OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Programmeren in Go/Defer

Defer is een statement die als functie heeft om de executie van een statement te verplaatsen naar het einde van een functie. De volgorde van executie is LIFO, het laatste statement wordt als eerste uitgevoerd. Dit kan handig zijn om meerdere functies te groeperen, bijvoorbeeld bij IO.
# Programmeren in Go/Goroutines

Programmeurs vinden concurrency vaak lastig. Go heeft het uitvoeren van meerdere code in dezelfde geheugenruimte in de taal ingebouwd om het een stukje makkelijker te maken. Een Goroutine wordt gestart door het sleutelwoord "go".
We kunnen ook een anonieme functie gebruiken.
Buiten dat het geen zin heeft om een aparte Goroutine te openen om naar een console te schrijven is er iets anders: er is helemaal geen garantie dat de Goroutines volledig is uitgevoerd. Daarvoor zijn Channels in het leven geroepen.
# Heraclitus over de natuur/De voorgangers en de onbekwaamheid

Gedetailleerde inhoudsopgave
Het leven van Heraclitus
Het boek van Heraclitus
Inleiding tot de fragmenten
De fragmenten
Het woord, het ene wijze, het universele, het particuliere
De voorgangers en de onbekwaamheid
De methode en de bekwaamheid
De strijd, het zich afzonderende, het sturende en de rechtvaardigheid
De fraaie ordening van het veranderende vuur
De wet
Het goddelijke
De onmondigen en de volwassenen, de goden en de mensen
De wisseling der seizoenen, de wisseling van dag en nacht, de verandering van het weer
De zon als het levengevende
De voeding
Ziekte en genezing
Leven en dood, waken en slapen, de levensloop
De ziel, het gemoed, de verandering in ons
De mensen en de dieren; de landbouw
De arbeid en het menselijke kunstproduct
De godsdienstige mensen
Het onjuiste handelen
Het juiste handelen
Aantekeningen bij de fragmenten
Fragmenten, begrippen en gedachten bij Pseudo-Hippocrates
Andere projecten en externe links :
In weerwil van het gegeven dat het woord en de universele ene wijsheid zo van gewicht zijn, hebben de meeste mensen daar geen oog voor, terwijl zij vasthouden aan hun particuliere meningen. Want velen zijn onbekwaam, zelfs de grote leermeesters der meesten. De mensen zijn de in de conversatie onvermogenden (9) en afwezigen die niet luisteren (10). Zij zijn niet in staat uitspraken te doorgronden (11), zijn afgescheiden van en niet vertrouwd met dat waarmee zij in een ander opzicht toch ook verbonden zijn (12) en denken aan veel dingen niet en leren niets (13). Door hen oogsten de populaire verkondigers die leugens bewaken en daardoor zullen worden bestraft roem (14). De grote massa der mensen vertrouwt op deze leugenachtige en onwetende leermeesters (15), aangezien zij worden misleid door wat voor de hand ligt (16) en hun bevindingen die het resultaat waren van hun onderzoek inadequaat zijn (17). Daarom kunnen wij ons niet op hen beroepen (18). Soms weten zij wel veel, maar dit garandeert nog niet dat zij ook verstand bezitten (19). Een bijzonder geval is Pythagoras, de uitslover, die slechts particuliere wijsheid vormde (20) en die als een geslepen prater verkondigde (21). Het is geboden op te passen voor mensen die in zulke aangelegenheden voorop lopen (22).

