OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bereik (informatica)

In de informatica wordt met het bereik (gewoonlijk de scope) van een symbool het deel van de broncode aangeduid waarin dat symbool gedefinieerd is. Het beperken van de scope van een symbool maakt het mogelijk dezelfde naam meermaals te gebruiken zonder dat verschillende definities met elkaar in conflict komen. Een andere belangrijke reden is, dat door de scope van een symbool te beperken de interne werking van een deel van een programma of programmabibliotheek kan worden verborgen zodat ongewenste linkage kan worden uitgesloten. Een bekend voorbeeld voor het beperken van een scope zijn lokale variabelen, die alleen binnen de procedure waarin ze zijn gedefinieerd geldig zijn, maar ook namespaces zijn bedoeld om het bereik van een symbool te beperken.
Aan welke regels het bereik van een symbool is onderworpen, verschilt van taal tot taal, maar veelal wordt de scope gegeven door het blok waarin het symbool is gedefinieerd.

## Statisch en dynamisch bereik

Bij een statisch bereik (ook lexicaal bereik genoemd) wordt het bereik van een symbool syntactisch bepaald: het is een bepaald deel van de broncode waar de definitie van het symbool in voorkomt. Het bereik wordt dus bepaald als het programma wordt gecompileerd (compile time), waardoor de geldigheid van gebruikte symbolen kan worden getoetst door de compiler, die passende diagnostische meldingen kan produceren.
Bij een dynamisch bereik wordt het bereik van een symbool bepaald door de uitvoering van het programma (run time): een definitie van een symbool blijft van kracht, waar de desbetreffende code ook gedefinieerd is, totdat de definitie ongedaan wordt gemaakt. Fouten in het gebruik van symbolen kunnen daardoor alleen worden geconstateerd tijdens het uitvoeren van het programma.

## Globaal bereik

Een bijzonder geval is de global scope, wat inhoudt dat het symbool in het hele programma gedefinieerd is. Omdat dit bereik geen delen van de broncode uitsluit, gaan zodoende alle voordelen van het beperken van de scope verloren. De praktijk wordt dan ook in de regel stevig afgeraden.

## Garbage collection

In programmeertalen met garbage collection heeft het bereik van een objectreferentie invloed op het geheugengebruik. Een ongebruikt object kan pas worden opgeruimd wanneer al zijn referenties buiten bereik (out of scope) zijn.
* ↑ Pascal, C, C++, Java, etc.
# Bertha Elisabeth van Osselen-van Delden

Bertha Elisabeth van Osselen-van Delden (Diepenheim, 27 april 1847 – Heerde, 4 juni 1936) was een Nederlandse kinderboekenschrijfster.

## Leven en werk

Bertha Elisabeth van Delden werd in 1847 geboren als dochter van mr. Jan van Delden en Cecilia Susanna Kerkhoven. Haar vader werd in 1848 burgemeester van Hardenberg. Haar moeder was een dochter van Johannes Kerkhoven en Antje van der Hucht, bewoners van het landgoed "Het Hunderen" in Twello. Haar tweelingbroer August was architect en directeur van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar broer Eduard was fotograaf.
Van Delden trouwde op 4 mei 1868 te Deventer met notaris Johannes Corstianus van Osselen. Zij vestigden zich in Putten, waar zij het landhuis "Nieuw Hunderen" lieten bouwen. Hier werden hun vijf kinderen geboren, waarvan de oudste direct na de geboorte overleed. Hun dochter Hedwig Cecile Albertine van Osselen werd kunstschilderes. In 1874 verhuisde het gezin met de notarispraktijk naar Nunspeet waar zij het huis "De Bunterhoek" lieten bouwen. Haar man kreeg een oogkwaal en werd blind.
Van Osselen-van Delden ging zich toeleggen op het schrijven van kinderboeken. Haar boeken verschenen in de periode vanaf 1891 en werden regelmatig herdrukt ook na haar overlijden in 1936. Haar eerste boek "Hansje Rozengaarde" beleefde in 1922 een vijfde druk, ‘t Jodinnetje van Elspeet in 1950 een zesde druk en "De schaapskooi op de Elspeter heide" werd eveneens in 1950 voor de vierde maal gedrukt. Een aantal van haar verhalen werd geïllustreerd door haar achternicht Anna Wijthoff.
Na het overlijden van haar man in 1896 verhuisde Van Osselen-Van Delden naar Amsterdam en vervolgens naar Den Haag. Van 1901 tot 1924 woonde ze in Apeldoorn. Daarna woonde ze in bij een van haar dochters in Villa Rozenhof in Heerde. Zij overleed in juni 1936 op 89-jarige leeftijd in Heerde.
# Berkenbladnerfgalmug

