OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Frederik Willem van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Beck

Frederik Willem I van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Beck (2 mei 1682 - Francavilla, 26 juni 1719) was van 1689 tot aan zijn dood hertog van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Beck.

## Levensloop

Frederik Willem was de zoon van hertog August van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Beck en diens echtgenote Hedwig Louise, dochter van graaf Filips I van Lippe-Alverdissen. In 1689 volgde hij zijn vader op als hertog van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Beck.
Hij bekeerde zich tot het rooms-katholicisme en werd veldmaarschalk in het Keizerlijk Leger van het Heilige Roomse Rijk. In 1719 bezweek Frederik Willem aan de verwondingen die had opgelopen in de Slag bij Francavilla op Sicilië tijdens de Oorlog van de Quadruple Alliantie.
Omdat hij geen mannelijke nakomelingen had, werd hij als hertog van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Beck opgevolgd door zijn oom Frederik Lodewijk. De stamresidentie in Beck verkocht Frederik Willem aan zijn neef Frederik Willem II, de zoon van Frederik Lodewijk.

## Huwelijk en nakomelingen

Frederik Willem I huwde in 1708 met Maria Antonia Josepha (1692-1762), dochter van Frans Anton Maximiliaan Emmanuel Isnardi di Castello, markies van Caraglio en graaf van Sanfré. Ze kregen twee dochters:
* Maria Anna Leopoldina (1717-1789), huwde in 1735 met de Portugese edelman Manuel de Sousa e Calharis
* Johanna Amalia (1719-1774), huwde met graaf Emanuel Silva-Tarouca
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Friedrich Wilhelm I. (Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Franklyn

Franklyn is een Britse sciencefiction-fantasyfilm uit 2008, geschreven en geregisseerd door Gerald McMorrow als zijn speelfilmdebuut. De hoofdrollen worden vertolkt door Eva Green, Ryan Phillippe en Sam Riley.

## Verhaal

Het verhaal van de film is verdeeld tussen de parallelle realiteiten van de hedendaagse stad Londen en de bovennatuurlijke metropool Meanwhile City. Franklyn vertelt de verhalen van vier personages. Jonathan Preest is een gemaskerde burgerwacht uit Meanwhile City die niet zal rusten voordat hij wraak heeft genomen op The Individual. Emilia is een onrustige jonge kunststudente wiens rebellie dodelijk kan zijn. Milo is een diepbedroefde twintiger die de puurheid van haar eerste liefde mist. Peter is een religieuze man die wanhopig op zoek is naar zijn vermiste zoon onder de daklozen in Londen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Eva Green | Emilia / Sally |
| Ryan Phillippe | Jonathan Preest |
| Sam Riley | Milo |
| Bernard Hill | Peter Esser |
| James Faulkner | Pastoor Bone |
| Stephen Walters | Wormsnakes / Wasnik |
| Art Malik | Tarrant |
| Susannah York | Margaret |
| Richard Coyle | Dan |
| Kika Markham | Naomi |

## Release

De film ging in première op 16 oktober 2008 op het Filmfestival van Londen en werd op 27 februari 2009 in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht door eOne.

## Ontvangst

Op Rotten Tomatoes heeft Franklyn een waarde van 57% en een gemiddelde score van 5,20/10, gebaseerd op 30 recensies.

## Prijzen en nominaties

De belangrijkste:
| Jaar | Prijs | Categorie | Genomineerde(n) | Uitslag |
| 2010 | Visual Effects Society Awards | Uitstekende matte schilderijen in een speelfilm | Tania Richard & Christoph Unger (voor de Meanwhile City stadsgezichten) | Genomineerd |
# Fredericus Nijsingh

Fredericus Nijsingh (Westerbork, 11 mei 1731 - Steenwijk, 4 november 1811) was een Nederlandse schulte.

## Leven en werk

Nijsingh was een zoon van de schulte van Westerbork Hendrik Nijsingh en Aaltien Oldenhuis. Van vaderszijde waren al zijn voorvaders in rechte lijn schulte van Westerbork geweest. Zijn oudst bekende voorvader Luitge Nijsingh werd in 1566 door Eigenerfden en Ridderschap van Drenthe aangesteld tot schulte van Westerbork en in 1575 door Filips II.
Nijsingh studeerde rechten aan de universiteit van Groningen. In 1754 volgde hij zijn vader Hendrik Nijsingh op als schulte van Westerbork. Hij gaf echter de voorkeur aan een militaire loopbaan. Hij werd in 1765 vaandrig en werd als schulte van Westerbork opgevolgd door zijn jongere broer Jan Tijmen. Hij woonde achtereenvolgens in Hoogeveen, vanaf 1777 in Dwingeloo (op de havezate Westrup) en vanaf 1784 in Steenwijk, waar hij in november 1811 op 80-jarige leeftijd overleed.
* ↑ Nederland's Patriciaat jrg. 18, 1928, blz. 141 t/m 153
# Francesco Barberini

