OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bredero/De Liefd’ die myn begeert verveelt

AMOUREUS-LIEDEKEN.
Op de Stem: Alst begint.
De Liefd’ die myn begeert verveelt End’ oorsaec van myn smerten teelt, Ja van myns Ziels genuchten, Ontsteeckt in midden van myn Hert Een vyer, een oorsaeck van myn smert End’ van soo heete suchten,
Dat ’t blint verstant ’t welc is in myn, Hoe wel het lijdt een vreemde pijn, Niet merckt zy eygen lijden, Want siet het queelt, het sterft daer heen, Het can gantsch geen gheluck betreen End’ ’t noemt dit noch verblyden.
Helaes! ick voel niet dat de smert Begint te mindren ín myn hert, Als ick by u mach wesen. ’k Moet in u teghenwoordicheyt Noch ’t selfde vreucht end’ ’tselfde leyt Als in u afsijn vreesen.
Hoe soud’ dit Hert dan van syn quaet Ghenesen, d’wijl het selfs de staet Nau van syn lyen kennet? Ach Lief, ghy wetet maer alleen Dier deur u schoone, trotse zeen Al myn gedachten mennet.
Want dit Hert dat wel eer was mijn Is ’t nu niet meer, maer gantschlijc dijn, Het heeft van u zijn leven, Het voedt hem in u gonst altijdt End’als het wreetheyt van u lijdt, Begint het voort te beven.
Dus my doch nu niet meer verbaest, Maer om my te vertroosten haest, Hoort doch ws Slaefs gebeden, Verlicht dit Herte, dat ghy hout In u gebiedt end’ staech benout; Stelt het doch weer te vrede.
Siet wat ick doe om vasticheyt Mijns hoops te sien in ’t Hert geheyt Van de gheen dien ick eere. Siet hoe myn hert om gonste slooft, Om Liefd’ end’ om te syn ghelooft Van myn Eleonore.
’T vermetel Mahometisch heyr Gewapent in haer vol geweyr Sou myn Ziel niet verschricken, Nochtans soo gaet het zitt’ren staech Om hem naer uwen dienste graech (Ach lieve lief) te schicken.
Ten is gheen bloote vrees van pijn, Dien ick voel in myn hert te zijn: Maer ’t is een yvrich haecken, Ick voel my sonder sterckte neer Gheslagen, sonder dat ick weer Hulp van myn vrouw genaecke,
Stelt weer u Ridder in zijn cracht End’ hem doch voor u Krijger acht, Want hy dient u getrouwe, Soo ghy hem meer in twijffel hout End’ niet zyn laffe geest herbout, Men sal voor wreet u houwen.
Wreet salmen u noch noemen dan End’ yeder een sal weten van Myn trouheyt end’ u strafheyt, Dan salmen my staech geven prijs, Maer van u singen dese wijs: Een trotsert hier in ’t graf leyt.
Het was een soete schoonheyt, Vermengt met bitt’re strafficheyt, Een vrientschap loos, bedeckt doch, Neen, neen sal myn geest seggen juyst (Wanneer sy uyt dit Lijf verhuyst) Haer Liefde na my treckt noch.
Maer Gods wil was ons in de weech End’ de Fortuyn en wou gheen deech Om ons beyd’ te vereenen, Want sy en wil niet de hit Van dese kool dus maeckten mit Haer coude hert gemeene.
# Bredero/De Vijfde Psalm

