OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jazz standards/Isn't It Romantic?

Isn't It Romantic? is een compositie uit 1932 van Richard Rodgers, op tekst gezet door Lorenz Hart. Het lied werd geïntroduceerd door Jeanette MacDonald en Maurice Chevalier in de Paramount film Love Me Tonight (1932). Het werd sindsdien vele malen opgenomen, met en zonder zang, door jazz- en popartiesten, en kwam ook voor in een aantal films.
# Jazz standards/Limehouse Blues

Limehouse Blues is een populair lied uit 1922, geschreven door Douglas Furber (tekst) en Philip Braham (muziek).
Het nummer werd beroemd gemaakt door Gertrude Lawrence en is sindsdien nog honderden keren opgenomen, zodat het nu een jazzstandard is geworden. Enkele van de meest opmerkelijke opnames zijn die van Sidney Bechet, Django Reinhardt, Count Basie, Louis Armstrong, Tony Bennett, het Dave Brubeck Quartet met Gerry Mulligan, en The Mills Brothers. Het is geen typisch jazznummer, en werd bijvoorbeeld ook opgenomen door een aantal bluegrass-artiesten, zoals Reno en Smiley.
Het lied werd uitgevoerd in films als Ziegfeld Follies (met Fred Astaire en Lucille Bremer), en Star (met Julie Andrews). De titel van het nummer werd gebruikt voor de film Limehouse Blues uit 1934.
Het nummer is geïnspireerd op het Limehouse-district in Oost-Londen, het Londense Chinatown van de late 19e en vroege 20e eeuw (tot aan de westkant Chinatown werd opgericht). De Chinese referenties zijn te horen in zowel de teksten als de melodie.
# Jazz standards/Minor Swing

Minor Swing is een van de bekendste composities van Django Reinhardt en Stéphane Grappelli. De eerste opname door het Quintette du Hot Club de France dateert van 1937. Het gypsy jazz-nummer, waarvan veel covers bestaan, werd een bijzonder populaire jazzstandard.

## Structuur

Op het eerste gezicht lijkt het om een eenvoudige vorm te gaan, met een voor jazz vertrouwde akkoordenreeks I, IV en V7 in a mineur (Am, Dm en E7), waarbij de melodie gebaseerd is op een klimmend arpeggio voor elk akkoord. Maar zo rechttoe rechtaan blijkt het bij nadere beschouwing niet. Het thema is 8 maten lang en wordt dan herhaald. Na dit gedeelte, in harmonie gespeeld door gitaar en viool, volgt een nieuwe riff van 8 maten waarbij gitaar en viool nu in unisono spelen. Geen van deze twee akkoordenreeksen wordt echter gebruikt voor de solo’s, want gitaar en viool nemen elk herhalende refreinen voor hun rekening met een verschillende akkoordenopvolging, in totaal 16 maten lang.
De ritmegitaar speel gedurende de solo’s een voor gypsy jazzgitaar ongewone partij, waarbij de kenmerkende ‘pompe manouche’ verlaten wordt voor een complexere mix van korte aanslagen op de eerste en derde beat, afgewisseld met accenten op beat 2 en 4 tijdens de neerwaartse slagen met het plectrum. Het resulterende ritme klinkt ongeveer zoals ‘chack changa-chack’.
Het solospel van Django is technisch bijzonder uitdagend vanwege de razendsnel klimmende en dalende arpeggio’s (maat 36 bijvoorbeeld) en de frequente bends en glissando’s.

