OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jan Prins (journalist)

Jan Prins (14 mei 1944, Zaandam – 7 maart 2008, Den Haag) was een Nederlands hoofdredacteur en journalist.
Prins werd in Zaanstad geboren in een arbeidersfamilie en begon zijn journalistieke carrière begin jaren 60 als een hulpverslaggever bij De Zaanlander, waarna hij ging werken voor Sijthoff in Den Haag. Later werd hij hoofdredacteur van het Rotterdams Dagblad.
* ↑ "Oud-hoofdredacteur Jan Prins overleden", Trouw, 8 maart 2008. Geraadpleegd op 16 oktober 2014.
* ↑ Pekelder, Willem, "Jan Prins 1944-2008", Trouw, 19 maart 2008. Geraadpleegd op 16 oktober 2014.
# Jodium-133

Jodium-133 of $^{133}$I is een radioactieve isotoop van jodium. De isotoop komt van nature niet op Aarde voor.
Jodium-133 ontstaat onder meer bij het radioactief verval van telluur-133.
    ${\ce {{^{133}_{52}Te}->{^{133}_{53}I}+{e^{-}}+{\bar {\nu }}_{e}}}$

## Radioactief verval

Jodium-133 vervalt door β$^−$-verval naar de radio-isotoop xenon-133:
    ${\ce {{^{133}_{53}I}->{^{133}_{54}Xe}+{e^{-}}+{\bar {\nu }}_{e}}}$
De halveringstijd bedraagt ongeveer 20,8 uur.
* (en) Wolfram Alpha
* (en) Periodic table
$^{107}$I · $^{108}$I · $^{109}$I · $^{110}$I · $^{111}$I · $^{112}$I · $^{113}$I · $^{114}$I · $^{114m}$I · $^{115}$I · $^{116}$I · $^{116m}$I · $^{117}$I · $^{118}$I · $^{118m}$I · $^{119}$I · $^{120}$I · $^{120m1}$I · $^{120m2}$I · $^{121}$I · $^{121m}$I · $^{122}$I · $^{123}$I · $^{124}$I · $^{125}$I · $^{126}$I · $^{127}$I · $^{128}$I · $^{128m1}$I · $^{128m2}$I · $^{129}$I · $^{130}$I · $^{130m1}$I · $^{130m2}$I · $^{130m3}$I · $^{130m4}$I · $^{131}$I · $^{132}$I · $^{132m}$I · $^{133}$I · $^{133m1}$I · $^{133m2}$I · $^{134}$I · $^{134m}$I · $^{135}$I · $^{136}$I · $^{136m}$I · $^{137}$I · $^{138}$I · $^{139}$I · $^{140}$I · $^{141}$I · $^{142}$I · $^{143}$I · $^{144}$I · $^{145}$I
# Jean-Pierre Serre

Jean-Pierre Serre (Bages, 15 september 1926) is een Frans wiskundige.
Na opgegroeid te zijn in Zuid-Frankrijk studeerde hij van 1945 en 1948 aan het École normale supérieure in Parijs. Hij promoveerde in 1951 aldaar aan de Sorbonne. Zijn onderzoek besloeg aanvankelijk vooral de algebraïsche topologie, maar later ging hij bijdragen aan vooral de getaltheorie, de algebraïsche meetkunde en de K-theorie. Van laatstgenoemd vakgebied wordt hij als grondlegger beschouwd. Vooral zijn samenwerking met Alexander Grothendieck in de jaren '50 en '60 wordt als zeer vruchtbaar beschouwd. Diverse door Serre geboekte resultaten zouden uiteindelijk helpen bij Wiles' bewijs van de laatste stelling van Fermat in 1994.
Serre kreeg in 1954 op 28-jarige leeftijd de prestigieuze Fields-medaille toegekend voor
   "bereikte belangrijke resultaten over de homotopiegroepen van sferen, in het bijzonder met zijn gebruik van de methode van de spectrale sequenties. Herformuleerde en breidde uit enkele van de voornaamste resultaten van de theorie van complexe veranderlijken in termen van schoventheorie."
In 1985 kreeg hij de internationale Balzan Prijs, die voor culturele, wetenschappelijke en humanitaire prestaties wordt toegekend. In 2003 was hij de eerste winnaar van de Abelprijs, een onderscheiding die onderstreept dat Serre algemeen als een van de grootste wiskundigen van de 20e eeuw wordt beschouwd. De jury gaf de prijs
   "voor het spelen van een sleutelrol in het vormgeven van de moderne vorm van vele delen van wiskunde, met inbegrip van topologie, algebraïsche meetkunde en getaltheorie."
Een van zijn promovendi is de Nederlandse hoogleraar wiskunde Frans Oort.
# Jean Lanfray

