OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Siebel Juweliers

Siebel Juweliers is een Nederlandse juweliersketen.

## Geschiedenis

Arij Siebel opende op 30 maart 1912 aan de Weste Wagenstraat in Rotterdam zijn eerste winkel. Binnen twee jaar had Siebel drie vestigingen in Rotterdam. Na de Tweede Wereldoorlog heropende Siebel in juni 1945 en het bedrijf groeide in de 1950 uit tot een bekende juwelier in de Randstad. Na enkele overnames groeide Siebel uit tot grootste keten in het middel- tot hooggeprijsde segment. Begin jaren 1980 werd het bedrijf verkocht aan Vendex en samen met Lucardi, Royal Gold en Schaap & Citroen ondergebracht in de IMAS Groep (InkoopMaatschappij Arij Siebel). In 2002 kwam deze groep samen met andere Vendex werkmaatschappijen via een managementbuy-out gesteund door investeerder CVC Capital bij Retail Network. De keten bleef zelfstandig werken en groeide tot 42 winkels verspreid over Nederland. Medio 2008 nam het management samen met NoorderHuys Participaties het bedrijf over van Retail Network. In 2012 werd het honderdjarig bestaan gevierd en in 2013 kreeg de keten het predicaat Koninklijk, naam werd 'Koninklijke Siebel Juweliers'.
In 2013 fuseerde Siebel met juweliersgroothandel Aurum, een onderdeel van JPC Groep. Op 17 januari 2014 werden alle 36 filialen en de webshop gesloten. De reden was dat de Rabobank, die het pandrecht op de voorraad bezat, haar risico's wilde beperken. Vanwege tegenvallende bedrijfsresultaten werd op 21 januari 2014 het faillissement over Siebel uitgesproken. Hiermee verviel het predicaat Koninklijk. Bij Siebel werkten ten tijde van het faillissement 170 mensen. Aurum werd op 28 januari failliet verklaard.
Op 11 februari 2014 gingen twaalf Siebel winkels weer open. Ongeveer twee weken later werd volgens mediaberichten de failliete boedel als geheel verkocht aan het Russische bedrijf Moscow Jewelry Factory, een juweliersketen met meer dan 280 winkels verspreid over Rusland. Siebel heropende vervolgens al zijn winkels en kondigde uitbreiding aan. Het bedrijf distantieerde zich in 2022 van de Russische Oekraïneoorlog en benadrukte geen onderdeel te zijn van een Russisch zakenimperium; eigenaar was de in de voormalige Sovjet-Unie geboren zakenman Lev Leviev, die zakelijke belangen had in Rusland, maar zelf Israëlisch staatsburger was.
Siebel Juweliers telt anno 2024 in totaal 49 winkels en een webshop.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ http://www.nu.nl/ondernemen/3681295/doek-valt-juweliersketen-siebel-.html
* ↑ Ook juwelier Aurum failliet, nos.nl, 28 januari 2014
* ↑ Twaalf winkels Siebel weer open, nos.nl, 11 februari 2014
* ↑ Meeste winkels Siebel-juweliers weer open. NU.nl, 4 april 2014
* ↑ Retailtrends.nl, Siebel neemt afstand van inval Rusland, 4 maart 2022
* ↑ Nederlands juweliersbedrijf van oligarch distantieert zich van Poetin, rtlnieuws.nl, 3 maart 2022
* ↑ Handelaar zoeken. Siebel Juweliers. Geraadpleegd op 12 augustus 2024.
# Siebel Fh 104