De berkenbladnerfgalmug (Massalongia rubra) is een muggensoort uit de familie van de galmuggen (Cecidomyiidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1890 als Hormomyia rubra gepubliceerd door Jean-Jacques Kieffer. In 1895 plaatste Kieffer de soort als Oligotrophus ruber in het geslacht Oligotrophus. Twee jaar later plaatste hij de soort als typesoort in het op dat moment door hem gecreëerde geslacht Massalongia.
* ↑ Taxonomische informatie over Massalongia rubra bij Fauna Europaea.
* ↑ Kieffer, J.J. (1890). Ueber lothringische Gallmücken. Verhandlungen der kaiserlich-königlichen zoologisch-botanischen Gesellschaft in Wien 40: 199
* ↑ Kieffer, J.J. (1895). Observations sur les Diplosis et les Oligotrophus (Diptères). Bulletin de la Société Entomologique de France 1895: 70–71
* ↑ Kieffer, J.J. (1897). Meine Antwort an den Herrn Zeichenlehrer Rübsaamen und an den Herrn Dozenten Dr. F. Karsch nebst Beschreibung neuer Gallmücken. Trier: 1–12
# Berkenbladsnijdermot

De berkenbladsnijdermot (Incurvaria pectinea), vroeger bladsnijdermot genoemd, is een vlinder uit de familie van de witvlekmotten (Incurvariidae). De spanwijdte van de vlinder bedraagt tussen de 12 en 16 millimeter. De soort overwintert als volgroeide rups.

## Waardplanten

De berkenbladsnijdermot heeft veel loofbomen als waardplant, zoals berk, hazelaar en appel. De jonge rups mineert, de oudere rups snijdt uit het om de mijn een rond stukje, laat zich op de grond vallen en eet van dood blad. In het blad aan de boom zitten dan ronde gaten. Het leeft en verpopt dan in een van het blad gemaakt zakje.

## Voorkomen in Nederland en België

De berkenbladsnijdermot is in Nederland en in België een algemene soort, die verspreid over het hele gebied kan worden gezien. De soort kent één generatie, die vliegt in april en mei.
# Bertus (Disney-personage)

Bertus is in sommige Disney-verhalen de butler van Dagobert Duck. Bertus komt bijna alleen maar voor in de Donald Duck pocket en Donald Duck Dubbelpocket.
Bertus is een uiterst nette en verfijnde butler. Hij woont tevens in het geldpakhuis van Dagobert. Tot zijn taken behoren het opdienen van het ontbijt, lunch en avondeten, het schoonmaken, het binnenlaten van bezoekers en hulp bieden aan de verdediging van het pakhuis. Ook kan hij als chauffeur dienen, wanneer Dagobert toch besluit met zijn auto te gaan. Dit is zelden, omdat Dagobert dat te duur vindt en liever wordt gebracht door Donald Duck of liever gaat lopen.
Bertus geeft zijn baas soms ook raad over hoe hij een bepaalde situatie beter kan oplossen. Indien een plan van Bertus echter verkeerd uitpakt, wordt Bertus hierover zeker aangesproken door Dagobert.
Bertus krijgt, net als al het andere personeel van Dagobert, zwaar onderbetaald en geen vrije dagen. Mocht Bertus Dagobert subtiel vragen om geld of een vrije dag, dan wordt hier korte metten mee gemaakt door Dagobert. Dagobert weet namelijk nog perfect hoe hij Bertus 20 jaar geleden ooit een vrije middag heeft gegeven.
Desondanks werkt Bertus al lange tijd trouw voor Dagobert Duck. Hij heeft één keer ontslag genomen, maar al snel hierna ging hij gewoon weer bij Dagobert in dienst.

