OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bergwolrat

De bergwolrat (Mallomys gunung) is een knaagdier uit het geslacht Mallomys.

## Kenmerken

De bergwolrat is de enige soort in het geslacht met lange, scherpe klauwen. De dichte rugvacht is grijs van kleur. De buik is bedekt met een lange, geelwitte vacht. De oren zijn bedekt met een fijne zwarte vacht. Op de handen en voeten zit een lange, harde vacht, die zowel uit donkere als uit lichte haren bestaat. Rond de ogen zit een donkere ring; ook de snorharen zijn zwart. Het eerste deel (ca. 125 mm) van de staart is zwart, de rest (ca. 190 mm) is geelachtig. Op elke staartschub zitten drie haren, en per centimeter zitten er negen schubben op de staart.
De kop-romplengte bedraagt 415 tot 470 mm, de staartlengte 355 tot 368 mm, de achtervoetlengte 68,9 tot 75 mm, de oorlengte 35 tot 36,5 mm en het gewicht rond de 2000 gram. Vrouwtjes hebben 1+2=6 mammae.

## Leefwijze

Het is waarschijnlijk dat de bergwolrat niet alleen in de graslanden van de hoge bergen voorkomt, maar ook in de meest onherbergzame gebieden van de bergen. Het dier wordt vaak gevangen door wilde honden. In sommige delen van zijn oorspronkelijke verspreiding is het dier nu zeldzaam, waarschijnlijk door de jacht.

## Verspreiding

Deze soort komt voor op Nieuw-Guinea. Deze soort is gevonden rond de Wilhelminatop en de Carstensztop in het Sneeuwgebergte van Papoea, op 3500 tot 4050 m hoogte. De wetenschappelijke naam is afgeleid van het Indonesische woord voor "berg", gunung, en verwijst naar zijn verspreiding in de bergen van Indonesië. Er zijn Pleistocene tot Holocene fossielen bekend uit de Mapala-rotsen en de grot Kelangurr, beiden in het Sneeuwgebergte. Door de Dani, een lokale stam uit het Kwiyawagi-gebied, wordt dit dier "andimbo" genoemd.
* ↑ (en) Bergwolrat op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 3 Flannery, T.F., Aplin, K., Groves, C. & Adams, M. 1989. Revision of the New Guinea murid genus Mallomys (Muridae: Rodentia), with descriptions of two new species from subalpine habitats. Records of the Australian Museum 41:83-105.
* 1 2 3 Flannery, T.F. 1995. Mammals of New Guinea. Chatswood, New South Wales: Reed Books, 568 pp.
* ↑ De cijfers voor het =-teken slaan op het aantal paren van mammae; het cijfer erna is het totale aantal mammae. Om die reden is het nummer na het =-teken altijd twee keer zo hoog als dat ervoor. Dit is de gebruikelijke notatie in de mammalogische literatuur.
Mallomys aroaensis · Bergwolrat (Mallomys gunung) · Mallomys istapantap · Gladstaartreuzenrat (Mallomys rothschildi)
# Zebrascia longicornis

Zebrascia longicornis is een pissebed uit de familie Philosciidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1942 door Verhoeff.
# Zebrasoma desjardinii

Zebrasoma desjardinii is een straalvinnige vissensoort uit de familie van doktersvissen (Acanthuridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1836 door Bennett.
* ↑ (en) Zebrasoma desjardinii op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Zebrasoma desjardinii. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Zaplatycerus planiscutellum

Zaplatycerus planiscutellum is een vliesvleugelig insect uit de familie Encyrtidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1978 door Kerrich.
# Zaplanina

Zaplanina is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Vransko in de NUTS-3-regio Savinjska. De plaats telde 78 inwoners op 1 januari 2020.
# Zelia metalis

Zelia metalis is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Reinhard.
# Zelia montana

Zelia montana is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1919 door Townsend.
# Zelia Nuttall

