OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Gudermannfunctie

De Gudermannfunctie, genoemd naar Christoph Gudermann (1798 - 1852), legt een verband tussen de goniometrische functies en de hyperbolische functies zonder expliciet gebruik te maken van complexe getallen.
De Gudermannfunctie wordt gedefinieerd als:
    $\mathrm {gd} (x)=\int _{0}^{x}{\frac {\mathrm {d} p}{\cosh(p)}}$
en wordt gebruikt om de grafiek van een loxodroom op een kaart, die met de mercatorprojectie is gemaakt, te tekenen.

## Eigenschappen

Gelijkwaardige definities zijn:
    ${\begin{aligned}{\mathrm {gd} }(x)&=\arcsin(\tanh(x))=\arccos(\mathrm {sech} (x))\\&=\arctan(\sinh(x))=\mathrm {arcsec} (\cosh(x))\\&=\mathrm {arccot} (\mathrm {csch} (x))=\mathrm {arccsc} (\coth(x))\\&=2\arctan(\tanh({\tfrac {1}{2}}x))=2\arctan(e^{x})-{\tfrac {1}{2}}\pi \end{aligned}}$
De Gudermannfunctie voldoet aan de volgende gelijkheden:
    ${\begin{aligned}\sin(\mathrm {gd} (x))&=\tanh(x)\quad {\text{en}}\quad \cos(\mathrm {gd} (x))=\mathrm {sech} (x)\\\tan(\mathrm {gd} (x))&=\sinh(x)\quad {\text{en}}\quad \sec(\mathrm {gd} (x))=\cosh(x)\\\cot(\mathrm {gd} (x))&=\mathrm {csch} (x)\quad {\text{en}}\quad \csc(\mathrm {gd} (x))=\coth(x)\\\tan({\tfrac {1}{2}}\mathrm {gd} (x))&=\tanh({\tfrac {1}{2}}x)\end{aligned}}$

## Inverse

De inverse Gudermannfunctie wordt gegeven door:
    ${\begin{aligned}\mathrm {arcgd} (x)&={\mathrm {gd} }^{-1}(x)=\int _{0}^{x}{\frac {\mathrm {d} p}{\cos(p)}}\\&=\mathrm {arcosh} (\sec(x))=\mathrm {arctanh} (\sin(x))\\&=\ln(\sec(x)(1+\sin(x)))\\&=\ln(\tan(x)+\sec(x))=\ln \tan({\tfrac {1}{4}}\pi +{\tfrac {1}{2}}x)\\&={\tfrac {1}{2}}\ln {\frac {1+\sin(x)}{1-\sin(x)}}\end{aligned}}$

## Afgeleide

De afgeleiden van de Gudermannfunctie en de inverse ervan zijn:
    ${\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} x}}\mathrm {gd} (x)={\frac {1}{\mathrm {cosh} (x)}}$ en
    ${\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} x}}\mathrm {arcgd} (x)={\frac {1}{\cos(x)}}$
# Grote of Sint-Nicolaaskerk (Elburg)

De Grote of Sint-Nicolaaskerk is de belangrijkste kerk in de Nederlandse stad Elburg. Het gebouw bevindt zich in de noordoostelijke hoek van de historische binnenstad.

## Geschiedenis

De kerk werd in 1396 gesticht, toen het stadje landinwaarts werd verplaatst, en werd omstreeks 1450 voltooid. Schutspatroon is Sint-Nicolaas, de beschermheilige van de zeelieden en de vissers. Het is een driebeukige pseudobasiliek met gemetselde kruisribgewelven. Sinds omstreeks 1580 is de kerk in protestantse handen. Van voor de Reformatie dateren het eikenhouten koorhek en twee koorbanken.
In 1693 werd de torenspits door bliksem getroffen, waarna deze tot aan het metselwerk afbrandde. De spits werd daarna niet hersteld, maar de toren werd met een plat dak bedekt, wat nog steeds het geval is. In 1797 besloot men de fresco's in de kerk met witte kalk te bedekken. Deze fresco's kwamen tijdens de restauratie tussen 1971 en 1975 weer tevoorschijn.
Het orgel van de kerk werd in 1825 gebouwd door Heinrich Quellhorst. Sinds 1974 is er bovendien een koororgel.
De kerk is in gebruik bij de Hervormde Gemeente Elburg.
* Fresco op een van de gewelven.
* Fresco op een van de gewelven.
* Het orgel
* Plafondversiering

