OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sint-Ambrosiuskerk (Maagdenburg)

De Sint-Ambrosiuskerk (Duits: Sankt-Ambrosius-Kirche) is een evangelische kerk in de Duitse stad Maagdenburg. De kerk is gelegen in het stadsdeel Sudenburg en gewijd aan de heilige Ambrosius.
De drieschepige kruiskerk met twee torens werd in de 19e eeuw in de stijl van de neogotiek gebouwd. Eerder stonden op andere plekken in Sudenburg echter nog vijf voorgangers met dezelfde naam. Het rooms-katholieke patrocinium van de heilige Ambrosius werd door de evangelische kerk overgenomen.

## Geschiedenis

Tijdens de Franse bezetting werden op bevel van Napoleon in 1812 de Maagdenburgse voorsteden Sudenburg en Neustadt om strategische redenen afgebroken. Ook de oude (vierde) Ambrosiuskerk werd gesloopt. Amper een jaar later werd weer begonnen met de wederopbouw van Sudenburg, echter iets meer ten zuiden van het oude Sudenburg. Na de aftocht van de Franse troepen werd in opdracht van koning Frederik Willem III van Pruisen een nieuwe kerk in Sudenburg gebouwd. Dit gebouw moest echter in 1875 door ernstige aantasting van zwammen worden afgebroken. Daarop volgde nieuwbouw, hetgeen vooral te danken was aan de aan de Ambrosiuskerk verbonden predikant Johannes Karl Friedrich Hesekiel.
De eerste steen van de kerk werd op 11 juni 1875 gelegd. Op 17 december 1876 werd de ruwe bouw van het 225.000 Mark kostende gebouw met de plaatsing van de torenkruisen afgesloten. De wijding van de kerk vond op 13 december 1877 plaats.
Het interieur van de kerk werd voornamelijk door de burgers van Sudenburg bekostigd. Het doopbekken werd bijvoorbeeld door een inzamelingsactie van schoolkinderen gefinancierd. De bronzen kerkklokken werden uit buitgemaakte Franse kanonnen gegoten. Deze klokken werden echter in 1917 ten behoeve van de oorlogsvoering uit de kerk gehaald. De bronzen klokken werden in oktober 1924 vervangen door drie klokken van gietstaal.
Anders dan de kerken van de binnenstad van Maagdenburg overleefde de Sint-Ambrosiuskerk de Tweede Wereldoorlog zonder enige schade. Desondanks werd de kerk in de jaren 50 gerenoveerd. Er werd een nieuw altaar aangeschaft, de kansel werd verplaatst en op 14 juni 1959 werd een nieuw orgel ingewijd. Na de Duitse hereniging werd het klokgestoelte gerenoveerd en na 10 jaar zwijgen weer in gebruik genomen. In 1995 kreeg de kerk een nieuw dak.

## Externe link

* (de) De kerk op de Evangelischer Kirchenkreis Magdeburg
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel St.-Ambrosius-Kirche (Magdeburg) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sint-Petruskerk (Oldenburg)

De Sint-Petruskerk (Duits: St. Peterkirche) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de binnenstad van Oldenburg. De kerk werd in 1876 naar een ontwerp van de Duitse architect Franz Xaver Lütz voltooid.

## Geschiedenis

Met het Reichsdeputationshauptschluss van 1803 werden grote delen van het katholiek gedomineerde nederstift Münster toebedeeld aan het lutherse hertogdom Oldenburg. In 1807 werd in Oldenburg met ondersteuning van hertog Peter I een kleine katholieke kerk opgericht met het patrocinium van de apostel Petrus. In het laatste kwart van de 19e eeuw werd de kerk uit 1807 vervangen door het meer representatieve huidige gebouw.
Het gebied van de parochie was tot de stichting van de parochies Nordenham en Varel in 1924-1925 zeer uitgestrekt. Na de oorlog volgde de oprichting van meer parochies. In 2008 werden de vier Oldenburgse parochies weer samengevoegd tot één parochie die genoemd werd naar Sint-Willehad, de eerste bisschop van Bremen.
Tegenwoordig is de Sint-Petruskerk een stadskerk met een groot aanbod van activiteiten op het gebied van spiritualiteit, pastorale zorg en cultuur.

