OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Burung kakatua

Burung Kakatua of Burung kakak tua is een traditioneel Indonesisch kinderlied.

## Tekst van het lied

    Burung Kakatua - Een kaketoe
    Menclok di jendela - zit in het raam
    Nenek sudah tuah - Oma is al oud
    Giginya tinggal dua - van haar tanden zijn er nog maar twee over
    Letrum Letrum Letrum la la la
    Letrum Letrum Letrum la la la
    Letrum Letrum Letrum la la la
    Burung Kakatua
Er bestaan diverse varianten van de tekst, met bijvoorbeeld hinggap in plaats van menclok, en tlek dung in plaats van letrum. burung kakak tua kan letterlijk ook wel vertaald worden in oude broer vogel of oudere zus vogel, maar een vertaling als kaketoe of oude papegaai ligt meer voor de hand.
# Camera Obscura

| Camera Obscura door Nicolaas Beets | Jongens → |
Camera Obscura
Motto
De Schaduwen en schimmen van Nadenken, Herinnering en Verbeelding vallen in de ziel als een Camera Obscura, en sommige zo treffend en aardig dat men lust gevoelt ze na te tekenen en, met ze wat bij te werken, op te kleuren, en te groeperen, er kleine schilderijen van te maken, die dan ook al naar de grote Tentoonstellingen kunnen gezonden worden, waar een klein hoekje goed genoeg voor hen is. Men moet er evenwel geen portretten op zoeken; want niet alleen staat er honderdmaal een neus van Herinnering op een gezicht van Verbeelding, maar ook is de uitdrukking des gelaats zo weinig bepaald, dat een zelfde tronie dikwijls op wel vijftig onderscheiden mensen gelijkt.
ANONYMUS
in libro no edito

## Inhoud

* Jongens
* Kinderrampen
* Een beestenspel
* Een onaangenaam mens in de Haarlemmerhout
* Humoristen
* De familie Stastok
** De aankomst
** De ontvangst
** Hildebrand ziet de stad, en Pieter verstout zich Pot te spelen
** Het diakenmannetje vertelt zijn Historie
** Er komen mensen op een Kopje thee om verder het Avondje te passeren
** Pieter is waratje verliefd, en hoe wij uit spelevaren gaan
* Varen en Rijden
* Genoegens smaken
* Een oude kennis
** Hoe warm het was en hoe ver
** Hoe aardig het was
** Hoe voortreffelijk zij was
* Verre vrienden
* Narede en opdracht aan een vriend
* 's Winters buiten
* De Familie Kegge
** Een treurige inleiding
** Kennismaking met mensen en dieren
** Een juffertje en een mijnheer
** Vaderangsten en kinderliefde
** Om te bewijzen dat eenvoudige genoegens ook genoegens zijn, en voorts iets droevigs
** De grootmoeder
** Een concert
** Ochtendbezoek en avondwandeling
** Een hoofdstuk, waarmee de auteur ijselijk verlegen is, omdat hij er zelf de mooie rol in speelt, iets dat hij wel weet dat het hem in 't geheel niet past, maar dat hij voor ditmaal niet helpen kan
** Het hofje. De Heer Van der Hoogen af
** Een grote Hans en een adelijk heer
* Gerrit Witse
** Studentenangst
** Oudervreugd
** Meisjeskwelling
** Vrienden-hartelijkheid
** Dokters lief en leed
# C'est l'extase langoureuse (Verlaine)

    Het is de lome extase
    Vertaling van Paul Verlaines "C'est l'extase langoureuse" (1874)
    door Jules Grandgagnage (2021)
    Het is de lome extase,
    het is de vermoeidheid na vrijage,
    het is het geritsel van het hout,
    in de omhelzing van een zuchtje wind,
    waar het koor van kleine stemmen klinkt
    in de grijze takken van het woud.
    O het broze en frisse geprevel
    dat daar piept en fezelt,
    het lijkt de kreet van opgewonden gras,
    het zachte glijden van stenen
    die onder water bewegen
    door de stroom die hen verrast.
    Dit bedaarde geklaag
    van een ziel in zijn slaap,
    is het dan niet van ons?
    Zou het niet van mij en van jou zijn,
    deze zucht van een nederig refrein,
    die rustig wasemt over deze milde avond?
* Deze vertaling heeft de licentie Creative Commons Naamsvermelding 3.0;. In het kort: het staat u vrij de tekst te gebruiken en te verspreiden, onder voorwaarde dat u de naam vermeldt van de auteur/vertaler ("Jules Grandgagnage").
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/De Spykerbalsem

