OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Nieuwe Courant/Jaargang 7/Nummer 86/Ochtendblad/Post en Verkeer

* Afkomstig uit het De Nieuwe Courant, woensdag 27 maart 1907, Ochtendblad, [p. 3]. Publiek domein.
Post en Verkeer.
Benoemd: 16 Maart, tot teekenaar bij den telegraafdienst, G. Lingkeek, H. van Oudheusden en B. A. M. Deckers; 1 April, op verzoek, tot hoofdcomm. der tel., de directeur bij den post- en telegraafdienst W. Burkels te ’s-Gravenhage (beheerder van het bijpost- en telegraafkantoor „Stadhoudersplein”); op verzoek, tot comm. der tel. 2e kl., de directeuren bij den post- en telegraafdienst C. S. de Wit, en H. van den Heuvel, respectievelijk beheerder van het bijpost- en telegraafkantoor „Katendrecht” en van het bijpost- en telegraafkantoor „’s-Gravendijkwal” te Rotterdam; tot brievengaarder te Hoeven, H. Mannien. Bevorderd: 16 Maart tot comm. der post, 1e kl., de comm. 2e kl. F. Eilers en G. J. Somer; tot comm. der post. 2e kl., de comm. 3e kl. J. M. Bekaar; tot comm. der post, en tel. 2e kl., de comm. 3e kl. A. Smit; tot comm. der post. en tel. 3e kl., de comm. 4e kl. H. W. de Jong, J. Marees, H. C. Felser, G. J. N. Prick, J. L. Cluijsenaar en C. J. Canneel. Verplaatst: 13 Maart de telefoniste J. H. L. Bellaard, van Utrecht naar Rotterdam; 16 Maart, de klerk der post. en tel. 2e kl. J. Meinardij, van Amsterdam (telegraafk.) naar Drachten; 1 April, de comm. der post. en tel. 4e kl. C. J. Kole, van Rotterdam (postk.) naar Venlo (postk.); 1 April, de tijdel. klerk der post. en tel. G. van Westen, van Amsterdam (telegraafk.) naar Makkum. Eervol ontslagen op verzoek 1 April, de klerk der post. en tel. 2e kl. R. L. van Praag te Amsterdam (telegraafk.) Ontslagen 6 Maart de klerk der post. en tel. 1e kl. H. E. Veendijk te Enschedé.
# De Nieuwe Koerier/Jaargang 18/Nummer 134/Venlo

Venlo. Te ’s Gravenhage slaagde [voor] het derde gedeelte van het notarieel exa[men] en werd bevorderd tot candidaat-No[taris] de heer C. M. J. Mostart van hier.
# De Nieuwe Courant/Jaargang 8/nummer 214/Avondblad/Theo van Doesburg

* KUNST.
* Theo van Doesburg.
* In het gebouw van den Haagschen Kunstkring zijn een veertigtal teekeningen en schetsen door Theo van Doesburg tentoonegsteld. Ze zijn te koop. De prijzen varieeren tusschen de ƒ 30 en ƒ 300. Geen kleinigheidje!
* ’t Geheel wordt ingeleid door iemand, die alleen met beginletters teekent: A. H. F. De inleider komt vertellen dat de „grondslag van deze teekeningen is innerlijke aandoening”. „Verre van innerlijke, mooie lijnen, streeft deze schilder er naar het innerlijke van den mensch op te sporen.” De rest is niet veel diepzinniger.
* Bij aandachtig beschouwen komt men tot het besluit dat Van Doesburg, als hij hard werkt, over een jaar of tien wellicht, nog eens een veertig teekeningen zal kunnen exposeeren, goed genoeg om er een kiesenkeurig publiek op te vergasten. Hij heeft wel aanleg voor de wedergave van typen, maar het mangelt hem nog aan aan technische bekwaamheid. Wat in den Kunstkring hangt, is werk, dat men aan een deskundig vriend laat zien om van dezen goeden raad te krijgen. De vriend zal er zeker een goed woord voor over hebben. Het publiek vraagt rijper arbeid.
* F. L.
# De Nieuwe Koerier/Jaargang 16/Nummer 16/Vergadering Volksbond