## Architectuur

Het kerkgebouw is een neogotische, drieschepige hallenkerk met een kort transept en een polygonaal koor. Het van rode baksteen opgetrokken godshuis heeft een oostelijke oriëntatie. Opvallend zijn de dwarsgevels van de zijschepen. De westelijke afsluiting van het gebouw wordt gevormde door de vier verdiepingen tellende toren. In de Tweede Wereldoorlog werd de Petruskerk nauwelijks beschadigd.
Oorspronkelijk was de toren 75 meter hoog. Op 13 november 1972 stortte echter ten gevolge van de zware storm die over Midden- en West-Europa raasde de spits op het kerkschip. Een nieuwe achthoekige spits werd in november 1973 geplaatst, maar deze werd op grond van de kosten 14 meter korter gehouden.
Het interieur wekt de indruk van een zuiver hooggotische hal. De muren zijn in de kleur grijs uitgevoerd; ribben, kapitelen en gordelbogen hebben zachtrode, blauwe en gele kleuren. De gebrandschilderde ramen zijn gedeeltelijk oorspronkelijk, anderen werden later nieuw ingebouwd.

## Orgel

Het in 1937 door Anton Feith van het orgelbedrijf Eggert uit Paderborn gebouwde orgel werd na de orkaan van 1972 door een orgel van de Westfaalse orgelbouwer Siegfried Sauer uit Höxter vervangen. Het orgel heeft nu 42 registers, verdeeld over drie manualen en pedaal.

## Klokken

Van de in 1882 gegoten bronzen klokken heeft slechts de kleine, aan Sint-Jozef gewijde, klok (doorsnee van 0,70 m.) beide wereldoorlogen overleefd. De drie overige klokken stammen uit de jaren 1950. Alle klokken werden door Petit & Gebr. Edelbrock gegoten. De klokken zijn afgestemd op de tonen e, fis, gis en h.

## Afbeeldingen

* Interieur richting koor
* Interieur richting orgel
* Hoogaltaar
# Sint-Petruskerk (Ortanella)

De Sint-Petruskerk (Italiaans: Chiesa di San Pietro) is een kerkgebouw in Ortanella in de gemeente Esino Lario in de Italiaanse provincie Lecco (regio Lombardije). De kerk bevindt zich in de parochie van San Vittore Martire en ligt in het uiterste zuidwesten van de gemeente Esino Lario en zuiden van Ortanella. Voor de kerk ligt er een open veld in de verder beboste omgeving. De kerk ligt aan een pad dat Esino Lario verbindt met Lierna en ligt op een natuurlijk balkon (op 996 meter boven zeeniveau) van waar men uitkijkt over het Comomeer.
Het gebouw is gewijd aan Sint-Petrus.

## Geschiedenis

Reeds in de 13e eeuw stond er hier op deze plaats een kerkje. Dit blijkt uit een lijst die opgesteld is door de priester Goffredo uit Bussero.
In 1927 werd het kerkje gerestaureerd door de familie Fontana uit Milaan.

## Opbouw

Het gebouw is een zaalkerk met een voorportaal, een halfronde apsis en een kleine klokkentoren op de nok van het dak boven het altaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Chiesa di San Pietro (Ortanella) op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sint-Petruskerk (Müden)

De Sint-Petruskerk (Duits: St. Petri) is een luthers kerkgebouw in de Nedersaksische plaats Müden.

## Bouw

Het kerkgebouw is samengesteld uit verschillende bouwperiodes. Het oudste deel is het koor dat stamt uit de 13e-14e eeuw. Het kerkschip ontstond voor 1500. In 1654 werd de vakwerkbouw opgericht met een familiegraf van de baronnen van Marenholtz, een Lüneburgs adelsgeslacht. De kerktoren werd pas in 1767 toegevoegd.

## Patrocinium

De kerk draagt het patrocinium van Petrus, als visser van de mensen de schutspatroon van de vissers. Het patrocinium is een verwijzing naar de ooit zo visrijke Aller.

## Interieur

* De grootste kunstschat van de kerk zijn de gotische fresco's (1450-1480) in het koor met voorstellingen uit het leven van Jezus.
* De kerk bezit een waardevolle barokke kansel uit 1617.
* De galerijen zijn voorzien met Bijbelse motieven en wapens, de orgelgalerij is versierd met voorstellingen van de apostelen.
* Meerdere epitafen uit de periode 1585-1628.
* Het schilderij in het plafond is van Hubert Diestler (1963).
* De orgelkas uit circa 1700 stond ooit in de dom van Braunschweig en zou worden vernietigd maar werd opgeslagen en ontdekt door een gemeentelid werd in 1790 door de gemeente overgenomen. op de orgelkas is de tekst Gott allein die Ehre aangebracht.
* In de kerk bevinden zich verder schilderijen van het Laatste Avondmaal en de Opstanding (1604).

