OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Algemeen Handelsblad/Jaargang 72/Nummer 22279/Ochtendblad/Zondagavond

* Afkomstig uit het Algemeen Handelsblad, dinsdag 30 mei 1899, Ochtendblad, [p. 3]. Publiek domein.
[ 3 ]Zondagavond kwam van Cassel te Vlissingen aan de Hertog van Connaught, die met de aansluitende nachtboot „Koningin Wilhelmina” der Maatschappij „Zeeland” zijne reis naar Londen vervolgde. Met de nachtboot „Koningin-Regentes” kwam gisterochtend van Londen aan Prins Albert van Sleeswijk-Holstein, die met den aansluitenden sneltrein zijne reis naar Darmstadt voortzette.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/Tentoonstelling te Dordrecht

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 40-41. Publiek domein.
Deze week heeft de aanbesteding plaats van de gebouwen der dit jaar te houden Nationale Tentoonstelling van Nijverheid en Kunst te dordrecht. De gebouwen bestaan uit twee tentoonstellingszalen, een feestzaal en een restauratie, eenige kleinere bijgebouwtjes en „Oud-Dordt.” Architecten zijn de heeren v. d. kaa, reus en stok. {{gap}De drie hoofdgebouwen zijn in den vorm van een half achthoek gegroepeerd, waarvan in het midden de restauratie is gelegen. Deze ligt met de eveneens half achtkante voorzijde in hetzelfde vlak der sluitgevels van de tentoonstellingsgebouwen en heeft als achtergrond den sluitgevel van de feestzaal. Rond deze restauratie, en langs de binnenzijde van den halfachthoek, loopt een vier meter breed terras, waarop een twaalftal winkeltjes uitkomen. Het terras is gedekt door een kapje, steunende op vierkante witte zuiltjes, onderling door een kroonlijst verbonden, en welk kapje, dat een ontwikkelde lengte heeft van ± 120 M., gedekt wordt met roode bouletpannen en daarbij behoorende versierde nok. Aan de beide sluitgevels van het hoofdgebouw is een tentoonstellings-architectuur toegepast van met decoratielinnen bespannen houten getimmerten in verband met de daarachter geplaatste kapspanten. Zij zijn versierd met tegen het gevelvlak aangebrachte vlaggenmasten, decoratief versierde paneelen, kroonlijsten, een drietal groote lichtopeningen, wapens, vlaggen, wimpels en guirlandes. Het geheel front heeft een breedte van 122 M. De totale oppervlakte van de beide tentoonstellingszalen bedraagt 3072 M²., van de feestzaal 416 M². Oud-Dordt bestaat uit een dertigtal groote en kleine huizen, poorten, tooneel enz., een gracht en een plein. Het voornaamste gebouw is een afbeelding van het vroegere [ 41 ]stadhuis, en zal thans worden ingericht tot tijdelijk museum van oudheden. Ter voorkoming van brandgevaar worden de wanden van dit gebouw bekleed met plaatijzer, alvorens de bekleeding met papier stuc wordt aangebracht. Als verdere aantrekkelijkheden kan worden gemeld, dat de koninginnen een bezoek hebben toegezegd en het Letterkundig congres met daarbij behoorende feestelijkheden te dordrecht zal worden gehouden. Vele leden van »Vak en Kunst”, de vereeniging waarvan deze grootsche onderneming uitgaat, stellen in verschillende technische en andere commissies veel van hunnen tijd en krachten disponibel, teneinde hun eenmaal aangevat plan volkomen te kunnen doen slagen.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/The Royal Institute of British Architects

