OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Engels raaigras

| 1 | 2 | 3 |
Klik op een foto voor een vergroting. Ander gewas? Zoek in het Register.
Het gras heeft in niet doorgeschoten toestand een hoge voederwaarde en het is goed bestand tegen betreding door mens en dier. Het wordt ingezaaid in weilanden, voetbalvelden en speelgazons. In de laatste twee gevallen heeft een niet-scherpe grasmaaier soms wat moeite met de bladeren door de dikke vaatbundels in de nerven, waardoor er zogenaamde vlaggetjes ontstaan. Bij Engels raaigras kunnen verschillende typen worden onderscheiden naar gebruik en naar doorschietdatum (tijdstip van in bloei komen). De vorm van de planten varieert in het vegetatieve vermeerdering stadium van zeer plat tot sterk rechtop groeiend. De vroege hooitypen hebben een meer rechtop groeiende vorm en bij de weidetypen komen meer plat groeiende vormen voor, vooral bij planten in oude weilanden. Door begrazing zijn deze typen overgebleven, omdat van dit type relatief minder kan worden afgegraasd. De gazontypen blijven laag en stoelen sterk uit (dat wil zeggen dat ze aan de grond zijscheuten krijgen). Door het uitstoelen krijgt men een mooie dichte zode met een goede draagkracht.
| Alle families? | Familie: Grassen (Poaceae) Geslacht: Raaigras Soort: Lolium perenne |
| Wortel: | Dichte zoden-vormende, vaste plant. |
| Stengel/Tak: | Rechtopstaand, glad. |
| Blad: | Lichtgroen, onbehaard en vettig glanzend. De nerven steken duidelijk boven het bladoppervlak uit. Het wordt tot 20 cm lang. De bladeren zitten in een jong stadium langs de hoofdnerf gevouwen. De schede aan de voet is vaak roze. Het tongetje (ligula) is ringvormig en tot 2 mm hoog. |
| Bloei: Bloem: Meer van dezelfde kleur? | Van Engels raaigras worden er verschillende typen onderscheiden met betrekking tot het bloeitijdstip. Het vroegste type ("vroeg hooitype") bloeit van half mei tot eind mei. Het late type ("weidetype") bloeit in de eerste helft van juni. Na maaien of beweiden kan alleen het vroeg hooitype nog een keer in bloei komen. De bloeiwijze is een platte aar met een heen en weer gebogen platte spil. De aartjes zitten in pakjes van acht tot tien bloempjes en zijn ongesteeld, eivormig en plat. Het aantal pakjes kan variëren van 18 tot 24 per aar. Deze zijn afwisselend geplaatst aan weerszijden van de hoofdas in een kleine uitholling van die as. De kelkkafjes zijn ongeveer 1,5 maal zo lang als de kroonkafjes. Het lemma (onderste kroonkafje) is ongenaald. |
| Vrucht: | De vrucht is een graanvrucht. |
| Hoogte/Lengte: Meer van dezelfde hoogte? | ± 30-60 cm. |
| Lokken: | Deze plant lokt en/of is vatbaar voor aantasting door kroonroest, vooral in de nazomer. Er zijn grote rasverschillen in resistentie tegen kroonroest. |
| FAQ: | Vragen en/of antwoorden over de Engels raaigras? |
| Maan(d) | Werk | KK | KT | LT | VW | ZD | PA | RA |
| | | | | O | | | | |
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Engels lepelblad

| 1 | 2 | 3 | 4 |
Klik op een foto voor een vergroting. Ander gewas? Zoek in het Register.
De plant komt vooral voor aan kwelders en zeedijken.
| Alle families? | Familie: Kruisbloemen (Brassicaceae) Geslacht: Lepelblad Soort: Cochlearia officinalis subsp. anglica |
| FAQ: | Vragen en/of antwoorden over de Engels lepelblad? |
| Maan(d) | Werk | KK | KT | LT | VW | ZD | PA | RA |
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Engelse veldiep