## Externe link

* Hervormd Elburg: Grote Kerk Elburg
* P. Bondam (1854) 'Middeleeuwsche Fresko-werken in eenige kerken der Nederlanden', Boukundige Bijdragen, 8e deel, pp. 99-106. Zie en .
# Gryllus peruviensis

Gryllus peruviensis is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1874 door Saussure. Zoals de wetenschappelijke naam doet vermoeden, komt deze soort voor in Peru.
# Gryne vermiculata

Gryne vermiculata is een hooiwagen uit de familie Cosmetidae.
# Gymnothorax zonipectis

Gymnothorax zonipectis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van murenen (Muraenidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Seale.
* ↑ (en) Gymnothorax zonipectis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gymnothorax zonipectis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Gymnotichthys

Gymnotichthys is een monotypisch geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van de karperzalmen (Characidae).

## Soort

* Gymnotichthys hildae Fernández-Yépez, 1950
# Egesina salicivora

Egesina salicivora is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Holzschuh.
# Gele hersentrilzwam

De gele hersentrilzwam (Naematelia aurantia) is een schimmel die behoort tot de familie Naemateliaceae. Deze biotrofe parasiet leeft op de gele korstzwam (Stereum hirsutum). Het is een schimmelsoort die gele, gelatineuze basidiocarpen (vruchtlichamen) produceert.

## Naamgeving

De naam Tremella aurantia werd voor het eerst gepubliceerd in 1822 door de Duits-Amerikaanse mycoloog Lewis David de Schweinitz, op basis van collecties uit North Carolina. In 1921 werd de soort door Edward Angus Burt overgebracht naar Naematelia, maar bleef beter bekend als Tremella aurantia totdat moleculair onderzoek, gebaseerd op cladistische analyse van DNA-sequenties, aantoonde dat Naematelia een apart geslacht was.

## Kenmerken

Vruchtlichamen zijn gelatineus, heldergeel, tot 15 cm breed en gelobd tot frondose (zoals zeewier). Microscopisch worden de hyfen geklemd en komen ze voor in een dichte gelatineuze matrix. Haustoriale cellen ontstaan op de hyfen en produceren filamenten die zich hechten aan en doordringen in de ongeklemde hyfen van de gastheer. De basidia zijn tremelloid (bolvormig tot ellipsoïde, met schuine tot verticale septa), soms gesteeld en meten 13–14 × 9–13 μm. De basidiosporen zijn subglobose tot ellipsoïde, glad, 5,5-9,5 × 4,5-7,5 μm en ontkiemen door hyfenbuis of door gistcellen.

## Soortgelijke soorten

* Naematelia aurantialba is een zeer vergelijkbare soort die in China wordt gekweekt voor voedsel en medicijnen. Het werd pas in 1990 beschreven en verschilt grotendeels in microscopisch kleine details.
* Gele trilzwam (Tremella mesenterica) is een wijdverspreide schimmel in het noorden van de gematigde streken die ook felgele, geleiachtige vruchtlichamen heeft, maar parasiteert op het mycelium van Peniophora-soorten, vaak op dode, aangehechte twijgen.

## Habitat en verspreiding

Naematelia aurantia is een parasiet van Stereum hirsutum, groeit op en vaak volledig omhullende basidiocarpen van de gastheer. In navolging van zijn gastheer worden vruchtlichamen meestal gevonden op dode, aangehechte of gevallen takken van loofbomen.
De soort heeft een voornamelijk noordelijke gematigde verspreiding en is bekend in heel Noord- en Zuid-Amerika, Europa en Noord-Azië.
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* ↑ (en) Index Fungorum
# Mimocolliuris chaudoiri

Mimocolliuris chaudoiri is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Carl Henrik Boheman.
# Epinotia aethopa

Epinotia aethopa is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Diakonoff.
# Cenomanien

