OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Herman Wehkamp

Gerhardus Hermannus (Herman) Wehkamp (Slagharen, 17 juli 1918 – Maarheeze, 28 april 2013) was een Nederlandse ondernemer. Hij richtte in 1952 Wehkamp's Fabriekskantoor op. Dat groeide uit tot het postorderbedrijf Wehkamp.

## Leven en werk

Wehkamp was de oudste van zeven kinderen. Hij volgde een opleiding aan de kweekschool en wilde eigenlijk onderwijzer worden. Zijn vader vroeg in 1939 op zijn sterfbed of Herman diens winkels in textiel in Slagharen, Zuidwolde en Vroomshoop wilde overnemen. Herman stemde toe. Onder zijn leiding liepen de winkels goed. Op zoek naar uitbreiding koos Herman Wehkamp begin jaren vijftig voor verkopen op afstand. In 1952 startte hij in een houten schuur achter het ouderlijk huis een eigen verzendhuis: Wehkamp's Fabriekskantoor. De eerste advertentie, voor een matras, verscheen op 26 februari 1952 in de NCRV-gids. In 1956 verscheen de eerste catalogus. In dat jaar werd Wehkamp omgedoopt in Wehkamp's Postordercombinatie en verkocht men onder meer bedden, stalen meubels en linnengoed.
Wehkamp was geen pionier. Al in de 19e eeuw was in Nederland het postorderen in zwang geraakt. Na de Tweede Wereldoorlog was er sprake van een revival. Er was door de schaarste sprake van inhaalvraag bij de Nederlandse consumenten. Bovendien boden postorderbedrijven zoals Wehkamp de mogelijkheid op afbetaling te kopen. In 1956 telde het Economisch Instituut voor de Middenstand in Nederland 143 postorderfirma's. Herman Wehkamp was een inventief ondernemer. Hij kocht producten in grote aantallen aan, om een gunstige prijs te bedingen. Hij had ook gevoel voor de psychologie van de consument. Zo besloot hij bijvoorbeeld de aanbieding van een set lakens met kussenslopen die slecht werd verkocht, te wijzigen. In de nieuwe advertentie werd voor de lakens dezelfde prijs berekend en kreeg de klant de slopen er 'gratis' bij. Daarna schoot de verkoop omhoog.
Herman Wehkamp maakte Wehkamp tot een van de grootste postorderbedrijven van Nederland. In 1962 bedroeg de omzet circa 25 miljoen gulden en waren er meer dan 300 medewerkers in dienst. Maar de oprichter beschouwde zichzelf niet als de juiste ondernemer om het bedrijf uit te bouwen. Daarom besloot hij in de jaren zestig het bedrijf te verkopen. Na onderhandelingen met de Bijenkorf en Neckermann werd Wehkamp in 1962 verkocht aan The Great Universal Stores. Enkele jaren na de verkoop trad hij terug als directeur.
Herman Wehkamp zette na zijn postorderjaren in de tweede helft van de jaren zestig het bungalowpark en de camping het Land van Bartje in Ees (Drenthe) op.

## Literatuur

* Wilbert Schreurs, De Doorbraak van direct marketing. Direct marketing in Nederland van 1945 tot nu, Woerden: Beerens Business Press, 1997
* Ron Kosterman, '1952 – Herman Wehkamp: De Hollandse postorderaar' in: Elsevier, 24-10-2015, p. 82-84
* Wie is Wie in Overijssel; Herman Wehkamp
* ↑ Wilbert Schreurs, De Doorbraak van direct marketing. Direct marketing in Nederland van 1945 tot nu, Woerden 1997, p. 40
# Kasteel van Mesen

