# Gedichten uit de wereldliteratuur/I started early - took my dog

Introductie
Nederlandse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Duitse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Engelse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Franse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Italiaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Spaanse gedichten
op titel
op auteur
op eerste versregel
Dramatische poëzie :
In haar gedicht I started early - took my dog personifieert Emily Dickinson de zee als een bijna overweldigende kracht, die een grote interesse in haar lijkt te hebben terwijl ze erin waadt. Het gedicht begint met een ogenschijnlijk onschuldige scène: de spreker vertrekt vroeg in de ochtend met haar hond en bezoekt de zee. Deze alledaagse setting krijgt echter al snel een magische, bijna griezelige kwaliteit. De zee wordt gepersonifieerd als een krachtige, mannelijke figuur die steeds dichterbij komt, wat een gevoel van spanning en ontzag creëert. De "Mermaids in the Basement" en "Fregatten" dienen als verlengstukken van de zee en veranderen de natuur in een levend, ademend personage in het gedicht. Deze beelden verheffen de zee van een eenvoudig landschap tot een kracht met een eigen persoonlijkheid en wil.

## Het oorspronkelijke gedicht

door Emily Dickinson (ca. 1862)
I started early - took my dog
I started Early — Took my Dog — And visited the Sea — The Mermaids in the Basement Came out to look at me —
And Frigates — in the Upper Floor Extended Hempen Hands — Presuming Me to be a Mouse — Aground — upon the Sands —
But no Man moved Me — till the Tide Went past my simple Shoe — And past my Apron — and my Belt — And past my Bodice — too —
And made as He would eat me up — As wholly as a Dew Upon a Dandelion's Sleeve — And then — I started — too —
And He — He followed — close behind — I felt his Silver Heel Upon my Ankle — Then my Shoes Would overflow with Pearl —
Until We met the Solid Town — No One He seemed to know — And bowing — with a Mighty look — At me — The Sea withdrew —

## Nederlandse vertaling

door Ans Bouter
Ik ging vroeg met mijn hond op pad
Ik ging vroeg met mijn hond op pad Wat lopen langs de zee Er kwamen zeemeerminnen De kelder uit voor mij
Van zolder reikte een fregat Mij er zijn hennephand Alsof ik een klein muisje was Dat vastzat in het zand
Maar niemand maande me te gaan Tot het hoogtij tot aan Mijn sober schoeisel, schort en riem En ook mijn lijfje kwam
En deed of hij me eten wou Net als een druppel dauw Op mouwen van een paardenbloem En toen kwam ik op gang
Hij volgde op de voet, zijn hiel Van zilver voelde ik Mijn enkels, schoenen overstroomd Met parelschittering
Steeds zag hij geen bekenden maar Bij de solide stad Wendde de zee met machtsvertoon Zich buigend van me af

## Commentaar Ans Bouter

"Een wonderlijk gedicht over de zee. Allerlei duidingen tref ik aan, maar die verklaren meestal maar een deel van de inhoud. Ik blijf liefst maar zo dicht mogelijk bij wat er staat dit keer en laat andere interpretaties graag aan de lezer over. Zoek er niet te veel achter, zou ik denken. Of de stad een echte stad is of een mooi bouwsel van zand? Geen idee. Ik vond het nog wel een grappig idee te denken dat Dickinson zegt dat de zee eigenlijk elke keer weer op zoek is naar bekenden en als hij die niet vindt dan in arren moede maar weer terug gaat. Dat bedoelde ze vast niet hoor, maar toch."

## Referenties

* ↑ Ans Bouter, Liedtekst & Poëzievertalingen
* ↑ Volgens website Ans Bouter: "Vertaling mag zonder toestemming, maar niet zonder bronvermelding worden gebruikt voor niet-commerciële doeleinden" (dus CC BY-SA licentie)