OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Aeschines van Athene

Aeschines (Athene, 390 v.Chr. - Rodos, 314 v.Chr.) (Oud-Grieks: (grc) / Aiskhínês) was een invloedrijke Griekse redenaar, vermaard om zijn elegante stijl. Hij gold als een van de tien Attische redenaars.

## Leven

Aeschines bracht zijn jeugd door in vrij nederige omstandigheden. In de vroegste fase van zijn loopbaan werkte hij als tragisch acteur en bekleedde onbelangrijke posities in staatsdienst.
De val van Olynthus in 348 v.Chr. bracht Aeschines op het politieke toneel. Hij vertrok als gezant op een missie om de staten van de Peloponnesus tegen Philippus II van Macedonië op te ruien. In 346 v.Chr. maakte hij, net als Demosthenes, deel uit van een Atheense delegatie die afgevaardigd was om vredesvoorwaarden met Philippus II van Macedonië te bespreken. Tijdens de onderhandelingen poogde Aeschines de Atheners te verzoenen met het idee van een Macedonische uitbreiding op Grieks grondgebied. Dit was de reden dat hij na de onderhandelingen door Demosthenes en Timarchus vervolgd werd wegens landverraad. Als vergelding slaagde Aeschinus erin om Timarchus op zijn beurt te beschuldigen van grove immoraliteit, wat hem volgens Aeschines het recht ontnam om namens het volk te speken. Op zijn eigen proces in 343 v.Chr. werd hij door een kleine meerderheid van stemmen vrijgesproken.
In 336 v.Chr. beschuldigde Aeschines een zekere Ctesiphon wegens onrechtmatige toewijzing van een prijs aan Demosthenes voor diensten bewezen aan Athene. De uitspraak die in 330 v.Chr. volgde was in het nadeel van Aeschines door de schitterende toespraak die Demosthenes ter verdediging van Ctesiphon had gehouden. Aeschines ging in vrijwillige ballingschap naar Rodos, waar hij een school in retorica oprichtte. Nadien verhuisde hij naar Samos, waar hij op 75-jarige leeftijd overleed.

## Redevoeringen

De drie redevoeringen die aan Aeschines worden toegeschreven zijn:
* een beschuldiging van Timarchus
* een verdediging (apologie) van zijn eigen gedrag tijdens de onderhandelingen Met Philippus II van Macedonië
* de beschuldiging van Ctesiphon
Deze drie lijken de enige toespraken te zijn die hij ooit opschreef, al heeft hij ook redevoeringen geïmproviseerd ('extempore'). Wat ze gemeen hebben is een voorkeur voor krachtige en rechtlijnige uitspraken, met vrij gebruik van retorische stijlfiguren, variatie in zinsbouw, geestigheid en dichterlijke citaten.
Zijn drie redevoeringen werden door zijn tijdgenoten de Drie Gratiën genoemd, en als gelijkwaardig aan die van zijn rivaal Demosthenes beschouwd. Photius wist ook van het bestaan af van negen brieven waar hij als de Negen Muzen naar verwees. Van twaalf brieven die onder Aeschinus naam zijn gepubliceerd wordt het auteurschap echter betwijfeld.
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Anaximander

* Anaximander in een notendop
* 610 v.Chr. - 546 v.Chr
* de eerste westerse filosoof van wie geschreven regels (een kort fragment) zijn overgeleverd
* de eerste die een systematische kosmologie ontwierp
* leerling van Thales van Milete
* bestudeerde astronomie, geografie en biologie
* eerste 'geograaf': hij tekende een wereldkaart, bouwde mogelijk ook een hemelbol
* stelde een 'open' (oneindig) universum in de plaats van een gesloten universum
* alles kwam voort uit het "apeiron", het onbegrensde, oneindige (dus niet uit een bepaald element zoals bij andere natuurfilosofen)
* visie op levende wezens als evolutionair ontwikkeld
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Aristoteles

