OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Prinsbisdom Cammin

Kammin of Cammin (Pools: Kamień Pomorski) was een tot de Opper-Saksische Kreits behorend prinsbisdom, later vorstendom binnen het Heilige Roomse Rijk.
* bisdom Kammin
* bisdom Kammin
* vorstendom Kammin
Omstreeks 1176 werd te Kammin een dom gebouwd en de sinds 1148 in Wollin zetelende bisschop kwam naar Kammin. Het bisdom was niet bij een kerkprovincie ingedeeld, maar stond direct onder de paus. In 1255 verlegde de bisschop zijn residentie naar Kolberg en het bestuur van het prinsbisdom naar Köslin.
In 1276 werd de bisschop gedwongen het land Lippehne en Schiltberg aan het keurvorstendom Brandenburg te verkopen. Het prinsbisdom bestond uit gebieden rond Kolberg, Köslin en Bublitz. Sinds de dertiende eeuw maakte het hertogdom Pommeren deel uit van het Heilige Roomse Rijk. Het bisdom werd daar als rijksvrij beschouwd. De verdragen met Pommeren van 1356, 1387 en 1436 maakten vrijwel een einde aan de zelfstandigheid. In 1542 werd de rijksonmiddellijke status van de bisschoppen bevestigd.
Na de invoering van de Reformatie in 1530 functioneerden er tot 1556 protestantse titulaire bisschoppen. Daarna was het bisdom de facto een secundogenituur van het hertogdom Pommeren.
In paragraaf 5 van artikel 11 van de Vrede van Osnabrück in 1648 werd het bisdom Kammin als rijksleen aan het keurvorstendom Brandenburg toegewezen. Verder mocht Brandeburg het bisdom inlijven bij het hertogdom Achter-Pommeren.
Het protestantse domkapittel werd in 1810 opgeheven.

## Regenten

* 1140-1160: Adalbert
* 1160-1186: Koenraad I
* 1186-1191: Siegfried I
* 1191-1219: Siegwin
* 1219-1223: Koenraad II
* 1223-1241: Koenraad III van Salzwedel
* 1244-1251: Willem
* 1251-1288: Herman van Gleichen
* 1289-1293: Jaromir van Rügen
* 1294-1296: Wizlaw
* 1296-1299: Petrus
* 1302-1317: Hendrik van Wachholz
* 1317-1324: Koenraad IV
* 1324-1330: Arnold van Eltz
* 1330-1343: Frederik van Eichstätt
* 1343-1370: Johan I van Saksen-Lauenburg
* 1370-1385: Philipp van Rehberg
* 1385-1386: Johannes Willekini
* 1386-1394: Johannes Brunonis
* 1394-1398: Johan II van Oppeln
* 1398-1410: Nikolaas Bock, genaamd Schippenbeil
* 1398-1410: Nikolaas (tegenbisschop onder Rome)
* 1410-1424: Magnus van Saksen-Lauenburg (1424-1452: bisschop van Hildesheim)
* 1415-1418: Johan van Gudensberg (tegenbisschop onder Rome)
* 1424-1446: Siegfried II van Bock (Buch)
* 1446-1468: Henning Iwen
* 1469-1469: Henning Kossebade
* 1471-1478: Nikolaas van Thüngen
* 1472-1480: Lodewijk van Eberstein
* 1478-1482: Marinus van Fregeno
* 1486-1488: Nikolaas Westphal (katholiek administrator)
* 1482-1485: Angelus, bisschop van Sessa
* 1485-1498: Benediktus van Waldstein
* 1498-1521: Martin Carith
* 1521-1544: Erasmus van Manteuffel (laatste katholieke bisschop)
* 1544-1549: Bartholmäus Swawe (evangelisch administrator)
* 1549-1556: Martin II van Weiher
* 1556-1574: Johan Frederik van Pommeren (1569-1600: hertog van Pommeren-Stettin)
* 1574-1602: Kasimir VII van Pommeren
* 1602-1618: Frans van Pommeren (1618-1620: hertog van Pommeren)
* 1618-1622: Ulrich van Pommeren
* 1623-1637: Bogislaw XIV van Pommeren (1620-1637: hertog van Pommeren)
* 1637-1650: Ernst Bogislaw van Croÿ
# Château Léoville Las Cases

