OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Eternita (5)

| ← Se­cu­lo. Een Eeuwe, […] | ‘Eter­ni­ta, nae de Me­dag­lie van Faus­tin’ door Ce­sa­re Ri­pa | Eter­ni­ta, nae de Me­dag­lie van Ti­tus → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 127-128. Publiek domein.
Eternita, nae de Medaglie van Fauſtin.
EEn ſtaende Vrouwe, die als een deftige Matrone gekleet is, houdende de Werlt in haere rechter hand, hebbende op ’t hoofd een Sluyer, die haer de ſchouderen bedeckt. Dat zy ſtaet ſonder eenigh bewijs van beweginge, doet ons begrijpen datter in de Eeuwigheyt geen beweginge noch veranderinge in den tijd is, noch van de begrijplijcke noch onbegrijplijcke dingen. Dies Petrarcha ſeght;
Wat wonderwerck ſie ick hier aen, Als ick ſie op mijn voeten ſtaen, Hem die daer nimmer ſtille blijft, Maer alles tot verandringh drijft?
De Reeden waerom wy deſe beeldniſſe niet ſittende maecken, is om dat het ſitten een kenteycken is van grooter vaſtigheyt, en dat het ſitten een geduyrige ruſte plagh te bedieden, ’t welck een tegenſtellinge is van de beweginge, en ſonder diewelcke men die niet kan verſtaen. En is de ruſte van de Eeuwigheyt niet begrepen onder deſe ſlagh, en moet oock niet op deſe wyſe uitgedruckt worden, alhoewel het ſelve van allen niet is waergenomen, gelijck hier onder ſal worden verklaert. Een Vrouwe is zy gemaeckt, om de gelijckheyt van de naeme Matrona, zijnde van een beſtandigh Ouder. Zy hout de Werrelt in de hand, om dat de Werreld den tijd voortbrengt met haere beweginge, ’t welck bediet, dat de Eeuwigheyd is buyten de Werreld. De Sluyer die beyde ſchouderen bedeckt, vertoont, dat die Tijd die niet tegenwoordigh is in de Eeuwigheyt, ſich verberght, hoewel die blijcklijck aldaer is.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Eternita (6)

| ← Eter­ni­ta, nae de Me­dag­lie van Faus­tin | ‘Eter­ni­ta, nae de Me­dag­lie van Ti­tus’ door Ce­sa­re Ri­pa | Eter­ni­ta. Eeuwig­heyt, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 128. Publiek domein.
Eternita, nae de Medaglie van Titus.
EEn gewapende Vrouwe, die in de rechter hand een Spieſſe, en in de ſlincker een Overvloets hooren hout, hebbende onder haere voeten een kloot. Door deſe beeldeniſſe van de Eeuwigheyt, ſal de rechte Eeuwigheyt, die boven verklaert is, niet verſtaen worden, maer alleen een ſeeckere lange geduyrigheyt, die door de goede Regieringe heerkomt, diewelcke voornaemlijck beſtaet, in ’t verſorgen van dingen, die tot het leven noodigh zijn. Want de Burgers de Overvloet der Weldadigheyt van den Prince kennende, hebben geſtadigh haer gemoed daer heene gewent, om hem ’t ſelve te vergelden door de verbinteniſſe van Eendracht en getrouwigheyt. En daerom ſchilderden de Oude deſe Geduyrigheyt af door een Overvloets hooren vol vruchten: want de Langhduyrigheyt van de Regeeringe ſpruyt oock door het onderhout der Wapenen en Oorlogen, tegens de Vyanden en andere Barbariſche Volcken. En dit geſchiet om twee oorſaecken: d’eerſte is, dat zy de ſtrijdbaere en bedreven Volcken ſouden ſtaende houden, om de ſtoutigheyt en ’t gewelt van andere uytheemſche Volcken, die haer wilden overvallen, tegen te ſtaen. De tweede is, dat zy de Vreede en Eendracht tuſſchen den Burgeren verſekere, want ſoo veel te meer vereenight ſich het geheel met het deel; als het harder en heftiger van ſijne tegenpartye wort beſtreden. En dit ſelve is altijt geſien, en ſietmen als noch dagelijx in veele Steden en Koningrijcken, daer de Burgers ſoo veel te meer onder malkander oneenigh zijn, als zy te min van de Vyanden worden beoorloght en geplaeght, en alſoo verdubbelen ſich dan de Burgerlijcke twiſten, door de ruſt, tot lach en ſpot van haere Vyanden. Daerom is dan de Eeuwigheydt met een ſpieſſe en krijghsruſtinge afgemaelt.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Eternita (4)