Jean Lanfray (1873/74 - 26 februari 1906) was een Franse arbeider, alcoholist en moordenaar die in Zwitserland woonde. Hij is beschuldigd van de moord op zijn zwangere vrouw en twee kinderen. Later maakte de politie bekend dat hij een enorme hoeveelheid wijn en sterkedrank had gedronken, waaronder absint. Hierdoor staan deze moorden ook bekend als "de absintmoorden". Omdat absint op dat moment in Europa al in een slecht daglicht stond, werden zijn moorden enkel toegeschreven aan het overmatig gebruik van absint. Deze moorden waren aanleidingen tot het absintverbod. In 1908 werd absint voor het eerst verboden in Zwitserland, en vele andere Europese landen volgden dit voorbeeld.

## De moorden

Op 28 augustus 1905 dronk Lanfray, in het Zwitserse Commugny, tijdens zijn middagmaal zeven glazen wijn, zes glazen cognac, een koffie met brandewijn, twee muntlikeuren en twee glazen absint. Even later dronk hij bij zijn vader nog een koffie met brandewijn. Toen hij weer thuis kwam, had hij ruzie met zijn zwangere vrouw omdat ze weigerde zijn schoenen te poetsen. Hierop nam hij zijn geweer en schoot haar door het hoofd. Zijn twee dochters hoorden het kabaal en kwamen kijken wat er aan de hand was. Toen schoot Lanfray zijn twee dochters dood. Ten slotte schoot hij zichzelf door het hoofd. Lanfray overleefde zijn zelfmoordpoging en werd een paar minuten later door de politie gevonden. Hij werd overgebracht naar het ziekenhuis. Hierna werd hij beschuldigd van de moorden.
Op 23 februari 1906 werd zijn proces gestart. Zijn advocaat zei dat enkel zijn overmatig gebruik van absint de aanleiding van de twee moorden was. Dr. Albert Mahaim bevestigde dit. Later die dag werd zijn proces gesloten. Hij kreeg een gevangenisstraf van dertig jaar.
Drie dagen later hing hij zichzelf op in zijn cel.

## Gevolgen

De moorden kregen veel aandacht in Europa omdat absint al in een slecht daglicht stond. Een petitie om absint in Zwitserland te verbieden werd 82000 keer getekend. Op 7 oktober 1908 werd zowel het produceren als het consumeren van absint verboden in Zwitserland. Vele andere Europese landen (behalve het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Spanje) volgden dit voorbeeld. Ook de Verenigde Staten voerden een verbod in.
In België en Nederland werd in 2005 de drank weer toegelaten.
* ↑ Terug van weggeweest: absint. Gearchiveerd op 9 mei 2022. Geraadpleegd op 10 november 2018.
* ↑ (en) The Devil in a Little Green Bottle: A History of Absinthe. Gearchiveerd op 3 december 2018. Geraadpleegd op 10 november 2018.
* ↑ (en) Site of "The Absinthe Murders". Gearchiveerd op 11 november 2018. Geraadpleegd op 10 november 2018.
# Johannes Klingen