Château Léoville Las Cases (ook wel gespeld als Léoville-Las-Cases) is een wijndomein in Bordeaux en een tweede cru uit het classificatiesysteem voor Bordeauxwijn van 1855. Het ligt in het dorp Saint-Julien. De landerijen van dit château vormen de kern van het oorspronkelijke Léoville en beslaat ongeveer de helft van de oorspronkelijke oppervlakte. De totale oppervlakte van de wijngaarden is ongeveer 95 ha met een aanplant van cabernet sauvignon (65%), merlot (19%), cabernet franc (13%) en petit verdot (3%). De gemiddelde leeftijd van de wijnstokken is 32 jaar. De gemiddelde productie per jaar is 30.000 kisten van twaalf flessen.

## Geschiedenis van het château

Léoville Las Cases werd in 1638 gebouwd op de top van een aardwal met veel grind, omringd door moeras (waar de Médoc in die periode hoofdzakelijk uit bestond). Tot dat moment stond op deze plaats het landgoed Mont-Moytié. "Mont" verwijst naar de aardwal met grind, "Moytié" naar de rijke dorpeling die het landgoed bezat. De familie Moytié plantte hier de eerste wijnstokken in de laatste jaren van de 17e eeuw. Oorspronkelijk was het domein onderhorig aan de seigneurie van Lamarque, maar het verwierf onafhankelijkheid in 1707 toen het werd gekocht door Jean de Moytié, president van de financieel ambtenaren van Frankrijk. Zijn dochter trouwde met een plaatselijke parlementariër Blaise Antione Alexandre de Gasq de Léoville, degene die ook wat wij nu kennen als Château Palmer vestigde. Tegen de jaren 1740 was Château Léoville, zoals het toen werd genoemd, reeds een van de leidende wijngaarden na de premier crus. Blaise Alexandre had zelf geen kinderen, dus in de jaren 1770 ging Léoville over in handen van zijn vier neven. Een van hen ontvluchtte het land tijdens de Franse Revolutie - waardoor zijn erfdeel verbeurd werd verklaard - en zorgde hierdoor voor de eerste afscheiding van Léoville in een afzonderlijke wijn: Château Léoville Barton. In 1840 leidde een familievete tussen de toenmalige markies de Las Cases en zijn zus, de barones De Poyferré de Cerès, ertoe dat een volgend deel verloren ging.
In 1900 was de laatste markies, Gabriel de Las Cases, in financiële nood. Hij verkocht een deel van zijn aandelen aan diverse handelaren in Bordeaux en een deel aan Théophile Skavinski, manager van Léoville Las Cases en een aantal andere landgoederen waarvan de eigenaren afwezig waren of geen interesse hadden zelf zaken te regelen. Gedurende de 30 jaar daarna versterkte Skavinski zijn positie door een meerderheidsaandeel te verwerven, een proces dat werd voortgezet door zijn opvolgers, de familie Delon.
Wijlen Michel Delon nam het roer van zijn vader over in 1975. Vooral door een uiterst strenge selectie (zelden gaat meer dan 40% van de druiven in de grand vin) en nauwgezette vinificatie heeft hij de kwaliteit van deze "Super Second" verhoogd naar het niveau van de eerste cru's (net als de prijzen). Er zijn aanwijzingen dat Jean-Hubert, de zoon en opvolger van Michel Delon, de strengheid van de wijn probeert te verzachten, overigens zonder op enige wijze de concentratie en diepte van de wijn te verliezen.
* ↑ The Wine Doctor
# Parapercis macrophthalma

