OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sint-Martinuskerk (Stevoort)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Stevoort, gelegen aan het Sint-Maartenplein aldaar.

## Geschiedenis

De kerk heeft een laatgotische westtoren uit 1557. Deze is geflankeerd door kapellen. De toren heeft drie geledingen en is gebouwd in baksteen met mergelstenen speklagen. De plint is van ijzerzandsteen. Boven de ingang is een recenter roosvenster. Ook is daar een chronogram met de tekst: palMers CIViusque pagI aDIUVantIbUs ChrIsto auCta, een zonnewijzer en een verweerde gevelsteen met drie wapenschilden.
Omstreeks 1787 werd de kerk vervangen door een classicistisch bouwwerk naar ontwerp van Digneffe. Het heeft een arduinen plint en een ijzerzandstenen plint voor de oudere delen. Ook werd toen de kapel van Libotton aan de noordzijde tegen het koor aangebouwd. De scheidingsboog tussen schip en koor heeft een merkwaardige stucversiering in Lodewijk XVI-stijl. Deze bevat ook het wapenschild van Augustina van Hamme, abdis van de Abdij van Herkenrode.
In 1891-1892 werd de kerk uitgebreid met zijbeuken, waardoor een pseudobasilicale bouw ontstond. Architect was Hyacinth Martens.

## Interieur

In de kapel van Libotton bevindt zich een schildering die de Tenhemelopneming van Maria verbeeldt.
De kerk bezit een houten kruisbeeld van omstreeks 1500, en er zijn 16e-eeuwse beelden van Sint-Martinus, Sint-Hubertus en Jezus op de Koude Steen. Uit 1666 is een reliëf van de Heilige Apollonia. Een houten gedenkplaat (1545) memoreert Abdis Mechtildis van Herkenrode. Ook is er een grafsteen van J.J. de Libotton uit 1787.
De kerk bezit kostbaar liturgisch zilverwerk uit de 18e en 19e eeuw.
Op het kerkhof bevinden zich enkele 17e-eeuwse grafstenen.

## Trivia

Pastoor J. Purnal heeft eveneens een grafsteen (1815). In 1798-1799 was hij verbannen naar het Île de Ré. Bij terugkeer schreef hij hierover een reisverslag.
In tegenstelling tot vele andere kerken in Belgisch-Limburg beschikt de Sint-Martinus Kerk in Stevoort nog over vooroorlogse klokken. De inwoners van Stevoort hadden de klokken gevrijwaard van versmelting door de Duitse bezetter door ze voor hun aankomst te begraven. Na de oorlog werden ze weer opgegraven en in ere hersteld.
# Andreas Willi

Andreas Jonathan Willi (Altstätten, 17 december 1972) is een Zwitserse taalkundige, filoloog en classicus.

## Academische loopbaan

Willi studeerde klassieke talen en slavische taal- en letterkunde aan de Universiteit van Basel, en vergelijkende taalkunde aan de universiteiten van Lausanne, Michigan en Fribourg. Hij promoveerde in 2001 aan de Universiteit van Oxford op een proefschrift getiteld The languages of Aristophanes: aspects of linguistic variation in Classical Attic Greek onder supervisie van Anna Morpurgo Davies. Tijdens zijn tijd in Oxford was hij lid van het Corpus Christi College. Tussen 2001 en 2004 was hij hoogleraar Latijnse en Griekse letterkunde aan de Universiteit van Basel. In 2005 werd hij als titularis voorgedragen voor de leerstoel Vergelijkende Taalkunde in Oxford.

## Publicaties (selectie)

* Willi, Andreas (2002). The Language of Greek Comedy. Oxford University Press, Oxford.
* Willi, Andreas (2003). The Languages of Aristophanes: Aspects of Linguistic Variation in Classical Attic. Oxford University Press, Oxford.
* Willi, Andreas (2008). Sikelismos: Sprache, Literatur und Gesellschaft im griechischen Sizilien. Schwabe Verlag, Bern.
* Willi, Andreas (2012). Laws and Rules in Indo-European. Oxford University Press, Oxford.
* Willi, Andreas (2018). Origins of the Greek Verb. Cambridge University Press, Cambridge.
# Hertog van Leuchtenberg

