OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Bonta

| ← Even­to buo­no. Goe­de uyt­komst | ‘Bon­ta. Goe­dig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Be­ne­vo­len­za o Af­fet­tio­ne. Goed­wil­lig­heyt of Ge­ne­gent­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 184-185. Publiek domein.
Bonta. Goedigheyt.
EEn ſchoone Vrouwe, in ’t goud gekleed, met een krans van Ruyte op ’t hoofd, hebbende de oogen ten hemel gekeert, houdende in de armen een Pellicaen met haer Iongen, en ter ſyden is een groen boomken op de kant van een Waeterſtroom. Goedigheyt in den Menſche, is een t’ſaemenvoeginge van goede deelen, als van getrouwigheyt, waerachtigheyt, oprechtigheit, vromigheyt en lijdſaemheyt. Schoon wortſe gemaelt, om dat de Goedigheyt gekent wort door hare ſchoonheyt, overmits ’t gemoed de kenniſſe krijght door de ſinnen. Het goude kleed beteyckent goedheyt, alſoo ’t goud het uytmuntenſte is van alle metallen. Horatius ſeyt de gulden Middelmaet, en daer uyt vloeyt de goedheyt in alle dingen. De Boom by den Waeterſtroom is ’t geene David in ſijnen i Pſalm ſeght, dat die de Wet volght, ſal gelijck zijn eenen boom, ſtaende aen een klaere waeterſtroom, alſo daer geen ander Goedheyt is, als die ſich voeght nae [ 185 ]den wille Godes, en derhalven wort de Pellicaen hier by geſet, vermits dieſelve uyt loutere goedheyt, hare eygen borſt oppickt, om haere Iongen in haere nootwendigheyt te voeden, gelijck ſulx verſcheyden oude en nieuwe Schrijvers verhaelen. En de Waeterſtroom is een eygen beeld van Goedigheyt. Sy ſtaet met haere oogen ten Hemel opgeſlagen, als weſende beſigh met heylige overwegingen, om te verjagen de vuyle gedachten, waer mede zy ſtaedigh heeft te ſtrijden. Daerom worter de Krans van Ruyte by gedaen, om dat dit kruyd de quaede geeſten verdrijft, en de Minne luſten vermindert. Waer door openbaer is, dat de Goedigheyt al haer eygen liefde en voordeel laet vaeren, die de Goedigheyt plagh te verſtooren, en de goede overeenſtemminge van deſen ſang te verbreken diewelcke anderſins overeenkomt mette lieflijcke melodye van alle andere deugden.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Calamita, o Miseria

| ← Ca­la­mi­ta | ‘Ca­la­mi­ta, o Mi­se­ria. El­len­de’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ca­la­mi­ta. El­len­de in ’t ge­meen → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 121. Publiek domein.
Calamita, o Miseria. Ellende.
EEn treurige naeckte Vrouwe, ſittende op een deel gebroken riet, midden in een rietachtige plaetſe. Treurigh wortſe gemaelt, om dat de Ellendigheydt den Menſche treurigh maeckt, en alhoewel de fortuyn haer ſomtijts gunstigh en goedertieren vertoont, niet te min, ſoo verheugen zy sich nimmermeer te rechte, gelijck Seneca in Thyeſte ſeyt:
Dees mangel heeft d’ellende Man, Schoon of Fortuyn hem lachten an, Soo walght hy doch van groot verdriet. Wanneer hy iemand lacchen ſiet.
Zy ſit, om te vertoonen, dat al haer hope ter aerden leyt, en zy ſelven mede, want Auguſtinus ſeyt, de Ellendigheyt is een Overvloet van quellingen. De gebroken rieten, zijn altijd by de Oude voor de Ellendigheyt genomen, waer uyt de Romeynen oock den naem Calamitas genomen hebben, heetende Calami, Cannae, dat is de ellende, rieten.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Calamita (1)