Parapercis macrophthalma is een straalvinnige vissensoort uit de familie van krokodilvissen (Pinguipedidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Pietschmann.
# Anthon

Anthon kan verwijzen naar:
* Anthon (Isère), een plaats in het Franse departement Isère
* Anthon (Iowa), een plaats in de Amerikaanse staat Iowa
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Anthon en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Alfred Nobel (trein)

De Alfred Nobel was een internationale nachttrein op de verbinding Duitsland - Scandinavië en is genoemd naar de Zweedse chemicus Alfred Nobel.

## EuroCity

Op 31 mei 1987 waren in het EuroCity net acht nachttreinen opgenomen, de Alfred Nobel was er één van. De trein volgde de Vogelfluglinie en werd zowel tussen Puttgarden en Rødby Færge als tussen Helsingør en Helsingborg per spoorpont overgezet. In Helsingborg vond de splitsing/samenvoeging van de trein plaats. Tussen Hamburg en Oslo reden twee ligrijtuigen en één slaaprijtuig. Tussen Hamburg en Stockholm reden vier ligrijtuigen en twee slaaprijtuigen. Vanaf 1987 reed de trein met de nummers EC 390 en EC 391. Op 1 juni 1991 is de trein omgenummerd tot EC 290 en EC 291.

### Route en dienstregeling

| EC 390 | land | station | km | EC 391 |
| 19:23 | Duitsland | Hamburg Hbf | 0 | 09:04 |
| | Duitsland | Lübeck | 63 | |
| | Duitsland | Puttgarden | 151 | |
| | Duitsland | Puttgarden (boot) | 151 | |
| | Denemarken | Rødby Færge (boot) | 165 | |
| | Denemarken | Rødby Færge | 165 | |
| | Denemarken | København Hovedbanegård | 348 | |
| | Denemarken | Helsingør | 389 | |
| | Zweden | Helsingborg | 394 | |
| ↓ | Noorwegen | Oslo | 985 | ↑ |
| 10:17 | Zweden | Stockholm | | 17:30 |
Vanaf 23 mei 1993 zijn de nachttreinen van het EuroCity-net verder geëxploiteerd als EuroNight.
# Die Fragmente der Vorsokratiker

Die Fragmente der Vorsokratiker is een meerdelige collectie met tekstmateriaal van en over de presocratische filosofen, die vanaf 1903 is uitgegeven door Hermann Diels. De Grieks-Duitse editie is de eerste waarin al het presocratische materiaal is verzameld. Anno 2017 geldt het nog steeds als een standaardwerk. Tijdens Diels' leven verschenen vier edities, bestaande uit twee delen. Postuum werd Die Fragmente der Vorsokratiker herzien door Walther Kranz, die een derde deel met registers toevoegde. Van de herziene versie verschenen twee edities tot 1951.
Het begrip presocraat is dankzij Diels gangbaar geworden. Daarmee bedoelde hij ten eerste denkers die aan Socrates (496 - 399 v.Chr.) voorafgingen, en in de tweede plaats denkers die niet door Socrates waren beïnvloed. Daarom gaan de boekdelen over Orpheus tot en met de pythagoreeërs, en over tijdgenoten van Socrates, zoals sofisten. Naast filosofen in strikte zin zijn ook testimonia en fragmenten opgenomen van en over legendarische figuren (bijvoorbeeld Musaeus), dichters (bijvoorbeeld Ion van Chios) en voorlopers van de filosofie (bijvoorbeeld Pherecydes van Syros).
Het tekstmateriaal bestaat uit fragmenten (citaten) van de auteurs, en testimonia over hen door latere auteurs. Het materiaal is per persoon geordend in drie categorieën: testimonia over leven en leer (A-teksten); fragmenten (B-teksten); teksten waarvan de authenticiteit betwijfeld wordt (C-teksten). De fragmenten worden nauwelijks in hun context gegeven. Moderne vakliteratuur verwijst naar die edities als Diels-Kranz (DK). De gangbare verwijzing naar de primaire tekst is: DK [hoofdstuknummer filosoof] [A/B] [tekstnummer].
# Buccinum maehirai