Hertog van Leuchtenberg was een titel die twee keer door de vorsten van Beieren werd gecreëerd voor hun familieleden.
De eerste titel werd toegekend door Maximiliaan I, keurvorst van Beieren aan zijn zoon Maximiliaan Philipp Hieronymus. Toen deze zonder nakomelingen overleed, verviel het land aan zijn neef keurvorst Maximiliaan II. De titel werd op 14 november 1817 opnieuw in het leven geroepen door Maximiliaan I Joseph, koning van Beieren. Hij kende deze toe aan zijn schoonzoon, Eugène de Beauharnais. Eugène was de geadopteerde stiefzoon van de inmiddels verdreven keizer Napoleon I van Frankrijk. Eugène had eerder de titel van Franse prins ( Prince français ) met de aanspreektitel Keizerlijke Hoogheid . Hij was ook de erfgenaam van de keizer geweest in Frankfurt en Italië .
* ↑ Huberty, Michel (1985). L'Allemagne Dynastique, Tome IV -- Wittelsbach. Laballery, France, 88, 127. ISBN 2-901138-04-7.
* 1 2 Abbott, J.S.C. (1856). Confidential Correspondence of The Emperor Napoleon and the Empress Josephine: Including Letters from the Time of their Marriage until the Death of Josephine and also Several Private Letters from the Emperor to his Brother Joseph, and other Important Personages.. Mason Brothers, New York, 86–88.
* ↑ Kerautret, Michel. Eugène de Beauharnais, Fils et vice-roi de Napoléon, Paris, Tallandier, January 2021, pp. 255, 397.
* ↑ Miller, E.J. (1967). The Napoleonic Kingdom of Italy. The British Museum Quarterly 31: 3/4.
# Prodyscherus decaryi

Prodyscherus decaryi is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Jeannel.
# Chelicerca chamelaensis

Chelicerca chamelaensis is een insectensoort uit de familie Anisembiidae, die tot de orde webspinners (Embioptera) behoort. De soort komt voor in Mexico (Jalisco).
Chelicerca chamelaensis is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Mariño & Márquez in 1982.
* Edward S. Ross (1999) World List of Extant and Fossil Embiidina (=Embioptera)
* Embioptera Species File
# Sint-Martinuskerk (Strijtem)

De Sint-Martinuskerk van Strijtem (gemeente Roosdaal) is een van de meest markante kerken uit het Pajottenland. Zo heeft de kerk onder meer een opmerkelijke torenspits en unieke brandglasramen.

## Historiek

Dit kerkgebouw gewijd aan Sint-Martinus werd gebouwd in de 19de eeuw in de zogenaamde neoclassicistische stijl. Deze neostijlen grepen terug naar de historische bouwstijlen uit het verleden en bepaalden destijds het gezicht van de architectuur.
De kerk is een van de meest bezochte kerken uit het Pajottenland omwille van de glasramen vervaardigd door H. Heyden, de stenen catechismus en het Pietje de Dood op het doksaal. Ook meer dan 30 duivels zitten in het kerkgebouw verscholen. De glasramen werden op vraag van pastoor Jean-Paul Cuylits (1856-1928) tussen 1901 en 1903 aangebracht. Opmerkelijk is dat de meeste figuren en personen die er op afgebeeld staan, de gelaatstrekken dragen van enkele inwoners van Strijtem. Ook pastoor Cuylits en toenmalig minister Woeste zijn herkenbaar.
Naar aanleiding van de restauratie werd in 2012 de nieuwe haan op de toren en het nieuwe Sint-Martinusbeeld in de torennis boven de hoofdingang ingewijd. Het beeld vervangt het vroegere betonnen beeld in Bartagnacement en is gemaakt uit de Franse steen savonniéres. Het is een kopie van een miniatuur van Clovo, leerling van Rafaël. Het oorspronkelijke beeld wordt bewaard in de bibliotheek van Siëna.
* ↑ Thomas D'Hoker, Sint-Martinuskerk Strijtem. Erfgoedcel Pajottenland Zennevallei - otrs 2020072210007071. Gearchiveerd op 22 oktober 2020. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
* ↑ Parochiekerk Sint-Martinus met kerkhof. inventaris.onroerenderfgoed.be. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
* ↑ (en) De Heer maakt ons deelachtig van het hemelsch feestmaal. BALaT KIK-IRPA. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
* ↑ YVAN DE SAEDELEER, Nieuwe haan pronkt op toren. www.gopress.be p. 25. Het Nieuwsblad/Pajottenland (14/08/2012). Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
* ↑ Toerisme Roosdaal - Kerk Strijtem. www.toerismeroosdaal.be. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
# Snekkjufoss