## Bezetting

Minor Swing werd door de band tijdens een sessie samen met drie andere nummers opgenomen. Op die eerste opname van 25 november 1937 speelden in het Quintette du Hot Club de France volgende muzikanten mee:
* Django Reinhardt – gitaar
* Stéphane Grappelli – viool
* Joseph Reinhardt – gitaar
* Eugene Vees – gitaar
* Louis Vola – double bass

## Bekende covers

* The David Grisman Quintet
* Biréli Lagrène
* Eric McFadden & Stanton Hirsch
* Belleruche
* Mattias Eklundh op zijn album ‘Freak Guitar:The Road Less Travelled’.
* Johnny Depp speelt Minor Swing in de film Chocolat (2000)

## Bronnen

* Dave Gelly & Rod Fogg: Django Reinhardt, Know the man, play the music, Backbeat Books, 2005.
# Jazz standards/Over the Rainbow

Over the Rainbow is een lied, gecomponeerd door Harold Arlen, op tekst van Yip Harburg.
Het nummer werd speciaal geschreven voor de film The Wizard Of Oz die uitkwam in 1939. Aan het begin van de film zingt Judy Garland het als zij ('Dorothy') verlangt aan haar saaie leventje op de boerderij in Kansas te ontsnappen. De oorspronkelijke titel van het lied was: "Over the Rainbow is where I want to be."
Hetzelfde jaar dat de film uitkwam, verschenen er reeds andere opnames van bekende artiesten die eveneens hits werden:
* Glenn Miller and His Orchestra (bracht het tot #1)
* Larry Clinton and His Orchestra (#10)
* Bob Crosby and His Orchestra (#2)
* Judy Garland (met Victor Young and His Orchestra, #5)
Judy Garlands vertolking uit 1939 werd in 1981 opgenomen in de National Academy of Recording Arts and Sciences Grammy Hall of Fame. In 2001 werd Over the Rainbow door het "Songs of the Century"-project van Recording Industry of America Association (RIAA) en de National Endowment for the Arts (NEA) uitgeroepen tot het beste nummer van de twintigste eeuw. Drie jaar later, in 2004, werd het lied verkozen tot "top movie song of all time".
# Jazz standards/I Remember You

I Remember You is een jazzstandard uit 1941, gecomponeerd door Victor Schertzinger en op tekst gezet door Johnny Mercer.
Het lied werd in 1942 geïntroduceerd in de film The Fleet's In, gezongen door Dorothy Lamour, in harmonie met Bob Eberly en Helen O'Connell, en met het orkest van Jimmy Dorsey. Schertzinger, die ook meeschreef aan de andere liederen, was eveneens de regisseur van de film. Volgens de TCM-documentaire Johnny Mercer: The Dream's On Me, zou Mercer het lied hebben geschreven voor Judy Garland, op wie hij verliefd was. Hij gaf het aan haar de dag nadat ze trouwde met David Rose. Enkele bekende vertolkingen van I Remember You zijn die van Ella Fitzgerald op Sings the Johnny Mercer Songbook, Chet Baker op Sings and Plays en Charlie Parkers opname voor het Savoy label in 1948.
# Jazz standards/Inleiding & inhoud

--- Zie Portaal:Jazz voor verwante artikelen ---
Jazz standards zijn muzikale composities die, doordat ze door zoveel musici vertolkt zijn, een wijde bekendheid genieten. Meer specifiek duidt het die jazznummers aan die algemeen behoren tot het repertoire van jazzmuzikanten, die er zodoende op kunnen vertrouwen dat andere sessiemuzikanten deze songs meteen zullen kunnen meespelen. De lijst met jazz standards wordt voortdurend aangevuld met nieuwe songs, zodat er geen sprake is van een definitieve lijst.
Niet alle jazz standards werden geschreven door jazzcomponisten. Vele ervan waren oorspronkelijk populaire liedjes uit bijvoorbeeld Broadway-musicals en films.
Iedereen wordt uitgenodigd om zelf bij te dragen aan dit wikibook
* schrijf je artikel over een bekend jazzliedje en plaats een link in de alfabetische lijst op deze manier: "Jazz standards/After You've Gone|After You've Gone".
* als er namen van andere bekende standards in je tekst voorkomen, maak dan ook wikilinks naar dit boek, zelfs al bestaat het artikel nog niet.

## A

* A Fine Romance
* A Foggy Day
* After You've Gone
* Alexander's Ragtime Band
* All of me
* As Time Goes By
* Autumn Leaves

## B

* Basin Street Blues
* Blue Moon
* Body and Soul

## C

* Careless Love

## D

* Desafinado

## E

* Embraceable You

## G

* Greensleeves

## I

* If I Should Lose You
* I'll See You in My Dreams
* I Remember You
* Isn't It Romantic?