| ← Eter­ni­ta. Eeuwig­heyt of ge­duy­rig­heyt | ‘Eter­ni­ta’ door Ce­sa­re Ri­pa | Se­cu­lo. Een Eeuwe, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 127. Publiek domein.
Eternita.
EEn Vrouwe als een deftige Matrone, die in de rechter hand een Slange heeft in ’t ronde gekrult, hebbende den ſteert in den mond, en een ſluyer op ’t hoofd, die beyde de ſchouders bedeckt. Zy deckt haere ſchouders, om dat de verloopen tijd in de Eeuwigheyt niet wordt geſien. De Slange in ’t ronde, bediet, dat de Eeuwigheyt ſich ſelve onderhout, en van geen uytwendigh dingh wort gevoet. En by de Oude bediede de Slange, de Werreld en het Iaer, die sich geduyrighlijck, in haer ſelven, als eenige Philoſophen ſeggen, keerde en draeyde. Dit ſelve is in weynige Iaeren vernieuwt ter gedachteniſſe van Gregorius xiii, en van ’t Iaer dat van hem is verbetert: het welcke een getuygheniſſe ſal weſen dat de Eeuwigheyt van de naeme, ſoo een groot Prince waerdigh is: Alles nae de meeninge van de Pithagoriſten, die daer ſeyden, dat het beeld van de Eeuwigheyd de Tijd was, en voor den tijd naemenſe Plato en Mercurius Triſmegiſtus. En nae de beſchrijvinge van Claudianus, in ’t lof van Stilico, ſeyt hy, de bemorſte Moeder der Iaeren, ſit in ’t hol der onmeetelijcker Eeuwe, die de tijden in haeren wijden boeſem ſtort en wederom wegh neemt. Dit hol heeft een Slange omſlingert, die door een ſtille kracht alles verteert. En hy groeyt ſtaedigh aen met ſchubben, hebbende den ſteert ingetrocken. Hy ſlockt alles ten monde in, en brenght de beginſelen weder tot den val.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Eternita (7)

| ← Eter­ni­ta, nae de Me­dag­lie van Ti­tus | ‘Eter­ni­ta. Eeuwig­heyt, van Fran­cis­co Bar­ba­ri­ni, in ’t ver­hael van de Lief­de’ door Ce­sa­re Ri­pa | Eter­ni­ta. Eeuwig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 128-129. Publiek domein.
Eternita. Eeuwigheyt, van Franciſco Barbarini, in ’t verhael van de Liefde.
FRanciſcus Barbarinus Florentijn, heeft in ſijn boeck, dat hy van de Liefde heeft geſchreven, en in ſchrifte by den Cardinael [ 129 ]Maffeo Barberino, wort bewaert, de Eeuwigheyt met een ſeer aerdige vindinge afgebeelt: en ’t ſelve met een ſeer groote ſmaek geſien hebbende, heeft my goed gedacht dieſelve alhier te vertoonen, en dat nae ’t oorſpronghlijcke ſchrift, dat ick uyt des Heeren Barberini boeck, die God lange in den Pauſlijcken ſtoel laet leven, hebbe uytgetrocken. Hy maelde een Vrouwe af met een ſeer eerwaerdige gedaente, en lange guldene hoofdhairen, die over de ſchouderen nederdaelden, ſoo wel aen de rechter als ſlincker ſyde: haere beyde ſyden waeren uytgeſtreckt, als of die ſich verlengende, twee halve circkels maeckten, buygende ſich d’eene van de rechter, en d’ander van de ſlincker ſyde, boven het hoofd, alwaer zy ſich te ſaemen vereenighden. Zy ſal in yder hand een goude kloot om hoogh houden, weſende geheel in Hemels azuyr blaeu, vol ſterren, afgebeelt. Elck van deſe dingen, drucken de Eeuwigheyt ſeer wel uyt, om dat een ronde noch begin noch eynde heeft. ’t Goud is onbederflijck, en onder alle metallen het alder-volmaecktſte, en de Hemel wort door het azuyr blaeu uytgedruckt, om datter niet is, dat de bederflijckheyt minder onderworpen is, als de Hemel.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Fama