Francesco Barberini kan verwijzen naar:
* Francesco Barberini (1597-1679), kardinaal van Urbanus VIII uit 1623
* Francesco Barberini (1662-1738), kardinaal van 1690
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Francesco Barberini en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Fredrik Lindholm

Fredrik Lindholm (Göteborg, 30 oktober 1837 – Christiania, 24 maart 1901) was een Zweeds-Noors pianist.
Fredrik Lindholm werd geboren binnen het gezin van de Zweedse pianist Johan Anton Lindholm en Laura Beckeman. Hijzelf huwde op 14 september 1889 Laura Antonette Larsen, dochter van de organist Simon Larsen.
Hij kreeg zijn muzikale opleiding vanaf 1855 aan het Conservatorium in Leipzig. Hij haalde in die tijd Franz Liszt naar Stockholm. Hij is sinds 1857 lid van de Kungliga Musikaliska Akademien. Hij vestigde zich in 1862 in Oslo, Noorwegen en werd concertpianist en pianoleraar. Er volgden concerten in Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. Zijn lievelingscomponisten waren Ludwig van Beethoven en Frédéric Chopin. In 1864 assisteerde hij Otto Winter-Hjelm tijdens een van zijn philharmonische concerten. Hij was in 1864 enige tijd dirigent van het orkest van het Christiania Theater als vervanger van Paolo Sperati, maar het orkest was ontevreden en haalde Spreati terug. Zijn muzikale loopbaan was van korte duur, want bij een ongeluk in 1890 verloor hij de rechterhand.
Hij schreef ook enkele werken voor piano en/of orgel. Een Weense wals en een Salonmazurka zijn van hem bekend alsmede ook een uitgeschreven cadens van een van de pianoconcerten (c mineur) van Ludwig van Beethoven.
Enkele concerten:
* 1 september 1858: zie programma
* 4 mei 1870: Concert voor drie piano's van Johann Sebastian Bach met Agathe Backer Grøndahl, Fredrikke Trepka met orkest onder leiding van Otto Winter-Hjelm
* 4 februari 1875: liefdadigheidsconcert
* 19 april 1881: concert in Kristiansand
* Store Norske Leksikon digitaal
* Norsk Biografisk Leksikon, versie 1938
* Programma 1858
* Aftenposten 27 maart 1901: Overlijdensadvertentie
# Fredrik Meltzer

Fredrik Meltzer (Bergen (Noorwegen), 29 september 1779 - 17 december 1855) is de ontwerper van de Noorse vlag. Hij was een van de representanten van Bergen in het Noorse parlement (Storting) gedurende meerdere perioden. Hij was een van de Eidsvollsmenn, hetgeen betekent dat hij een van de "vaders" van de Noorse Grondwet is.
Bij de oprichting van de Norges Bank (Noorse Nationale Bank) in 1816 kreeg Meltzer de leiding over de afdeling in Bergen wat hij tot zijn dood bleef.

## Mythe rond de vlag

In 1821 zag hij hoe zijn toen 12 jaar oude zoon, Gerhard, een blauw kruis tekende in het midden van het witte kruis van een Deense vlag (rood met een wit kruis). Meltzer zag wellicht een eigen Noorse vlag als een manier om de nationale geest aan te wakkeren na honderden jaren onder Zweeds en Deens bestuur.
# Frédéric Ozanam

Frédéric Ozanam (Milaan, 23 april 1813 - Marseille, 8 september 1853) was een Frans literatuur- en cultuurhistoricus, tevens vernieuwer op het gebied van de katholieke caritas. Hij richtte als student in de rechten te Parijs in 1833 de later wijdverbreide Société de St.-Vincent-de-Paul (Sint-Vincentiusvereniging) op.