| Systeem | Serie | Etage | Ouderdom (Ma) |
| Paleogeen | Paleoceen | Danien | jonger |
| Krijt | Boven | Maastrichtien | 66,0–72,1 |
| Krijt | Boven | Campanien | 72,1–83,6 |
| Krijt | Boven | Santonien | 83,6–86,3 |
| Krijt | Boven | Coniacien | 86,3–89,8 |
| Krijt | Boven | Turonien | 89,8–93,9 |
| Krijt | Boven | Cenomanien | 93,9–100,5 |
| Krijt | Onder | Albien | 100,5–113,0 |
| Krijt | Onder | Aptien | 113,0–125,0 |
| Krijt | Onder | Barremien | 125,0–129,4 |
| Krijt | Onder | Hauterivien | 129,4–132,9 |
| Krijt | Onder | Valanginien | 132,9–139,8 |
| Krijt | Onder | Berriasien | 139,8–145,0 |
| Jura | Malm | Tithonien | ouder |
| Indeling van het Krijt volgens de ICS. Cursieve ouderdommen hebben een grote onzekerheid. ||||
Het geologisch tijdvak Cenomanien (Vlaanderen: Cenomaniaan) of Cenomaan is in de geologische tijdschaal van de ICS de vroegste tijdsnede van het Laat-Krijt, die duurde van 100,5 tot 93,9 Ma. Het komt na/op het Albien, de laatste tijdsnede in het Vroeg-Krijt, en na het Cenomanien komt het Turonien. Het Cenomanien is ook een etage in de Europese stratigrafie.

## Naamgeving en definitie

Het Cenomanien werd in 1847 gedefinieerd door de Franse paleontoloog Alcide d'Orbigny (1802 - 1857), die het noemde naar Cenomanum, de Latijnse naam van de Franse plaats Le Mans, in het departement Sarthe.
De basis van het Cenomanien wordt gedefinieerd door het eerste voorkomen van de planktonische foraminifeer Rotalipora globotruncanoides. De top wordt gedefinieerd door het eerste voorkomen van de ammoniet Watinoceras devonense. Belangrijke gidsfossielen voor het Cenomanien zijn de ammonieten Calycoceras naviculare, Acanthoceras rhotomagense en Mantelliceras mantelli.
Voetnoten
* ↑ Gradstein et al. (2012)
* ↑ Gradstein et al (2012)
Literatuur
* (en) Gradstein, F.M.; Ogg, J.G.; Schmitz, M.D. & Ogg, G.M.; 2012: A Geologic Time Scale 2012, Elsevier, ISBN 0444594256.
Externe links
* (en) Cenomanian, GeoWhen Database
* (en) Stratigraphic chart of the Cretaceous, Norges Network of offshore records of geology and stratigraphy
# Kinbergonuphis bathyalis

Kinbergonuphis bathyalis is een borstelworm uit de familie Onuphidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Kinbergonuphis bathyalis werd in 1996 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Kirkegaard.
# Klaverdikpoot

De klaverdikpoot (Melitta leporina) is een vliesvleugelig insect uit de familie Melittidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1799 door Panzer.

## Externe link

* Klaverdikpoot op wildebijen.nl
* ↑ (2008) Integrated Taxonomic Information System (ITIS) Bee Checklist 3 oktober 2008 (niet meer beschikbaar, nieuwe lijst hier)
# Klaverkers

Klaverkers (Cardamine trifolia) is een plantensoort uit de kruisbloemenfamilie. De soort komt voor in de bergachtige gebieden van Midden-Europa en groeit daar op schaduwrijke plekken in beukenbossen en gemengde bossen met beuken en naaldbomen.

## Kenmerken

Cardamine trifolia is een groenblijvende, meerjarige, kruidachtige bosplant met rechtopstaande bloemstengels die een hoogte van ongeveer 10 tot 27 centimeter bereiken. De bloemstengels zijn kaal of hebben soms een klein drievoudig blad. De bladstelen groeien niet aan de bloemstengel maar uit de wortelstok. Het blad lijkt op een klaverblad en is samengesteld uit drie donkergroene blaadjes die afgerond ruitvormig of rondachtig zijn. De blaadjes zijn allemaal even groot en 1 tot 2 cm lang. Oudere bladeren en ook de bladstengels verkleuren naar paars-groen. De plant krijgt korte uitlopers en vormt daarmee een laag bladtapijt.
De bloeiwijze van de plant is een ijle bloemtros met 10 tot 20 tweeslachtige bloemen. De bloemen bestaan uit vier witte (of lichtroze) bloembladen die 7 tot 11 millimeter lang zijn. De meeldraden zijn geel. De plant bloeit van maart tot mei.