Johannes Klingen (kloosternaam: broeder Jozef Albertus of Joseph Albertus, F.S.C.; Gilze-Rijen, 22 februari 1913 - Waalsdorpervlakte, 24 januari 1942) was een Nederlands religieus en tevens verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Klingen was de zoon van verzetsstrijder Jan Klingen en woonde als Broeder Joseph Albertus in Heemstede, in het Sint Jean Baptiste de la Salle-huis van de Broeders van de Christelijke Scholen (F.S.C.) aan de Herenweg. Hij was een expert op radiogebied en had een patent aangevraagd op op afstand bestuurbare miniatuurvliegtuigen. De zeer intelligente Klingen gebruikte zijn kennis door radiocontact te houden met alle uithoeken van de wereld. Via zijn eigen zend-installatie zond hij berichten uit naar alle hoeken van de wereld; Amerika, Groenland, Indië en Australië, waarbij hij zich vlot van verschillende vreemde talen bediende.
Tijdens de oorlog was Klingen actief in een zendergroep die contacten onderhield met Engeland waarvan ook Kees van Lent lid was. De Delftse hoogleraar Richard Schoemaker stelde de codes op voor hem, zodat de berichten in Engeland voor waar aangenomen konden worden.
Ook was Klingen lid van een groep verzetsmensen die spionagewerkzaamheden verrichtten, de Groep ECH/3 waarvan ook Adrianus van Amerongen, Hans Bierhuijs, Willem Zietse en Henk Schoenmaker deel uitmaakten. Op 26 mei 1941 werd Klingen door de Rotterdamse V-Mann Anton van der Waals verraden en vastgezet in het Huis van Bewaring in Scheveningen (Oranjehotel). Op 24 januari daaropvolgend werd hij, samen met zijn naaste medewerker Henk Schoenmaker gefusilleerd op de Waalsdorpervlakte.
Klingen ontving postuum naderhand het Verzetsherdenkingskruis.
In Best is de "Johannes Klingenstraat" naar hem vernoemd en in Heemstede de "Broeder Josephlaan".

## Literatuur

* ECH/3 In: Katholieke Illustratie, 3 juni 1948, nummer 12.
* Marcel Bulte en Hans Krol (1995). Heemstede 1940-1945. Een gemeente in bezettingstijd. Haarlem: De Vrieseborch.
* Annette Oudejans (2018). Een familie in het verzet. Moed en verraad tijdens de Tweede Wereldoorlog. Amsterdam: Uitgeverij Orlando.

## Externe link

* Korte biografie en foto
* Aan de helden van het strijdende zend-amateurisme (artikel uit: Electron mei 1946)
# Joachim Wilhelm von Brawe

Joachim Wilhelm von Brawe (Weißenfels, 4 februari 1738 — Dresden, 7 april 1758) was een Duits toneelschrijver uit de Verlichting. Hij gebruikte voor het eerst het blanke vers op het Duitse toneel: Brutus (in 1768 uitgegeven).
Hij overleed, 20 jaar oud, aan de pokken.

## Werken

* 1758 Der Freigeist (De Vrijdenker, toneel)
* 1768 Brutus (toneel)
* August Sauer (1878): Joachim Wilhelm von Brawe, der Schüler Lessings. Straßburg/London: Trübner.
* Bibliothèque nationale de France: cb10627566m (data)
* Gemeinsame Normdatei: 11865991X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8371 6506
* Library of Congress Control Number: no2002031774
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007293113705171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000003148824
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074411810
* Système universitaire de documentation: 08472577X
* Virtual International Authority File: 34793840
* WorldCat (via VIAF): 34793840
# Jerry Spring

Jerry Spring is een Belgische westernstripreeks die begonnen is in 1954 in weekblad Robbedoes / Spirou, met Jijé als scenarist en als tekenaar. Voor de serie kon Jijé de indrukken gebruiken, opgedaan tijdens zijn verblijf in de Verenigde Staten en Mexico eind jaren '40. Gedurende de serie kreeg Jijé wel hulp bij de scenario's van onder anderen Rosy, Daniel Dubois, Jacques Lob en René Goscinny. Jijé had Goscinny al ontmoet in New York in 1949. In 1955 besloten ze samen te werken aan een verhaal van Jerry Spring. Maar de samenwerking tussen de strikte en precieze Goscinny en de impulsieve Jijé die van improvisatie hield, liep mank.
Na het wegvallen van Jijé werd de serie even verdergezet door Franz, maar dat bleef uiteindelijk bij één album.

