OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Magie/Oudheid

Introductie
Definitie
Geschiedenis
Oudheid
Klassieke oudheid
Middeleeuwen
Renaissance
Moderne tijd
Niet-westerse culturen
Theorievorming
Principes van de magie
Rol van de magie
Magie, ritueel en religie
Waarzeggerij
Occultisme
Bronvermelding
Links :
In de Codex Hammurabi (1780 v.Chr., een van de oudste tot dusver gevonden wetboeken) worden godsoordelen (meer bepaald de waterproef) voorgeschreven bij de rechtszaken over tovenarij.
# Magie/Definitie

Introductie
Definitie
Geschiedenis
Oudheid
Klassieke oudheid
Middeleeuwen
Renaissance
Moderne tijd
Niet-westerse culturen
Theorievorming
Principes van de magie
Rol van de magie
Magie, ritueel en religie
Waarzeggerij
Occultisme
Bronvermelding
Links :

## Definitie

Een algemeen geldige definitie geven van het begrip magie is niet mogelijk. De westerse opvatting van magie plaatst het tegenover religie en wetenschap, maar daar is vooral vanuit antropologische hoek veel kritiek op gekomen. Met name de geldigheid van het westers evolutief magie-religie-wetenschap-paradigma waarbij beschavingen verschillende fasen doorlopen tot ze het hoogste niveau van het wetenschap-model bereiken, wordt nu ter discussie gesteld. Het was James Frazer die in The Golden Bough (1890) magie, religie en wetenschap in een evolutionair schema bracht. Magie ging daarin vooraf aan religie omdat het volgens Frazer logisch eenvoudiger was. Zijn grootse theorie ging echter uit van een foute vooronderstelling, namelijk dat de Australische Aboriginals voorbeelden waren van 'primitieve' mensen die geloofden in magie, maar niet in religie.
De visie dat er onderscheid diende te worden gemaakt tussen de categorieën religie en magie, zoals verdedigd door 19e-eeuwse antropologen, werd reeds in 1900 aangevochten door R.R. Marett, en vijftig jaar later ging Claude Lévi-Strauss nog een stapje verder door te stellen dat magie bij analyse van gemeenschappen niet gereïficeerd mocht worden als aparte categorie naast religie en wetenschap (La Pensée sauvage, 1962)
Zie ook: Magie, ritueel en religie
# Magie/Links

Introductie
Definitie
Geschiedenis
Oudheid
Klassieke oudheid
Middeleeuwen
Renaissance
Moderne tijd
Niet-westerse culturen
Theorievorming
Principes van de magie
Rol van de magie
Magie, ritueel en religie
Waarzeggerij
Occultisme
Bronvermelding
Links :

## Links

* De Magische Mens
# Magie/Middeleeuwen

Introductie
Definitie
Geschiedenis
Oudheid
Klassieke oudheid
Middeleeuwen
Renaissance
Moderne tijd
Niet-westerse culturen
Theorievorming
Principes van de magie
Rol van de magie
Magie, ritueel en religie
Waarzeggerij
Occultisme
Bronvermelding
Links :
In 1320 schreef de inquisiteur Bernardo Gui een standaardafzwering voor iedereen die schuldig bevonden was aan het actief deelnemen aan magische handelingen (of dat had bekend). In die tijden werd een ketter door kerk en staat gelijkgesteld aan een beoefenaar van magie. Paus Eugenius IV vaardigde een bul uit waarin hij schreef dat mensen die verschillende vormen van magie beoefenden moesten worden gearresteerd en volgens het canonieke recht berecht moesten worden. Indien nodig moest de hulp van de seculiere overheid ingeroepen worden.
# Magie/Klassieke oudheid