## Levensloop

Zijn ouders, Jean-Antoine Ozanam, een arts, en Marie Mantas, waren beiden afkomstig uit Lyon, waar de volledige familie zich vanaf 1815 vestigde. "Fred", zoals zijn vader hem noemde, was het vijfde kind in een gezin van 14, waarvan slechts 4 de volwassen leeftijd bereikten.
In 1822 werd hij leerling van het Collège Royal (thans het Lycée Ampère) waar een liberaal en vrijzinnig klimaat heerste. Hij ontmoette er professor Legeay en de priester Noirot, die op hem een sterke invloed hadden en hem in zijn geloof bevestigden.
Op aandringen van zijn vader schreef hij zich in 1831 in op de Faculteit Rechten te Parijs; maar tegelijk volgde hij ook Letteren. Hij promoveerde in 1839 in de Letteren en werd in 1844 hoogleraar niet-Franse letterkunde aan de Sorbonne. Verbonden met de kring van Charles de Montalembert, Henri Lacordaire en Lamennais, beproefde hij een apologie van het christendom op (literair-)historische gronden, waarbij hij vooral de invloed van de christelijke gedachte op de middeleeuwse literatuur bestudeerde.
Op 23 april 1833, op zijn twintigste, stichtte Frédéric Ozanam samen met Emmanuel Bailly en vijf andere bevriende studenten de Sint-Vincentius a Paulo vereniging uit bezorgdheid over de miserie van de arbeidersklasse. Hij richtte in dat jaar met medestudenten ook een petitie aan de aartsbisschop van Parijs om conferenties in de Notre-Dame te houden, die vanaf 1834 een groot succes werden.
In 1841 trouwde hij met Amélie Soulacroix. Het koppel had één dochter, Marie. In 1846, op het hoogtepunt van zijn carrière, begint de ziekte waar hij aan zou sterven, tuberculose, te knagen. In 1853 werd hij stervend naar Pisa teruggebracht en hij overleed op 8 september te Marseille. Hij rust in de kerk "Saint-Joseph des Carmes" te Parijs.
Frédéric Ozanam werd tijdens de Wereldjongerendagen van 1997 in Parijs door paus Johannes-Paulus II zalig verklaard.

## Oeuvre

* Essai sur la philosophie de Dante (1838)
* Les poètes franciscains en Italie au XIII siècle (1852)
* Un pélérinage au pays du Cid (1854)

## Literatuur

* H. Girard, Un catholique romantique: F. Ozanam (1930)
* E. Galopin, Essai de bibliographie sur F. Ozanam (1933)
* N. de Rooy, F. Ozanam (1948)
* L. Y. Camus, Pionnier de son époque, précurseur de la notre, F. Ozanam (1953)
* A. R. Carranza, Ozanam et ses contemporains (1953)
* L. Célier, F. Ozanam (1956)
* Th. E. Auge, F. Ozanam and his world (1966)
* ↑ Religie en samenleving, Vincent de Paul Belgium, nr 1, III, 2021
# Fröslunda

Fröslunda is een plaats in de gemeente Enköping in het landschap Uppland en de provincie Uppsala län in Zweden. De plaats heeft 50 inwoners (2000) en een oppervlakte van 4 hectare. In 2005 was het aantal inwoners onder de 50 gezakt, om die reden wordt het aantal inwoners niet meer genoteerd door het Zweeds bureau voor statistiek.
# Frank Engelen

Frank Engelen was een Belgisch jazzgitarist, componist en arrangeur. Geboren in 1912 in Boston en overleden in 1981 in Brussel.
Engelen had een klassieke opleiding genoten aan het Antwerps conservatorium, maar kreeg interesse voor jazz. Hij trad op in talrijke formaties in Nederland, Duitsland, Tsjecho-Slowakije en Italië. Hij was zelden te horen als solist, maar bleef heel zijn carrière actief als componist en arrangeur. Zijn naam blijft voornamelijk verbonden aan de jaren veertig, met composities als Badinage, Bagatelle, La piste, Avondschemering en vooral Studio 24 dat in de jaren veertig bijzonder populair werd en waarvan Django Reinhardt in 1942 een opname maakte.
Engelen trad onder meer op met de dansorkesten van Jean Omer, Rudy Bruder, Jeff De Boeck en Robert De Kers.
# Fulgoraria (Psephaea) mentiens

Fulgoraria (Psephaea) mentiens is een slakkensoort uit de familie van de Volutidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1940 door Fulton.
# Fulguriet

Een fulguriet of bliksembuis is een holle buis van gesmolten gesteente of zand en bestaat vaak voor een groot deel uit lechatelieriet. Deze ontstaat door de intense hitte die ontstaat bij inslag van een bliksem in kwartsrijke gronden. Strikt genomen kan het worden beschouwd als voorbeeld van een metamorf gesteente ontstaan door contactmetamorfologie.
Fulguriet dankt zijn naam aan het Latijnse woord fulgur, fulguris "bliksem, weerlicht", wat zou kunnen worden vertaald met 'bliksemsteen' of 'dondersteen'. In vroegere tijden dacht men dat fulguriet de bliksem zelf was die was neergedaald.