## Vergelijkbare personages

In DuckTales heeft Dagobert Duck een andere butler, Van Stoetenwolf.
# Bembidion diabola

Bembidion diabola is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1982 door Erwin.
# Bezzia gracilipes

Bezzia gracilipes is een muggensoort uit de familie van de knutten (Ceratopogonidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1852 door Winnertz.
# Benno Schotz

Benno Schotz (Arensburg, 28 augustus 1891 – Glasgow, 11 oktober 1984) was een Schotse beeldhouwer.

## Leven en werk

Schotz was de jongste van zes kinderen van de Joodse horlogemaker Jacob Schotz en Cherna Tischa Abramovitch. Hij ontving zijn opleiding aan het gymnasium van Pärnu in Estland. Aansluitend bezocht hij een technische opleiding aan de Grossherzogliche Technische Hochschule in Darmstadt (Duitsland).
In 1912 emigreerde hij naar Glasgow, waar hij zijn diploma haalde aan het Royal Technical College. Van 1914 tot 1923 werkte hij op de tekenkamer van de scheepsbouwer John Brown & Company in Clydebank. In de avonduren volgde hij een beeldhouwopleiding aan de Glasgow School of Art. In 1923 werd hij een fulltime kunstenaar. Zijn reputatie als beeldhouwer groeide gestaag en hij werd in 1937 lid van de Royal Scottish Academy, hoofd beeldhouwopleiding van de Glasgow School of Art (van 1938 tot zijn pensionering in 1961), en uiteindelijk volgde in 1963 zijn aanstelling tot Her Majesty's Sculptor in Ordinary for Scotland. Tot zijn leerlingen behoorden onder anderen Hannah Frank en Inge King.
Schotz overleed in 1984 in Glasgow en werd begraven in Jeruzalem.

## Werken (selectie)

* Painting en Sculpture (reliëfs) (1928/29), Mercat Building
* Sculptuur (1929/31), Bank of Scotland
* Heraldic Shield (1931/32), Stenhouse Building
* The Call (1937/38), Glasgow Museums
* Keir Hardie Monument (1939) in Old Cummock
* Joseph Black Memorial (1953), University of Glasgow
* Memorial to Provost John Jarvie of Kilsyth (1954), John Jarvie Square/ East Burnside Street in Kilsyth
* Ex Terra (1965) in Glenrothes
* The Psalmist (1972), JT Honeyman Memorial Garden in het Kelvingrove Park in Glasgow
* The Psalmist' (1974), Kelvingrove Park in Glasgow
* Kruisweg in de St. Charles' Parish Church, Glasgow-North Kelvinside

## Literatuur

* Jonathan Blackwood: "Benno Schotz: Unknown Estonian Sculptor", Tallinn (2007)
* Benno Schotz: Bronze In My Blood, Gordon Wright, Edinburgh (1981)
* Hugh T. Stevenson: "Schotz, Benno (1891–1984)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press (2004)
# Bibio anglicus

Bibio anglicus is een muggensoort uit de familie van de zwarte vliegen (Bibionidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1869 door Verrall.
# Bertil Sandström

Karl Bertil (Bertil) Sandström (Gävle, 25 november 1887 - Solna, 1 december 1964) was een Zweedse ruiter, die gespecialiseerd was in dressuur. Sandström behaalde zowel tijdens de Olympische Zomerspelen 1920 als 1924 de zilveren medaille individueel, tijdens deze twee spelen was er geen landenwedstrijd dressuur. Tijdens de Olympische Zomerspelen 1932 in Los Angeles behaalde hij de tweede plaats individueel maar deze plaats werd Sandström afgenomen vanwege het gebruik van klikgeluiden richting zijn paard, wel behaalde hij met het Zweedse team de zilveren medaille in de landenwedstrijd.