De Snekkjufoss (Zeilbootwaterval) is een waterval op IJsland. Vanaf de Snæfellsjökull stroomt de Hólmskelsá in noordelijke richting om vlak bij Rif in de Breiðafjörður uit te monden. Het riviertje valt in de Blágil (Blauwe kloof) als de Snekkjufoss naar beneden. Een eind stroomopwaarts ligt de Hólmskelsárfoss. Niet al te ver naar het westen ligt in een ander riviertje de Klukkufoss.
# Sociometrie

Sociometrie is een kwantitatieve methode om sociale relaties te meten. Deze methode werd ontwikkeld door Jacob L. Moreno bij het bestuderen van de relatie tussen sociale structuren en het psychische welzijn. De sociometrie onderzoekt groepsrelaties.
Sociometrie stamt etymologisch af van de Latijnse termen socius (gezelschap) en metrum (meetinstrument). Jacob Moreno definieerde de sociometrie als "het onderzoeken van de evolutie en organisatie van groepen en de positie van individuën binnen die groepen". Sociometrische onderzoeken onthullen verborgen structuren die vorm geven aan een groep: allianties, subgroepen, verborgen gedachten, verborgen agenda's, ideologische overeenkomsten, etc. De sociometrie benadert de studie van groepen dus niet vanuit de buitenstructuren van een groep (het "groepsoppervlak") maar poogt dieper te gaan dan dat.
Een van Moreno's vernieuwingen in de sociometrie was de ontwikkeling van een sociogram, een systematische methode om individuele personen (en de relaties tussen individuen) grafisch voor te stellen binnen een groep, via punten. Het maken van een sociogram legt dus een sociaal netwerk bloot.
Binnen de sociologie heeft de sociometrie twee hoofdtakken: "research sociometry" en toegepaste sociometrie.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Sociometry op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Moreno, J. L. (1951). Sociometry, Experimental Method and the Science of Society. An Approach to a New Political Orientation. Beacon House, Beacon, New York.
# Sluginella (Lamugammarus) macrophthalma

Sluginella (Lamugammarus) macrophthalma is een vlokreeftensoort uit de familie van de Eulimnogammaridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1945 door Bazikalova.
# Slavica Đukić Dejanović

Slavica Đukić Dejanović (Servisch: Славица Ђукић-Дејановић) (Rača, 4 juli 1951) is een Servische politica.

## Biografie

Dejanović studeerde medicijnen in Belgrado. In de jaren tachtig was ze verpleegkundige in een ziekenhuis in Kragujevac en werkte zich daar op tot professor. Van 1995 tot 2001 werd ze er directeur. Ondertussen combineerde zij haar medische werk met een politieke carrière.
Op 18-jarige leeftijd werd Dejanović lid van de Joegoslavische Communistenbond. Sinds 1990 is Dejanović lid van de Socialistische Partij van Servië. In die partij bekleedde ze meermalen de functie van vicepresident, eerst tussen 1996 en 1997, daarna werd ze in 2002 en 2006 opnieuw verkozen.
Dejanović zat tussen oktober 2000 en januari 2001 in de Servische overgangsregering als minister van familiezaken. Ze diende ook vele termijnen in het nationale parlement (de Nationale Vergadering) van Servië, onder meer twee termijnen als federaal gedeputeerde en tussen juni 2008 en mei 2012 als parlementsvoorzitter.
Op 5 april 2012 werd Dejanović waarnemend president van Servië na het aftreden van president Boris Tadić. Ze bekleedde het ambt tot de inauguratie van de nieuwe president Tomislav Nikolić op 31 mei 2012. In augustus 2016 werd ze aangesteld als minister zonder portefeuille in het tweede kabinet van premier Aleksandar Vučić, waarbij ze verantwoordelijk werd voor geweldpreventie en jeugd- en invalidenbescherming. Ze behield deze functie in het in 2017 aangetreden kabinet van Ana Brnabić. In oktober 2020 verliet Dejanović de regering, maar in juli 2023 keerde ze terug als minister van Onderwijs.
* Library of Congress Control Number: n2020003972
* Virtual International Authority File: 305739686
* WorldCat (via VIAF): 305739686
# Société anonyme des Charbonnages de l'Espérance et Bonne-Fortune

