OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Italiaanse renaissance/Trecento

Trecento (Italiaans voor 300, of voor "mille trecento", 1300) verwijst naar de 14e eeuw in de Italiaanse culturele geschiedenis.
Vaak wordt Trecento beschouwd als het begin van de renaissance in de kunstgeschiedenis. Schilders uit het Trecento zijn de Florentijn Giotto di Bondone, evenals schilders van de Siënese School. Deze werd de belangrijkste Italiaanse school van de eeuw, en omvat schilders als Duccio, Simone Martini, Lippo Memmi, Ambrogio Lorenzetti en zijn broer Pietro. Belangrijke beeldhouwers omvatten twee leerlingen van Giovanni Pisano: Arnolfo di Cambio en Tino di Camaino, en Bonino da Campione.
Het Trecento is ook bekend als een tijd van verhoogde literaire activiteit, met schrijvers die in de volkstaal werken in plaats van het Latijn. Dante, Petrarca en Boccaccio zijn de belangrijkste schrijvers van deze periode. Dante schreef zijn beroemde La Divina Commedia (De Goddelijke Komedie), een representatie van het middeleeuwse wereldbeeld, en Petrarca schreef onder invloed van de Provençaalse troubadours prachtige verzen in lyrische stijl.
Voor de muziek betekende het Trecento een periode van sterke activiteit in Italië, gestimuleerd door veelvuldige contacten en uitwisseling met Franse muzikanten en componisten. De nadruk kwam nu meer te liggen op wereldlijke liederen (in het bijzonder liefdeslyriek) en veel van de ons overgeleverde muziek uit die tijd is polyfonisch. Vooral de invloed van de troubadours die naar Italië kwamen vanwege de vervolging van de Albigenzen in de vroege 13e eeuw, was aanzienlijk. Musici van het Trecento zijn de beroemde Francesco Landini, evenals Gherardello da Firenze, Andrea da Firenze, Giovanni da Firenze, Paolo da Firenze (Paolo Tenorista), Donato da Cascia, Niccolò da Perugia, Maestro Piero, Bartolino da Padova, Giovanni da Cascia, en Vincenzo da Rimini.
# Italiaanse renaissance/Venetiaanse School

De Venetiaanse School in de kunst was een school binnen de Italiaanse schilderkunst die ontstond in de 16e eeuw tijdens de Italiaanse renaissance en een tweede bloei kende gedurende de 18e eeuw.
In 16e eeuw werd de Venetiaanse schilderkunst ontwikkeld uit invloeden van de Paduaanse School en Antonello da Messina, die olieverftechniek van de gebroeders Van Eyck introduceerde. Het Venetiaans palet onderscheidt zich van andere Italiaanse scholen door de diepe, warme kleuren die krachtig worden opgebracht. Vroege meesters waren de families Bellini en Vivarini, gevolgd door Giorgione, Titiaan, Tintoretto en Veronese.
In de 18e eeuw beleefde de Venetiaanse schilderkunst een renaissance in de decoratieve schilderkunst van Tiepolo en de panoramische landschappen van analetto en Guardi.

## Belangrijkste vertegenwoordigers

* Battista d'Agnolo
* Marco Antonio Bassetti
* Alessandro Bonvicino
* Antonio Boselli
* Giovanni Bellini (~1425-1433 - 1516)
* Gentile Bellini (~1428 - ~1507)
* Lazzaro Bastiani (1449 - 1512)
* Vittore Carpaccio (~1460 - ~1526)
* Titiaan (1490 - 1576)
* Paris Bordone (1495 - 1570)
* Domenico Fetti (1589 - 1624)
* Atelier van Bassano (famille):
** de vader Jacopo Bassano (1515 - 1592)
** Leandro Bassano (1557 - 1622)
** Francesco Bassano de jonge (1559 - 1592)
** Gerolamo Bassano (1566 - 1621)
** Giovanni Battista Bassano (1553 - 1613)
* Atelier van Vivarini :
** Bartolomeo Vivarini (ca. 1432 - ca.1495)
** Antonio Vivarini (1415 - 1480)
** Alvise Vivarini (ca.1445 - tussen 1503 et 1505)
# Ernest Hemingway/Korte verhalen

* Big Two-Hearted River
* The Killers
* The Snows of Kilimanjaro
* In Our Time (collectie)
* Men Without Women (collectie)
* The Snows of Kilimanjaro and Other Stories (collectie)
* Winner Take Nothing (collectie)
# Ernest Hemingway/Schrijfstijl
## Genres