Zelia Maria Magdalena Nuttall (San Francisco, 6 september 1857 – Coyoacán, 12 april 1933) was een Amerikaans archeologe en antropologe die zich specialiseerde in de voor-Azteekse culturen van Meso-Amerika.
Nuttalls ouders waren afkomstig uit Ierland en Mexico. Ze groeide op in verschillende Europese landen en studeerde aan het Bedford College in Londen. Zij keerde in 1876 met haar familie terug naar San Francisco en huwde in 1880 de Franse antropoloog Alphonse Louis Pinart, met wie ze een dochter kreeg. Het paar ging uit elkaar in 1884 en scheidde in 1888.
Na haar scheiding leefde Nuttall in Mexico-Stad en Dresden. Ze werkte eerst voor het Nationaal Museum van Mexico en later voor het Peabody Museum van de Harvard-universiteit over Mexicaanse precolumbiaanse archeologie. Vanaf 1902 woonde zij in Coyoacán bij Mexico-Stad, maar ondernam talloze reizen naar archeologische vindplaatsen en op zoek naar precolumbiaanse manuscripten, vooral in privébibliotheken van de Europese adel. Zij ontdekte in de bibliotheek van Lord Zouche of Haryngworth een Mixteekse codex, sindsdien bekend als de Codex Zouche-Nuttall, waarin onder andere de daden van Acht Hert Jaguarklauw worden beschreven. Nuttall liet in 1902 een facsimile met inleiding uitgeven van deze codex, die zich momenteel in het British Museum bevindt. Nuttall schreef talloze monografieën die binnen haar vakgebied tegenwoordig als 'klassiekers' gelden.
* Biblioteca Nacional de España: XX1050718
* Bibliothèque nationale de France: cb13483946f (data)
* Gemeinsame Normdatei: 117588032
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2037 5991
* KulturNav: 1346a539-cb14-4e48-960a-ca2bb6c55e63
* Library of Congress Control Number: n84227314
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007279895205171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 07018559X
* SNAC: w6ps8k01
* Système universitaire de documentation: 067069835
* Virtual International Authority File: 34609511
* WorldCat (via VIAF): 34609511
# Zwarte snuitwapenvlieg

De zwarte snuitwapenvlieg (Nemotelus nigrinus) is een vliegensoort uit de familie van de Stratiomyidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1817 door Fallen.
# Zwarte staafmier

De zwarte staafmier, ook staafmier of gewone staafmier, (Ponera coarctata) is een mierensoort uit de onderfamilie oermieren (Ponerinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1802 door Latreille.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Zwartbuikzandhoen

Het zwartbuikzandhoen (Pterocles orientalis) is een vogel uit de familie van de zandhoenders (Pteroclididae).

## Kenmerken

De vogel is 30 tot 35 cm lang. Beide geslachten hebben een kenmerkende zwarte buikvlek en een zwarte borstband. Het mannetje heeft een grijze borst en kop, een oranje vlek op de wang en keel en een geelbruin met grijze bovenzijde. De keel is in het midden zwart. Het vrouwtje is geheel zandbruin gemarmerd met een gevlekte borst en een lichtoranje vlek op de wang. De vogels bezoeken drinkplaatsen meestal 's ochtends en vliegen hiervoor soms grote afstand, tot 30 kilometer.

## Broeden

Het broedseizoen duurt van eind april tot begin augustus. De twee of drie groenige eieren worden op de grond gelegd op wat stro en plantenmateriaal. Beide ouders broeden, wat meteen na het leggen van het eerste ei begint, waarschijnlijk als bescherming tegen de hete zon. Ze broeden 20-22 dagen. De ouders zorgen voor water voor de jongen door dit in hun buikveren te absorberen en het op deze manier naar het nest te brengen.

## Voedsel

Zwartbuikzandhoenders eten zaden en scheuten.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor op het Iberisch Schiereiland, Noordwest-Afrika, de Canarische Eilanden en van Turkije tot Nepal en West-China. De zuidelijke vogels zijn standvogels, de noordelijke exemplaren trekken naar het zuiden. De soort telt twee ondersoorten:
* P. o. orientalis: van de Canarische Eilanden, het Iberisch Schiereiland en Marokko tot westelijk Iran.
* P. o. arenarius: van Kazachstan tot zuidelijk Iran en Afghanistan, oostelijk tot noordwestelijk China.
Het leefgebied bestaat uit halfwoestijnen, droge, zanderige gebieden en berghellingen tot boven de 1000 meter hoogte. De vogel is minder gebonden aan gebieden met een hoge gemiddelde temperatuur dan de overige soorten zandhoenders. Verder wordt de vogel ook waargenomen in extensief beweid gebied met struikgewas en op braakliggende akkers in aride gebieden.

## Status

Het zwartbuikzandhoen heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de wereldpopulatie werd in 2004 ruw geschat op 0,5 tot 4 miljoen individuen. De populaties gaan in aantal achteruit. Echter, het tempo ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat dit zandhoen als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.