De Siebel Fh 104 was een licht civiel vliegtuig van de Duitse vliegtuigbouwer Flugzeugbau Halle, dat later Siebel Flugzeugwerke werd.
Het type werd ontwikkeld in het bedrijf van Hans Klemm onder de leiding van Friedrich Fecher en had aanvankelijk de benaming Klemm 104. Klemm nam het ontwerp nadien mee naar zijn nieuwe dochteronderneming in Halle. Dat werd later op bevel van het Rijksluchtvaartministerie overgedragen aan Fritz Siebel, waarna het de Siebel Fh 104 werd. De eerste vlucht van het prototype door testpiloot Wolfgang Ziese vond plaats op 25 februari 1937.
Het vliegtuig was een tweemotorige laagdekker, met een gesloten cabine voor 1 of 2 piloten en vier of vijf passagiers. Het was van gemengde constructie, met een metalen romp en houten draagvlakken. Het landingsgestel was intrekbaar. Het type deed voor de Tweede Wereldoorlog met succes mee aan een aantal internationale wedstrijden. Het kreeg de bijnaam "Hallore".
In de oorlog gebruikte de Luftwaffe het toestel als verbindings- en communicatievliegtuig. Een aantal hoge functionarissen van de toenmalige Wehrmacht gebruikten het als persoonlijk vliegtuig, onder hen Ernst Udet en Albert Kesselring (die in de foto is afgebeeld). Tot in 1941 werden er ongeveer 50 exemplaren van de Fh 104 gebouwd.
# Sinopotamon lingxiangense

Sinopotamon lingxiangense is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1997 door Dai.
* ↑ (en) Sinopotamon lingxiangense op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Sinopotamon lingxiangense Dai, 1997. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443330
# Simiste

Simiste (Duits: Simmiste) is een plaats in de Estlandse gemeente Muhu, provincie Saaremaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla). Tussen 1977 en 2017 heette het dorp Simisti.

## Bevolking

Het dorp had 26 inwoners op 31 december 2011 en 45 inwoners op 31 december 2021.

## Ligging

Simiste ligt aan de zuidkust van het eiland Muhu.

## Geschiedenis

Simiste werd voor het eerst genoemd in 1627 onder de naam Simeste Michell. ‘Simeste’ is afgeleid van de voornaam Simeon. In 1645 lag Simiste onder de naam Simmist als dorp in de Wacke Kuiste (Kuivastu). Een Wacke was een administratieve eenheid voor een groep boeren met gezamenlijke verplichtingen. In 1798 lag het dorp onder de naam Simist op het landgoed Peddast (Pädaste).
In 1977 werd het buurdorp Raegma bij Simiste (toen Simisti) gevoegd. In 1997 werd het weer een zelfstandig dorp.
* ↑ https://andmed.stat.ee/et/stat/rahvaloendus__rel2021__rahvastiku_paiknemine__elukoht-ja-soo-vanusjaotus/RL21003; Statistische database van het Estisch bureau voor de statistiek; geraadpleegd op: 22 september 2024.
* 1 2 Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen en Gertrud Westermann, Baltisches historisches Ortslexikon. Teil 1. Estland (einschließlich Nordlivland), Böhlau Verlag, Köln/Wien, 1985, blz. 550.
* ↑ (en) Population by Place of Residence (Settlement), Sex and Age, 31 December 2011. Estisch bureau voor de Statistiek (31 december 2011). Geraadpleegd op 22 september 2024. Tik boven het middelste vak ‘Simiste village’ in.
* ↑ (en) Population by Place of Residence (Settlement), Sex and Age, 31 December 2021. Estisch bureau voor de Statistiek (31 december 2021). Geraadpleegd op 22 september 2024. Tik boven het voorlaatste vak ‘Simiste village’ in.
* ↑ (et) Marja Kallasmaa, Simiste. Dictionary of Estonian Place names. Gearchiveerd op 19 oktober 2020. Geraadpleegd op 22 september 2024.
* ↑ (et) Marja Kallasmaa, Raegma. Dictionary of Estonian Place names. Gearchiveerd op 19 september 2024. Geraadpleegd op 19 september 2024.
# Sint-Christoffelkerk (Evergem)

De Sint-Christoffelkerk is een kerk in het Belgische dorp Evergem. Het is de dekenale kerk van dekenaat Evergem. Het is een classicistisch gebouw met toren en drie klokken uit de 18de eeuw. De kerk werd in 1995 beschermd als monument.