## Voorkomen

De buitenkant van een fulguriet is meestal ruw en kan bedekt zijn met zandkorrels, terwijl de binnenzijde vaak glad is. Fulgurieten ontstaan vooral in zandrijke bodems in gebieden met veel onweersactiviteit. In principe kan een fulguriet ontstaan in elke minerale bodemsoort. Ondanks dat fulgurieten veel voorkomen worden ze maar zelden gevonden. Ze zijn namelijk vaak moeilijk op te sporen en bovendien zeer breekbaar, waardoor een fulguriet vaak in stukken breekt tijdens het opgraven. Fulgurieten worden in woestijngebieden nooit op duintoppen gevonden maar altijd in de kommen tussen de duinen. Dat komt omdat de bliksem daar inslaat op plaatsen waar het grondwater het dichtst aan de oppervlakte ligt.

## Bekende vondsten

Fulgurieten hebben een doorsnede tot enkele centimeters en kunnen een lengte van vele meters bereiken.
In 1939 werd door de bioloog Nico Tinbergen in Hulshorsterzand op de Veluwe een fulguriet van 2,35 meter lang gevonden. Tinbergen bracht zijn vondst naar het toenmalig Geologisch Museum in Leiden en publiceerde er in 1942 over. De bliksembuis bevindt zich nu in de collectie van Naturalis Biodiversity Center.
Te Zonhoven werd in 1952 een bliksembuis gevonden van ca. tien meter.
In de collectie van het voormalige Natuurhistorisch Museum Enschede waren meerdere bliksembuizen opgenomen, waaronder de bliksembuis die in 1955 werd gevonden in Vasse, en een kunstmatig gevormde bliksembuis, ontstaan door het breken van een hoogspanningsleiding bij Hengelo.
Bij het Belgische Hergenrath werd in 1959-1960 een bliksembuis van ruim dertien meter lang opgegraven.
In 2016-2017 werd in de Belgische wijk Nieuw-Gent een bliksembuis van 18 meter opgegraven tijdens afbraakwerken.
* ↑ N. Tinbergen, 'Een bliksembuis', in De Levende Natuur, 47(6), pp. 87–92 (1942). Gearchiveerd op 22 oktober 2021.
* ↑ Object in collectie Naturalis Biodiversity Center, registratienummer RGM.419500, beschreven op Topstukken Naturalis, geraadpleegd 26 juli 2021. Gearchiveerd op 26 juli 2021.
* ↑ G.M. Roding, 'Verglaasde bliksem' in "De Levende Natuur", (63(3) pp. 67-71 (1960). Gearchiveerd op 26 juli 2021.
* ↑ Het Fenomeen Felder, Wiel Schins, Nederlandse Geologische Vereniging Afdeling Limburg, ISBN 978-90-813465-1-1, p.103-104
# Frans Kollerie

Frans Kollerie (Haarlem, 21 april 1908 - Hoofddorp, 5 december 1978) was een Nederlands politiefunctionaris.
Kollerie was werkzaam bij de Amsterdamse politie bij de unit Dactyloscopie. En gedurende de Tweede Wereldoorlog werden in het geheim diverse vingerafdrukken door Frans en zijn collega's bewust beschadigd of weggeveegd om de Duitse bezetters te dwarsbomen.
Begin januari 1945 hebben leden van de Binnenlandse Strijdkrachten (BS) acht Duitse ambtenaren neergeschoten die werkzaamheden uitvoerden voor de Arbeitseinsatz. Als vergelding werd op bevel van Höhere SS-und Polizeiführer Hanns Albin Rauter elf willekeurige medewerkers van de Arbeidsbeurs gefusilleerd.
In de nacht van 18 januari 1945 werd Kollerie gearresteerd door de Grüne Polizei die werd bijgestaan door de Wehrmacht. In totaal werden 130 Amsterdamse politiefunctionarissen opgepakt voor de Arbeitseinsatz in Duitsland. Tussen 19 januari 1945 en 10 februari 1945 werd Kollerie gevangen gehouden in Kamp Amersfoort alvorens hij naar Duitsland werd afgevoerd en tewerkgesteld om branden te bestrijden.
Na de bevrijding van Nederland in mei 1945, keerde Frans Kollerie terug naar Amsterdam. Door gebrek aan vervoer heeft hij de reis met een brandweerauto ondernomen van het merk Magirus-Deutz, type S4500. Na hereniging met zijn vrouw en kinderen, heeft Kollerie een dag later de brandweerauto geschonken aan het Amsterdamse brandweerkorps. Zij konden de brandweerauto zeer goed gebruiken, want tijdens de bezetting was veel brandweermaterieel gevorderd, afgevoerd naar Duitsland of verloren gegaan .