## L

* Limehouse Blues

## M

* Minor Swing
* Misty

## O

* Over the Rainbow

## S

* St. James Infirmary
* St. Louis Blues
* St. Thomas
* Stardust
* Stormy Weather
* Summertime

## T

* Tenderly
* Time After Time
* The Man I Love
* There Will Never Be Another You

## Y

* You'd Be So Nice to Come Home To
# Engelse literatuur/John Milton

John Milton (Londen, 9 december 1608 – Chalfont St. Giles, 8 november 1674) was een Engels dichter, polemist, en ambtenaar uit de tijd van het Engelse Gemenebest. Hij is vooral bekend om zijn epische gedicht Paradise Lost.
John Milton was een ontwikkeld man, een polemisch schrijver, en een functionaris onder het bewind van Oliver Cromwell. Hij schreef in een tijd van religieuze veranderingen en politieke onrust in Engeland, en zijn poëzie en proza ​​reflecteren zijn eigen bekommernissen om deze actuele thema's. Een voorbeeld hiervan is zijn verhandeling Areopagitica, zijn populairste prozawerk. Behalve in het Engels schreef hij ook in het Latijn en Italiaans, en zijn reputatie droeg tot ver over de landsgrenzen heen. Na zijn dood taande Miltons aanzien als schrijver, en dat bleef zo gedurende enkele eeuwen. Al in een vroeg stadium werd hij het ​​onderwerp van partijdige biografieën (John Toland en Anthony à Wood). Samuel Johnson schreef ongunstig over Miltons politieke overtuigingen als die van "een bittere en norse republikein ', maar prees uitbundig zijn gedicht Paradise Lost als "een van de knapste scheppingen van de menselijke geest". William Hayleys biografie uit 1796 noemde hem de "grootste Engelse auteur". Men beschouwt hem over het algemeen als een van de belangrijkste schrijvers in het Engels en als een vooraanstaand denker.

## Drama en poëzie

* L'Allegro (1631)
* Il Penseroso (1631)
* Comus](een maskerade ('masque') (1634)
* Lycidas (1638)
* Poems of Mr John Milton, Both English and Latin (1645)
* Paradise Lost (1667)
* Paradise Regained (1671)
* Samson Agonistes (1671)
* Poems, &c, Upon Several Occasions (1673)

## Proza

* Of Reformation (1641)
* Of Prelatical Episcopacy (1641)
* Animadversions (1641)
* The Reason of Church-Government Urged against Prelaty (1642)
* Apology for Smectymnuus (1642)
* Doctrine and Discipline of Divorce (1643)
* Judgement of Martin Bucer Concerning Divorce (1644)
* Of Education (1644)
* Areopagitica (1644)
* Tetrachordon (1645)
* Colasterion (1645)
* The Tenure of Kings and Magistrates (1649)
* Eikonoklastes (1649)
* Defensio pro Populo Anglicano (1651)
* Defensio Secunda (1654)
* A treatise of Civil Power (1659)
* The Likeliest Means to Remove Hirelings from the Church (1659)
* The Ready and Easy Way to Establish a Free Commonwealth (1660)
* Brief Notes Upon a Late Sermon (1660)
* Accedence Commenced Grammar (1669)
* History of Britain (1670)
* Artis logicae plenior institutio (1672)
* Of True Religion (1673)
* Epistolae Familiaries (1674)
* Prolusiones (1674)
* A brief History of Moscovia, and other less known Countries lying Eastward of Russia as far as Cathay, gathered from the writings of several Eye-witnesses (1682)
* De Doctrina Christiana (1823)
# Engelse literatuur/Mary Shelley

Mary Shelley (Londen, 30 augustus 1797 – aldaar, 1 februari 1851), geboren als Mary Wollstonecraft Godwin, was een Engels romanschrijfster, essayiste, schrijfster van reisverhalen en toneelschrijfster die vooral bekend is geworden door haar gothic novel Frankenstein (The Modern Prometheus) uit 1818. Ze trad ook op als uitgever van de werken van haar echtgenoot, de romantische dichter Percy Bysshe Shelley.