## Inhoud van dit hoofdstuk

* De onbekwame mensen
* De onbekwame leermeesters
* Veelweterij en opschepperij
# Heraclitus over de natuur/De wet

Gedetailleerde inhoudsopgave
Het leven van Heraclitus
Het boek van Heraclitus
Inleiding tot de fragmenten
De fragmenten
Het woord, het ene wijze, het universele, het particuliere
De voorgangers en de onbekwaamheid
De methode en de bekwaamheid
De strijd, het zich afzonderende, het sturende en de rechtvaardigheid
De fraaie ordening van het veranderende vuur
De wet
Het goddelijke
De onmondigen en de volwassenen, de goden en de mensen
De wisseling der seizoenen, de wisseling van dag en nacht, de verandering van het weer
De zon als het levengevende
De voeding
Ziekte en genezing
Leven en dood, waken en slapen, de levensloop
De ziel, het gemoed, de verandering in ons
De mensen en de dieren; de landbouw
De arbeid en het menselijke kunstproduct
De godsdienstige mensen
Het onjuiste handelen
Het juiste handelen
Aantekeningen bij de fragmenten
Fragmenten, begrippen en gedachten bij Pseudo-Hippocrates
Andere projecten en externe links :
Aldus is er binnen het gebeuren in de kosmische ordening een strakke wetmatigheid. Dit is immers passend voor een ordening die als een staat wordt bestuurd. Als één gezaghebbende macht, dit kan de god of een man zijn, zijn wil laat gelden, is dit niet onwettig en heeft men zich erin te schikken (75), zo wordt de kosmische staatsordening goed bestuurd. Men behoort ten slotte ook kracht te putten uit zowel de goddelijke als de menselijke wetten, die voor allen gemeenschappelijk zijn en allen daarom verbindt (76).

## Fragmenten hierover

75. Wet is ook: gehoor geven aan de wil van één.
76a. In begrip sprekend is het nodig kracht te putten uit het alles verbindende, zoveel als uit de wet van een stad en veel krachtiger.
76b. Want alle wetten der mensen worden gevoed door één, de goddelijke: deze heeft immers macht voor zover zij wil, en is volkomen sterk genoeg en overwint.
# Heraclitus over de natuur/De zon als het levengevende

Gedetailleerde inhoudsopgave
Het leven van Heraclitus
Het boek van Heraclitus
Inleiding tot de fragmenten
De fragmenten
Het woord, het ene wijze, het universele, het particuliere
De voorgangers en de onbekwaamheid
De methode en de bekwaamheid
De strijd, het zich afzonderende, het sturende en de rechtvaardigheid
De fraaie ordening van het veranderende vuur
De wet
Het goddelijke
De onmondigen en de volwassenen, de goden en de mensen
De wisseling der seizoenen, de wisseling van dag en nacht, de verandering van het weer
De zon als het levengevende
De voeding
Ziekte en genezing
Leven en dood, waken en slapen, de levensloop
De ziel, het gemoed, de verandering in ons
De mensen en de dieren; de landbouw
De arbeid en het menselijke kunstproduct
De godsdienstige mensen
Het onjuiste handelen
Het juiste handelen
Aantekeningen bij de fragmenten
Fragmenten, begrippen en gedachten bij Pseudo-Hippocrates
Andere projecten en externe links :
In de astronomie neemt het hemellichaam van de zon een bijzondere plaats in. Hij schenkt namelijk het levende in de kosmische staatsordening het leven, zodat deze ordening in stand blijft. Dit is mogelijk omdat de zon dag in dag uit weer jong is, doordat hij opnieuw ontvlamt (99). Hij is echter begrensd en zal, omdat de godin van het recht hem anders straf oplegt, die grenzen niet overschrijden (100). Het belang van het hemellichaam is erin gelegen dat hij licht en dag brengt (101). Dit is mogelijk omdat hij zich in zuivere lucht begeeft, dit in tegenstelling tot de maan (102) en de andere sterren, die zich, anders dan de zon, ver weg bevinden (103). De maan bevindt zich niet in de zuivere streek van de zon (104). Dat de zon echter iedere dag weer ontvlamt, vindt zijn oorzaak in het gegeven dat hij uit de zee opduikt, namelijk door te ontvlammen (105 en 106).