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 41. Publiek domein.
[ 41 ]THE RO­YAL IN­STI­TUTE OF BRI­TISH AR­CHI­TECTS.
Aldus is de titel van het door de wet erkende lichaam van Engelsche architecten te londen gevestigd, dat door zijne krachtige organisatie en degelijke werkzaamheden geheel in overeenstemming aan den Engelschen landaard als waardig vertegenwoordiger van de bouwmeesters aan de overzijde van het kanaal optreden. Door herhaalde examens en ballotage worden de verschillende rangen van leden onderscheiden; — zoo stellen de Engelsche architecten dan ook steeds met enkele letters hunnen graad in het Instituut achter den naam. „Personen die den leeftijd van 21 jaar bereikt hebben en zich wijden aan de studie of de praktijk der bouwkunst sedert minder dan zeven jaren kunnen worden „Associates” na afgelegd examen. A. R. I. B. A. De vereeniging heeft ook „Honorary associates.” Na minstens zeven achtereenvolgende jaren de praktijk der burgerlĳke bouwkunst als patroon beoefend te hebben, kan de „Associate” volgens de Charter tot Fellow worden bevorderd. F. R. I. B. A. Het aantal „Honorary Fellows,” allen Engelschen, is niet talrijk. „Honorary and Corresponding Members” zijn de vreemdelingen, ongeveer 60 in getal. Sedert 1848 wordt telkenjare in overeenstemming met de koninklijke stichtings charter een persoon aan de koningin voorgedragen, door ’t Instituut waardig gekeurd om de „Royal Gold Medal” te ontvangen, wegens de verdienste zijner uitgevoerde bouwwerken, of door zijne buitengewone, verdiensten in betrekking tot de bouwkunst en aanverwante kunsten. Gewoonlijk wordt afwisselend daartoe een Engelschman of een vreemdeling voorgedragen. In de vergadering van 1 februari 1897 heeft het „Council” voor dit jaar een eerelid van het Genootschap architectura et amicitia voorgedragen, en wel dr. p. j. h. cuijpers. Tot den vijftienden van deze maand kunnen de leden tegen—candidaten stellen. Op den eersten maart wordt die medalje namens H. M. de Koningin in ’t Institute uitgereikt. Deze onderscheiding wordt terecht als de hoogste eer aangemerkt die met de loopbaan van den bouwmeester kan worden bereikt, en waartoe eerst op hoogen leeftijd de kans openstaat. Wij verheugen ons oprecht in dit blijk van waardeering voor ons Eerelid, waaruit blijkt dat de bouwmeesters van ’t machtige albion ook nog een open oog heb voor den artistieken arbeid bij hunne kleine naburen. Door ’t verwerven van deze gouden medalje zal onze natie een roem temeer behalen.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/Te Helmond

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 45. Publiek domein.
[ 45 ]— Te helmond werd het vorige jaar uit de leden der vereeniging „De Bouwkundige vakken” een commissie benoemd, belast met het organiseeren van kleine tentoonstellingen, die voornamelijk ten doel hebben door het doen zien van teekeningen en voorwerpen het bouwvak betreffende zoowel uit den tegenwoordigen als uit vroeger tijd, bij den ambachtsman daarvoor gevoel te wekken en hem aan te toonen dat het ideaal van elk handwerk een kunstwerk behoort te zijn. Deze commissie is thans gereed met hare tweede tentoonstelling bestaande uit een rijke keuze houtsnijwerk, inlegwerk[,] gegraveerde en gedreven metaalwerken, decoratief schilderwerk, afgietsels en teekeningen van smeedwerk, meubelen voor een groot gedeelte afgestaan door de Kunstnijverheidsschool te haarlem. Een verzameling houtsnijwerk der hedendaagsche Hollandsche en Friesche Huisvlijt en eindelijk eenige der beste moderne affiches.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/Te Midwolde (Gr.)