| ← De Ele­men­ten nae ’t ge­voe­len van Em­pe­do­cles | ‘Ca­la­mi­ta. El­len­de’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ca­la­mi­ta → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 121. Publiek domein.
Calamita. Ellende.
EEn treurige Vrouwe in ’t ſwart gekleet, en ſlecht in den dos of harnaſch, vertoonende ſich ſwack, leunende op een riet, houdende in de hand een boſſel gebroken koorenayren, als die door de ſtorm winden zijn te neder geſlagen. Het ſwarte kleed bediet ſwaermoedigheyt, die een geduerige Medegeſellinne van de Ellende is. ’t Riet daer op datſe leunt, vertoont, datſe geen grooter Ellende weet als te ſtaen in gevaer van te verderven, ſulx datmen dickwijls wort vervoert om den dood te wenſchen, tot ſijn verloſſinge. En ’t Riet om dat het leedigh en niet dick is, breeckt lichtlijck alſſer eenig ſwaer gewicht op leunt, alſoo komt oock de hope van deſe Werlt lichtlijck te gebreecken, om dat alle ſlagh van winden, oock hoe ſwack die zijn, machtigh zijn om in den grond te ſtorten alle gebouwſels en gronden van onſe hope, en hier door wort oock Calamita, Ellende, van de Calami van het Riet genomen. Het bondel koren, als boven geſeyt is, bediet de bederfniſſe en ondergangh van de vruchten ’t welck het beginſel is van onſe Ellende.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Calamita (3)

| ← Ca­la­mi­ta, o Mi­se­ria. El­len­de | ‘Ca­la­mi­ta. El­len­de in ’t ge­meen’ door Ce­sa­re Ri­pa | Scan­do­lo. Er­ger­nis­se → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 121. Publiek domein.
Calamita. Ellende in ’t gemeen. * * *
EEnige beſchrijven de Ellende aldus: Ellende is al ’t geene wat tegen des Menſchen Natuyre ſchijnt te ſtrijden, als aenvechtinge des vleeſches, verſoecking des Satans, kranckheyt des lichaems, alle heimlijcke en openbaere rampſpoeden des houlijx, ongehoorſaeme kinderen, ondanckbaere vrienden, ſchaede en verlies aen goederen, berovinge van vryheyt, ſchendinge aen eere, oproer en tegenſtellingen van yder een, honger, diere tijd, peste, oorlogh, gevangenis, dood. Hier onder wort oock verſtaen, alle kruys en lijden, het zy geeſtlijck of lichaemlijck, ’t zy dat het treffe vrienden en bekenden, of ons en de onſe alleen, of de gemeene ſtaet als Religie, Overigheyt, Regeeringe en Politie, heimlijcke en bekende ſwaerigheden, en alles wat wy moeten lijden, ’t zy ſchuldig of onſchuldig.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Campagna Felice (2)

| ← Cam­pag­na Fe­li­ce of­te Ter­ra di La­vo­ro | ‘Cam­pag­na Fe­li­ce’ door Ce­sa­re Ri­pa | Pug­lia → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 244-245. Publiek domein.
Campagna Felice.
OM verſcheyden beeldeniſſen van dit Landſchap te vertoonen, ſullen wy een ſchoon en aengenaem Maeghdeken in een geneughlijcke plaetſe ſchilderen, met een krans op ’t hoofd, die van verſcheyden bloemen is te ſaemen gevoeght, met een groen kleed, waer op allerleye ſchoone bloemen gemaelt zijn. Zy ſal onder de rechter arm een boſch van kooren ayren hebben, en in de ſlincker hand eenen bloeyenden Wijnranck, waer door zy betoont dat ſy overvloet heeft van deſe vruchten, en ter ſyden ſal een kuyl weſen waer uyt roock en water voortkomt. Plinius noemt het in ſijn iii boeck Campagna Felice, om de geluckige voortbrenginge van haere vruchten, hier nae iſſe genaemt Terra di Lavoro, dat is, van de arbeyd, om dat met groote arbeyd dit Land beeght, beploeght [ 245 ]en beſaeyt moet worden. Andere ſeggen dat het alſoo heet om dat het goed is om te bearbeyden, want men doeter geen verloren koſten aen. Andere gelijck mede Livius ſeggen, dat het alſoo genaemt is, om dat de Romeynen grooten arbeyd en moeyte hadden, om ’t ſelve in te nemen, en ingenomen zijnde, om ’t ſelve te bewaeren. Schoon en aengenaem iſſe geſchildert, met bloemen, om de ſchoonheydt uyt te drucken, die de Natuyre aen deſe Provintie heeft medegedeelt. Als mede om de gematighde en ſoete lucht, waer door veele Keyſers en Romeynſche Raedtsheeren, deſer Wereld wars zijnde, haer alhier hebben begeven om een ſtil en geruſt leven te leyden, doch inſonderheyt te Puzzolo en Baja, gelijck oock veele geleerde Mannen hebben gedaen als Virgilius, Livius, Horatius, Claudianus, en F. Petrarcha, die een groot Vriend was van den Koning van Naples: en oock niet alleen om de ſoete locht, maer om dat alhier alle de luſtigheden tot vermaeck en nuttigheden der Menſchen worden gevonden, hebbende van alle kanten overvloet van vruchten, en boven al Kooren en Wijn met volle ſchuyren. En hierom wortſe met koorenayren, en met rijpe en bloſende Druyve-troſſen vertoont. Waer van Martialis in ’t beſonder ſinght, Hic est pampineis viridis Veſuvius undis &c. De kuyl waer uyt waeter en roock rijſt, vertoont de geſonde Badſtoven die in dit Land over al worden gevonden, en door dit deel ſalmen ’t geheel verſtaen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Calabria

