OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Fiat Bravo (2007)

De Fiat Bravo is een auto in de compacte middenklasse (C-segment) van autofabrikant Fiat. De auto werd in maart 2007 op het Autosalon in Genève geïntroduceerd als opvolger van de Fiat Stilo. De auto is vernoemd naar de voorganger van de Fiat Stilo, de Fiat Bravo/Brava-serie. Omdat de rechten op de naam 'Bravo' in Australië en Nieuw-Zeeland bij Mazda liggen, heeft Fiat besloten om het model daar als Fiat Ritmo te verkopen. In Japan heet het model Bravissimo.

## Achtergrond

De Fiat Bravo werd door Fiat ontwikkeld als opvolger van de weinig succesvolle Fiat Stilo, die in het eerste jaar van introductie in Nederland een marktaandeel van 1,08% wist te halen maar daarna gestaag aan populariteit verloor.
De auto is een van de grootste auto's in zijn klasse: 4,34 meter lang, 1,79 meter breed en 1,49 meter hoog. Ook de bagageruimte van ongeveer 400 liter kan zich meten met de concurrentie. De Fiat Bravo wordt gebouwd in Cassino, Italië waar ook de Alfa Romeo Giulietta en de Lancia Delta gemaakt worden.

## Uitvoeringen

De Fiat Bravo is in eerste uitsluitend leverbaar als vijfdeurs hatchback. Een stationwagon werd bij de introductie van de hatchback aangekondigd, maar is vanwege de economische crisis geschrapt.

## Motoren

Vanwege tegenvallende verkopen in Europa en Nederland heeft Fiat het gamma van de Bravo behoorlijk gekrompen. Het model is in Nederland nog maar met twee motoren leverbaar:
Benzine
* 1.4 Multiair 16v 140 S&S (in MyLife- en Sportuitvoering)
Diesel
* 1.6 Multijet 16v 105 (in MyLife-uitvoering)
In Italië zijn ook nog de volgende motoren leverbaar:
Benzine
* 1.4 16v 90 (in Pop uitvoering, ook met LPG als brandstof)
* 1.4 T-jet 16v 120 (in Easy-uitvoering)
Diesel 1.6 Multijet 16v 120 (in Easy-uitvoering, ook als halfautomaat-'Dualogic')

## Externe link

* Website van Fiat
Huidige modellen: 124 Spider · 500 · 500e · 500L · 500X · 600 · Aegea · Argo · Cronos · Doblò · Ducato · Fiorino · Fullback · Linea · Palio · Panda · Punto · Qubo · Scudo · Siena · Strada · Tipo · Ulysse
Historische modellen na de Tweede Wereldoorlog: 124 · 125 · 126 · 127 · 128 · 130 · 131 · 132 · 133 · 147 · 148 · 242 · 500 · 600 · 600 Multipla · 850 · 1100 · 1200 · 1300/1500 · 1400/1900 · 1800/2100 · 2300 · Albea · Argenta · Barchetta · Bianchina · Bravo · Brío · Campagnola · Cinquecento · Coupé · Croma · Dino · Duna · Elba · Fiorino · Freemont · Grande Punto · Idea · Marea · Marengo · Mod 5 · Multipla · Oggi · Panorama · Penny · Prêmio · Regata · Ritmo · Sedici · Seicento · Spazio · Stilo · Talento · Tempra · Tipo · Turbina · Uno · Vivace · X1/9
Historische modellen voor de Tweede Wereldoorlog: 1 · 1T · 10 HP · 12 HP · 24 HP · 2B Torpedo · 4 HP · 501 · 502 · 503 · 505/507 · 508 · 509 · 510/512 · 514 · 515 · 518 · 519 · 520 · 521 · 522 · 524 · 525 · 527 · 60 HP · 70 · 801 · 1100 · 1500 · 2800 · Brevetti · Laundolet · Modello O · Tipo 2 · Tipo Torpedo · Topolino · Zero
# Filips van Anjou (1256-1277)

Filips van Anjou (circa 1256 - Bari, 1 januari 1277) was van 1274 tot aan zijn dood titulair koning van Thessaloniki. Hij behoorde tot het huis Anjou-Sicilië.

