# Wesendonck-Lieder (Wagner)

| DER ENGEL | DE ENGEL |
| In der Kindheit frühen Tagen Hört ich oft von Engeln sagen, Die des Himmels hehre Wonne Tauschen mit der Erdensonne, Daß, wo bang ein Herz in Sorgen Schmachtet vor der Welt verborgen, Daß, wo still es will verbluten, Und vergehn in Tränenfluten, Daß, wo brünstig sein Gebet Einzig um Erlösung fleht, Da der Engel niederschwebt, Und es sanft gen Himmel hebt. Ja, es stieg auch mir ein Engel nieder, Und auf leuchtendem Gefieder Führt er, ferne jedem Schmerz, Meinen Geist nun himmelwärts! | In mijn vroege kinderjaren Zei men dat er engelen waren, Die de hemelse zaligheden Ruilden voor de zon beneden, Als een hart verkwijnt in zorgen Smacht voor iedereen verborgen, Als het heimelijk gaat tanen, Storten zijn vloed van tranen, Als hoe vurig zijn gebed Smeekt hoe worde ik gered, Dan zweeft er een engel neer, Heft de bede naar hemelse sfeer. Ja, ook voor mij daalde een engel neer, Glanzende vleugels stegen weer, Voerden ver van elke smart, Hemelwaarts mijn geest en hart. |
| STEHE STILL! | STA STIL ! |
| Sausendes, brausendes Rad der Zeit, Messer du der Ewigkeit; Leuchtende Sphären im weiten All, Die ihr umringt den Weltenball; Urewige Schöpfung, halte doch ein, Genug des Werdens, laß mich sein! Halte an dich, zeugende Kraft, Urgedanke, der ewig schafft! Hemmet den Atem, stillet den Drang, Schweiget nur eine Sekunde lang! Schwellende Pulse, fesselt den Schlag; Ende, des Wollens ew'ger Tag! Daß in selig süßem Vergessen Ich mög alle Wonnen ermessen! Wenn Aug' in Auge wonnig trinken, Seele ganz in Seele versinken; Wesen in Wesen sich wiederfindet, Und alles Hoffens Ende sich kündet, Die Lippe verstummt in staunendem Schweigen, Keinen Wunsch mehr will das Innre zeugen: Erkennt der Mensch des Ew'gen Spur, Und löst dein Rätsel, heil'ge Natur! | Suizend, ruizend rad der tijd, Jij meetlint van de eeuwigheid; Stralende sferen in het verre al, Jullie omringen de wereldbol; Oeroude schepping, kom tot staan, Genoeg geschapen, laat mij bestaan! Houd je in, scheppende kracht, Oergedachte, eeuwige macht! Adem rustig, beheers je drang, Zwijg een enkele seconde lang! Kloppende pols, verzwak je slag; Stop die wil naar een eeuwige dag! Dat in heerlijk zoete vergetelheid Al mijn gelukzaligheid gedijt! Als oog in oog verzaligd blinkt, De ene ziel in de ander verzinkt; Twee wezens elkaar hebben hervonden, Al wat is verhoopt heeft plaats gevonden, De lippen stom verwonderd zwijgen, Geen wens de ziel meer wil ontstijgen: Dan erkent de mens eeuwige duur En vat uw raadsel, heilige natuur! |
| IM TREIBHAUS | IN DE KAS |
| Hochgewölbte Blätterkronen, Baldachine von Smaragd, Kinder ihr aus fernen Zonen, Saget mir, warum ihr klagt? Schweigend neiget ihr die Zweige, Malet Zeichen in die Luft, Und der Leiden stummer Zeuge Steiget aufwärts, süßer Duft. Weit in sehnendem Verlangen Breitet ihr die Arme aus, Und umschlinget wahnbefangen Öder Leere nicht'gen Graus. Wohl, ich weiß es, arme Pflanze; Ein Geschicke teilen wir, Ob umstrahlt von Licht und Glanze, Unsre Heimat ist nicht hier! Und wie froh die Sonne scheidet Von des Tages leerem Schein, Hüllet