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 46. Publiek domein.
[ 46 ]— Te midwolde (Gr.) is ernstig sprake geweest, het beroemde beeldhouwwerk in de kerk aldaar — een meesterwerk van rombout verhulst, vervaardigd in het jaar 1669 en toebehoorende aan jhr. j. æ. a. van panhuis, oud-vice-president v. d. Raad v. State, naar het buitengoed Nienoord over te brengen, daar het steenen gewelf dreigde neder te storten. Men is nu van plan dit door een ijzeren gewelf te vervangen, waardoor de kerk in het bezit van het schoone monument zal blijven.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/Te Parijs

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 46. Publiek domein.
[ 46 ]— Te parijs opende de President felix faure de nieuwe rue Reaumur. Nog slechts een gedeelte is voltooid, de rest vertoont nog een onbegrijpelijke chaos van gedeeltelijk en geheel gesloopte huizen. Dwars door een oud gedeelte der stad vrijwel in het centrum gelegen is de breede verkeersweg getrokken.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/Vragenbus

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 45. Publiek domein.
[ 45 ]
| mijne heeren, | VRAGENBUS. |
Bij de ingekomen antwoorden op de 1e serie der uitgave prijsvragen, komt voor, een ontwerp voor een kleine Villa aan zee, in no. 46 van architectura komt deze niet voor. Blijft deze buiten beoordeeling?
Wanneer de steller no. 46 goed gelezen had zou hij gezien hebben dat uitdrukkelijk vermeld staat, dat ook teekeningen kunnen worden ingezonden, die in de termen vallen van het doel dier prijsvragen.
Mogen er meer teekeningen ingezonden worden dan er gevraagd zijn, iets wat bij deze inzending is voorgekomen?
Ieder is vrij zooveel teekeningen in te zenden als hij verkiest; de plaatsing daarvan wordt echter bepaald door het oordeel der jury.
# Architectura/Jaargang 5/Nummer 7/Onlangs opperde de heer Loffelt

* Afkomstig uit Architectura, jrg. 5, nr. 7 (zaterdag 13 februari 1897), p. 46. Publiek domein.
[ 46 ]— Onlangs opperde de heer loffelt in het N. v. d. D. het plan om verdwenen gebouwen getrouw gereproduceerd voor het een of ander doel wederom op te bouwen. De opmerker is met dit plan niet ingenomen en beweert dat sedert 1880 de Nederlandsche bouwers oorspronkelijk en smaakvol genoeg zijn. Om dit te loochenen beweert de heer loffelt o.a.: „Onlangs verrees er in den haag nogwel dicht bij ons smaakvol stadhuis een gebouw dat zeker oorspronkelijk is maar oorspronkelijk alleen om zijn gruwelijke smakeloosheid. Wanneer nu amsterdam een beurs krijgt van denzelfden bouwmeester en die stijl navolging vindt, als het nieuwe na 1880 dan zal de hoofdstad spoedig een der leelijkste steden van de wereld worden.”
# De Tijd/Jaargang 86/Nummer 25951/Avondblad/Beeldende kunst

* BEELDENDE KUNST.
* Een museum te Roermond.
* Burgemeester en wethouders van Roermond stellen den Gemeenteraad voor, een museum te bouwen op een gemeentelijk terrein aan de Jezuietenstraat en daarin onder te brengen de schenking van den heer Henry Luyten, geboortig van Roermond en kunstschilder te Brasschaet bij Antwerpen, bestaande in een 25-tal schilderijen en beelden door hem vervaardigd.
* B. en W. stellen voor, deze schenking te aanvaarden onder huldebetuiging aan den schenker.
* Tevens denken B. en W. in dit museum herinneringen van dr. P. J. H. Cuypers te exposeeren, welke zij in bruikleen hopen te verkrijgen van het Rijksmuseum te Amsterdam en welke bestaan in meubels, boeken, medailles en gipsafgietsels.
# De Tijd/Jaargang 85/Nummer 25583/Avondblad/Een relikwie van St. Reinilda