| ← La­tio. ’t La­tijn­sche Rijck | ‘Ca­la­bria’ door Ce­sa­re Ri­pa | Cam­pag­na Fe­li­ce of­te Ter­ra di La­vo­ro → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 244. Publiek domein.
Calabria.
EEn bruyne Vrouwe in ’t root gekleet, hebbende op ’t hoofd een ſchoone krans van blaeders van Ornellen, die met Manna beſtroyt zijn, in de rechter hand ſalſe een Overvloets Hoorn houden van verſcheiden witte en ſwarte Druyven, en in de ſlincker een tack van Braembeſyen geladen met een boſſelken ſyde, en een tack Boomwoll mette bladers en vruchten, en op der aerde ſal leggen een boſſel met Suycker-ried. De naem van Calabria, ſchijnt van de Griecken af te komen, die aldaer hebben gewoont, om dat deſe naem bediet overvloet van goederen. Want gewis in dees Provintie wort de Fonteyn van alle goederen gevonden. Dit Land is ſeer vruchtbaer, vol van bequaeme bergen, ſpitſen, heuvelen en ſeer geneughlijcke daelen, die ſeer aengenaem maecken ’t geen de natuyre voortbrenght. De bruyne verwe en ’t roode kleet bedieden de werckinge van de verwe der Sonne, die daer ſeer heerſcht. De krans van Ornellen met Manna geladen, druckt uyt, dat de lucht in deſe plaetſe ſeer ſchoon is, en aldaer ſeer lieflijck regent, oock van de heylſaeme dauw van Manna. En om dat op de Ornellen de beſte en volmaeckſte Manna verſaemelt wort, ſoo maecken wy haer van deſe plante en van geen andere, eenen krans. De verſcheyden Druyven vertoonen de overvloet van eedele Wijnen, die in dit Landſchap voort komen, en in verſcheyden deelen van Italien overgevoert wordende, maecken de naeme van dit Land vermaert. De tack van Braembeſyen mette boſſels ſyde, de Boomwolle en Suyker-rieden zijn de andere beſondere vruchten, daer door dit Land ſeer beroemt is, om dat aldaer groote menichte van Sijde, Boomwolle en van Suycker geteelt wort.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Calumnia (2)