Introductie
Definitie
Geschiedenis
Oudheid
Klassieke oudheid
Middeleeuwen
Renaissance
Moderne tijd
Niet-westerse culturen
Theorievorming
Principes van de magie
Rol van de magie
Magie, ritueel en religie
Waarzeggerij
Occultisme
Bronvermelding
Links :
Al sinds de Grieks-Romeinse tijd was magie een gespreksonderwerp in intellectuele kringen (de Grieks-Romeinse wetteksten maken duidelijk verschil tussen de magie goedgekeurd door de staat - zoals orakels en vogelvoorspelling - en de magie van het volk, soms meegebracht door slaven en buitenlanders). In de Codex Theodosianus, vele wetteksten verzameld door een commissie in opdracht van Theodosius II, werd het raadplegen van een magiër verboden en magiebeoefenaars kregen de doodstraf opgelegd.
# Magie/Magie, ritueel en religie

Introductie
Definitie
Geschiedenis
Oudheid
Klassieke oudheid
Middeleeuwen
Renaissance
Moderne tijd
Niet-westerse culturen
Theorievorming
Principes van de magie
Rol van de magie
Magie, ritueel en religie
Waarzeggerij
Occultisme
Bronvermelding
Links :

## Magie, ritueel en religie

Vanuit een niet-theïstisch standpunt lijken veel religieuze rituelen en overtuigingen erg op, of zijn identiek aan magische opvattingen. Zo zijn gebed en een magische incantatie te beschouwen als een vorm van beroep doen op een bovennatuurlijke kracht. Deze god of dit wezen wordt dan gevraagd om te interveniëren ten behoeve van de persoon die het gebed formuleert. Theoretisch is het verschil dat een gebed van een gelovige gericht is aan een godheid met een onafhankelijke wil (die al dan niet het verzoek kan inwilligen), terwijl dit bij magie anders is.
Magie wordt geacht effectief te zijn:
* door uitvoering van de magische handeling zelf
* door de kracht van de wil van de magiër
* doordat de magiër gelooft dat hij wezens uit de geestenwereld kan bevelen.
Als een gebed in een religie niet helpt, dan betekent dat in de praktijk dat de god verkozen heeft om niet in te grijpen. Als magie faalt, dan ligt dit aan een fout in de magische procedure zelf. Vandaar dat magische rituelen exact geformuleerd moeten worden en minder ex-tempore zijn.
# Magie/Bronvermelding

Introductie
Definitie
Geschiedenis
Oudheid
Klassieke oudheid
Middeleeuwen
Renaissance
Moderne tijd
Niet-westerse culturen
Theorievorming
Principes van de magie
Rol van de magie
Magie, ritueel en religie
Waarzeggerij
Occultisme
Bronvermelding
Links :

## Bronnen en referenties

* Magic and Superstition in Europe, Michael D. Bailey
* The Golden Bough, a study in magic and religion door James Frazer, Wordsworth Editions Ltd, 1993
* Encyclopedia of the Unexplained, editors: Richard Cavendish, J.B. Rhine - Arcana, 1989
* Encyclopaedia Britannica 2010, Ultimate reference Suite: 'Magic'
* Encyclopaedia Britannica 11th Edition: 'Magic'
* Encyclopedia of Cultural and Social Anthropology, ed. Alan Barnard
* The Occult, door Colin Wilson - Grafton Books, 1988
* The Encyclopedia of Magic and Witchcraft, door Susan Greenwood, Hermes House, 2007
* (nl) De Ondergang van de magische Wereld, godsdienst en magie in Engeland, 1500/1700 door Keith Thomas, Agon, 1989
* (nl) De Magische Mens, informatieve website over magie
# Italiaanse renaissance/Humanisme

* Humanisme
* De term humanisme is in de 19e eeuw gemunt door Georg Voigt in zijn uit 1859 daterende boek Die Wiedererlebung des Klassischen Altertums oder das erste Jahrhunderts des Humanismus (Het ontwaken van de klassieke oudheid of de eerste eeuw van het humanisme). Het woord umanista bestond wel in het Italië van de late 15e eeuw, maar werd dan gebruikt om iemand aan te duiden die onderwijs gaf in de 'studia humanitatis', dus grammatica, retorica, geschiedenis, poëzie en ethiek. Onder invloed van Voigt werd aan humanisme een ruimere betekenis toegekend, die verwees naar de studie van klassieke teksten en de poging in de renaissance om de klassieke cultuur in haar zuivere vorm te herstellen.