## Bron

* (de) Website kerken en klooster op de in der Lüneburger Heide

## Externe link

* (de) Website van de Petruskerk, Müden
# Sidonie Van Larebeke

Sidonie Van Larebeke, artiestennaam Hélène Maréchal of kortweg Lène (Sint-Amandsberg, 31 december 1893 – 25 juni 1970), was een Gentse cabaretier, toneelspeelster, revue-artieste en zangeres. Ze stond vooral bekend om haar benefietoptredens voor de teringlijders en de vele optredens in de Minardschouwburg van het volkstheater.
Auteur Eric Bauwens schreef een boek over haar naar aanleiding van een gedenkavond, getiteld "Lène. Hélène Maréchal: tussen toneel en liefdadigheid". In Gentbrugge is de straat "Hélène Maréchalhof" vernoemd naar haar artiestennaam.

## Biografie

Van Larebeke stond voor het eerst op de planken toen ze 15 jaar was en stond veel in de Minardschouwburg, die leegstond na de oorlog en weer op gang werd getrokken door Romain Deconinck. Ze speelde vooral volksfiguren, zoals haar bekendste typetje "Lène Maréchal".
Zij mocht Laurel en Hardy verwelkomen bij hun bezoek aan Gent in 1947.

## Erkenningen

* Toneelstuk "Lène Maréchal, de revue van een proeverigge" geregisseerd in 1983 door Freek Neirynck.
* Straatnaam in Gentbrugge "Hélène Maréchalhof"
* Gedenkplaat in Gent
* Gedenkboek van Eric Bauwens
# Sidonia van Bohemen

Sidonia van Bohemen (Bohemen, 14 november 1449 - Tharandt, 1 februari 1510), ook wel "Sidonie von Böhmen" en in het Tsjechisch "Zděnka z Poděbrad" of "Zděnka von Podiebrad" genoemd, was een laatmiddeleeuwse Duitse vorstin.

## Leven

Sidonia was een dochter van de Boheemse koning George van Podiebrad en diens eerste vrouw Kunigunde van Sternberg. Terwijl haar vader zich bekeerd had tot het geloof van de Boheemse godsdiensthervormer Johannes Hus bleef Sidonia katholiek. In 1459 werd de tienjarige prinses uitgehuwelijkt aan hertog Albrecht van Saksen. Zij leefde samen met hem op de burcht in Meißen, waar zij acht kinderen kreeg. In 1485 verdeelden de beide hertogen van Saksen, Ernst en Albrecht, hun hertogdom in de Ernestinische en de Albrechtse gebieden en zo ontstonden twee takken van het Huis Wettin. Sidonia werd de stammoeder van de Albrechtse, later koninklijke, tak.

## Karakter

Sidonia was een vrome orthodox-katholieke vrouw, die geweld verafschuwde en daarom weigerde om haar echtgenoot te vergezellen tijdens zijn oorlog in Groningen en Friesland. Uit protest trok zij zich terug met haar kinderen op de Albrechtsburg.
In 1495 werd de gelovige vorstin op een miraculeuze wijze bevrijd van een nier- of galsteen. Als dank stichtte Sidonia een feest ter ere van de in Neurenberg bewaarde Heilige Lans, een vermaarde relikwie.
Van haar uitvoerige correspondentie zijn veel brieven bewaard gebleven, waarin ze onder meer pleit voor de vrijlating van gevangenen. Op 12 september 1500 werd de hertogin weduwe en trok ze zich terug van het Saksische hof om haar laatste jaren in Tharandt door te brengen. Op 1 februari 1510 stierf zij daar. Sidonia werd in de dom van Meißen begraven.