Hoewel hij vooral bekend werd met zijn romans en korte verhalen, schreef Hemingway in bijna elk genre. Hij begon als journalist voor de Kansas City Star en bleef gedurende zijn hele carrière schrijven voor diverse nieuwsorganisaties. Wat veel lezers niet weten, is dat hij ook gedichten, toneelstukken en creatieve non-fictie schreef over de meest uiteenlopende onderwerpen, zoals stierenvechten, jagen, vissen en schrijven.
Hemingway droeg weliswaar bij aan twee documentaires over de Spaanse Burgeroorlog, maar over het algemeen vermeed hij het genre van het scenario. De adaptatie van zijn werk liet hij over aan andere schrijvers.

## Schrijfstijl

Hemingway streeft in zijn teksten naar soberheid en grote zeggingskracht. Deze manier van compact schrijven vloeide voort uit zijn werk als journalist. Hij ontdoet zijn verhaal van alle franje, en maakt alleen gebruik van langere zinnen om ritme in zijn tekst te brengen.
De ijsbergtheorie (in het Engels: "Iceberg Theory") is de metafoor waarmee Ernest Hemingway zijn schrijfstijl beschreef. Hemingway ontdeed de tekst van zijn verhaal van alles wat afbreuk deed aan de essentie, of wat de lezer zelf zou kunnen achterhalen of gissen. De lezers construeren dus mee het verhaal en vervolledigen het met wat aan de oppervlakte niet zichtbaar is, net als een ijsberg waarvan het grootste stuk aan de blik is onttrokken. De acties en dialogen van de personages moeten duidelijk maken welke spanningen er in het verhaal meespelen hoewel de schrijver het niet expliciet maakt. Hemingway streefde zelf grote soberheid na in zijn schrijven, door adjectieven weg te laten en korte, kernachtige zinnen te maken.
* « Als een schrijver van proza voldoende afweet van wat hij schrijft, kan hij dingen weglaten, en de lezer zal dan - gesteld dat de schrijver waarachtig schrijft - die dingen zo kunnen aanvoelen alsof de schrijver het hem allemaal had uitgelegd. De waardigheid van de beweging van een ijsberg is te danken aan het feit dat hij slechts een achtste boven water steekt. (uit "Death in the Afternoon") »
# Ernest Hemingway/The Dangerous Summer

The Dangerous Summer is een essay van Ernest Hemingway, postuum gepubliceerd in 1985 en geschreven in 1959 en 1960. Het boek beschrijft de rivaliteit tussen twee Spaanse stierenvechters, Luis Miguel Dominguín en zijn zwager Antonio Ordóñez, tijdens de "gevaarlijke zomer" van 1959.
The Dangerous Summer is een bewerkte versie van een manuscript van 75.000 woorden dat Hemingway tussen oktober 1959 en mei 1960 schreef in opdracht van Life Magazine. Hemingway belde zijn vriend Will Lang Jr. om naar Spanje te komen om het verhaal aan Life Magazine te bezorgen. Het boek werd geredigeerd op basis van het originele manuscript door de redacteur van Charles Scribner's Sons. Een uittreksel van 30.000 woorden uit het manuscript werd in september 1960 in drie opeenvolgende afleveringen in Life gepubliceerd.
# Ernest Hemingway/The Garden of Eden

The Garden of Eden (De tuin van Eden), gepubliceerd in 1986, is de tweede postuum uitgebrachte roman van Ernest Hemingway. Hemingway begon aan het manuscript in 1946 en bleeft er 15 jaar aan verder werken. In die periode schreef hij ook The Old Man and the Sea, The Dangerous Summer, A Moveable Feast, en Islands in the Stream.

## Verhaal

Het verhaal draait om drie hoofdpersonen: de Amerikaanse schrijver David Bourne, zijn bruid Catherine, en Marita, een meisje dat ze ontmoeten op hun huwelijksreis. In de loop van het verhaal wordt David zich er langzaam van bewust dat Catherine geestesziek is. Ze begint zich vreemd te gedragen en vraagt hem dingen die hij nooit van zijn lieflijke bruid zou verwachten. Aanvankelijk proberen ze dit voor de buitenwereld te verbergen, tot ze een vrouw ontmoeten op wie zie beiden verliefd worden. De relatie tussen David, Catherine en Marita heeft ​​een zekere gelijkenis met de relatie tussen Hemingway, zijn eerste vrouw Hadley en zijn tweede vrouw Pauline, een driehoeksverhouding die hij afbeeldde in A Moveable Feast: in dit verhaal beschrijft Hemingway hoe een ongehuwde jonge vrouw eerst de beste vriendin wordt van een gehuwde vrouw, van wie ze nadien de echtgenoot inpalmt.