## Humanisme als motor van de renaissance

Bij 'Italiaanse renaissance' wordt vaak vooral gedacht aan de kunstwerken die tijdens deze periode werden voortgebracht: de fresco's, schilderijen, beelden, gebouwen enz. Wat daarbij echter over het hoofd wordt gezien, is dat tijdgenoten zich toen eerder zouden beroemd hebben op het herontdekken van de teksten uit de antieke oudheid en wat dat teweeg had gebracht: in hun ogen niets minder dan de heropleving van de beschaving. Humanisten hulden zich bijvoorbeeld net als de Romeinen in toga's en bezaten een hogere maatschappelijke positie dan een beeldend kunstenaar. Het kunnen schrijven van een toespraak in de stijl van Cicero of een ode zoals Horatius werd hoger gewaardeerd dan het vervaardigen van een schilderij of beeld, tenzij die kunstenaar zo veelzijdig en geniaal was als Michelangelo of Leonardo da Vinci.
Een ander gevolg van de studie van de oude manuscripten die door humanisten en kritische filologen als Lorenzo Valla werd verricht was het ontstaan van wat moderne onderzoeksmethoden genoemd kunnen worden. Hier werd de eerste aanzet gegeven tot de latere moderne studie van geschiedenis en taalkunde. Omdat de passie voor oude geschriften en de kritische studie ervan leidde tot een vernieuwing in wetenschappen, kunsten en letteren, is het logisch om daarmee te beginnen.
# Italiaanse renaissance/Late renaissance

Het maniërisme ontstond in de late renaissance als reactie tegen de strikte regels die aan kunstenaars werden opgelegd tijdens de hoogrenaissance. Tussen 1515 en 1524 braken in Florence de schilders Giovanni Battista (Rosso Fiorentino) en Jacopo Carrucci Pontormo resoluut weg van de harmonie en het naturalisme van de hoogrenaissancestijl, zoals vertegenwoordigd door Leonardo da Vinci en Michelangelo. De stijl van de maniëristen wordt gekenmerkt door het streven naar nieuwe vormen van expressie, opzettelijke lineaire vervorming, ongewone composities, nieuwe kleurenschema's en ongewone thema's.
Voor Vasari, de auteur van een biografie over de meest vooraanstaande architecten, schilders en beeldhouwers (Florence, 1550) was het woord maniera min of meer synoniem met stijl. Pas veel later, tegen het einde van de zeventiende eeuw, kreeg de term maniera en het maniërisme een meer pejoratieve betekenis, namelijk van ongeïnspireerde technische kunst die een imitatie was van de meesters van de voorgaande periode zoals Michelangelo en Raphael. Na de publicatie van Pietro Bellori's Le Vite de' Pittori Scultori e Architetti Moderni (Rome, 1672), een verhandeling over het leven van de Italiaanse kunstenaars uit de late zestiende en zeventiende eeuw, verspreidde deze ongunstige opvatting over maniëristen zich snel. Maniërisme werd een ander woord voor academisme, holle aanstellerij en kunstmatigheid. Zeventiende-eeuwse critici stelden het maniërisme voor als de bij uitstek anti-klassieke stijl, en een uiting van decadentie. Werken over kunstgeschiedenis besteedden lange tijd nauwelijks of geen aandacht aan deze periode, en 'sprongen' na de dood van Raphael (1520) ineens naar de periode van de barok. Nog in de 20e eeuw definieerde de Grote Larousse du XIXe siècle maniërisme als een "gebrek in de kunstenaar die zich verlaat op de gemanierde stijl (genre manière)."
Pas in het derde decennium van de 20e eeuw 'herontdekten' kunsthistorici het zo lang verguisde maniërisme. In zijn Kunstgeschichte als Geistesgeschichte (1928) was Max Dvořák de eerste die het maniërisme opnieuw een positieve betekenis toewees. HIj besefte dat het niet alleen een Italiaanse school, maar een hele Europese beweging betrof, die grote invloed had uitgeoefend op latere kunstenaars als Bruegel en El Greco. Deze opvatting werd tussen de twee wereldoorlogen verder uitgedragen door het werk van Frederick Antal, Hermann Voss, Hans Hoffmann, Nikolaus Pevsner, Werner Weisbach en Walter Friedlaender. De encyclopedie Italiana van 1934 en de Grosse Brockhaus van 1936 wijdden nu belangrijke artikelen aan het maniërisme dat zij omschreven als de dominante Europese stijl tussen de renaissance en de barok.
# Italiaanse renaissance/Historia