Aristoteles (384—322 v. Chr.) was een van de belangrijkste filosofen uit de antieke Griekse filosofie.
Hij droeg bij aan logica, metafysica, wiskunde, natuurkunde, biologie, plantkunde, ethiek, politiek, landbouw, geneeskunde, dans en theater. Hij was een leerling van Plato, wiens ideeënleer hij verwierp, en was duidelijk meer empirisch gericht dan zijn leermeester. Hij schreef maar liefst 200 verhandelingen over de meeste verscheiden onderwerpen, waarvan er slechts 31 zijn overgebleven.
Aristoteles was de eerste die de gebieden van de menselijke kennis indeelde in verschillende disciplines, zoals wiskunde, biologie en ethiek. Sommige van deze classificaties worden nog steeds gebruikt.
Aristoteles was de oprichter van het Lyceum, een school gevestigd in Athene. Omdat hij vaak al wandelend in de galerijen lesgaf, werden zijn volgelingen in het Lyceum peripatetici genoemd.
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Alexander Gottlieb Baumgarten

Alexander Gottlieb Baumgarten (1714–1762) was een Duits filosoof en estheticus die de traditie van de Verlichtingsfilosofie van Gottfried Leibniz en Christian Wolff voortzette. Hij is vooral bekend vanwege zijn bijdragen op het gebied van de esthetica, de filosofische studie van schoonheid, kunst en smaak. Het werk van Baumgarten legde de basis voor de ontwikkeling van de esthetiek als een aparte discipline binnen de filosofie.
Baumgarten bedacht de term esthetiek in zijn tweedelige werk Aesthetica (1750-1758). Hiermee beoogde hij een systematische studie van zintuiglijke waarneming, schoonheid en de ervaring van kunst. Hij geloofde dat esthetiek de studie van zowel zintuiglijke ervaringen als artistieke expressie omvatte, waarbij hij het belang benadrukte van het begrijpen en waarderen van de emotionele en zintuiglijke aspecten van menselijke betrokkenheid bij kunst en de natuurlijke wereld.

## Aesthetica

Het belangrijkste werk van Baumgarten is zijn boek "Aesthetica", waarin hij de term "esthetiek" introduceerde en een systematische benadering ontwikkelde van de studie van schoonheid, kunst en zintuiglijke waarneming. Vóór Baumgarten werden deze onderwerpen vaak behandeld als onderdeel van andere filosofische disciplines, maar hij streefde ernaar de esthetiek als een apart onderzoeksgebied te vestigen.
In dit werk onderzocht Baumgarten de aard van zintuiglijke ervaringen en hun verband met cognitie en begrip. Hij benadrukte het belang van zintuiglijke waarneming als middel om kennis te verwerven en te waarderen. Hij besprak ook de kwaliteiten van schoonheid, de criteria voor het beoordelen van kunst en de emotionele en intellectuele reacties die kunst kan oproepen.

## Invloed

Baumgartens bijdragen op het gebied van de esthetiek hebben een blijvende invloed gehad op de manier waarop we denken over kunst, schoonheid en de rol van zintuiglijke ervaringen in het menselijk begrip. Immanuel Kant hield zich bijvoorbeeld bezig met de ideeën van Baumgarten en ontwikkelde als reactie daarop zijn eigen filosofie van de esthetiek. De ideeën van Baumgarten waren invloedrijk bij daaropvolgende discussies over esthetiek en kunstfilosofie. Zijn nadruk op de rol van zintuiglijke waarneming, emotionele reacties en de esthetische ervaring als gescheiden van andere takken van de filosofie maakte de weg vrij voor latere filosofen en denkers om dieper in te gaan op de aard van schoonheid, kunst en de subjectieve aspecten van de menselijke ervaring.
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Anaximenes