## Belangrijkste thema's

* Seksuele identiteit: er wordt gesuggereerd dat ons gevoel een man of vrouw te zijn niet zo vastligt als we wel zouden willen denken en dat we kunnen kiezen om die aspecten van onszelf te benadrukken die meer tot het andere geslacht behoren. Zo heeft Catherine de mogelijkheid om te kiezen om "Peter" te worden, David kan ervoor kiezen om een vrouwelijke rol te spelen, en Marita kan genieten van hen beiden. Met zijn drieën zijn ze geïnteresseerd in seksuele experimenten.
* Verraad: nog tijdens zijn huwelijksreis heeft David zijn geliefde al emotioneel verlaten: "His heart said goodbye Catherine goodbye my lovely girl goodbye and good luck and goodbye", en Catherine van haar kant verbrandt Davids manuscript; Marita heeft eerst een relatie met Catherine en verraadt haar dan met David, die ze opstookt om een oplossing te zoeken voor de volgens haar geestezieke Catherine. David zelf verlaat Catherine voor Marita uit wraak voor het vernietigen van zijn manuscript.
# Ernest Hemingway/Men Without Women

Men Without Women (1927) is de tweede verzameling van korte verhalen geschreven door Hemingway.
Het boek bestaat uit veertien verhalen, waarvan tien reeds eerder werden gepubliceerd in tijdschriften. De thema's van de verhalen zijn onder meer stierenvechten, ontrouw, echtscheiding en dood. "The Killers", "Hills Like White Elephants" en "In Another Country" worden tot Hemingways beste werk gerekend. Men Without Women werd gepubliceerd in oktober 1927 met een eerste oplage van ongeveer 7600 exemplaren van twee dollar.

## Inhoud

* "The Undefeated"
* "In Another Country"
* "Hills Like White Elephants"
* "The Killers"
* "Che Ti Dice La Patria?"
* "Fifty Grand"
* "A Simple Enquiry"
* "Ten Indians"
* "A Canary for One"
* "An Alpine Idyll"
* "A Pursuit Race"
* "Today is Friday"
* "Banal Story"
* "Now I Lay Me"
# Ernest Hemingway/Prijzen en onderscheidingen
## Prijzen en onderscheidingen

Tijdens zijn leven werd Hemingway bekroond met:
* Medaglia d'Argento (Zilveren Medaille van Militaire Verdienste, Italië) in de Eerste Wereldoorlog
* Bronze Star (als oorlogscorrespondent in de Tweede Wereldoorlog, VS) in 1947
* Pulitzerprijs in 1953 (voor The Old Man and the Sea, VS)
* American Academy of Arts and Letters Award of Merit in 1954
* Nobelprijs voor Literatuur in 1954
# Ernest Hemingway/Romans

* (1926) The Torrents of Spring
* (1926) The Sun Also Rises
* (1929) A Farewell to Arms
* (1937) To Have and Have Not
* (1940) For Whom the Bell Tolls
* (1950) Across the River and into the Trees
* (1952) The Old Man and the Sea
* (1970) Islands in the Stream
* (1986) The Garden of Eden
* (1999) True at First Light
# Ernest Hemingway/Non-fictie

* (1932) Death in the Afternoon
* (1935) Green Hills of Africa
* (1962) Hemingway, The Wild Years
* (1964) A Moveable Feast
* (1967) By-Line: Ernest Hemingway
* (1970) Ernest Hemingway: Cub Reporter
* (1985) The Dangerous Summer
* (1985) Dateline: Toronto
* (2005) Under Kilimanjaro
# Franse literatuurgeschiedenis/Franse Nobelprijswinnaars literatuur

De Nobelprijs voor Literatuur werd voor het eerst toegekend in 1901.
| # | Jaar | Auteur | # | Jaar | Auteur | # | Jaar | Auteur |
| 1 | 1901 | Sully Prudhomme | 2 | 1904 | Frédéric Mistral | 3 | 1915 | Romain Rolland |
| 4 | 1921 | Anatole France | 5 | 1927 | Henri Bergson | 6 | 1937 | Roger Martin du Gard |
| 7 | 1947 | André Gide | 8 | 1952 | François Mauriac | 9 | 1957 | Albert Camus |
| 10 | 1960 | Saint-John Perse | 11 | 1964 | Jean-Paul Sartre (geweigerd) | 12 | 1985 | Claude Simon |
| 13 | 2000 | Gao Xingjian | 14 | 2008 | Jean-Marie Le Clézio | 15 | 2014 | Patrick Modiano |
# Franse literatuurgeschiedenis/Franse literatuur in de 17e eeuw