## Resultaten

* Olympische Zomerspelen 1920 in Antwerpen individueel dressuur met Sabel
* Olympische Zomerspelen 1924 in Parijs individueel dressuur met Sabel
* Olympische Zomerspelen 1932 in Los Angeles 10e individueel dressuur met Kreta
* Olympische Zomerspelen 1932 in Los Angeles landenwedstrijd dressuur met Kreta
* (en) Profiel van Bertil Sandström op sports-reference.com (gearchiveerd)
# Bertilia

Bertilia, ook Bertile van Marœuil, was een Frankische edelvrouw, die vereerd wordt als heilige in de Rooms-Katholieke Kerk. Haar feestdag is op 3 januari of 8 oktober.
Bertilia zou een dochter zijn geweest van de Atrebatische edelen Ricomer en Gertrude. Volgens de legende prefereerde ze vanwege haar vrome opvattingen liever maagd te blijven, maar trouwde ze uiteindelijk, gehoorzaam aan de wens van haar ouders, met de eveneens vrome edelman Guthlandis. Hij was bereid met haar samen de gelofte van kuisheid af te leggen. Zo leefden ze samen als broer en zus. Nadat haar man was overleden leefde Bertilia als kluizenares in een kloostercel in Marœuil in het noordwesten van Frankrijk. Ze stelde fondsen beschikbaar waarmee in de nabijheid van haar kloostercel een kerkje gebouwd kon worden, de Sint-Amanduskapel. Ze zou zijn overleden in 697 en werd begraven in de Sint-Amanduskapel. Later ontstond hier de Abdij van Sint-Amandus en Sint-Bertilia van Marœuil. De bisschop van Kamerijk Gerard II (ca. 1020-1092) verhief haar relieken op 8 oktober 1081 en plaatste ze in een reliekschrijn, wat in de middeleeuwen gelijkstond met een heiligverklaring.
* (en) Bertilia of Mareuil (Patron Saint Index)
* (en) St. Bertilia (Catholic Online)
# Bertilia (genus)

Bertilia is een geslacht van wantsen uit de familie van de Cimicidae (Bedwantsen). Het geslacht werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Odo Reuter in 1913.

## Soorten

Het genus bevat de volgende soort:
* Bertilia valdiviana (Philippi, 1865)
* ↑ Bertilia Genus Informatie BioLib. biolib.cz. Geraadpleegd op 9 november 2023.
* ↑ Bertilia Genus Informatie Catalogue of Life. www.catalogueoflife.org. Geraadpleegd op 9 november 2023.
# Bertila van Spoleto

Bertila van Spoleto (circa 860 - december 915) was van 888 tot 889, van 896 tot 901 en van 905 tot aan haar dood koningin-gemalin van Italië en in haar sterfjaar 915 enkele maanden keizerin-gemalin van het Heilige Roomse Rijk.