* Een relikwie van St. Reinilda.
* Wij lezen in „Bethanië“, het orgaan van het Gezelschap der Vrouwen van Bethanië:
* Toen een onzer enkele maanden geleden in het land van St. Reinilda was voor een lezingen-tournée, in Maaseyck, Genck, St. Truiden en omtrek, is zij natuurlijk in Maaseyck (het oude Alden-Eyck) de relikwieën van St. Reinilda gaan bezoeken. Sinds eeuwen rusten daar niet alleen een door Reinilda of haar zuster Harlindis geweven sluier, een door haar verlucht handschrift, een stuk kasuifel, dat bisschop Lambert zou gedragen hebben en andere kostbaarheden, maar ook haar heilig gebeente.
* Begrijpelijkerwijze kwam bij ons, leden der Reinilda-stichting, de wensch op, een relikwie van onze H. Patrones te bezitten. Z.D.H. Mgr. J. D. J. Aengenent is nu zoo goed geweest ons hierin te verblijden, en zoo heeft op zijn verzoek Z.D.H. Mgr. L. Kerckhoffs, bisschop van Luik, via den hoogeerw. heer Deken van Maaseyck en den zeereerw. heer Pastoor en mej. Schoolmeesters te Roosteren ons twee zeer kostbare relikwieën doen geworden. De eene groote is het heele voorhoofdsbeen van St. Reinilda. Het tweede kleinere stuk been is verdeeld in vieren, om zoo voor elk Reinilda-huis een relikwie van de patrones van het huis te bezitten.
* Zelf kwam Monseigneur, die de relikwieën bovendien in een passende capsula wilde laten zetten, ons de mededeeling doen van de schenking van Mgr. Kerckhoffs.
* En de zeereerw. heer J. van der Tuyn, secretaris van het bisdom, kwam de groote relikwie van St. Reinilda brengen, omsloten door een kostbaar zilveren schrijn, geschenk van Z.D.H. Mgr. Aengenent. Tevens bracht Z.E. een relikwie van een der martelaren van Gorcum, n.l. een 17 c.M. lang been, die Monseigneur eveneens in een zilveren schrijn had laten zetten. Deze relikwie zal in het altaar geplaatst worden van het Reinilda-huis te Rotterdam.
# De Tijd/Jaargang 85/Nummer 25141/De Esac in het Stedelijk Museum

* Afkomstig uit De Tijd, donderdag 24 oktober 1929, eerste blad, p. 2. Publiek domein in de EU.
De Esac in het Stedelijk Museum.
In het Stedelijk Museum te Amsterdam bevindt zich op het oogenblik een vreemde gast „Esac“ genaamd. Deze naam is de afkorting van „Expositions selecte d’art contemporain.” Mevr. Pétro van Doesburg heeft dezen gast bij ons geïntroduceerd. Het was echter eenigszins overbodig hem aan ons voorstellen, aangezien wij hem vroeger reeds tot vervelens toe hebben ontmoet en hij ons sindsdien niets nieuws meer weet te vertellen.
Deze tentoonstelling is er een van sinds jaar en dag overwonnen standpunten, die indertijd hun dienst in de ontwikkeling der hedendaagsche beeldende kunst hebben gedaan, maar thans nog slechts historische en curiositeitswaarde bezitten. Het is een demonstratie van halsstarrigen, die scherp logisch en consequent genaderd zijn tot het eindpunt van de verwezenlijking hunner abstracte theorieën en maar niet willen inzien, dat dit eindpunt tevens het doode punt beteekent van de plastiek. Verdergang is niet mogelijk, alleen teruggang kan redding brengen. Maar teruggang, zelfs al beteekent deze een vernieuwing, is in de oogen van deze starre en kortzichtige redeneerders een doodzonde, een vaandelvlucht, en daarom richten ze liever bizarre monumenten op voor hun in intellectualisme gestikte inspiratie.
Bovendien geeft deze „exposition selecte“ een onjuist beeld van wat enkelen der exposanten vermogen. Zoo heeft b.v. een Massimo Campigli betere dingen gemaakt, dan de „femme au chevalet“, dat hier van hem te zien is en dat door fijnheid van kleur en stelligheid van vorm in ieder geval nog tot het minst irriteerende van deze tentoonstelling behoort. Wanneer men van Pablo Picasso en Gino Severini nog nooit iets heeft gezien, krijgt men hier een totaal scheeve voorstelling van deze toch zoo belangrijke figuren. Maar de hier toegepaste „selection“ schijnt het juist op scheeve voorstellingen voorzien te hebben.
De composities van den onverzettelijken Piet Mondriaan zijn tragisch als een met de beste bedoelingen beganen zelfmoord. Het cubistisch-expressionisme van Marcelle Cahn is in zijn genre weinig fijn en oorspronkelijk van vinding, Otto van Rees heeft in vroeger dagen waardevoller resultaten bereikt. Het meest genietbaar zijn nog de dingen van Serge Férat, waarin de blonde en blauwe tonaliteit, pril en jong als een vroege lentedag, valt te waardeeren.
Van de vele onderwerploozen zullen we maar niet veel zeggen. Vergeleken bij een Kadynski zijn hun producten van een fossiliteit, welke hen waardig maken voor een gruwel-museum van picturaal snobbisme en fantasieloos onvermogen. Toch blijkt hun verbeelding op ander gebied nog geenszins overlen, getuige de prijzen, welke zij voor hun maaksels bedingen.
Waarom deze tentoonstelling gehouden moest worden is ons niet duidelijk.
# De Tijd/Jaargang 83/Nummer 24700/In Memoriam pastoor Stekelenburg