Historia is een centraal begrip in de verhandeling De pictura (1435) over de schilderkunst van de Florentijnse humanist Leon Battista Alberti.
Met 'historia' bedoelde Alberti dat het kunstwerk een 'verhaal' moest vertellen, op zodanige wijze dat het verloop van de gebeurtenissen werd uitgebeeld. Eerst diende de kunstenaar een decor of toneel te creëren, een achtergrond waartegen alles zich afspeelde. Bij voorkeur moest deze ruimte driedimensionaal gemaakt worden om de illusie van werkelijkheid te versterken. Binnen deze illusionistische ruimte speelden de afgebeelde personages hun rol. De beheersing van het perspectief werd hierdoor voor de kunstenaar onontbeerlijk. Een voorbeeld van een kunstenaar die volgens Alberti's aanwijzingen werkte was Paolo Uccello, die zich met overgave wijdde aan het scheppen van ruimte door toepassing van meetkunde en perspectief. Hij schilderde onder meer een fresco in de kloostergang van een Florentijnse kerk, met de 'historia' van 'De zondvloed' (1446-48).
# Italiaanse renaissance/Hoogrenaissance

De naam hoogrenaissance wordt gegeven aan de korte periode van ongeveer 1495 tot 1520 toen de renaissance op haar hoogtepunt was. In die tijd was het pauselijke Rome het centrum van artistieke bedrijvigheid. Opvallende projecten en kunstwerken uit deze tijd waren Donato Bramante's ontwerp voor de nieuwe [Sint-Pietersbasiliek in Rome, Leonardo da Vinci's Het Laatste Avondmaal , Mona Lisa en 'De dame met de hermelijn, Rafaëls altaarstuk, de Sixtijnse Madonna, Michelangelo's sculpturen David, 'Mozes en zijn fresco's op het plafond van de Sixtijnse Kapel.
De hoogrenaissance wordt algemeen geacht te zijn ontstaan in de late jaren 1490, toen Leonardo da Vinci zijn Laatste Avondmaal in Milaan schilderde. De schilderijen in het Vaticaan van Michelangelo en Rafaël vormen het eindpunt van de stijl in de schilderkunst. De stijl werd geïntroduceerd in de architectuur door Donato Bramante, die in 1502 het Tempietto bouwde dat met zijn majestueuze verhoudingen een herleving van oude Romeinse architectuur inluidde. hoogrenaissance beeldhouwkunst, zoals wordt geïllustreerd door de Pietà van Michelangelo en zijn David, wordt gekenmerkt door een ideale balans tussen statische compositie en beweging. De serene sfeer en heldere kleuren van Giorgione en Titiaan vertegenwoordigen de hoogrenaissance in Venetië.
De Duitse schilder Albrecht Dürer wordt beschouwd als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de renaissance ten noorden van de Alpen. Vooral zijn gravures zijn heel bekend en geliefd geworden.
| Mona Lisa van Leonardo da Vinci | Sint-Pietersbasiliek in Rome, met Bramante en Michelangelo als architecten | David van Michelangelo |