| ← Ge­rust­heyd, nae de Me­dag­lie van An­to­nius Pius | ‘Fa­ma of Ge­rucht’ door Ce­sa­re Ri­pa | Fa­ma Buo­na. Een goed Ge­rucht of Naem → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 160. Publiek domein.
Fama of Gerucht.
EEn Vrouwe met een dun kleed, dwars over, tottet midden van de beenen opgeſchort, als of zy luchtigh wilde loopen, hebbende twee groote vleugels, en over al ſullen pluymen en oogen, monden en ooren zijn. Zy hout in de rechter hand een Trompet, gelijckſe Virgilius beſchrijft: ’t Gerucht is eenigh quaed, daer van geen ſnelder leeft, En dat alleen haer kracht van haere ſnelheyt heeft: Schoon ’t is noch kleyn en teer, ſoo krijght het gaende vleugels, En vliegt door aerd en locht met los gebonden teugels. En kort daer onder ſeyt hy, Van voeten is het ſnel, van vleugels ranck en licht, Een monſter groot en wreed, daer yder een voor ſwicht. Een wonder die het ſiet, vol monden en vol ooren, Het vlieght by nacht en krijt, ſeer yſlijck om te hooren. Haer oogen noyt de nacht noch ſoete ſlaep beſluyt, En ’s daeghs ſoo ſit het ſtil. Vol veeren is haer huyd, Met oogen gau ter wacht, en menighte van tongen, Die boven op de ſpits op kerck en daecken ſprongen. Verbaeſende de Stad, met een hartneckte ſucht, Boodin ſoo wel van ’t waer’ als van het valſch gerucht.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Eternita (8)

| ← Eter­ni­ta. Eeuwig­heyt, […] | ‘Eter­ni­ta. Eeuwig­heyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Fama → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 129. Publiek domein.
Eternita. Eeuwigheyt.
EEn Vrouwe met drie hoofden, die in de ſlincker hand een circkel, en mette rechter de voorſte vinger om hoogh hout. Dewijl de Eeuwigheyt geen begrijplijcke of taſtlijcke ſake is, ſoo kanſe van ’t Menſchlijck vernuft, dat aen de ſinnen hanght, niet bekent worden, ten zy door ontkenninge, ſeggende dat het een plaets is ſonder veranderinge, een beweginge ſonder beweginge, veranderinge en tijd, ſonder datter voor of nae tijd, begin of eynde is of weſen ſal, gelijck ſulx Petrarcha op ’t laeſt van ſijn Triumph de omſtandigheden van de Eeuuwigheyt verhaelt, datſe geen plaetſe heeft, geweest is, noch is, noch hebben ſal, maer zy is tegenwoordigh en nu, en dat daer in de waere Eeuwigheyd is begrepen. Daerom ſijn de drie hoofden, de drie deelen des tijds, te weten, de tegenwoordige, de toekomende en verledene tijd, diewelcke alle in eene Eeuwigheyt zijn verbonden. De voorſte opgeheven vinger, beteyckent de beſtandige vaſtigheyt, die in de Eeuwigheyd is, zijnde verre van alle veranderingen afgeſcheyden: want door ’t opſteecken des vingers geeft men te kennen, een ſtantvaſtigh gemoed, dat van ’t geene, hy alreede heeft voorgeſtelt, niet ſal veranderen noch afwijcken. De Circkel is een teycken van de Eeuwigheyd, om datſe noch begin noch eynde heeft, en om datſe het allervolmaecktſte is van alle dingen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Vita Humana (2)