## Albums

| Nr. | Album titel | Jaar uitgave |
| 1 | Golden Creek | 1955 |
| 2 | Yucca Ranch | 1955 |
| 3 | Zilvermaan | 1956 |
| 4 | Wapensmokkel | 1957 |
| 5 | Indianen op het oorlogspad | 1957 |
| 6 | Het pad naar het hoge noorden | 1958 |
| 7 | De ongeluksranch | 1959 |
| 8 | De 3 baarden van Sonoyta | 1959 |
| 9 | Ford Red Stone | 1960 |
| 10 | De meester van de Sierra | 1962 |
| 11 | De weg naar Coronado | 1962 |
| 12 | El Zopilote | 1964 |
| 13 | Pancho De bandiet | 1964 |
| 14 | De bronco's van Montana | 1965 |
| 15 | Red mijn vriend | 1965 |
| 16 | Canyon girl | 1977 |
| 17 | De grote vredespijp | 1978 |
| 18 | Het duel | 1984 |
| 19 | De wrekers van Sonora | 1985 |
| 20 | Jerry tegen KKK | 1986 |
| 21 | Goud in Rio Santana | 1987 |
| 22 | Het verraad | 1991 |
* ↑ Dayez, Hugues, Les aventures d'un journal, Spirou, 3812, 4 mei 2011, p 31
# Jewel (band)

Jewel is een Nederlandse heavy/speedmetal-band uit Haarlem, origineel geformeerd in 1982 onder de naam Sword. In 1986 werd de naam gewijzigd in Jewel. Onder de groepsnaam Sword steekt gitarist Henk Bakker in 1982 met onder andere bassist Erik Meyer een complete Beethovensymfonie in een hardrockjasje. Na de single I’ve Been Trying/Excalibur in 1984 en enkele bezettingswisselingen bestaat de ritmesectie vanaf 1985 uit drummer Henk Mulder en bassist Wim Smits. Onder de naam Jewel wordt in 1986 een compleet album opgenomen, maar geen enkele platenmaatschappij durft het aan de plaat uit te brengen. Nieuwe zanger Rick Ambrose schrijft nieuwe teksten op bestaande songs en Jewel neemt een gedeelte van de nummers voor de eerste elpee opnieuw op. De resultaten zijn te horen op het in eigen beheer uitgebrachte minialbum La Morta (1988). In 1989 doet Jewel als een van de weinige Nederlandse band een tournee door de Sovjet-Unie. Na de uitgave van het livealbum Nou Al Moe? (1990) volgen diverse bezettingswisselingen. Met Arwin Vergers als nieuwe bassist wordt de cd Revolution In Heaven (1991) opgenomen, maar ook die brengt de groep niet het gehoopte succes. Persoonlijke conflicten lopen op en na een afscheidstournee valt in 1993 definitief het doek. Van het allerlaatste optreden verschijnt de video Pvgnandi Cavsa.

## Bezetting
### Huidige leden

* Rick Ambrose - zanger
* Henky Backer (Henk Bakker) - gitarist
* Arwin Vergers - bassist
* Henk "Rammstein" Mulder - drummer

### Voormalige leden

* Frankie Woodhouse (Frank Boshuizen) - drummer (1986-1992)
* Erik Meyer - bassist (1983)
* Peter Ort - zanger
* Nico Perreijn - zanger
* Wim Smits - bassist (1988)
* Antoine van der Linden - bassist

## Discografie

Demo's
* 1987 - La Morta!
Live opgenomen demo, zonder label
* 1992 - Heads Or Tails
Kant Heads is een demo met onder meer nieuwe songs, Kant Tails is een Live akoestische registratie opgenomen in Den Haag, zonder label
Albums
* 1989 - Nou al Moe? The Monster Muppetshow Live In L. E.
L.E. staat voor Loose End, een club in Reeuwijk, Nederland. Het album is live opgenomen op 22 april 1989.
* 1991 - Revolution In Heaven, cd
* 2019 - Revolution In Heaven, vinyl
Ep's
* 1988 - La Morta
Opgenomen tussen november 1985 en november 1988 bij PRS Studios in Haarlem.
# Johanne A. van Archem

Johanne A. van Archem pseudoniem van Hennie Scholten, (Nijverdal, 1947) is een Nederlands schrijfster van (historische) streekromans en familieromans.

