# Gedichten uit de wereldliteratuur/The Legend of Good Women

Introductie
Nederlandse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Duitse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Engelse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Franse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Italiaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Spaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Dramatische poëzie :
The Legend of Good Women is een lang 14e-eeuws Middelengels gedicht van Geoffrey Chaucer in de vorm van een droomvisioen.

## Datering

Chaucer schreef het onafgewerkte The Legend of Good Women omstreeks 1387, niet lang na Troilus and Criseyde en vóór of gedurende het schrijven van The Canterbury Tales. Het is het derde langste van zijn werken, na The Canterbury Tales en Troilus and Criseyde en het is mogelijk ook het eerste belangrijke werk in het Engels waarin gebruik wordt gemaakt van de jambische pentameter (of het 'decasyllabische couplet'). Chaucer zou deze versvorm later ook aanwenden in The Canterbury Tales.

## Thema

Het thema van een onmogelijke liefde lijkt geïnspireerd te zijn op Ovidius' liefdeskoppel Pyramus en Thisbe uit zijn Metamorphoses. Ook Boccaccio (Amorosa Visione) en Shakespeare (A Midsummer Night's Dream en Romeo and Julia baseerden zich voor hun verhalen op dit thema.

## Tekst

De proloog beschrijft hoe Chaucer wordt berispt door de god van de liefde en zijn koningin Alceste voor zijn werken - zoals Troilus and Criseyde - waarin hij een ongunstig beeld schetst van de vrouw. Zo toont zijn Criseyde zich onstandvastig in de liefde, wat Alceste ertoe brengt van Chaucer een gedicht te eisen waarin hij de lof van de vrouwen zingt en hen roemt om hun deugd en goede daden.
De dichter vertelt, verdeeld over negen hoofdstukken, tien verhalen over deugdzame vrouwen: Cleopatra, Thisbe, Dido, Hypsipyle, Medea, Lucrece, Ariadne, Philomela, Phyllis en Hypermnestra. Het werk heeft een structuur die te vergelijken is met het latere The Monk's Tale en is net als dit verhaal onafgewerkt gebleven. Zo worden in de proloog verscheidene vrouwen genoemd - Esther, Penelope, Marcia Catonis (vrouw van Cato de Jongere), Lavinia, Polyxena en Laodamia - waarvan de verhalen niet worden verteld. Alceste vermeldt ook negentien hofdames in de proloog, wat eveneens wijst op een onvervulde structuur.
Volgens wat John Lydgate in zijn The Fall of Princes zegt, is het bevel dat Alceste aan Chaucer geeft in het gedicht een poëtisch verslag van een feitelijke opdracht die de dichter kreeg. In 1382 kwam Anna van Bohemen naar Engeland om met Richard II te trouwen en Chaucer zou een koninklijke opdracht gekregen hebben voor het maken van een gelegenheidsgedicht. Als dit waar is, zou hij meteen de eerste poet laureate van Engeland geweest zijn. Er wordt ook op gespeculeerd dat Chaucer, die het een vervelende opdracht vond, geen zin meer zou gehad hebben om het gedicht af te maken. Ook wordt gezegd dat Johanna van Kent, de moeder van Richard, model zou gestaan hebben voor het personage Alceste.

## Receptie

De laatste jaren kreeg het werk meer belangstelling dan voordien, bijvoorbeeld in R.W. Franks Chaucer and The Legend of Good Women uit 1972. Het kreeg vooral kritiek omwille van de sterk variërende toon, van komisch en belachelijk naar ernstig en tragisch. In vergelijking met The Canterbury Tales zijn de personages vrij vlak getekend en gelijkaardig. In een van de verhalen uit The Canterbury Tales roemt The Man of Law trouwens dit gedicht, dat hij daar Seintes Legende of Cupide noemt.
De 19e-eeuwse dichter Alfred Tennyson gebruikte het thema van The Legend of Good Women voor zijn eigen gedicht A Dream of Fair Women.

## Externe link

* (en) Chaucers originele tekst op de Engelse Wikisource

## Bronnen

* ↑ Het droomvisioen is een literair genre dat vooral populair was in de klassieke tijd en gedurende de renaissance, waarbij de schrijver vertelt over hoe hij in slaap valt en een symbolische droom krijgt. Voorbeelden hiervan zijn het Franse Droom van de roos en het Engelse Alice Through the Looking Glass.
* 1 2 The Riverside Chaucer, General editor Larry D. Benson, Oxford University Press 2008