## Levensloop

Bertila maakte deel uit van de machtige Supponiden-dynastie. Haar ouders waren graaf Suppo II van Spoleto en diens echtgenote Bertha, wier afkomst niet is overgeleverd.
Tussen 870 en 880 huwde ze met Berengarius I van Friuli (845-924). Deze werd in 888 koning van Italië, met Bertila als zijn koningin. Een jaar later verloor Berengarius de Italiaanse troon echter aan Guido van Spoleto. In 896 kon Berengarius de macht in Italië heroveren, na de val van de Spoleto's en nadat Arnulf van Karinthië zich van het schiereiland had teruggetrokken. Het liep weer mis toen Berengarius werd verslagen door de Hongaren, waarna de Italiaanse adel in 901 koning Lodewijk de Blinde van Provence tot nieuwe koning van Italië verkoos. In 905 veroverde Berengarius de macht in Italië opnieuw.
In die periode bemoeide Bertila zich regelmatig met de schenkingen van haar echtgenoot aan kloosters en kerken. In deze documenten werd ze genoemd als consors regni (regerende partner), een titel die er mogelijk op wees dat ze een machtige en invloedrijke positie uitoefende.
In 915 werd haar echtgenoot Berengarius tot keizer van het Heilige Roomse Rijk gekroond en werd Bertila dus keizerin. Ze stierf in december datzelfde jaar, mogelijk vergiftigd op verzoek van haar echtgenoot. Rond de tijd van haar overlijden werd Bertila beschuldigd van overspel, wat eind 9e eeuw en begin 10e eeuw meerdere echtgenotes van heersers van het Heilige Roomse Rijk overkwam en hetgeen vaak diende om politieke intriges te maskeren. Bertila werd er ook van verdacht dat ze zich liet adviseren door Bertha van Lotharingen, echtgenote van markgraaf Adalbert II van Toscane en openlijk tegenstandster van de regering van Berengarius. Kort na haar dood hertrouwde Berengarius met Anna van Provence, dochter van Lodewijk de Blinde.

## Nakomelingen

Bertila en Berengarius hadden verschillende kinderen. De namen van twee dochters zijn overgeleverd:
* Gisela (ca. 880 – 910), die rond 899 huwde met Adalbert van Ivrea
* Berta (overleden na 951), abdis van Sint-Julia in Brescia en Sint-Sixtus in Piacenza
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bertila of Spoleto op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Bereča vas

Bereča vas is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Metlika in de NUTS-3-regio Jugovzhodna Slovenija. De plaats telde 180 inwoners op 1 januari 2020.
# Berezin B-20

De Berezin B-20 (Russisch: Березин Б-20) was een door Michail Jevgenjevitsj Berezin in 1944 ontworpen snelvuurkanon met kaliber 20 mm bedoeld als boordgeschut op jachtvliegtuigen van de luchtmacht van de Sovjet-Unie gedurende de Tweede Wereldoorlog.

## Ontwikkeling

De B-20 was een verdere ontwikkeling van het Berezin UB machinegeweer van kaliber 12,7 mm. De 20 mm munitie was dezelfde als van het SjVAK 20 mm snelvuurkanon, maar de B-20 was lichter. Er was een niet gesynchroniseerde en een gesynchroniseerde versie, die door een draaiende propeller heen kon schieten. Het wapen werd mechanisch of pneumatisch geladen. In 1946 ontstond een elektrische versie voor de geschutskoepels van de Toepolev Tu-4 bommenwerper, maar hij werd vervangen door de Noedelman-Richter NR-23.

## Specificaties

* Aantal lopen: 1
* Terugslag: ja
* Massa: 25 kg
* Lengte: 2035 mm
* Lengte loop: 1588 mm
* Granaten: 20 mm × 99 mm
* Mondingssnelheid: 770 m/s
* Vuursnelheid: 800 schoten / min
* Massa van een salvo van 1 s: 0,95 kg

## Productiecijfers

* 1944: 2275
* 1945: 7240
* 1946: 440
* 1947: 780
* 1948: 1686
* 1949: 2931
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Berezin B-20 op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Bierutów (gemeente)

De gemeente Bierutów is een stad- en landgemeente in het Poolse woiwodschap Neder-Silezië, in powiat Oleśnicki.
De zetel van de gemeente is in Bierutów.
Op 30 juni 2004 telde de gemeente 10 271 inwoners.

## Oppervlakte gegevens

In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Bierutów 147,07 km², waarvan:
* agrarisch gebied: 70%
* bossen: 23%
De gemeente beslaat 14,01% van de totale oppervlakte van de powiat.