## Geschiedenis

Na een brand in de kerk in 1783 werd de Sint-Christoffelkerk in Evergem gebouwd in opdracht van Ferdinand M. de Lobkowitz, bisschop van Gent, naar de plannen van architect Frans Drieghe. De eerstesteenlegging was op 20 april 1785. In 1791 werden deze werken voltooid.
Doordat in 1918, aan het einde van de Eerste Wereldoorlog, de kerk door oorlogshandelingen werd vernield, werd er naar de plannen van A. Poppe een nieuwe kerk gebouwd. De bouw nam negen jaar in beslag en werd voltooid in 1927. In 1928 kwam er een Heilig Hartbeeld, oorlogsmonument, achter de kerk ter ere van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Na de Tweede Wereldoorlog werd de kerk nogmaals gerestaureerd in 1959.

## Evenementen

Ieder jaar is er kermis met Pasen.

## Bedevaart

De Sint-Christoffelkerk is het oudste bedevaartsoord van de heilige Christoffel. Ieder jaar is er op Christoffelkermis een zegening van de weggebruikers (voetgangers, fietsers, autobestuurders) aan de Christoffelput op het Gilbert Braeckmanplein.
* Sint-Christoffelkerk (Evergem)
* ↑ Parochiekerk Sint-Christoffel - fiche beschermd erfgoed
# Sint-Christoffelkerk (Opgrimbie)

De Sint-Christoffelkerk is de parochiekerk van Opgrimbie, gelegen aan de Heirstraat.

## Geschiedenis

Oorspronkelijk stond de parochiekerk aan de Kerkstraat. De Sint-Christoffelkapel aldaar - restant van de aan het begin van de 20e eeuw afgebroken kerk - bevat nog het 16e-eeuws koor. In 1906 werd de huidige kerk gebouwd.

### Fietsen door de Kerk

Vanaf najaar 2024 wordt de kerk grondig verbouwd, waarbij de rechterzijbeuk fysiek afgescheiden wordt van het schip, en voorbijgangers er door kunnen wandelen of fietsen, wat de kerkfabriek een Pray and Ride-zone noemt.
Sint-Christoffel is de patroonheilige van de reizigers en van de fietsers, en de kerk is bekend voor bedevaarten. De naam Fietsen door de kerk is een knipoog naar de andere Limburgse projecten Fietsen door het Water, Fietsen door de Bomen, Fietsen door de Heide en Fietsen onder de Grond.

## Beschrijving

Het is een bakstenen, neogotische basiliek, ontworpen door Mathieu Christiaens. Ter versiering zijn horizontale, zandstenen banden aangebracht. Naast twee vierkante geledingen heeft de toren een achthoekige derde geleding en ze wordt bekroond door een met leien gedekte ingesnoerde naaldspits.
Van het kerkmeubilair is vooral een 15e-eeuws Sint-Christoffelbeeld van belang. Het doopvont is uit 1848 en uiteraard zijn er vele voorwerpen in neogotische stijl uit de tijd van de bouw, zoals de hoofd- en zijaltaren, de glas-in-loodramen en de kruiswegstaties.
# Sint-Annakerk (Ukkel)

De Sint-Annakerk (Frans: Église Sainte-Anne) is een kerkgebouw in de Belgische gemeente Ukkel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De kerk staat aan het Heilig Verbondplein 10 in het zuiden van de gemeente Ukkel.
De kerk is gewijd aan de heilige Anna.

## Geschiedenis

In 1912 werd de kerk gebouwd.
In de winter van 1944-1945 deed het gebouw dienst als opvangplaats voor bewoners van het hospice de Malmédy.
In het begin van de jaren 1950 kreeg het kerkgebouw gebrandschilderde ramen van glazenier Jean Slagmuylder.