## Gelijkende soorten

* Witbuikzandhoen
* Goudplevier (in vlucht)
* 1 2 (en) Zwartbuikzandhoen op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Svensson, L. et al., 2012. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 978 90 18 03080 3
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.2).
* ↑ Handbook of the Birds of the World deel 4, 1997.
# Zwartbuikwoelmuis

De zwartbuikwoelmuis (Eothenomys melanogaster) is een zoogdier uit de familie van de Cricetidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Milne-Edwards in 1871.

## Voorkomen

De soort komt voor in China, India, Myanmar, Taiwan, Thailand en Vietnam.
* ↑ (en) Zwartbuikwoelmuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Zwitserse glansslak

De Zwitserse glansslak (Oxychilus navarricus) is een slakkensoort uit de familie van de Oxychilidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1870 voor het eerst geldig gepubliceerd door Jules René Bourguignat.

## Kenmerken

Het rechtsgewonden, vrij kleine slakkenhuisje is afgeplat-conisch, de naad is in zijaanzicht slechts licht verhoogd. De breedte is 8 tot 10 mm, de hoogte is 4,5 tot 6 mm. In het volwassen stadium heeft hij 4½ tot 6 windingen die aan de bovenzijde nauwelijks convex zijn en regelmatig toenemen. De naad is erg vlak. Aan de periferie zijn de windingen goed afgerond tot zeer zwak geschouderd. De laatste winding is slechts ongeveer 1,5 keer zo breed (of zelfs iets minder) dan de vorige winding. De windingen zijn aan de onderzijde goed afgerond. De navel is smal, slechts een zevende tot een achtste van de diameter. De mond is in direct bovenaanzicht transversaal elliptisch, afgezien van de snede door de vorige winding. De mondrand is recht en puntig. Het oppervlak van de mond is enigszins schuin ten opzichte van de as van de windingen.
Het huisje is bruingeel van kleur en doorschijnend. Rond de navel is het melkwit en ondoorzichtig. Het oppervlak is zeer glanzend en bijna glad, afgezien van zeer fijne groeistrepen. Het zachte lichaam is blauwgrijs. De zijkanten van het dier vertonen vaak fijne, donkere lengtestrepen. De rand van de mantel is gitzwart en zichtbaar als een zwarte band door de schelp (wanneer het dier zich in het huisje heeft teruggetrokken). Als je het zachte lichaam van deze soort aanraakt, ruik je een vage geur van knoflook.

### Vergelijkbare soorten

Gemiddeld is de schelp iets groter dan die van de kelder-glansslak (Oxychilus cellarius), de navel is smaller. De knoflookgeur die het dier afgeeft bij aanraking zou echter zwakker zijn dan die van de lookglansslak (Oxychilus alliarius), die zijn naam dankt aan deze intense geur.

## Geografische spreiding en leefgebied

Het verspreidingsgebied strekt zich uit van Nederland in het noorden tot Noord-Spanje in het zuiden, tot het westen van Noordoost-Frankrijk, via Zwitserland, Zuid-Duitsland tot Oostenrijk. De soort is waarschijnlijk enkele honderden jaren geleden op de Britse Eilanden geïntroduceerd, waar hij zich momenteel zowel in Engeland als in Ierland uitbreidt. Er zijn ook enkele voorvallen in Schotland. In 2002 werd het gevonden in Noorwegen, waarschijnlijk ook antropogeen geïntroduceerd.
De soort geeft de voorkeur aan vochtige, schaduwrijke plaatsen in loofbossen en rijen hagen tussen rotsen onder mos, ook in ravijnen, bij bronnen en in grotingangen. In Zwitserland komt het voornamelijk voor op hoogten tussen 700 en 2400 meter boven zeeniveau. Op de Britse eilanden bewoont het ook oude steengroeven, bermen en afzettingen van rotspuin, dat wil zeggen antropogeen beïnvloede of gecreëerde leefgebieden.
* ↑ Taxonomische informatie over Oxychilus navarricus bij Fauna Europaea.
* ↑ A. Boesfeld, A. J. de Winter (2004). Oxychilus (Ortizius) navarricus helveticus (Blum, 1881), een nieuwe landslak voor de Nederlandse fauna (Gastropoda, Pulmonata, Zonitidae). Basteria 68 (1-3): 1-6.
# Ziel