der, der wahrhaft leidet, Sich in Schweigens Dunkel ein. Stille wird's, ein säuselnd Weben Füllet bang den dunklen Raum: Schwere Tropfen seh ich schweben An der Blätter grünem Saum. | Hoog gewelfde bladerkronen, Baldakijnen van smaragd, Kinderen uit verre regionen, Zeg mij, wat is jullie klacht? Zwijgend buigen jullie je twijgen, Schrijven tekens in de lucht, Leed waarover jullie zwijgen Stijgt omhoog, een zoete zucht. Immer smachtend van verlangen, Spreiden jullie je armen wijd, En omhelzen door waan bevangen Leegte en verlatenheid. Wel, ik weet het, arme planten; Eender lot vormt onze band, Ondanks licht van alle kanten, Géén grond waaraan 't hart verpandt!br> Blij zoals de zon zal scheiden Van een dag van lege schijn, Zal diegene die moet lijden, Liefst in 't zwijgend duister zijn. beslag. Stil wordt het, suizelend weven Vult bevreesd het zwarte gat: Zware druppels zie ik zweven Aan de zoom van 't groene blad. |
| SCHMERZEN | SMART |
| Sonne, weinest jeden Abend Dir die schönen Augen rot, Wenn im Meeresspiegel badend Dich erreicht der frühe Tod; Doch erstehst in alter Pracht, Glorie der düstren Welt, Du am Morgen neu erwacht, Wie ein stolzer Siegesheld! Ach, wie sollte ich da klagen, Wie, mein Herz, so schwer dich sehn, Muß die Sonne selbst verzagen, Muß die Sonne untergehn? Und gebietet Tod nur Leben, Geben Schmerzen Wonne nur: O wie dank ich, daß gegeben Solche Schmerzen mir Natur! | Zon, je weent iedere avond Smartelijk je mooie ogen rood, Als al in de zeespiegel al badend Jou bereikt een vroege dood; Maar je verrijst in al je pracht, Zegevierend over het duister, ’s Morgens met hernieuwde kracht, Als een held in al zijn luister! Ach, wat zou ik durven klagen, Jou, mijn hart, zo te zien ontdaan, Moet de zon soms zelf versagen, Moet de zon dan ondergaan? En gebiedt de dood slechts leven, En brengt pijn slechts zaligheid: Dank dat mij is gegeven Daarvoor fijngevoeligheid! |
| TRÄUME | DROMEN |
| Sag, welch wunderbare Träume Halten meinen Sinn umfangen, Daß sie nicht wie leere Schäume Sind in ödes Nichts vergangen? Träume, die in jeder Stunde, Jedem Tage schöner blühn, Und mit ihrer Himmelskunde Selig durchs Gemüte ziehn! Träume, die wie hehre Strahlen In die Seele sich versenken, Dort ein ewig Bild zu malen: Allvergessen, Eingedenken! Träume, wie wenn Frühlingssonne Aus dem Schnee die Blüten küßt, Daß zu nie geahnter Wonne Sie der neue Tag begrüßt, Daß sie wachsen, daß sie blühen, Träumend spenden ihren Duft, Sanft an deiner Brust verglühen, Und dann sinken in die Gruft. | Welke heerlijke dromen Houden mijn ziel in hun macht, Dat zij als vluchtige fantomen Niet als nietig worden ontkracht? Dromen, die op ieder uur, Alle dagen mooier bloeien, En met waarlijk hemels vuur Zalig mijn gemoed doorgloeien! Dromen, jullie heilige stralen Dalen diep in de ziel neer, Geven een eeuwig te herhalen Onvergetelijk beeld weer. Dromen, die als de voorjaarszon Bloempjes de sneeuw ontstegen doet, Dat de nieuwe dag uit deze bron Onvermoed zalig zij begroet. Dat zij groeien, dat zij bloeien, Dromend geven hun geuren af, Zachtjes aan jouw borst vergloeien, En dan verzinken in het graf. |