De zeventiende eeuw is voor de Franse taal en literatuur een belangrijke eeuw. Het classicisme was ontstaan als reactie op de barokke literatuur en voerde, onder het bewind van Lodewijk XIV, de boventoon in de tweede helft van deze eeuw. Het aan strenge regels gebonden classicistische theater leverde hoogtepunten op met de komedies van Molière en de tragedies van Corneille en Racine, en François de Malherbes poëzie oefende een grote invloed uit op de Franse literatuur. Daarnaast werden echter ook meesterwerken in andere genres geproduceerd, zoals de fabels van Jean de La Fontaine. In deze periode verschenen eveneens romans in verschillende genres: de verfijnde romans précieux van Madeleine de Scudéry, komische vertellingen (l’histoire comique) van Cyrano de Bergerac en anderen. Ook verschenen de eerste psychologische romans, zoals La Princesse de Clèves uit 1678 van Madame de La Fayette. In deze periode werd er naast classicistische nog steeds barokke poëzie gepubliceerd.
De twee dominante, elkaar bestrijdende literaire stromingen van de 17e eeuw waren de barok en het classicisme, hoewel deze twee benaderingen ook in het werk van dezelfde auteur konden voorkomen. Het is dus wat te eenvoudig om te stellen dat de literaire scheppingen van de eerste helft van de eeuw barok waren en die van de tweede helft classicistisch.
# Franse literatuurgeschiedenis/Franse literatuur in de 19e eeuw

De Franse literatuur van de negentiende eeuw is een periode in de literatuurgeschiedenis van Frankrijk die wordt begrensd door twee belangrijke jaartallen: 1799 en 1899. In 1799 pleegde Napoleon Bonaparte een staatsgreep en stelde het Consulaat in, waarmee een einde kwam aan de revolutionaire periode. De afsluiting van deze literaire periode wordt gemarkeerd door 1899, toen er een oplossing in zicht kwam voor de spanningen rond de Dreyfusaffaire en de dreiging van het boulangisme, en na al deze politieke onrust de waarden van de Derde Franse Republiek konden worden opgelegd.
De negentiende eeuw was waarschijnlijk de periode in Frankrijk met de meeste verschillende politieke regimes. De Honderd Dagen van 1815 niet meegerekend, waren dit respectievelijk het Consulaat, het Eerste Franse Keizerrijk, Restauratie, Julimonarchie, Tweede Franse Republiek, Tweede Franse Keizerrijk en Derde Franse Republiek. Midden deze turbulente ontwikkelingen ontstonden opvallende literaire stromingen die alle kunsten beïnvloedden, zoals romantiek, realisme, naturalisme en symbolisme. Sommige auteurs zoals Flaubert of Maupassant plaatsten zichzelf overigens liever buiten een specifieke beweging.
Er was in deze eeuw een enorme literaire en artistieke bedrijvigheid op elk vlak. Met name op gebied van poëzie met onder meer Lamartine, Vigny, Musset, Hugo, Baudelaire, Rimbaud, Verlaine, Mallarmé, en op het gebied van de novelle en romans schitterden Stendhal, Balzac, Dumas, Hugo, Flaubert, Zola, Maupassant, Verne en anderen. Het theater speelde in deze periode een minder markante rol met dramaturgen als Musset, Hugo en Edmond Rostand.
De negentiende-eeuwse Franse literatuur produceerde talrijke meesterwerken en was voor Frankrijk een gouden eeuw voor poëzie en romantiek.
# Franse literatuurgeschiedenis/Heptamerone

De Heptamerone is een verzameling van 72 korte verhalen in het Frans, geschreven door Margaretha van Navarra (1492-1549), en postuum gepubliceerd in 1558. De Heptamerone vertelt het verhaal van vijf mannen en vijf vrouwen die begin jaren 1500 door overstromingen afgesneden worden van de rest van de wereld en hun toevlucht zoeken in een abdij, hoog in de Pyreneeën. Ze moeten wachten tot de brug is gerepareerd en beginnen elkaar - geïnspireerd door Boccaccio's Decamerone - om de tijd te doden op een beschaafde manier elke dag een verhaal te vertellen.