## Het begin

Haar pseudoniem ontleende Van Archem door genealogisch onderzoek (een hobby van haar), aan de buurtschap Archem in de provincie Overijssel waar haar voorouders van zowel vader- als moederszijde vandaan kwamen. De eerste roman van Van Archem werd in 1993 uitgegeven bij de Spiegelserie. Sindsdien is zij fulltime schrijfster. Er zijn reeds circa 40 boeken van haar uitgegeven. Een aantal van haar boeken is ook als e-boek verschenen en in groteletterdruk.

## Bibliografie (selectie)

(jaartallen eerste druk -of herdruk- onder voorbehoud)
* De Meilinghoeve (1993)
* De buitenlander (1994)
* De terugkeer van de vagebond (1995)
* Wilmijne (1996)
* Een nieuwe wereld (1997)
* Op zoek naar Neeltje (1999)
* Het verhaal van de oude vrouw (2000)
* Het negende gebod (2001)
* Het vergeten testament (2001)
* De jaren daarna (2003)
* De wilde jager (2003)
* Mensen van de grens (2004)
* Marchien van de juffrouw (2004)
* Brokstukken van een verleden (2005)
* Het vijfde gebod (2005)
* Jaren van onzekerheid (2006)
* Dreigende verte (2006)
* Het geheim van Gonda (2007)
* De advertentie (2007)
* De verdwenen bruid (2008)
* Oude geruchten (2008)
* Een dame van stand (2009)
* Verloren jaren (2010)
* Terug naar Vlaanderen (2010)
* Het verraad (2011)
* De dag dat de onrust kwam (2011)
* Vreemd gedrag (2012)
* Een zaak van lang geleden (2012)
* Erfenis van weleer (2012)
* De heks van het Achterpad (2013)
* Het ging niet voorbij (2013)
* Over de streep (2014)
* Schaduwland (2015)
* De trein van 12:10 (2015)
* Zwarte zomer (2016)
* Isabel (2017)
* Na de bevrijding (2017)
* Schemerduister (2018)
* De grote brand (2019)
* Goede hoop (2020)
* Een uur van onbedachtzaamheid (2020)
* Van alle tijden (2021)
* Ondergeschoven (2022)
* Een netelige kwestie (2023)

### Omnibus

* Een andere toekomst (2010), bevat: Een nieuwe wereld; Het negende gebod en De terugkeer van de vagebond

### Trilogie

* Wilmijne trilogie (2006), bevat: Wilmijne, Op zoek naar Neeltje en Het verhaal van de oude vrouw
* Pionierstrilogie (2013), bevat: Het vijfde gebod; Dreigende verte en Het geheim van Gonda

## Externe links en bronnen

* ↑ Uitgeverijen:Kok, Kampen; Zomer & Keuning; VCL; Dedicon; Iris Berghem; Westfriesland
* Z&K romans
* Johanne A. van Archem op Literatuurplein (Gearchiveerd op 13 april 2013)
* Bruna
* Christelijke romans.nl
* Hebban
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 111506808
* Virtual International Authority File: 283656383
* WorldCat (via VIAF): 283656383
# Johanne Killi

Johanne Killi (Lillehammer, 13 oktober 1997) is een Noorse freestyleskiester. Ze vertegenwoordigde haar vaderland op de Olympische Winterspelen 2018 in Pyeongchang en op de Olympische Winterspelen 2022 in Peking.

## Carrière

Op de wereldkampioenschappen freestyleskiën 2015 in Kreischberg eindigde Killi als achtste op het onderdeel slopestyle. Bij haar wereldbekerdebuut, in februari 2015 in Park City, eindigde ze direct op de zesde plaats. Een maand later stond de Noorse in Silvaplana voor de eerste maal in haar carrière op het podium van een wereldbekerwedstrijd. Op de Winter X Games XX in Aspen behaalde Killi de bronzen medaille op het onderdeel slopestyle. Op de Winter X Games XXI in Aspen behaalde ze wederom de bronzen medaille op het onderdeel slopestyle. Op 12 februari 2017 boekte de Noorse in Quebec haar eerste wereldbekerzege. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 in Pyeongchang eindigde Killi als vijfde op het onderdeel slopestyle.
In Park City nam ze deel aan de wereldkampioenschappen freestyleskiën 2019. Op dit toernooi eindigde ze als negende op het onderdeel big air. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2022 in Peking eindigde de Noorse als zesde op het onderdeel slopestyle en als zevende op het onderdeel big air.