| ← Ca­lum­nia. Las­te­rin­ge, […] | ‘Ca­lum­nia of Las­te­ringh, Ach­ter­klap’ door Ce­sa­re Ri­pa | Otio. Lee­dig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 281-282. Publiek domein.
Calumnia of Laſteringh, Achterklap.
EEn Vrouwe die een verſtoort geſicht vertoont, houdende in haer ſlincker hand een ontſteecken fackel, en met haer rechter hand vatſe een naeckt kindeken by de hayren, datſe bind: welck kindeken de handen ſlaet ten Hemel, en aen d’ander ſyde ſtaet een Baſiliſc. [ 282 ] Met een verſtoort geſicht wortſe geſchildert, want zy komt voort uyt toorn en wraeckgierigheyt. De brandende fackel vertoont, dat de laſteringe een bequaem wercktuygh is om het Vier van tweedracht, tot ondergangh van Landen en Koninghrijcken, t’ontſteken. Dat zy het naeckte kindeken by de hayren te rugge treckt, ’t welck de handen ten Hemel heft, daer mede geeftſe te verſtaen, datſe niet anders doet, als de eere van de onnooſele te verſcheuren. Datſe ter ſyden haer een Baſiliſcus heeft, daer van geeft Pierius reeden, om dat de Egyptiſche Prieſters, dit dier de laſteringe toevoeghden, want gelijck de Baſiliſc, ſonder te bijten, den Menſche van verre, alleen door ’t geſichte ſchaedelijck is, alſoo is oock de Laſteraer of Achterklapper, die den Princen heimelijck in de ooren luyſteren, en brengen, die geene, die zy willen beſwaeren, liſtelijck, in ’t verdriet, die oock daer door ſchaede, verderf, pijninge, en dickwijls den dood verkrijgen, ſonder datſe daer uyt konnen werden geholpen: onbewuſt zijnde van al deſe bedriegerie, die al in haer afweſen geſchiet: gelijckmen oock ’t ſelve in veele hoven ſiet gebeuren; waer over Herodotus ſprekende van de laſteringe, aldus ſeyt, de Achterklapper doet den beſchuldigden ongelijck, dewijl hy hem in zijn asweſen beſchuldight.
# Bilderdijk/De rozen

De rozen
ZANGSTUKJEN
Ik heb ze zien bloeien By ’t uchtendontgoeien; Nu hangen de bladen en storten in ’t stof, Tot speeltuig der stormen, Tot aas van de wormen, Tot schaamte van d’op haar zoo pralende Hof.
Toen zogen haar knopjens De lavende dropjens, Tot parels geronnen uit hemelschen daauw: Nu missen zy kleuren, En spreiden geen geuren, Eer de avond de velden nog wikkelt in ’t graauw.
Zoo zag ik geslachten, Zoo schoonheid en krachten Ontluiken en bloeien, maar luttel bestaan: Zoo lach en verblijden In jammer en lijden Voor ’t schemerend Westen des levens vergaan.
Zoo ’t zingen en springen Voor ’t handenverwringen Verwisseld, in in dan een vluchtigen wenk. ’t Zijn alles slechts bloemen Waarop wy hier roemen; t Is alles een daauwdrop, een morgengeschenk.
De luister der oogen Met nevels betogen, Ja, zenuw- en voeding- en spierkracht verkwijnt. Ook oordeel en reden Bezwijkt met de leden, En ’t leven verwaassemt, vervliegt, en verdwijnt.
# Bilderdijk/De winter

