. Publiek domein.
Superbia. Hovaerdye.
EEn ſchoone en hooghmoedige Vrouwe, ſeer adelijck in ’t root gekleet, met goud gekroont en groote menichte van eedelgeſteenten, houdende in de rechter hand een Pauw, en in de ſlincker hand een Spiegel, waer in zy ſiet, en haer ſelve ſpiegelt. De Hovaerdye gelijck S. Bernardus ſeyt, is een ongeregelde genegentheyt van eygen hoogheyt, en daerom plagh dieſelve meeſtendeel te heerſchen in lichthertige en ongeſtadige Verſtanden. En hier uyt komt het datſe ſchoon, hooghmoedigh en rijcklijck gekleet wort. Het ſpieglen vertoont dat ſich de Hovaerdige ſchoon en lieflijck laet duncken, ſich ſelve in deſe geluckſaligheyt, die in hem is, lief koſende, waer door hy de ſtoutmoedigheyt in ſich voed, ſonder dat hy oyt ſijne oogen die hem ſouden mogen moeylijck en verdrietigh maken, nae ſijne onvolmaecktheyt wil keeren: Daerom wort hy de Pauw vergeleecken, diewelcke in ſijne uytwendige veeren behagen ſcheppende, ſich te groots hout, om in ’t geſelſchap van andere Vogelen te verkeeren. De kroone op de maniere als geſeyt is, bediet, dat de Hovaerdige ſeer begeerigh is om over andere luyden te heerſchen en te gebieden, en dat de Hovaerdye een Koninginne is, of gelijck Salomon ſeyt, een wortel van alle gebreken. En dat de Hovaerdye voornaemlijck onder de kroonen en hoogheden wort verberght en verkregen: waer van Lucifer een klaer voorbeeld is, diewelcke zijnde op de ſpitſe van ſijne geluckſaligheyt, valt in d’ellendige ſlavernye van de Hovaerdigheyt, gelijck Dante ſeght:
’t Begin van d’eerſte val was ſnoode hovaerdy, Die ghy ſaeght hart gedruckt met ’s Werrelts ſlaverny.
En ’t ſpreeckwoort luyt: Wie hoogh klimt, valt leegh. Het roode kleed geeft te verſtaen, dat de Hovaerdye meeſt gevonden wort in cholerique of oplopende, en in ſanguine of blygeeſtige luyden, diewelcke ſich altijt groots houden, ſoeckende, dit gevoelen van haer ſelve met geweld ſtaende te houden, en dat door de uytwendige vercierſelen van haer lichaem.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Speranze delle Fatiche

| ← Spe­ran­za di­vi­na & cer­ta. Ho­pe die God­lijck en see­cker is | ‘Spe­ran­ze del­le Fa­ti­che. Ho­pe van den Ar­beyd’ door Ce­sa­re Ri­pa | Spe­ran­ze Fal­la­ce. Ho­pe die valsch is → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 206. Publiek domein.
Speranze delle Fatiche. Hope van den Arbeyd.
EEn Vrouwe in ’t groen gekleet, die kooren in haer ſchoot hout, ’t ſelve met de ander hand ſayende. Deſe beeldniſſe vertoont dat de Hope een verlangen is van een goede ſaecke, met kenniſſe van bequaemheydt om ’t ſelve te mogen verkrijgen, want het kooren, op een behoorlijcke maniere, ſayende, ſoo weet hy door de voorgaende eervaerentheyt, dat het ſich vermeerdert, en daerom werpt hy het weynige als nu vrywilligh wegh, op Hope dat het ſal overvloedigh wederom in komen. Alhoewel ’t selve door veele toevallen kan werden verhindert. Waer over Dante aldus ſinght:
Met honigh is ons hoop en bittre alst gemenght, Die heden ons wel vreughd, maer morgen droefheyd schenckt: Die nu vliegt nae ’t geſternt, en daelt strax weer beneen, Dus kan de Dood alleen, al onſe Hoop vertreen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Speranza (5)

| ← Spe­ran­za. Ho­pe | ‘Spe­ran­za. Ho­pe’ door Ce­sa­re Ri­pa | Spe­ran­za di­vi­na & cer­ta. Ho­pe die God­lijck en see­cker is → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 206. Publiek domein.
Speranza. Hope.
EEn Vrouwe in ’t groen, die mette rechter hand de ſlippe van ’t kleed oplicht, en in de ſlincker houtſe een ſchaele waer in een Lely leyt. Aldus vintmen dieſelve geſneden in de Medaglie van Keyſer Adrianus.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Speranze Fallace