Vergadering Volksbond.
De morgen avond in het bondslokaal te houden vergadering belooft zeer interessant te zullen worden.  De verschillende teekeningen, modellen en werken in natura, waarmee de heer Jos. Cuypers zijne te houden voordracht over de restauratie van het kasteel de Haar zal toelichten, zijn op de bovenzaal van den heer Allers tentoongesteld.
# De Nieuwe Koerier/Jaargang 2/Nummer 106/Berichtten we in een vorig nummer, dat de nieuwe kapel naast het klooster de Steenen Trappen voltooid was

– Berichtten we in een vorig nummer, dat de nieuwe kapel naast het klooster de Steenen Trappen voltooid was, eene nadere beschouwing bracht ons tot de overtuiging dat de gevel een sieraad is voor de Neerstraat.  Het plan is van den heer H. Delsing. In verband met den gevel van het oude adellijke huis, de Steenen Trappen, heeft hij getracht een ontwerp ten uitvoer te brengen, dat van zijne bouwkennis getuigt. De gevel is gebouwd in weelderigen 17e eeuwschen Vlaamschen stijl. Een hoofdraam vormt het middendeel des gevels; twee nissen, met wapens en ornamenten versierd, vullen de zijvakken. Midden in het met krullende bochten oprijzende bovendeel des gevels zal een Mariabeeld onder een sierlijk baldakijn in eene nis prijken.  Het inwendige der kapel is even doelmatig ingericht als de gevel practisch door ramen ingesneden is, zoo voldoende licht inlaat.  Zoowel deze gevel als het prachtige front aan het huis van den heer Lommen, bij ’t begin van den Kapellerweg en dat van het huis des heeren Romen, bewijzen ruimschoots, dat men thans te Roermond bij ’t bouwen aan de eischen van practische inrichting ook die van den goeden smaak en kunstzin weet te verbinden. Dat is ten minste wat fraaiers voor ’t oog dan die planken keeten langs den Kapellerweg.
# De Nieuwe Courant/Jaargang 7/Nummer 86/Ochtendblad/Op de groepententoonstelling in Pulchri Studio

* Afkomstig uit het De Nieuwe Courant, woensdag 27 maart 1907, Ochtendblad, [p. 3]. Publiek domein.
[ 3 ]Op de groepententoonstelling in Pulchri Studio werd nog verkocht no. 6 Benoordenhout; no. 9 Molensloot te Voorburg, van Joh. H. Doeleman; no. 7 Tulpenvelden bij Bloemendaal, van A. L. Koster en no. 3 Na den afslag, van Willy Sluiter.
# De Nieuwe Courant/Jaargang 8/Nummer 216/Avondblad/Verbetering

Verbetering. In ons artikeltje over de tentoonstelling van werken door Theo van Doesburg, is een drukfout geslopen in een aanhaling uit den catalogus. Men leze reg. 10 van boven: „verre van uiterlijke mooie lijnen”.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gratia Divina

| ← Ani­mo pia­ce­vo­le. ’t Ge­moed dat min­lijck is | ‘Gra­tia Di­vi­na. God­lij­cke Ge­nae­de’ door Ce­sa­re Ri­pa | Gra­tia di Dio. De Gun­ste Go­des → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 156. Publiek domein.
Gratia Divina. Godlijcke Genaede.
EEn ſchoone en lachende Vrouwe, met het aengeſicht ten hemel gekeert, alwaer de H. Geest in de gedaente van een Duyve vertoont wert. In de rechter hand ſal zy een Olijf tack met een Boeck hebben, en in de ſlincker een Kelck. Zy ſiet ten Hemel, want de Genade komt nergens van daen, als van God, diewelcke, door openbaeringe, wort geſeyt in den Hemel te weſen, en om dieſelve Genaede van hem te verkrijgen, ſoo moeten wy ons tot hem keeren, en van hem verſoecken vergifnis van alle onſe ſwaere ſonden: en daerom ſeyt hy, Keert u tot my, en ick ſal wederom tot u keeren. De Heylige Geeſt worter geſtelt, om dat hem met recht van de H. Godgeleerde toegeſchreven wort, de inſtortinge der Godlijcker Genaede in onſe herten, en daerom wordt geſeyt, dat de Genaede een eygen Werck Godes is, diewelcke verſpreyt wort in alle Schepſelen, door de vrywillige mildadigheyt Godes, en dat ſonder eenige verdienſten derſelven. De Olijf tack bediet de Vreede, diewelcke de Sondaer door kracht van dieſelve Genaede, in de ziele gevoelt, als met God verſoent zijnde. De Kelck beteyckent mede de Genaede nae ’t ſeggen van den Propheet, die van mijn Kelck droncken is, hoe heerlijck is dieſelve? men kan oock de woorden drinckt en wort droncken, daer by ſtellen. Want wie in de Genaede Gods is, dieſelve is altijt in de ſoetigheyt van ſijne Liefde droncken. Overmits deſe Dronckenſchap ſoo krachtigh en ſterck is, datſe doet verjaegen en vergeten den dorſt van de Werreltſche dingen, en ſonder eenige ontſtelteniſſe, ſoo geeftſe een geheele en volmaeckte verſaedinge.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gratitudine