De winter
Het vochtige teeken Der stortende beken Rijst boven ons hoofd. Nu zinken de stralen Waar heuvels dalen Door wierden gestoofd. De snelheid der stroomen Begint te verloomen, In ’t vallen gestuit Door schuivende korsten, Die de oevers doen dorsten Met telgjens en kruid. De koele Najaden Verleeren het baden, En schuilen in ’t hout: En ’t groeien der plassen Maakt vuile moerassen Van weiden en woud. Zoo wislen de stonden, Aan beurten verbonden, En houden hun treê! Zoo spruiten en sterven En bloemen en gerven, En boomooft, en snee! Viersoortige rente, Van ’t bloeien der Lente Tot d’aftocht der koû! En loop der Getijden, Ons nu tot verblijden, En dan weêr tot rouw! Gy hebt met ons haken Naar nieuwe vermaken, Het zelfde gemeen: Zoo drijven de wenschen in ’t harte des menschen Elkanderen heen. —
Den dwingeland ontweken, Die de opene streken En velden verwoest, Vliên Floraas gespelen; De grond ligt te kwelen; En ’t ploegijzer roest. Beschouw dees violen, Nog even ontscholen Aan ’t worden der lucht: Op ’t steeltjen gebogen, Ontduiken zy de oogen En geven een’ zucht. Dees dorrende heester, Den winden nog meester, Beschuute’ ’t nog kort: Daar slaat hem het weder Op ’t plantjen ter neder, En ’t bloemtjen verdort!
Nu zoekt hy de steden Die, kortlings geleden, De velden bezong: Nu vlucht men die oorden, Die korts zo bekoorden, Met haastigen sprong. Ondankbare vrinden, Wie de adem der winden Zoo spoedig verdreef! Maar zeg, wat beminnen, Gegrond op de zinnen, ’t Vermaak overleev’? Nu tracht men de dagen Door ’t spel te verjagen, Door zang en tooneel: En ’t vluchtige glimmen Der zon op de kimmen, Schijnt thands nog te veel. —
Voor ons, mijne Odilde! De Landgrond, verspilde Zijn zoet niet voor ons: De Zomer mocht naken, Wy voelden geen blaken Des koestrenden zons. De Winter mag naadren, En wouden ontblaadren, Wy vreezen geen vorst. Geen dagen verdrieten, Daar de uren me ontschieten, Geklemd aan uw borst. De keer der saizoenen Moog dorren of groenen, Onze Echtkrans blijft frisch: U, mijne te heeten, Is, al te vergeten, Wat buiten ons is.
# Bilderdijk/Elianes jaarfeest

’t Gedicht Uit plicht Gelukt niet licht, Maar hinkt aan ijzren boeien: ’t Heeft vier, Noch zwier, Noch bloei noch tier, En kruipt in plaats van vloeien.
Maar brandt De hand, Die ’t speeltuig spant, Van ’t innig boezemgloeien; Geen toon Zoo schoon By mensch en Goôn, Dan die het hart ontvloeien.
Voor my, Ik wij’ Mijn poëzy Geen dorre plichtbetooning: Heur lied Klinkt niet Op vreemd gebied; De Dichtluim kent geen Koning.
Doch kon Een bron, Die eens begon, Steeds onuitputbaar springen, Hoe blij Zou zy Op ’t Feestgetij’ Van Eliane zingen!
Dan ach! Ik mag Dien blijden dag Met geen gezang begroeten: De smart, Die ’t hart Te fel benart, Maakt Zang- en Speelkunst voeten.
Daar ’t leed Zoo wreed De borst doorsneed, En tranen drongen uit de oogen, Zou daar ’t Bezwaar De zangrige aâr Niet tevens op doen droogen?
Den gloed Van ’t bloed In zilten vloed Van staâg geween verdronken, Is al ’t Geschal Van Feest of Bal Niet weêr in staat te ontvonken.
Neen, zang Waar dwang En hartgeprang; Doch waar voor zuivre wenschen Ons heil Slechts veil In ’t hoogste peil, Dan maakte u dit mijn hart de zaligste aller menschen.
# Bilderdijk/Gelukkige

Gelukkige
By vlekloos bloed een stiel en needrig lot: — Een peinzend oog, doorstraald van zacht genoegen; — Een juist verstand, — een hart, vervult met God; — En kalmen moed by zielevreê te voegen:
Zie daar wat meer dan ’t weeldrig vreugdgenot, Dan al de roem van ’t noeste letterploegen, Dan mijnroof is, waarom de harten zwoegen. Maar dien de dood, de zorg, de vrees, bespot!
O dierbre gift van vlijt noch lotgeval, Maar van den Bouw- en Vrijheer van ’t Heelal. Wie dankt voor u, wie voelde u ooit naar waarde!
Dien schokk’ de storm of blaak de Zuiderzon; Hy derft geen steun, geen zuivre lavingbron, Maar overleeft den val der zinkende Aarde.
# Bilderdijk/Op een afbeeldsel van my 1816

Op een afbeeldsel van my 1816
Wat geeft de vlotte lach op 't stroef gelaat te lezen?  Is 't zelfmin? Hekelzucht, beschouwer, waan het niet. Neen, 't is het merk der smart op 't vroegverouderd wezen,  Waar in gy 't kalme hart als door een nevel ziet.
# Bilderdijk/Uitvaart