| ← Spe­ran­ze del­le Fa­ti­che. Ho­pe van den Ar­beyd | ‘Spe­ran­ze Fal­la­ce. Ho­pe die valsch is’ door Ce­sa­re Ri­pa | Su­per­bia. Ho­vaer­dye → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 206-207. Publiek domein.
Speranze Fallace. Hope die valſch is.
EEn groot Maeghdeken, wiens hayren zijn ten Hemel gerecht, met bloote borſten, en een oogh in ’t voorhoofd, en twee groote vleugels aen de ſchouderen, houdende in de rechter hand een Wolxken, in de ſlincker een Vleermuys en een Kauworde. Iongh wortſe gemaelt, want gelijck dees Ouder ongeſtadigh is, alſoo ſlabackt oock deſe Hope, als hopende ſonder grond, op dingen die buyten de Reeden en behoorlijckheyt gaen. Een oogh heeftſe alleen, om dat een Menſch aen wien ’t licht van de Werldſche dingen ontbreeckt, hebbende oock geen ander vertrouwen, of eenigh ander licht dat van ’t Gelove of Godsdienſt herkomt, ’t welck nochtans het oprechte tafereel is, in de ſchipbrekinge van de vervallende Hope, ſoo verlieſt zy het licht terſtont en wanhoopt. Met ſeer groote vleugels wordtſe gemaeckt, om dat onder haere ſchaduwe veel volx ſchuylt, want de menichte der Sotten is ſeer groot. Het Wolxken vertoont, dat deſe ſnellijck door den Wind wort verdreven, en ſonder dat het de Menſch weet, vervlieght en verdwijnt het. By de Werreldſche Hope wort oock de Vleermuys vergeleken, die welcke meeſtendeel in ’t duyſter vlieght, hebbende geen glants van ’t licht, ’t welck is Jeſus Chriſtus onſe Heere, noch de gunſte van ſijne genaede, Hierom wortſe mette Vleermuys [ 207 ]afgemaelt, en daerom ſeytmen dat deſe Hope deſe naevolgers heeft, als logens, droomen, valſche wercken en logenachtige giſſingen. Mette naeckte borſten wortſe gemaelt, wantſe voeden een yder vrywilligh met haer melck. De Koeworde die in korte tijd ſeer waſt en ſich verheft, maer in der haeſt ter aerden valt en verdort, vertoont dat deſe Hope, die qualijck gegrondet is, hoe hooger men dieſelve ſiet opſtijgen, dies te eerder ſtaetſe in gevaer van te niet te gaen, en in roock te verdwijnen.
# Lasthenia

| Het Huis Honselaarsdijk in 1638 enz. (1886) door A. L. G. Bosboom-Toussaint LASTHENIA | De trots der voedster → |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door Charles Ewings (bij drukkerij Thieme, Nijmegen). Herdruk in een verzameleditie uit 1886 van Lasthenia (1846)
[ Inhoud ]
Inhoud van LASTHENIA (maakt geen deel uit van het oorspronkelijke werk)
# Laura’s keuze

* Majoor Frans enz. (1888) door A. L. G. Bosboom-Toussaint
* LAURA’S KEUZE
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door Charles Ewings (bij drukkerij Thieme, Nijmegen). LAURA’S KEUZE is een novelle uit 1876. Deze versie is een herdruk uit 1888, die ook de roman Majoor Frans bevat.
[ Inhoud ]
INHOUD maakt geen deel uit van het oorspronkelijke werk
* Hoofdstuk I
* Hoofdstuk II
* Hoofdstuk III
* Hoofdstuk IV
* Hoofdstuk V
* Hoofdstuk VI
* Hoofdstuk VII
* Hoofdstuk VIII
* Hoofdstuk IX
# Lasthenia/V.