| ← Gior­no Na­tu­ra­le. Dagh nae de Na­tue­re. De konstige of gemaeckte Dag. [etc.] | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Gra­ti­tu­di­ne. Danck­baer­heyt, p. 80 | Gra­tie. Danck-Go­din­ne­kens → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Gratitudine. Danckbaerheyt.
EEn Vrouwe die een Oyevaer in de hand hout met een tack erten of boonen. Orus Apollo ſeght, dat dit dier de meeſte danckbaerheyt aen ſijne Ouders of voortteelders wanneer zy oud zijn, betoont, en op de plaets, waer zy opgevoet werden, ruſten zy weder haer neſt toe, haer ſelve van de onnoodige veeren beroovende, verſorgende dieſelve van eeten ter tijd de Ionghskens bequaem zijn, om haere koſt elders te gaen ſoecken. Daerom vercierden de Egyptenaers oock haere ſcepters met deſen vogel, en hielden dienſelven in grooter waerde, gelijck Plinius in ’t xviii boek xiv cap. verhaelt, gelijck oock de erten en boonen het land vet maecken, waer op dieſelve zijn gewaſſen, alſoo behooren wy de goede gunſte altijd te verdubbelen aen die geene, die ons goed hebben gedaen. Men ſouder oock een Oliphant ter ſyden konnen ſtellen, diewelcke van Picrius Valerianus, voor een beeld der beleeftheydt en Danckbaerheyt wort afgemaelt: en Ælianus verhaelt van een Oliphant, die ſoo moedigh was dat hy met ſijnen Heer in het kampgevecht ging. Nae dat nu ſijn Meeſter van den vyanden was overwonnen en gedood, vat hy ſijnen Meeſter in de ſnuyt, en draeght hem nae de ſtalle, betoonende groot hertſeer en leetweeſen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Het Wercklijcke Leven

| ← Vi­ta At­ti­va. Het be­si­ge of werck­lij­cke le­ven | ‘Het Werck­lij­cke Le­ven’ door Ce­sa­re Ri­pa | Vi­ta Bre­ve. Le­ven dat kort is → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 287. Publiek domein.
Het Wercklijcke Leven.
EEn Vrouwe met een becken en gietvat, als of zy wilde waeter uytgieten, met deſe ſpreucke Davids, Ick ſal met een oprecht vertrouwen handelen en niet vreeſen. Hier mede wil hy te kennen geven, dat wy onſe handelingen moeten doen met gewaſſchen handen, dat is, ſonder eygen baet, diewelcke dickwijls onſen goeden naeme beſoedelen, verhinderende het goed vertrouwen van een goede uytkomſt, diemen door de Godlijcke goedigheyt ſoude verkrijgen: Want als men oprecht te werck gaet, ſoo maeckt hy alle onſe handelingen voorſpoedigh.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Guida sicura de veri honor

| ← Gram­ma­ti­ca. Let­ter­konst | ‘Gui­da si­cu­ra de ve­ri ho­nor. Vas­te Ley­ster van de wae­re Eere’ door Ce­sa­re Ri­pa | Vi­ta Lon­ga. Langh le­ven → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 285-286. Publiek domein.
Guida sicura de veri honor. Vaſte Leyſter van de waere Eere.
EEn Vrouwe op die ſelfde maniere gemaelt, als wy de deughd op haere plaetſe [ 286 ]hebben beſchreven, met een Schild aen den arm, waer op geſchildert waeren twee Tempels: d’eene van Marcellus, van de Eere, en d’ander van de Deughd, ſittende deſe Vrouwe op een Eyke: mette rechter hand om hoog, wijſtſe op eenige krijgskranſſen, met ſcepters en Keyſerlijcke wapenen, hoeden, mijters, en andere waerdigheeden van eere, die aen de tacken van dien boom hangen: alwaer een letter-rol met dit opſchrift geſtelt is Hinc omnia, dat is, hier van daen komt alles. En boven haer hoofd is een ander opſchrift, daer in ſtaet, Me duce, dat is, door mijn geleyt. ’t Welck alles vertoont, dat van Jupiter, den gever aller gunſten, wien oock deſe boom was toegewijd, of om wel te ſeggen, van God ſelve, alle deſe eere en Werreltſche waerdigheyt, den Menſche, door het vaſt geleyde der Deughd, wierde toegevoegt; ’t welck de beyde Tempels oock te kennen gaven. Want de Tempel die de Eere was toegewijt, die hadde anders geenen ingangh, als door den Tempel der Deughd.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gratia di Dio