De Société anonyme des Charbonnages de l'Espérance et Bonne-Fortune is een voormalig steenkoolmijnbouwbedrijf, dat actief was in het Luiks steenkoolbekken, vooral ten westen van Luik, met name in Saint-Nicolas, Montegnée en Ans.
In het noordoosten van de concessie vond men die van de Société anonyme des Charbonnages de Patience et Beaujonc réunis, ten zuidwesten die van de Société anonyme des Charbonnages de Gosson-Kessales, en ten westen die van de Société anonyme des Charbonnages du Bonnier.
De activiteiten van de maatschappij kwamen in 1974 voorgoed tot een einde.

## Geschiedenis

De maatschappij kwam tot stand door fusie van de volgende onderdelen:

### Société de l'Espérance

Deze maatschappij is terug te voeren op een aantal open steenkoolgroeven, waarvan sommige reeds in de 17e eeuw bestonden en waarvan een aantal de naam l'Espérance hadden. In 1825 werd de Société de l'Espérance opgericht, welke bestond uit de groeve Nouvelle Espérance, en de schachten Plancher en Grande bure. In 1870 werd ook de groeve Saint-Nicolas (ook: Beûr al djote) geopend.

### Société de la Bonne Fortune

Deze maatschappij werd in 1837 opgericht en bezat een concessie die delen van Grace, Montegnée, Hologne, Loncin en Ans omvatten.

### Société anonyme des Charbonnages de l'Espérance et Bonne-Fortune

Uiteindelijk kwam in 1879 de fusie tot stand, doordat l'Espérance de aandelen van Bonne Fortune overnam.
In de 20e eeuw vond de exploitatie plaats in drie mijnzetels: Bonne-Fortune, welke in 1962 werd gesloten; Espérance, welke in 1973 werd gesloten; en Saint-Nicolas, waar de steenkoolwasserij zich bevond en welke door ondergrondse tunnels met de twee overige mijnzetels was verbonden.

## Heden

De schachtbok van Saint-Nicolas was de laatst overgeblevene in het Luikse gebied, doch deze werd gesloopt in 1985. Veel mijnterreinen zijn gebruikt voor nieuwe bedrijfsvestigingen. De terril van Bonne-Fortune is nog aanwezig maar wordt ontgonnen voor de winning van gravel.
# Société anonyme du Charbonnage du Bois de Micheroux

De Société anonyme du Charbonnage du Bois de Micheroux is een voormalig Belgisch steenkoolwinningsbedrijf met hoofdzetel in Micheroux, gelegen in het Luiks steenkoolbekken.
De concessie was gelegen in Micheroux en Soumagne en werd geheel ingesloten door die van de Société anonyme des Charbonnages du Hasard. De mijnzetel had de naam Théodore.

## Geschiedenis

De maatschappij kwam tot stand in de 19e eeuw en stopte haar activiteiten in 1958. Alle mijngebouwen werden gesloopt en slechts een tweetal stenen markeren nog de plaatsen waar eens de schachten waren. De terril van deze mijn is verdwenen. De nog bestaande terril ten westen van Micheroux is die van de Hasard-mijnen.
# Small-angle neutron scattering

Small-angle neutron scattering (meestal afgekort tot SANS) ofwel neutronenverstrooiing onder kleine hoeken is de techniek die nauw verwant is aan small-angle X-ray scattering (een vorm van röntgendiffractie), maar maakt gebruik van neutronen in plaats van fotonen in het röntgenbereik.
# Slipstensjön

Slipstensjön is een plaats in de gemeente Vindeln in het landschap Västerbotten en de provincie Västerbottens län in Zweden. De plaats heeft 56 inwoners (2005) en een oppervlakte van 40 hectare. De plaats wordt vrijwel geheel omringd door bos, iets ten oosten van de plaats ligt het meertje Slipstensjön.
# Slipsteek