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]⁂ DE SPYKERBALSEM, is te bekomen by ALIDA JACOBA SPYKER, Huisvrouw van JOHANN CHRISTOPH STUNTZ, op de Nieuwezyds Agterburgwal, op de hoek van het Keizerryk, te Amſteldam.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/Een Fatsoenlyke Juffrouw

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]EEN FATSOENLYKE JUFFROUW van dertig Jaaren preſenteert haar dienst als HUISHOUDSTER of tot Gezelſchap van een Dame binnen of buiten de Stad, nader onderrigting by JAN SCHURING, Boekverkoper op ’t Rockin by de Lombartſteeg, de Brieven franco.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/De Donderslag

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]⁂ DE DONDERSLAG DER SCHULDIGE, word heden uitgegeeven in Holland, voor 11 Stuiv. in gr. 8vo.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/De Erven van Meester Jan Pieterse Nustad

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]⁂ De Erven van Meeſter JAN PIETERSE NUSTAD, Adverteeren hier mede, als dat ten Huyze van OTTO SMIT, in de Reeſtraat in de Vergulde Paknaald, alwaar de Naam van Meeſter JAN PIETERSE NUSTAD, aan de ſtyl van de deur ſtaat, continueeren aldaar te Verkoopen: De opregte en van ouds beroemde ZALF en MAAGWATER, van gemelde Mr. JAN PIETERSE NUSTAD, zynde een ieder gewaarſchouwd, dat gemelde Zalf en Maagwater by niemand anders in deeze Stad verkogt word.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/Direct na Barcelona

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]DIRECT na BARCELONA zal den 10 Augustus vertrekken Capitein WILHELM KAASBERG, van Koppenhagen, met het Galjas-Schip genaamt DE ANNA BREGITTA MARIA, te bevragen aan BARTHOLOMEUS PAMPUS en CHRISTIAAN DE GRYS.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/De geenen

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]DE GEENEN, welke nog iets te pretendeeren hebben van, iets verſchuldigt zyn aan, eenige Goederen, of Papieren onder zich hebben, concerneerende, of behoorende tot den gemeenen Boedel en Nalatenſchappen van Wylen den Heer JAN VAN DER HIEL; in leven Oud Schepen der Stad Batavia, en van mede wylen zyne Huisvrouw ELISABETH BOUWMEESTER, welke Echtelieden met derzelver eenig Kind, JEREMlAS VAN DER HIEL, in den Jaare 1777, in het repatriëeren uit Nederlandsch Indien met het Schip Duivenbrug zyn vergaan, gelieven daar van ten ſpoedigſten, en wel uiterlyk voor den laatſten November deezes Jaars opgave te doen, te Amſterdam ten Comptoire van den Notaris Mr. J. NOLTHENIUS; zullende na dien tyd over den voorſchreeven Boedel werden gedisponeert, zoo als bevonden zal werden te bebooren.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/Een Weduwe

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]EEN WEDUWE van de Proteſtantſche Godsdienst, preſenteert haar dienst voor Huishoudſter of voor Gezelſchap Juffrouw, oud zynde tusſchen de 30 en 40 jaaren, waar van men goede getuige kan geeven, adres by HERMANUS GESELSCHAP, in de Reguliers Dwarsſtraat, by de Vyſelſtraat.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/Door verandering van Affaire