| ← Gra­tia Di­vi­na. God­lij­cke Ge­nae­de | ‘Gra­tia di Dio. De Gun­ste Go­des’ door Ce­sa­re Ri­pa | In­cli­na­tio­ne. Ge­ne­gent­heyt, Ney­gin­ge → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 156. Publiek domein.
Gratia di Dio. De Gunſte Godes.
EEn ſeer ſchoon en bevalligh Iongh Meyſken, naeckt, met een ſeer ſchoon cierſel op ’t hoofd. De hoofdhayren ſullen blond en gekrult zijn rontom met een groote glants. Met beyde handen ſalſe houden den Hooren van Rijckdom, die haer de beſchaemde leeden bedeckt, en daer uyt ſalſe ſtorten verſcheyden dingen, ſoo wel Geeſtlijcke als andere, tot het gebruyck des levens, en van den Hemel ſal een ſtraele komen tot op de aerde toe.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Harmonia

| ← Per­ti­na­cia. Hals­star­rig­heyd | ‘Har­mo­nia, Mu­si­cael ge­luyt’ door Ce­sa­re Ri­pa | Cie­lo. De He­mel → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 192. Publiek domein.
[ 192 ]Harmonia, Muſicael geluyt. Soeckt onder de Muſen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gratia

| ← Adot­tio­ne nae de Me­dag­lien van den Heer Gio­van. Zara­ti­no Cas­tel­li­ni | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Gra­tia. Aen­ge­naem­heyd, p. 17 | Ele­mo­si­na. Ael­moes­se → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Gratia. Aengenaemheyd.
EEn ſchoon lachend maeghdeken, in een ſeer fraey cierſel, weſende gekroont met Iaſpis en koſtelijcke geſteenten, hebbende de handen ſeer aerdig gevat, om een boſſel Rooſen ſonder doornen, van verſcheyden verwen, om die ſeer bevalligh in ’t wilde weg te werpen, hebbende een ſnoer peerlen om den hals. De Iaſpis word voor de Aengenaemheyd geſtelt, gelijck de natuerkondigers daer van verhaelen, datmen den Iaſpis by ſich dragende, gunſte by den menschen verkrijgen ſal. Dit ſelve beteyckent oock de Rooſe ſonder dóornen en de peerlen, diewelcke door een ſonderlinge en verborgen gave der natuere, uytblincken en aengenaem zijn. Inſgelijx is oock de Aengenaemheyd in den menſche een ſonderlinge bevalligheyd, die de gemoederen totte liefde treckt en beweegt, baerende alſoo heymelijck verbindtnis en goedwilligheyd.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gratie (1)

| ← Gra­ti­tu­di­ne. Danck­baer­heyt | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Gra­tie. Danck-Go­din­ne­kens, p. 80 | Gra­tie. Danck-Go­din­ne­kens → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Gratie. Danck-Godinnekens.
DRie Maeghdekens met een fijn kleetjen bedeckt, waer door haere naecktheyt wort geſien, gelijck haer de oude Griecken afbeelden. Want de Danck-Godinnekens zijn ſoo veel te ſchoonder en worden te meer geacht, hoeſe meer van eenige eygenbaet berooft zijn, diewelcke haer een groot deel van haere ſuyverheyd en ſchoonheyd verminderen. Derhalven beelden de Oude in haer, de waere vriendſchap af, gelijck op ſijn plaetſe ſal geſeyt worden. En Seneca in de Weldaeden i boeck iii cap. beeldſe oock ſoodanigh af, als in de beeldeniſſe van de Vriendſchap te ſien is.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Gratie (2)