De slipsteek is in feite een halve steek waarvan het losse uiteinde weer door de knoop teruggehaald is. Voordeel van deze manier van opzetten van de knoop is dat de knoop weer eenvoudig losgetrokken kan worden.
De halve steek heeft wel als eigenschap dat hij zichzelf sterk vasttrekt. Dus wanneer kracht op het lange eind gezet wordt, zal de knoop niet snel losschieten. De knoop wordt op zichzelf als stopperknoop gebruikt. Door met de knoop een lus te maken (de lijn weer om zichzelf vastknopend) kan de lijn ook goed gebruikt worden om aan een paal o.i.d. vastgezet te worden.
Een variant van deze steek wordt ook gebruikt door jojo'ers. Die steken hun vinger door de lus die ontstaat met deze knoop.
# Smal streepzaad

Smal streepzaad (Crepis tectorum) is een eenjarige plant uit de composietenfamilie (Asteraceae). De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeldzaam en stabiel of toegenomen. De plant komt van nature voor in Europa en Noord-Azië en is van daaruit verspreid naar Australië en Noord-Amerika. Het aantal chromosomen 2n = 8.
De plant wordt 7 - 60 cm hoog en heeft een lange penwortel. De grijsgroene stengel is naar boven toe behaard en bevat wit melksap. De onderste bladeren zijn getand tot veerspletig of soms liervormig, 10 - 15 cm lang en 1 - 4 cm breed. De lijnvormige, bochtig getande tot gaafrandige, meestal kale stengelbladeren hebben een naar beneden gerolde rand en zijn zittend.
Smal streepzaad bloeit van mei tot in september met lichtgele, 1 – 2 cm grote bloemen in 7 - 9 mm hoge en 1 - 2 cm brede, min of meer bekervormige hoofdjes. De lintbloemen zijn ook aan de onderkant lichtgeel. De hoofdjes zitten in een losse pluim. De stijl is bruinachtig groen. Het lijnvormig-langwerpige, grijsviltige omwindsel is vaak licht bezet met klierharen en de buitenste omwindselbladen zijn min of meer afstaand. De binnenste omwindselbladen hebben aan de binnenkant zijdeachtige haren.
De vrucht is een 3 mm lang en 0,4 - 0,5 mm breed nootje. Het is fijnstekelig, heeft 10 ribben en 4 - 5 mm lang, wit vruchtpluis. De nootjes verkleuren van geel, via oranje naar donkerbruin.
Smal streepzaad komt voor op akkerland, dijken, ruderale plaatsen, muren, in bermen en grasland en langs spoorwegen.
* Melksap uit stengel
* Bloem
* Bloem
* Late hommel
* Nootjes
* Chromosomen
# Sophie van Bijsterveld

Sophie Christine van Bijsterveld (Baltimore (V.S.), 20 augustus 1960) is een Nederlands politica voor het CDA.
Van Bijsterveld promoveerde in 1988 aan de Katholieke Universiteit Brabant op het proefschrift De verhouding tussen kerk en staat in het licht van de grondrechten; promotor was Alis Koekkoek. Van 1983 tot 1991 was ze universitair docent staats- en bestuursrecht aan de KUB, vanaf 1991 universitair hoofddocent. In 1999 werd ze UHD Europees en Internationaal Publiekrecht te Tilburg. In oktober 2010 werd ze benoemd tot bijzonder hoogleraar religie, rechtsstaat en samenleving te Tilburg; de leerstoel was ingesteld door de Stichting Religie in het publieke domein. In 2014 maakte ze de overstap naar de Radboud Universiteit als gewoon hoogleraar religie, recht en samenleving. Ook was ze lid van de Raad voor het Openbaar Bestuur.
Van Bijsterveld was vanaf 12 juni 2007 twaalf jaar lid van de CDA-fractie in de Eerste Kamer en stond in 2011 op de tweede plek achter lijsttrekker Elco Brinkman op de kandidatenlijst. In de Eerste Kamer hield Van Bijsterveld zich onder meer bezig met Binnenlandse Zaken en justitie.
Van Bijsterveld is bestuurslid van het Wetenschappelijk Instituut voor het CDA. Ook is ze hoogleraar aan de Radboud Universiteit, waar ze religie en beleid en religie in het publieke domein doceert.