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
Klik op een foto voor een vergroting. Ander gewas? Zoek in het Register.
| Alle families? | Familie: Iepen (Ulmaceae) Geslacht: Iep Soort: Ulmus procera |
| Stengel/Tak: | De kroon is hoog, smal en koepelvormig. De dikke, gedraaide takken groeien hoog aan de stam. De Engelse veldiep heeft een donkerbruine of grijze schors die diep gegroefd is. De boom heeft lange, slanke twijgen met een roodachtig bruine kleur en dichte beharing. De knoppen zijn puntig, eivormig en donkerbruin. |
| Blad: | Eironde of ronde bladeren met een scheve bladvoet. De bladranden zijn dubbelgetand. De bladsteel is donzig en circa 5 mm lang. De bladeren zijn donkergroen en zijn voorzien van ruwe haartjes aan de bovenzijde. De herfstkleur is geel of goudkleurig. |
| Bloei: Bloem: Meer van dezelfde kleur? | ? Donkerrode bloemen met groepjes meeldraden. Ze verschijnen al voordat de bladeren aan de bomen komen. |
| Vrucht: | Het zaad zit in een vleugel, dicht bij de inkeping. Eerst zijn deze bleekgroen, later worden ze bruin. |
| Hoogte/Lengte: Meer van dezelfde hoogte? | ± 3500 cm. |
| Lokken: | Deze plant lokt en/of is vatbaar voor De boom is zeer gevoelig voor de iepziekte. |
| Gebruik: | Levert roodachtig bruin hout dat sterk, stevig en zwaar is en niet snel splijt. Het wordt vooral gebruikt voor binnen- en buitenmeubels en voor doodskisten. Daarnaast is het geschikt voor bruggen, heipalen, boten, enzovoort. De bast bevat looistof. |
| FAQ: | Vragen en/of antwoorden over de Engelse veldiep? |
| Maan(d) | Werk | KK | KT | LT | VW | ZD | PA | RA |
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Engelwortel

Engelwortel (Angelica) is een geslacht van kruidachtige, overblijvende planten uit de schermbloemenfamilie (Umbelliferae oftewel Apiaceae). De planten komen voor in de gematigde en subpolaire gebieden van het noordelijk halfrond. De soorten worden doorgaans 1-2 m hoog. De bladeren zijn dubbelgeveerd en de bloemen wit of witgroen.

## Soorten

In België en Nederland komen twee soorten in het wild voor:
* Gewone engelwortel (Angelica sylvestris)
* Grote engelwortel (Angelica archangelica)
De twee soorten zijn gemakkelijk te onderscheiden door de grote groengele schermen van de grote engelwortel en de sterke muskusachtige geur die de bladeren bij kneuzing afgeven.
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Engels slijkgras

| 1 | 2 |
Klik op een foto voor een vergroting. Ander gewas? Zoek in het Register.
Engels slijkgras is een nog jonge soort en omstreeks 1890 ontstaan uit de natuurlijke kruising tussen Amerikaanse slijkgras en het in Zuid-Engeland inheemse Klein slijkgras. In 1924 werden stukken wortelstokken voor het eerst in Nederland ingevoerd en in 1926 op de Zeeuwse slikken aangeplant,
| Alle families? | Familie: Grassen (Poaceae) Geslacht: Slijkgras Soort: Spartina anglica |
| Wortel: | Lange, kruipende, vlezige wortelstokken. |
| Blad: | De stijve, grijsgroene bladeren zijn 8-50 cm lang en 4-15 mm breed en eindigen in een harde, fijne punt. Het tongetje (ligula) bestaat uit 1,8-3 mm lange haren. |
| Groenblijvend. | Deze plant is groenblijvend en/of winterhard. |
| Bloei: Bloem: Meer van dezelfde kleur? | Juli tot de herfst. De 10-25 cm lange, geelgroene bloeiwijze bestaat uit vier tot acht, schuin opstaande aarvormige deelbloeiwijzen. De aartjes zijn 17-21 mm lang. Het bovenste kelkkafje is tot 20 mm lang. De kroonkafjes zijn ongeveer 15 mm lang. De helmknoppen zijn 5-13 mm lang. |
| Vrucht: | De vrucht is een graanvrucht. |
| Hoogte/Lengte: Meer van dezelfde hoogte? | ± 20-130 cm. |
| FAQ: | Vragen en/of antwoorden over de Engels slijkgras? |
| Maan(d) | Werk | KK | KT | LT | VW | ZD | PA | RA |
| | | | | O | | | | |
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Enteropogon