## Fragmenten hierover

99. De zon is iedere dag jong.
100. Want de zon is volgens zijn natuur een voet van een mens in breedte, de grenzen zal hij niet te buiten gaan: als hij zijn grenzen overschrijdt, zullen de Erinyen hem achterhalen, de boden van Dikè.
100a. Maar de zon zal de grenzen niet te buiten gaan; maar zo niet, dan plegen de Schrikgodinnen, de boden van Dikè, hem te achterhalen.
101. Als de zon er niet was, zou het nacht zijn.
102. Volgens Heraclitus is het meest stralend de zon: want deze pleegt zich in de meest zuivere lucht te begeven, maar de maan in de troebele, vandaar dat zij ook gedempt schijnt.
103. Het helderst is de vlam van de zon, ook is die het warmst, maar de andere sterren houden zich verder van de aarde af, nabij de aarde is echter de maan.
104. Het zuivere is de streek waar alles wat boven de maan is zich bevindt, dat is ook hetgeen wat Heraclitus leerde.
105. Daarom zeggen lieden die Heraclitizeren dan ook dat uit het drinkbare, dat droog wordt of bevriest, stenen ontstaan en aarde ontstaat, maar dat uit de zee de zon pleegt op te dampen.
106. Maar bij hun ouderdom dooft nu werkelijk het weinige van hen veel eerder uit dan de Heracliteïsche zon, voor zover die niet wederom aangaat.
# Heraclitus over de natuur/De zuivere ziel

Gedetailleerde inhoudsopgave
Het leven van Heraclitus
Het boek van Heraclitus
Inleiding tot de fragmenten
De fragmenten
Het woord, het ene wijze, het universele, het particuliere
De voorgangers en de onbekwaamheid
De methode en de bekwaamheid
De strijd, het zich afzonderende, het sturende en de rechtvaardigheid
De fraaie ordening van het veranderende vuur
De wet
Het goddelijke
De onmondigen en de volwassenen, de goden en de mensen
De wisseling der seizoenen, de wisseling van dag en nacht, de verandering van het weer
De zon als het levengevende
De voeding
Ziekte en genezing
Leven en dood, waken en slapen, de levensloop
De ziel, het gemoed, de verandering in ons
De mensen en de dieren; de landbouw
De arbeid en het menselijke kunstproduct
De godsdienstige mensen
Het onjuiste handelen
Het juiste handelen
Aantekeningen bij de fragmenten
Fragmenten, begrippen en gedachten bij Pseudo-Hippocrates
Andere projecten en externe links :
| (grc) « ψυχαὶ ἀρηίφατοι καθερώτεραι ἢ ἐνὶ νούσοις. » | (nl) « De zielen van op het slagveld gevallenen zijn zuiverder dan die van hen die sterven door ziekten. » |
| (Heraclitus, fragment DK 22 B 136.) ||

# Commentaar
## Zuivere zielen en zuivere handelingen

In tegenstelling tot de mensen die sterven ten gevolge van ziekten, dragen de gesneuvelden door hun dood bij tot de opbouw en instandhouding van de staatsordening. De gesneuvelden hebben daarin zeker niets verkeerd gedaan en door hun goede en reine handelswijze zijn bijgevolg ook hun zielen meest zuiver, daar het handelen uitgaat van de levende en bewegende kracht die aangeduid wordt met het begrip van de ziel. Degenen die sterven door ziekten hebben in hun sterven daarentegen niet bijgedragen aan de instandhouding van de staatsordening en zijn dus nalatig geweest. Dit geldt als een onzuiverheid van het handelen en bijgevolg zijn ook hun zielen minder zuiver dan de gesneuvelden.

## Doxografisch commentaar
### De enige bron

Alleen de Scholia ad Arriani Epicteti dissertationes, IV, 7, 27 (P. LXXI, Schenkl) schrijft het fragment aan Heraclitus toe, zodat er geen tweede bron is waaruit de authenticiteit ervan kan worden afgeleid: Ἡρακλείτου• “ψυχαὶ ἀρηίφατοι κ. τ. λ.” Van Heraclitus: “De zielen van op het slagveld gevallenen etc.”

