OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# I.K. Bonset/Archachitektonica

ARCHACHITEKTONICA
(Inscriptie voor het museum van Dr. Berlage te ’sGravenhage)
(zéér snel)
hoort hoort hoe de architektonische zwanen hun zang zingen in de vijvers waarin drijven de débris van Moorsche romaansche gothische Barokkerococcostijlen nestelen de luchtboogrudimenten (met en zonder staart) niet al het ongedierte van de hoosbreimachine van de hoosbreimachine in het Kapiteel van het kapitaal van den hutspotberlagestijl? steken de ongewasschen luizensnuiten de snotneuzen niet wonder gevoelig (hé hé waar is ’t toilet!) uit de Kiekeboeluiken kieleboeluiken van dit Moorsche knekelhuisinstituut (echo: knekelhuisinstituut) wandelen de breikousbremmermaagden (behaard, gebaard echo: staart!) niet nipoogend knipoogend tusschen deze verschanste onnoozelheid pretentieus van impotentie glad gekamd en zwaarwichtig van de keien die zich achter hunne smalle dorre schedels bevinden (hé hé hé waar is het toilet toch!)
O architectonische stinkbunzing die uw snuit wroet tusschen de pilonen der versteende waterleeuwlelie en de gecamoufleerde wijwaterbak spuwt in de hall het architektonische vuurwater waaruit de geur opstijgt der mannelijke Vagina.
Ach wie verlangt hier niet naar een buffet in deze (Café-
Expressie!) tempelruimte uitgeholde mammouth waar alle denkbare krankzinnigheden der menschelijke kunstleverpastei liggen opgehoopt, waaromheen de architectonische paardevijgen de architektonische paardevijgen zijn gegroepeerd want dit is holland’s groote steenen hunnebeddenharmonica.
JAZZ
B
A
N
D
[diagonaal: thoe thoe thoe]
rikke tik — rikke tik
dit is Holland’s versteende kaasgevel (men wordt verzocht voor het verlaten dezer gelegenheid zijn kleeding in orde te brengen) opgeblazen en vastgesloten edammer onderbroken door het
Vensterruitenkrentenbrood van
de Wed. de Jong en Co.
O! de hall hall hall hol hol holkaas kaashol! kaas chapeau St. Pieter waarin tactilistische hermaphroditen smachtend uit van Goghlen gaan.
O tropisch lijk samengesteld uit de skeletten en mummies van alle doedelzakken geplakte zakken. ZAK
Niets, uitgezonderd Dada, is bij machte deze slaperige komkommerarchitectuur den grond in te stampen.
Ja Ja :
| DADA | I.K. Bonset |

## Overige vindplaatsen

* I.K. Bonset (1975) Nieuwe Woordbeeldingen. De gedichten van Theo van Doesburg, Amsterdam: Em. Querido’s Uitgeverij, ISBN 90-2141-316-7, p. 95.
# I.K. Bonset/De Kaars

[20]
[in de linker kantlijn:] 1914.
De Kaars
De kaars gaat uit.
De kaars is dood alleen de vlam blijft over.
       De kaars is weg!
       De kaars is weg!!
Waar is ze zeg?
# I.K. Bonset/De Zoen

[46]
1915
De Zoen.
toen heb ik haar eindelijk &#146;n zoen dan gegeven.
Toen ben ik alleen in de kamer gebleven, maar vond haar wezen in mij zelve terug Zij had haar leven mij gegeven. Ik was dus in de kamer niet Maar zij was er gebleven Want n met dien zoen gaf zij haar gansche wezen mij. Mijn zinnen werkten of ze de hare waren. Ik zag de dingen Zooals zij ze ziet maar zelf zag ik ze niet, omdat mijn oogen als gestorven waren Ik hoorde de geluiden:
             Het ratelen van een kar Het klingelen van een bel het fluiten en het stampen
[47]
wel - Maar &#146;k werd ze zelf met haar gewaar Want ik was haar Haar wezen was zoo gansch in mij dat alles aan mij ging voorbij
             Toen ik opstond. En mij weer vond, was dat &#146;n vreemde groote man met wien het moeilijk was bevriend te raken Ik spande al mijn krachten Om toch maar weer te zien te hooren te loopen en te doen net als te voren.
# De nieuwe beweging in de schilderkunst