Anaximenes (ca. 585-525 v.Chr.) was een vroege presocratische filosoof afkomstig uit de Griekse stad Milete in Ionië (het huidige Turkije).
Anaximenes was een vriend en leerling van Anaximander, die ook tot de School van Milete behoorde. Zijn filosofisch onderzoek richtte zich net als de andere Milesische filosofen op de "archê", het eerste principe van het universum. Voor Anaximenes was dat oerbeginsel 'lucht'. Hij was van mening dat eens alles lucht was geweest, en dat nu alle andere materie lucht is in verschillende dichtheden. Omdat lucht oneindig en voortdurend in beweging is, kan het alle dingen produceren zonder zelf door iets te worden voortgebracht.
Anaximenes was de eerste Griekse natuuronderzoeker die een duidelijk onderscheid maakte tussen de planeten en de sterren. Hij hield zich ook bezig met verklaringen van fenomenen als donder en bliksem, regenbogen en aardbevingen. Volgens Anaximenes was de aarde een brede schijf, drijvend op de omringende lucht.
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Alcidamas

Alcidamas, van Elaea, in Aeolis, was een Grieks sofist en retoricus uit de 4e eeuw v.Chr.
Hij was de leerling en de opvolger van Gorgias en onderwees te Athene in dezelfde periode als Isocrates van wie hij de belangrijkste rivaal en tegenstander was.
We bezitten twee redevoeringen van hem:
* Over de sofisten, gericht tegen Isocrates, waarin hij de superioriteit van een geïmproviseerde toespraak verdedigt tegenover een geschreven redevoering.
* Odysseus, waarin Odysseus Palamedes beschuldigt van verraad tijdens het beleg van Troje (dit fragment is betwist).
Volgens Alcidamas was het hoogste dat een redenaar moest nastreven, het vermogen om onvoorbereid te spreken over elk denkbaar onderwerp. Aristoteles bekritiseert hem in zijn Retorica om zijn pompeuze stijl en extravagant gebruik van vergezochte metaforen.
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Anaxagoras

* Anaxagoras in een notendop
* 500 v.Chr. - ca. 428 v.Chr
* natuurfilosoof en astronoom
* leerling van Anaximenes
* eerste presocratisch filosoof in Athene
* vertrouweling van Pericles
* ontdekte de oorzaak van eclipsen
* zag de zon als een rots van vuur
* werd hierom ter dood veroordeeld en verliet Athene
* "Een deel van alles in alles"
# Bekende filosofen uit de geschiedenis/Anne Conway

Anne Conway, geboren als Anne Finch, (Londen, 1631-1679) was een Engelse filosofe van wie het postuum gepubliceerde Principia philosophiae antiquissimae et recentissimae, 1692, (De Principes van de oudste en van de moderne filosofie) een monistische ontologie voorstelt waarin alles wat geschapen is een modus is van één spirituele substantie die een emanatie is van God. Zij was geassocieerd met de Cambridge Platonists en oefende later veel invloed uit op de filosofie van Leibniz.
Haar enige overgebleven verhandeling schreef ze aan het einde van haar leven. In 1692 werd het werk postuum en anoniem in Amsterdam uitgegeven onder de titel Principia philosophiae antiquissimae et recentissimae. De uit God voortvloeiende substantie die ze zich daarin voorstelt is samengesteld uit een oneindig aantal hiërarchisch geordende geesten die zij 'monaden' noemt. Materie is gestolde geest. Beweging wordt niet dynamisch maar vitalistisch opgevat. Conway presenteert haar schema zodanig dat er een morele verklaring in vervat zit voor het lijden en verbindt dit met de mogelijkheid van verlossing. Zij verwerpt het dualisme van zowel René Descartes als dat van haar leraar, Henry More, en stelt zich lijnrecht tegenover Hobbes en Spinoza die ze hun pantheïstisch materialisme verwijt. In haar werk zijn invloeden aan te wijzen van de Kabbala. Via een mentor van haar, de Vlaamse alchemist Franciscus Mercurius van Helmont, kwam later Leibniz in aanraking met haar filosofie.
# Griekse mythologie/Theia