| ← Vi­ta Hu­ma­na. Het Mensch­lijck Le­ven | ‘Vi­ta Hu­ma­na. Het Mensch­lijck Le­ven’ door Ce­sa­re Ri­pa | Vi­ta In­quie­ta. Het on­ge­rus­te Le­ven → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 291-292. Publiek domein.
Vita Humana. Het Menſchlijck Leven.
EEn Vrouwe die haere Voeten tuſſchen een rad heeft, daer ſes dwersſtocken in komen, op een ronde voetſtal, konnende ſich noch ter rechter noch ter ſlincker ſijde bewegen, houdende in d’eene hand de Sonne en in d’ander de Maene. Daer zijn ſoo veele en menigerhande toevallen in ’t menschlijcke leven, datſe door de menichte ſelf in de pennen van die ’t schrijven, en in de verſtanden, die daer over verhael doen, verwarringe aen brengen, ſchijnende onmogelijck, datmen tot ſoodanige menichte van onverdeelijcke dingen ſoude geraecken, die door veele gelijck-vormige werckingen, een kenniſſe voor ſich ſelven konden baeren: nochtans ſoo kanmen van alle deſe dingen een beſluyt maecken, van dat het leven onſeker en vluchtigh is: En daerom worden door de Sonne en Maene de bovenſte noodwendighe oorſaecken vertoont, en door het Rad de benedenſte toevallen. En alhoewel het Lott of de Fortuyne geen ſaecke heeft buyten de voorvallen, die ſelden gebeuren, en dat buyten de meeninge van den wercker, niet te min, heeft ons gemoed, door al te grooten geloof in ’t ſelve te ſtellen, waer in het ſich vont verkort of beledight, lichtlijck plaetſe van beſondere heerſchappye, in ſich ſelve gegeven, tot deſe ingebeelde Godheyt, van die dingen, [ 292 ]waer van men geen oorſaecke weet aen te wijſen, noch aen de Fortuyne, noch aen de ſtraffe, noch aen ’t loff. En wy ſullen ſeggen, dat het Rad bediet de geſchiedeniſſen, die toevallige en benedenſte oorſaecken hebben, te weeten van de Fortuyne, die van de Oude, met een Rad wort afgeſchildert, als die geene, die de Staeten en hoogheeden, nae haer welgevallen, drayt en keert.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Vita Inquieta

| ← Vi­ta Hu­ma­na. Het Mensch­lijck Le­ven | ‘Vi­ta In­quie­ta. Het on­ge­rus­te Le­ven’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ca­ri­ta. Lief­de → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 292. Publiek domein.
Vita Inquieta. Het ongeruſte Leven.
DAt het leven der Menſchen een geſtadige ongeruſtheyd is onderworpen, wort ons door Syſiphus te kennen gegeven, die welcke, nae de verſieringe van veele Poëten, nimmermeer ophout van een ſwaere ſteen op de ſpitſe van eenen hoogen en ſteylen bergh te rollen, die welcke altijd daer nae nederſtortende, ſoo pooght deſe ellendige Menſche, dieſelve wederom van nieuws op de ſpitſe des berghs te brengen, alwaer hy niet machtigh is, om dien ſelven aldaer vaſt te houden. Waer over Ovidius ſeyt, dat hem altijd een ſwaere ſteen quelt. De bergh is het beeld van onſe leven. Het opperſte des Berghs is de ruſte en vernoeginge waer nae dat yder verlanght. De ſteen is de arbeyt en moeyte, die een yder aenneemt, om daer toe te konnen geraecken. Syſiphus, nae dat het Baptiſta Renaldus uyt leyt, is een uitbeelder van de ziele, diewelcke, terwijl zy al hier beneden is, altijd nae eenige ruſte verlanght: die welcke zy naulijx verkregen hebbende, terſtont nae een ander hoopt. Want d’eene ſtelt zijne waere geluckſalicheyt in de eere deſes werrelts, d’ander in Rijckdom, dees in weetenſchappen, die in de geſontheyt, dees in den treflijcke naeme, die in den Eedelman: En hier door wert hy gedwongen dat onſe begeerlijckheyd, aldaer haere waere ruſte moet vinden.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Vita Longa