Ziel in zijn algemeenheid een synoniem voor "het binnenste". Ziel kan verwijzen naar:
* Ziel (filosofie) - een onstoffelijk deel van levende wezens
** Een menselijk of antropomorf wezen, zoals in: een arme ziel, zieltjes winnen
** Essentie - het wezenlijke van iets
** Mahatma Gandhi, Mahatma betekent 'grote ziel'
* Ziel (fles) - een ronde instulping in de bodem van een fles
* Ziel (film) - de film Ziel, een muzikaal drama uit de Sovjet-Unie, 1981
* Ziel - het inwendige van de loop van een vuurwapen
* Zielen (boek), een sciencefictionboek
* Ziel (Oude Egypte)
# Ziel (fles)

In wijnflessen bevindt zich vaak een ronde instulping in de bodem. De holte die dan onder de fles aanwezig is noemt men de ziel van de fles. Geen enkele wijnfles heeft een volkomen vlakke bodem; deze zou kwetsbaar zijn voor breuk en de fles zou niet stabiel staan op een hobbelige ondergrond. Van een ziel kan men pas spreken als die ook binnenin duidelijk zichtbaar is, als een bolling of een conus.

## Functies

Een ziel heeft diverse functies namelijk:
* In de ruimte rond de ziel verzamelt zich het bezinksel de foezel en de wijnsteen in de wijn.
* Bij mousserende wijn als Champagne staat tot zes atmosfeer druk op de fles. Een ronde bodem maakt een dergelijke onder druk staande houder sterker. Voor dit doel zou trouwens een bolle vorm minstens zo goed zijn als een holle vorm. Van beide zijn voorbeelden te vinden bij andere toepassingen, zie gasflessen, spuitbussen en gastankers.
* Bij een grote fles kan men tijdens het decanteren of schenken van de wijn de duim in de ziel van de fles leggen. Sommige flessen zijn te groot om ze met één hand te omvatten.
* Bij het opslaan in wijnkelders legt men soms de hals van een fles in de ziel van de volgende voor een stevigere stapeling.
* Op een onregelmatige ondergrond staat een fles met holle bodem steviger dan een met een vlakke bodem.
* Lege wijnfles met een goed zichtbare ziel.
* Fles met een minder uitgesproken ziel.
* Een wijnfles voor mousserende wijn zonder ziel.
# Zwemmen op de Olympische Zomerspelen 2020 – 800 meter vrije slag mannen

De 800 meter vrije slag mannen op de Olympische Zomerspelen 2020 vond plaats op 27 juli, series en 29 juli 2021, finale. Na afloop van de series kwalificeerden de acht snelste zwemmers zich voor de finale.
Dit onderdeel staat voor het eerst sinds 1904 op het programma.

## Records

Voorafgaand aan het toernooi waren dit het wereldrecord en het olympisch record
| Wereldrecord | Zhang Lin | 7.32,12 | Rome | 29 juli 2009 |
| Olympisch record | Emil Rausch | 13.11,4 | Saint Louis | 7 september 1904 |