## Resultaten
### Olympische Winterspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2018 | Pyeongchang | 5e Slopestyle |
| 2022 | Peking | 7e Big air 6e Slopestyle |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2015 | Kreischberg | 8e Slopestyle |
| 2019 | Park City | 9e Big air |

### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Algm | BA | SS |
| 2014/2015 | 47e | – | 3 |
| 2015/2016 | 51e | – | 12e |
| 2016/2017 | 11e | – | 2 |
| 2017/2018 | 21e | 7e | 2 |
| 2018/2019 | 28e | 13e | 6e |
| 2019/2020 | 20e | 3 | 3 |
| 2020/2021 | 7e | 6e | 9e |
| 2021/2022 | 7e | 5e | 8e |

#### Wereldbekerzeges

| Datum | Plaats | Onderdeel |
| 12 februari 2017 | Quebec | Slopestyle |
| 13 januari 2018 | Snowmass | Slopestyle |
| 14 december 2019 | Beijing | Big air |
| 19 november 2022 | Stubai | Slopestyle |

## Externe link

* (en) Profiel van Johanne Killi op de website van de FIS
* (en) Profiel van Johanne Killi op olympedia.org
# Johan van Hessen-Braubach

Johan van Hessen-Braubach (Darmstadt, 17 juni 1609 – Ems, 1 april 1651) was van 1643 tot aan zijn dood landgraaf van Hessen-Braubach. Hij behoorde tot het huis Hessen-Darmstadt.

## Levensloop

Johan was de tweede zoon van landgraaf Lodewijk V van Hessen-Darmstadt uit diens huwelijk met Magdalena, dochter van keurvorst Johan George van Brandenburg. Hij ondernam samen met zijn jongere broer Frederik een grand tour door Frankrijk en Italië en van 1627 tot 1628 studeerde hij aan de Universiteit van Seina. In 1639 werd hij door vorst Lodewijk I van Anhalt-Köthen opgenomen in het Vruchtdragende Gezelschap.
Tijdens de Dertigjarige Oorlog vocht hij aanvankelijk aan de zijde van Zweden, zo leidde hij in het Zweedse leger een cavalerieregiment. Vervolgens werd hij in 1636 commandant van de troepen van het landgraafschap Hessen-Darmstadt die in keizerlijke dienst vochten. In 1641/1642 was hij de opperbevelhebber van de troepen van zijn schoonbroer George van Brunswijk-Calenberg, de echtgenoot van zijn zus Anna Eleonora. Na de dood van George in april 1641 zette Johan zich samen met Anna Eleonora succesvol in voor een vredesakkoord met keizer Ferdinand III.
In 1643 kreeg Johan als gevolg van een delingsverdrag met zijn broers de districten Eppstein, Katzenelnbogen en Braubach, die het landgraafschap Hessen-Braubach vormden. Als residentie kreeg hij de Marksburg in Braubach toegewezen. een vredesakkoord met keizer Ferdinand III.
In april 1651 overleed hij op 41-jarige leeftijd. Vanaf 1647 was Johan gehuwd met Johannetta van Sayn-Wittgenstein (1632-1701), dochter van graaf Ernst van Sayn-Wittgenstein, maar het huwelijk was kinderloos gebleven, waardoor zijn gebieden terugvielen aan Hessen-Darmstadt. Zijn weduwe hertrouwde in 1661 met hertog Johan George I van Saksen-Eisenach.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Johann (Hessen-Braubach) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Johan van Hell