## Afbeeldingen

* Botanische tekening
* Bloemen
* Het klavervormige blad

## Externe link

* Bart Wortelboer, Cardamine trifolia, dendrologie.nl
... · C. amara (Bittere veldkers) · C. bulbifera (Bolletjeskers) · C. californica · C. flexuosa (Bosveldkers) · C. heptaphylla (Geveerd tandkruid) · C. hirsuta (Kleine veldkers) · C. impatiens (Springzaadveldkers) · C. pratensis (Pinksterbloem) · C. resedifolia (Resedabladige veldkers) · C. trifolia (Klaverkers) · ...
# Klaverbladknoop

In de knopentheorie, een deelgebied van de topologie, is de klaverbladknoop de eenvoudigste niet-triviale knoop. De klaverbladknoop kan worden geconstrueerd door de losse einden van een overhandse knoop aan elkaar vast te maken. De klaverbladknoop kan als een (2,3) - torusknoop worden omschreven, en is de afsluiting van de tweestrengige vlecht σ$_1$³. Het is ook de doorsnede van de eenheids 3-sfeer $S^{3}$ in C² met het complexe gekromde vlak (een spits toelopende derdegraadsvergelijking) van nullen van de complexe veelterm
    $z^{2}+w^{3}\,$
# Knevelwinterkoning

De knevelwinterkoning (Pheugopedius genibarbis; synoniem: Thryothorus genibarbis) is een zangvogel uit de familie Troglodytidae (winterkoningen).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort telt 4 ondersoorten:
* P. g. juruanus: oostelijk Peru, westelijk Brazilië en noordwestelijk Bolivia.
* P. g. genibarbis: centraal en oostelijk Brazilië.
* P. g. intercedens: zuidwestelijk en het zuidelijke deel van Centraal-Brazilië.
* P. g. bolivianus: noordelijk en oostelijk Bolivia.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Knevelwinterkoning op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Knevelarij

Knevelarij is in het Nederlands recht het innen, ontvangen of terughouden van bijvoorbeeld geld door iemand die daartoe misbruik maakt van zijn positie als ambtenaar en terwijl hij weet dat dit geld niet verschuldigd is. Knevelarij is een voorbeeld van een ambtsmisdrijf.
Knevelarij wordt omschreven in artikel 366 van het Wetboek van Strafrecht.
"De ambtenaar die in de uitoefening van zijn bediening, als verschuldigd aan hemzelf, aan een ander ambtenaar of aan enige openbare kas, vordert of ontvangt of bij een uitbetaling terughoudt hetgeen hij weet dat niet verschuldigd is, wordt, als schuldig aan knevelarij, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zes jaren of geldboete van de vijfde categorie."

## Voorbeelden

* Een ambtenaar van de burgerlijke stand, die het in verband met een bruiloft heeft doen voorkomen dat hij tegen betaling voor beide echtgenoten een verblijfsvergunning zou kunnen regelen.
* Een directeur van een stadsschouwburg, die de verlenging van een cateringcontract heeft ingezet als drukmiddel om een niet-verschuldigd bedrag aan zichzelf te laten betalen.
* Een gerechtsdeurwaarder die aan schuldenaren kosten in rekening bracht, terwijl hij dat op grond van het Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders niet had mogen doen.
* Een honorair consul van Nederland in Colombia, die zichzelf heeft verrijkt door medewerkers te instrueren bij visumaanvragen extra niet-verschuldigde kosten in rekening te brengen en deze bedragen aan hem af te dragen.
* ↑ HR 25 februari 2003, ECLI:NL:HR:2003:AE9658, NJ 2003/572.
* ↑ Rb. Arnhem 22 mei 2012, ECLI:NL:RBARN:2012:BW6195.
* ↑ Rb. Noord-Nederland 15 november 2018, ECLI:NL:RBNNE:2018:4679.
* ↑ Rb. Amsterdam 15 november 2019, ECLI:NL:RBAMS:2019:8545
# Klooster van Yuste

Het Klooster van Yuste is een klooster en paleis in Cuacos de Yuste, in de Spaanse provincie Cáceres in de regio Extremadura, waarin Keizer Karel V na zijn troonsafstand, zijn laatste levensjaren heeft doorgebracht.