## Kinderen

* Catharina (1468 - 1524), in 1484 gehuwd met aartshertog Sigismund van Oostenrijk en in 1497 met hertog Erik I van Brunswijk-Calenberg-Göttingen,
* George met de Baard ( 1471 - 1539)
* Hendrik V de Vrome ( 1473 - 1541)
* Frederik (1474 - 1510), grootmeester van de Duitse Orde
* Anna (1478 -1479)
* Lodewijk (* 28 september 1481)
* Johan (* 1484)
* Johan (* Torgau, 2 december 1498)

## Ridderorde

Driehonderdzestig jaar na haar dood, in 1870, werd in het koninkrijk Saksen een damesorde ingesteld ter ere van de vrome en barmhartige vorstin, de Sidonia-Orde. Bij het einde van Saksen als koninkrijk, in 1918, werd de orde weer opgeheven.

## Literatuur

* Franz Otto Stichart: Galerie der sächsischen Fürstinnen; biogr. Skizzen sämtlicher Ahnfrauen des kgl. Hauses Sachsen. Leipzig 1857
* Georg van Podiebrad. In: Medieval Lands: a prosopography of medieval European noble and royal families. Published by Foundation for Medieval Genealogy.
# Shukra

Shukra (helder, licht, Shukracharya, leermeester Shukra) is in het hindoeïsme de oude wijze, die de goeroe was van Vritra, de koning van de asura's. Shukra en Vritra kregen les van de vier Kumara's (eeuwige jongelingen, belichamingen van Vishnoe). In de middeleeuwse mythologie en hindoe astrologie refereert Shukra aan de planeet Venus, een van de Navagrahas (negen huizen): zon (Surya), maan (Chandra), Mars (Mangala), Mercurius (Boedha), Jupiter (Guru), Venus (Shukra), Saturnus (Shani) en de maanknopen Rahu en Ketu.
Volgens een versie is Shukra de zoon van Bhrigu, een van de zeven Rishi's (saptarshi) of Prajapati's (voorvaderen). Shukra was de leraar (goeroe) of leermeester (acharya) van de Daitya's/Asura's en wordt daarom Shukracharya of Asuracharya genoemd. Volgens de Mahabharata verdeelde Shukra zich in twee helften: één helft werd de bron van kennis voor de deva's (goden) en de andere helft de bron van kennis voor de asura's (demonen). Shukra wordt als een van de leraren van Bhishma genoemd. Shukra steunde de asura's, waar Brihaspati (de leermeester van de goden) de deva's steunde.

## Sanjivini

Om achter sanjivini, het geheim van het tot leven wekken van de gestorven strijders te komen, werd Kacha, de zoon van Brihaspati, leerling bij Shukracharya. De asura's deden verschillende pogingen om van Kacha af te komen. Toen Kacha vermalen was en vermengd met de wijn, die Shukracharya dronk, moest deze hem wel het geheim van sanjivini vertellen, want Kacha leefde in zijn lichaam en kon slechts daaruit bevrijd worden als Sukracharya zou sterven. Dan moest Kacha zijn leermeester middels sanjivini weer opwekken. Zo kwamen ook de deva's aan het geheim van sanjivini.
Ook in de Purana's is Shukra befaamd om zijn kennis de doden tot leven te wekken.

## Shukravara

De hindoe vrijdag is Shukravara, net als in de Greco-Romeinse- en andere Indo-Europese kalenders, gebaseerd op de planeet Venus.
# Siloca monae

Siloca monae is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Siloca. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1930 door Alexander Petrunkevitch.
# Siphonodentalium minutum

Siphonodentalium minutum is een Scaphopodasoort uit de familie van de Gadilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1998 door Qi, Ma & Zhang.
# Sikkelmotten

De sikkelmotten (Oecophoridae) zijn een familie van vlinders in de superfamilie Gelechioidea.
Enkele groepen die voorheen als zelfstandige familie werden beschouwd, worden tegenwoordig als onderfamilie in deze familie geplaatst: Amphisbatinae en Hypertrophinae.
Veel sikkelmotten voeden zich met dood plantenmateriaal en spelen zo een rol in de voedselketen. De rupsen van Endrosis sarcitrella voeden zich met graan en kunnen voorraden aantasten, en Hofmannophila pseudospretella voedt zich met textiel, kleding, tapijten en voedsel. Een andere plaag uit deze familie is Opisina arenosella op kokospalmen in India.