Theo van Doesburgs De nieuwe beweging in de schilderkunst verscheen in 1917 bij J. Waltman in Delft en is een enigszins gewijzigde bundeling van zijn artikelenreeks 'De nieuwe beweging in de schilderkunst', die in 1916 verscheen in het tijdschrift De Beweging. Het is herdrukt, in moderne spelling, in Theo van Doesburg. De nieuwe beweging in de schilderkunst (en andere opstellen). [Amsterdam]: Meulenhoff/Landshoff, 1983 (ISBN 9029083123): p. 31-66.
# De nieuwe beweging in de schilderkunst/VI

Het kubisme sloeg uit als ’n brand, op verschillende plaatsen tegelijkertijd. Het valt niet met volstrekte zekerheid te zeggen waar het eerst. De impressionistisch-naturalistische kunstuiting, — dat is de kunstuiting, die aan toon, lijn- en luchtperspectief en kleuren-realisme alles offerde, — zag zich plotseling, in het begin der twintigste eeuw (1907) van alle zijden omringd door het kubistisch geschut. Thans na acht jaren reeds, ligt in Europa het cadaver der traditioneele kunst uiting tot voedsel der gieren.
Het bizondere kenmerk van de nieuwe beweging in de schilderkunst is, dat deze beweging, in tegenstelling met de beweging, die aan haar vooraf ging (1870) internationaal is. Te meenen, dat een kunstuiting, die hare kracht put uit Spanje, Italië, Frankrijk, Rusland, Duitschland, Hongarije, Engeland en Holland maar eene voorbijgaande voor-den-
[p. 23]
gek-houderij is, is even dwaas als te meenen dat de Europeesche oorlog op de internationale politiek zonder invloed zal zijn. Wel worden door de Academie de gebalsemde lijken der klassieke, romantische, realistische en impressionistische schilderscholen nog bewaard, doch de kunstuiting van nieuwere generaties heeft zich altijd buiten de koele grafgewelven bewogen. Dat was zoo immer. Tegenover het kubisme, dat in zijne uitingen, alle kenmerken heeft eener gezonde losbandigheid van den geest, — van geestelijke overmoed zouden wij kunnen spreken, — komt de decadent geworden uitingswijze ons voor als de betekenis eener gebogen geesteshouding. Wanneer tot de kubisten het verwijt gericht wordt, dat ze in hun uitingswijze, te constructief te intellectueel zijn, dan vergeet men dat de Renaissance eveneens een schat aan wetenschap bezat, die zij niet verborg, maar toonde. Eene neo-Renaissance was slechts mogelijk door de intellectueele tucht van den Vorm, op een oogenblik dat deze verloren ging in een ziekelijke gevoeligheid. De schilderkunst verslapte of ging over in een aan de litteratuur ontleend sentiment, dat tenslotte alle eigenschappen van het bederf ging vertonen.
Het gehalte der kunstenaars moest gezuiverd worden. De impressionist, met zijn liefde voor al wat der klodder is, ontaarde innerlijk en uiterlijk tot schilderend horde-dier; behaard en vuil. Na het offensief der kubisten, begon er een lach door dit hartig wezen te spoken, want proletarisch in beginsel, begreep het niets van wat des geestes is. De nieuwe energie, die zich door het kubisme uitte, bracht eveneens een nieuw kunstenaars-type voort. Het kubisme is der Gedachte: energisch, hoekig, sterk, zeker en bezit alle eigenschappen, die een kunstuiting hebben moet die een nieuw ras ontspringt.
Het kubisme bracht het doel en de ware beteekenis der schilderkunst aan het licht, vandaar dat het ’t fundament is om de sterke, monumentale kunstuiting der toekomst te dragen. Het kubisme is de dood der klein-kunst, de herleving der Beeldende Kunst als de vruchtdragende en rijke uiting van het beeldend bewustzijn. Stelde Cézanne het nieuwe alphabet der schilderkunst samen, de
[p. 24]
kubist vormt dit tot de Beeldende Taal die alleen gesproken wordt vàn geest tòt geest.
# De nieuwe beweging in de schilderkunst/IX