Stamboom
De oergoden
De Hesperiden
De Telchines
De Gorgonen
De Nereïden
De Hekatoncheiren
Monsters
Cyclopen
Giganten
Erinyen
Titanen
Olympische goden
De Muzen
De Oceaniden
Pleiaden
Halfgoden
Helden
Mythische wezens
Mythen en sagen
Register
WSBN nl-02-05-00-00001 :
Theia (Θεία / Theía), Théa (Θέα / Théa), Ethra (Αἴθρα / Aíthra), Dione of Euryphaessa of nog Basilea was een koningin uit de Griekse mythologie. Haar naam kan worden vertaald als 'Koningin van het licht' of 'Hemelkoningin'. Haar naam is in feite verwant aan de naam Zeus, het is hiervan de vrouwelijke vorm.
Homerus noemt Theia als de moeder van Aphrodite, Zeus is haar vader. Theia woonde op de Olympus, waar ze haar dochter opving toen deze aan haar hand was verwond door de sterveling Diomedes, tijdens haar poging haar zoon, de Trojaanse Aeneas, te redden. Theia troostte haar, en veegde het onsterfelijke bloed (de ichor) weg, die uit Aphrodites wond stroomde. Ze vertelde hoeveel de andere Olympiërs eveneens te lijden hadden van het geweld der mensen, maar, zei Theia, dwazen die het durven op te nemen tegen de goden, zullen niet lang meer te leven hebben.
Theia zou Hyperion, Eos, Helios en Selene hebben gebaard
# Griekse mythologie/Telchines

Stamboom
De oergoden
De Hesperiden
De Telchines
De Gorgonen
De Nereïden
De Hekatoncheiren
Monsters
Cyclopen
Giganten
Erinyen
Titanen
Olympische goden
De Muzen
De Oceaniden
Pleiaden
Halfgoden
Helden
Mythische wezens
Mythen en sagen
Register
WSBN nl-02-05-00-00001 :
De Telchines ({{grc|Τελχις) waren mysterieuze zeemonsters met speciale krachten die op de eilanden Keos en Rodos woonden. Ze hadden hoofden van een hond en vinnen van een vis. Het waren bovendien bedreven smeden: ze vonden de kunst van de metaalbewerking uit en ze zouden de sikkel gemaakt hebben waarmee Kronos zijn vader Ouranos ontmande. Later werd de sikkel aan Poseidon geschonken om bergen in zee op te tillen en eiland te creëren.
Zeus zou hen gestraft hebben voor het kwaadaardig gebruik van hun magie door hen te verbannen naar de Tartaros of in de diepten van de zee. Hun namen waren Aktaios, Argyron, Atabyrius, Chalcon, Chryson, Hormenius, Lykos, Megalesius, Mylas, Nicon, Simon, Zenob, Skelmis, Damnameneus, Damon, Megalesios en Ormenos.
Thalassa was hun moeder en Ouranos wordt gezien als de vader.
Voetnoten
# Griekse mythologie/Telemachos

Stamboom
De oergoden
De Hesperiden
De Telchines
De Gorgonen
De Nereïden
De Hekatoncheiren
Monsters
Cyclopen
Giganten
Erinyen
Titanen
Olympische goden
De Muzen
De Oceaniden
Pleiaden
Halfgoden
Helden
Mythische wezens
Mythen en sagen
Register
WSBN nl-02-05-00-00001 :
Telemachos (Τηλέμαχος) is een figuur uit de Griekse mythologie. Hij is in de Odysseia van Homeros de zoon van Odysseus en Penelope. Nadat Odysseus twintig jaar afwezig geweest is, gaat Telemachos naar hem op zoek, op aansporing van de godin Athene. Zijn avonturen daarbij zijn wel geïnterpreteerd als een oorspronkelijk apart werk, de "Telemacheia", dat later in de Odyssee geïncorporeerd zou zijn. Als hij terugkeert, treft hij zijn tegelijkertijd aangekomen vader; samen moorden ze de vrijers uit die naar de hand van Odysseus' vermeende weduwe Penelope dongen. Volgens latere mytheschrijvers huwde Telemachos Nausikaä.