### Ziekte en onreinheid

* Bij JULIANUS, Oracula chalcidia, 159 (p. 108, ed. Marjercik, 1989) vinden wij de uitspraak in een andere vorm, want hier worden de begrippen “geweld” en “lichaam” ingevoerd: . . . βίῃ ὅτι σῶμα λιπόντων ἀνθρώπων ψυχαὶ κατάρατοι . . . “. . . met geweld, omdat de zielen van deze mensen die het lichaam hebben verlaten de zuiveren zijn.”
** Als deze uitspraak oorspronkelijk was verbonden aan het begrip van ziekte, wordt de suggestie gedaan dat de zielen die het lichaam verlaten door ziekten, in tegenstelling tot zielen die dit doen door geweld, alleen door hun ziekte onzuiver zijn. Immers ziekte kan opgevat zijn als onreinheid. De uitleg van de uitspraak bij de Scholia is wellicht meer Heraclitisch.
# Heraclitus over de natuur/De voeding

Gedetailleerde inhoudsopgave
Het leven van Heraclitus
Het boek van Heraclitus
Inleiding tot de fragmenten
De fragmenten
Het woord, het ene wijze, het universele, het particuliere
De voorgangers en de onbekwaamheid
De methode en de bekwaamheid
De strijd, het zich afzonderende, het sturende en de rechtvaardigheid
De fraaie ordening van het veranderende vuur
De wet
Het goddelijke
De onmondigen en de volwassenen, de goden en de mensen
De wisseling der seizoenen, de wisseling van dag en nacht, de verandering van het weer
De zon als het levengevende
De voeding
Ziekte en genezing
Leven en dood, waken en slapen, de levensloop
De ziel, het gemoed, de verandering in ons
De mensen en de dieren; de landbouw
De arbeid en het menselijke kunstproduct
De godsdienstige mensen
Het onjuiste handelen
Het juiste handelen
Aantekeningen bij de fragmenten
Fragmenten, begrippen en gedachten bij Pseudo-Hippocrates
Andere projecten en externe links :
Zoals de zon alles in de fraaie ordening het leven schenkt, zo zorgt de voeding ervoor dat alles daarin in stand blijft. Niet alle voeding is daarmee echter ook voor alle wezens goed, dit geldt bijvoorbeeld voor zeewater (107). Uiteraard behoort de voeding goed bereid te worden. Zo behoort er in de gerstdrank geroerd te worden, terwijl die wordt bereid, zoals ook in de kosmische ordening alles door bewegingen, wisselingen en wendingen tot stand komt (108).

## Fragmenten hierover

107. Zee: het meest zuivere en meest bezoedelde water, voor vissen drinkbaar en heilzaam, maar voor mensen ondrinkbaar en schadelijk.
108. Maar de gerstdrank, indien niet iemand die schudt, valt uiteen.
# Plato/Socratische dialoog

Leven en werk
Plato en Socrates
De dialogen
Euthyphro
Apologie van Socrates
Crito
Phaedo
Cratylus
Theaetetus
Sofist
Staatsman
Parmenides
Philebus
Symposium
Phaedrus
Alcibiades
Tweede Alcibiades
Hipparchus
Minnaars
Theages
Charmides
Laches
Lysis
Euthydemus
Protagoras
Gorgias
Meno
Hippias Major
Hippias Minor
Ion
Menexenus
Clitophon
Staat
Timaeus
Critias
Minos
Wetten
Epinomis
Brieven
Filosofische ideeën
Platonisme
Ideeënleer
Socratische dialoog
Allegorie van de grot
Plato-commentaren
Plato en Griekse religie
Neoplatonisme
Bronvermelding :
De socratische dialoog (Grieks Σωκρατικὸς λόγος of Σωκρατικὸς διάλογος) is een literair prozagenre, ontwikkeld in Griekenland omstreeks 400 v.Chr. De bekendste voorbeelden zijn de dialogen van Plato en het socratisch werk van Xenophon. Kenmerkend voor het genre zijn de dialoogvorm en de morele en filosofische problemen die de personages bespreken.