Bewerking van de vijfde psalm.
Gedenc mijn siel uws scheppers krachtich, Die al wat is eerst schiep uyt niet, En door zijn woord als noch gebiet, Troost u in hem hy sal waerachtich U sijn gedachtich.
Verdraegt u leet en syt geduldigh In kommer-kans of tegenspoet. Erleght in al wat u ontmoet, Dat uwe sonden menichvuldich, Noch meer sijn schuldigh.
Mijn ziele wilt toch overwegen De schoonheyt Gods, en 't groote goet Dat hy gestadigh aen u doet. En hoe ghy sijt (voor danck) daer teghen, Tot quaet geneghen.
Ishet wonder dan dat Gods goetheden Haer wenden van u boosheyt af, En die beloont met straf op straf? God haet de sonden, en qua zeden, En dat met reden.
Nochtans al schijnt, dat hy zijn ooren Voor u verstopt, en dickwijls dreyght, Soo is sijn goetheyt, eer geneyght Om u gebeden te verhooren Als tot zijn tooren.
De Heer soeckt u niet te bedroeven Met ballinghschap, met kruys en noot, Met ouders, of met vrunden doot, Met achterklap van snoode boeven, Maer te beproeven.
Draeght gelijckmoedigh al u spoeden, Want vanden Hemel komt ons af, De bedel-nap, de Conincx staf, De rijckdom en de arremoede Yder ten goede.
Laet my o Heer! niet langer swerven Met een gemoet dus ongerust, En geeft mijn ziel geen hooger lust, Als in mijn hert u te verwerven, En wel te sterven.
# Bredero/De Minne die in mijn hertje leyt

AMOUREUS-LIEDT.
Op de Voys: Ick bender een arme Pellegrim siet.
De Minne die in mijn hertje leyt, Die sal niet eynden noch sterven, Al schijntet dat ick door teghenheyt Mijn Lief sal moeten derven.
Al reys ick te Landt en over Zee En swerf in vreemde Steede, Mijn Liefs Beeltenis draach ick mee In mijn gheneeghenthede.
Al ben ick daer wel veel jonst gheschiedt, Het buycht gheen van mijn crachten, Maar als ’t hart op mijn Lief eens siet, Soo juyghen mijn ghedachten.
Al syn meer andere schoon en Rijck, Sy kunnen my niet verwinnen, Doch als ic mijn Jufvrous deuchd’ bekijc, Aan bidden haar mijn sinnen.
Tsint dat mijn oogh op haar schoonheyt viel, So socht ick haar te behaaghen En heb met eerbaerheyt in mijn Ziel Haer reyne jonst ghedraghen.
Heylich en eerelijck syn gheweest Ons Minne, kusjes, boerteryen, Want haar gesuyverde goede Gheest Gheen dorperheyt kan lijen.
Haar heusheyt en ooc mijn Liefde groot, Ons Vrientschap daar beneven, Die sullen duuren tot de doodt, Ja mueg’lijck na ons leven.
Of by ghevalle dees raserny, Mijn Liefjen quam in handen, Haar Wysheyt redenkavelt my Ten konfer of ten branden.
Mijn ruwer begrip en stompe styl, Verwerckt die, o mijn Goddinne! Met die sneedighe scharpe vyl Van u gheleerde sinnen.
# Bredero/De harde winter strengh

LIEDT.
Stemme: O Nacht! jaloerse nacht &c.
De harde winter strengh, met al haer wrede buyen, Vertrecken met der vaart, de Son vergroot sijn kracht, De Mey in overvloet baart schoone bloem’, en kruyen: Maer, ach! wat baart een Mey al viers in in myn gedacht?
Myn diep begraven vier, van kouden schijn bevroren, Ontdoyt sich van myn Son, of souwt wel syn van ’t weer, Ho neen! dat ’s een misverstant, dus singh ick als te voren, Dees Mey die toont haer kracht, mijn Son noch tienmael meer.
Verwacht Somer soet, die ’t swaer hart kan vermaken, U ken ick an u lof, an Oyvaer, Dieck en Kieft, Verquickt myn droomich hart, bid ick voor alle zaken, ’t Wellick nu leyt en smoockt, ja brand soo seer van Liefd’.
Gheneuchelijcke Mey wilt my dit Meyken jonnen, Dat Meyken dat myn ziel dus fel bestrijdt en swaar, Op dat haer schaduw koel vaoo ’t heet broeyen der sonne Mijn groene borst bevry voor dampen bangh en naar.
Groeyt met het weer de Min, warhooft in heete dagen, Ick brant soo veel ick mach, voorwaer ick weet geen raet, Erbarmt u koele Mey, erbarmt over myn claghen, Verkoelt myn heeten brand eer ’t met my ergher gaet.
Is dit niet arch genoech dat dit siel-siekigh quellen My ’t inghewant verteert, verheert myn goe natuur? So meuglijck als ghy kent des Hemels sterren tellen, So meuglijck telt vry mee de vlamme van myn vuur.
Prins, een jong Meyken schoon jont my doch uyt genade, Baaden sal ick in vreucht en wislen soo ’t verdriet, Jont my doch dit gheluck, het kan u weynich schade, Doch ter eeren van u soo singh ick nu dit liedt.
# De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 1/Hendrik de Klerk