## Enkele belangrijke meesters uit deze periode zijn

* Donato Bramante (architect en kunstschilder)
* Francesco Brambilla (beeldhouwer)
* Michelangelo Buonarroti (architect, beeldhouwer en kunstschilder)
* Leonardo da Vinci (architect, beeldhouwer en kunstschilder)
* Andrea di Alessandro (beeldhouwer)
* Giorgione (kunstschilder)
* Mateo Gucci (architect en beeldhouwer)
* Titiaan (kunstschilder)
* Giovanni Bellini (kunstschilder)
* Rafaël Santi (architect en kunstschilder)
* Dosso Dossi (kunstschilder)
* Piero di Cosimo (kunstschilder)
* Pietro Lombardo (architect en beeldhouwer)
* Baldassare Peruzzi (architect en kunstschilder)
* Bartolommeo Berrecci (architect)
* Francesco da Sangallo (beeldhouwer)
* Dosso Dossi (kunstschilder)
# Italiaanse renaissance/Italiaanse kunstscholen
## Italiaanse kunstscholen

Italiaanse kunstscholen met enkele belangrijke meesters:

### Bologna

* Paolo Zoppo, Francesco Raibolini (Francia), Annibale Carracci

### Florence

* School van Giotto: Fra Angelico, Andrea Orcagna, Spinello Aretino, Benezzo Gozzoli
* School van Masaccio: Fra Filippo Lippi, Paolo Uccello, Sandro Botticelli, Raffaellino del Garbo, Domenico Ghirlandaio, Michelangelo Buonarroti, Piero della Francesca
* School van Andrea del Verrocchio: Leonardo da Vinci, Fra Bartolommeo, Francesco Botticini, Piero di Cosimo, Perugino

### Milaan

* School van Vincenzo Foppa: Bernardino Butinone, Ambrogio Borgognone
* School van Bramante: Bramantino (Bartolomeo Suardi), Gaudenzio Ferrari, Benedetto Briosco

### Padua

(o.i.v. Donatello)
* Andrea Mantegna
* School van Leonardo da Vinci: Andrea Solari, Giovanni Antonio Boltraffio, Bernardino Luini, Francesco Melzi, Bernardino de Conti

### Rome

* School van Rafaël: Francesco Primaticcio, Giovan Francesco Penni

### Siena

* Duccio di Buoninsegna, Simone Martini, Jacopo della Quercia

### Umbrië

* Piero della Francesca, Gentile da Fabriano, Luca Signorelli

### Venetië

* Venetiaanse school: Giovanni Bellini, Titiaan, de familie Vivarini, Giorgione, Jacopo Bellini, Paris Bordone, Paolo Veronese, Tintoretto, El Greco, Moretto da Brescia
# Italiaanse renaissance/Girolamo Mei

Girolamo Mei (Florence, 27 mei 1519 - Rome, juli 1594) was een Italiaans historicus en humanist, beroemd in de muziekgeschiedenis voor het verstrekken van de intellectuele impuls aan de Florentijnse Camerata, die probeerde het Oudgriekse muziekdrama te doen herleven.
Girolamo Mei was de eerste Europeaan na Boëthius die een uitvoerige studie maakte van de oude Griekse muziektheorie. Hij schreef zijn bevindingen neer in een voor de muziekgeschiedenis belangrijke verhandeling, De modis musicis antiquorum.
# Italiaanse renaissance/Jacopo della Quercia

Jacopo della Quercia (ca. 1374 - 20 oktober 1438) was een Italiaans beeldhouwer uit de Italiaanse renaissance, een tijdgenoot van Brunelleschi, Ghiberti en Donatello. Hij wordt beschouwd als een voorloper van Michelangelo.
In zijn sculpturen zoekt Jacopo della Quercia naar een synthese tussen de gotische beeldhouwkunst van Giovanni Pisano en de op klassieke voorbeelden geïnspireerde Florentijnse beeldhouwers uit de renaissance. Hij is vooral bekend om zijn monumentale, van grote vitaliteit doordrongen figuren. Hij kreeg niet meteen volgelingen, maar in het werk van Michelangelo vinden we gelijkaardige stijlkenmerken terug.
# Italiaanse renaissance/Kunsthistorische indeling
## Kunsthistorische indeling