Het Kasteel van Mesen was tot de sloop in 2015 een kasteel gelegen in de gemeente Lede, Oost-Vlaanderen. Het maakte deel uit van een van de vier cirkelvormige versterkingen, gebouwd door de vorsten tijdens de negende en de tiende eeuw ter bescherming tegen de Noormannen. Het was een rechthoekig hoog gebouw, gesitueerd ten zuiden van de versterking en gelegen rond een binnenplaats met aan de zuidwesthoek een kapel-aanbouw. Door het huwelijk van Jaak Bette met Isabelle, de enige dochter van de plaatselijke heer Jan de Gruutere, kwam deze rijke Gentse familie in het bezit van Lede en van het kasteel, die zich sindsdien de Heeren van Lede noemen. Jean-François Bette schopte het zelfs tot onderkoning van het eiland Sicilië. De heerlijkheid Lede werd in 1607 tot baronie verheven door de Prins der Nederlanden omdat Jan Bette de titel van baron verwierf. In 1635 behaalde Lede de status van markiezaat, met leden van de familie Bette als markiezen.
Eind negentiende eeuw werd het een kostschool voor meisjes die na de Eerste Wereldoorlog in handen kwam van het Koninklijk Gesticht van Mesen, waaraan het zijn huidige naam ontleent. Omdat onderwijs in het Frans in het Vlaamse gewest verboden werd, staakte de stichting in 1971 alle activiteiten en ontruimde het terrein.
Totale verwaarlozing van de gebouwen en een klassering als parkzone in 1999 laten een ruïne ontstaan. In sommige kranten was er sprake van het opzettelijk verwijderen van dakpannen en vensters om de verkrotting in de hand te werken. In 2010 werd, na een jarenlange en vergeefse strijd van allerhande monumentenorganisaties en architectuurliefhebbers, overgegaan tot sloop. In de plaats zouden serviceflats komen. Hierop werd op Facebook een groep opgericht, waar diverse liefhebbers hun ongenoegen over de vernietiging van het kasteel uitten. De vraag naar een sluitende wet die het verbiedt om historisch erfgoed in Vlaanderen te slopen of te verwaarlozen is groot.
Maar ondanks alle pogingen om dit erfgoed te bewaren is de kapel en de aanliggende vleugel afgebroken voor de bouw van het nieuwe rusthuis. De toekomst van de overgebleven vleugel, de markizaat en de boerderij lijkt anno 2019 onzeker. De strijd om de overgebleven delen gaat nog steeds verder.

## Galerij

* Bord in Lede met foto van het Kasteel van Mesen, voordat het een ruïne werd.
* Kasteel van Mesen in september 2008
* Kasteel van Mesen, kapel (september 2008)
* Het Kasteel van Mesen in september 2018
* Zijkant van het kasteel van Mesen, 2021.
* De Ruïne van het kasteel van Mesen, 2021
# Hendrik Tonckens

Hendrik Tonckens (Voorwijk bij de Wijk, 23 oktober 1793 - Peize, 30 maart 1877) was een Nederlands politicus.

## Leven en werk

Tonckens was een zoon van het lid van de Loffelijken Etstoel der Landschap Drenthe, mr. Wijncko Tonckens en Maria Vos. Hij studeerde rechten aan de universiteit van Groningen en promoveerde aldaar in 1818. Tonckens huwde op 30 november 1826 met de weduwe Catharina Johanna Wilhelmina van Glockman. Zij was gehuwd geweest met mr. Gijsbert Carel Ferdinand Gasinjet een welgestelde advocaat in Peize, die van 1812 tot 1819 burgemeester van Eelde en Peize was. Tonckens was van 1823 tot 1856 burgemeester van Eelde. Hij volgde in 1823 zijn neef Warmolt Tonckens op als burgemeester. Hij was van 1835 tot 1850 tevens lid van Provinciale Staten van Drenthe. Een andere neef Johannes Tonckens was burgemeester van Norg.

## Garde d'honneur

Tonckens was een van de elf jongemannen uit gegoede kringen, die in 1813 ingedeeld werden in de Drentsche Garde d' honneur in het leger van Napoleon. Hij diende zich op 17 mei 1813 te melden bij het kantoor van de prefecture in Groningen met paard of 600 franc. Op 28 juni 1813 werd zijn detachement in Groningen verzameld en op 30 juni vertrokken zij naar Tours om klaargestoomd te worden voor de krijgsverrichtingen in Duitsland. De Drenten, onder leiding van Dubbeld Hemsing van der Scheer (later een van de drie podagristen), namen deel aan de slag bij Leipzig. Daarna nam een deel van hen, waaronder Tonckens, de benen en vluchtte terug naar Drenthe.