## Gebouw

Het niet-georiënteerde kerk is zuid-noord gepositioneerd en is opgetrokken in baksteen. Het kerkgebouw bestaat uit een torenfront waarbij de kerktoren naast de lengteas van de kerk gebouwd is, een schip en een driezijdig gesloten koor. Het schip en het koor worden gedekt door een samengesteld zadeldak. De kerktoren wordt gedekt door een tentdak.
* Sint-Annakerk
* Sint-Annakerk Ukkel
# Simmondsia ragosini

Simmondsia ragosini is een keversoort uit de familie Taldycupedidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1961 door Rohdendorf.
# Simmondsia cylindrica

Simmondsia cylindrica is een keversoort uit de familie Taldycupedidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1923 door Tillyard.
# Sint-Audomaruskerk (Hondegem)

De Sint-Omaarskerk of Sint-Audomaruskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Hondegem in het Franse Noorderdepartement.

## Geschiedenis

In de 11e eeuw stond hier al een kerk. Deze werd opgevolgd door een 13e eeuwse driebeukige kruiskerk met een romaanse vieringtoren welke aan de noordzijde in kalksteen en aan de zuidzijde in ruwe breuksteen uit Kassel werd gebouwd.
In 1910 werd de kerk door brand getroffen. In 1912 kwam een nieuwe kerk, in neogotische stijl, gereed. Het is een driebeukige kerk met voorgebouwde toren.
# Simon Rouse

Simon Rouse (Heaton, Bradford, 24 juni 1951) is een Engelse acteur. Hij is vooral bekend voor zijn rol als DCI Jack Meadows in de politieserie The Bill.
In 1982 speelde Rouse de rol van Colin Bayliss in de serie Play for Tomorrow, de spin-off van Play for Today. In hetzelfde jaar was Rouse gastacteur in Doctor Who, waar hij in het verhaal Kinda de rol van Hindle speelde.
Later speelde hij Detective Sergeant Vernon Cooper in Operation Julie, een drie uur durende verfilming van een drugsbrigade. Daarnaast verscheen Rouse in verschillende populaire Engelse soaps en dramaseries als gastacteur, waaronder Casualty, Coronation Street, Boon.
Rouse verscheen voor het eerst in The Bill in 1990, als Detective Superintendent Jack Meadows, maar wegens corruptie van een van zijn onderofficieren werd zijn personage Meadows gedegradeerd tot Detective Chief Inspector. Vanaf 1992 is Meadows een vast personage in de serie.
# Sint-Martinuskerk (Sint-Martens-Bodegem)

De Sint-Martinuskerk is een kerk die zich bevindt in de Kerkstraat te Sint-Martens-Bodegem, een deelgemeente van Dilbeek in Vlaams-Brabant. Het exacte bouwjaar is onbekend, maar kunsthistorici situeren de bouw aan het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw. Eind 17e eeuw werd er een uitspringend portaal en een kapel aangebouwd. De kerk staat sinds 1938 op de lijst van beschermde monumenten en de kerkhofmuur staat er sinds 1981 op.

## Geschiedenis

De Sint-Martinuskerk is gebouwd op een kerkheuvel en is opgetrokken in laatgotische stijl. Voorheen stond op deze plek een Romaans bedehuis. De oorspronkelijke westergevel is de huidige voorgevel geworden. Bij de restauratie tussen 1966 en 1975 werden al de Romaanse sporen verdwenen en werd gans het westerportaal vernieuwd en in 1992 werden de kerkhofmuren gerestaureerd. Tot voor de restauratiewerken in 1966 verraadden immers de dichtgemetselde rondvensters langs wederzijds kanten van de toegangspoort deze Romeinse onderbouw.

## Brand

Op zondag 3 september 1876 brak tijdens de hoogmis door een bliksemschicht een brand uit in de kerktoren. De brand bleef toen beperkt tot de toren en sindsdien hebben ze een bliksemafleider geplaatst op de kerktoren.