## Onderfamilies

* Deuterogoniinae
* Oecophorinae

## In Nederland waargenomen soorten

* Genus: Alabonia
** Alabonia geoffrella - (Trompetmotje)
* Genus: Aplota
** Aplota palpella - (Langsnoetmot)
* Genus: Batia
** Batia internella - (Dennenmosboorder)
** Batia lambdella - (Grote mosboorder)
** Batia lunaris - (Kleine mosboorder)
* Genus: Bisigna
** Bisigna procerella - (Naaldkunstwerkje)
* Genus: Borkhausenia
** Borkhausenia fuscescens - (Dwergsikkelmot)
** Borkhausenia luridicomella - (Geelkopdwergsikkelmot)
** Borkhausenia minutella - (Schuursikkelmot)
** Borkhausenia nefrax - (Satijnvleugelsikkelmot)
* Genus: Crassa
** Crassa tinctella - (Lichte zwamboorder)
** Crassa unitella - (Zwamboorder)
* Genus: Dasycera
** Dasycera oliviella - (Schorsvaandeldrager)
* Genus: Denisia
** Denisia albimaculea - (Wit stamgastje)
** Denisia augustella - (Quasistamgastje)
** Denisia similella - (Citroenstamgastje)
** Denisia stipella - (Vaal stamgastje)
* Genus: Endrosis
** Endrosis sarcitrella - (Witkopmot)
* Genus: Epicallima
** Epicallima formosella - (Appelmolmboorder)
* Genus: Eratophyes
** Eratophyes amasiella - (Oosterse schone)
* Genus: Esperia
** Esperia sulphurella - (Esperiamot)
* Genus: Harpella
** Harpella forficella - (Bruine molmboorder)
* Genus: Hofmannophila
** Hofmannophila pseudospretella - (Bruine huismot)
* Genus: Metalampra
** Metalampra cinnamomea - (Kaneelsikkelmot)
** Metalampra italica - (Italiaanse kaneelsikkelmot)
* Genus: Oecophora
** Oecophora bractella - (Molmboorder)
* Genus: Pleurota
** Pleurota bicostella - (Gemsmot)
* Genus: Schiffermuelleria
** Schiffermuelleria schaefferella - (Zilverstraalmot)

## Afbeeldingen

* Batia lunaris
* Carcina quercana
* Dasycera oliviella
* Endrosis sarcitrella
* Epicallima formosella
* Esperia sulphurella
* Harpella forficella
* Hofmannophila pseudospretella
* Oecophora bractella
* Pleurota bicostella
# Sikkeloorhoningeter

De sikkeloorhoningeter (Ptilotula flavescens; synoniem: Lichenostomus flavescens) is een zangvogel uit de familie Meliphagidae (honingeters).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Australië en Nieuw-Guinea en telt twee ondersoorten:
* P. f. flavescens: noordelijk Australië en zuidoostelijk Nieuw-Guinea.
* P. f. melvillensis: Tiwi-eilanden (nabij noordelijk Australië).

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Sikkeloorhoningeter op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Sinogastromyzon tonkinensis

Sinogastromyzon tonkinensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de steenkruipers (Balitoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Pellegrin & Chevey.
* ↑ (en) Sinogastromyzon tonkinensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Sinogastromyzon tonkinensis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Sinogastromyzon nantaiensis

Sinogastromyzon nantaiensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van steenkruipers (Balitoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Chen, Han & Fang.
# Sinogeotrupes belousovi

Sinogeotrupes belousovi is een keversoort uit de familie mesttorren (Geotrupidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2007 gepubliceerd door Nikolajev.
# Simona Brown

Simona Brown (Londen, 6 april 1994) is een Britse actrice.
Brown groeide op in Peckham, Londen en is van Jamaicaans komaf. Ze studeerde muziektheater aan de BRIT School in Croydon en studeerde acteren aan de Identity School of Acting in Londen. Brown speelt voornamelijk rollen in televisieseries.
In 2019 werd ze gecast voor de Netflix-thriller Behind her Eyes voor de rol van Louise.

## Externe link

* (en) Simona Brown in de Internet Movie Database
* ↑ (en) Camille Moore, 10 Things You Didn’t Know about Simona Brown. TV Overmind (2021-feb).
* ↑ (en) Simona's winning smile. Essence Magazine (2018).
* ↑ (en) Actor Bio. LezWatch.tv.
* Library of Congress Control Number: no2017105220
* Virtual International Authority File: 926150323912009972833
* WorldCat (via VIAF): 926150323912009972833
# Simon van den Bent

Simon (Siem) van den Bent (Ede, 22 september 1919 - Fort de Bilt, 10 oktober 1944) was een Nederlandse verzetsstrijder in de Tweede Wereldoorlog. Hij was lid van de Edese afdeling van de Binnenlandse Strijdkrachten en werd gepakt toen hij vier Britse militairen naar bevrijd gebied probeerde te smokkelen. Een dag na zijn arrestatie werd hij standrechtelijk geëxecuteerd.