Johannes Gerardus Diederik (Johan) van Hell (Amsterdam, 28 februari 1889 – aldaar, 31 december 1952) was een Nederlands graficus, musicus, schilder, aquarellist, tekenaar, lithograaf, houtsnijder, tekenleraar en boekbandontwerper. Hij genoot zijn opleiding aan de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers in Amsterdam, de Kunstnijverheidsschool Quellinus en de Rijksakademie voor Beeldende kunsten Amsterdam.
Van Hell was zowel schilder als musicus, hij speelde als klarinettist in het Concertgebouworkest. Hij was een overtuigd socialist, wat tot uiting komt in zijn schilderijen, tekeningen, litho's en affiches die alledaagse straattaferelen met muzikanten, mattenkloppende vrouwen, visboeren, handelaren en arbeiders tijdens de crisisjaren in de vorige eeuw uitbeelden. Hij vervaardigde ook lithografieën aan de hand van zijn schilderijen, die hij voor enkele guldens verkocht.
Ook hield hij zich bezig met gelegenheidsgrafiek, ex-libris en boekillustraties. Voor de SDAP, de voorloper van de PvdA, ontwierp hij enkele affiches. Dat deed hij ook voor de OSP, die zich in 1932 van de SDAP afsplitste.
Op 12 november 1915 trouwde hij met Pauline Wijnman. Zij kwam te overlijden op 2 oktober 1930. Johan van Hell trouwde opnieuw op 14 juni 1933 met Caroline Lankhout.

## Literatuur

* Tineke Reijnders, Bart de Cort, Koosje Hofman. Johan van Hell 1889-1952. Uitgeverij Terra-Lannoo, 2005. ISBN 9058973808
* Biografisch Portaal: 54337997
* Gemeinsame Normdatei: 131472410
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6687 182X
* Library of Congress Control Number: nr2006007850
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jo20231201794
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 06784801X
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 37238
* Système universitaire de documentation: 106951327
* Union List of Artist Names: 500023754
* Virtual International Authority File: 40509318
* WorldCat (via VIAF): 40509318
# Johan van Hoorn

Johan van Hoorn kan verwijzen naar:
* Joan van Hoorn (1653 - 1711), Gouverneur-generaal van Nederlands-Indië
* J.D.H.W.C. van Hoorn (ca. 1867 - 1943), burgemeester van Valkenswaard
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Johan van Hoorn en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Johan Bontekoe

Johan Klaas Bontekoe (Assen, 1 juli 1943 – Amsterdam, 25 maart 2006) was na Kees Hoving in 1938 de tweede Nederlandse zwemmer die een Europese titel behaalde. Bontekoe deed dat, volslagen onverwacht volgens volgers uit die tijd, in 1962 bij de Europese kampioenschappen in Leipzig op het onderdeel 400 meter vrije slag. Zijn winnende tijd was 4.25,6.
Twee jaar later was de middenlangeafstandszwemmer minder succesvol bij de Olympische Spelen van Tokio. Bontekoe, lid van de Heemsteedse Zwem- en Polo Club (HPC), werd in de Japanse hoofdstad voortijdig uitgeschakeld op de 400 vrij (4.26,6), de 4x100 vrij (3.43,8) en de 4x200 (8.27,2) vrij. Hij vestigde in de periode 1961-1964 in totaal 21 Nederlandse records, waaronder zes in estafetteverband.
Hij overleed op 62-jarige leeftijd aan een longontsteking.

## Internationale erelijst
### 1962

Europese kampioenschappen lange baan (50 meter) in Leipzig:
* Eerste op de 400 meter vrije slag 4.25,6
* Vierde op de 1500 meter vrije slag 18.06,1
* Vijfde op de 4x200 meter vrije slag 8.33,6

### 1964

Olympische Spelen (lange baan) in Tokio:
* Veertiende op de 400 meter vrije slag 4.26,6
* Tiende op de 4x100 meter vrije slag 3.43,8
* Twaalfde op de 4x200 meter vrije slag 8.27,2

### 1966

Europese kampioenschappen lange baan (50 meter) in Utrecht:
* Zesde op de 4x100 meter wisselslag 4.09,8
* (en) Profiel van Johan Bontekoe op sports-reference.com (gearchiveerd)