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]DOOR VERANDERING van Affaire uit de Hand te Koop een Floriſante HERBERG, met zyn Rooyaale Overdekte Kolfbaan en ’t Huys daar by te Huur, daar die Affaire veele Jaaren met goed ſucces in is gedaan, en nog word gecontinueerd, kunnende met primo November worden aanvaard, te bevragen by de Weduwe JACOBUS VAN DE VELDE, op de hoek van de Prince- en Roozegragten, in ’t Loozje te Amſt.
# Diemer of Watergraafsmeersche Courant/1782/Nummer 93/Een persoon

* Afkomstig uit de Diemer of Watergraafsmeersche Courant, maandag 5 augustus 1782, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]EEN PERSOON, die nevens de Nederduitſche ook de Franſche en Engelſche Talen magtig is, en uit dezelve Vertaalen kan, geneegen zynde, als zodanig te Amſterdam op een Comptoir dienst te doen, addresſeere zich met blyken zyner kunde in gemelde Taalen, by de Boekverkoopees DRONSBERG, op den Dam te Amſterdam, de Brieven Franco.
# Apocriefe boeken/Het gebed van Manasse

| ← Het gebed van Azarja en het gezang der drie mannen in het vuur | De apocriefe boeken (1906) door Verschillende auteurs, vertaald door M. Luther, Adolf Visscher Het gebed van Manasse, den koning van Juda, toen hij gevangen was te Babel |
* Uitgegeven in [Amsterdam] door Nederlandsch Bijbelgenootschap.
HET GEBED VAN MANASSE. DEN KONING VAN JUDA, TOEN HIJ GEVANGEN WAS TE BABEL.
$^1$ HEER, almachtige God, God van onze vaderen. Abraham, Izaäk en Jakob, en van hun rechtvaardig zaad; $^2$ gij, die den hemel en de aarde en alwat er in is gemaakt hebt, $^3$ en de zee hebt verzegeld met uw gebod en de diepte hebt toegesloten en verzegeld: $^4$ ter eere van uwen vreeseïyken en heerlijken naam, zoodat iedereen voor u moet verschrikken en 5 vreezen voor uwe groote macht. $^5$Want onverdragelijk is uw toorn, dien gij den zondaren dreigt, $^6$ maar de barmhartigheid, die gij belooft, is onmetelijk en ondoorgrondelijk. $^7$ Want gij zijt de Heer, de allerhoogste over den geheelen aardbodem, van groote lankmoedigheid, en zeer genadig,en straft de menschen niet gaarne en hebt naar uwe goedheid boete beloofd tot vergeving der zonden. $^8$Maar, nadernaal gij een God der rechtvaardigen zijt, hebt gij de boete niet opgelegd den rechtvaardigen. Abraham, Izaäk en Jakob, die niet tegen u gezondigd hebben. $^9$ Maar ik heb gezondigd en mijne zonden zijn meer dan het zand aan de zee; en ik ben gekromd in zware, ijzeren banden en heb geen rust; [ 165 ] $^{10}$ omdat ik uwen toorn verwekt en groot kwaad voor n gedaan heb, daarmede, dat ik zulke gruwelen en zoovele ergernissen aangericht heb. $^{11}$ Daarom buig ik nu de knieën mijns harten en bid u. Heer, om genade. $^{12}$ Ach Heer, ik heb gezondigd; ja, ik heb gezondigd en erken mijne misdaden. $^{13}$ Ik bid en smeek, vergeef het mij, o Heer, vergeef het mij. $^{14}$ Laat mij niet in mijne zonden verderven, en laat de straf niet eeuwig op mij blijven; $^{15}$ maar wil mij, onwaardige, helpen, naar uwe groote barmhartigheid, zoo wil ik u mijn leven lang loven; $^{16}$ want u looft al het hemelsche heir, en u zal men prijzen, altoos en eeuwig. Amen.
* ↑ Ex. 3:6.
* ↑ Deut. 82:22.
* ↑ Klaagl. 3:38.
* ↑ Hand 17:30. Rom. 3:23. Rom. 4:2-5.
# Apologie of Verantwoording van Willem van Oranje