| ← Kristoffel en Jakob vander Lanen | ‘Hendrik de Klerk’ (1718) door Arn. Houbraken | Anthoni Salart en Guliam Mahue → |
* Afkomstig uit Arn. Houbraken (1718-1721) De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, Amsterdam: [s.n.], deel I (1718), p. 221. Publiek domein.
[ 221 ]Wy hadden byna overgeſlagen, en vergeten HENRIK de KLERK, die geroemd word om de zinryke Poëtize vindingen die hy in zyne penceelwerken heeft te pas gebracht; ook om zyn fraje zeedeſtukken, waar van ’er nog hier en daar te Bruſſel in Kerken te zien, en uitvoerig gemaakt zyn. Hy was een leerling van Marten de Vos.
# De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 1/Anthoni Salart en Guliam Mahue

| ← Hendrik de Klerk | ‘Anthoni Salart […] Guliam Mahue’ (1718) door Arn. Houbraken | Augustyn Brun, Hans Holsman, Frederik Brentel, Jakob vander Heyden en Daniel van Alsloot → |
* Afkomstig uit Arn. Houbraken (1718-1721) De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, Amsterdam: [s.n.], deel I (1718), p. 221. Publiek domein.
[ 221 ]Van ANTHONI SALART zyn mede nog eenige ſtukken te zien tot Bruſſel, daar hy geboren en ook geſtorven is. Ook is GULIAM MAHUE, Pourtret Schilder, te Bruſſel geboren en begraven.
# De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 1/Kristoffel en Jakob vander Lanen

| ← Theodoor Babuer | ‘Kristoffel en Jakob vander Lanen’ (1718) door Arn. Houbraken | Hendrik de Klerk → |
* Afkomstig uit Arn. Houbraken (1718-1721) De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, Amsterdam: [s.n.], deel I (1718), p. 221. Publiek domein.
[ 221 ]’T geen niet minder als naar gewyde Tempels en Kerken geleek was de verkiezinge die KRISTOFFEL en JAKOB vander LANEN, tot hunne behandelinge in de konſt, hadden uitgekeurt, beſtaande in het verbeelden van gezelſchappen daar men vryt, ſpeelt, drinkt, en allerhande vrolyke en zinſtreelende tydverdryven oeffent.
# De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 1/Joan Bylert

| ← Simon de Vos | ‘Joan Bylert’ (1718) door Arn. Houbraken | Pieter Janze van Asch → |
* Afkomstig uit Arn. Houbraken (1718-1721) De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, Amsterdam: [s.n.], deel I (1718), p. 235. Publiek domein.
[ 235 ]Van JOAN BYLERT, hunnen tydgenoot geboren te Utregt, weten wy niet veel te zeggen, als dat hy, naar het ons heeft toegeſchenen, eerſt van een los en ongebonden leven is geweeſt, en naderhant een afkeer daar van gekregen hebbende, zig tot de oeffeninge der ſchilderkonſt begeven, een gelukkigen voortgang daar in gemaakt, en in die keurwiſſeling roem behaalt heeft.
# De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 1/Kornelis Antonisze