De verschillende kunstuitingen: Kubisme, Futurisme, Expressionisme enz., zijn slechts verschillende vormen van één nieuw beeldend bewustzijn. Ze behooren alles als één geheel tot de Kunst van onzen tijd en hebben alle hun aandeel aan den stijl die voor ons ligt en waarin wij onmerkbaar overgaan, den monumentaal-beeldenden stijl, die slechts hierin van den middeleeuwschen zal verschillen, dat het bewustzijn van het wezen van het Universum of God den Vader, een anderen vorm voortbrengt, — zoo gij wilt een „abstracten” of „rein-geestelijken”, — om de menschheid door schoonheid te ontroeren en te verbinden.
Het is opmerkelijk hoe, van af de neo-klassieke, documenteele schilderkunst (1800) tot aan het Expressionisme, — wij kunnen met een
[p. 30]
gerust geweten aannemen, dat onder deze benaming al de verschillende uitingen der schilderkunst van onzen tijd in de histbegrepen zullen worden, — het ontwikkelingstempo steeds in snelheid is toegenomen. Het is of met de bewustwording der nieuwe tendenzen in de schilderkunst de artistieke energie van verschillende volkeren in het begin d er XXe eeuw werd samengeperst om zich dan schijnbaar onvoorbereid, opeens gedécideerd in verschillende vormen, onder verschillende benamingen, te uiten. De oorzaak van dit verschijnsel raakt de innerlijke deelen van de Samenleving en haren metaphysischen grondslag. Die oorzakelijke elementen na te speuren ligt buiten de bedoeling dezer beschouwing. Met betrekking tot het nieuwe accent in de Schilderkunst is het voldoende wanneer wij de tendenzen kennen, die in de verschillende, besliste uitingen domineerden en welke van die tendenzen de zelfstandigheid der schilderkunst bevorderd hebben.
# Kleine gedigten/Klacht van den kleine Willem op den dood van zijn zusje

| ← De spiegel | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Klacht van den kleine Willem op den dood van zijn zusje | Het geschenk → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 15 ]
KLAGT VAN DEN KLEINEN WILLEM OP DE DOOD VAN ZIJN ZUSJEN.
Ach! mijn zusjen is gestorven, nog maar veertien maanden oud.
’k Zag haar dood in ’t kistje liggen: ach wat was mijn zusje koud! ’k Riep haar toe: mijn lieve Mietje! Mietje, Mietje! maar om niet. Ach! hare oogjes zijn gesloten; schreijen moet ik van verdriet. Altoos wil ik om haar treuren, bloempjes strooien op haar graf: Weenend aan de kusjes denken, die mij ’t lieve meisje gaf. Morgen zal ik — maar voor mij ook is ’t gevaar van sterven groot. Gistren liep zij met mij speelen; gistren nog! en nu — reeds dood!
# Kleine gedigten/Mietje bij het clavecimbaal

| ← De verwelkte roos | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Mietje bij het clavecimbaal | Het verstandig antwoord → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 82 ]
M I E T J E BIJ HET CLAVECIMBAAL.
Die liefelijke toonen
Behagen mij alreê; Al heb ik weinig jaren, Ik zing zo graag eens meê. Wanneer mijn oudste broêrtjen Op 't clavecimbaal speelt, Dan vraagt hij mij, al spottend, Of 't mij niet ras verveelt? Dan zeg ik, lieve jongen! o Speel tog lang voor mij! Mogt ik het ook maar leeren, Ik deed mijn best als gij. Eergistren was ik jarig, En moeder vroeg mij toen, Wat ik van haar begeerde; Ik gaf haar eerst een zoen,
En zei: mijn lief mamaatje! Bewijs mij deze gunst, Dat ik mag leeren speelen, En zingen naar de kunst. Zij nam mij in haar armen, En zei: in 't nieuwejaar. Nu brande ik van verlangen, Ach kwam de meester maar.
De jeugd spant zig met speelen En zingen nuttig uit; En is men moe van 't leeren, Dan geeft dit lief geluid Weêr nieuwen lust en kragten; Zo leeft mijn blij en zoet; En schuwt met vreugd gezelschap, Dat dikwijls doolen doet.
# Kleine gedigten/Ledigheid