| ← Gui­da si­cu­ra de ve­ri ho­nor. […] | ‘Vi­ta Lon­ga. Langh le­ven’ door Ce­sa­re Ri­pa | Vi­ta At­ti­va. Het be­si­ge of werck­lij­cke le­ven → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 286. Publiek domein.
Vita Longa. Langh leven.
EEn Vrouwe van een oud opſicht, en op ’t ouds gekleet, houdende haer rechter hand op een Hert, dat ſeer groote hoorens heeft, met veele uytgeſpreyde tacken, hebbende in de ſlincker hand een kraeye. Het antijcſche kleed op de oude wijſe bediet den verlopen tijd van veele Iaeren. Zy hout haer rechter hand op ’t hoofd van een oud hert of hinde, dat hoorens heeft met veele tacken, om daer door de langheyt des levens te vertoonen, want dit Dier leeft lange, en nae enige ſeggen, ſoo werpt het alle Iaeren een taxken van de hoorens af, en dit is ſeeker, dat hoe ’t ouder wort, de hoorens oock te dicker en tackiger worden. Zy leven drie hondert Iaeren en meer. Plinius verhaelt in ’t viii boeck xxxii cap. dat het bekent is dat de Herten een langh leven hebben, en hy voeghter by, dat voor hondert Iaeren Herten gevangen zijn met goude halsbanden, dieder van Alexander Magnus waeren geſtelt geweeſt, daer de huyd al was over gewoſſen. ’t Selve verhaelt hy van Agatochleus den Tyran van Syracuſa, die op de jacht een Hart om hals bracht, dat een kopere ringh om den hals hadde, alwaer dese naeme was ingeſneden, Diomedes Artemides. Wy hebben in de nieuwe Hiſtorien, dat Carolus de VI Koningh van Vranckrijck, by ’t boſch van Senly een Hert gevangen hadde, dat een vergulde Metale halsband hadde met deſe omſchrijvinge, Hoc me Cæſar donavit. Waer uyt dit ſpreeckwoord is voortgekomen, Noli me tangere, Cæſaris ſum, dat is, Roert my niet aen, ick hoor den Keyſer toe. Waer van Petrarcha in zijn klinck-dichten oock gewagh maeckt. Voordaeden, die het lange leven der Herten te kennen geven: gelijck oock het leven der kraeykens langh is: want zy leven veele Iaeren. En daerom hebben wy een kraeyken op de ſlincker hand, van deſe Vrouwe, geſtelt. Van welckers ouder als mede van der Herten, Virgilius gewagh maeckt in eenige dichten van ’t ouder der dieren, die hem worden toegeſchreven, dat een Man ſes en negentigh Iaer leeft, maer dat de klapachtige kraeye dit negenmael te boven gaet, en dat het Hert vier mael ſoo lange leeft als de kraeye.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Zelo

| ← Vir­gi­ni­ta. Iongh­vrouw­schap, […] | ‘Ze­lo. Yver’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ita­lien met haere Pro­vin­tien en een deel van de Ey­lan­den, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 223-224. Publiek domein.
Zelo. Yver.
EEn Man in Prieſterlijcke kleedinge, die in de rechter een geeſſel, en in de ſlincker hand een ontſteken Lampe heeft. De Yver is een ſeeckere Liefde van den [ 224 ]Godsdienſt, waer door men behertight dat die dingen die totten heyligen Godsdienſt behooren, in alle oprechtigheyt, vaerdigheyt en naerſtigheit mochten werden uytgevoert. Om dit uyt te drucken zijn twee dingen in dit beeld ſeer noodigh, te weten, den onwetenden te onderwijſen, en de dolingen te ſtraffen en te verbeteren. Beyde deſe dingen heeft Chriſtus vervult, drijvende den koopers en verkoopers uyt den Tempel te Hieruſalem, leerende daer in den gantſchen dagh ſijne leeringe. Vergelijckende ’t een ſoo wel als ’t ander, ſeer bequaemlijck door de lampe en de geeſſel. Want waer Chriſtus ons ſlaet, daer is geen ander die ons geneeſt; waer hy ons voor licht, daer is niemant die ’t kan verdonckeren. Wy ſullen oock bidden, dat gelijck wy, in ſijnen naeme, onſe arbeyd en yver hebben aengevangen, wy ’t ſelve daer in geluckigh mogen eyndigen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Vita Contemplativa (2)