| ← David Jorisz. | ‘Kornelis Antonisze’ (1718) door Arn. Houbraken | Jan de Hoey → |
* Afkomstig uit Arn. Houbraken (1718-1721) De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, Amsterdam: [s.n.], deel I (1718), p. 22-23. Publiek domein.
[ 22 ]Volgt in order van tyd KORNELIS ANTONISZE geboren tot Amſterdam. Van zyn penceel werk ziet men [ 23 ]op de Theſaurie Ordinaris de afbeelding van Amſterdam, in dien ſtant als het zich vertoonden in zyne eerſte bemuuring, die in ’t jaar 1482 begonnen werd. Dit ſtuk is door dezen Kornelis Antonisze in ’t jaer 1536, toen ter tyd Schutter der Voetboogs Doelen, en in ’t jaar 1547, Raad dier Stad geworden, naar ’t leeven gemaalt, en de Dichter Jan Vos maakte daar op deze regelen:
Deze heeft ook naderhand het zelve oud Amſterdam met deszelfs Klooſters, Kerken, en andere geſtichten, in 12 plaaten Houtſnee gebracht, doen drukken, en aan Keizer Karel den V. toen Graaf van Holland, opgedragen, die het zelve met Octroi beſtempelde voor ’t namaken. Waar van afdrukken onder de Minnaars van Oudheden beruſten.
# De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 1/Alexander Kierings

| ← Kornelis Poelenburg | ‘Alexander Kierings’ (1718) door Arn. Houbraken | Joris van Schoten → |
* Afkomstig uit Arn. Houbraken (1718-1721) De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, Amsterdam: [s.n.], deel I, p. 130. Publiek domein.
[ 130 ]Onder zyne tyd- en konſtgenooten komt ALEXANDER KIERINGS ten toneel; deze was een fraay lantſchapſchilder, maar had geen handeling van beeldwerk, waarom Poelenburg wel de meeſte van zyne ſtukken met beeltjes heeft opgeſiert.
# De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 1/Kornelis Poelenburg

| ← Dirk Rafelsz. Kamphuizen | ‘Kornelis Poelenburg’ (1718) door Arn. Houbraken | Alexander Kierings → |
* Afkomstig uit Arn. Houbraken (1718-1721) De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, Amsterdam: [s.n.], deel I, p. 128-130, plaat G. Publiek domein.
[ 128 ]Utrecht, thans door het vertrek van den konſtſchilder Gerard Hoed, byna geheel ontbloot van konſtoeffening, kon in voorleden tyden nevens voorname Hollandſche ſteden roemen op vele vernuften. Onder deze is niet van de minſte geweeſt KORNELIS POELENBURG, geboren in ’t jaar 1586. ’t ſchynt my toe of die Eeuw geen agtinge heeft gehad voor konſtenaren, ten zy de zelve Romen gezien hadden. Immers de meeſte van de konſtſchilders in dien tyd, die my in ’t ſchryven voorkomen, hebben in hunne Jeugt al eens derwaards gereiſt. Poelenburg heeft mee dat ſpoor gevolgt. Te Rome gekomen behaagde hem de behandeling van Ad: Elshaimer, zoo dat hy toeleide zyn voorbeelt te volgen: maar ’t leed niet lang of hem bekoorde de zachte, en lieffelyke behandeling van Rafaél, inzonderheid omtrent zyne naakten. Eindelyk nam hy een eige wyze van Schilderen aan, en oeffende zig voorts naar ’t leven, en quam zoo veer dat hy boven zyn tydgenooten heeft uitgemunt zoo in teederheid, poezelheid, en ſchoone omtrekken, als ook aangename verkiezinge, geeſtige byvoegſelen van oude ruinen, natuurlyk gekleurde lantſchappen, dunne en heldere luchten; ’t geen zyne meenigvuldige Konſtwerken, in de geachtſte Kabinetten te vinden, getuigen konnen. Hy heeft d’eer gehad dat verſcheide Kardinalen
Karel in Engeland ontboden werd, voor wien hy verſcheide Kabinetſtukjes maakte, daar hy rykelyk voor betaalt werd. Waar na hy weder tot Utrecht quam, daar hy zyne overige levensjaren ſleet, en ſtierf in ’t Jaar 1660. weinige jaren na het overlyden van zyn eerſten leermeeſter Abraham Bloemaart. Zyn beeltenis zietmen boven aan in de Plaat G. nevens eene niſſing met naakte vroutjes tot aanduiding dat hy in ’t verbeelden der zelve, zyn meeſten roem behaald heeft. Onder zyne voornaamſte leerlingen, die hy in de konſt heeft opgekweekt, magmen tellen Joan vander Lis, geboren tot Breda. Deze kwam hem zoo na in de eigen wyze van verkiezing, natuurlyke vermenginge der verwen en penceelbehandeling dat zyn werk, dikwils voor Poelenburgs werk is aangezien. Daniel Vertangen, een Hagenaar, ſchilderde heel bevallig Valkejachten, badende Vroutjes, en danſſende Bachanten, in ſierlyke lantſchappen. Francois Verwilt van Rotterdam, heeft in zyne naakte beeltjes, mee de zelve wyze van ſchilderen gebruikt: dog zyn landſchapppen en ruynen ſchilderde hy (zeit Sandrard) op de wyze van Kornelio van Bojo Leubourys. Zoo was ook Warnard van Ryſen geboren te Bommel: die zig naar Italien begaf om zich voort [in] de Konst te oeffenen. Wedergekeerd tot zyn geboorteplaats, werd hy de Leermeeſter van den konſtſchilder Gerard Hoet; maar dit duurde maar een jaar; want hy begaf zig tot den Juweelhandel, en vertrok naar Spanje daar hy geſtorven is. [ 130 ] Poelenburg had ook een Neef Willem van Steenree genaamt, die by hem de konſt leerde.
# De Grondwet/Jaargang 64/Nummer 107/Hoe staat het met West-Brabant