Buccinum maehirai is een slakkensoort uit de familie van de Buccinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Tiba.
# Centistidea sii

Centistidea sii is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Maeto in 1995.
# Château Léoville Poyferré

Château Léoville Poyferré (ook wel gespeld als Léoville-Poyferré) is een wijndomein in Bordeaux en een tweede cru uit het classificatiesysteem voor Bordeauxwijn van 1855. Het ligt in het dorp Saint-Julien. De totale oppervlakte van de wijngaarden is ongeveer 80 ha met een aanplant van cabernet sauvignon (65%), merlot (25%), cabernet franc (2%) en petit verdot (8%). De gemiddelde leeftijd van de wijnstokken is 25 jaar. De gemiddelde productie per jaar is 20.000 kisten van 12 flessen.
"De recentere jaren van Léoville Poyferré zijn rijk en verfijnd, maar ook weelderiger en gepolijster dan de aangrenzende Léovilles." "In grote jaren is deze wijn zeer intens en diep van kleur, compact en rijk van structuur. Veel elegance en discretie. In zijn jeugd gereserveerd, doch met veel fruit en rondeur op de achtergrond. De goede harmonie staat garant voor een lange en evenwichtige ontwikkeling."

## Geschiedenis van het château

Nadat dit domein in 1840 werd afgescheiden van Château Léoville Las Cases, kwam het in 1866 in handen van de baron D'Erlanger en Armand Lalande, die later een gerespecteerd négociant werd voor wijnen uit de Bordeaux. In 1920 werd het gekocht door de familie Cuvelier. Tegen die tijd en lange tijd daarna was dit de Léoville met de grootste reputatie, niet in het minst door legendarisch goede wijnen in de jaren 1874, 1928 en 1929. In de jaren vanaf ongeveer 1960 tot eind jaren 1970 daalde de gemiddelde kwaliteit, onder andere door een te grote hoeveelheid merlot in de wijngaard. Maar toen Didier Cuvelier de verantwoordelijkheid kreeg over dit château, ondernam hij direct stappen de kwaliteit te herstellen. Vanaf die periode zijn er forse investeringen gedaan, inclusief de aanleg van een volledig nieuwe cuverie en een kelder waarin de wijn het eerste jaar na de oogst kan rijpen. In de jaren 1990 werd geëxperimenteerd met een modernere stijl van wijnmaken, maar vanaf 2000 keerde men terug naar de klassieke benadering.
# Parapercis lineopunctata

Parapercis lineopunctata is een straalvinnige vissensoort uit de familie van krokodilvissen (Pinguipedidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Randall.
# Anthomyzidae

Anthomyzidae zijn een familie van vliegen. De wetenschappelijke naam van de familie is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Czerny. Bij de familie zijn 24 geslachten en 105 soorten ingedeeld. In Nederland zijn 10 soorten inheems.

## Taxonomie

De volgende geslachten zijn bij de familie ingedeeld:
* Amnonthomyza Roháček, 1993 (1 soort)
* Amygdalops Lamb, 1914 (14 soorten)
* Anagnota Becker, 1902 (4 soorten)
* Anthomyza Fallén, 1810
* Apterosepsis Richards, 1962 (1 soort)
* Arganthomyza Roháček, 2009
* Barbarista Roháček, 1993 (5 soorten)
* Cercagnota Roháček & Freidberg, 1993 (geen soorten)
* Epischnomyia Roháček, 2006 (1 soort)
* Fungomyza Roháček, 1999 (2 soorten)
* Grimalantha Roháček, 1998 † (1 soort)
* Ischnomyia Loew, 1863
* Margdalops Roháček & Barraclough, 2003 (6 soorten)
* Melanthomyza Malloch, 1933 (1 soort)
* Mumetopia Melander, 1913 (2 soorten)
* Quametopia Roháček & Barber, 2011 (3 soorten, waarvan 1 afkomstig uit Mumetopia)
* Paranthomyza Czerny, 1902 (2 soorten)
* Protanthomyza Hennig, 1965 † (1 soort)
* Receptrixa Roháček, 2006 (1 soort)
* Santhomyza Roháček, 1984 (3 soorten)
* Stiphrosoma Czerny, 1928 (18 soorten)
* Typhamyza Roháček, 1992 (1 soort)
* Zealantha Roháček, 2007 (1 soort)