## Vorm

De protagonist van elke dialoog, zowel bij Plato als Xenophon, is meestal Socrates, die door middel van een soort ondervraging van zijn gesprekspartner diens inzicht in morele kwesties wil in vraag stellen. Socrates doet zich in de dialogen voor als een eenvoudig man die bekent dat hij weinig kennis bezit. Het maakt deel uit van zijn ironische aanpak om zijn gesprekspartner - die zich gewoonlijk als expert in een bepaald domein voordoet - op den duur te laten inzien dat hij in feite erg verwarde en inconsequente opvattingen heeft. Op die manier probeert Socrates de andere de weg naar de wijsheid te tonen. Een van zijn bekendste uitspraken in dat verband is 'Het niet onderzochte leven is niet waard om te leven.' Deze filosofische ondervraging staat bekend als de 'socratische methode'. In enkele van Plato's werken treedt een ander personage op dan Socrates: in de Wetten is dat een Atheense vreemdeling. Ook bij Xenophon zien we dat Socrates niet altijd de hoofdpersoon is: in zijn 'Hiero' vervult een zekere Simonedes die rol.

## Stilistische verschillen

Plato's dialogen bevatten gewoonlijk alleen de directe woorden van de deelnemers, terwijl Xenophon meer verhalend te werk gaat en de dialogen daarin verwerkt.

## Eerste auteur van socratische dialoog

Volgens een fragment van Aristoteles' geschriften zou een zekere Alexamenes van Teos de eerste zijn geweest die deze vorm gebruikte. Voor de rest weten we eigenlijk niets over deze auteur, dus ook niet of Socrates in zijn dialogen optrad.

## Andere auteurs

Behalve Plato en Xenophon schreven ook de volgende auteurs socratische dialogen: Antisthenes, Aeschines van Sphettos, Phaedo van Elis, Euclides van Megara, Simon de Schoenmaker, Theocritus, Tissaphernes en Aristoteles. Ook van Cicero is bekend dat hij gelijkaardige dialogen schreef in het Latijn over filosofie en retorica, bijvoorbeeld in zijn 'De re publica'.

## Externe link

* Wat is een socratische dialoog?, cultureel weblog
# Plato/Theaetetus

Leven en werk
Plato en Socrates
De dialogen
Euthyphro
Apologie van Socrates
Crito
Phaedo
Cratylus
Theaetetus
Sofist
Staatsman
Parmenides
Philebus
Symposium
Phaedrus
Alcibiades
Tweede Alcibiades
Hipparchus
Minnaars
Theages
Charmides
Laches
Lysis
Euthydemus
Protagoras
Gorgias
Meno
Hippias Major
Hippias Minor
Ion
Menexenus
Clitophon
Staat
Timaeus
Critias
Minos
Wetten
Epinomis
Brieven
Filosofische ideeën
Platonisme
Ideeënleer
Socratische dialoog
Allegorie van de grot
Plato-commentaren
Plato en Griekse religie
Neoplatonisme
Bronvermelding :
In Theaetetus onderneemt Plato de taak om valse theorieën te ontmaskeren. In deze dialoog gaat hij ook dieper in op zijn kennisleer.
De jonge wiskudestudent Theaetetus begint een gesprek met Socrates. Deze vraagt hem wat kennis is. Theaetetus antwoordt door meetkunde te noemen als koningin van de wetenschappen en de kunsten. Socrates zegt dat dit geen antwoord is op zijn vraag. Hij had immers niet gevraagd waaruit kennis bestaat maar wat kennis is. De hele discussie moet dus over kennisleer, epistemologie gaan.
Theaetetus doet een tweede poging. Kennis, zegt hij nu, staat gelijk aan waarneming. Een bekende stelling die van Protagoras komt. Socrates stelt dan voor om werkelijk te onderzoeken wat kennis is. In de loop van het gesprek ontlokt hij aan Theaetetus de bewering dat waarneming gelijk staat aan verschijning, en dat verschijningen heel erg variëren tussen dingen van dezelfde soort. Tezelfdertijd lukt het hem om Theaetetus te laten toegeven dat kennis altijd betrekking moet hebben op iets dat is, en ten tweede op iets dat zeker en onfeilbaar (waar) is.
Als volgende stap toont Socrates aan dat de voorwerpen die onze zintuigen ons 'doorgeven' veranderlijk zijn. Ze worden, maar zijn niet. Dat is precies wat de filosoof Heraclitus met zijn 'panta rei' ook al had gezegd. Maar als ieder zijn eigen opvatting heeft van kennis, omdat ieder op zijn eigen manier de dingen waarneemt, kunnen we nooit akkoord zijn over wat is. Immers: ik kan alleen zeggen: wat ik zie, is waar voor mij, maar dat kan een ander ook, waardoor kennis als waarneming niet onfeilbaar is. En zo, betoogt Socrates, kan ook niet beweerd worden dat de ene mens wijzer is dan de andere. Zei Protagoras immers niet 'De mens is de maat van alle dingen', en dus ook de maat van zijn eigen wijsheid?
Nog een vreemde tegenwerping over waarneming als kennis die Socrates maakt is de volgende: stel dat iemand in het verleden iets heeft gezien en dat dus kent, is het dan niet zo dat hij het nu niet meer kent omdat hij het nu niet meer ziet?
Dan valt hij openlijk Protagoras doctrine van 'de mens is de maat van alle dingen' aan: als dat waar is, zegt Socrates, is het dan niet zo dat ieder mens voor zichzelf kan uitmaken wat waar is? Stel nu dat ik Protagoras leer niet voor waar houd, dan heb ik volgens Protagoras zelf gelijk! Ik ben immers degene die beslist wat waar is en wat niet waar is!
# Plato/Wetten