* Hoe staat het met West-Brabant.
* Daar is in de laatste jaren een krachtige beweging gaande om de heiligdommen en devoties van ons eigen land weer sterker te doen herleven. En dat is goed gezien. Want wie hebben meer de plicht voor eerbewijzen te zorgen, en wie hebben dringerder recht op de weldaden, welke daar door God en Zijn Heiligen wordt uitgedeeld, dan de eigen landzaten, aan wie zulk een heiligdom werd toevertrouwd. Deze gedachte kwam weer sterk naar voren, nu de Bedevaart van Roosendaal, Breda en omsteken weldra haar jaarlijksche tocht naar O. L. Vrouw in ’t Zand te Roermond zal ondernemen. Ze zuilen weer trekken, de honderden pelgrims, door die prachtige Kapellerlaan met haar meer dan honderdjarige linden. Het zal weer zijn, naar we hopen onder den gloed van Gods lieven zon, de feestelijke opgang naar den troon der Lieve Moeder, die daar bijzonder vereerd wordt als de Hulp der Christenen, en het Heil der zieken.. Wat de oude dichter zingt, en waarvan duizenden en tienduizenden in den loop der tijden mochten getuigen, moge ook nu bewaarheid worden:
* Hoe menig treurend hart
* Liet hier zijn smart
* En ging ofschoon geen hoop meer glom
* Aan vreugde rijk weerom!
* En toch, hoe deze Bedevaart moge bloeien, zoo zelfs dat Rotterdam dit jaar verzocht te mogen aansluiten, vraag ik mij toch af: Is West-Brabant talrijk genoeg vertegenwoordigd? Er komen jaarlijks duizenden pelgrims uit Duitschland en Belgie om O. L. Vrouw in ’t Zand te Roermond te vereeren en haar voorspraak te vragen. Moeten wij, de eigen vaderlanders, dan niet in nog grooter getal er heen gaan? Het ééne behoeft het andere volstrekt niet uit te slu[i]ten. Maar waarom wèl met moeilijk en kostbaar reizen naar het buitenland, terwijl we misschien nog nooit ons eigen Mariaheiligdom Roermond bezochten. Het is een der oudste en schoonste Mariabeelden, welke in ons land vereerd worden. De beroemde Jezuitenpater Otto Zylins schrijft in 1613: „Door mirakelen schittert deze Mariakapel”. En in 1777 schrijft Mgr. van Hoensbroek aan Pius VI: „De Kapel van O. L. V. in ’t Zand is sedert eeuwen vermaard wegens het miraculeus beeld en de wonderen, die daar geschieden”.
* Daarom hopen we, dat vooral in dit jubeljaar zeer velen aan deze bedevaart zullen deelnemen en op 19 Mei a.s. Roosendaal, Breda, Rotterdam en omliggende dorpen zeer sterk in Maria’s Heiligdom te Roermond zullen vertegenwoordigd zijn.
# Delftsche Courant/Jaargang 81/Nummer 279/Roovers gevat