Werk in uitvoering. Aan dit artikel wordt voorlopig nog gewerkt. Gelieve het niet te bewerken totdat dit sjabloon is weggehaald.
Enteropogon is een geslacht uit de Grassenfamilie (Poaceae). De soorten van dit geslacht komen voor in delen van Afrika, Amerika, Australië, Europa en het Pacifisch gebied.
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Epimedium

Epimedium is een geslacht van ongeveer 25 soorten kruidachtige planten uit de Berberisfamilie (Berberidaceae). In het Nederlands worden ze ook aangeduid als Elfenbloem.
De planten komen van nature voor in Zuid-Europa en Midden-, Zuid en Oost-Azië.
Epimedium-soorten zijn taaie overblijvende planten. Ze hebben 'spinachtige' bloemen met vier kroonbladen in het voorjaar of de vroege zomer.

## Gebruik

Veel soorten zouden geslachtsdriftopwekkende eigenschappen hebben. Volgens overlevering zou dit ontdekt zijn door een Chinese geitenherder, die verhoogde seksuele activiteit bij zijn dieren waarnam nadat ze van deze planten gegeten hadden. De Chinese naam voor de Elfenbloemblaadjes is yin yang huo, wat letterlijk 'Geil geitenkruid' betekent. Het wordt als voedingssupplement verkocht, gewoonlijk als onverwerkt kruid of als pil, apart of samen met andere supplementen.

## Cultuur

Veel hybriden en cultivars worden voor hun decoratieve waarde gekweekt. Ze hebben waarde als bodembedekker in de halfschaduw. De groenblijvende soorten zijn effectief omdat ze onkruid weinig kans geven op te komen. De bladverliezende soorten hebben vaak opvallend gekleurde bladeren in het voorjaar.

## Nog niet beschreven

* Epimedium acuminatum
* Epimedium diphyllum
* Epimedium grandiflorum
* Epimedium leptorrhizum
* Epimedium perralderianum
* Epimedium pinnatum
* Epimedium pubigerum
* Epimedium sagittatum
* Epimedium sempervirens
* Epimedium setosum
* Epimedium sutchuenense

## Externe links

* Botany.com pagina over sierlijke Epimedium
* BBC Gardening pagina ditto
* Een hobbyistenpagina met foto's
* Neerlandstuin
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Engels gras

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
Klik op een foto voor een vergroting. Ander gewas? Zoek in het Register.
De plant komt voor op hoge, zandige kwelders, in brakke graslanden en langs zeedijken. Ook komt de plant voor op droge, zandige grond.
| Alle families? | Familie: Strandkruid (Plumbaginaceae) Geslacht: Armeria Soort: Armeria maritima |
| Geschikt als/voor: | De plant wordt ook in de siertuin gebruikt. |
| Rode lijst. | Deze in het wild voorkomende plant staat op de rode lijst in Nederland en/of België. Dat betekent dat ze kwetsbaar of (bijna) uitgestorven zijn. Zaai of plant ze en verspreid overtollig zaad. |
| Stengel/Tak: | De steel van de bloeiwijze kan zowel behaard als kaal zijn. |
| Blad: | De grasachtige bladeren zijn 1-5 mm breed en hebben een middennerf die aan de onderkant uitsteekt. |
| Bloei: Bloem: Meer van dezelfde kleur? | Mei tot de herfst. Meestal roze bloemen. Naast de roze bloemen komen er ook witte of rode bloemen voor. De grootte van de hoofdjes heeft ongeveer een straal van 3 cm en trekt vele insecten. De buitenste schutbladen hebben een groene middenstreep en de binnenste schutbladen zijn meestal vliezig en stomp. De kelkslippen zijn kort genaald. |
| Vrucht: | De vrucht is een driekleppige doosvrucht. |
| Hoogte/Lengte: Meer van dezelfde hoogte? | ± 5-50 cm. |
| Bodem: Meer onder dezelfde omstandigheden? | Verklaring van gebruikte afkortingen/symbolen bij zon/water. Grondsoort: Voedselarm. Zon Water ● ≁ |
| FAQ: | Vragen en/of antwoorden over de Engels gras? |
| Maan(d) | Werk | KK | KT | LT | VW | ZD | PA | RA |
| | | | | O | | | | |
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Engelse alant