In Memoriam pastoor Stekelenburg.
In het „In Memoriam”, dat wij Maandagavond publiceerden, heeft de schrijver ten onrechte de Kruiswegstaties van Spanbroek toegeschreven aan den „beroemden Duitscher von Windhausen”. De Kruisweg is geschilderd door de Nederlandsche kunstschilders Albin en Paul Windhausen te Roermond.
# De Tijd/Jaargang 87/Nummer 26451/De negen Limburgsche jongeren

* De negen Limburgsche Jongeren
* Nu ruim twee jaren geleden vormde zich in Limburg een groep van jongere kunstenaars, die zich zonder meer aankondigde als de Limburgsche Jongeren. In het stedelijk museum op het Vrijthof exposeerde zij.
* Spoedig werd voor de jongeren in den Limburgschen Kunstkring een plaats geruimd. En bloc traden na vele besprekingen de jongeren toe.
* Sindsdien gingen twee jaren voorbij. Jaren waarin het bloc werd uit elkaar geslagen. Immers Jan Hul, H. Schoonbrood en Jef Scheffers trokken naar Amsterdam, anderen elders. Hun saamhoorigheidsgevoel bleef echter welbewust bestaan, het contact ondanks afstanden levendig en zoo ontstond opnieuw ’n behoefte met breed emplooi naar buiten te treden, ’n nieuwe baken te ankeren van kunnen.
* We hebben dit jaar in het Stedelijk Museum aan het Vrijthof te Maastricht de gebruikelijke voorjaarstentoonstelling van den Limburgschen Kunstkring zeer tot onzen spijt gemist.
* Maar de Limburgsche Jongeren stellen weer ten toon. Merkwaardig is, dat deze Limburgsche Jongeren, ondanks hun verspreiden naar de windhoeken van ons land, de behoefte en den drang behielden wederom eens gezamelijk naar buiten te treden. ’t Behoeft geen betoog dat er belangstelling is naar wat Coenen, Lavigne, Kromjong, Hul Jr., Hul Sr., v. d. Port, Scheffers, Schoonbrood en Windhausen aan het Vrijthof exposeeren.
* J. B.

## Overige vindplaatsen

* Anoniem (30 april 1932) ‘De negen Limburgsche jongeren’, De Tijd, eerste blad, p. 2.
# Cats/Huis- en zede-lessen/Laat uw licht schijnen onder de menschen

LAAT UW LICHT SCHIJNEN ONDER DE MENSCHEN.
Vrienden, het sijn nutte saecken Dat’er aen het dorre strant Staet een hoogh, een vierigh baken, Dat geheele nachten brant. Want als iemant komt gevaren Midden uyt de woeste zee Midden uyt de stoute baren, ’t Wijst het schip een goede ree.
Dit is recht het eygen wesen  Van een vroom en achtbaer man Die ten Hemel-waerts geresen , Voor een baken strecken kan. Laat u licht, ô Christen, rijsen,. Laet het schijnen over al, Ghij moet aan de werelt wijsen, Hoe en waer men varen sal.
# Cats/Huis- en zede-lessen/Vrijt, daerje zijt