* Afkomstig uit de Delftsche Courant, dinsdag 28 november 1922, [p. 2]. Publiek domein.
ROOVERS GEVAT.
Naar de „L. K.” verneemt, zouden te Frankfort twee verdachten van den roof op de bank te Valkenburg zijn aangehouden. De signalementen der gearresteerden komen zeer goed overeen met die der daders. Thans is de bankbediende, in wiens tegenwoordigheid de roof werd gepleegd, daarheen gezonden, teneinde vast te stellen of de aangehoudenen in werkelijkheid tot de daders behooren.
# Delftsche Courant/Jaargang 88/Nummer 105/Tentoonstelling Charles Masthoff

* Afkomstig uit de Delftsche Courant, zaterdag 4 mei 1929, Eerste Blad, [p. 2]. Publiek domein in de EU.
TENTOONSTELLING CHARLES MASTHOFF.
De volgende week, van Dinsdag 7 Mei tot en met Dinsdag 21 Mei zal in de zaal aan het Oude Delft 89 een der vertegenwoordigers onzer jongste kunst, Charles Masthoff, zijn oeuvre ten toon stellen. Masthoff is, evenals zijn oom Jan Toorop, van Oostersche afkomst. Uit zijn werken spreekt een Sterk Aziatische geest. Hij is een typisch vertegenwoordiger van een zekere richting in de moderne kunst, waartoe ongetwijfeld zijn afkomst het zijne zal hebben bijgedragen[.] Om den geest, die uit het werk spreekt, verdient deze tentoonstelling ongetwijfeld ruime belangstelling.
# Delftsche Courant/Jaargang 81/Nummer 279/Professor Otto Otto

* Afkomstig uit de Delftsche Courant, dinsdag 28 november 1922, [p. 2]. Publiek domein.
PROFESSOR OTTO OTTO.
Volgende week zal professor Otto Otto wederom in Rotterdam optreden. Op Woensdag 29 Nov. zal hij in het gebouw Poseidon een lezing houden over Nütze und Erfolge der Psychotherapie. Tot bijwoning van deze voordracht zijn uitgenoodigd autoriteiten op geneeskundig gebied, de Geestelijkheid, het college van B. en W., de leden der rechtelijke macht en de Raad van Toezicht en Discipline van de Orde van Advocaten. Naar men weet is op 21 November de zaak Otto Otto in hooger beroep voor de Arrondissements-Rechtbank aldaar geweest. Op verzoek van zijn rechtskundigen raadsman werd de behandeling uitgesteld tot Otto Schlesinger zelf zou kunnen verschijnen. Deze lezing moet dus in verband gebracht worden met de behandeling van zijn zaak voor de rechtbank en kan beschouwd worden als het voorspel van zijn verdediging.
# Delftsche Courant/Jaargang 81/Nummer 279/Telefoonverkeer met Engeland

* Afkomstig uit de Delftsche Courant, dinsdag 28 november 1922, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]Telefoonverkeer met Engeland. Het rijkstelefoonkantoor Delft is met ingang van heden, toegelaten tot het Nederlandsch-Engelsch telefoonverkeer. Men kan dus van hier uit rechtstreeks met Engeland telefoneeren.
# Delftsche Courant/Jaargang 81/Nummer 279/Werkloosheid