## Na de oorlog

Frans Kollerie werkte na de oorlog tot zijn pensionering bij de Amsterdamse politie als rechercheur en vervolgens bij de geüniformeerde dienst als brigadier en adjudant. Daarna werkte hij bij een expertise-, taxatie- en inspectiebureau. Hij overleed in 1978 op 70-jarige leeftijd.

## Persoonlijk leven

Hij trouwde op 21 juli 1936 in Baarn en kreeg twee kinderen.
* Militieregisters.nl, Registratie F.C. Kollerie, dienstplicht MRNHA00178000067
* Stadsarchief Amsterdam, Geboorte F.C. Kollerie op 21-04-1908, Archiefkaart: NL-SAA-6666308
* Sitrap / Brandweer Amsterdam-Amstelland, April 2011, jaargang 11, nr. 2, pagina 12
# Frans Kokshoorn (beeldhouwer)

Frans Kokshoorn (Voorburg, 26 mei 1947 – Delft, 2 april 2021) was een Nederlands beeldhouwer.

## Leven en werk

Kokshoorn groeide op in Voorburg en volgde aanvankelijk een bouwkundige opleiding. Van 1969 tot 1971 bezocht hij de Vrije Academie Werkplaats voor Beeldende Kunsten en van 1971 tot 1976 studeerde hij aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, beide in Den Haag. Vanaf 1977 was hij in Voorburg gevestigd als vrij kunstenaar. Hij was lid van de kunstenaarsgroepering "Groep Delta".
Kokshoorn, die in Voorburg woonde en werkte, kreeg in 2004 de driejaarlijkse Aart van den IJssel-kunstprijs van de Gemeente Leidschendam-Voorburg. Zijn werk is geabstraheerd figuratief.
Kokshoorn overleed op 73-jarige leeftijd.

## Werken (selectie)

* Ode aan de fiets (1989), Vondelstraat in Den Haag
* Driewieler (1989), Westeinde in Voorburg
* Singing in the rain (1995), Prins Bernhardlaan in Voorburg en in 2002 in de Amerikaanse partnerstad Temecula (Californië)
* Zittende figuur (2000), Huygenshof in Voorburg
* De mantel (2001), verzorgingstehuis in Voorburg
* Beeldengroep Mechropa (2002), Scheveningseweg in Den Haag
* Gevelreliëf (2003), huisartsenpraktijk in Den Haag
* Beeldengroep De Waag, Herenstraat in Voorburg
* Beeldengroep, Griffeweg in Groningen
* Turfkruiwagen (2009), Burgemeester Borgesiuslaan in Oude Pekela
* Zorgmantel (2009), Burg. van Julsingha tehuis in Delfzijl
* De dorpswacht (2010), Franse kerkstraat in Voorburg
* Zittende figuur (2010), Koopmansplein in Ten Boer
* Beeldengroep (2010), Molenhof in Zaamslag

## Fotogalerij

* sculptuur (glas/graniet), Voorburg met Ming Hou Chen
* Turfkruiwagen, Oude Pekela
* De dorpswacht, Voorburg
* Zittende figuur, Ten Boer
* Beeldengroep, Groningen
* Zorgmantel, Delfzijl
# Gaeilavore

Gaeilavore is een onbewoond boomloos Schots rotseiland in de Binnen-Hebriden. Het eiland ligt ten noorden van het schiereiland Trotternish op Skye, ten zuiden van Fladda-chùain en ten noordwesten van Gearran en Am Bord. Gaeilavore is aan het noordoosten verbonden met het lagere eiland Thon Eilean.
# Full Body Massage

Full Body Massage is een Amerikaanse dramafilm uit 1995 onder regie van Nicolas Roeg.