| ← Welkomgroet van Claartje voor haar kleine zusjen | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen De Ledigheid | Het Hondjen → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
[ 18 ]
DE LEDIGHEID.
Nimmer moet ik ledig wezen; Alles doen met lust en vlijt. Bidden, leeren, schrijven, leezen, Spelen, werken heeft zijn tijd.
Moeder lief ’t kan ook niet veelen, Dat de tijd verwaarloosd wordt. Lui zijn, zegt ze, is tijd te steelen, En ons leven is zo kort!
# Kleine gedigten/Lotje en Keesje

| ← Kleine gedigten/De ware vriendschap of ga naar Kleine gedigten/Vervolg, voorbericht | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Lotje en Keesje | De gezondheid → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
LOTJE EN KEESJE.
Keesje
Zeg me zoete lieve Lotje! wat is de oorzaak, datge schreit: Hebtge uw beugeltas verloren, of gebroken, lieve meid?
Lotje
Zou 'k niet schreien, waarde Keesje! Moeder lief was niet voldaan Met mijn naaiwerk; o! zij zag mij met verdriet en droefheid aan. Ja zij wilde mij niet kussen, zo als ze anders altijd doet. Foei mij! ach! dat zulk een moeder om mijn stoutheid treuren moet.
Keesje.
Wat kan 't baten, dat gij eenzaam in een hoekje zit, en klaagt. Ga, zij zal het u vergeven, als gij om verschoning vraagt.
Lotje
Zult gij dan mijn voorspraak wezen? mij geleiden:
Keesje
Ja gewis Zou ik niet voor Lotje spreken, die mijn liefste zusje is. Maar gij hebt geen voorspraak noodig, als gij moeder valt te voet, Zal zij 't zeker u vergeven, moeder, weet gij, is zo goed. Gistren las zij voor ons beide, dat ook God de schuld vergeeft: 'k Weet, zij zal u wis verschoonen, daar zij zulk een voorbeeld heeft.
# Kleine gedigten/Pietje bij het ziekbed van zijn zusje

| ← De koolmees | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Pietje bij het ziekbed van zijn zusje | Het verhoorde gebed → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
PIETJE BIJ HET ZIEKBED VAN ZIJN ZUSJEN.
Ach dat kermen, ach dat klagen Kan mijn teder hart niet dragen, Mietje lief ik voel uw pijn! 'k Zou gewillig voor u lijden, Kon het u van smart bevrijden, Of maar tot verligting zijn.
Doch 't is boven mijn vermogen; Maar ik buig, met weenende oogen, Biddend mijne knietjes neêr. "Laat mijn bede u niet mishagen "Goede Jesus! hoor mijn klagen, "En herstel mijn zusje weer.
"Laat haar 't leven nog niet derven, "Ach mijn moeder zou 't besterven, "Vader daalde wis in 't graf. "Lieve God! waar bleef tog Pietje, "Naamt gij met mijn zusje Mietje "Ook mijne ouders van mij af."
# Kleine gedigten/Pietje en Keetje