| ← Meesteres en slavin | Lasthenia (1886) door A. L. G. Bosboom-Toussaint Besluit |
* Uitgegeven in 's-Gravenhage door Charles Ewings (bij drukkerij Thieme, Nijmegen).
[ 457 ]
V. Besluit.
Men begrijpt dat Antiopé niet heeft verzuimd aan dit verlangen der meesteres te voldoen, dat deze, dus gestemd en vooringenomen Paulus niet heeft hooren spreken, zooals alleen des Heeren uitverkoren Apostel sprak, zonder innerlijk bewogen te worden, en tot die levendige overtuiging gebracht van hare behoefte aan den Christus, die haar met vuur en met vertrouwen de bede om den doop op de lippen legde.
Christin geworden scheen haar geen plicht van dit leven der voorbereiding te zwaar, en de bescheidene plaats der vrouw, die zij wisselde met den hoogen zetel der dichteres, was haar niet meer te nederig; zij wist dat haar eene betere plaats was bereid in 't Hemelsche Koninkrijk. Zij verklaarde Nicias met oprechtheid, welke zielsstemming haar heen had gebracht tot het Christendom, en de jonge verlichte Athener had vrede met een geloof, dat hem eene fiere, onrustige, aarzelende bruid in eene zachte en stille echtgenoot had herschapen. Lasthenia heeft hare gave der poëzie niet verloren, en het gebruik daarvan niet opgegeven, slechts weken hare hymnen aan Ceres voor lofzangen aan den Heer, en de stoute zangen, die de Atheners beschaamden, zijn verkeerd in de zachte tonen der Christelijke liefde, die met wegsleepende bede noodde om in te gaan.
Antiopé is met haar gebleven en Thesperion is Paulus naar Korinthe gevolgd.
1846.
# Nederlandsche Courant/Jaargang 1787/Nummer 104/Weenen den 15 Augustus

* DUITSCHLAND en bygelegen LANDEN.
* WEENEN den 15 Augustus. De overige Gedeputeerden uit de Nederlanden zyn hier voorleeden Zondag en Maandag aangekomen. Gisteren hebben die Heeren hunne eerſte audientie by den Vorst van Kaunitz, en vervolgens by Haare Koninglyke Hoogheid de Aartshertogin Maria Christina, gehad; heden na den Godsdienst zyn zy door deeze laatſte aan den Keizer voorgeſteld. Zyne Majeſteit ontfing hun op de vriendelykſte wyze, en onderhieldt zich met ſommigen van hun over meerendeels onverſchillige zaaken; op het einde gaf de Monarch hun te kennen, dat zy zich wegens de voorwerpen, tot hunne zending betrekking hebbende, by de geheime Staats-Kancelary moesten vervoegen. Deeze Gedeputeerden hebben geen volle magt, en moeten dikwils Estafetten naar Brusſel afvaardigen, om over ieder punct, dat zy vastgeſteld hebben, de goedkeuring-van hunne Committenten te vraagen; hetgeen niet misſen kan de zaaken op de lange baan te ſchuiven, als ſlegts die traagheid naar den ſmaak van den Monarch is. Wat ’er ook van zy, men bemerkt, dat onder hun de grootſte eensgezindheid heerscht; zy houden dagelyks Conterentien, even als of zy te Brusſel waren, en hebben nog aan geen der uitſpanningen in deze Hoofdſtad deel genomen. Het marcheeren der Troupen verflaauwt hier door echter in geene deele. Het dunkt ons nogthans niet waarſchynlyk te zyn, dat alle die Troupen aan de Grenzen moeten blyven, zo als het gerucht daarvan geloopen heeft: de ontelbare toebereidſelen welke gemaakt worden, en de zwaare kosten, welke dezelve veröorzaaken, hebben zekerlyk een ernſtiger doelwit, en wanneer zelfs de zaaken der Nederlanden op eene voldoende wyze bygelegd worden, denkt men evenwel, dat alle de op marsch zynde Regimenten zich niet minder naar de Grenzen van Vlaanderen en Braband zullen begeeven, om aldaar een Obſervations Leger te formeeren, eene voorzorg, die in den tegenwoordigen toeſtand, waar in zich de zaaken van Europa bevinden, vooräl noodzaakelyk is.
# Nederlandsche Staatscourant/1825/Nummer 35/Leiden, den 8 Februarij