| ← Gra­tie. Danck-Go­din­ne­kens | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Gra­tie. Danck-Go­din­ne­kens, p. 80-81 | For­tez­za & Va­lo­re del Cor­po, […]. Dap­per­heyt en Wacker­heyt des li­chaems, […] → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Gratie. Danck-Godinnekens.
ANdere verſcheyden beeldeniſſen worden van veele Schrijvers vertoont: maer anders ſal ick niet ſeggen, dan dat daer van by Giraldus en Catarrus wijtloopiger is gehandelt. Maer ick ſegge wel, datmen in veele plaetſen te Romen oock vind in marmor gehouwen, drie vrolijcke, jonge, naeckte Maeghdekens, diewelcke malkanderen omarmden, d’eene hadde het hooft aen de ſlincker ſyde gekeert, d’ander twee aen de rechter ſyde, en ſagen nae ons toe. Deſe twee beteyckenden, dat die geene, diewelcke eenige weldaed of gunſte ontfangen hadde, behoorde dat ſelve dobbel te vergelden, en ’t ſelve altijd te gedencken. De eene alleen bediede, dat die geene, diewelcke de weldaed dede, ’t ſelve ſtrax behoorde te vergeeten, en ſijne weldaet uyt ſijne ſinnen te ſtellen. Daerom ſeyt de Griexſche Reedenaer, Ick houde voorwaer, dat wie weldaed heeft ontfangen, ’t ſelve altijd behoort te gedencken, maer die dieſelve doet, behoort die terſtont te vergeeten. De Latijnſche Reedenaer Cicero ſeyt oock: ’t is een lelijcke ſaecke, en een verdrietige ſlagh van Menſchen, die de beweſene weldaed, den anderen altijd verwijten. Maeghdekens zijnſe en naeckt, want de gunſte behoort altijd oprecht, ſonder valsheyt of bedrogh te zijn, en ſonder hope van vergeldinge. Zy omarmen malkanderen, en zijn vaſt in een gekoppelt, om dat d’eene weldaed d’ander baert, en om dat de vrienden altijd behooren voort te vaeren, malkanderen danckbaerheyt en gunſte te bewyſen: en daerom vergeleeck Chriſippus die geene, die daer weldaed deeden en weder ontfingen, by den kaetſers of bal-ſpeelders, diewelcke nu en dan malkanderen den bal toeſloegen. Iongh zijnſe, om dat de Danckbaerheyt [ 81 ]nimmermeer moet gebreecken, noch de geheugeniſſe deſſelven vergaen, maer moet altijt groeyen en bloeyen. Vrolijck zijnſe, om dat wy alſoo behooren te weſen, ſoo wel in ’t geven, als in de weldaed t’ontfangen: daer door komt het dat d’eene heet Aglia van de vrolijckheyd, de tweede Thalia van de groenigheyt, de derde Euphroſine van de vermaecklijckheyd.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Heresia

| ← Sa­cri­le­gio. Kerck­roof | ‘He­re­sia. Ket­te­rye’ door Ce­sa­re Ri­pa | In­tel­li­gen­za. Ken­nis­se, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 253-254. Publiek domein.
Heresia. Ketterye.
EEn oud uytgeteert Wijf van vreeſlijck opſicht, werpende uyt haer mond een roockige vlamme: hebbende verwarde en wilde hoofdhayren, bloote borſten, gelijck oock de reſt van ’t lichaem is, de Mammen verſlenſt en ſlap neer hangende, houdende in de ſlincker hand een Boeck dat doorboort is, daer veele Slangen ſchijnen door te kruypen, ſtroyende mette rechter hand verſcheyden ſoorten van Slangen. [ 254 ] Ketterye, nae de meeninge van D. Thomas en andere, is een doolinge in ’t Verſtand, aen ’t welcke de wille hartneckelijck hangt. Oud wordt zy gemaelt, om de uyterſte trappe van de oude ingewortelde verkeertheyt des Ketters uyt te drucken. Van ſchricklijck opſicht is zy, om datſe van alle ſchoonheyt en het klaerſchijnende licht des Geloofs en der Chriſtlijcke Waerheyt berooft is, waer door de Menſche lelijcker wort, als de Duyvel ſelve. Zy ſpouwt een roockige vlamme uyt haer mond, om te kennen te geven haere Godlooſe overredingen en verkeerde genegentheyt, die alles vernielt wat haer tegen is. De wilde en verwarde hoofdhayren zijn haere quaede gedachten, die altijd, tot haere verdedinge, vaerdigh ſtaen. Het naeckte lichaem bediet, datſe van alle deughden naeckt en bloot is. De uytgedrooghde hangende Mammen, vertoonen de dorheyt van haere kracht, ſonder welcke men de wercken niet kan doen, die het eeuwige leven waerdigh zijn. Het Boeck daer de Slangen door kruypen, zijn de valſche leeringen, als mede de ſchadelijcke en verſchricklijcke ſpreucken, zijnde als venijnige Slangen. Het ſtroyen van de Slangen zijn de werckingen, om haere valſche meeninge te ſayen.
# Het Vaderland/Jaargang 68/1 februari 1937/Avondblad/Vijfhonderd jaren Zigeunermuziek