## Demografie

Stand op 30 juni 2004:
| Omschrijving | Totaal | Totaal | Vrouwen | Vrouwen | Mannen | Mannen |
| eenheid | aantal | % | aantal | % | aantal | % |
| inwoners | 10 271 | 100 | 5283 | 51,4 | 4988 | 48,6 |
| bevolkingsdichtheid (inw./km²) | 69,8 | 69,8 | 35,9 | 35,9 | 33,9 | 33,9 |
In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1183,2 zł.

## Administratieve plaatsen (sołectwo)

Gorzesław, Jemielna, Karwiniec, Kijowice, Kruszowice, Paczków, Posadowice, Radzieszyn, Sątok, Solniki Małe, Solniki Wielkie, Stronia, Strzałkowa, Wabienice, Zawidowice, Zbytowa.

## Aangrenzende gemeenten

Dziadowa Kłoda, Jelcz-Laskowice, Namysłów, Oleśnica, Wilków
# Bierumermaar

De Bierumermaar, vroeger deels Bierumerheekt of Boven-Heekt en deels Groote Heekt genoemd, is een maar in het oosten van de streek Hogeland van de Nederlandse provincie Groningen. Het is een samenvoeging van de opvaart van het dorp Bierum en de vroegere Grote Heekt. De benaming Bierumermaar is van betrekkelijk recente datum.

## Loop

De watergang ontspringt tegenwoordig ten zuiden van het dorp Bierum (bij Rehoboth). Vroeger liep de maar verder door naar het noorden langs de oostzijde van het dorp, maar rond 1900 is dit deel gedempt. De rivier stroomt vanuit Bierum eerst met een grote boog naar het oosten langs de wierde Garbendeweer (linkerzijde), waar het de Gaarbindeweerstertocht opneemt. Deze tocht mondde tot de 16e eeuw bij Hoogwatum uit in zee. Tot aan dit punt heette het water vanouds Bierumerheekt of Boven-Heekt.
Vanaf dit punt heet het kanaal vanouds Grote Heekt. Vervolgens buigt het kanaal af naar het zuiden bij boerderij Groote Nes, passeert aan linkerzijde boerderij Hekerheem en nog een boerderij van Uiteinde langs de Uiteinderweg en vloeit vervolgens onder de Hogelandsterweg (N997) door het dorp Holwierde door met aan rechterzijde de wierde Katmis en aan linkerzijde de wierden Bansum en Holwirth (kerkwierde). Iets voorbij Holwierde stroomt de Bierumermaar onder de N33 door, waarna, nabij de Bouwtenheerd, zij de Krewerdermaar instroomt en de naam van de rivier verandert in de Groote Heekt (zijrivier van het Damsterdiep).
# Bhai

    Voor de Indiase Goeroe, zie Lekhraj Kripalani, ook wel Bhai / Dada Lekhraj / Brahma Baba genoemd.
Bhai (Hindi en Sarnami voor: Broeder) is het pseudoniem van de Surinaamse dichter James Ramlall (District Suriname, 26 januari 1935 - Paramaribo, 19 december 2018).

## Leven en werk

Hij werd geboren in het toenmalige district Suriname, studeerde in Nederland (Nederlandse taal- en letterkunde en pedagogiek) en Indiase wijsbegeerte en religie. Hij promoveerde op het proefschrift The problem of Being in Sankara and Heidegger.
Hij werd onderdirecteur Cultuur en later directeur Cultuur van het Surinaamse Ministerie van Onderwijs en Cultuur, en betoonde zich zeer actief in de culturele wereld, onder meer als oprichter van het conferentiecentrum "Caribbean Centre" te Lelydorp.
Hij schreef poëzie met een filosofisch en meditatief karakter. Hij debuteerde in 1962 in het literair tijdschrift Soela. Zijn korte stemmingsgedichten in rijmloze verzen zijn in feite gedachteflitsen in enkele regels. Hij schreef in het Hindi en het Nederlands. De thematiek van zijn pessimistische poëzie is nostalgisch en drukt verlangen naar het onbereikbare uit. Vaak beschreef hij een gevoel van achtergelaten worden.
Het Nederlandstalige werk werd gebundeld in Vindu (Hindi voor: Geheim, 1982), waaruit het concreet-afbeeldende van zijn vroege poëzie geheel is verdwenen. Voor deze bundel ontving Bhai de Literatuurprijs van Suriname 1980-1982. Zijn weinige poëzie van daarna verscheen in De Ware Tijd Literair. Hij heeft ook in Tirade gepubliceerd.
In 2003 ontving hij de Gaanman Gazon Matodja Award en in 2011 ontving hij postuum de Vedantaprijs van de Stichting ter Bevordering van de Vedántisch-Universalistische Eenheidsgedachte in Suriname. In 2022 werd hij een maand lang geëerd met een plaats op de Iconenkalender van NAKS.