* Afkomstig uit de Delftsche Courant, dinsdag 28 november 1922, [p. 2]. Publiek domein.
[ 2 ]Werkloosheid. Sinds de vorige opgave is de werkloosheid op 759 werkloozen stabiel gebleven, verdeeld als volgt: glasblazers 59, plegers 1, drukkers 4, letterzetters 3, grondwerkers 19, loodgieters 2, metselaars 20, schilders 47, opperlieden 44, timmerlieden 27, marmerbewerkers 1, voegers 1, stucadoors 9, behangers 4, straatmakers 1, kistenmakers 4, mach. houtbewerkers 6, mandenmakers 1, kleermakers 4, zadelmakers 2, schoenmakers 1, ketelmakers 1, bankwerkers 34, smeden 13, electriciens 14, plaatwerkers 2, metaaldraaiers 5, auto-monteurs 5, scheepsklinkers 3, rijwielmonteurs 7, koperslagers 2, machine drijvers 1, metaalschavers 3, gereedschapmakers 2, autogeen lasschers 2, ijzerwerkers 3, constructiewerkers 2, metaalfraisers 3, soldeerders 1, koperbankwerkers 1, machinisten 2, blikbewerkers 2, scheepmakers 1, vuurwerkers 1, instrumentmakers 2, voorslaanders 1, kopergieters 1, zandvormers 1, boekbinders 4, bosjesmakers 1, sigarenmakers 24, sorteerders 1, werkmeester sigarenindustrie 1, bakkers 2, tuinders 6, bloemisten 1, magazijnpersoneel 10, koetsiers 5, schippers 3, kellners 1, kantoor personeel 20, bouwk. teek. 1, werktuigk. teek. 3, zilver en juweelen teek. 1, portiers 1, huisknechts 1, werksters 1, losse werklieden 180, fabriekarbeiders 112.
# Delftsche Courant/Jaargang 81/Nummer 279/Vrouwenbeulen

* Afkomstig uit de Delftsche Courant, dinsdag 28 november 1922, [p. 1]. Publiek domein.
Zooals men weet staat Frankrijk „aan de spits der beschaving”. De Franschen verklaren het zelf nadrukkelijk en de andere naties zijn te beleefd om het tegen te spreken. Evenwel het vrouwenkiesrecht, dat in vele andere landen, die zich niet aan of nabij die punt bevinden, is ingevoerd bestaat in Frankrijk niet en voor enkele dagen heeft zelfs de senaat een voorstel daartoe verworpen. In 1922. Nu heeft de uitvinder van het fascisme, Mussolini, de parlementen het speelgoed van de volken genoemd, waaruit blijkt dat deze opper-fascist zelfs voor de parlementen geen respect heeft. Anderen, die meer ontzag hebben voor de volksvertegenwoordigingen hebben ons geleerd dat die Kamers, Huizen, Senaten enz. een staal, een monster zijn van de wijsheid der volken — maar men moet niet alles gelooven en er wordt veel kwaad gesproken. Is er ook niet een ondeugend versje dat booze dingen zegt van de parlementen:
Voorwaar ’t is evident De naam van parlement Komt, trots, z’n ed’len zwier Van „parler” en „mentir”
Terwijl zijn adjectief Den m[i]nnaars tot gerief Van ’t rustig laisser-faire Den uitgang biedt op taire
Het gebeurt zeker wel eens dat in de volksvertegenwoordingen van andere landen dingen gezegd worden, waarvoor de Waarheid bloost en zich schaamt, maar we moeten van die Hoogmogenden aannemen dat zij zich dan vergissen. Zoo heeft ook de Fransche senator zich vergist, die bij de behandeling van het ontwerp tot invoering van het vrouwenkiesrecht, zijn medeleden vertelde dat in de landen die ten Noorden van Frankrijk liggen, en waartoe ook ons land behoort, de vrouwen als slavinnen worden behandeld. Ze worden bedreigd, beleedigd, mishandeld, terwijl de Fransche vrouw alles heeft wat zij redelijkerwijze kan verwachten. Daarom, meende deze geleerde spreker, kon de Fransche vrouw er niets bij winnen als men haar het kiesrecht gaf. Zoo ziet men hoe zelfs een senator van Frankrijk, een uitgelezene uit het land dat aan de spits der beschaving staat kan dwalen. We willen aannemen dat de Fransche vrouwen zoo gelukkig zijn als hij verzekert en dat zij niets meer te wenschen hebben, maar dat in België (ja ook bij dien onbedaarlijken bondgenoot) Nederland, Denemarken, Noorwegen, Zweden) en Engeland de mannen allemaal vrouwenbeulen zijn, zooals de Fransche Blauwbaard en de Fransche Landru — dat heeft die uitgelezene secuur mis.
* ↑ spreken,
* ↑ liegen,
* ↑ laat-maar-gaan,
* ↑ zwijgen.