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
Klik op een foto voor een vergroting. Ander gewas? Zoek in het Register.
Van de Alant zijn een aantal soorten geschikt voor de siertuin. De Griekse alant³ en de Engelse alant, die op de rode lijst staat, zijn daar een paar van.
| Alle families? | Familie: Composieten (Asteraceae) Geslacht: Alant Soort: Inula britannica |
| Rode lijst. | Deze in het wild voorkomende plant staat op de rode lijst in Nederland en/of België. Dat betekent dat ze kwetsbaar of (bijna) uitgestorven zijn. Zaai of plant ze en verspreid overtollig zaad. |
| Wortel: | Knolvormige wortelstok. |
| Stengel/Tak: | Stengel meestal wollig, soms tamelijk kaal. Onderste stengelbladen met steelachtig versmalde voet zittend. |
| Blad: | Stengelblad niet stijf, niet glanzig, vooral van onderen wollig. |
| Bloei: Bloem: Meer van dezelfde kleur? | Juli tot september Heldergele, 2-5 cm grote bloemhoofdjes met lintvormige randbloemen en gele buisbloemen. De stroschubben in het hoofdje ontbreken. De lintvormige randbloemen zijn tot 30 mm lang. De tot 3 mm brede omwindselbladen zijn lancet- of lijnvormig, waarbij de buitenste minder dan half zo lang zijn als de binnenste. De helmknoppen hebben aan de voet twee smalle aanhangsels. |
| Vrucht: | 1-2 mm lang, behaard, lichtbruin nootje. De pappus bestaat uit een rij van vijftien tot vijfentwintig haren. |
| Hoogte/Lengte: Meer van dezelfde hoogte? | ± 15-90 cm. |
| Bodem: Meer onder dezelfde omstandigheden? | Verklaring van gebruikte afkortingen/symbolen bij zon/water. Grondsoort: Voedselrijk. Water ≈ |
| FAQ: | Vragen en/of antwoorden over de Engelse alant? |
| Maan(d) | Werk | KK | KT | LT | VW | ZD | PA | RA |
| | Zie zaaitijd. Zie zaaitijd in het hoofdstuk 'De Siertuin'. | | | O | | | | |
| | | | | | Z | | | |
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Enneapogon

Enneapogon is een geslacht uit de Grassenfamilie (Poaceae). De soorten van dit geslacht komen voor in delen van de hele wereld.

## Nog niet beschreven

* Enneapogon avenaceus
* Enneapogon cenchroides
* Enneapogon desvauxii
* Enneapogon gracilis
* Enneapogon nigricans
* Enneapogon pallidus
* Enneapogon scaber
* Enneapogon truncatus

## Externe links

* Grassbase - The World Online Grass Flora
* Jepson Manual Treatment
# Belgische Franstalige literatuur/Georges Rodenbach

Georges Rodenbach Georges Rodenbach, geboren op 16 juli 1855 in Doornik en overleden op 25 december 1898 in Parijs, was een Franstalig symbolistisch dichter en Belgisch romanschrijver van het einde van de 19e eeuw. In 1894 was hij de eerste Belgische auteur die een van zijn werken, Le Voile (de sluier), in het Comédie-Française-repertoire zag opgenomen worden. Hij is nu vooral bekend om zijn roman Bruges-la-Morte uit 1892, die drie keer verfilmd werd, onder meer in 1981 door Roland Verhavert onder de titel Brugge, die stille.
Een aantal van zijn belangrijkste werken zijn te lezen op de Franse Wikisource.
# Belgische jazz