* Uitgegeven in Arnhem door Jacob Nijhoff.
INHOUD (maakt geen deel uit van het oorspronkelijke werk)
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Contritione (1)

| ← Giu­ris­dit­tio­ne. Ge­biet, […] | ‘Con­tri­tio­ne. Be­rouw, Ge­bro­ken­heyt des her­ten’ door Ce­sa­re Ri­pa | Con­tri­tio­ne. Be­rouw, […] → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 135. Publiek domein.
Contritione. Berouw, Gebrokenheyt des herten.
EEn Vrouwe van een ſchoon en bevalligh opſicht, ſtaende metten vuyſt gereet, als of zy haer naeckte ſlincker borſt wilde ſlaen: de ſlincker arm houtſe recht uyt nae beneeden, doch de hand open zijnde, de oogen zijn vol traenen ten Hemel gekeert, met een droevigh en treurigh weſen. Contritio of Gebrokenheyt des herten, is de allergrootſte droefnis die een ſondaer heeft, van dat hy de hooge Majeſteyt Gods vertoornt heeft; waer over de Schrijver van deſe Dichten aldus ſeyt: O aengename ſmert, doch uyt een bittre grond, Die my mijn ziel beroert door ’t roeren van de ſond. Die trooſt en heyl ontfangh door ’t ſuchten en door ’t ſteenen, Die my baert veel gelux door treurigheyt en weenen. Die ſmert die andren druckt, doet my ten Hemel gaen, En doet my al dien rouw en droeffenis verſmaen: In u ſoo vind ick trooſt, veel ſoeter als de luſten, ’t Geen andren is als roet, dat doet my lieflijck rusten, Mits ghy in mijn gemoed u Zeetel hebt gevest, Verlaet ick deſe poel, en jaegh nae ’t allerbest: Nae een verhemelt Choor, alwaer ick ſonder vreeſen, Een Wandelaer gelijck en ſeer verheught ſal weeſen, Die nae een ſnoode wegh van doorens en verdriet, Sijn moede voeten ruſt en bloemkens weer geniet. En Petrarcha ſeyt: Ick beklage mijne verleden tijden.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Contritione (2)

| ← Con­tri­tio­ne. Be­rouw, […] | ‘Con­tri­tio­ne. Be­rouw, Ge­bro­ken­heyt des her­ten’ door Ce­sa­re Ri­pa | Ma­chi­na dell Mon­do. ’t Ge­bouw des Wer­relts → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 135-136. Publiek domein.
Contritione. Berouw, Gebrokenheyt des herten.
EEn ſchoone ſtaende Vrouwe, met uytgeſpreyde hayren, in ’t wit gekleet, de borſt open, als of zy die met haer rechter vuyſt wilde ſlaen, mette ſlincker trecktſe haer aſchgrauwe kleederen uyt, diewelcke geſcheurt zijn, vertredende met aendachtige en ootmoedige mynen een Momaenſicht. ’t Berou wort van een ſeer ſchoon opſicht gemaeckt, om te betoonen, dat een boetveerdigh en verſlagen herte van God niet wort veracht, maer is een middel om de gramſchap Gods te verſoenen, gelijck David in den li Pſalm ſeyt, en is deſe als een tegenſtellinge der ſonde, of gelijck de Godgeleerde dat bepaelen, eene droefheydt die de Menſche neemt over ſijne eygene ſonden, met voornemen om die te belijden en te voldoen: De naem ſelve ſeyt S. Thomas, bediet anders niet, als een verbreeckinge en weghneminge van alle recht en verſchooninge, die de hovaerdie ſoude konnen voortbrengen, in eenigh goed dat in ons ſoude kenbaer zijn. De Mom onder haere voeten bediet de verachtinge van de Werreldſche dingen, die ons ſchoon voor d’oogen ſchijnen, die ons [ 136 ]vleyen, bedriegen, en de waere kenniſſe in ons ſelve vertraegen. Zy ſtaet om ſich van haere geſcheurde kleederen te berooven, om dat de gebrokenheydt een deel is van de Penitentie of Boete, waer door wy de kleederen van den ouden Menſch verſcheuren, ons van nieuws in Christo en ſijne genade kleedende, die onſe Ziele verciert en verſekert tegens alle ſnoode rampen en aenvechtingen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Contento Amoroso