## Jeugd en opvoeding

Mary Wollstonecraft Shelley was de dochter van de feministische filosofe Mary Wollstonecraft en politiek filosoof William Godwin. Mary Wollstonecrafts eerste kind, Fanny, was de dochter van Gilbert Imlay en werd geboren in 1794, waarna William Godwin haar adopteerde.
Hoewel Wollstonecraft en Godwin principieel tegen het huwelijk als instituut waren, trouwden ze niettemin voor de geboorte van hun gezamenlijk kind, Mary. Elf dagen na de geboorte stierf de moeder echter aan kraamvrouwenkoorts. Godwin was toen al ouder dan veertig en had financiële problemen. Zijn huishoudster, Louisa Jones, ontfermde zich nu over de twee meisjes. Een jaar na de dood van zijn vrouw begon Godwin een relatie met de schrijfster Harriet Lee, maar dat liep op niets uit.
In 1801 trouwde hij met Mary Jane Vial, die zichzelf Clairmont noemde. Ze bracht twee kinderen mee, Charles en Jane, die dezelfde leeftijd hadden als Godwins dochter Mary. Twee jaar later kreeg het echtpaar een zoon die ze William noemden.

## Werken (selectie)

* History of a Six Weeks' Tour (1817)
* Frankenstein or The Modern Prometheus (1818)
* Matilda (1819)
* Valperga, or the Life and Adventures of Castruccio, Prince of Lucca (1823)
* The Last Man (1826)
* The Fortunes of Perkin Warbeck (1830)
* Lodore (1835)
* Rambles in Germany and Italy in 1840, 1842 and 1843 (1844)

## Externe link

* My Hideous Progeny: Mary Shelley's Frankenstein
# Engelse literatuur/Modern toneel

Tot de jaren 1950 werden in het theater toneelstukken in standaard Engels opgevoerd, bedoeld voor een publiek uit de middenklasse. Weinig stukken draaiden eigenlijk rond sociale of andere problemen. Stilaan onderging de taal op het toneel een verandering, en er werd nu afgeweken van gestileerde en verheven taal zoals bijvoorbeeld in stukken van Oscar Wilde en T.S. Eliot te beleven was. Het dialect deed zijn intrede op het toneel. Samuel Beckett en Harold Pinter beeldden gangsters, prostituees en werklozen uit en schuwden niet om de taal natuurlijker te laten overkomen door stiltes, aarzelingen en herhalingen in te lassen die eigen waren aan een 'normale' conversatie. De taal werd bewust onopgesmukt en 'alledaags' zodat de personages en hun sociale problematiek veel geloofwaardiger overkwamen.
Bij de toneelschrijvers werden de 'room plays' uit de naoorlogse jaren uitgedaagd door 'The Angry Young Men', zoals in het iconisch toneelstuk 'Look Back in Anger' van John Osborne. Eveneens uit de jaren 1950 dateert het sombere, absurdistische 'Waiting for Godot' van de Ierse toneelschrijver Samuel Beckett, wiens stuk een grote invloed zou uitoefenen op het Britse drama. De dramatische kunst van het absurdisme beïnvloedde diepgaand het werk van latere toneelschrijvers in de laatste decaden van de 20ste eeuw. Zo worden Harold Pinters stukken vaak gekarakteriseerd door dreiging of claustrofobie. Ook in Tom Stoppards stukken is deze invloed aantoonbaar, maar zijn werk is evenzeer gekenmerkt door geestigheid en een brede interesse in intellectuele kwesties die hij in heel wat stukken op het voorplan schuift.
# Engelse literatuur/Moderne fictie