Introductie
19e eeuw
1900 - 1918
1918 - 1930
1930 - 1940
1940 - 1950
1950 - 1960
1960 - 1970
1970 - 1980
Actueel
Jazzfestivals
Jazzprijzen
Belgische jazzbands
Links
Bronvermelding
Voor verwante Wikibooks zie Portaal:Jazz :
Veel lees- en studieplezier!
* Auteur(s) van dit wikiboek:
* J.G.G.

## Overzicht

Hoewel België maar een klein land is, heeft het een bijzonder rijke jazzgeschiedenis die reeds begint aan het eind van de 19e eeuw (de pre-jazzperiode). De prominente plaats die België in de geschiedenis van met name de Europese jazz inneemt – van Adolphe Sax tot Toots Thielemans en Philip Catherine – heeft het niet alleen te danken aan muzikanten van uitzonderlijk formaat, maar zeker ook aan de pioniersgeest van jazzpromotors zoals Félix-Robert Faecq en Robert Goffin. Zo bezorgde Faecq België verschillende jazzprimeurs: zijn tijdschrift Musique Magazine was in 1925 het eerste ter wereld dat een groot deel van zijn artikelen aan jazz wijdde; in 1926 organiseerde hij de eerste jazzconcerten en in 1927 produceerde hij in Londen voor Edison Bell de allereerste opname van Belgische jazzmuzikanten. Een ander belangrijk pleitbezorger voor jazz in België was Robert Goffin, de auteur van Aux Frontières du Jazz (1932), het eerste boek ter wereld dat volledig gewijd was aan jazz.
Tijdens de 20e eeuw kende de jazz in België verschillende 'gouden periodes':
* Na de pre-jazzperiode begon het allemaal met een optreden van de Mitchell's Jazz Kings', een groep zwarte muzikanten die op 24 januari 1920 te zien waren in de revue "Laisse-les tomber" in de Alhambra te Brussel. Hun doortocht zou de oprichting van talrijke Belgische jazzbands tot gevolg hebben, zoals bijvoorbeeld de Bing Boys en de Mohawk's Jazz Band. Eveneens in 1920 werd de eerste Europese bigband opgericht: The Bistrouille Amateur Dance Orchestra ("B.A.D.O.") Ook Music, het eerste jazzmagazine ter wereld, zag toen het levenslicht.
* Na de Bevrijding (1945) brak de tweede gouden periode aan, met de oprichting van de Bob Shots (het eerste bebop-orkest van het vasteland) en de oprichting van de Hotclub de Belgique die zowat alle grote namen uit de jazzwereld te gast zou krijgen. Figuren die in deze periode op de voorgrond traden waren onder meer Bobby Jaspar, Jacques Pelzer, Toots Thielemans, René Thomas en de zangeres Yvette Lee.
* In de periode van ca. 1965 tot ca. 1975 kende het jazzgenre even een terugval, maar in 1977 begon een nieuwe bloeiperiode, een derde 'gouden eeuw' zeg maar.
Tot ongeveer de jaren 70 was Belgische jazzgeschiedenis min of meer een opeenvolging van stijlperiodes, waarbij de ontwikkelingen in Amerika nauw gevolgd werden: van de pre-jazzperiode met minstrel shows, ragtime en cakewalk naar New Orleans jazz, naar swing, vervolgens de bebop-periode en de free jazz. Vanaf de late jaren 80 werd het echter moeilijk om jazz beschrijven vanwege de vele stijlen en trends die elkaar in een soort Witches Brew beïnvloedden. Uit die experimenten konden telkens weer nieuwe mengsels (fusions) ontstaan. Wat jazz was of niet was kon niemand meer precies zeggen. Het was alsof het begrip jazz stilaan zodanig opgerekt werd dat het geen echte grenzen meer had.
# Belgische jazz/1900 - 1918