| ← Con­ten­to. Ge­noe­gen, Ver­maek | ‘Con­ten­to Amo­ro­so. Min­lijck Ge­noe­gen’ door Ce­sa­re Ri­pa | Tran­quil­li­ta. Ge­rust­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 159-160. Publiek domein.
Contento Amoroso. Minlijck Genoegen.
EEn Ionghling van ſchoon opſicht en van een lachend weeſen. Zijn kleed ſal vol bloemen zijn gemaelt, en ſal op ’t hoofd [ 160 ]een krans hebben van Mirte. In de ſlincker hand ſal hy een korfken met Rooſen hebben, en daer tuſſchen ſal een Hert leggen. Staende met d’ander hand als of hy de bloemen wilde van ’t hoofd lichten, om dit Hert noch meer te doen bloeyen: weſende dit de eygenſchap der Vryers, datſe altijd een ander mede deelachtigh willen maecken van haer eygen vrolijckheyt.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Convito

| ← De gul­de For­tu­ne, […] | ‘Con­vi­to. Gast­mael’ door Ce­sa­re Ri­pa | Hos­pi­ta­li­ta. Gast­vry­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 131-132. Publiek domein.
Convito. Gaſtmael.
EEn ſchoon lachend Ionghman, van ſijn eerſte melckhayren, ſtaende recht op ſijn voeten, met een ſeer ſchoone bloemekrans om ’t hoofd, houdende in ſijn rechter hand een ontſteecken Fackel, en in de ſlincker een Lance, weſende in ’t groen gekleet, gelijck [ 132 ]hem Philostratus afmaelt, om dat dees ouder meest tot bancketten en gaſtmaelen genegen is. De gaſtmaelen worden gehouden totte algemeene vrolijckheydt onder den Vrienden, en daerom wort hy schoon en lachende gemaelt, met een krans van bloemen, om de openhertigheyt van ’t gemoed in deſe lieflijckheyt, die door ’t by een komen en aenwaſſen van de Vriendschappen, die door de gaſtmaelen plaghten veroorſaeckt te worden, te vertoonen. De aengeſteecken Fackel ſchilderden de Oude in handen van Hymenæus den God der Bruyloften, om dat hy de gemoederen en verſtanden in de gaſtmaelen, wacker en luſtigh hout, koſtelijck opſchaffende, grootmoedigheyt verweckende, om ſulx van gelijcken wederom te pleghen, en van den Vrienden de plichten der danckbaerheyt te ontfangen.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Corpo Humano

| ← Im­pas­si­bi­li­ta. Lij­de­loos, vry van sucht of lij­den | ‘Cor­po Hu­ma­no. ’t Li­chaem des Men­schen’ door Ce­sa­re Ripa | Pa­tien­za. Lijd­saem­heyd, Ge­dul­dig­heyt → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 304. Publiek domein.
Corpo Humano. ’t Lichaem des Menſchen.
’t VAlt dickwijls voor, om ’t Menschlijck lichaem, en de ziele in ’t beſonder op ’t toonneel te vertonen. Wy hebben deſe beeltniſſe in ’t een en ’t ander alreede aengeweſen, gelijck op zijne plaetſe te ſien is. Maer dit dient eerſt gewaerſchouwt, dat wy door ’t Menſchlijck lichaem niet verſtaen, het licchaem, dat in der daed, van de ziele afgeſcheyden is, anderſins ſoudemen een doode romp ſchilderen: Maer verſtaen de ziele met het lichaem te ſaemen, die den geheelen Menſch maecken, en die door ſekere Poëtiſche beteyckniſſe en door de gedachten en inbeeldingen genomen worden, als of yder door ſich ſelf beſtonde. Wy vertoonen dan een Man, die mette bloeme Ligustrum of keelkruyd gekroont is, zijnde prachtigh gekleedt, met een linnen Lantaerne in der hand, van die ſlagh diemen hoogh en leegh treckt, ſonder licht, met dit opſchrift, a lumine vita, dat is, van ’t licht komt het leven. Met Liguſtrum is hy gekroont, om dat dappere Mannen ’t leven der Menſchen daer by hebben vergeleken, en dat ten aenſien van de broosheyt en ſwackheyt des Lichaems, mette vergelijckinge van de bloemen, waer van ick niet weet, datter iet vluchtigers is. Waer van de 103 Pſalm ſeyt, de Menſch is maer ſtof en hoy, en zijn leven is als een bloeme des velds: en in den 90 Pſalm ſeyt hy, dat het leven is als gras dat vroegh bloeyt, in ’t korte verwelckt, en ’s avonts wort afgehouwen en verdort. En Job ſeyt, hy gaet uyt als een bloeme en verdort. Het lichte en ſachte kleed, bediet, ’t geene ’t lichaem eygen is, dat het beminne en omhelſe de Welluſten en ’t vermaeck van de ſinnen, gelijckt in ’t tegendeel, eygen is een ſchrick te hebben van verdriet, moeyte en ongemack. De Lantaerne als geſeyt is, bediet, dat het Lichaem geen werckinge heeft ſonder de ziele, gelijck de Lantaerne haer plicht ſonder het licht niet uytvoert, gelijck de ſpreuk wel verklaert.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Corsica