## Huize Woldrust

Na het overlijden van zijn vrouw in 1836 kwam Tonckens, samen met zijn stiefzoon Lodewijk Karel Ferdinand Gasinjet, in het bezit van het landgoed Woldrust in Peize. Dit landgoed was in het bezit geweest van de eerste man van zijn weduwe en aangelegd door diens vader mr. Petrus Gasinjet. In 1840 nam Tonckens het aandeel van zijn stiefzoon over en liet in 1846 een nieuw landhuis Woldrust bouwen. Tonckens raakte echter in de financiële problemen en zijn bezittingen werden in 1867 in het openbaar verkocht.
* ↑ Wijncko Tonckens was een overtuigd patriot en medestander van Carel de Vos van Steenwijk (bron: Postma, E.C. De opkomst van het geslacht Tonckens in het bestuur van Drenthe 1780-1820 Nieuwe Drentse Volksalmanak 1987, blz. 45 tm 63)
* ↑ Tonckens in: Nederland's Patriciaat 34e jaargang 1948, uitg. Centraal Bureau voor Genealogie, 's-Gravenhage, blz. 310 t/m 333
* ↑ Kymmell, J.A.R. De Drentsche Gardes d' Honneur van 1813/1814 in: Nieuwe Drentsche Volksalmanak 1895, blz. 81 t/m 119
* ↑ Bos, Jan (et al.) Huizen van stand: geschiedenis van de Drentse havezaten en andere herenhuizen en hun bewoners (1989) uitg. Boom, Meppel, ISBN 90-6009-889-7
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9482 0079
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072559772
* Virtual International Authority File: 289433551
* WorldCat (via VIAF): 289433551
# Keetje Tippel (Zangeres Zonder Naam)

Keetje Tippel is een lied gezongen door de Zangeres Zonder Naam. Het werd met B-kant Vele vele malen op single uitgebracht. De single haalde de goudstatus (meer dan 100.000 exemplaren verkocht).
De Zangeres Zonder Naam was in 1974 even weg uit de Nederlandse hitparades, minstens vier singles flopten.
Regisseur Paul Verhoeven was in die dagen bezig met zijn film Keetje Tippel. Liedjesschrijver Aad Klaris hoorde ervan en begon aan een lied onder dezelfde titel. Lied en film zouden overigens een apart leven blijven leiden. Klaris had het lied nog niet af, toen hij muziekproducent Johnny Hoes belde. Hij was bezig met een nieuw lied, hij zong wat door de telefoon en Hoes vroeg of hij zo snel mogelijk naar de geluidsstudio kon komen. De muziek stond binnen enkele opnamen op de geluidsband. Naar beweerd wordt, zong de Zangeres Zonder Naam het in één keer in.
De single Telstar 2085 dreef deels mee op het succes van de film en er zouden 250.000 exemplaren over de toonbank gaan. Het plaatje stond negen weken in de Nationale Hitparade met een topnotering op plaats 4. In de voorloper van de Ultratop 50 stond het eveneens negen weken genoteerd met een topnotering op plaats 7. In de Nederlandse Top 40 stond het tien weken met als hoogste positie plaats 8.
Het nummer werd bijgeperst op de elpee Keetje Tippel en andere liedjes uit ’t rosse leven, die later in 1975 werd uitgebracht.
Aad Klaris zou in 1976 de single Ode aan de zangeres (zonder naam) uitgeven, waarbij hij op de melodielijn een lied schreef over de Zangeres Zonder Naam, die vanwege een conflict met Johnny Hoes in zijn ogen te weinig te horen was op de radio. De Zangeres Zonder Naam stapte rond 1977 over naar Bovema, de concurrent van Hoes.
In 1980 volgde nog een heruitgave op Telstar 2351.
# Kerfstok

Een kerfstok was een middel om schulden of andere verbintenissen voor beide partijen te kunnen registreren zonder mogelijkheid tot vervalsing.