| ← Vi­ta Con­tem­pla­ti­va. Aen­dach­ti­ge Le­ven | ‘Vi­ta Con­tem­pla­ti­va. Het over­peyn­send Le­ven’ door Ce­sa­re Ri­pa | Vi­ta & Ani­mo. ’t Le­ven en ’t ge­moed → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 290. Publiek domein.
Vita Contemplativa. Het overpeynſend Leven.
EEn naeckte Vrouwe, die de eene hand open nae den Hemel hout, en in d’ander een boeck, waer in geſchreven ſtaet, dat ick God aenhange is my goed. Michael Angelus, gelijck geſeyt is, by ’t beeſige of wercklijcke leven, maeckte oock eene beeldniſſe van Rachel, de ſuſter van Lea, een dochter van Laban, voor het aendachtige leven, die met gevouwen handen ſtont, en met een knye gebogen, wiens geſicht ſcheen dat in den geeſt was opgetogen, en tuſſchen beyde deſe beelden ſtont Moyſes, ’t welck een ſeer vermaert beeld was voor dit geſeyde graf.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Vulgo

| ← Com­mer­tio del­la vi­ta Hu­ma­na. Ge­meen­schap van ’s Men­schen le­ven | ‘Vu­lgo. ’t Ge­meen Volck of Hee­rom­nes’ door Ce­sa­re Ri­pa | De­mo­cra­tia. Ge­mee­ne Volx of Bur­ger Re­gie­rin­ge → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 153-154. Publiek domein.
Vulgo. ’t Gemeen Volck of Heeromnes.
DEwijl in onſe afbeeldingen de Adel is afgemaelt, ſoo moeten wy oock het gemeen Volxken afſchilderen. ’t Welck men magh doen, ’t zy door een Man of Vrouwe, nae dat het iemant belieft, alleen dat de kleederen kort zijn, geel van verwe, de hoofdhayren recht over eynde en heel verwart. Hebbende Eſels ooren, en boven op ’t hoofd ſal hy den Vogel Aſſiolo hebben, bockende en ſiende nae der aerde, houdende met beyde handen een Beeſſem, om de vuylnis te keeren, en een Spaede ter ſyden. ’t Gemeene Volxken wort geſeyt, die ſlagh van Menſchen in een Stadt, diewelcke onbequaem zijn totten Raed, Regieringe, Leeringe, Vrye konſten, en Burgerlijcke bedieningen, om met Burgeren en Edelen te verkeeren. Een kort kleet wort haer gegeven, om dat het gemeene Volck by den Romeynen niet geoorloft was een langh kleed te dragen, en om de ſlechtigheyt noch meer uyt te drucken, iſſe in ’t geel gekleet, ’t welck men [ 154 ]niet als andere verwen magh paſſen tot eene ſeeckere Deughd, als hebbende geen oprechte noch vaſte grond by ſich. De verwarde en ſteyle hoofdhayren, zijn de verachte en ſlechte gedachten die ’t gemeene Volxken altijd, hier op der Aerden, houden geveſtight, ſonder datſe nae hooger dingen trachten, daer van Cicero ſeght, hy is niet te achten onder den Grooten, die daer hanght aen ’t gemeen Volxken. De Eſels-ooren bedieden de onwetentheyd, gelijck de Egyptiſche Prieſters ſeggen, alſoo dit Dier berooft ſoude zijn van de kenniſſe en reeden: ſoodaenigh is oock het gemeene Volck, ’t welck van natuyren is onverſtandigh, ongeleert, niet kennende het goed van ’t quaede, oock veranderlijck, alle uyren van haer voornemen afwijckende. En ſoo men gemeenlijck ſeght, een Beeſt met veele hoofden. Dies oock Demoſthenes ſeght, ’t verſtand van ’t gemeene Volck is ſoo licht en ongeſtadigh, dat het niet weet, wat het met ernſt, wil of niet wil. Het vogeltjen Aſſiolo draeght zy op ’t hoofd, om dat de Egyptenaers willende de Boersheyt en ’t gemeen Volck afmaelen, ſtelden daer voor deſen Vogel, diewelcke (gelijck Pierius verhaelt) geheel anders is alſſe ſchijnt, weſende ſwaer van lichaem, maer ſonder ſtemme, hebbende geene vaſtigheyt van ’t geene zy is, of hoedanigh zy is. Metten hoofde geboogen, en nae der aerden ſiende is zy geſtelt, om dat het gemeene Volxken, maer nae ſlechte en verachte dingen ſiet. Zy hout den Beeſſem, veegende met beyde handen, en ter ſyden leyt een Spaede: om dat het gemeen Volck, dat geſlacht van Menſchen is, die maer als Boeren en Slootgravers leven, weſende onervaeren in Godlijcke, zeedige en natuerlijcke ſaecken. Het gemeene Volck raeſt en kijft om de Religie, en het weet niet eens wat ketterie is, ſeyt G. Pachym. in ſijn vijfde boeck.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Zalvezza