## Levensloop

Van den Bent groeide op in Ede. Hij was een van de oprichters van voetbalclub DTS'35. Van den Bent werkte als kantoorbediende en was lid van de Nederlandse Hervormde Kerk. Het grootste deel van de Tweede Wereldoorlog bracht hij samen met zijn broer Maarten door in Amsterdam. In het najaar van 1944 maakte hun zus Lena, die was getrouwd met de verzetsman Driekus van de Pol, hen er op attent dat het verzet in Ede en omgeving nog wel wat mankracht kon gebruiken. Zijn oudere broer Jo was op dat moment al meerdere jaren actief in het verzet.
Na de door de geallieerden verloren Slag om Arnhem waren veel Britse parachutisten in de regio achtergebleven. Aanvankelijk werd geprobeerd hen in kleine groepjes door de Duitse linies heen te smokkelen via Tiel. Op 9 oktober 1944 waagde een groep bestaande uit vier Britse militairen en vier verzetsmensen, te weten Jaap van den Berg, Henk van Egmond en de broers Simon en Maarten, een poging. Drie militairen en Simon van den Bent werden gepakt, ondanks een vluchtpoging. Volgens Maarten van den Bent keek zijn broer niet achterom om hem en anderen die een eind achter hem liepen niet te verraden. De militairen raakten in krijgsgevangenschap, Simon van den Bent werd een dag later gefusilleerd. Zijn familie kwam daar pas na de oorlog achter. Zijn graf werd pas in de zomer van 1946 ontdekt.
De verdwijning van Van den Bent was de reden voor het Edese verzet om te stoppen met de ontsnappingsroute via Tiel. Op 20 oktober 1944 ontsnapte een groep van honderdveertig man, inclusief Simons broers Maarten en Job van den Bent, tijdens Operatie Pegasus I dwars door de Duitse linies heen naar bevrijd gebied.

## Postuum

Na de oorlog werd het lichaam van Van den Bent bijgezet in Het Mausoleum in Ede. Hij ontving postuum de Amerikaanse Medal of Freedom. Op een herdenkingsmonument in Fort de Bilt staat de naam van Van den Bent genoemd. TV Gelderland besteedde in het programma Ode aan de doden van 30 november 2010 aandacht aan zijn dood.
* Cees Haverhoek (2009). Pegasus. Ede: Gemeente Ede, p.35, 42
* Simon van den Bent, website wo2slachtoffers.nl, geraadpleegd op 3 maart 2019
* ↑ Historie DTS Ede, website DTS Ede, geraadpleegd op 6 mei 2018
* ↑ Na operatie Market Garden volgde Pegasus, Leidsch Dagblad, 27 november 1997
* ↑ Simon van den Bent, Edesche Courant, 10 augustus 1946
# Singapore (eiland)

Het eiland Singapore is het grootste eiland van de republiek Singapore. Het eiland heeft ongeveer de vorm van een ruit. Singapore is 42 kilometer lang van oost naar west en 23 kilometer van noord naar zuid. Het eiland ligt 137 kilometer ten noorden van de evenaar tussen 103 36' en 104 25' graden oosterlengte. Het eiland Singapore wordt door middel van de Johor–Singapore Causeway en een brug, de Malaysia–Singapore Second Link, verbonden met het vasteland van Maleisië.
# Siphonochelus longicornis

Siphonochelus longicornis is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1888 door Dall.
# Siphonochelus nipponensis

Siphonochelus nipponensis is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Keen & Campbell.
# Siphonochelus pavlova

Siphonochelus pavlova is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Tom Iredale.
# Sinar Gunung

Sinar Gunung kan verwijzen naar:
* Sinar Gunung (Tebat Karai), een plaats in Indonesië
* Sinar Gunung (Sindang Dataran), een plaats in Indonesië
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sinar Gunung en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sisyra esbenpeterseni

Sisyra esbenpeterseni is een insect uit de familie sponsvliegen (Sisyridae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Sisyra esbenpeterseni is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Handschin in 1935.
# Sisyra indica

Sisyra indica is een insect uit de familie sponsvliegen (Sisyridae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Sisyra indica is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Needham in 1909.