Leven en werk
Plato en Socrates
De dialogen
Euthyphro
Apologie van Socrates
Crito
Phaedo
Cratylus
Theaetetus
Sofist
Staatsman
Parmenides
Philebus
Symposium
Phaedrus
Alcibiades
Tweede Alcibiades
Hipparchus
Minnaars
Theages
Charmides
Laches
Lysis
Euthydemus
Protagoras
Gorgias
Meno
Hippias Major
Hippias Minor
Ion
Menexenus
Clitophon
Staat
Timaeus
Critias
Minos
Wetten
Epinomis
Brieven
Filosofische ideeën
Platonisme
Ideeënleer
Socratische dialoog
Allegorie van de grot
Plato-commentaren
Plato en Griekse religie
Neoplatonisme
Bronvermelding :
Wetten ("Nomoi"), Plato's laatste en langste dialoog, bestaat uit 12 boeken en behandelt staatsinrichting, wetgeving, opvoeding en staatsgodsdienst.
Het gesprek begint met de vraag over wie de eer moet krijgen voor de opstelling van de wetten van een samenleving. Er wordt gediscussieerd over de ethiek van de overheid en de wet, waardoor het nu een klassieker van de politieke filosofie wordt beschouwd, naast Plato's meer gelezen Politeia (Staat).
Onderzoekers zijn het er in algemeen over eens dat Plato deze dialoog schreef als oudere man, na het fiasco in Syracuse op het eiland Sicilië toen hij gepoogd had filosofische leiding te geven aan de tiran Dionysius II en eindigde in de gevangenis. Op deze gebeurtenissen zinspeelt Plato in de 'Zevende Brief'. 'Wetten' is vooral bijzonder omdat het Plato's enige onbetwiste dialoog is waarin Socrates niet voorkomt.
# Plato/Theages