| ← Het goede voorbeeld | Kleine gedigten voor kinderen (1779) door Hieronymus van Alphen Pietje en Keetje | Het geduld → |
* Uitgegeven in Utrecht door de wed. Jan van Terveen en zoon.
PIETJE EN KEETJE.
Pietje
Kom mijn lieve zoete zusje, Geef me een kusje, o Ik ben zo in mijn schik! 'k Heb van moeder zo vernomen, Dat Camie van 't school zal komen, Niemand is zo blij als ik.
Keetje
Laat ons dan eens wat bedenken, Om te schenken Aan die allerliefste meid. Als wij haar maar wat vertellen, En geen daden dat verzellen, Is 't geen regte vrolijkheid.
Pietje
Wel: ik heb vier mooie printjes.
Keetje
Ik heb twee lintjes, Goed voor haar, gelijk ik gis.
Pietje
't Zal haar, hoe gering, behagen. Wijl zij dan niet hoeft te vragen, Of 't bij ons maar praten is.
# Eerste Oogst/Kindje

| ← Herfstnacht | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Kindje | Intocht → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 34 ]
XXX. KINDJE.
(Voor Lizelotte.)
# Eerste Oogst/Luchtgevecht

| ← Wakker worden | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Luchtgevecht | Stadsklokken → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 9 ]
IX. LUCHTGEVECHT.
# Eerste Oogst/Maan-nacht

| ← Herfstregen | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Maan-nacht | Najaarsdroom → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 40 ]
XXXVI. MAAN-NACHT.
# Eerste Oogst/Mist

| ← Episch fragment | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Mist | Chrysanten → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 70 ]
LIII. MIST.
# Eerste Oogst/Maart

| ← De vlag | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Maart | Meiverbeelding → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 83 ]
LX. MAART.
# Eerste Oogst/Lente

| ← Aan mijn oude kamer | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Lente |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 89 ]
LXIII. LENTE.
# Eerste Oogst/Kind en mensch

| ← Het gouden kalf | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Kind en mensch | Bij een beeld in een parkvijver → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 6 ]
VI. KIND EN MENSCH.
# Eerste Oogst/Mei-verbeelding

| ← Maart | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Meiverbeelding | Aan mijn oude kamer → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 86 ]
LXI. MEI-VERBEELDING.
# Eerste Oogst/Morgen in de bergen

| ← Avond in stad | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Morgen in de bergen | Hitte → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 26 ]
XXIV. MORGEN IN DE BERGEN.
# Eerste Oogst/Na de bui

| ← Najaarsdroom | Eerste Oogst (1912) door Carel Steven Adama van Scheltema Na de bui | Herdenking → |
* Uitgegeven in Rotterdam door W. L. en J. Brusse.
[ 42 ]
XXXVIII. NA DE BUI.
# Plato's verdediging van Socrates en Crito

* Uitgegeven in Zutphen door W.J. Thieme & Cie. Uit het Grieksch vertaald door Ch.M. van Deventer (Klass. Schr., 37), Amst., van Looy-Gerlings, 1896. - Tweede druk: Thieme, Zutphen, 1925.
Aantekeningen Plato's Crito
# Poesje mauw

Poesje mauw is een Nederlands kinderlied. De auteur en componist zijn onbekend. De oudste vindplaats van het liedje is het boek C. Verhoeven, Een vogeltje in mijn buik (1976).
Zoals gebruikelijk bij volksliedjes, liedjes die mondeling worden overgeleverd of in de traditie van de actieve zangbeoefening staan, kent ook dit liedje tekstvarianten.
    Poesje mauw, kom eens gauw
    ik heb lekk're melk voor jou.
    En voor mij rijstebrij
    o, wat heerlijk smullen wij.
Mogelijke vervolgcoupletjes of contrafacten:
    Hondje blaf, waf, waf, waf
    blijf er eens van mijn lekkers af.
    Deze koek is van mij
    en voor jou is er ook wat bij.
    Poes is ziek: reumathiek
    dat zegt dokter Jantje.
    Zware kou, stop hem gauw
    in zijn warme mandje.
# Preußenhymne