## Doorwerking

* In Ulysses van James Joyce beeldt het personage Stephen Dedalus de rol van Telemachos uit. Uiteindelijk vindt hij een surrogaatvader in Leopold Bloom.
* Telemachos in het dorp is een novelle uit 1948 van Marnix Gijsen. Hij ging zijn vader zoeken maar zonder hem kwam Telemachus terug bij zijn moeder.
# Georges Simenon/Cécile est morte

Cécile est morte (in Nederlandse vertaling verschenen als "Maigret en de moord op de Quai des Orfèvres") is een politieroman van Georges Simenon die als deel van de Maigret-reeks in 1942 als boek werd gepubliceerd door uitgeverij Gallimard. Simenon was klaar met het schrijven van deze roman in december 1940. Het werk verscheen eerst in een voorpublicatie in de krant Paris-Soir in een serie die liep van 18 februari tot 5 april 1941 (45 afleveringen). Het manuscript werd in 1943 geveild ten bate van krijgsgevangenen, op initiatief van de auteur.

## Bijzonderheden

Cécile est morte is Simenons snelst verfimde roman (de verfilming startte na minder dan een jaar): in 1944 bracht Maurice Tourneur in Frankrijk een langspeelfilm uit met de acteur Albert Préjean in de rol van commissaris Maigret. Het boek was ook de eerste Maigret die voor de televisie werd uitgebracht (geregisseerd door Claude Barma, 1967).

## Personages

* Cécile Pardon, het slachtoffer. Celibatair, werkloos, 28 jaar.
* Juliette Boynet, tweede slachtoffer. Céciles tante, 52 jaar.
* Gérard Pardon, de broer van Cécile, zonder beroep.
* Charles Dandurand, raadsman van Juliette, 50 jaar.

## Plot

De voorbije zes maanden ontvangt Maigret in zijn kantoor aan de Quai des Orfèvres herhaaldelijk bezoek van Cécile. Zij vertelt hem dat ‘s nachts voorwerpen van plaats worden verwisseld in het appartement van haar tante, Juliette Bonyet. Maigret laat het huis een tijdje surveilleren, maar er gebeurt niets verdachts. Cécile blijft echter aandringen. Op 7 oktober zit zij opnieuw Maigret geduldig op te wachten, maar die heeft geen tijd en geen zin en laat haar die dag ‘in het aquarium’ zitten zonder haar te ontvangen. Als hij zich eindelijk met haar wil bezighouden, is ze echter verdwenen. Voor de commissaris heeft ze een bericht achtergelaten dat er zich een “vreselijk drama heeft afgespeeld”. Maigret begeeft zich ongerust naar het appartement in Bourg-la-Reine en ontdekt dat haar tante Juliette Boynet gewurgd op het bed ligt. Van Cécile is geen spoor. Zij zal diezelfde dag dood worden teruggevonden in een opbergruimte nabij Maigrets bureau. Maigret, verteerd door wroeging, begint zijn onderzoek door alle bewoners en familieleden te ondervragen.
# Georges Simenon/L'auberge aux noyés

L'auberge aux noyés (in het Nederlands vertaald als Herberg het Hellegat) schreef Simenon in Neuilly tijdens de winter 1937-1938, of in Porquerolles in maart 1938. De novelle verscheen eerst in voorpublicatie in het tijdschrift Police-Film/Police-Roman nr. 29 van 11 november 1938. Nadien werd het verhaal opgenomen in de verzamelbundel Les Nouvelles Enquêtes de Maigret die Gallimard in 1944 publiceerde.