## Levensloop

Filips was de derde zoon van koning Karel I van Napels uit diens huwelijk met gravin Beatrix van Provence. Nadat zijn vader in 1266 het koninkrijk Sicilië had veroverd, probeerde hij paus Clemens IV tevergeefs te overtuigen om Filips als koning van Sardinië te installeren. In 1269 werd Filips door de Welfisch gezinde gemeente Sassari alsnog tot koning van Sardinië verkozen. De gemeente hoopte door de steun van het huis Anjou de strijd tegen de Ghibellijnse stad Pisa te winnen, die het eiland domineerde. De verkiezing had echter geen onmiddellijk effect, door de belangen van het huis Anjou er botsten met die van de koning van Aragón.
Op 28 mei 1271 huwde hij in de kathedraal van Trani met Isabella van Villehardouin (1260/1263-1312), de erfgename van het vorstendom Achaea. Dit huwelijk werd vastgelegd in het Verdrag van Viterbo in 1267, waarin afgesproken werd dat het huis Anjou de bezittingen van het huis Villehardouin zou erven. Filips zou na de dood van zijn schoonvader Willem II van Villehardouin vorst van Achaea worden; als hij echter voor zijn schoonvader zou sterven, zou het vorstendom rechtstreeks naar zijn vader gaan.
In juni 1272 werden Filips en zijn oudste broer Karel van Salerno in een klooster nabij Napels tot ridder geslagen. Twee jaar later, in mei 1274, werd hij door zijn zwager Filips van Courtenay, titelvoerend keizer van het Latijnse Keizerrijk, beleend met het koninkrijk Thessaloniki. Gezien Thessaloniki in 1224 werd ingenomen door het despotaat Epirus, was dit een inhoudsloze functie.
Na een korte ziekte overleed Filips op nieuwjaarsdag 1277 in Bari, waarna hij werd bijgezet in de kathedraal van Trani. Zijn huwelijk met Isabella van Villehardouin was kinderloos gebleven. Aangezien Filips voor zijn schoonvader stierf, zou Achaea in 1278 geërfd worden door zijn vader.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Philipp von Anjou (Titularkönig) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Forestopagurus drachi

Forestopagurus drachi is een tienpotigensoort uit de familie van de Paguridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1966 door Forest.
# Filipijnse blauwstuitpapegaai

De Filipijnse blauwstuitpapegaai (Tanygnathus everetti) is een vogel uit de familie Psittaculidae (papegaaien van de Oude Wereld). De vogel werd in 1877 door Arthur Hay (Marquis of Tweeddale) beschreven en vernoemd naar de ontdekker, de Britse koloniaal ambtenaar en natuuronderzoeker Alfred Hart Everett. Het is een bedreigde, endemische vogelsoort op de Filipijnen.

## Kenmerken

De vogel is gemiddeld 32 cm lang en overwegend groen gekleurd met een blauwe stuit. Opvallend is de grote, rode snavel.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor op diverse eilanden van de Filipijnen en telt vier ondersoorten:
* T. e. duponti: Luzon.
* T. e. freeri: Polillo.
* T. e. everetti: Visayas en Mindanao.
* T. e. burbidgii: Sulu-eilanden.

## Status

De Filipijnse blauwstuitpapegaai heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2020 door BirdLife International geschat op 250-1000 volwassen individuen. De populatie-aantallen nemen af door vangsten voor de kooivogelhandel en door habitatverlies. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Filipijnse blauwstuitpapegaai op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Marquis of Tweeddale, A., 1877. "Descriptions of some new Species of Birds". The Annals and magazine of natural history 4(20) 11: p. 533. Gearchiveerd op 1 december 2022.
* ↑ Del Hoyo et al (red.). All birds of the world. Lynx Barcelona. ISBN 9788416728374
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.2).
# Franco Baresi

Franco Baresi (Travagliato, 8 mei 1960) is een Italiaans voormalig voetballer. Baresi speelde zijn gehele carrière voor AC Milan, waarmee hij zes landstitels, driemaal de Europacup I, driemaal de UEFA Super Cup en tweemaal de wereldbeker voor clubteams won. Hij speelde 716 officiële wedstrijden voor de club (waarvan vijftig om de Europacup I), waarin hij zestien keer tot scoren kwam.