* Nederlandsche Staatscourant (don­der­dag 10 fe­bru­a­ri 1825)
* ‘Leiden, den 8 Februarij’ door een anonieme schrijver, [p. 4].
Leiden, den 8 Februarij.
De plegtige viering van het twee honderd en vijftigjarig bestaan onzer alom vermaarde hooge school, werd, dezen ochtend ten 8 ure, met het uitsteken van vlaggen uit alle stads gebouwen, de universiteiten, studenten-societeit en veele particuliere huizen, benevens het spelen der klokken en steken der trompetten van den toren van het raadhuis, aangekondigd. Ten 11 ure vereenigde zich het korps studenten in het gebouw der akademie, en begaven zich, met HH. Curatoren, reetor en senaat, in statigen optogt, naar de St. Pieterskerk, alwaar de aftredende rector magnificus, de hoogleeraar G. Sandifort, eene plegtige redevoering hield, behelzende een overzigt van hetgeen, sedert de stichting der hoogeschool, tot op den dag van heden, is voorgevallen, daarbij gedenkende aan de jongste verliezen, welke de universiteit geleden heeft door het afsterven van den vermaarden hoogleeraar Kemper en den achtenwaardigen Tijdeman. Hierop werden, door den fungerenden secretaris, de oordeelvellingen der onderscheidene faculteiten voorgelezen over de antwoorden, op de in het vorige jaar uitgeschrevene prijsvragen, bij haar ontvangen en door den rector magnificus de toegewezene eereprijzen en loffelijke getuigschriften, met toepasselijke aanspraken aan de overwinnaars uitgereikt. De plegtigheid werd geëindigd met een op het jubelfeest toepasselijk latijnsch lofdicht, door den hoogleeraar Hofman Peerelkamp. [De nadere bijzonderheden van dezen heugchelijken dag zullen wij in onze volgende mededeelen]. (Leid. Cour.)
# Nederlandsche Staatscourant/1825/Nummer 35/Dezer dagen is alhier uitgegeven

* Nederlandsche Staatscourant (don­der­dag 10 fe­bru­a­ri 1825)
* ‘Dezer dagen is alhier uitgegeven […] de catalogus der kostbare en zeldzaam alzóó voorkomende boeken, nagelaten door wijlen den hoog welgeboren heer Joan Raije van Breukelerwaard, […]’ door een anonieme schrijver, [p. 4].
[ 4 ]Dezer dagen is alhier uitgegeven, om, den 28$^{sten}$ maart 1825, door de boekhandelaren de Gebroeders van Cleef en B. Scheurleer, publiek verkocht te worden, de catalogus der kostbare en zeldzaam alzóó voorkomende boeken, nagelaten door wijlen den hoog welgeboren heer Joan Raije van Breukelerwaard, te Amsterdam. Indien de verzameling, waarvan de catalogus het publiek wordt aangeboden, niet uitmunt door hoeveelheid of wijden omvang, verdient zij echter niet minder aan de opmerkzaamheid der liefhebbers te worden aanbevolen, niet alleen door eenen zeldzamen rijkdom in die vakken, welke zij boven andere bevat, zoo als de natuurlijke geschiedenis, de schoone kunsten, reisbeschrijvingen en nieuwe letterkunde, maar ook door de keuze der uitgaven en exemplaren, en niet minder door het pracht- en smaakvolle der banden: alle welke eigenschappen haar tot een uitstekenden rang verheffen onder de speciale boekverzamelingen, om ons van eene sedert eenigen tijd, in de bibliographie (boekbeschrijving), aangenomen uitdrukking te bedienen, en die haar, ook nadat zij verspreid zal zijn, evenzeer als de meest uitgebreide, en zoogenaamde algemeene boekverzamelingen, in duurzaam aandenken zullen doen blijven. De verzameling, in dezen catalogus omschreven, werd, gedurende eene reeks van jaren, te zamen vereenigd, door eenen liefhebber, welke, door zijne verlichte kunde, fijnen smaak en aanzienlijk vermogen, in staat werd gesteld, om aan zijne lofwaardige neiging te voldoen. Niet voldaan, met zich uitgelezen exemplaren van de beste en meest uitgezochte uitgaven, der uitmuntendste werken aan te schaffen, vond hij er zijn vermaak in, dezelve, door buitengewone bijvoegsels, nog kostbaarder te maken, hetzij door bijvoeging van platen, van elders ontleend, of van teekeningen, opzettelijk daartoe vervaardigd (waaronder sommige naar voorwerpen, in zijn rijk en alom beroemd kabinet van natuurlijke historie aanwezig); terwijl hij dezelve daarenboven met keurige banden, aan derzelver innerlijke waarde geëvenredigd, of door vaderlandsche kunstenaars, of door buitenlandsche boekbinders bewerkt, waaronder verscheiden door den beroemden Bozerian, te Parys, deed bekleeden. Onder de groote menigte artikelen van deze soort, is het moeijelijk eene keuze te doen of te noemen de zoodanige, die zich het meest onderscheiden; terwijl men, door slechts eenige aan te halen, welligt aan anderen onregt zoude doen, ten minste naar het oordeel van min kundigen in dit vak; maar wij vleijen ons echter, dat de vorenstaande opmerkingen voldoende zullen zijn, om de wezenlijke verdiensten, zoo wel van de verzameling in haar geheel, als van derzelver uitstekendste voorwerpen, in het licht te stellen.
# Nederlandsche Staatscourant/1825/Nummer 35/Men verneemt