## Gebruik

Een geschikt langwerpig houten bord of stok werd gemarkeerd met symbolen, dat wil zeggen, er werden markeringen in gekerfd. Vervolgens werd het hout over de lengte gesplitst. Beide partijen bewaarden een helft van de dubbele kerfstok. Als de kerven van twee kerfstokken exact op elkaar passen, is de echtheid van de kerfstok gegarandeerd. Indien nodig konden naderhand nog aanvullende markeringen worden geplaatst door beide delen weer tegen elkaar te houden. Als de schulden zijn voldaan, worden de insnijdingen verwijderd door de stok te schaven, zo kan deze hergebruikt worden. Als een gedeelte van de schuld werd betaald, kon dit aan de zijkant van de stok worden bijgehouden.
Naast dubbele werden er ook enkelvoudige kerfstokken gebruikt, waarmee alleen de geldschieter de schulden bijhield als geheugensteun.
Het gebruik leeft nog voort in de uitdrukking "iets op de kerfstok hebben", letterlijk of overdrachtelijk: nog schulden hebben staan. Figuurlijk betekent de uitdrukking dat de betrokkene iets misdaan heeft.

## Geschiedenis

Ten tijde van de middeleeuwen, in een grotendeels analfabetisch en muntarm Europa, was de kerfstok sinds de 10e-12e eeuw in gebruik. De kerfstok werd vooral in herbergen gebruikt, waarbij de waard voor elk van de klanten een kerfstok had, waarop de verteringen werden bijgehouden. Maar in elk geval werden ook in winkels kerfstokken gebruikt.
De kerfstok werd in de middeleeuwse rechtspraak als bewijs beschouwd. Ook de Code Napoléon vermeldt de kerfstok als schuldbewijs in art. 1333. In sommige Europese landen werd de kerfstok nog in de 20e eeuw gebruikt, bijvoorbeeld bij de alpenbeweiding.
Niet alleen geldschulden werden door de kerfstok geregistreerd. In de land- en veeteelt werd het gebruikt om verleende diensten te documenteren, bijvoorbeeld hoeveel vee was toevertrouwd aan een herder. Handelaren gebruikten de kerfstok om voorraden te registreren. Grondheren en gemeenten beheerden met behulp van de kerfstok hun belastingen. Ze werd gebruikt voor dorpsplichten zoals nachtelijke vuurwachten of de controle van gebruiksrechten (zoals waterrechten).
# Kergrist

Kergrist is een gemeente in het Franse departement Morbihan (regio Bretagne) en telt 655 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Pontivy.

## Geografie

De oppervlakte van Kergrist bedraagt 30,3 km², de bevolkingsdichtheid is 21,6 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Kergrist met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* ↑ Populations légales 2021.
# Kerftabak

Kerftabak is de naam waarmee drie soorten tabak worden aangeduid: pruimtabak, pijptabak en shag. Shag heeft veruit het grootste volume. Kerftabak bestaat uit fijngesneden tabaksbladeren die een betrekkelijk hoog vochtgehalte bezitten.
De shag wordt gebruikt voor:
* Roll-Your-Own (RYO), tabak om met vloeitjes zelf sigaretten te rollen;
* Make-Your-Own (MYO), tabak om met filterhulzen zelf sigaretten te maken.

## Branche

In Nederland werden de fabrikanten van kerftabak tot eind 2016 vertegenwoordigd door de Vereniging Nederlandse Kerftabakindustrie (VNK). Deze werd in 1952 opgericht vanuit het Bureau voor de Tabaksindustrie. Per 1 januari 2017 zijn VNK en de Stichting Sigarettenindustrie (opgericht in 1955) samengegaan in de Vereniging Nederlandse Sigaretten- en Kerftabakfabrikanten (VSK). VSK heeft tot doel het behartigen van de belangen van de in Nederland gevestigde fabrikanten en importeurs van sigaretten en shag.
Aanvankelijk had de VNK nog 300 leden. Door een proces van verregaande concentratie telt de VSK in 2021 nog slechts vijf leden:
* Landewyck Tabak Holland te Roosendaal.
* Heupink & Bloemen Tabak te Ootmarsum.
* Van Nelle Tabak te Joure (onderdeel van Imperial Tobacco).
* British American Tobacco te Amstelveen, met de fabriek van Koninklijke Theodorus Niemeyer BV te Groningen.
* Japan Tobacco International.
De bekendste shagmerken in Nederland zijn:
* Van Nelle
* Drum
* Samson
* Brandaris
* Javaanse Jongens
De verkoop van shag in Nederland loopt terug. In 2002 werd nog 13.000 ton shag verkocht, dit daalde naar 8646 ton in 2012 en in 2020 kwam het op 5448 ton uit.