## Raamvertelling

Margaretha van Navarra construeerde de Heptamerone in de vorm van een raamvertelling en inspireerde zich daarbij op de Decamerone van Giovanni Boccaccio. Het was haar bedoeling om net als in Boccaccio's werk honderd verhalen in tien dagen te vertellen, maar bij haar dood had ze pas het tweede verhaal van de achtste dag afgerond. Veel van de verhalen gaan over liefde, lust, ontrouw en romantiek.

## Inhoud en vergelijking met de Decamerone

De Decamerone begint met een ontroerend verslag van de pest ('de zwarte dood') die Florence treft in 1348. Om aan een gewisse dood te ontsnappen, trekken zeven dames en drie jongelingen zich terug op het platteland om elkaar verhalen te vertellen die door hun schertsende en losbandige toon sterk contrasteren met de ellende in de stad.
In de Heptamerone is het een overstroming die reizigers belet terug te keren naar hun huizen: het land is overstroomd, veel reizigers verdrinken, of worden aangevallen door beren en rovers. Degenen die deze gevaren hebben overleefd, worden herenigd in de abdij van Notre Dame de Sarrance, waar ze zich beraden over wat hen te doen staat. De rivier Gave in de Pyreneeën is niet te doorwaden en de bruggen werden meegesleurd met de stroming. Om er een te herstellen duurt het tien of twaalf dagen.
In de proloog van L’Heptaméron vragen de gestrande reizigers aan de vrome Oisille op welke manier ze zich de komende dagen het best kunnen bezighouden. Oisille antwoordt dat ze in tijden van verveling en verdriet veel troost vindt in "la lecture des sainctes lettres", de Schrift leest en God contempleert. De anderen vinden dit echter niet zo geschikt voor hen, omdat ze jong zijn en behoefte hebben aan plezier en afleiding. Uiteindelijk besluiten ze om elke ochtend voor een uur samen te komen in Oisilles kamer om naar haar Bijbelse lessen te luisteren, en de middagen door te brengen in een prachtig weiland, waar ze elkaar verhalen zullen vertellen.
# Franse literatuurgeschiedenis/Franse literatuur in de 18e eeuw

Met Franse literatuur uit de 18e eeuw bedoelt men doorgaans literatuur die is geschreven tussen 1715 - het jaar van de dood van koning Lodewijk XIV van Frankrijk - en 1798 - het jaar van de staatsgreep van Bonaparte die het Consulaat aan de macht bracht, de Franse Revolutie beëindigde, en het moderne tijdperk van de Franse geschiedenis inluidde. In deze eeuw van enorme economische, sociale, intellectuele en politieke transformaties ontstonden twee belangrijke en sterk van elkaar verschillende stromingen: die van de Verlichting van de philosophes, en die van de Romantiek. De eerste werd gekenmerkt door geloof in de rede en vooruitgang, de tweede benadrukte het belang van emotie in het leven en de kunst.
De schrijvers van het 18e-eeuwse Frankrijk ware kritisch, sceptisch en innovatief, en hun ideeën over vrijheid, tolerantie, humanitarisme, gelijkheid en vooruitgang werden ook de idealen van de moderne westerse democratie. Die nieuwe ideeën vindt men met name terug bij Montesquieu (Lettres persanes uit 1721), Voltaire (filosofische romans als Zadig uit 1747 of Candide uit 1759), Diderot en Rousseau. Deze laatste schreef ook romans, net als Prévost, Bernardin de Saint-Pierre, Laclos of Sade. In het Franse theater uit deze periode lieten vooral Marivaux en Beaumarchais zich gelden.
# Franse literatuurgeschiedenis/Jean-Jacques Rousseau

Jean-Jacques Rousseau, geboren op 28 juni 1712 in Genève en gestorven op 2 juli 1778 in Ermenonville, was een schrijver, filosoof en musicus. Zijn politieke filosofie beïnvloedde de ontwikkeling van de Verlichting in heel Europa, evenals aspecten van de Franse Revolutie en de ontwikkeling van moderne politieke en educatieve ideeën.
Reeds op jonge leeftijd werd hij wees en werd zijn leven gekenmerkt door een zwervend bestaan. Hoewel zijn boeken en brieven sinds 1749 zeer succesvol zijn geweest, kwamen ze ook in conflict met de Katholieke Kerk en het stadbestuur van Genève, waardoor hij gedwongen werd vaak te verhuizen. Na zijn dood werd zijn lichaam in 1794 overgebracht naar het Pantheon van Parijs.