## In Nederland waargenomen soorten

* Genus: Anagnota
** Anagnota bicolor
* Genus: Anthomyza
** Anthomyza anderssoni
** Anthomyza collini
** Anthomyza gracilis
** Anthomyza neglecta
* Genus: Fungomyza
** Fungomyza albimana
* Genus: Paranthomyza
** Paranthomyza nitida
* Genus: Stiphrosoma
** Stiphrosoma cingulatum
** Stiphrosoma laetum
** Stiphrosoma sabulosum
* Genus: Typhamyza
** Typhamyza bifasciata
# Albert D'Huyvetter (junior)

Albert D’Huyvetter junior (Borgerhout, 1847 - Antwerpen, 1907) was een Belgisch kunsthandelaar die samen met zijn vader, Albert senior, vooral actief was op de Noord-Amerikaanse markt.

## Activiteiten

Vader en zoon verkochten niet alleen schilderijen van Europese kunstenaars tegen een commissieloon, ze hadden ook tal van kunstenaars onder contract voor hun hele jaarproductie of voor een aantal werken per jaar. Belgische kunstenaars met wie ze samenwerkten waren onder meer : Jan Portielje, Edward Portielje en Gerard Portielje, alle drie schilders van genretaferelen, David Col, Ferdinand Pauwels, Jozef Van Lerius, Henri Van Seben, Hendrik Frans Schaefels, Lucas Victor Schaefels, Leon Herbo, Ferdinand Pauwels, Evert-Jan Boks, de dierenschilders Eugène Verboeckhoven, Eugène Remy Maes, Frans De Beul en Albert Smets, Albert Rosenboom en L. Petit een schilder van landschappen uit de Antwerpse polders. Het huis correspondeerde verder onder meer ook met kunstschilder Henri Permeke uit Oostende.
Albert junior nam in 1872 de leiding over van de zaak die zijn vader in 1852 in New York was gestart. Hij bleef echter vooral vanuit Antwerpen opereren, aan de Offerandestraat 5/11, later Korte Gasthuisstraat 3. Samen met zijn vader organiseerde hij - met wisselend succes- een verkoop in een of andere New Yorkse galerie zoals Barker’s Gallery (1870), Schenks’s Art Gallery (1878), Leavitt’s Art Galleries (1882), Moore’s Auction Gallery (1888).
Ze waren verantwoordelijk voor het samenstellen van de Belgische inzending naar de internationale tentoonstelling in Philadelphia in 1882. Ondanks een petitie van de deelnemende kunstenaars stond de Belgische regering het Albert junior niet toe om op te treden als officieel afgevaardigde voor de artistieke inzending van België tijdens de World's Columbian Exposition in Chicago in 1893.

## Trivia

Er bestaan voorgedrukte briefkaarten van de Antwerpse kunsthandelaars D’ Huyvetter, waarop werken van kunstenaars uit hun "stal" staan afgebeeld: Frans Mortelmans, Euphrosine Beernaert. Het correspondentiepapier luidde “Fine Arts A. D’Huyvetter. Seller on commission of oil paintings of the Belgian Flemish School”.