## Geschiedenis

Het klooster werd in 1402 gesticht door de hiëronymieten.
Het complex van het klooster van Yuste bestaat uit twee afzonderlijke delen: het klooster zelf en het woongedeelte van de keizer. Het klooster wordt gevormd door de kerk, gelegen in het centrum en twee kloosterhoven. De kerk en de gotische kloostergang zijn gebouwd in de vijftiende eeuw. De andere gebouwen dateren uit de zestiende eeuw.
De kerk heeft een schip en een veelhoekige apsis. Ze is verbonden met de gotische kloostergang, die is aangelegd op een rechthoekig bouwplan, met een hoogte van twee verdiepingen. De galerijen van het klooster hebben daarbij een plat houten dak.
Keizer Karel zonderde zich daar af na zijn troonsafstand in 1556. Hij wilde als kluizenaar leven, maar nam wel 60-70 personeelsleden mee om hem te dienen. Het voormalig verblijf waar hij woonde is een eenvoudig gebouw van overwegend baksteen, metselwerk en natuursteen en met weinig decoratie. Het bestaat uit een centrale hal met aan elke kant twee kamers. In de linkervleugel zijn de voorkamer en slaapkamer, met uitzicht vanaf het bed op het altaar van de kloosterkerk. Aan de rechterkant zijn nog twee kamers, elk met een balkon met uitzicht op de tuin. Een van deze kamers was eetkamer en de rechtszaal.
Onder de schaarse inrichting van de koninklijke residentie vinden we een speciale stoel die voor Karel werd gebouwd, die diende om zijn pijnen vanwege de jicht enigszins te verzachten. Er hangt ook een portret van zijn echtgenote, Isabella van Portugal.
Keizer Karel overleed er op 21 september 1558. Hij werd eerst in de kerk van het klooster begraven, maar werd later op bevel van Filip II overgebracht naar de crypte van het Escorial.
Tijdens de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog werd het klooster grotendeels verwoest en werden de kloosterlingen verdreven. Het gebouw bleef gedurende een eeuw onbeheerd achter tot in 1949, wanneer gestart werd met de heropbouw van het klooster en het paleis, en dit zoveel mogelijk volgens het origineel concept.
Op 13 april 2007 werd het klooster en zijn omgeving tot Europees erfgoed binnen de Europese Unie verklaard.

## Trivia

Keizer Karel nam zijn bierbrouwers uit Vlaanderen mee naar het klooster van Yuste. Vandaag wordt er in Spanje bier gebrouwen volgens de traditie van deze brouwers, genaamd Legado de Yuste (Nalatenschap uit Yuste)
* ↑ (en) webpagina over Europees erfgoed in Spanje. Geraadpleegd op 18 december 2015.
# Klooster van de Grauwzusters (Lo)

Het klooster van de grauwzusters in de Belgische plaats Lo is een voormalig klooster van de derde orde van de heilige Franciscus, in Vlaanderen gekend als de grauwzusters. De grauwzusters boden het klooster te koop aan aan het gemeentebestuur van Lo-Reninge toen nog twee zusters in het klooster verbleven. In 2007 werd beslist het klooster aan te kopen. Sinds 11 mei 2012 is het officieel ingehuldigd als nieuw gemeentehuis van de stad.

## De geschiedenis van het klooster

In 1492 werd het klooster gesticht, op initiatief van kanunnik de Vooght van het Sint-Walburga-kapittel van Veurne, en zuster Maria Poret, de eerste overste. Men kocht een huis en erf aan in de Zuidstraat te Lo in 1493. Keizer Maximiliaan I gaf in 1493 toestemming om er een kleine kapel, eetzaal, slaapplaats en toren met klok op te trekken. De kloosterlingen waren aanvankelijk in Lo aanwezig om de pest te bestrijden.
De toren was aanleiding voor een conflict tussen de proost van de proosdij (later geëvolueerd tot Sint-Pietersabdij) en de grauwzusters. De proost vond de toren te hoog. Het kwam tot een rechtszaak waarbij de rechters beslisten dat de zusters hun toren ongewijzigd mochten behouden als ze ieder jaar bij Pasen twee kippen schonken aan de proost. De toren werd in 1560 verbouwd, in 1579 verwoest en kleiner heropgebouwd.
Naast uitbreidingen in de 16e en 17e eeuw kreeg het klooster ook af te rekenen met schade en vernielingen tijdens godsdiensttroebelen in dezelfde periode. Een dieptepunt was de confiscatie in 1798 door de Franse revolutionairen. Een vertrouweling van de zusters, oud-burgemeester J.B. Ryon kocht de zwarte goederen op zodat de zusters die na het concordaat opnieuw konden terugkopen.
De grauwzusters stichtten in 1763 een school en als reactie op de inplanting van een gemeenteschool startten zij in 1836 met een katholieke jongensschool in de Zuidstraat.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Lo beschoten door de Duitsers waarbij de toren van het klooster het moest ontgelden. Het 17e-eeuwse hospitaal aan de oostzijde van de markt werd vernield en niet meer heropgebouwd. Wederopbouw en herstellingen van het klooster volgden in 1922-1926 waarbij de toren hoger werd opgetrokken naar het model van de stadhuistoren. De westvleugel werd historiserend gerestaureerd en aangepast.