Uitvaart
Befloersde trom  Noch rouwgebrom  Ga romm’lende om Voor mijn gebeente;  Geen klokgebom  Uit hollen Dom  Roep ’t wellekom In ’t grafgesteente;  Geen dichte drom  Volg’ stroef en stom;  Festoen noch blom  Van krepgefrom  Om ’t lijk, vermomm’ Mijn schaamle kleente!  Mijn jaartal kom  Tot volle som,  Mijn oog verglom;  En de ouderdom  Roept blind en krom Ter doodsgemeente.
 Wat zoude ik thands,  Beroofd der glans  Van ’s hemels trans, Op de aard begeeren?  Geen moed des mans,  Geen spies of lans,  Geen legerschans, Kan ’t sterfuur keeren.  Geen spel of dans,  Geen dobbelkans,  Geen lauwerkrans, Of Rijkbeheeren.  Een handvol zands  Des grafkuilrands  In ’t nietig gants, Dat de asch mag eeren:  De beet des tands  Dat Aarttyrans  Des menschenstands Zal ’t lijk verteeren.
 Doch wat ’s dit my,  Die bandenvrij,  In ’t uitzicht blij  Dat ik belij,  Op ’t noodgetij’ Mag triomfeeren?  Ik juiche en strij’;  Wat glippe of glij’,  Hy staat me by, Die ’t af kan weeren.  Geen dwinglandy,  Geen razerny,  Geen Helharpy  Van Sofistry,  Geen nood, die wy  Aan Jezus zij’ Niet stout breveeren!  Zijne Englenrij  Verorden Hy Tot wachters om ons hoofd. Geen onheil kan ons deeren.
# Bilderdijk/Eierkoken

Eierkoken
De luchtstroom ruisch’ door ’t vier, dat uit zijne asch geschoten, In vlammen om zich grijp’ en Meroos God doorgloei’; Zijn hitte dring’ door ’t vocht, in ’t hol metaal besloten, En bruische in golven op met bonzend stormgeloei. Daar wiegele in den plasch het scheppings-al van ’t kuiken, Dat in zijn zilvren lucht een gouden aardbol sluit; En ’t beuk’ de krijtaardschors dier breekbre wareldkruiken, En dove ’s levens aâm in ’t bobblend windvlies uit. Zoo word’ de ommuurde zee ten bergklomp door ’t verschroeien, Waar ’t half gesmolten goud verbalsemd door blijft vloeien!
# Bilderdijk/Mijne Afzondering

Mijne Afzondering
De waereld en ’t gewoel ontvloden, Mijn ziel ’t onlijdelijst gekwel, Wat wil, wat zoek in me in mijn cel? — Een kluiz’naars plaag om ’t vleesch te dooden, Een eigenwillig goochelspel, Zijn’ God als dienstwerk aangeboden Tot zielsbevrijding van e Hel? —
Neen, ’k heb een andren schuldvoldoener Dan eigen pijniging van ’t hart In zelfgezochte lichaamssmart: Hy leeft, mijn Heiland en Verzoener; En ’k voel mijn boezem niet benard, Schoon struik of doorne, dor of groener, Mijn kreuplen voet gestaâg verwart.
Neen, ’t afgematte hoofd en leden, Het afgepijnigd ingewand, Voor ’t langer hobblen niet bestand By ’t walen der schokte reden, Wenscht in ’t ondankbre vaderland Een plek, waar, by mijn sterfbeds-beden, Mijn rust niet meer worde aangerand.
Doch waar, helaas? In welke hoeken Mijn voet my heenvoer’. ’t is om niet. De Waereldgeest die thands gebiedt, Vervolgt my met vijandlijk vloeken; En ’s levens reeds zoo trage vliet Moet, kronklend, weg en uitkomst zoeken Door klip by klip van zielsverdriet.
Mijn boezem, klaag! u voegt het klagen, Zoo ’t klagen ooit den weemoed zust; Voor my is hier op aard geen rust Ach, heb ik niet de felste plagen Wanneer de plicht het vroeg, met lust Waar ’t lot my sleepte, rond gedragen, De waereld op en neêr gehutst?
Is dan voor my geen eind aan ’t zwerven? Heeft de aard geen plekjen vrij en stil Waar, buiten wrok van Staatsgeschil, Mijn hart de kalmte mag verwerven, Ontslagen van den molenspil? Moet hy die alles blij kan derven, Steeds hupplen naar eens anders wil?
Mijn zangtoon is geen ijdel pronken, Maar, als de klaagstem onder ’t loof, Of tortel in den steenrotskloof, By ’t glimmen van mijn laatste vonken, Voor lof en smaad, en spotzucht doof, En diep in de enge borst gezonken, Slechts zielsveraâming in ’t gesloof.
Hy zal, ô Dichterlijke choren Die met vereischte kracht en zwier De snaar doet dartlen op de lier, Uw roem, uw melody niet stooren. Mijn grijsheid staat naar geen lauwier, En wat nog schijnt door de asch te gloren Is flikkersprank van ’t uitgaand vier.
# Bilderdijk/By mijne afbeelding 1790