VRIJT, DAERJE ZIJT. Daer is een visch van outs bekent, Die blijft niet in sijn element; Want als een visser, of sijn maet, Op desen visch uyt vissen gaet, Soo neemt hy noyt een listigh net, Hy neemt geen loose fuycken met, Maer set een fackel op de snuyt Van syn bedrieghelicke schuyt, En koomt soo vletten op den stroom. Daer krijght de vis een minne-droom; Want als hy siet dien schoonen glans, Soo keurt hy ’t voor een goede kans, En, mits hy ’t listigh vier bemint, Soo koomt hy swemmen voor den wint, En springht dan veerdigh in den boot, Dat is, te midden in den noot; Want, met de malle sprongh geschiet, De visser staet niet slecht en siet, Maer grijpt terstont den sotten vis; Die moet dan blijven daer bv is.  Al wie uyt heeten minne-brant Gaet vryen uyt sijn eygen lant, En, aengedreven van de lust, Begeeft hem naer een vreemde kust, Daer hy de gronden niet en kent, Daer hy de lucht is ongewent, Daer hy al siende niet en siet, Die koomt wel licht in groot verdriet; Want hy is dickmaels opgevat, Eer dat hy recht ter neder sat, En als de kans eens is gewaeght, Dan is’et al te laet geklaeght. Wel, vryers! hoort een kort besluyt, En treckt’er desen regel uyt: Wie, als hy vrijt, te verre vlieght, Die wort bedrogen, of bedrieght.
# Cats/Huis- en zede-lessen/Nood leert deugd

NOOD LEERT DEUGD.
Als de kalleck wort begoten Met een kouden waterstrcom, Dan wort hare kracht ontsloten, Als ontsprongen uyt een droom; Dan wort eerst haer vier ontsteken, Dat in haer verholen lagh, Dan begint’et uyt te breken, Dat m~n noyt te voren sagh. Als de boomen staen en vechten Met den wint en sijn gewelt, Dan is ’t datse dieper hechten Haere wortel in het velt. Als de wijngaert wordt gesneden, En sijn weeligh hout gesnoeyt, Hy en heeft geen quaet geleden, Want hy des te beter groeyt. Vrienden, geeft’et niet verloren, Als ghy valt in tegenspoet; Want daer is de tucht geboren, Daer is oyt de deught gevoet.
# Cats/Huis- en zede-lessen/Twee gelieven even kout…

TWEE GELIEVEN EVEN KOUT DIENEN NIET TE ZIJN GETROUT.
Een, dien ick hier niet noemen magh, Die dede lestmael dit beklagh; Het dacht my nut dat ick het schreef, Op dat’ et in de werelt bleef:  Mijn vader is van harden aert, Hy wil dat ick sal zijn gepaert Met eene tegen mijnen zin, Met eene die ick niet en min; En sij is even soo gestelt, Dat haer de liefde niet en quelt; Want als ick met haer spreken sal, Dan zie ick staêgh mijn ongeval: Sy is soo vreemt, soo wonder vijs, Sy is soo kout gelijck een ijs, En als ick maer op haer en kijck, Soo wort ick stracx oock haers gelijck.  Ick bid u, vader! wat ick kan, En maeckt my geen bedwongen man! Men perst geen menschen tot de trou, Men leyt geen vryers by de mou, Men paert geen vryster tegen danck, Men siet geen liefde door bedwanck. Het vryen is een vrye saeck, Of anders is’ et sonder smaeck: Dus, vader! sooje van my wacht  De voncken tot een nieu geslacht,  Wy twee gelieven even kout  En dienen niet te sijn getrout;  Want van twee kaersen sonder vlam,  Noyt eenig licht in huys en quam.
# Cats/Huis- en zede-lessen/Niemand is tevreden met zijn lot