## Clubcarrière

Tussen 1989 en 1995 trad Baresi aan in vijf Europacup-finales, iets dat enkel Alfredo Di Stéfano en Francisco Gento van het grote Real Madrid uit de jaren vijftig hem had voorgedaan.
In het Milan van trainer Arrigo Sacchi, dat begin jaren negentig bestond uit sterren als Roberto Donadoni, Marco van Basten, Frank Rijkaard en Ruud Gullit, was er een sleutelrol voor de technische verdediger weggelegd. Baresi kon het spel lezen als geen ander en leidde het "nieuwe Milan" van Silvio Berlusconi naar de wereldtop.
Baresi maakte zijn debuut in het seizoen 1977/78. Op 23 april 1978 won Milan bij Hellas Verona met 1-2. Maar het ging steil bergaf met AC Milan. Degradatiezorgen en allerhande schandalen bedreigden het voortbestaan van de club. Redder in nood was mediamagnaat Berlusconi, die - met Baresi als kapitein - de Rossoneri naar een gouden tijdperk stuurde.
Baresi nam afscheid in het seizoen 1995/96. Na zijn afscheid nam AC Milan het shirtnummer 6 buiten gebruik.

## Interlandcarrière

Baresi speelde eenentachtig maal voor het Italiaans nationaal elftal, waarvoor hij eenmaal scoorde. In 1984 nam hij ook deel aan de Olympische Zomerspelen van 1984, waar Italië in de halve finales werd uitgeschakeld door Brazilië.
Baresi was aanwezig op drie wereldkampioenschappen. In 1982 werd Italië wereldkampioen (Baresi was bankzitter). In 1986 werd hij niet geselecteerd. Op het WK 1990 werd Italië in eigen land derde, nadat het in de halve finale van het Argentinië van Diego Maradona verloor op strafschoppen. In de finale van het WK 1994 miste hij een van de strafschoppen, samen met Daniele Massaro en Roberto Baggio, waardoor de Italianen de finale verloren.
Zijn broer Giuseppe Baresi speelde voor aartsrivaal Internazionale.

## Erelijst
### AC Milan

* Serie A: 1978/1979, 1987/1988, 1991/1992, 1992/1993, 1993/1994, 1995/1996
* Serie B: 1980/1981,1982/1983
* Supercoppa Italiana: 1988, 1992, 1993, 1994
* Europacup I/UEFA Champions League: 1988/1989, 1989/1990, 1993/1994
* Europese Supercup: 1990, 1991, 1994
* Mitropacup: 1982
* Wereldbeker voor clubteams: 1989, 1990

### Italië

* Wereldkampioenschap voetbal: 1982
Individueel
* Europees Zilver Bal winnaar (France Football), 1989
* Topscorer Italiaanse beker (4 doelpunten), 1990
* Beste speler van de Serie A , 1990
* Tweede beste wereld speler van het jaar IFFHS, 1989
* AC Milan-speler van de 20ste eeuw, 1999
* Italiaans speler van de 20ste eeuw
* Gekozen voor de FIFA 100
# Franco Bertinetti

Roberto Battaglia (Vercelli, 14 juli 1923 - aldaar, 6 maart 1995) was een Italiaans schermer.
Bertinetti won tijdens de Olympische Zomerspelen 1952 en Olympische Zomerspelen 1956 de gouden medaille met het degenteam. Bertinetti won met Italiaanse degenteam in vijfmaal de wereldtitel.
Bertinetti zijn vader werd olympisch kampioen met het degen- en sabelteam.

## Resultaten
### Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1952 | Helsinki | degen team |
| 1956 | Melbourne | degen team |

