# Gedichten uit de wereldliteratuur/Nel mezzo del cammin di nostra vita

Introductie
Nederlandse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Duitse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Engelse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Franse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Italiaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Spaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Dramatische poëzie :
Nel mezzo del cammin di nostra vita ("In het midden van onze levensweg") is het eerste vers van Dante Alighieri's Inferno ("Hel") in zijn Goddelijke Komedie. Het hier opgenomen fragment uit Canto I ("Zang I") gaat over het gevaar dat de ziel bedreigt wanneer wordt afgeweken van de juiste levensweg en de mens in een 'donker woud' terechtkomt:
De hier opgenomen vertalingen, fragmenten uit Dantes Inferno, Canto 1, zijn van de hand van:

## Vertaling van C. Kops (1929)

    Juist midden op de reistocht van ons leven
    zag ik mij in 'n donker woud verloren,
    daar ik van 't goede pad was afgeweken.
    Helaas, hoe 't was dat woud, valt zwaar te zeggen.
    Zo wild was 't en zo woest, zo dicht en donker,
    dat in mijn dromen de angsten vaak herleven.
    Ja, zelfs de dood kan haast niet erger wezen.
    Maar om van 't daar gevonden heil te spreken,
    zal 'k ook verhalen, wat ik eerst aanschouwde.
    Ik weet niet meer, hoe ik er binnendoolde;
    zo had de slaap mij in dat uur vermeesterd,
    toen ik de ware weg de rug toekeerde.
    Maar bij de voet eens heuvels aangekomen,
    daar waar het uiterste einde was der delling
    die mij van angst het hart had saamgewrongen,
    blikte ik omhoog zag en zag des heuvels schouders
    reeds met de stralen dier Planeet
    omhangen, die ieder veilig leidt langs alle wegen.
    Toen werd de vrees toch wel 'n weinig stiller,
    die eerst gewoed had op de zee mijns harten
    de nacht, die ik doorwaakte in zulk 'n lijden.
    En evenals de man, die buiten adem
    vanuit de diepe zee aan land geworsteld,
    zich omkeert en dan tuurt naar 't wilde water,
    zo keerde zich mijn geest, die steeds nog vluchtte,
    weer achterwaarts, om naar het woud te staren,
    waaruit geen ziel ooit levend wist te ontkomen.

## Vertaling Jules Grandgagnage (2020)

    Halverwege onze levensreis
    bevond ik me in een somber woud,
    want ik was afgedwaald van het rechte pad.
    Ach, hoe zwaar valt het me te zeggen
    hoe het was, dit ruwe en machtige woud
    waarvan de heugenis mijn angst weer voedt!
    Het was zo bitter, schier aan de dood gelijk
    doch wegens 't goede dat ik trof
    zal ik ook daarover spreken.
    Ik weet niet meer hoe ik daar kwam:
    zo vol van slaap was ik
    toen ik de ware weg verliet.
    Maar aan de voet van de heuvel gekomen,
    aan het einde van de vallei,
    vervulde mijn hart zich met vrees.
    Ik keek omhoog en zag zijn schouders
    reeds gekleed in de stralen van de planeet
    die anderen leidt naar alle rechte wegen.
    Pas toen kwam de kolkende poel in mijn hart
    tot bedaren, na alles wat ik die nacht
    zo jammerlijk had ervaren.
    En zoals hij, die amechtig hijgend,
    door de zee op de oever aangespoeld
    zich naar 't verraderlijk water keert en staart,
    Zo deed mijn ziel, nog immer vluchtende:
    Zij keerde zich weer naar de passage
    die nooit voorheen een levende had doorgelaten.

## Originele tekst van Dante

    Nel mezzo del cammin di nostra vita
    mi ritrovai per una selva oscura
    ché la diritta via era smarrita.
    Ahi quanto a dir qual era è cosa dura
    esta selva selvaggia e aspra e forte
    che nel pensier rinova la paura!
    Tant'è amara che poco è più morte;
    ma per trattar del ben ch'i' vi trovai,
    dirò de l'altre cose ch'i' v'ho scorte.
    Io non so ben ridir com'i' v'intrai,
    tant'era pien di sonno a quel punto
    che la verace via abbandonai.
    Ma poi ch'i' fui al piè d'un colle giunto,
    là dove terminava quella valle
    che m'avea di paura il cor compunto,
    guardai in alto, e vidi le sue spalle
    vestite già de' raggi del pianeta
    che mena dritto altrui per ogne calle.
    Allor fu la paura un poco queta,
    che nel lago del cor m’era durata
    la notte ch’i’ passai con tanta pieta.
    E come quei che con lena affannata,
    uscito fuor del pelago a la riva,
    si volge a l’acqua perigliosa e guata,
    così l’animo mio, ch’ancor fuggiva,
    si volse a retro a rimirar lo passo
    che non lasciò già mai persona viva.

## Bronnen

* ↑ Vertaling van C. Kops' Goddelijke komedie' op Dbnl
* ↑ Vertaling van Jules Grandgagnage op 'Vertaalde gedichten' (onder CC BY-SA)