Introductie
19e eeuw
1900 - 1918
1918 - 1930
1930 - 1940
1940 - 1950
1950 - 1960
1960 - 1970
1970 - 1980
Actueel
Jazzfestivals
Jazzprijzen
Belgische jazzbands
Links
Bronvermelding
Voor verwante Wikibooks zie Portaal:Jazz :
* Ragtime
* Ragtime is een muzikaal genre dat zijn hoogtepunt in populariteit genoot tussen 1897 en 1918. Het belangrijkste kenmerk is het syncopische, of "versleten" (ragged), ritme. Het begon als dansmuziek in de rosse buurten van Amerikaanse steden zoals St. Louis en New Orleans jaar voordat het werd gepubliceerd als populaire bladmuziek voor piano. Ragtime was een aanpassing van de populaire marsmuziek zoals gemaakt door John Philip Sousa, met extra polyritmiek uit Afrikaanse muziek. De ragtime componist Scott Joplin werd beroemd door de "Maple Leaf Rag" uit 1899 en een reeks van ragtime hits die daarop volgden. Later werd hij evenwel vergeten behalve door een kleine, toegewijde gemeenschap van ragtime liefhebbers, en dit duurde tot de grote ragtime opleving in de vroege jaren 1970. "Maple Leaf Rag" had een sterke invloed op latere ragtime omponisten met zijn melodielijnen, harmonische progressies en metrische patronen.

## Ragtime in België

Omstreeks 1900 ontstond er als gevolg van de koloniale periode in de Belgische geschiedenis belangstelling voor de vrolijke 'negermuziek' en hun blanke imitators. Ook vele nieuwe dansen waaien over en verdrongen de polka's, polonaises en andere dansen. Vooral in het Antwerpse en Brusselse uitgangsleven had deze aanvankelijk als parodie bedoelde gesyncopeerde muziek veel succes omwille van de sfeer en dansbaarheid. Terwijl in Amerika de termen rag en ragtime populair waren, sprak men in België over 'intermezzo'. Ragtime werd als bonte mengeling van stijlen een rechtstreekse voorloper van de jazz. Van heel wat Belgische componisten bestaan ragtime-partituren uit die periode, maar jammer genoeg zijn er geen opnames van bewaard gebleven. In diezelfde periode vierden fanfare en militaire muziek hoogtij. Het meest gereputeerde orkest, met ook een aantal Belgische muzikanten, was dat van de Amerikaan John Philip Sousa.
* Ragtimenummer van Scott Joplin
* John Philip Sousa omstreeks 1910

## Belgische componisten

Ook hier leverden Belgische componisten succesvol werk. Een belangrijk jaartal voor de verbreiding van de populaire Amerikaanse muziek is 1903, de Internationale Wereldtentoonstelling te Brussel, met het bezoek van het orkest van Philip Sousa. Louis Frémaux met zijn ragtime-compositie compositie "Toboggan" , uitgebracht onder het platenabel 'Disque Pathé', werd in 1907 bekend in heel Europa. Het werd een gouden tijd voor de ragtime in België. Ook muziek van tijdgenoten van Frémaux zoals Jack Bruske werd overal gespeeld of opgevoerd in bars, dancings en theaters.
# Belgische Franstalige literatuur/20e-eeuwse fantastiek

Fantastiek of fantastische literatuur is een literair genre dat vreemde elementen binnen een realistisch kader plaatst, en dit op een manier waardoor het onmogelijk lijkt om uit te maken of de beschreven gebeurtenissen een rationele verklaring hebben of bovennatuurlijk zijn. Het fantastische genre is in Frankrijk belangrijk geweest in de periode vanaf 1830 tot einde 19e eeuw, met de werken van Joris-Karl Huysmans, Guy de Maupassant, Théophile Gautier, Prosper Mérimée en Auguste Villiers de l'Isle-Adam.
In België heeft dit genre een grote invloed gehad op de literatuur van de 20e eeuw.
Bekende auteurs uit de Belgische Franstalige fantastische literatuur zijn Franz Hellens (1881-1972), Jean Ray (1887-1964), Michel de Ghelderode (1898-1962), Marcel Thiry (1897-1977), Thomas Owen (1910-2002), Gérard Prévot (1921-1975) en Jean Muno (1924-1988), en meer recente auteurs in dit genre zijn onder meer Alain Dartevelle (1951-2017) en Bernard Quiriny (1978).