### Wereldkampioenschappen schermen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1953 | Brussel | 1 degen team |
| 1954 | Luxemburg | 1 degen team 3 degen |
| 1955 | Rome | 1 degen team 2 degen |
| 1957 | Parijs | 1 degen team 3 degen |
| 1958 | Philadelphia | 1 degen team |
* (en) Profiel van Franco Bertinetti op olympedia.org
1908: Alibert, Berger, Collignon, Gravier, Lippmann, Olivier, Stern · 1912: H. Anspach, P. Anspach, Hennet, Ochs, Salmon, Willems · 1920: Allocchio, Bozza, Canova, Costantino, Marrazzi, A. Nadi, N. Nadi, Olivier, Thaon di Revel, Urbani · 1924: Buchard, Ducret, Gaudin, Labatut, Liottel, Lippmann, Tainturier · 1928: Agostoni, Basletta, M. Bertinetti, Cornaggia-Medici, Minoli, Riccardi · 1932: Buchard, Cattiau, Jourdant, Piot, Schmetz, Tainturier · 1936: Brusati, Cornaggia-Medici, E. Mangiarotti, Pezzana, Ragno, Riccardi · 1948: Artigas, Desprets, Guérin, Huet, Lepage, Pécheux · 1952: Battaglia, F. Bertinetti, Delfino, D. Mangiarotti, E. Mangiarotti, Pavesi · 1956: Anglesio, F. Bertinetti, Delfino, E. Mangiarotti, Pavesi, Pellegrino · 1960: Delfino, E. Mangiarotti, Marini, Pavesi, Pellegrino, Saccaro · 1964: Bárány, Gábor, Kausz, Kulcsár, Nemere · 1968: Fenyvesi, Kulcsár, Nagy, Nemere, P. Schmitt · 1972: Erdős, Fenyvesi, Kulcsár, Osztrics, P. Schmitt · 1976: Edling, Von Essen, Flodström, Högström, Jacobson · 1980: Boisse, Gardas, Picot, Riboud, Salesse · 1984: Borrmann, Fischer, Heer, Nickel, Pusch · 1988: Delpla, Henry, Lenglet, Riboud, Srecki · 1992: Borrmann, Felisiak, Proske, Resnitstsjenko, A. Schmitt · 1996: Cuomo, Mazzoni, Randazzo · 2000: Mazzoni, Milanoli, Randazzo, Rota · 2004: Boisse, F. Jeannet, J. Jeannet, Obry · 2008: F. Jeannet, J. Jeannet, Robeiri · 2016: Borel, Grumier, Jérent, Lucenay · 2020: Kano, Minobe, Yamada, Uyama · 2024: Koch, Andrásfi, Siklósi, Nagy
# Finlaya stonei

Finlaya stonei is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Knight & Laffoon.
# Finlaya solomonis

Finlaya solomonis is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1944 door Stone & Bohart.
# Finley

Finley kan verwijzen naar de volgende plaatsen in de Verenigde Staten:
* Finley (North Dakota)
* Finley (Washington)

## Mensen

* Moses Finley, Amerikaans-Britse klassiek historicus
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Finley en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Flos artegal

Flos artegal is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door William Doherty. De soort was verzameld in Mergui in Tenasserim (tegenwoordig Myeik in Myanmar).
* ↑ Beccaloni, G.W., Scoble, M.J., Robinson, G.S. & Pitkin, B. (Editors). (2003). The Global Lepidoptera Names Index (LepIndex). (Geraadpleegd maart 2013).
* ↑ William Doherty. "On certain Lycaenidae from Lower Tenasserim." The Journal of the Asiatic Society of Bengal, vol. 58 pt. 2 (1889), blz. 423
# Flos (geslacht)

Flos is een geslacht van vlinders uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door William Doherty. Hij duidde Flos apidanus, door Pieter Cramer in 1779 beschreven, aan als de typesoort. Zelf beschreef hij de nieuwe soort Flos artegal uit Tenasserim.
Deze vlinders komen voor in het Oriëntaals gebied.

## Soorten

* Flos adriana
* Flos ahamus
* Flos anniella
* Flos apidanus
* Flos arca
* Flos areste
* Flos artegal
* Flos asoka
* Flos bungo
* Flos chinensis
* Flos diardi
* Flos fulgida
* Flos iriya
* Flos kuehni
* Flos morphina
* Flos setsuroi
# Flos apidanus

Flos apidanus is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1779 door Cramer.
# Fonroque

Fonroque is een gemeente in het Franse departement Dordogne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 240 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bergerac.