Dit is de tekst van het volkslied van Pruisen:
    1. Ich bin ein Preuße, kennt ihr meine Farben?
    Die Fahne schwebt mir weiß und schwarz voran;
    daß für die Freiheit meine Väter starben,
    das deuten, merkt es, meine Farben an.
    Wie werd ich bang verzagen,
    wie jene will ich's wagen
    |: Sei's trüber Tag, sei's heitrer Sonnenschein,
    ich bin ein Preuße, will ein Preuße sein. :|
    2. Mit Lieb und Treue nah ich mich dem Throne,
    von welchem mild zu mir ein Vater spricht;
    und wie der Vater treu mit seinem Sohne,
    so steh ich treu mit ihm und wanke nicht.
    Fest sind der Liebe Bande,
    Heil meinem Vaterlande!
    |: Des Königs Ruf dring in das Herz mir ein:
    Ich bin ein Preuße, will ein Preuße sein. :|
    3. Nicht jeder Tag kann glühn im Sonnenlichte;
    ein Wölkchen und ein Schauer kommt zur Zeit.
    Drum lese keiner mir es im Gesichte,
    daß nicht der Wünsche jeder mir gedeiht.
    Wohl tauschten nah und ferne
    mit mir gar viele gerne;
    |: Ihr Glück ist Trug und ihre Freiheit Schein:
    Ich bin ein Preuße, will ein Preuße sein. :|
    4. Und wenn der böse Sturm mich wild umsauset,
    die Nacht entbrennet in des Blitzes Glut,
    hat's doch schon ärger in der Welt gebrauset,
    und was nicht bebte, war des Preußen Mut.
    Mag Fels und Eiche splittern,
    ich werde nicht erzittern;
    |: Es stürm, es krach, es blitze wild darein:
    Ich bin ein Preuße, will ein Preuße sein. :|
    5. Wo Lieb und Treu sich um den König reihen,
    wo Fürst und Volk sich reichen so die Hand,
    da muß des Volkes wahres Glück gedeihen,
    da blüht und wächst das schöne Vaterland.
    So schwören wir aufs neue
    dem König Lieb und Treue!
    |: Fest sei der Bund! ja schlaget mutig ein:
    Wir sind ja Preußen, laßt uns Preußen sein. :|
    6. Des Preußen Stern soll weithin hell erglänzen,
    des Preußen Adler schweben wolkenan,
    des Preußen Fahne frischer Lorbeer kränzen,
    des Preußen Schwert zum Siege brechen Bahn.
    Und hoch auf Preußens Throne
    im Glanz von Friedrichs Krone
    |: Beherrsche uns ein König stark und mild,
    Und jedes Preußen Brust sei ihm ein Schild! :|
# Potje met vet
## Tekst
### Versie Hydra 1974

Ik heb een vader en een moe Die vinden mij een grote vent Maar als ze wisten wat ik nou weer uitgevreten had Dan is het herrie in de tent
(Refrein:) Ik heb een potje met vet Onder de tafel gezet Ik heb een potje, potje, potje, potje vet Onder de tafel gezet
M'n pa die is eraan gehecht Maar vindt 'm nooit, zoekt zich kapot Hij belt de pliesie als-ie straks z'n potje nodig heeft En ik zit hier, en lach me rot
(Refrein)
En iedereen die zoekt nou mee In de WC, de meterkast Onder de tafel zoekt geen mens, welnee, wie zoekt daar nou? Ik zeg het niet, ik wil geen last
(Refrein 3x)

### Moderne populaire versie

Ik heb een potje met vet, Al op de tafel gezet. Ik heb een potje potje potje potje ve-e-et, Al op de tafel gezet. Dit was het eerste couplet.
(...) Dit was het tweede couplet... etc.
# I.K. Bonset/Tot een constructieve dichtkunst

| OF | een op hout gespijkerd stuk ijzer, een stoel zonder leuning; een auto, die niet rijdt; een gramophoon zonder stem; | OF | een huis zonder grondplan; een sabel zonder kling; een (rood) gedicht zonder inhoud. — |
# Ibycus' fragmenten
#### - 1 -

In de lente alleen bloeit de pereboom, gelaafd door de stroming der beken, waar de onbetreden tuin der maagden ligt; ook de botten der wijnstok, die zwellen in de schaduw van zijn jonge lover, komen tot bloei; mij laat begeerte nimmer met rust, want net als in 't stormweer de loeiende noordenwind raast, zo grijpt hij mij aan, van Kypris' zijde gezonden, met verzengende driften - zijn dreiging kent géén genade - en in zijn moordende wurggreep verlamt hij langzaam mijn geest ...