## Uitslagen
### Series

| Rang | Serie | Baan | Naam | Land | Tijd | Bijz. |
| 1 | 4 | 5 | Mychailo Romantsjoek | Oekraïne | 7.41,28 | Q, OR |
| 2 | 4 | 3 | Florian Wellbrock | Duitsland | 7.41,77 | Q |
| 3 | 4 | 7 | Robert Finke | Verenigde Staten | 7.42,72 | Q |
| 4 | 5 | 2 | Felix Auböck | Oostenrijk | 7.45,73 | Q |
| 5 | 5 | 7 | Guilherme Costa | Brazilië | 7.46,09 | Q |
| 6 | 5 | 3 | Jack McLoughlin | Australië | 7.46,94 | Q |
| 7 | 4 | 2 | Serhij Frolov | Oekraïne | 7.47,67 | Q |
| 8 | 5 | 4 | Gregorio Paltrinieri | Italië | 7.47,73 | Q |
| 9 | 4 | 4 | Henrik Christiansen | Noorwegen | 7.48,37 | |
| 10 | 4 | 6 | Ahmed Hafnaoui | Tunesië | 7.49,14 | |
| 10 | 1 | 4 | Victor Johansson | Zweden | 7.49,14 | |
| 12 | 5 | 6 | Gabriele Detti | Italië | 7.49,47 | |
| 13 | 5 | 1 | Aleksandr Jegorov | Russische ploeg | 7.49,97 | |
| 14 | 3 | 8 | Daniel Wiffen | Ierland | 7.51,65 | |
| 15 | 3 | 5 | Alfonso Mestre | Venezuela | 7.52,07 | |
| 16 | 3 | 7 | Marwan Elkamash | Egypte | 7.52,76 | |
| 17 | 4 | 8 | Michael Brinegar | Verenigde Staten | 7.53,00 | |
| 18 | 2 | 6 | Zac Reid | Nieuw-Zeeland | 7.53,06 | |
| 19 | 3 | 1 | Alexander Nørgaard | Denemarken | 7.53,50 | |
| 20 | 2 | 5 | Nguyễn Huy Hoàng | Vietnam | 7.54,16 | |
| 21 | 4 | 1 | Anton Ipsen | Denemarken | 7:54.98 | |
| 22 | 2 | 1 | Ákos Kalmár | Hongarije | 7:55.85 | |
| 23 | 2 | 4 | José Lopes | Portugal | 7.56,15 | |
| 24 | 3 | 6 | Yiğit Aslan | Turkije | 7.56,18 | |
| 25 | 3 | 4 | Kieran Bird | Groot-Brittannië | 7.57,53 | |
| 26 | 2 | 3 | Dimitrios Markos | Griekenland | 7.58,68 | |
| 27 | 2 | 7 | Cheng Long | China | 7.58,71 | |
| 28 | 5 | 8 | Jan Micka | Tsjechië | 7.59,04 | |
| 29 | 5 | 5 | David Aubry | Frankrijk | 8.00,16 | |
| 30 | 3 | 2 | Ilja Droezjinin | Russische ploeg | 8.01,47 | |
| 31 | 1 | 3 | Marcelo Acosta | El Salvador | 8.03,01 | |
| 32 | 1 | 5 | Martin Bau | Slovenië | 8.04,79 | |
| 33 | 2 | 2 | Vuk Čelić | Servië | 8.04,85 | |
| 34 | 3 | 3 | Konstantinos Englezakis | Griekenland | 9 DNS | |

### Finale

| Rang | Naam | Land | Tijd | Baan | Bijz. |
| 1 | 3 | Robert Finke | Verenigde Staten | 7.41,87 | NR |
| 2 | 8 | Gregorio Paltrinieri | Italië | 7.42,11 | |
| 3 | 4 | Mykhailo Romanchuk | Oekraïne | 7.42,33 | |
| 4 | 5 | Florian Wellbrock | Duitsland | 7.42,68 | |
| 5 | 7 | Jack McLoughlin | Australië | 7.45,00 | |
| 6 | 1 | Serhiy Frolov | Oekraïne | 7.45,11 | |
| 7 | 6 | Felix Auböck | Oostenrijk | 7.49,14 | |
| 8 | 2 | Guilherme Costa | Brazilië | 7.53,31 | |

## Bronvermelding

* (en) Uitslag series
* (en) uitslag finale
2020: Bobby Finke · 2024: Daniel Wiffen
# Ángel Suquía Goicoechea

Ángel Suquía Goicoechea (Zaldibia, 2 oktober 1916 - San Sebastián, 13 juli 2006) was een Spaans geestelijke, aartsbisschop van Madrid en kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk.
Hij ontving in het jaar 1940 het sacrament van de priesterwijding. In 1946 promoveerde hij aan de Pauselijke Universiteit Gregoriana in Rome. In 1950 werd hij professor moraaltheologie en dogmatiek aan het seminarie van Vitoria-Gasteiz. Ook was hij hier rector.
In 1966 werd Suquía Goicoechea gewijd tot bisschop van Almería en in 1969 werd hij benoemd tot bisschop van Málaga. In 1973 benoemde paus Paulus VI hem tot aartsbisschop van Santiago de Compostela. In 1983 benoemde paus Johannes Paulus II hem tot aartsbisschop van Madrid en op 25 mei 1985 nam dezelfde paus hem op in het College van Kardinalen. De Gran Madre di Dio werd zijn titelkerk. Van 1987 tot 1993 was hij voorzitter van de Spaanse bisschoppenconferentie.
In 1994 ging hij met emeritaat. Aan het conclaaf van 2005 nam hij niet meer deel omdat hij de leeftijdsgrens van 80 was gepasseerd. Kardinaal Suquía Goicoechea overleed na een langdurige ziekte in 2006 op 89-jarige leeftijd. Hij werd bijgezet in de kathedraal van Madrid.