## Verhaal

Nina is een kunsthandelaar, die elke week een massagesessie ondergaat. Op een keer stuurt haar masseur een vervanger. Er ontstaat een romance tussen Nina en haar nieuwe masseur. Uiteindelijk leiden hun verschillende karakters tot een conflict.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Mimi Rogers | Nina |
| Bryan Brown | Fitch |
| Christopher Burgard | Douglas |
| Elizabeth Barondes | Alice |
| Gareth Williams | Harry Willis |
| Patrick Neil Quinn | Andy |
| Heather Gunn | DeeDee |
| Gabriella Hall | Jonge Nina |
| Brian McLane | Jonge Fitch |
| William Fuller | Vader van Fitch |
| Lynette Bennett | Moeder van Fitch |
| Rachel Nolin | Zus van Fitch |
| Michael Edmonds | Medicijnman |
| Ross McKerras | Boer |

## Externe link

* (en) Full Body Massage in de Internet Movie Database
Performance (1970) · Walkabout (1971) · Glastonbury Fayre (1972) · Don't Look Now (1973) · The Man Who Fell to Earth (1976) · Bad Timing (1980) · Eureka (1983) · Insignificance (1985) · Castaway (1986) · Track 29 (1988) · The Witches (1990) · Cold Heaven (1991) · Heart of Darkness (1993) · Two Deaths (1995) · Full Body Massage (1995) · Samson and Delilah (1996) · Puffball (2007)
# Fulke Greville

Fulke Greville (Beauchamp Court, Warwickshire, 3 oktober 1554 – 30 september 1628) was een Engels dichter, hoveling en staatsman, die diende onder Elizabeth I en Jacobus I.
Greville werd als enige zoon geboren in een rijke adellijke familie. In 1564 ging hij naar Shrewsbury School, een public school in Shrewsbury, op dezelfde dag als Philip Sidney, met wie hij levenslang bevriend zou blijven. In 1568 ging hij naar de Universiteit van Cambridge, waarna hij door Philip Sidneys vader een positie kreeg aangeboden in het bestuur van de Welsh Marches. Deze baan gaf hij echter na korte tijd op en hij volgde Sidney naar het hof van Elizabeth, waar hij al spoedig de gunst verwierf van de koningin. Hij werd lid van een gezelschap dichters dat bekend werd als de 'Areopagus', een club waar ook Edmund Spenser en Sidney deel van uitmaakten. De groep hield zich onder meer bezig met het metrum in de poëzie, en streefde naar invoering van onder meer klassieke versvormen. Ook raakte hij bevriend met vermaarde schrijvers als Samuel Daniel en Francis Bacon.
Greville en Sidney wilden in 1585 graag op avontuur gaan met Sir Francis Drake, maar de koningin verbood dit nadrukkelijk. In 1586 verbood zij hem ook om deel te nemen aan de campagne van Robert Dudley in de Nederlanden. Sidney kreeg hiervoor wel toestemming, maar deze beslissing werd hem noodlottig: hij kwam in datzelfde jaar om in de Slag bij Warnsveld. Hierover schreef Greville de elegie An Epitaph upon Sir Philip Sidney. In 1591 kreeg hij toch kortstondig zijn oorlogsavontuur toen hij onder Hendrik IV van Frankrijk diende in Normandië.
Greville maakte diverse keren deel uit van het parlement namens Warwickshire, was thesaurier van de marine van 1589 tot 1604 en Chancellor of the Exchequer van 1614 tot 1622. Hij werd in 1597 door Elizabeth geridderd en Jacobus I benoemde hem in 1621 tot Baron Brooke. De koning schonk hem Knowle Park en Warwick Castle, dat hij geheel restaureerde.
Fulke Greville kwam op tragische wijze om het leven. Hij werd op 30 september 1628 vermoord door een van zijn bedienden, Ralph Heywood, die van mening was dat hij ten onrechte niet werd vermeld in Grevilles testament. Heywood pleegde hierna zelfmoord.

## Werk

Geen van Grevilles werken werden tijdens zijn leven gepubliceerd. Zijn bekendste werk, The Life of the Renowned Sir Philip Sidney, waarschijnlijk geschreven tussen 1610 en 1614, verscheen in 1652. Zijn bundel Caelica, met gedichten over liefde, godsdienst en filosofie, verscheen in 1633 in Certain Learned and Elegant Works. Hierin verschenen ook enkele 'kamerdrama's', dat wil zeggen toneelstukken die niet waren bedoeld voor opvoering maar slechts om te lezen: Alaham en Mustapha. Een derde stuk, Antony and Cleopatra vernietigde hij zelf.