## Plot

Commissaris Maigret begeeft zich naar Nemours. Tijdens zijn verblijf aldaar vindt er een merkwaardige gebeurtenis plaats, die hij zal onderzoeken. Op de weg die Nemours verbindt met Montargis, in de buurt van het restaurant L'Auberge aan Noyés, botst een vrachtwagen tegen een auto waardoor die in de rivier Loing wordt gekatapulteerd. De herberg heet eigenlijk Auberge des Pêcheurs, maar iedereen noemt haar "de herberg bij de verdronkenen" vanwege het hoge aantal verdronkenen in de buurt. Wanneer het voertuig uit het water wordt getakeld, is er echter geen spoor van de inzittenden. In de koffer vindt men wel het lijk van een vrouw met doorgesneden keel. Dat er geen inzittenden gevonden zijn, is heel vreemd. De vrachtwagenchauffeur, Joseph Lecoin, getuigt immers dat hij, nadat hij de parkeerde auto had geraakt en deze in de rivier verdween, stemmen om hulp had horen schreeuwen. Een man die op dat ogenblik op een schuit voorbij was gevaren, bevestigt dit. Notaris La Pommeraye vertelt Maigret dat zijn 17-jarige dochter Viviane smoorverliefd is op Jacques Vertbois, de eigenaar van de auto. Beiden zijn nu verdwenen.

## Verfilming

* L'Auberge aux noyés, Franse televisiefilm uit 1989 van de Jean-Paul Sassy, met de acteur Jean Richard die de rol van commissaris Maigret speelt.
# Georges Simenon/La danseuse du Gai-Moulin

La danseuse du Gai-Moulin is een misdaadroman uit de Maigret-reeks die Georges Simenon in september 1931 schreef in een villa in het Normandische plaatsje Ouistreham. Het boek werd bij Fayard uitgebracht in november 1931.

## Samenvatting

In de Luikse nachtclub Le Gai-Moulin brengen twee tieners (Jean Chabot en René Delfosse) de avond door met Adèle Bosquet, met wie ze zitten te flirten. Na sluitingstijd laten ze zich opsluiten in de kelder om de kassa te kunnen plunderen als iedereen weg is. Wanneer ze op het punt staan om hun misdaad te plegen, ontdekken de twee jongens in het donker het lichaam van een man, die zij herkennen als Ephraim Graphopoulos, een klant van de nachtclub.

## Nederlandse vertaling

* De danseres van Le Gai-Moulin, vertaald door Jan Pieter van der Sterre. De Bezige Bij Antwerpen, 2014
# Georges Simenon/Au rendez-vous des Terre-Neuvas

Simenon schreef dit Maigret-verhaal in juli 1931 aan boord van de Ostrogoth, in Morsang-sur-Seine. Het werd gepubliceerd in augustus 1931 bij uitgeverij Fayard. De titel van deze politieroman was afgeleid van de naam van een café aan de kade van Fécamp, "Au Rendez-vous des Terre-Neuvas", waar mensen elkaar ontmoetten.

## Ontstaansgeschiedenis

Simenon kende de Normandische kust goed. In de zomer van 1925 hadden hij en zijn vrouw Tigy hun vakantie doorgebracht in Étretat (Seine-Maritime). Yport en Fécamp lagen daar slechts enkele kilometers vandaan. In 1929 bezocht hij Fécamp en gaf aan de botenbouwer Georges Argentin de opdracht om een boot voor hem te bouwen van 33 voet lang en 13 voet breed, en een motor van 20 pk. Deze boot gaf hij de naam Ostrogoth, waar hij vervolgens twee jaar op doorbracht, samen met Tigy, "Boule" (Henriette Liberge, een 19-jarige vissersdochter die ze als meid en kokkin aanwierven) en zijn hond Olaf. Daardoor was hij goed vertrouwd met Fécamp en de sfeer van de vissersgemeenschap.

## Thema's

Simenon exploreert in deze roman de thema's bezitsdrang, jaloezie en obsessie.