## Literatuur

* Exposition de Philadelphie, in : La Fédération Artistique, 22 juli 1882, p. 327.
* La Fédération Artistique, 25 november 1894
* N. Hostyn, Euphrosine Beernaert (tentoonstellingscatalogus), Oostende, 1990.
* N. Hostyn, D. Schiltz & I. Schiltz, Frans Mortelmans. Virtuoos bloemenschilder, Antwerpen, 2009.
# Diminovula punctata

Diminovula punctata is een slakkensoort uit de familie van de Ovulidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1828 door Duclos als Ovula punctata.
# Brunfelsia

Brunfelsia is de botanische naam van een geslacht uit de nachtschadefamilie (Solanaceae). Het bestaat uit enkele tientallen soorten groenblijvende heesters en bomen, die voorkomen van Midden- en Zuid-Amerika. Deze hebben grote witte, gele of blauw-violette bloemen, schaalvormig met een lange buis. De zaden zijn vrij groot, in een leerachtige of vlezige vrucht.
De naam is ontleend aan de Duitse botanicus en theoloog Otto Brunfels.

## Externe link

* (en) Brunfelsia in de NCBI Taxonomy Browser
... · Acnistus · Anthocercis · Anthotroche · Atropa · Browallia · Brugmansia · Brunfelsia · Calibrachoa · Capsicum · Cestrum · Cyphomandra · Datura · Hyoscyamus · Iochroma · Lycium · Lycopersicon · Mandragora · Nicandra · Nicotiana · Nolana · Petunia · Physalis (Lampionplant) · Solanum (Nachtschade) · Streptosolen · Withania · ...
# Centistidea striata

Centistidea striata is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Penteado-Dias in 1999.
# Project Zero

Project Zero kan verwijzen naar:
* Project Zero (computerspelserie), een Japanse survivalhorrorcomputerspelserie
* Project Zero (computerspel), het eerste spel uit de bovengenoemde serie
* Project Zero (team), een team beveiligingsanalisten van Google
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Project Zero en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Partij voor Arbeiderszelfbestuur

De Partij voor Arbeiderszelfbestuur (Russisch: Партия самоуправления трудящихся, Partija samoepravlenija troedjasjtsjichsja, PST) was een sociaaldemocratische en centrumlinkse politieke partij in Rusland die bestond van 1995 tot 2006. Tot zijn dood in 2000 was de zakenman en oogheelkundige Svjatoslav Fjodorov (1927-2005) de leider en inspirator van de partij.

## Geschiedenis

Fjodorov richtte de partij in 1995 op. Het voornaamste doel was het oprichten van zogenaamde "volksondernemingen" die eigendom moesten worden van de arbeiders en ook door hen worden beheerd en gerund. Fjodorov meende dat alleen op deze wijze het socialisme kon blijven voortbestaan. Hij noemde deze vorm van socialisme "volkssocialisme" en "democratisch kapitalisme". Bij de parlementsverkiezingen van 1995 kreeg de PST 3,9% van de stemmen. De partij kreeg te weinig stemmen, maar Fjodorov wist op eigen kracht in de Staatsdoema te worden gekozen via het districtenstelsel. Hij sloot zich aan bij de fractie "Volksmacht." Fjodorov deed in 1996 een gooi naar het presidentschap en eindigde als zesde van de tien kandidaten. De PST deed niet mee aan de parlementsverkiezingen van 1999.
In 2000 kwam Fjodorov bij een helikopterongeluk ongeluk om het leven. Tot zijn opvolger als partijleider werd gekozen Levon Tsjachmachtsjian. Sinds 2002 was de PST aangesloten bij de Partij van de Russische Wedergeboorte. In 2006 werd de PST ontbonden.