## Indeling

In vergelijking met de monumentale bouw is de inrichting van de kerk sober. Het schip van de kerk is driebeukig. Tegen de noordelijke zijbeuk is de doodkapel aangebouwd, daartegenover is er de Sint-Niklaaskapel. In de linkervleugel van de dwarsbeuk bevindt zich het altaar van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans. Het altaar in de rechtervleugel is toegewijd aan Sint-Elooi, de tweede patroonheilige van de parochie. Beide zijaltaren evenals het hoofdaltaar en de barokke lambriseringen dateren van midden 18e eeuw. Boven het altaar staat er een beeld van de patroonheilige van de parochie Sint-Martinus. Ook bevindt zich er een 6 meter hoge preekstoel, een werk van Livinus Maes uit 1788. Merkwaardig is dat de kruisweg in plaats van de gebruikelijke 14 staties één meer telt. De 15e statie beschrijft de verrijzenis van Christus.

## Paardenommegang

Aan de buitenkant van de kerk bevinden zich ijzeren ringen ingemetseld in de wand van de kerk evenals in de kerkhofmuur. Deze ringen werden vroeger gebruikt tijdens de paardenommegang ter ere van Sint-Elooi.
# Sint-Lambertuskerk (Wilwerdange)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Wilwerdange in de gemeente Troisvierges in Luxemburg. De kerk staat in het midden van het dorp aan de doorgaande weg de Hauptstrooss waar de Géidgerwee en Wämperweeg hierop uitkomen.
De kerk is gewijd aan Sint-Lambertus.

## Opbouw

Het kerkgebouw bestaat van zuidwest naar noordoost uit een ingangsportaal met dubbeltorenfront, een schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met een travee. In de zuidoostelijke kooroksel staat een achtzijdige kerktoren met ingesnoerde torenspits.
Kenmerkend aan het gebouw is dat ze in de onderste meters opgetrokken is in ruw steen, terwijl de bovenste meters lichtroze van kleur is.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Kierch Wilwerdang op de Luxemburgstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sint-Lambertuskerk (Wilsum)

De hervormde Sint-Lambertuskerk in Wilsum is een van de oudste kerken van Overijssel.

## Geschiedenis

De kerk werd omstreeks het jaar 1050 gebouwd, maar over de oorspronkelijke opbouw is niets bekend. De kerk heeft door de eeuwen heen verschillende wijzigingen ondergaan. Met de reformatie werd de kerk van haar roomse kenmerken ontdaan. De toren met het schip vormen het oudste gedeelte: zij zijn romaans van opzet en dateren vermoedelijk uit de 11e eeuw. Aan de noord- en zuidzijde van het schip bevonden zich toen vijf romaanse vensters, terwijl de oostzijde en het koor gesloten waren. Het huidige gotische koor werd in de 14e eeuw gebouwd, tegen het toen lagere schip van de kerk.
In de 15e eeuw bracht men grote wijzigingen in het schip aan: de zijmuren werden verhoogd en er werden gewelven aangebracht, terwijl de romaanse vensters werden vervangen door spitsboogvensters. Bij een restauratie in 1902 hebben neogotische invloeden de kerk zijn huidige karakter gegeven. De bestaande houten en gietijzeren ramen werden toen vervangen door de huidige zandstenen. De dichtgemetselde ramen in de koorsluiting werden geopend, evenals de scheidingsmuur tussen de koorafsluiting en het overige deel van het koor. Tevens werd toen de consistorie aangebouwd.
Bij de restauratie in 1981/82 werd de ruimte onder de toren, die dichtgemetseld was, weer opengemaakt en deze doet thans dienst als garderobe. Sinds 2009 wordt de kerk verlicht door schijnwerpers.