## Geografie

De oppervlakte van Fonroque bedraagt 8,8 km², de bevolkingsdichtheid is 27,3 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Fonroque met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Fonotaxis

Fonotaxis is een tak van de fonologie die zich bezighoudt met de toegestane combinaties van fonemen in een taal. De fonotaxis definieert aanvaardbare lettergreepstructuren en medeklinker- en klinkerclusters door middel van fonotactische beperkingen.
Zulke beperkingen zijn specifiek voor een taal. In het Japans zijn medeklinkerclusters als [st] bijvoorbeeld niet toegestaan, anders dan in bijvoorbeeld het Nederlands. Ook is het cluster [kn] aan het begin van een lettergreep niet toegestaan in het Engels, anders dan in het verwante Nederlands en Duits.
Lettergrepen bestaan uit een begin (altijd een medeklinker of niet-syllabische klinker), een kern (nucleus; altijd een klinker of syllabische medeklinker) en een einde (coda; altijd een medeklinker of niet-syllabische klinker). Zowel het begin als het einde is optioneel; sommige talen laten geen coda toe.
De regels van de fonotaxis zijn over het algemeen gerelateerd aan de sonoriteitshiërarchie: de nucleus heeft de grootste sonoriteit (klinkt het luidste) en de sonoriteit neemt af naarmate een klank zich verder van de nucleus af bevindt. De stemloze alveolaire wrijfklank [s] staat lager op de sonoriteitshiërarchie dan de alveolaire laterale halfklinker [l], dus de combinatie [sl] is in de Nederlandse fonologie toegestaan aan het begin van een lettergreep en [ls] aan het einde, maar [ls] is niet toegestaan aan het begin en [sl] niet aan het einde. Daarom zijn slap [slɑp] en pels [pɛɫs] aanvaardbare Nederlandse woorden, maar *lsap en *pesl niet. Vanzelfsprekend zijn er enkele uitzonderingen op deze regel, met name in leenwoorden.
# Francesco Graziani

Francesco Graziani (Subiaco, 16 december 1952) is een Italiaans voormalig voetballer en voetbaltrainer.

## Carrière

Graziani begon zijn professionele carrière bij US Arezzo in 1970. In 1973 stapte hij over naar Torino FC. Zijn debuut in de Serie A maakte hij op 18 november 1973 tegen Sampdoria UC. In totaal speelde Graziani over alle competities samen 289 wedstrijden voor Torino FC, waarin hij 122 maal kon scoren. Met Torino werd hij landskampioen in 1976. Datzelfde jaar werd hij topschutter van de Serie A met 21 doelpunten.
In 1981 trok hij voor twee seizoenen naar AC Fiorentina. In 1983 trok hij naar AS Roma. De club speelde de finale van de Europacup I in 1984. De wedstrijd tegen Liverpool FC werd beslist in strafschoppen, waarbij Graziani zijn elfmeter miste. Na drie seizoenen bij AS Roma speelde hij nog twee seizoenen bij Udinese. Hij sloot zijn carrière in 1988 af bij het Australische APIA Leichhardt.
Graziani speelde 64 wedstrijden voor het Italiaans voetbalelftal. Hij was er ook bij op het Wereldkampioenschap voetbal 1982 in Spanje, waar Italië wereldkampioen werd. Andere grote toernooien die hij speelde waren het Wereldkampioenschap voetbal 1978 en Europees kampioenschap voetbal 1980.
Tussen 1989 en 2006 was hij trainer van diverse clubs, zonder veel succes. Hij werkt tegenwoordig als voetbalanalist voor Mediaset.

## Erelijst
### Torino

* Serie A: 1975/76

### Roma

* Coppa Italia: 1983/84, 1985/86

### Italië

* Wereldkampioenschap voetbal: 1982

### Individueel als speler

* Topscorer Serie A: 1976/77 (21 doelpunten)
* Topscorer Coppa Italia: 1980/81 (5 doelpunten)
* Torino Hall of Fame: 2017
* Fiorentina Hall of Fame: 2019

### Cervia

* Eccellenza: 2004/05 (Grupo B)
* Francesco Graziani op National Football Teams
1 Zoff · 2 Baresi · 3 Bergomi · 4 Cabrini · 5 Collovati · 6 Gentile · 7 Scirea · 8 Vierchowod · 9 Antognoni · 10 Dossena · 11 Marini · 12 Bordon · 13 Oriali · 14 Tardelli · 15 Causio · 16 Conti · 17 Massaro · 18 Altobelli · 19 Graziani · 20 Rossi · 21 Selvaggi · 22 Galli · Coach: Bearzot
# Francesco Garsia

Francesco Garsia (Palermo, 1590 – Paternò, 1670) was een Italiaans toneelschrijver en dichter in het Spaanse vicekoninkrijk Sicilië, een eiland dat deel uitmaakte van het Spaanse Rijk. Daarnaast bekleedde hij het ambt van rechter in Paternò.