## Persoonlijk

Van Bijsterveld is rooms-katholiek en ongehuwd. Haar moeder was wethouder in Houten.
* De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
* ↑ Medewerkers en bestuur, Wetenschappelijk Instituut voor het CDA, geraadpleegd 7 april 2022.
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: bijs002
* Gemeinsame Normdatei: 172039665
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7994 6528
* Library of Congress Control Number: n88206057
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072754818
* Parlement.com: vhjogfpxy3uu
* Système universitaire de documentation: 119419793
* Virtual International Authority File: 48327891
* WorldCat (via VIAF): 48327891
# Sophie van Biene

Sophia van Biene, ook wel Fie van Biene, (Rotterdam, 13 januari 1852 - Amsterdam, 11 mei 1907) was een Nederlands actrice.
Ze was dochter van Joseph (Abraham) van Biene en Eva van Noorden. Ze was indirect familie van theaterexploitant Charles van Biene. Vanaf 1888 was ze getrouwd met tenor Désiré Pauwels (uit Gent), hun zoon François Pauwels werd advocaat en schrijver.
Ze stond al als tienjarige op het toneel (Nieuwe Schouwburg, Kruiskade, Rotterdam, titelrol in De vrouwelijke deserteur, vermoedelijk onder leiding van haar oudere zus Mietje van Biene). Ze was verbonden aan het gezelschap van Le Gras, Van Zuylen en Haspels (Antoine le Gras, Willem van Zuylen, Derk Haspels), waarbij ze de rol van bruid vertolkte in De bruid daarboven van Multatuli. Daarna volgde een toneelgezelschap van Victor Driessens in Antwerpen en vanaf 1878 tot 1906 Koninklijke Vereeniging Het Nederlandsch Tooneel in Amsterdam. Ze was er collega van Maria Kleine-Gartman en Theo Mann-Bouwmeester. Het gezelschap kwam te werken in de Amsterdamse Stadsschouwburg. In 1899 vierde ze haar 25-jarige jubileum aan het toneel.
Haar naam dook tot in de jaren zestig van de 20e eeuw op in verhalen over haar zoon François die volgens overlevering zijn presentatie aan de balie van vader en moeder had geërfd en in de geschiedenis van de Stadsschouwburg dan wel Nederlands Toneel.
Ze overleed op 53-jarige leeftijd aan een hartkwaal. Een olieverfportret van haar in haar rol in Madame Sans-Gêne van Victorien Sardou/Émile Moreau gemaakt door Thérèse Schwartze hangt of hing in de Stadsschouwburg. Haar overlijden was landelijk nieuws. Ze werd begraven op Zorgvlied, haar grafsteen vermeldt abusievelijk 1854 als geboortejaar.
* Theaterencyclopedie (geraadpleegd 11 juli 2021)
* Haagsche Courant, 14 mei 1907, In memoriam Sophie van Biene
* ↑ Nieuwe Rotterdamsche Courant, 10 november 1862, annonce
* ↑ Algemeen Handelsblad, 1 juni 1878, overstap
# Somerton (Arizona)

Somerton is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Arizona, en valt bestuurlijk gezien onder Yuma County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 7266. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 10.806, een stijging van 3540 (48,7%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 3,4 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 40 km rond Somerton.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Somerton op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Sorsele

Sorsele kan verwijzen naar:
* Sorsele (gemeente), een Zweedse gemeente
* Sorsele (plaats), de hoofdplaats van de gelijknamige gemeente
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sorsele en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Snetterton

Snetterton is een civil parish in het bestuurlijke gebied Breckland, in het Engelse graafschap Norfolk met 201 inwoners in 74 huishoudens. De plaats ligt ongeveer 20 km ten noordoosten van Thetford (Norfolk) en 30 km ten zuidwesten van Norwich (Verenigd Koninkrijk). Voor het lokale bestuur valt de parish onder het district Breckland.
Snetterton is waarschijnlijk het meest bekend van het Snetterton Motor Racing Circuit, dat deels in Snetterton en deels in de civil parish van Quidenham ligt.
# Eucosma phaeoloma

Eucosma phaeoloma is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Turner.
# Sporen

Sporen kan betrekking hebben op:
* het meervoud van spoor
** vandaar een stuk spoorlijn
* het meervoud van Spore (doorverwijspagina), de "voortplantingscellen" van onder meer schimmels, paddenstoelen en sommige bacteriën
* hulpmiddel bij paardrijden, zie sporen (paardrijden)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sporen en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sivacrypticus bengalicus

Sivacrypticus bengalicus is een keversoort uit de familie Archeocrypticidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1975 door Kaszab.