## Activiteiten van de kloostergemeenschap

Tijdens de honderden jaren dat de zusters aanwezig waren in Lo verzorgden zij zieken aan huis, leerden kinderen lezen, schrijven en de catechismus; meisjes leerden er kantklossen. Vanaf de jaren zeventig van de twintigste eeuw vonden velen de weg naar het bezinningscentrum in het polderlandschap. De zusters namen ook bijkomende pastorale opdrachten op.
# Kind van de rekening

Kind van de rekening is een hoorspel van Dick Walda. De VARA zond het uit op woensdag 27 april 1977, van 16:03 uur tot 16:35 uur. De regisseur was Ad Löbler.

## Rolbezetting

* Gerrie Mantel
* Hans Karsenbarg

## Inhoud

De auteur heeft twee interviews uit zijn boek Kind van de rekening (Sjaloom, 1977), met jeugdbelevenissen in de jaren ’40-’45, voor de radio bewerkt. We horen afwisselend een man en een vrouw praten. Ze praten niet met elkaar, maar ieder voor zich uit, in een monoloog en met de oorlog als achtergrond. De man is opgegroeid in een NSB-gezin. Hij vertelt hoe hij er vroeger als jongetje in geslaagd was een hand van de “leider” Mussert te krijgen. Hij vertelt over hun buren, de Cohens, die ineens verdwenen waren. Hij heeft de oorlog niet al te beroerd door hoeven te maken, maar de afrekening na de oorlog heeft het gezin danig parten gespeeld. De man beschrijft de wraakoefening van de gemeenschap. Het grote thema dat de vrouw bezighoudt, is de honger. Al haar leed, al haar ervaringen uit de oorlog komen uit die verschrikkelijke hongerwinter voort. De auteur laat de man en de vrouw niet alleen praten over hun jeugdervaringen tijdens de oorlog, hij laat ook zien hoe ze door de oorlog nog steeds worden beïnvloed…
# Kokorja

Kokorja (Russisch: Кокоря) is een dorp (selo) in het noordoosten van het district Kosj-Agatsjski in het zuidoosten van de Russische autonome deelrepubliek Altaj in de buurt van de grens met de autonome republiek Toeva en de plaatsen Aksal, Tebeler en Zjana-Aoel. De plaats ligt aan de zuidoever van de rivier de Kyzylsjin (Kosjtal) en de noordoever van de Joestyt (Bajzin) in het noordoostelijke deel van de Tsjoejasteppe op 30 kilometer ten zuidwesten van het districtcentrum Kosj-Agatsj en 20 kilometer van de Tsjoejatrakt. Ten noordoosten van de plaats ligt de verlaten nederzetting Oezoenmal en ten noordwesten stroomt de gelijknamige rivier de Kokorja.
De inwoners bestaan uit Altaj. In het dorp bevinden zich enkele oude wijze vrouwen die als genezeressen optreden. Ook bevinden zich er naar verluidt enkele actieve sjamanen.
In de omgeving van de plaats komen de bedreigde Sakervalken (Falco cherrug) voor. Vanuit de plaats lopen 3 wegen; naar Kosj-Agatsj in het westen, Toeva in het noordoosten en Tasjanta (en Mongolië) in het zuidoosten. Langs de weg naar Toeva en Tasjanta bevinden zich veel grafheuvels, stenen stelae-menhirs en kireksoery (rituele grafheuvels met een omheining van rotsstenen eromheen, die een diameter tot 100 meter kunnen hebben). De weg naar Tasjanta voert langs de rivieren Bar-Boergazy en Joestyt, waar in 1992 en 1993 door een team van Russische en Amerikaanse archeologen aan de Bar-Boergazy de grote heuvel Toeroe-Alty werd onderzocht, waar zich veel stelae, bal-ballen (een soort koerganstelae) en petrogliefen bevonden. Op basis van de bevindingen werd geconcludeerd dat zich er in de Bronstijd een heiligdom moet hebben bevonden.
# Koppe calciphila

Koppe calciphila is een spinnensoort uit de familie van de bodemzakspinnen (Liocranidae).
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2001 gepubliceerd door Christa Laetitia Deeleman-Reinhold.