## Externe link

* VSK
* ↑ Accijnsmonitor Volume binnenlandse verkopen sigaretten en rooktabak 2012-2020, geraadpleegd op 21 juli 2021. Gearchiveerd op 21 juli 2021.
# Katrineholm (gemeente)

Katrineholm is een Zweedse gemeente in Södermanland. De gemeente behoort tot de provincie Södermanlands län. Ze heeft een totale oppervlakte van 1195,9 km² en telde 32.258 inwoners in 2004.

## Plaatsen en inwoneraantal (2005)

* Katrineholm (plaats) 21386 inwoners
* Valla (Zweden) 1584
* Sköldinge 630
* Bie (Zweden) 549
* Forssjö 513
* Björkvik 511
* Äsköping 371
* Strångsjö 370
* Djulö kvarn 200
* Uddens fritidsområde 105
* Flodafors 103
* Hjälmsätters fritidsområde 97
* Äs 83
* Strängstorp 76
* Fjällskäfte 56
* Kanntorp 55
# Katrine Madsen

Katrina Madsen (Aarhus, 7 maart 1972) is een Deense jazzzangeres en componiste.

## Carrière

Madsen studeerde aanvankelijk aan het Det Jyske Musikkonservatorium van de koninklijke muziekacademie. Met haar eigen Swing Quintet bracht ze in 1996 haar debuutalbum uit. Daarna werkte ze in Kopenhagen met muzikanten als Ed Thigpen en Richard Boone (A Tribute of Love). In 2002 formeerde ze het Katrine Madsen Sextet. Voor het album Box of Pearls, dat bekende standards van het Great American Songbook voorstelt, zong ze in teamverband met haar Zweedse collega Svante Thuresson. Verder werkte ze met de Baker Boys (Gershwin & More, 2002) en met Povo.

## Onderscheidingen

Madsen kreeg een tweejarige compositiebeurs van het Deense kunstfonds. Verder is ze erelid van de Filipijnse muzikanten-gemeenschap. De albums Close to You en Box of Pearls werden in 2005 en 2006 genomineerd voor de Deense muziekprijs.

## Discografie

* 1996: I'm Old Fashioned (Mecca Records)
* 1997: Dream Dancing (Mecca Records)
* 1999: You Are So Beautiful (Mecca Records) (met Ed Thigpen, Carsten Dahl, Jesper Bodilsen)
* 2000: My Secret (Mecca Records) (met Lars Møller, Jan Lundgren, Bjarne Hansen, Jesper Bodilsen, Morten Lund)
* 2002: Magic Night (Mecca Records) (met de Bohuslän Bigband)
* 2003: Svante Thuresson/ Katrine Madsen: Box of Pearls
* 2004: Close to You (met Stefano Bollani, Jesper Bodilsen en Morten Lund)
* 2006: Supernatural Love (met Ulf Wakenius, Henrik Gunde Pedersen, Peter Asplund, Jonas Johansen)
* 2009: Simple Life (met Joakim Milder, Henrik Gunde Pedersen, Jesper Bodilsen, Jonas Johansen, Morten Lund en Ole Kibsgaard)
* ↑ (en) Katrine Madsen. Discogs. Gearchiveerd op 16 januari 2022. Geraadpleegd op 15-01-2022.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Katrine Madsen op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 1028523076
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 3032 3116
* MusicBrainz: 14ff06c2-fef6-49be-b38a-83a4b70dc990
* Virtual International Authority File: 290572833
* WorldCat (via VIAF): 290572833
# Kati (gewichtsmaat)

Kati (ook wel geschreven als kattie) is een oude maat voor de grootte van de massa, bekend uit Nederlands-Indië.
1 kati = 617 gram
100 kati = 1 pikol
De massa-eenheid is afkomstig uit China, waar ze 16 taël bedroeg. Ze werd oorspronkelijk onder meer bij het afwegen van opium gebruikt.
# Kati

Kati kan verwijzen naar:
* Kati (Kenia); een Provincie van Kenia
* Kati (Mali); een stad in Mali
* Kati (taal); een taal uit Pakistan
* Kati (gewichtsmaat); Oude gewichtsmaat
* Kati Wilhelm, Duits biatlete
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Kati en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Kati Heck

Kati Heck (Düsseldorf, 1979) is een van oorsprong Duitse schilder en beeldhouwer. Zij huwde met een Belg en woont en werkt in Antwerpen.