## Externe link

* Ángel Suquía Goicoechea op catholic-hierarchy.org
* Biblioteca Nacional de España: XX1071331
* Gemeinsame Normdatei: 1056798092
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1557 2122
* Library of Congress Control Number: no96022648
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007268612605171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002751073
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 12135752X
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A005980314
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: TO0V391488
* Système universitaire de documentation: 079713742
* Virtual International Authority File: 83200743
* WorldCat (via VIAF): 83200743
# Åkerby Skulpturpark

Het Åkerby skulpturpark is een beeldenpark voor moderne en hedendaagse beeldhouwkunst in Åkerby Herrgård in Midden-Zweden.
Het park, met een oppervlakte van 6 hectare, is gelegen aan het Fåsjönstrand ten noorden van de stad Nora in de streek Västmanland in de provincie Örebro. In het park bevinden zich 132 sculpturen, installaties en land art projecten (stand per 2010), waarmee het park het grootste beeldenpark van Zweden is.
Tot de deelnemende beeldhouwers behoren Zweedse (onder anderen Richard Brixel met Mona uit 1987 en Fredrik Vretman met Goa Trans) en internationale beeldhouwers.

## Fotogalerij

* Het beeldenpark
* Een installatie
* Goa Trans van Fredrik Vretman
# Črešnjice (Vojnik)

Črešnjice is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Vojnik in de NUTS-3-regio Savinjska. De plaats telde 58 inwoners op 1 januari 2020.
# Łęgonice

Łęgonice is een plaats in het Poolse district Grójecki, woiwodschap Mazovië. De plaats maakt deel uit van de gemeente Nowe Miasto nad Pilicą en telt 440 inwoners.
# Škocjan (Grosuplje)

Škocjan is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Grosuplje in de NUTS-3-regio Osrednjeslovenska. De plaats telde 88 inwoners op 1 januari 2020.
# 🇸🇩

🇸🇩 is een Unicode vlagsequentie emoji die gebruikt wordt als regionale indicator voor Soedan. De meest gebruikelijke weergave is die van de vlag van Soedan, maar op sommige platforms (waaronder Microsoft Windows) ziet men de letters SD.
De vlagsequentie is opgebouwd uit de combinatie van de Regional Indicator Symbols 🇸 (U+1F1F8) en 🇩 (U+1F1E9), tezamen de ISO 3166-1 alpha-2 code SD voor Soedan vormend.
Deze emoji is in 2010 geïntroduceerd met de Unicode 6.0-standaard.

## Gebruik

Deze emoji wordt gebruikt als regionale aanduiding van Soedan.

## Codering
### Unicode

In Unicode vindt men de 🇸🇩 met de codesequentie U+1F1F8 U+1F1E9 (hex).

### Shortcode

Er zijn shortcodes voor 🇸🇩; in Github kan deze opgeroepen worden met :sudan:, in Slack kan het karakter worden opgeroepen met de code :flag-sd:.
* ↑ Entry in de Emojipedia
# Želeč

Želeč kan verwijzen naar de volgende Tsjechische gemeenten:
* Želeč (okres Prostějov)
* Želeč (okres Tábor)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Želeč en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Äteniidi

Äteniidi is een plaats in de Estlandse gemeente Peipsiääre, provincie Tartumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla) en telt 20 inwoners (2021).
De plaats lag tot in oktober 2017 in de gemeente Pala en in de provincie Jõgevamaa. In die maand ging de gemeente op in de gemeente Peipsiääre. Pala verhuisde daarbij van de provincie Jõgevamaa naar de provincie Tartumaa.

## Ligging

Äteniidi ligt op minder dan een kilometer afstand van het Peipusmeer. De dorpen Sääritsa in het noorden en Ranna in het zuiden scheiden Äteniidi van het meer. De Tugimaantee 43, de secundaire weg van Aovere via Kallaste naar Kasepää, vormt de grens tussen Äteniidi en Sääritsa en over een korte afstand ook die tussen Äteniidi en Ranna.

## Geschiedenis

Äteniidi werd pas rond 1900 voor het eerst genoemd onder de Russische naam Атенита (Atenita), een dorp op het landgoed van Tellerhof (Ranna). Het noordelijk deel van het dorp heet Apumaa; volgens sommige bronnen is dat een apart dorp geweest.
* ↑ (mul) Interactieve kaart. Estisch bureau voor de Statistiek. Geraadpleegd op 2 oktober 2022.
* ↑ (et) Peeter Päll, Äteniidi. Dictionary of Estonian Place names. Gearchiveerd op 2 oktober 2022. Geraadpleegd op 2 oktober 2022.