| ← Friu­li | ‘Cor­si­ca’ door Ce­sa­re Ri­pa | Sar­deg­na → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 251. Publiek domein.
Corsica.
EEn Vrouwe rouw van opſicht, boven op een hooge ſteen, die van ’t waeter omcingelt is, om ’t hoofd ſalſe een krans van Wijnrancken hebben, zy ſal gewapent zijn, en ſal mette rechter hand een Swijn-ſpriet houden, met een Windhond aen d’ander ſyde, doch die groot is en vreeſlijck in ’t geſichte. Corſica is een Eyland in de Zee Liguſticum, en is van den Griecken eerſt Cyrnus genaemt, eenige willen dat zy deſen naeme heeft van den ſoone van Hercules en den broeder van Sardus, diewelcke komende uyt Libien en ſich aldaer willende neerſlaen, dat ſelve alſoo naemde, daer het te vooren Terapne heete. Daer nae is ’t Corſica geheeten van een Vrouwe, die in dit Eyland gekomen was om haer kalfken te ſoecken, en ’t ſelve aldaer vindende, kreegen de ruwe inwoonders in haere manieren ſulcken behaegen, dat zy ’t Eyland nae haeren naeme, Corſica heeten. Andere ſeggen dat het genaemt is nae een dapper krijghsman, die aldaer Heere was, Corſus genaemt, of als andere willen van de menichte van de ſpitſen der bergen, die in ’t Griex Corſus wierden geheeten. Op een ſteen ſitſe, om dat dit Eyland van wegen de hooge bergen, ſeer quaed is om te bouwen, en daerom iſſe rouw van opſicht gemaelt, om dat de inwoonders meeſt rouw en boerſch zijn. De krans bediet dat in dit Land ſeer leckere Wijnen zijn, die te Romen en elders ſeer worden geacht. Gewaepent wortſe afgemaelt, met een Swijn-ſpriet, om dat deſe wapenen van haer veele gebruyckt zijn, die voor goede Soldaeten worden gehouden. En de Iachthond worter geſtelt, om dat alhier de aldergrootſte en felſte Honden tegens de wilde Dieren, en ſeer geacht, zijn te vinden.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Cordoglio