## Levensloop

Garsia werd vermoedelijk geboren in Palermo, hoofdstad van Sicilië. De bronnen spreken elkaar tegen: ofwel was hij ofwel was zijn vader geboortig in Palermo. Hij studeerde canoniek recht en burgerlijk recht aan de universiteit van Catania. Hij had het diploma jurist utriusque juris of in de beide rechten. De Spaanse overheid benoemde hem tot rechter in Paternò, waar hij zijn leven lang zetelde. Garsia behoorde tot de kring van de invloedrijke en gelijknamige familie Paternò.

## Werken

Garsia was literair bedrijvig. Hij was ingeschreven in vier academies op Sicilië: Riaccesi in Palermo, Clari in Catania, Intrepidi in Acireale en Rinnovati in Paternò. Hij was in contact met andere schrijvers op Sicilië zoals Francesco Lanario (1588-1624), Ortensio Scammacca (1562-1648) en diens leerling Tommaso Aversa (1623-1663). Garsia schreef niet alleen in het Siciliaans, maar ook in Toscaans, Castiliaans en Neolatijn.
De gedichten van Garsia behandelden liefdesonderwerpen, zoals de epithalamia voor adellijke bruiden (elf liederen) of katholieke thema’s waarbij de Contrareformatie leidraad was (eenentwintig liederen). Al deze gedichten waren in het Siciliaans. Een verloren gegaan gedicht En Quatro Cantos was evenwel in het Castiliaans geschreven.
Garsia schreef daarnaast drama’s met religieuze inslag voor de theaters op Sicilië. Het ging om heiligenlevens van bijvoorbeeld Agatha van Catania. Deze theaterstukken werden dan in Catania opgevoerd tijdens het patroonsfeest van de stad.
Ander proza van zijn hand was onder meer La pira austriaca nella morte del Serenissimo Infante D. Baldassare principe della Spagna, Il tempio di Cerere Catanea, i Vaticini di Simeto voor de plechtige ontvangst van aartsbisschop Camillo Astalli in Catania, alsook Il viaggio di Mongibello die hij alle ter perse bracht. De eerste drie waren in het Toscaans, de laatste in het Castiliaans opgesteld.
Niet al zijn werken zijn gepubliceerd. Sommige bleven in manuscriptvorm. Dit was het geval met San Vincenzo Martire, een religieuze tragedie over het leven van deze martelaar.
* ↑ (it) Garsia Francesco (poeta). Archivio biografico. Stad Palermo (2021).
* ↑ (it) Garsia, Francesco. Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 52. Istituto della enciclopedia italiana fondata da Giovanni Treccani S.P.A., Rome (1999).
# Formica candida

Formica candida is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1878 door Smith, F..
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Formica biophilica

Formica biophilica is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Trager.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Fort Francipani

Fort Francipani (ook gespeld als Francipany of Francipanie) was een fort dat behoorde tot de Linie van de Nieuwe Vaart, onderdeel van de Staats-Spaanse Linies.
Aangelegd in 1644, bleef dit fort in Zuid-Nederlands bezit, ook nadat de Staatsen in 1645 Hulst hadden ingenomen, en ook een aantal Spaanse forten.
Het was een vierkant fort, met zijden van 350 m en bastions op de hoeken. Het fort was voorzien van een glacis en een gracht met bedekte weg. Tijdens de Spaanse Successieoorlog zou het nog aangepast zijn door de Franse vestingbouwer Vauban.
Tegenwoordig zijn de verdedigingswal en gracht aan de westzijde nog vrijwel intact, terwijl aan de oostzijde de grondindeling en wat reliëf nog van het fort getuigen. De gebouwen in het centrum van het fort zijn van meer recente datum.
Het fort is in privaat bezit en gewoonlijk niet toegankelijk.