## Ideologie

De partij streefde naar arbeiderszelfbestuur waarbij het werknemers tevens de eigenaars van de ondernemingen zouden worden, die op democratische wijze zouden worden bestuurd. Fjodorov probeerde ook tot een synthese te komen van kapitalisme en socialisme en noemde als zijn inspirators de Amerikaanse presidentskandidaat Ross Perot en de Chinese leider Deng Xiaoping. De partij gold als gematigd sociaaldemocratisch, centrumlinks en liberaal-democratisch. Fjodorov sprak zich uit tegen het Russische militaire optreden in Tsjetsjenië en streefde naar de omvorming van Rusland in een confederatie van volkeren.
# Antiochtha periastra

Antiochtha periastra is een vlinder uit de familie van de Lecithoceridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1910 door Meyrick.
# Albert Daulne

Albert Daulne (Luik, 30 juli 1915 - Eupen, 12 juli 1992) was een Belgisch senator.

## Levensloop

Daulne behaalde in 1940 een licentiaat in de wiskunde en de geofysica aan de Universiteit Luik. Hij vocht na de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog in België mee in de Achttiendaagse Veldtocht en leefde daarna vijf jaar als krijgsgevangene in Nazi-Duitsland. Na de oorlog werd hij leraar wiskunde, eerst aan de normaalschool van Verviers en daarna vanaf 1966 aan het atheneum van Eupen, waarmee hij zich in het Duitstalige gebied van België vestigde.
Hij was als socialistisch militant actief in verschillende verenigingen. Toen senator Georges Housiaux om gezondheidsredenen ontslag nam, besliste de PSB om de van oorsprong Franstalige Daulne voor te dragen als zijn opvolger, daar de partij na de oprichting van de Cultuurraad voor de Duitse Cultuurgemeenschap over een parlementslid wenste te beschikken dat als verbindingsfiguur kon fungeren tussen de Franstaligen en de Duitstaligen in het arrondissement Verviers. Hij nam hierdoor enkele maanden voor zijn pensioen ontslag als leraar. In november 1973 legde hij de eed af als provinciaal senator voor de provincie Luik, eerst in het Duits en daarna in het Frans, om zijn positie als verbindingsfiguur te benadrukken. Hij bleef dit tot in 1974 en was daarna van 1974 tot 1977 gecoöpteerd senator. In 1977 verdween Daulne uit de Senaat, maar in februari 1978 keerde hij terug naar de hoge vergadering als rechtstreeks gekozen senator voor het arrondissement Verviers, na het overlijden van Hubert Parotte. Na de verkiezingen van 1978 werd hij niet rechtstreeks herkozen als senator, maar door het afhaken van Guy Bassleer kon hij als eerste opvolger alsnog zijn ambt van senator verlengen. Trouw aan zijn positie als verbindingsfiguur verdedigde hij de belangen van de Duitstalige Gemeenschap, door te ijveren van de invoering van Duitstalig onderwijs gegarandeerde vertegenwoordiging van de Duitstaligen in de Senaat en de Kamer, alsook die van de regio Verviers in het algemeen, waarbij hij de nadruk legde op de sociale en economische problemen in de streek. In 1981 stelde Daulne zich geen kandidaat meer en verliet hij de nationale politiek.
Door de toenmalige dubbelmandaten maakte Daulne tijdens zijn parlementaire carrière ook deel uit van de Cultuurraad voor de Franse Cultuurgemeenschap (1973-1977 en 1978-1980), de voorlopige Waalse Gewestraad (1974-1977) en de Waalse Gewestraad en de Raad van de Franse Gemeenschap (1980-1981). Als Duitstalig parlementslid zetelde hij van 1973 tot 1977 en van 1978 tot 1981 ook als lid met raadgevende stem in de Cultuurraad van de Duitse Cultuurgemeenschap. Daarnaast was Daulne van 1977 tot 1982 gemeenteraadslid van Eupen.

## Externe link

* Fiche Daulne op connaitrelawallonie.be.
# Diapetimorpha mandibulator

Diapetimorpha mandibulator is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Kasparyan & Ruiz-Cancino in 2005.