| ← Sa­lu­bri­ta o pu­ri­ta del aria. Hel­drig­heyt, […] | ‘Cor­do­glio. Her­ten­leed’ door Ce­sa­re Ri­pa | Af­fan­no. Hert­seer, Quel­lin­ge → |
* Afkomstig uit Cesare Ripa et al. (1644) Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants, Amstelredam: Dirck Pietersz Pers, p. 198. Publiek domein.
Cordoglio. Hertenleed.
EEn treurigh, ſwaermoedigh, knorrend en kyvend Man, die de borſt met beyde handen opent, ſiende ſijn hert met veel Slangen omwickelt. In ’t duyſter grau, uyten ſwarten, met geſcheurde kleederen is hy gemaelt, alleen om het miſnoegen te vertoonen, dat hy over ſich ſelve heeft. Want als iemant benautheyt in ’t gemoed heeft, ſoo kan hy daer weynigh op paſſen hoe hy ’t lichaem ſal vercieren en proncken. De ſwarte verwe, bediet de laeſte ondergang en de duyſterniſſe des doods, waer in ſich de hertknaegers en ſwaermoedige Menſchen, ſelve ſtorten. De opene borſt en ’t hert dat met Slangen is omwickelt, bedieden de Werreltſche walgingen en moeylijckheden, die ons ’t herte geſtaedigh knaegen, ſtortende daer in het venijn van raſernye en hertſeer.
# Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants/Corografia

| ← Co­me­dia Vec­chia. De oude Co­me­die | Iconologia of Uytbeeldinghen des Verstants (1644) door Cesare Ripa et al. Co­ro­gra­fia. Plaets of Land­be­schrij­vin­ge, p. 79 | Gior­no Na­tu­ra­le. Dagh nae de Na­tue­re. De konstige of gemaeckte Dag. [etc.] → |
* Uitgegeven in Amstelredam door Dirck Pietersz Pers.
Corografia. Plaets of Landbeſchrijvinge.
EEn jonge vrouwe gekleet in weerſchijn, doch dat het kleet ſlecht en kort zy. Mette rechter hand ſalſe houden een Monicometer of Gnomon, dat is een vierkant Landmeeters inſtrument, en op de aerde van dieſelve ſyde, ſal ſtaen een globe, die een kleyn deel geteeckent is. In de ſlincker hand ſalſe een paſſer, met een rye en een terminus of merckpael van dieſelve ſyde op der aerde, houden. Chorographia heeft haer naeme van Choros, ’t welck in Griex een plaetſe bediet, en grapho ick ſchrijve, waer over dit woord ſoo veele bediet als beſchrijvinge van een plaetſe, Stadt of beſonder Landſchap, doch niet al te groot, weſende dit woord, ’t ſelve, dat Ptolomæus Topographia noemt: ’t welck eygentlijck een beſondere plaetſe afteyckent. Iongh wort zy geſchildert, om dat zy in ’t nemen van de grenſſen en paelen, ſoo van Princen als anderen, den ſtant verandert, ſoo in kleyn als groot beſteck, herſtellende de Heerſchappyen en Landen van een ygelijck. Zy wort in weerſchijn gekleet, want zy neemt de gelegentheyt der Landen op verſcheyden wyſe. Dat het kleed ſlecht en kort is, geſchiet om te vertoonen, dat als men den grond en de maete neemt van de Heerlijckheden, datmen veel eerder en korter, de kleyne deelen als de groote, kan meeten. Zy hout den Gnomon in de rechter hand, om datmen daer mede ſeer bequaem kan meeten alle grenſſen en nabuyrſchappen van yders heerlijckheyt, gelijck mede de langhte en de breede. Datſe mette ſlincker hand het Compas en de Rye hout, betoont, dat als men door deſe inſtrumenten uytwerckt, watmen door den Gnomon heeft gevat, ſo ſetmen de merckpaelen, ’twelck het gebruyck is om yder ſijn naegebuyrſchap te onderkennen, en yder ’t zyne af te ſcheyden.
# Gorter/Mijn grijze tintelreine

| ← Daar ligt dat water — dat schitterende water | Verzen van Gorter (1890) door Herman Gorter Mijn grijze tintelreine | Stil grijs lichtrood leeft ze → |
* Uitgegeven in Amsterdam door W. Versluys.
[ 112 ]
# Gorter/Mijn liefste was dood

| ← Schaduwen wand'len in haar oogezalen | Verzen van Gorter (1890) door Herman Gorter Mijn liefste was dood | Ik proefde de lauwe luchten → |
* Uitgegeven in Amsterdam door W. Versluys.
[ 33 ]