* Het Vaderland, maandag 1 februari 1937
* Vijfhonderd jaren Zigeunermuziek door een anonieme schrijver, Avondblad C, p. 1
VIJFHONDERD JAREN ZIGEUNERMUZIEK.
Naar de Pesil Napló bericht heeft de bond van Hongaarsche Zigeunermusici besloten, dit jaar het feest te vieren van de vijf-honderdjarige vestiging der Zigeuners in Hongarije c.q. van de werking der Zigeuner-musici in dat land. In verband daarmede zal in April, met medewerking van de beste Hongaarsche Zigeunerkapellen en van eerste klasse Hongaarsche zangers en zangeressen een feest aan de geschiedenis der Zigeunermuziek en van het Hongaarsche volkslied gewijd, plaats hebben. Daarop volgt in Juni een concert, waaraan Zigeuner-musici uit het geheele land zullen deelnemen, terwijl met de feestelijkheden van Sint Stefaan, die ieder jaar in Boedapest in Augustus worden gehouden een csárdásfeest plaats heeft, eveneens met Zigeunermuziek. Naar aanleiding van dit feest vertelde de secretaris van bovengenoemden bond een redacteur van het blad het volgende:
In 1419 verleende koning Sigusmund van Hongarije aan de Zigeuners, die toen uit Azië kwamen, die men echter nergens in Europa wild opnemen, vergunning, zich in zijn land te vestigen, terwijl de Hongaarsche natie de Zigeuners welwillend opnam. Volgens de legende zou koning Sigusmund dusdanig onder den indruk van het spel van een Zigeunerprimas geweest zijn, dat hij daarop de vergunning tot vestiging onmiddellijk gaf.
De secretaris herinnerde aan de rol, die de Zigeunermusici, in het bijzonder de Tárógató-spelers (de tárégató is een soort Pansfluit) speelden bij den opstand van vorst Rákóczi tegen het Oostenrijksche gezag, terwijl later bij de revolutie van 1848 de Hongaarsche vrijwilligers met Zigeunermuziek voor den strijd tegen Oostenrijk geworven werden.
Eigenlijk had men het feest in 1919 moeten houden. Waar dat echter toenmaals wegens de revolutie niet mogelijk was, ging men er thans toe over.
# Het Vaderland/Jaargang 68/1 februari 1937/Avondblad/Wederoptreden Esther de Boer-van Rijk Zondag in het Gebouw

* Het Vaderland, maandag 1 februari 1937
* ‘Wederoptreden Esther de Boer-van Rijk Zondag in het Gebouw’ door een anonieme schrijver, Avondblad C, p. 1
WEDEROPTREDEN ESTHER DE BOER-VAN RIJK ZONDAG IN HET GEBOUW
Het is ons een genoegen te kunnen mededeelen, dat mevrouw Esther de Boer-van Rijk, na haar herstel, met haar gezelschap ook in Den Haag weer zal optreden. Het De Boer-van Rijk ensemble, onder artistieke leiding van Nico de Jong, zal Zondagavond 7 Fezruari a.s. één énkele populaire feestvoorstelllng geven in het Gebouw voor K. en W. van Herman Heijermans’ zedenkomedie in 4 bedrijven „Het Zevende Gebod”, waarmede in Amsterdam, zooals men heeft gelezen, de Hollandsche Schouwburg, bij het wederoptreden van onze 83-jarige actrice, volledig uitverkocht was. „Het Zevende Gebod” gaat in geheel nieuwe ensceneering en spelleiding van Willem van der Veer in décors en costuums uit het tijdvak der eerste voorstellingen 1890—1900. Mevrouw Esther de Boer-van Rijk speelt haar beroemde rol Engel, de kamerverhuurster uit de Amsterdamsche „Pijp”, terwijl Willem van der Veer de doublure Dobbe-Ricaudet zal uitbeelden.