# Gedichten uit de wereldliteratuur/Best image of myself, and dearer half

Introductie
Nederlandse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Duitse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Engelse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Franse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Italiaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Spaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Dramatische poëzie :
"Best image of myself, and dearer half"
In Miltons Paradise Lost troost Adam Eva nadat ze ontwaakt is uit een verontrustende droom waarin ze verleid wordt om van de verboden vrucht te proeven (BOOK V, 95-128)

## Het oorspronkelijke fragment

    "Best image of myself, and dearer half,
    The trouble of thy thoughts this night in sleep
    Affects me equally; nor can I like
    This uncouth dream, of evil sprung, I fear;
    Yet evil whence? in thee can harbour none,
    Created pure. But know that in the soul
    Are many lesser faculties, that serve
    Reason as chief; among these Fancy next
    Her office holds; of all external things
    Which the five watchful senses represent,
    She forms imaginations, aery shapes,
    Which Reason, joining or disjoining, frames
    All what we affirm or what deny, and call
    Our knowledge or opinion; then retires
    Into her private cell, when nature rests.
    Oft in her absence mimick Fancy wakes
    To imitate her; but, misjoining shapes,
    Wild work produces oft, and most in dreams;
    Ill matching words and deeds long past or late.
    Some such resemblances, methinks, I find
    Of our last evening's talk, in this thy dream,
    But with addition strange; yet be not sad.
    Evil into the mind of God or Man
    May come and go, so unreproved, and leave
    No spot or blame behind: Which gives me hope
    That what in sleep thou didst abhor to dream,
    Waking thou never will consent to do.
    Be not disheartened then, nor cloud those looks,
    That wont to be more cheerful and serene,
    Than when fair morning first smiles on the world;
    And let us to our fresh employments rise
    Among the groves, the fountains, and the flowers
    That open now their choisest bosomed smells,
    Reserved from night, and kept for thee in store."
          John Milton (ed. 1674)

## Oudste Nederlandse vertaling

(Opmerking: Van Zantens vertaling eerbiedigt wel de versregels in jambische pentameter van Milton, maar voegt in dit fragment 10 extra versregels toe aan Miltons 34 versregels, dit in tegenstelling tot hedendaagse vertalers als Peter Verstegen en Jules Grandgagnage die ook de precieze lengte van het gedicht - in totaal 10.000 versregels - respecteren.)
    "O, schoonste beeld van my, en waardste helft
    De ontroerenis van uw gemoed deez' nacht
    Doet my met u gelyk'lyk aan: Ik weet
    Niet, wat ik van dien ongewoonen droom
    Zal maaken: 'k vrees dat hij uyt kwaad ontstamt.
    Maar kwaad; van waar? Geen kwaad heeft vat op u
    Geschaapen reyn en zuyver. Maar ik moet
    U zeggen, dat in 't Wezen van de Ziel
    Veel mindere Vermoogens zijn, ten dienst
    Der Reeden, dien den hoogsten troon bekleed.
    De Inbeelding onder hen zit naast haar zy,
    En van alle uyterlijke zaaken,
    Die 't Waakzaam vijfzinnental vertoont, vormt zy:
    Verbeeldingen en Weezens in de lucht,
    Die Reeden voegt of scheyd, en teelt, al wat
    We stellen of ontkennen, en dat heet
    Of Kennis, of eene ydle Waan: Zij keert
    In haare cel, wanneer Natuur zich neygt
    Tot rust. 't Gebeurt in haar afweezen veel,
    Dat dweeperyen, naar dien leest geschoeyd
    Haar trachten naa te bootsen, maar meest al
    Niet anders teelen, als gedaanten, niet
    Wel saamgevoegd, en woest bedryf, maar meest
    In droom, nu, woorden zonder slot, dan daân,
    Of lang geleên, of onlangs uytgevoerd.
    Iets, vind ik, dunktme in uwen droom, dat daar
    Na zweemt, uyt onze gistere aavondpraat;
    Iets is 'er by, dat zeldsaam is en vreemd,
    Maar zy gerust: het kwaad kan in 't verstand
    Van God of Mensen koomen, en weêr gaan,
    Niet toegestemd, en laaten vlek noch schul.
    Dat geeft my hoop, dat, daar gy in den slaap
    En droom voor schrikte, in u niet vallen zal,
    Om 't ooyt te doen, wanneer gy waakend zyt.
    Wel, zy dan niet mismoedig: Laat geen wolk
    Uw oog, altyd zoo vriend'lyk en vol glans
    Beneevelen, daar deze Morgenstond
    De Waereld met zyn aangenaam gelaat
    Zoo toelacht: Laat ons, door den slaap verkwikt,
    Opryzen tot ons werk, in 't midden van
    Die Bossen, die Fonteynen, dat Gebloemt,
    Dat nu, door 't streelen van den Dageraad
    Zyn' knop ontsluit met de uytgezochte geur
    Te nacht bewaard, maar eeniglyk voor u."
          Jacobus Van Zanten (1728)

## Hedendaagse vertaling

    "Beeld naar mijn beeld, liefste wederhelft,
    De onrust die vannacht je slaap verstoorde
    kwelt mij evenzeer: die vreemde droom,
    uit kwaad ontsproten, vrees ik, bevalt me niet.
    Maar: vanwaar dat kwaad? In jou, zo zuiver
    geschapen, kan het niet huizen. Weet wel dat
    de ziel ook lagere vermogens heeft,
    die de rede dienen. Daaronder, als tweede,
    zetelt de verbeelding: Van alle uitwendige
    dingen die de vijf zinnen voorstellen
    vormt zij dromen en luchtige gestalten
    die de rede bindt of scheidt, 't gekende
    en ongekende bepaalt, het kennis of mening
    noemt, waarna ze terugkeert naar haar eigen
    eenzame cel als de natuur gaat rusten.
    In haar afwezigheid bootst de verbeelding
    haar graag na, maar zij baart wangestalten
    en in warrig werk, vooral in dromen,
    vermengt zij slecht gepaarde woorden en daden
    van lang of kort geleden. Zo deed jouw droom
    mij denken aan ons avondlijk gesprek,
    hoewel met vreemde inlas. Maar wees niet triest:
    Het kwaad komt en gaat in de geest
    van God en van de mens, maar niet aanvaard
    rest er geen vlek of blaam. Dit geeft me hoop,
    dat wat je in je droom verafschuwde
    je wakend nooit zal willen doen. Wees niet
    mismoedig dus, en versomber niet
    je blik, doorgaans nog blijer en serener
    dan de dageraad die de wereld toelacht.
    Laat ons nu opstaan voor ons nieuwe werk
    tussen de bosjes, de bronnen en de bloemen,
    die nu met geurige knoppen openbloeien,
    's nachts gesloten en voor jou bewaard."
          Jules Grandgagnage (2022)

## Referentie

* ↑ John Milton: Het paradijs verloren