## Bekende fantastische verhalen

* Frans Hellens, de verhalenbundel Réalités fantastiques (1922)
* Jean Ray, de novelle La Ruelle ténébreuse (1932) en de roman Malpertuis (1943)
* Michel de Ghelderode, de verhalenbundel Sortilèges et autres Contes crépusculaires (1945)
* Thomas Owen, de verhalenbundel Les Chemins étranges (1943)
* Bernard Quiriny, Une collection très particulière (2012)
# Belgische Franstalige literatuur/Interbellum: Belgisch surrealisme

In vergelijking met surrealistische bewegingen uit andere landen onderscheidt het Belgische surrealisme tussen de twee wereldoorlogen zich door zich te distantiëren van André Breton en de door hem geïnspireerde Franse surrealisten.
Men kan onderscheid maken tussen twee groepen Belgische surrealisten: de groep van Brussel en de groep van Henegouwen. De eerste brengt artiesten samen die zo divers zijn als de schilder René Magritte, de muzikant André Souris, en de schrijvers Paul Nougé en Camille Goemans. De tweede groep is verzameld rond de persoon van Achille Chavée, en leunt iets meer aan bij de Franse voorbeelden.
Het surrealisme vond een vruchtbare bodem in de Franstalige Belgische literatuur. Paul Nougé, wiens poëzie een uitgesproken speels aspect vertoont, richtte in 1924 een surrealistisch centrum op in Brussel met onder meer de dichters Camille Goemans en Marcel Lecomte. Een andere belangrijke groep, Rupture, werd in 1932 opgericht in het Henegouwse La Louvière, rond de reeds vermelde Achille Chavée.
Het Belgische surrealisme distantieert zich van het automatische schrift en het politieke engagement van de Parijse groep. De schrijver en collagist E. L. T. Mesens was een vriend van René Magritte. Ook de dichters Paul Colinet, Louis Scutenaire en André Souris en later Marcel Mariën behoren tot deze stroming.

## Brusselse groep

* Pol Bury (1922-2005) schilder en beeldhouwer
* Paul Colinet (1898-1957), schrijver
* Camille Goemans (1900-1960), schrijver
* Jane Graverol (1905-1984) schilder en collagist
* Irène Hamoir (1906-1994), schrijver
* Marcel Lecomte (1900-1966), schrijver
* René Magritte (1898-1967), schilder
* Marcel Mariën (1920-1993) schrijver, dichter, essayist, uitgever, fotograaf, filmmaker, collages en bijzondere objecten.
* E. L. T. Mesens (1903-1971), schrijver en collagist
* Paul Nougé (1895-1967), schrijver
* Louis Scutenaire (1905-1987), schrijver
* Max Servais (1904-1990), schrijver, illustrator
* André Souris (1899-1970), muzikant
* Raoul Ubac (1910-1985), schilder, graveur en beeldhouwer
* Suzanne Van Damme (1901-1986), schilder

## Henegouwse groep

* Pol Bury (1922-2005), schilder en beeldhouwer
* Achille Chavée (1906-1969), schrijver
* Fernand Dumont, (1906-1945), schrijver
* Marcel Havrenne (1912-1957), schrijver
* Marcel Lefrancq (1916-1974), fotograaf
* André Lorent (1901-1981)
* Constant Malva (1903-1969)
* Armand Simon (1906-1981), ontwerper
* Louis Van de Spiegele (1912-1971), schilder, ontwerper, graveur