* Trecento - ("de jaren 1300"), de 14e eeuw: betekent in de kunstgeschiedenis het begin van de renaissance met Giotto en Siënese schilders als Duccio, Simone Martini, Lippo Memmi, Ambrogio Lorenzetti, en beeldhouwers als Giovanni Pisano, Arnolfo di Cambio, Tino di Camaino en Bonino da Campione. Grote literaire figuren waren Dante, Petrarca en Boccaccio . Het Trecento was ook voor muziek een bloeitijd, met componisten als Francesco Landini, Gherardello da Firenze en Andrea da Firenze.
* Vroegrenaissance of Quattrocento tussen ca. 1420 en ca. 1500, met voornamelijk 15e-eeuwse Florentijnse kunstenaars: Fra Angelico, Sandro Botticelli, Donatello, Masaccio die een meer naturalistische schilderstijl introduceerden hoewel hun werken thematisch en stilistisch (bijvoorbeeld de streng geometrische opbouw en de rijke texturen) toch nog middeleeuwse trekken vertoonden.
* Hoogrenaissance- het Cinquecento tussen 1500 en ca. 1530 - met kunstenaars als Michelangelo en Leonardo da Vinci. Ook deze kunstenaars bleven trouw aan het naturalisme van hun voorgangers, maar de manier waarop zij hun figuren uitbeeldden verschilde aanzienlijk. Hun composities waren monumentaler, met veel diepte, maar toch vrij eenvoudig in scène gezet, uitgebalanceerd, helder en klassiek.
* Late renaissance en maniërisme: de latere jaren van de Italiaanse hoogrenaissance vanaf ca. 1520 (het sterfjaar van Rafaël) tot (voor Italië) ca. 1580. Met kunstenaars als Alessandro Allori, Jacopo Tintoretto, Benvenuto Cellini en Giorgio Vasari. Deze periode werd net als de rest van Europa gekenmerkt door sociale en politieke onrust, oorlogen en religieuze conflicten door de verspreiding van het protestantisme en de contra-reformatie die daar tegen reageerde. In de kunst keerde men zich meer naar elegantie en idealisering dan naar de klassieke vormentaal uit de hoogrenaissance. De term 'maniera' refereert in de 15e eeuw aan de wijze van schilderen van Rafaël en zijn tijdgenoten.
# Italiaanse renaissance/Giovanni Cristoforo Romano

Giovanni Cristoforo of Giancristoforo Romano (Rome, 1456 - 1512) was een beeldhouwer en medailleur uit de Italiaanse renaissance.
Hij was de zoon van Isaia da Pisa en is waarschijnlijk een leerling van Andrea Bregno geweest. Zijn eerste bekende werken dateren van vóór 1482 en bevinden zich in het Palazzo Ducale van Urbino. Later werkte hij als medailleur voor de rechtbanken van Ferrara en Mantua, waar hij een favoriet werd van hertogin Isabella d'Este.
In 1491 vertrok hij op uitnodiging van Isabella's schoonbroer Ludovico Sforza naar Milaan. Ludovico gaf hem de opdracht voor de graftombe van Gian Galeazzo Visconti op de Certosa di Pavia, die hij uitvoerde in samenwerking met Benedetto Briosco. Na de val van de Sforza in 1499 ging hij terug werken voor Isabella d'Este, voor wie hij enkele mooie medailles maakte alsook het marmeren portaal van haar studiekamer in het hertogelijk paleis van Mantua.
Later verbleef hij nog in Rome (uitgenodigd door door Paus Julius II), in Napels, Cremona, en opnieuw in Milaan en Urbino.
Hij stierf in 1512.
# Faculteit:Ingenieurswetenschappen

| Architectuur, Stedenbouw en Ruimtelijke Ordening | Bio-ingenieurswetenschappen | Bouwkunde en civiele techniek |
| Chemische ingenieurstechnieken | Computerwetenschappen | Elektrotechniek |
| Materiaalkunde | Werktuigkunde |
# Faculteit:Wijsbegeerte

| Oosterse wijsbegeerte | Westerse wijsbegeerte |
# Faculteit:Politieke en Sociale wetenschappen