By mijne afbeelding 1790
My schank ’t geboortelot, by flikkrend Dichtvermogen Waar ’t oude Griekenland zijn’ eigen geest in kent; (Voorvaderlijke vrucht, op d’echten stam geënt;) Een hart, voor ’t woest gekrijsch der menigte onbewogen: Een ziel, aan tijd, noch lot, noch menschenwaan verkleefd, De Almacht en zich-zelv' alleen tot rechter heeft.
# Bilderdijk/By mijne afbeelding 1793

By mijne afbeelding 1793
Beschouwer, zoek hier niet dat oog vol gloed en leven, Dien mond vol redenklacht en zachte toovery, Die me eens by ’t dichtenchoor mijne eerplaats heeft gegeven: De strengheid van mijn lot, zoo drukkende als verheven, Heeft wat mijn uchtend sierde op een maal verdreven, Hetzelfde hart alleen bleef me in deez’ avond by.
# De Génestet/Aan iedereen

| ← De volksdichter | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Aan iedereen | Dagelijksch brood → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
AAN IEDEREEN
1850.
# De Génestet/Aan zee

| ← De protégé | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet VREEMDELINGEN II. Aan zee. | In ’t bosch → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
II.
AAN ZEE.
# De Génestet/Afgebroken diskussie

| ← Met schade en schande | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Afgebroken diskussie | Hoe soms de liefde heerscht → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
XC.
AFGEBROKEN DISKUSSIE.
# De Génestet/Album

| ← De avondzon | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Album | Demon → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
ALBUM
1850.
# De Génestet/Aan mijn vriend Mr. E. H. s’Jacob, Naar Batavia vertrekkende

| ← Het schotje | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet UIT HET STUDENTENLEVEN V. Aan mijn vriend Mr. E. H. s’Jacob, Naar Batavia vertrekkende. | Het land → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
[ 121 ]
V.
Aan mijn vriend Mr. E. H. S’Jacob. Naar Batavia vertrekkende.
Ter herinnering.
1850.
# De Génestet/Aan mijn zoon op den dag zijner bevestiging

| ← Moeders graf | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Aan mijn zoon op den dag zijner bevestiging | De ware godgeleerde → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
AAN MIJN ZOON, OP DEN DAG ZIJNER BEVESTIGING.
(RÜCKERT)
# De Génestet/Aan een heereboer

| ← Levenslust | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Aan een heereboer | In de bibliotheek van een liefhebber → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
AAN EEN HEEREBOER
# De Génestet/Alarmisten

| ← De Hertogin van Orleans | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Alarmisten | Vrienden-raad en dichters-antwoord → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
[ 81 ]
ALARMISTEN
1848.
# De Génestet/Als ik des zomers

| ← Lente | De dichtwerken van P.A. de Génestet (1877) door P.A. de Génestet Als ik des zomers | Zomertochtje → |
* Uitgegeven in Amsterdam door Gebroeders Kraay.
ALS IK DES ZOMERS.
1848.