## Personages

* Pierre Le Clinche, zoon van een visser, telegrafist aan boord van de Océan, vrijgezel van 19 jaar
* Marie Léonnec, dochter van groothandelaars, verloofde van Le Clinche, 21 jaar
* Octave Fallut, kapitein van de Océan, 55 jaar, het slachtoffer
* Adèle Noirhomme, prostituee, zijn minnares
* Gaston Buzier, andere minnaar van Adèle

## Plot

Octave Fallut, kapitein van de trawler de "Ocean", wordt in het water gewurgd teruggevonden in de haven van Fécamp. De telegrafist, Le Clinche, die men rond de boot heeft zien sluipen, wordt gearresteerd als verdachte. Maigret wordt van de zaak op de hoogte gebracht door een oude vriend, een leraar te Quimper, die hem vraagt om de onschuld van Le Clinche te bewijzen. Maigret haalt zijn vrouw over om hun vakantie in Normandië in plaats van in de Elzas door te brengen. Ze komen aan in Fécamp (Seine-Maritime), vanwaar treilers vertrekken om in de wateren voor de kust van Newfoundland te gaan vissen.

## Adaptaties voor televisie

* The Log of the Cap Fagnet, Engelse tv-film van Michael Hayes, met Rupert Davies, 1963.
* Maigret en de Kabeljauwvissers, Nederlandse tv-film met Jan Teulings als commissaris Maigret, 1967.
* Au rendez-Vous des Terre-Neuvas, Franse tv-film van Jean-Paul Sassy met Jean Richard in de hoofdrol, uitgezonden op Antenne2 in 1977.

## Nederlandse vertaling

* Maigret en de kabeljauwvissers, Zwarte Beertje 1116, 1967
# Georges Simenon/La Pléiade - Simenons beste romans

Postuum werd Simenons werk gecanoniseerd in de Franse letteren, toen twee delen met eenentwintig romans, waarvan vijf Maigrets, in de "Bibliothèque de la Pléiade" werden opgenomen. La Pléiade verzamelt en publiceert de belangrijkste werken van de Franse literatuur, maar ook uit de wereldliteratuur. Deze 21 romans zijn een goed startpunt voor wie wil kennismaken met Simenons werk:
Le charretier de la Providence (1931), L'affaire Saint-Fiacre (1932), Les fiançailles de M. Hire (1933), Le coup de lune (1933), La maison du canal (1933), L'homme qui regardait passer les trains (1938), Le bourgmestre de Furnes (1939), Les Inconnus dans la maison (1940), La veuve Couderc (1942), Lettre à mon juge (1947), La neige était sale (1948), Les mémoires de Maigret (1951), La mort de Belle (1952), Maigret et l'homme du banc (1953), L'horloger d'Everton (1954), Le président (1958), Le train (1961), Maigret et les braves gens (1962), Les anneaux de Bicêtre (1963), Le petit saint (1965), Le chat (1967).
# Georges Simenon/Bronvermelding

* Alain Bertrand, Georges Simenon: de Maigret aux romans de la destinée
* Encyclopaedia Britannica: "Georges Simenon"
* Georges Simenon, Leven en werk in een ABC, op Cobra.be
* Joan Acocella in The New Yorker, 10 oktober 2011: Crime pays
* Murielle Wenger, Which Maigret to Read First?
* Claude Menguy en Pierre Deligny, The true beginnings of Superintendent Maigret
* Bernard Alavoine, Chronologie de Georges Simenon
* Simenon en numérique
* Toutsimenon
* The official Georges Simenon website (van zijn zoon John Simenon)
* David F. Drake, The Chronology of Maigret's Life and Career
* Ronny De Schepper, Mary-Jo Simenon (1953-1978)
* Barry Forshaw, An Appreciation of Georges Simenon
* Maigret Films & TV
* Maigret Plots
* Michiel Leen in 'Knack', Simenon bewijst dat de roman beter kan zijn dan de film
* Marc Vanesse, Simenon dans la Pléiade des plus grands