| Antropologie | Sociologie | Communicatiewetenschappen |
| Pedagogiek | Politicologie |
# Faculteit:Godgeleerdheid

| Bijbelwetenschap | Praktische Theologie | Systematische Theologie |
# Faculteit:Letteren

| Bedrijfscommunicatie | Cultuurwetenschappen | Geschiedenis |
| Klassieke talen | Kunstgeschiedenis | Letterkunde |
| Mediastudies | Muziekwetenschap | Regiostudies |
| Taalkunde | Talen | Theaterwetenschap |
# Faculteit:Economische Wetenschappen en Bedrijfskunde

| Bedrijfskunde | Economische wetenschappen |
# Faculteit:Exacte Wetenschappen

| Aardwetenschappen | Biologie | Informatiewetenschap |
| Kunstmatige intelligentie | Natuurkunde | Scheikunde |
| Sterrenkunde | Wiskunde (Categorie:Wiskunde) |
# Extrapoleren in natuurkunde en biologie

Het extrapoleren van het menselijke lichaam door middel van het omzetten van water in waterstofbruggen in een lichte onderdruk omgeving, gevormd in het bloed en intercellulaire ruimte in de lymfeklieren en in vele andere delen van het menselijk lichaam.
Er ontstaat ook een magnetisch veld.
http://www.youtube.com/watch?v=Kf0IRVgHhzg
http://www.youtube.com/watch?v=9NbCzbDdd-g
# FTP

FTP kan verwijzen naar:
* File Transfer Protocol
* Netwerkbekabeling
* Dit is een doorverwijspagina, bedoeld om onderscheid te maken tussen de verschillende betekenissen en gebruiken van de term FTP.
* Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van FTP en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikibooks terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige gebruikers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Kookboek/Rijst met paksoi

Vleesgerechten | Receptenindex | Vegetarisch gerecht
Rijst met paksoi is een eenvoudig rijstgerecht dat zowel met als zonder vlees bereid kan worden.

## Ingrediënten

* 220 g rijst
* 1/2 rode peper
* 1 teentje knoflook
* 1 flinke winterpeen
* 1 paksoi
* 180 gram gekruide vleesreepjes
* Ketjap manis naar smaak
* Olie om in te bakken
Voor de vegetarische variant:
* Vervang het vlees door 250 gram champignons (en eventueel 100 gram bakblokjes, "kaas die niet smelt")
* Voeg eventueel nog 2 eieren en een snufje zout toe

## Bereiding

* Kook de rijst volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking, en giet de rijst af
* Verwijder de zaadjes uit de rode peper, en snij de peper vervolgens in kleine stukjes
* Pel het teentje knoflook en snij de knoflook vervolgens in stukjes
* Schrap de peen en snij hem vervolgens in kleine stukjes (ze moeten gaar kunnen worden tijdens het bakken)
* Snij het hart uit de paksoi (het massieve, bittere binnenste deel uit de stronk), en snij de rest van de paksoi in reepjes, zowel het witte als de bladeren
* Verhit de wok en bak daarin de vleesreepjes totdat ze gaar zijn (hoe dikker de reepjes, des te langer moet je wachten)
* Voeg de peper, de knoflook en de peen toe en bak het een minuut of drie mee
* Voeg de paksoi toe en bak het een minuut of drie mee
* Voeg de rijst toe en bak dit een minuut of drie mee
* Voeg naar smaak een scheut ketjap toe
* De maaltijd is klaar!

## Vegetarische variant

Voor de vegetarische variant voeg je 250 gram in vieren gesneden champignons toe, en - indien voorradig in de winkel - 100 gram bakblokjes ("kaas die niet smelt"). Hou verder het vleesrecept aan, en gebruik de champignons (en de bakblokjes) op de plaats waar anders de vleesreepjes hadden moeten worden toegevoegd. Eventueel kunnen er met de eieren en het snufje zout in een aparte pan twee omeletten gebakken worden, die, gesneden in reepjes aan het gerecht kunnen worden toegevoegd nadat de ketjap erdoorheen geroerd is.