Na de Tweede Wereldoorlog nam het aantal gepubliceerde romans aanzienlijk toe, en tegelijkertijd was er een enorme variatie in thematiek. In de twintiger jaren (1920-1929) was er sprake geweest van een intellectualisering van de literatuur, onder invloed van schrijvers als * T.S. Eliot, James Joyce en Virginia Woolf. Er werd onderscheid gemaakt tussen 'ernstige boeken' en populaire romans. Hedendaagse romanschrijvers laten nu echter de stem horen van alle sociale klassen, de stemmen van vrouwen, raciale en andere minderheden, en marginalen. Zo ontstonden verscheidene subgenres van romans die bestsellers werden, zoals magisch realistische romans, romans over academische, burger- en werkmansmilieus, vrouwenromans en realistische romans.
De werken van romanschrijver en essayist George Orwell worden beschouwd als belangrijke sociale en politieke commentaren van de 20e eeuw. Bekende romans van hem zijn Nineteen Eighty-Four en Animal Farm. Andere belangrijke romanschrijvers uit deze periode zijn de satiricus Evelyn Waugh, Henry Green, Anthony Powell, William Golding, Anthony Burgess, Kingsley Amis, V. S. Naipaul, Graham Greene en Iris Murdoch. Daarnaast verschijnen elk jaar talrijke romances, thrillers en historische romans. Zo oogstte Ian Fleming in het thrillergenre veel succes met zijn twaalf James Bond- avonturen. Het detectiveverhaal lijkt net als het spionageverhaal aan prestige te winnen en stilaan te worden erkend als belangrijke bijdrage aan de literatuur. Zo hebben bijvoorbeeld Agatha Christie's verhalen over de rechercheurs Hercule Poirot en Miss Marple haar de titel 'koningin van de misdaad' bezorgd als een van de belangrijkste en meest innovatieve schrijvers van het detectivegenre.
Het aanbod Engelse romans is zoals gezegd enorm. In 1960 werden er bijvoorbeeld al meer dan 30.000 nieuwe romans gepubliceerd. Anthologieën over toonaangevende naoorlogse Britse romanschrijvers nemen, behalve van de al genoemde auteurs, vaak ook werk op van de volgende romanciers: Rebecca West, Jean Rhys, Arthur Koestler, Malcolm Lowry, Lawrence Durrell, Barbara Pym, Angus Wilson, Anthony Burgess, Olivia Manning, Muriel Spark, Joyce Cary, Doris Lessing, Paul Scott, Bryan Moore, Kingsley Amis, John Fowles, Malcolm Bradbury, David Lodge, A.S. Byatt, W. G. Sebald.
Een enorm bloeiende tak van de literatuur is de jeugdliteratuur, die sinds het begin van de twintigste eeuw met de Winnie the Pooh-verhalen van A.A. Milne een enorme vlucht heeft genomen. Enid Blyton (van 'De Vijf') werd een van de populairste schrijvers van kinderboeken en Roald Dahl veroorzaakte een kleine revolutie in het genre door in boeken als The Twits (1980) en George's Marvellous Medicine (1981) te tonen dat kinderen ook scherpe, gruwelijke kantjes konden hebben. J. R. R. Tolkien schiep zijn eigen mythologisch universum met boeken als The Lord of The Rings (1954-1955) en J. K. Rowlings Harry Potter-fantasyreeks werd in onze tijd een onvergelijkbaar kassucces.
# Engelse literatuur/Jonathan Swift

Jonathan Swift (Dublin, 30 november 1667 – aldaar, 19 oktober 1745) was een Anglo-Iers satiricus, essayist, politiek pamflettist (eerst voor de Whigs, vervolgens voor de Tories), dichter en geestelijke die deken werd van St. Patrick's Cathedral in Dublin.
Swift is nu vooral bekend voor werken zoals Gulliver's Travels, A Modest Proposal, A Journal to Stella, Drapier's Letters, The Battle of the Books, An Argument Against Abolishing Christianity en A Tale of a Tub. Hij is waarschijnlijk de belangrijkste ​​satiricus in Engels proza. Als dichter is hij minder bekend. Oorspronkelijk verschenen al zijn werken onder pseudoniemen, zoals Lemuel Gulliver, Isaac Bickerstaff, MB Drapier - of gewoon anoniem. Hij staat ook bekend om zijn meesterschap in de twee vormen van satire: de stijl van Horatius en de stijl van Juvenalis.