* Nederlandsche Staatscourant (don­der­dag 10 fe­bru­a­ri 1825)
* ‘Men verneemt, dat de wed J. Allart, boekhandelaresse in ’s Gravenhage […] te rade is geworden, […]’ door een anonieme schrijver, [p. 4].
[ 4 ]Men verneemt, dat de wed J. Allart, boekhandelaresse in ’s Gravenhage, uit hoofde van den geduchten toestand, waarin ons geheele vaderland gebragt is, door de verschrikkelijke watervloeden en overstroomingen welke, den 3. 4 en 5$^{den}$ dezer maand, in verscheiden oorden van hetzelve, gewoed hebben, te rade is geworden, om van alle deze aandoenelijk gebeurtenissen eene, op alle plaatsen zelve, naauwkeurig opgenomene, wel zamengestelde beschrijving in het licht te geven, waarin vooral die menschenvrienden, welke zich door opofferingen verdienstelijk hebben gemaakt, niet zullen worden vergeten. Vervolgens, dat er niets verzuimd zal worden, wat tot groote belangstelling, zoo voor dit als het volgende geslacht, in dezelve kan dienen, en dat, zoodra doenlijk, een meer ordelijk prospectus van inteekening in het licht zal worden gegeven.
# Nederlandsche Staatscourant/1892/Nummer 128/De commissie

* Afkomstig de Nederlandsche Staats-Courant, donderdag 2 juni 1892, Vijfde bijvoegsel, [p. 2]. Publiek domein.
[ Vijfde bijvoegsel, 2 ]De commissie, opgetreden om aan den kunstschilder David Bles, ter gelegenheid van zijn zeventigjarig feest een huldeblijk te geven, heeft aan het Rijk, ter plaatsing in ’s Rijks Museum te Amsterdam, ten geschenke aangeboden het op een voetstuk geplaatst marmeren borstbeeld van dien schilder, gebeiteld door den beeldhouwer Bart Van Hove te Amsterdam. Aan de commissie is de dank der Regeering betuigd.
# Nederlandsche Courant/Jaargang 1787/Nummer 95/Weenen den 25 July

* DUITSCHLAND en bygelegen LANDEN.
* WEENEN den 25 July. Gisteren morgen is de Courier, den 3 deezer van hier naar Brusſel afgevaardigd, hier met de tyding aangekomen, dat Haare Koningl. Hoogh. de Aartshertogin Maria-Christina en de Hertog Albertus, Haaren Gemaal, hier heden ſtaan aan te komen, en dat de Gedeputeerden der Staaten hun binnen kort zullen volgen. In de daad gisteren namiddag ten 2 uuren zagen wy de Bagagien van Haare Koningl. Hoogheden aankomen, en heden nacht heeft de Krygsraad drie Estafetten afgezonden. Het Regiment van Render moet zich ten eerſten naar Luxemburg begeeven, om die Vesting, welke de ſleutel der Oostenrykſche Nederlanders is, te dekken. – Gisteren morgen ten 5 uuren hebben de 2 Compagnien Artilleristen zich met een groote trein Artillery naar de Nederlanden op weg begeeven. Het Regiment van Ferdinand Toſcane heeft heden de revuë gepasſeerd, en zal zich morgen op marsch begeeven. De andere Regimenten, waar van wy de Lyst gegeeven hebben, zullen binnen kort volgen. Behalven de Verlofgangers, worden ook alle die geenen, welke tot den Krygsdienst opgeſchreeven zyn, verzameld. De ſlagters en anderen, welke goede paerden hebben, hebben dezelve voor de transporten moeten leeveren. Het geheel getal Troupen, welke zich naar de Nederlanden zulen begeeven, beſtaat in 40,000 man.