| ← Ap­pre­hen­si­va. Be­grijp­lijck­heyt | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Zal­vez­za. Be­hou­din­ge, p. 34 | Con­ver­sio­ne. Be­kee­rin­ge → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Zalvezza. Behoudinge.
VAn Pierius Valerianus wort de Behoudeniſſe afgemaelt by eenen Dolphin, met een toom in den mond, zijnde dit een teycken van de Behoudeniſſe, en dat ter gedachteniſſe, om datter veele, door den Dolphin uyt het waeter zijn geholpen en verloſt. Want in den Tempel van Neptunus, diewelcke te Iſthmos was, plaghtmen dickwils te beſichtigen het jonghsken Palemon, dat van goud en yvoir gemaeckt was, ſittende op eenen Dolphin, ’t welck hy den Athenienſchen Hercules hadde toegewijt: Want de Schippers, om dat zy behouden mochten vaeren, deden groote eerbiedinge aen Palemon. Daerom kan men Palemon op eenen Dolphin ſeer wel voor de Behoudeniſſe afbeelden.
# Algemeen Handelsblad/Jaargang 83/Nummer 26332/Avondblad/Duiven

* Afkomstig uit het Algemeen Handelsblad, maandag 8 augustus 1910, Avondblad, Derde Blad, p. 10. Publiek domein.
Duiven.
De postduiven-vereeniging „De Coerier” te Bussum, hield Zondag 7 Augustus een onderling concours van Antwerpen met jonge duiven. De afstand bedraagt 127.5 KM. De aankomst was als volgt: 1. W. Velthuizen 11 u. 20 m. 21 sec.: 2. W. Jansen, 11.22.10; 3. T. Verver 11.25.11; 4. B. Renes 11.31.44; 5. T. Verver 11.33.3; 6. Jac. Brandhoff 11.34.34; 7. W. Jansen 11.36.30; 8. H. Rosmalen 11.42.1; 9. W. Veldhuizen 12.7.46. De wedvlucht van Bergerac gehouden op Zaterdag 30 Juli met oude duiven slaagde gedeeltelijk: 11 duiven keerden niet op de hokken terug. De afstand bedraagt 892.5 K.M. Om 5.45 dien dag in vrijheid gesteld, kwamen er vier van aan nl.: 1. Jac. Mandhoff, Zondag te 6.15 nam.; 2. T. Verver, Dinsdag 9.40 voorm.; 3. W. v. d. Tweel, id. 6.35 nam.; 4. id., Donderdag 4.25 nam.