# Rotterdamsch Nieuwsblad/Nummer 2243/Plechtige opening van 's Rijks Museum

* IN-LEYDINGHE
* VOOR HET
* SCHUTTERSTUK VAN REMBRANDT
* door levende personen af-ghebeelt,
* ter ghelegeuheyt der openinghe van ’t
* Nieuwe Rijks-Museum.
* Rembrandt komt op:
* Die zotte Barcman! Neen! zij hebben wel
* Gezeit, dat in die slaaprige afgodsbeelden,
* Hier uit Oost-Inje somtijds heengebracht,
* Geen ziel zat; dat zij handen hebben en
* Met tasten, oogen en niet zien: – maar de echte
* Gevoelloosheid huist in de matte ziel
* Van zoo’n Notaris!            ’k Zit daar aan haar bed...
* Heur hand rust in de mijne... ach, vreeslijk teer;
* Slechts fijn gebeente en aders, dun en blauw,
* Zijn overig. Heur lief, nu glazig oog,
* Gezonken in de kasse, staart mij aan.
* Een vlotte lach zweeft om haar lippen. „Neen,”
* Zoo spreekt ze, en antwoordt Barcman, „Neen, ik wil
* „Geen waarborg dan alleen mijn mans oonsciëntie.
* „Wat ’k heb is voor ons kind, voor Titus, en ’t
* „Gebruik dat is voor Rembrandt. Cijfermeester,
* „Dat is hij niet; maar hij heeft mij en – ’t mijne.” – $^1$)
* Beminde ziel! Daar is nog leven; dus
* Nog hoop! — Helaas, onrustig vaart een koû,
* Een ijskoû door mijn lichaam, en ’t verschiet
* Is zwart, al is het diep. Ik zal nog vaak
* Zwarte achtergronden schildren.      $^2$)
* ’kWas voorheen
* Vrij dapper; soms te stout: die moolnaarszoon,
* Die maar, recht toe, recht an, dien Burgemeester
* Zijn dochter vraagt: en dan nog wel geen Vries...
* Ja, moolnaarszoon en bakkerskleinzoon, maar
* Toch nog iets anders... dat mij Swanenburgh
* Noch Lastman heeft geleerd. $^4$) Ik voel het hier.
* (Hij legt de hand op de borst en neemt zijn muts af.)
* Ik dank Ü, God, dat Gij zoo sterk uw beeld
* Uit de aangezichten van den menschen tot
* Mij spreken liet; dat Gij uw zonneglans
* Zoo stralenrijk liet schittren voor mijn ziel.
* Ik voel mij sterk, meer dan een Koning, als
* Mijn etsnaald met zijn zwart het middaglicht
* Boetseert, en als ’t penceel vol overmoed
* De menschen baadt in vollen, heldren gloed.
* (Hij zet zijn muts op.)
* Heer Banning Cook zal, met zijn kleinen vriend $^5$)
* Van Vlaerdingen, ontwaren wat ik kan! —
* Helaas, helaas! ben ’k geen verloren man?
* Neen, Saskia, gij wilt niet, dat ik suf:
* Gij naamt mij om mijn kunst; ik blijf u waardig!
* De Schutters van Heer Banning Cock, zij moeten
* Een beeld zijn van het bonte leven: hun
* Bedrijf zij, in zijn volheid, hier te aanschouwen.
* En dan, te midden van dien Schutterstoet
* En ridders, ter verheerlijking van haar,
* Die, na Gods zon, mij ’t dierbaarst is op aard,
* Een jonkvrouw, die haar heugnis mij bewaart. $^6$)
* Licht dat, in later tijd, bij al de wondre werken,
* Ons door Italië vermaakt,
* Euroop de doeken en de prenten op zal merken
* Van een die door Natuur in ’t harte werd geraakt.
* ’t Zij waanzin — deze drift; de tijdgenoot moog vragen
* Dat minder somberheid, meer afgesproken schoon
* In ’t nieuwe schilderwerk het duidlijk merk moog dragen
* Van geesten, levend met de Goôn! —
* God dank, ik leef met God, zoo Hij zich in zijn sohriften
* En in zijn rijke Schepping geeft;
* Ik leerde ’t pitt[i]gste niet neuswijs wech te ziften:
* Ik neem het al gelijk het leeft.
* Missohien dat eens dit Land, de naneef, zal belijden
* Hij heeft in eeuvoud u gediend,
* Aanbidlijke Natnur! gij zijt van alle tijden:
* God zij gedankt — ik was uw vriend.
* Alb. Th.