#### - 2 -

Opnieuw werpt Begeerte mij, onder blauwige wimpers, smachtende blikken toe, en met verlokkingen velerlei drijft hij mij in Kypris' onontwarbare netten; voorwaar, ik sidder voor zijn komst zo als een prijshengst 't juk weer om krijgt op z'n oude dag en onwillig met de snelle wagen de renbaan in moet ...
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Abruzzo

| ← Pug­lia | ‘Ab­ruz­zo’ door Ce­sa­re Ri­pa | Mar­ca → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 246. Publiek domein.
Abruzzo.
EEn Vrouwe van Manlijck en ſterck opſicht, in ’t groen gekleet, die ſtaende in een ſteyle en berghachtige plaetſe, mette rechter hand een Spies hout, en heeft met groote bevalligheyt mette ſlincker hand een korfken vol Saffraen gevat, en aen eene van haere ſyden, ſal een ſchoon Paerd ſtaen. De Volckeren van dit Landſchap zijn van oude tijden genaemt geweeſt Samniten, Saracenen, Pelignen, Mauricinen, Precutinen, Veſtinen, Irpinen, en andere naemen, nae de plaetſen en ſteeden van dit Landſchap, maer in ’t gemeen hielden zy den naem van Samniten, nae de ſtad Samius, waer uyt naederhand de geheele Provintie den naem heeft gekregen, &c. gelijck Strabo verhaelt. Zy is een Vrouwe in een ſteyle en berghachtige plaetſe gemaelt, om dat dit lantſchap alſoo gelegen is. Met een Manlijck en ſterck opſicht en groene kleederen wordtſe afgebeelt, om dat Plinius ſeght, dat die van ’t geberghte, friſſcher, ſtercker, en wackerder zijn, als die in ’t vlacke veld woonen, overmidts deſe haer lichaem meer oefnen als d’andere. En om dat dit Landſchap een ſeer groote menichte van Saffraen voortbrengt, waer door het niet alleen Italien, maer oock verſcheyden andere Landen mede gerijft, ſoo wortſe vertoont datſe een korfken vol van deſe vruchten uytreyckt. Het ſeer ſchoone Paerd ter ſyden, vertoont de moedige en vermaerde Paerden van dit Land, en dat door oorſaecke van haere gelegentheyt. Oock ſtaet het Paerd daerom, om dat gelijck het Paerd een Dier van natuyren moedigh en ter oorlogh bequaem is, alſoo zijn de Samniten oock ſtrijdbaere Mannen, die dickwijls tegens den Romeynen voor de vuyſt gevochten hebben. De Spieſſe wordt tot haer naemteycken daer by gedaen, alſoo Feſtus ſeyt, dat het Woord Samnia een Spieſſe bediet. Oock paſt de Spieſſe wel voor een teycken van dapperheyt en moedigheyt. Want de Samniten beginnende op haere eere te letten, als mede op hunne dappere Mannen, ſoo maeckten zy, ſoo wel in tijd van vreede als van oorlogh, daer groot werck af, en wierden oock ſoo moedigh, datſe alle de naegebuyren ſich dorſten onderdaenigh maken, verwoeſtende groote Landen, maeckende den Romeynen tot Vyanden, diewelcke, ſoo Strabo ſeyt, zy dickwijls de proeve van haere dapperheydt lieten ſien. De eerſte reyſe was, wanneer zy den oorlogh verweckten. De tweede reyſe was, wanneerſe met haer in ’t verbond waeren. De derde reyſe was, wanneerſe vry wilden zijn en Burgers van Romen, en ’t ſelve niet konnende verkrijgen, verlooren zy de vriendſchap der Romeynen, en hier uyt ontſtont den krijgh, die men Marſica noemt, geduyrende deſe twee Iaeren, doch ten laeſten verkregen zy, ’t geene zy begeerden.