## Werken (selectie)

* The Battle of the Books (1704)
* A Tale of a Tub (1704)
* Bickerstaff-Partridge Papers (1708-1709)
* An Argument against Abolishing Christianity (1708)
* The Intelligencer (met Thomas Sheridan) (1710-????)
* The Journal to Stella (1710-1713)
* A Proposal for Correcting, Improving and Ascertaining the English Tongue (1712)
* Cadenus and Vanessa (gedicht) (1713)
* On the Conduct of the Allies (1713)
* Gulliver's Travels (1726, gewijzigd 1735)
* A modest proposal (1729)
* The Grand Question Debated (1729)
* Directions to Servants (1731)
* The Lady's Dressing Room(1732)
* Three Sermons and Three Prayers
* On Poetry: A Rhapsody (1733)
* A Complete Collection of Genteel and Ingenious Conversation (1738)
* Verses on the Death of Dr. Swift. (1731) gepubliceerd in 1739
# Engelse literatuur/Laat Victoriaanse tot Moderne literatuur (1880-1930)

Met de dood van Dickens kwam het Victoriaanse tijdperk in de Engelse literatuur stilaan tot een eind. De uitdrukking Fin de siècle omschrijft een algemeen gevoel dat er er een verandering op til was bij het naderen van de nieuwe eeuw. Zowel poëzie als proza speelden in op dit Fin de siècle-gevoel en boden een wereld van verbeelding aan, een vlucht uit de realiteit.
             ->Ga verder met Engelse literatuur/Fin de siècle en de periode tot 1914
# Engelse literatuur/Lord Byron

George Gordon Byron (Londen, 22 januari 1788 – Mesolongi, 19 april 1824), algemeen bekend als Lord Byron, was een Brits dichter en een van de leidende figuren van de romantiek. De literaire figuur van de Byronic hero, gekenmerkt door passie, talent en rebellie, doordringt Byrons werk en beïnvloedde het werk van latere romantische dichters.
Tot Byrons bekendste werken behoren zijn korte gedichten She Walks in Beauty, When We Two Parted, en So, we'll go no more a roving. Van zijn verhalende gedichten zijn Childe Harold's Pilgrimage en Don Juan heel bekend. Byron was in zijn tijd een gevierd dichter, hoewel zijn reputatie intussen aan glans heeft verloren, omdat hij als romantisch dichter niet zo vernieuwend was als sommige van zijn tijdgenoten. Zijn levensstijl als extravagant aristocraat, zijn excessen op liefdesgebied en de enorme schulden die hij opstapelde maakte hem tot een van de meest besproken en fascinerende persoonlijkheden van zijn tijd. Lady Caroline Lamb omschreef hem als als "gek, slecht en gevaarlijk om te kennen". In de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog ging hij meevechten tegen het Ottomaanse Rijk, waardoor de Grieken hem vereren als een nationale held.
Byron was een bijzonder productief schrijver. In 1832 bracht zijn uitgever, John Murray, de complete werken in 14 duodecimo boekdelen uit, inclusief een biografie door Thomas Moore. Latere edities werden gepubliceerd in 17 delen .
Hoewel Byrons werk chronologisch in een periode valt die het meest wordt geassocieerd met de romantische poëzie, is veel van zijn werk eerder verwant met de satirische traditie van Alexander Pope en John Dryden.