## Over Bhai

* Michiel van Kempen, Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur. Breda: De Geus, 2003, deel II, pp. 814-816.

## Trivia

Op de dag dat Bhai stierf, overleed ook de eveneens 83-jarige Surinaamse dichter Michaël Slory. Zo verloor op één dag Suriname twee dichters en cultuuriconen.
# Bickfordville

Bickfordville is een plaats in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. Het is een van de vier nederzettingen op Bell Island.

## Geschiedenis

De plaats dankt haar naam aan het feit dat een groot deel van de bevolking er de familienaam Bickford draagt. Tot 1970 bevond er zich te Bickfordville een lokale afdeling van de Oranjeorde.
In 1947 werd er op het eiland een referendum gehouden om het al dan niet een gemeentebestuur toe te kennen; met "neen" als resultaat. Bickfordville telde toen 43 kiesgerechtigden waarvan er 12 voor en 31 tegen stemden.
Op 2 april 1978 werd het eiland getroffen door een enorme en nooit volledig opgehelderde explosie die ging bekendstaan als de Bell Island Boom. Het epicentrum bevond zich te Bickfordville.

## Geografie

Het gehucht Bickfordville ligt in het zuiden van Bell Island, een groot eiland in Conception Bay voor de kust van zuidoostelijk Newfoundland. De plaats ligt in gemeentevrij gebied en wordt door Statistics Canada beschouwd als deel uitmakend van de designated place Lance Cove. Bickfordville ligt tussen de gehuchten Freshwater en Lance Cove. Het gehucht bestaat uit de bebouwing langs Bickford's Road en een deel van Lance Cove Road.
* ↑ (en) Seary, E.R., Family Names of the Island of Newfoundland, gecorrigeerde uitgave, St. John's, 1975, p. 37. Gearchiveerd op 29 september 2022.
* ↑ (en) Hussey-Weir, Gail, Historic Wabana, 'History – Community Organizations', 2019. Geraadpleegd op 31 augustus 2022. Gearchiveerd op 31 augustus 2022.
* ↑ (en) Neary, Peter, "The Epic Tragedy of Bell Island", Smallwood, J.R. e.a. red., The Book of Newfoundland, Vol. 6, St. John's, 1975, p. 220. OCLC 317527823.
* ↑ (en) Historic Wabana, 'Unusual Occurrences', 2022. Geraadpleegd op 31 augustus 2022. Gearchiveerd op 31 augustus 2022.
* ↑ (en) Elections NL, Summary of Polling Divisions. Conception Bay East – Bell Island, 2022.
# Katvis

Katvis kan verwijzen naar:

## Vissen

* Sommige vissen uit de orde van de meervalachtigen (Siluriformes of Nematognathi):
** Noord-Amerikaanse katvissen, kortweg katvissen (Ictaluridae)
* Sommige vissen uit de familie van de zaagbaarzen (Serranidae):
** Katvis (baarsachtige) (Epinephelus adscensionis)
** rode katvis (Epinephelus guttatus)

## Weekdieren

* Zeekatten (inktvissen), vooral:
** Sepia officinalis of gewone zeekat, een zeekattensoort