## Interieur

In de kerk zijn een aantal muurschilderingen te bezichtigen die bij de laatste restauratie (1982) onder het kalk vandaan zijn gehaald. Deze schilderingen, in het koor van de kerk, stammen uit de 15e eeuw en stellen de vier evangelisten voor, resp. als mens, leeuw, rund en adelaar, geschaard rond de Heilige Veronica die haar attribuut, de zweetdoek met het gelaat van Christus draagt. Deze schilderingen werden rond 1580 (bij de reformatie) met kalk afgedekt. In een gebrandschilderd ruitje van de consistorie is het wapen van Wilsum te zien: een pelikaan, die met gespreide vleugels haar jongen voedt, zittend op een burcht.
Op de muren van het koor bevonden zich negen wijdingskruisen; hiervan konden er bij de laatste restauratie twee behouden blijven. De andere zeven kruisen werden ingekrast in het stucwerk, evenals het sacramentshuisje. Op de gewelven in het schip is bij de restauratie het 16e-eeuws sjabloonwerk weer aangebracht. Het bestaat uit okerkleurige Franse lelies en bruine eikenblaadjes, omgeven door krulletjes. Tevens werd er op de ribben een rood-witte keperband aangetroffen, deze is ook weer hersteld. Een klein gedeelte van het sjabloonwerk kon behouden worden

## Orgel

Het oude orgel werd in 1970 vervangen door het huidige. Dit orgel is voorzien van twee klavieren verdeeld over één hoofdwerk en één nevenwerk en het heeft een vrij pedaal. Het bezit 13 stemmen. Het orgel werd gebouwd door Hendriksen en Reitsma uit Nunspeet.
* ↑ Fijnenberg, H.J. (1983). De Hervormde Kerk te Wilsum. De Walburg Pers, Zutphen. ISBN 9060112199.
* Rijksmonument: 39908
# Sint-Lambertuskerk (Villers-Saint-Siméon)

De Sint-Lambertuskerk (Frans: Église Saint-Lambert) is de parochiekerk van Villers-Saint-Siméon in de Belgische provincie Luik.

## Geschiedenis

In 1374 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk in Villers-Saint-Siméon. Pas vanaf 1664 zijn de priesters opgetekend die deze parochie bedienden. In 1789 startte men met de bouw van een kerk op de plaats van de in verval verkerende kapel. Tot 1838 lagen vervolgens de werkzaamheden stil, vanwege geldgebrek. In 1838 hervatte men de werkzaamheden naar plannen van 1835. In 1843 werd de kerk door de bliksem getroffen, waarna men de kerk herbouwde, en tot 1885 werd de kerk uitgebouwd en het interieur aangevuld, onder meer met een orgel, vervaardigd door Pereboom & Leijser.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen eenbeukig gebouw met halfronde apsis, in neoclassicistische stijl, met voorgebouwde vlakopgaande toren, bekroond met een achtkante ingesnoerde naaldspits.
# Sint-Odulphuskerk (Bakhuizen)

De Sint-Odulphuskerk is de parochiekerk gewijd aan Odulphus in Bakhuizen in de provincie Friesland.