## Belangrijkste werken

* Hours of Idleness (1807)
* English Bards and Scotch Reviewers] (1809)
* Childe Harold's Pilgrimage, Cantos I & II (1812)
* The Giaour (1813)
* The Bride of Abydos (1813)
* The Corsair (1814)
* Lara, A Tale (1814)
* Hebrew Melodies (1815)
* The Siege of Corinth (1816)
* Parisina (1816)
* The Prisoner of Chillon (1816)
* The Dream (1816)
* Prometheus (1816)
* Darkness (1816)
* Manfred (1817)
* The Lament of Tasso (1817)
* Beppo (1818)
* Childe Harold's Pilgrimage (1818)
* Don Juan (1819–1824; onafgewerkt bij Byrons dood in 1824)
* Mazeppa (1819)
* The Prophecy of Dante (1819)
* Marino Faliero (1820)
* Sardanapalus (1821)
* The Two Foscari (1821)
* Cain (1821)
* The Vision of Judgment (1821)
* Heaven and Earth (1821)
* Werner (1822)
* The Age of Bronze (1823)
* The Island (1823)
* The Deformed Transformed (1824)
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Ganzenbloem

Chrysanthemum (uit het Grieks: 'chrys-' : goud en '-anthemon' : bloem) is een geslacht uit de composietenfamilie (Asteraceae).

## Cultivars

Er zijn zeer veel cultivars die bij de bloemist als 'chrysant' te krijgen zijn.

## Soorten

* Bonte ganzenbloem (Chrysanthemum carinatum)
* Gekroonde ganzenbloem (Chrysanthemum coronarium)
* Gele ganzenbloem (Chrysanthemum segetum)

## Nog niet beschreven

Het geslacht kent een dertigtal soorten die voorkomen in Europa en Azië, waaronder:
* Chrysanthemum cinerariifolium
* Chrysanthemum coccineum
* Chrysanthemum frutescens
* Chrysanthemum majus
* Chrysanthemum ×morifolium

## Symbolisch gebruik

De chrysant is het nationale symbool van Japan. Het keizerlijke zegel is een gestileerde chrysant, en het land kent een ridderorde die naar de bloem genoemd is: de Chrysanthemumorde.

## Bronnen

* , Integrated Taxonomic Information System, 25 september 2007.
* , A Wikimanual of Gardening, 17 juni 2007
* , Soortenbank.nl, 25 september 2007.
* , NCBI, 25 september 2007.
* ,IPNI, 19 mei 2006.
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Fraxinus

Fraxinus is een geslacht van middelgrote tot grote bomen uit de olijffamilie. De meeste bomen van dit geslacht zijn bladverliezend, maar er zitten ook een paar subtropische soorten bij die groenblijvend zijn. De bladeren zijn oneven geveerd. De zaden van de plant zijn vruchten genaamd samara.
Het geslacht Fraxinus telt zo’n 45 tot 65 soorten.
* Smalbladige es (Fraxinus angustifolia)
* Es (Fraxinus excelsior)

## Nog niet beschreven

* Fraxinus dimorpha
* Fraxinus holotricha
* Fraxinus syriaca
* Fraxinus pallisiae
# Leer jezelf ecologisch tuinieren/Gaffeltandmos

| 1 | 2 | 3 | 4 |
Klik op een foto voor een vergroting. Ander gewas? Zoek in het Register.
Gaffeltandmos vormt glanzend groene tapijten en groeit van april tot december. Groeit ook op boomstammen en rotsen.
| Alle families? | Familie: Dicranaceae (Dicranaceae) Geslacht: Dicranum Soort: Dicranum scoparium |
| Stengel/Tak: | De stengels zijn onvertakt of hooguit zwak gevorkt en bedekt met rizoïdenvilt. |
| Blad: | De bladen zijn verspreid ingeplant en hebben een eivormige voet. Ze zijn gezaagd en hebben een lange priemvormige spits. Alle bladen groeien in dezelfde richting. Naargelang het seizoen verkleuren deze geel of bruinachtig. |
| Hoogte/Lengte: Meer van dezelfde hoogte? | ± 5-10 cm. |
| Bodem: Meer onder dezelfde omstandigheden? | Verklaring van gebruikte afkortingen/symbolen bij zon/water. Grondsoort: Zure humus. |
| FAQ: | Vragen en/of antwoorden over de Gaffeltandmos? |
| Maan(d) | Werk | KK | KT | LT | VW | ZD | PA | RA |