Leven en werk
Plato en Socrates
De dialogen
Euthyphro
Apologie van Socrates
Crito
Phaedo
Cratylus
Theaetetus
Sofist
Staatsman
Parmenides
Philebus
Symposium
Phaedrus
Alcibiades
Tweede Alcibiades
Hipparchus
Minnaars
Theages
Charmides
Laches
Lysis
Euthydemus
Protagoras
Gorgias
Meno
Hippias Major
Hippias Minor
Ion
Menexenus
Clitophon
Staat
Timaeus
Critias
Minos
Wetten
Epinomis
Brieven
Filosofische ideeën
Platonisme
Ideeënleer
Socratische dialoog
Allegorie van de grot
Plato-commentaren
Plato en Griekse religie
Neoplatonisme
Bronvermelding :
Theages (of: Theagès) is een dialoog van Plato waarin als personages Demodocus, Socrates en Theages optreden. Het thema is de juiste opvoeding, waarbij het sofistische model wordt gecontrasteerd met dat wat de filosoof vooropstelt. Het behoort samen met de dialogen Charmides, Laches en Lysis tot de 'vijfde tetralogie' van Plato's werken.
In de dialoog introduceert Demodocus zijn zoon Theages aan Socrates. Demodokos wil hulp van Socrates in verband met de opvoeding van zijn zoon en vraagt op welke manier deze wijsheid kan vinden (of 'kundig kan worden'). De tekst kan worden verdeeld in twee grote delen. Het eerste deel vergelijkt het socratische met het sofistische politieke vormingsconcept. Het tweede gaat over de socratische daimon, Socrates' innerlijke stem. Het belangrijkste thema is het concept van de socratische onderwijs. Uiteindelijk zal Theages moeten kiezen tussen een sofistisch politieke en filosofische levenswijze.
Ze bespreken ook Socrates' goddelijke innerlijke stem, zijn 'daimon'. Vier afzonderlijke gevallen worden beschreven waarin Socrates een voorteken van de goden ontving. Socrates negeerde telkenmale het advies dat hem werd gegeven, met desastreuze gevolgen. Socrates wordt ook voorgesteld als iemand die beschikt over een goddelijke macht. Deze heeft een magische uitwerking op zijn leerlingen, die echter verdwijnt zodra ze hem verlaten om andere belangen na te streven.
Het is niet geheel zeker of Plato echt de auteur van de Theages is. Indien dat het geval is, speelde hij hier wel erg leentjebuur bij zijn andere dialogen (zoals de Apologie), waarvan heel wat sporen in de Theages zijn terug te vinden.
* ↑ Tetralogie: serie van vier bij elkaar horende werken.
* ↑ In de Oud-Griekse opvatting zijn 'daimons' goede of welwillende bovennatuurlijke wezens die bemiddelen tussen stervelingen en goden, niet helemaal vergelijkbaar dus met ons huidige begrip van (kwaadaardige) demonen.
# Plato/Tweede Alcibiades

Leven en werk
Plato en Socrates
De dialogen
Euthyphro
Apologie van Socrates
Crito
Phaedo
Cratylus
Theaetetus
Sofist
Staatsman
Parmenides
Philebus
Symposium
Phaedrus
Alcibiades
Tweede Alcibiades
Hipparchus
Minnaars
Theages
Charmides
Laches
Lysis
Euthydemus
Protagoras
Gorgias
Meno
Hippias Major
Hippias Minor
Ion
Menexenus
Clitophon
Staat
Timaeus
Critias
Minos
Wetten
Epinomis
Brieven
Filosofische ideeën
Platonisme
Ideeënleer
Socratische dialoog
Allegorie van de grot
Plato-commentaren
Plato en Griekse religie
Neoplatonisme
Bronvermelding :
Over de tweede Alcibiades kunnen we vrij kort zijn: de meeste onderzoekers zijn het erover eens dat het geen dialoog is van de hand van Plato. Het thema van het gesprek tussen Alcibiades en Socrates is het gebed. Socrates probeert aan te tonen dat, vooraleer je een verzoek tot de goden richt, je eerst wijsheid en deugd dient te verwerven.
Socrates ontmoet de jonge Alcibiades terwijl deze aan het bidden is. Hij vraagt hem of hij wel goed heeft nagedacht voor hij begon. Daarna volgt een discussie waarin Socrates aantoont dat mensen handelen en spreken zonder na te denken over wat ze eigenlijk echt weten. In dat opzicht, zegt hij, kun je ze vergelijken met gekken, en de schade die ze veroorzaken is het gevolg van onwetendheid. (Vergelijk met het door Socrates in Hippias Minor uiteengezette ethische standpunt dat hij die opzettelijk kwaad doet beter is dan degene die het onwetend doet).