## Biografie

Heck kwam op haar 18e naar Antwerpen om zich in te schrijven voor de modeopleiding aan de Modeacademie. Naar eigen zeggen vond ze de richting te netjes. Daarom volgde zij de opleiding schilderen aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, waar zij in 2000 aan afstudeerde. In 2011 won zij de IKOB-prijs voor schilderkunst.

## Werk

Hecks werk bestaat uit beelden, installaties en schilderijen, die veelal groot van formaat zijn. Haar werk is figuratief en bevat soms verwijzingen naar haar Duitse achtergrond. Haar grootvader diende in WOII als jongere bij de Waffen-SS. Dit verleden komt naar voren in het terugkerend gebruik van Duitstalige teksten, braadworsten of lederhosen op haar doeken. Vaak portretteert zij haar vrienden - waaronder veel muzikanten en beeldend kunstenaars - in surrealistische met humor gekruide situaties of houdingen. Jan Hoet steunde haar in haar kunstenaarschap. Heck maakt ook deel uit van de performance groep Bissy Bunder, met onder andere de eveneens Duitse Tina Schott, Julia Wlodkowski, Johanna Trudzinski, Rani Bageria en Michèle Matyn. Met Bissy Bunder werd in 2009 ook de film 'Beyonda- A Journey Into The Darkness' gemaakt.

## Tentoonstellingen

* 2006 en 2009 Marc Selwyn Fine Arts, Los Angeles
* 2009 The State of Things, BOZAR, Brussel
* 2012 Painters' Painters, Saatchi Gallery, Londen
* 2013 KOPF = KOPFNUSS, CAC Málaga
* 2016 Show me yours & I'll show you mine, Muhka, Antwerpen
* 2020 Quadro, Deichtorhallen, Hamburg
* 2020 Hauruck d'Orange, GEM, Den Haag
# Kerkhof van Santes

Het Kerkhof van Santes is een gemeentelijke begraafplaats in de Franse gemeente Santes in het Noorderdepartement. Het kerkhof ligt er achter de Église Saint-Pierre, in het noorden van de gemeente.

## Oorlogsgraven

Op het kerkhof bevinden zich 2 geïdentificeerd Britse oorlogsgraven uit de Eerste Wereldoorlog. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is het kerkhof opgenomen als Santes Churchyard.
* The War Graves Photographic Project (coördinaten)
* Santes Churchyard op website CWGC
# Keude Aron

Keude Aron kan verwijzen naar:
* Keude Aron (Syamtalira Aron), een plaats in Indonesië
* Keude Aron (Kaway XVI), een plaats in Indonesië
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Keude Aron en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Keressaare

Keressaare is een plaats in de Estlandse gemeente Peipsiääre, provincie Tartumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla) en telt 22 inwoners (2021). In 2000 waren dat er 15.
Tot in oktober 2017 hoorde Keressaare bij de gemeente Vara. In die maand werd Vara bij de gemeente Peipsiääre gevoegd.
Op het grondgebied van het dorp ligt het moerasgebied Keressaare raba (ook wel Keressaare soo genoemd, 8,7 km²), waar de rivier Kääpa ontspringt.

## Geschiedenis

Keressaare ontstond pas in de jaren dertig van de 20e eeuw uit een groep verspreide boerderijen. In 1945 werd het dorp voor het eerst genoemd. In 1977 werd het buurdorp Kulli (ook wel Vembla genoemd) bij Keressaare gevoegd.
* ↑ (et) ,(en) Estisch bureau voor de statistiek, interactieve kaart.
* ↑ (et) Eestigiid.ee over Keressaare.
* ↑ (et) Keressaare in het Dictionary of Estonian Place names.
# Keresztespuszta

Keresztespuszta is een plaats (község) en gemeente in het Hongaarse comitaat Baranya. Keresztespuszta telt 80 inwoners (2001).