## Literatuur

Jean-Jacques Rousseau oogstte veel bijval met zijn briefroman Julie ou la Nouvelle Héloïse uit 1761, een van de grootste literaire successen van de achttiende eeuw. Dit werk was belangrijk voor de ontwikkeling van preromantsche en romantische fictie. Zijn Émile ou de l'éducation uit 1762 is een educatieve verhandeling over de plaats van het individu in de samenleving. Rousseaus postuum gepubliceerde Confessions uit 1769 was een van de eerste moderne autobiografieën, en ook het onvoltooide Rêveries du promeneur solitaire (1776-1778) was met zijn focus op subjectiviteit en introspectie een voorafspiegeling van het moderne schrijven.

## Politieke filosofie

Rousseaus politieke filosofie is gebaseerd op het idee dat de mens van nature goed is en dat het de maatschappij is die hem corrumpeert. Onder 'van nature goed' begrijpt Rousseau dat de mens in zijn natuurlijke staat weinig verlangens heeft, zodat hij weliswaar wild, maar niet slecht is. Het zijn de interacties met andere individuen die de mens 'slecht' maken en leiden tot grotere ongelijkheden. Om zijn ​​natuurlijke goedheid te herwinnen, moet de mens zijn toevlucht nemen tot de kunstgreep van het sociale contract dat moet worden beheerst door wetten die zijn afgeleid van de algemene wil van het volk (la volonté générale) . In tegenstelling tot wat Diderot bijvoorbeeld denkt, is voor Rousseau de algemene wil niet universeel, maar eigen aan een bepaald soort staat, aan een bepaald politiek bestel. Rousseau is de eerste die als politiek filosoof soevereiniteit aan het volk verleent. Men kan zeggen dat hij een van de bedenkers van de moderne democratie is, zelfs wanneer hij wel sympathie toont voor wat hij een 'electieve aristocratie' of een 'gematigde regering' noemt.
# Kookboek/Aardappelpannenkoekje

Het aardappelpannenkoekje is een vegetarisch gerecht gemaakt van aardappelen. Het heeft enige gelijkenis met Röstikoeken.
Aardappelpannenkoekjes zijn vooral bekend in de Duitse, Oostenrijkse, Poolse, Tsjechische, Oekraïense en Jiddische keuken. In Duitsland heeft het gerecht diverse namen, waaronder Reibekuchen en Kartoffelpuffer. In de Joodse keuken heten ze Latkes of Latkas en worden ze gegeten tijdens het Chanoekafeest. In Polen zijn placki ziemniaczane algemeen verkrijgbaar als fastfood en in milkbars. En in Zuid-Limburg zijn ze bekend onder de naam reifkoeken en worden daar vaak ook in snackbars verkocht.

## Ingrediënten

* 8 grote aardappels
* 2 uien
* 2 eieren
* 4 eetlepels bloem
* marjolein
* peterselie
* peper en zout
* zonnebloemolie
Tips:
* Tot sliertjes geraspte aardappels geven een krokanter, maar vetter resultaat dan fijngeraspte aardappelen.
* Tijdens het bakken de lepel in het midden van de pulp leggen en regelmatig het overtollige vocht wegscheppen.
* Een lepel toegevoegde room maakt de koekjes luchtig.
* Voor een eenvoudiger recept de marjolein, peterselie en eventueel de uien weglaten.
* Je kunt ze ook kort aanbakken, laten afkoelen en bewaren in de koeling. Later kun je ze dan kort in het frituurvet gooien om ze dan te serveren als snack.

## Bereiding

* Schil de aardappelen en rasp ze.
* Snipper de uien.
* Met een mixer de eieren en de bloem goed erdoorheen mengen. Peper, zout en kruiden toevoegen.
* Laat de olie (laagje van circa 0.5 cm) in een koekenpan heet worden.
* Met een opscheplepel 4 of 5 koekjes van 10 cm doorsnee in de pan leggen. Beiden kanten bruin bakken. Daarna op een bord met keukenpapier leggen om overtollig vet te verwijderen.
Krokant serveren als hapje of op brood.
* De ingrediënten
* Aardappels schillen
* Aardappels raspen
* Ei, bloem en peper en zout toevoegen
* Bakken in zonnebloemolie
* Opgediend