NIEMAND IS TEVREDEN MET ZIJN LOT.
Als het visje leyt gevangen Daer het noyt te voren lagh, Stracx soo krijght’et groot verlangen, Om te wesen daer het plagh; Maer een ander, afgedreven Van de Maes of van den Rijn, Komt ontrent de fuycke sweven, En begeert’er in te zijn. Wie heeft vreemder dingh gelesen ? Noyt en is de mensch gerust, Is’et niet een selsaem wesen ? Niemant heeft’er vollen lust:
Schoon men komt tot hooge staten, Schoon men heeft geduchte macht, Schoon men krijght oock groote baten, Noch is ’t, dat men meerder wacht. Vrienden, laet u vergenoegen Met dat u den Hemel geeft, Wilt u na de reden voegen, Dat is ’t beste datmen heeft. Waerom wenschen, hopen, schromen? Waerom altijt weder aen ? Schoon ghy mocht’et al bekomen, ’t Kond’ u dan oock slimmer gaen.
# Kleine gedigten/Het verhoorde gebed

| ← Pietje bij het ziekbed van zijn zusje | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Het verhoorde gebed | Het tederhartig kind → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 60 ]
HET VERHOORDE GEBED.
Mijn zusje is gezond. God hoorde mijn gebed!
En heeft tot onze vreugd mijn zusje lief gered. Wat zal mijn dankbaar hart dien goeden God vergelden? Zo groot een God wil die gedankt zijn van een kind? Ja! vader zegt, dat God daar behagen in vindt, Dies zal ik zijnen lof, al ben ik jong, vermelden.
# Kleine gedigten/Het vogelnestjen

| ← Het lijk | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Het vogelnestjen | Flipje, de vader en de tuinman → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 96 ]
HET VOGELNESTJEN. ENE VERTELLING.
Mietje had eens, onder 't wandlen, Een verholen vogelnestjen In een doornhaag gevonden. 'k Heb nu, zeize, mijn verlangen: o Hoe zal ik mij vermaken Met die lieve kleine diertjes! Aanstonds ga ik 'thuis wat halen, Om dit nestjen in te bergen.
Mietje liep en zag haar moeder, Die zij hijgend dit vertelde:
Lieve Mietje, zei de moeder, Stoort to nimmer vogelnestjes! Denk maar eens, hoe de oude vogels Om dat stooren zouden treuren; Zoudt gij, Mietje lief, niet schreien, Als men u, met Piet en Jetje, Tegen wil en dank vervoerde; Mietje lief, heb medelijden,
Met die oude lieve vogels! Zoekt tog nimmer uw genoegen In de droefheid van een ander.
Neen, zei Mietje, lieve Moeder! Neen dat niet! maar hoorze eens schreeuwen; Ach zij hebben zulken honger!
Denk niet meisje, zei de moeder, Dat zij juist van honger schreeuwen. Ach zij zouden zeker sterven, Als gij hun zo lang woudt spijzen, Totze niet meer konden schreeuwen. Maar wiltge u eens regt vermaken, En eens zien hoe de ouden zorgen Om hen juist zo veel te geven, Als die diertjes noodig hebben, Zet u slegts in stilte neder, En ge zult dan schielijk merken, Dat zij vliegjes, mugjes, wormpjes Vangen en in 't nestje brengen. o De goede wijze Schepper Heeft zo wel aan deze vogels Ouders, als aan u, gegeven:
Deze weten altoos beter, Wat de kinders noodig hebben, Om dat zijze 't meest beminnen, Ja die zullen nooit verzuimen, Hun teêrhartig te verzorgen; Daar toe heeft hun God de liefde Voor hun jongen ingeschapen; En gij moet niet wijzer wezen, Dan de goede en wijze Schepper.
Mietje hoorde naar haar moeder; Maar ging dikwijls zagtkens kijken Naar het groeien van de jongen, Zonder 't nestjen ooit te stooren.