## Beschrijving

De neogotische pseudobasiliek uit 1914 werd ontworpen door de architect Wolter te Riele die later ook de neogotische Sint-Fredericuskerk in Steggerda ontwierp. Het orgel uit 1923 is gebouwd door de gebroeders Adema uit Leeuwarden. De gebrandschilderde ramen zijn gemaakt in het atelier F. Nicolas en Zonen en de schilderingen door Jacob Ydema.
De schilderingen zijn gefaseerd aangebracht. In 1935 zijn de gewelven van de kerk beschilderd met voorstellingen die verwijzen naar de erfzonde en de verzoeningsleer, met de kruisiging van Jesus rechtstreeks boven het hoogaltaar. In 1939 volgden de muren links en rechts van het altaar, met afbeeldingen van musicerende engelen. De schilderingen in de zijkapellen dateren van 1941, en tonen onder andere Friese heiligen waaronder de patroonheilige van de kerk, Odulphus. In datzelfde jaar schilderde Ydema de panelen aan de achterzijde van de vleugels van het hoogaltaar: Jesus in Getsemane en de verrijzenis van Jesus.
* Gewelfschildering, 1935
* Musicerende engelen (detail), 1939
* Gewelfschildering zijkapel, 1941
* Muurschilderingen en panelen op altaarluiken, 1939-1941
De kerk behoort sinds 2015 tot de Heilige Christoffel Parochie.
* ↑ Zie ook O. Ydema, "De schilderingen van Jacob Ydema in de koepel van de Paskerk, Doetinchem", in: Een letterkundige op reis, vriendenbundel voor Reinier Speelman, A. Ammerlaan e.a. (eds), Rotterdam 2023, ISBN 9789464835458, p. 509-510.
* ↑ (en) Ydema, Onno (2023). Jacob Ydema, Life and work. Leiden Art Publishers, p. 54-65. ISBN 978-90-9037674-5.
* ↑ Heilige Christoffel Parochie
Sint-Bonifatiuskerk (Dokkum) · Sint-Bonifatiuskerk (Leeuwarden) · Sint-Clemenskerk · Sint-Franciscuskerk (1865) · Sint-Fredericuskerk · Sint-Jozefkerk · Sint-Ludgeruskerk · Sint-Martinuskerk (Roodhuis) · Sint-Martinuskerk (Sneek) · Sint-Michaëlskerk · Sint-Nicolaaskerk · Sint-Odulphuskerk · Sint-Vituskerk · Sint-Werenfriduskerk · Sint-Willibrorduskerk · Sint-Wirokerk · Ten Hemelopnemingkerk
Kerken in Friesland
# Sinularia pedunculata

Sinularia pedunculata is een zachte koraalsoort uit de familie Alcyoniidae. De koraalsoort komt uit het geslacht Sinularia. Sinularia pedunculata werd in 1945 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Tixier-Durivault.
# Sinularia platysma

Sinularia platysma is een zachte koraalsoort uit de familie Alcyoniidae. De koraalsoort komt uit het geslacht Sinularia. Sinularia platysma werd in 1987 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Alderslade & Baxter.
# Sinularia platylobata

Sinularia platylobata is een zachte koraalsoort uit de familie Alcyoniidae. De koraalsoort komt uit het geslacht Sinularia. Sinularia platylobata werd in 1992 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door van Ofwegen & Benayahu.
# Simone Hand

Simone Hand is een Nederlands voetbalspeelster.
Zij speelde voor S.V. de Valken, VV Zouaven en Telstar, tot zij bij vv Alkmaar in de Nederlandse Eredivisie ging spelen.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wedstrijden | Doelpunten |
| 2017/18 | vv Alkmaar | Nederland | Eredivisie | 1 | 0 |
| 2018/19 | vv Alkmaar | Nederland | Eredivisie | 1 | 0 |
| 2019/20 | vv Alkmaar | Nederland | Eredivisie | 7 | 0 |
| 2020/21 | vv Alkmaar | Nederland | Eredivisie | -- | -- |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 9 | 0 |
Laatste update: augustus 2020
* ↑ Vrouwenvoetbal Nederland--profiel
* ↑ vv Alkmaar--profiel
* ↑ SoccerDonna--profiel
* ↑ SoccerWay
# Simone Gablan

Simone Gablan (Amsterdam, 23 december 1972) is een Nederlandse actrice.
Ze studeerde af aan de acteursopleiding Toneelschool Arnhem in 2000. Na haar opleiding heeft ze een halfjarige opleiding aan The Lee Strasberg Institute te Los Angeles gevolgd. Daarna heeft ze een tijdje op toneel gestaan en verschillende gastrollen voor tv vertolkt. Gablan heeft als scenarioschrijfster een korte kinderfilm op haar naam staan genaamd "Het Boze Oog" (2007), geregisseerd door Diederik van Rooijen.

## Externe link

* (en) Simone Gablan in de Internet Movie Database
# Siphamia cyanophthalma

Siphamia cyanophthalma is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de kardinaalbaarzen (Apogonidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2012 door Gon & Allen.
* ↑ (en) Siphamia cyanophthalma op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Siphamia cyanophthalma. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.