# Echt verhaal van het Vrouwtje van Stavoren

ECHT VERHAAL van HET VROUWTJE VAN STAVOREN.
Stavoren, in het Z. W. deel van Friesland gelegen, is die oudste stad dier provincie, en bestond reeds 300 jahren voor J. C. Omstreeks het jaar 1200 was zij de stapelplaats van den handel en hare inwoners zoo dartel, dat zij de huisdeuren med goud overtrokken en den naam kregen van »de verwenschte kinderen van Stavoren.” — Eene zeer rijke koopmansweduwe aldaar, een schip naar Dantzig bevracht hebbende, deed uit baldadige trotschheid de lading uit tarwe bestaande, in zee werpen, waarop de Goddelijke wrake eerlang volgde. Het water, eerst bijzonder vischrijk en diep, geraakte verzand en de haven verstopt, zoodat de welvaart verliep; de plaats der haven draagt nog den naam van »Vrouwenzand,” en is met ledige halmen digt begroeid. — In 1421 brandde er 500 huizen af, en in 1572 werd die stad door ’s prinsen volk ingenomen, doch op den volgenden dag hernomen door de Spanjaarden die er gruwelijk moorden en haar in brand staken, zij was voorheen de Friesche hoofdstad en residentieplaats von 9 koningen doch thans zeer in verval.
* Komt vrienden! luister naar mijn lied
* waarin ’k u duidlijk zal doen hooren
* wat eens in Friesland is geschied
* in ’t wijd vermaard en grijs Stavoren
* ’t is bijna duizend jaar geleên
* doch nog, nog melden ’s lands kronijken
* hoe vroegere welvaart daar verdween
* toen dwaze trotsch zich daar deed blijken
* Ginds in die wijd vermaarde stad
* die ’s jaarlijks meer dan duizend schepen
* beladen met onmeetbren schat
* haar schoone haven in zag slepen
* daar leefde een rijke weduwvrouw
* wier voorbeeld iederen kan leeren
* hoe vreugd verkeert in bittren rouw
* Als God de hoogmoed wil verneeren
* Het huis op haar bevel gebowd
* geleek het lusthuis van een koning
* Al wat men zag was louter goud
* een zilvren stoep lag voor haar woning
* een deurknop scheen een vorstenkroon
* en was met paarlen als omgeven
* terwijl de leuning wonderschoon
* door kunstnaars was uit goud gedreven
* Het marmer en het blank albast
* zag men de plaats von hout vervangen
* langs iedre muur was op haar last
* het keurigst beeldwerk opgehangen
* de plek zoover haar woning stond
* zag men met blank metaal bestraten
* want heel den omtrek in het rond,
* was hier bedekt met zilvren platen
* Het oog verblindend door haar pracht
* liep zij eens langs de haven henen
* juist toen een schip met volle vracht
* hier in de haven was verschenen
* »wel,” sprak zij tot den kapitein
* »wat goederen hebt gij ingekregen
* gij weet het moet wat heerlijks zijn
* doch hoe kapitein! gij shijnt verlegen”
* »’k Heb immers u op ’t strengst belast
* het kostlijks voor mij in te laden
* wat brengt gij dat aan de Oostzee wast
* en hier onze oogen kan verzaden
* gij weet, ik heb het u besteld
* en wie zich ook aan prijs moog storen
* wat geef ik om en hand vol geld
* ik, ’t rijkste vrouwtje van Stavoren”
* »O ja ’k volbragt getrouw uw zin
* ’k bragt beste tarwe voor u mede
* Aan stuurboord,” sprak hij, »kwam het in
* ’t was ’t kostbaarst goed op Dantzigs rede”
* »Hoe,” gilt ze, »tarwe? lage guit
* Hebt gij mijn wensch alzoo geraden
* Werpt dadelijk dan aan bakboord uit
* wat gij aan stuurboord hebt geladen”
* Helaas! het onwaardeerbaar graan
* werd in den breeden vloed geworpen
* een achtbre grijsaard zag het aan
* toevallig hier uit een der dorpen
* »beef,” sprak hij, »beef, o trotsche vrouw
* durft gij zoo stout Gods liefde honen
* dat nooit dit schendig stuk u rouw
* als Hij Zijn wraak u eens zal toonen”
* Zij lachte en greep een kostbren ring
* en wierp met honend spotgeschater
* (terwijl zij verder henen ging)
* het kleinood weg in ’t woelend water
* »eer ik,” sprak zij, »tot armoe kom
* en zulk een lot mij ooit zal treffen
* eer, dwaas! krijg ik deez’ ring weerom
* wil, lompe kerel! dit beseffen”
* Doch ziet, reeds na een dag of acht
* zag zij op uitgedrukt verlangen
* een groote visch haar ’t huis gebragt
* door visschers pas in zee gevangen
* en siddrend zonk zij op den grond
* toen zij bij ’t doen der eerste snede
* den kostbren ring hier weer hervond
* eens weggeworpen op de rede
* Met een treedt thans een dienstknecht in
* en roept: »uw schepen zijn verloren
* de woeste zee zwolg alles in
* Gods sterke hand rust op Stavoren”
* een tweede bracht een brief haar aan
* zij leest en gilt van schrik aan ’t beven
* »mijn magt en glorie zijn vergaan
* o God! waarom moet ik nog leven?”
* Beroofd van goederen en van geld
* veracht door ieder die haar kende
* werd zij, gelijk ’t geschiedboek meldt
* weldra ten prooije der ellende
* zij zwierf (der hoovaardij tot les)
* gelijk de nazaat nog kan hooren
* thans rond gelijk een beedlares
* zij, ’t trotsche weeuwtje van Stavoren
* Zij smeekte een schipper aan het strand
* onder tranen en ook met zuchten
* »neem mij meê naar een ander land
* laat mij maar met u mede vlugten”
* »Neen,” spraak hij: »gij trotsche vrouw
* uw last zal nooit deez’ bodem drukken
* blijf hier en toon uw waar berouw
* mijn schip mogt eens verongelukken”
* Nog ziet men daar aan ’t eenzaam strand
* zoo groot, zoo rijk in vroeger dagen
* de ruime haven gansch verzand
* een zee van dunne halmen dragen
* doch ziet geen korrel voedzaam graan
* is in die halmen ooit te vinden
* Als blijk wat de Almagt heeft gedaan
* toen hoogmoed alles kon verblinden
* Ja, ’s menschen hoogmoet wordt verneerd
* en ziet zich wissen val beschoren
* wij hebben ’t weêr op nieuw geleerd
* van ’t trotsche vrouwtje van Stavoren
* hoort vrienden, hoort dan naar mijn lied
* en wilt er ieder uur aan denken
* de hoogmoed — neen die past ons niet
* ’t is God die alles ons wil schenken
Wordt gezongen en verkocht door J. Tabbernal.
Drukkerij, Wed. J. B. Ulrich, Rotterdam.