# Slavenreglement

Een slavenreglement was een wet of regeling over het slavernijsysteem en de behandeling van slaven met name in relatie tot de trans-Atlantische slavenhandel.
De koloniale machten hadden allemaal iets andere slavenreglementen. De Franse koloniën hadden na 1685 speciaal hiervoor de Code Noir. De Spanjaarden hadden enkele wetten met betrekking tot slavernij in Las Siete Partidas, een veel oudere wet die niet was ontworpen voor de slavengemeenschappen van Amerika. Engelse koloniën hadden grotendeels hun eigen lokale slavenreglementen, meestal gebaseerd op de reglementen van de koloniën van Barbados of Virginia.
Naast deze slavenreglementen op nationaal en staats- of kolonieniveau, waren er stadsverordeningen en andere lokale regelingen met betrekking tot slaven.

## Kenmerken van slavenreglementen

Er zijn veel overeenkomsten tussen de verschillende slavenreglementen. De meest voorkomende elementen zijn:

### Bewegingsbeperkingen

    In de meeste gebieden moesten alle slaven buiten hun plantages of buiten de steden waar ze woonden een pas dragen die ondertekend was door hun meester. Veel steden in de slavenstaten geboden slavenlabels, kleine koperen insignes die slaven droegen om te laten zien dat ze zich mochten verplaatsen.

### Huwelijksbeperkingen

    De meeste plaatsen beperkten de huwelijksrechten van slaven om te voorkomen dat ze van slavenhouder zouden veranderen door te trouwen in een gezin op een andere plantage. Het huwelijk tussen mensen van verschillende rassen was meestal ook beperkt.

### Verbod op samenscholing

    Slavenreglementen verhinderden over het algemeen grote groepen slaven om zich te verzamelen buiten hun plantages.

### Slavenpatrouilles

    In de van slaven afhankelijke delen van Noord-Amerika ondersteunden verschillende niveaus van wettelijk gezag de slavenpatrouilles van plantage-eigenaren en andere vrije blanken.

### Handel en commercie door slaven

    Aanvankelijk gaven de meeste gebieden slaven wat grond voor persoonlijk gebruik dat hen in staat stelde goederen te verkopen op de markt. Naarmate slavernij winstgevender werd, werden slavenreglementen ingevoerd die de rechten van slaven om goederen te kopen, verkopen en te produceren beperkten. Op sommige plaatsen moesten slaven slavenlabels dragen om te bewijzen dat ze aan bepaalde soorten werk mochten deelnemen. Latere wetten begonnen hierop beperkingen op te leggen, maar slaveneigenaren werden nog steeds zelden gestraft voor het doden van hun slaven.

### Onderwijsbeperkingen

    Sommige slavenreglementen maakten het illegaal om slaven te leren lezen.

## De Amerikaanse koloniën van Engeland en de Verenigde Staten

Er was geen centraal Engels slavenreglement; elke kolonie ontwikkelde zijn eigen reglement, vaak met verwijzing naar het Romeinse recht en de behandeling van de status van slaven. Nadat de Verenigde Staten onafhankelijk waren geworden in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog van 1775-1783, ratificeerden de afzonderlijke staten nieuwe grondwetten. Over het algemeen waren deze wetten een voortzetting van de wetten die in deze gebieden al vóór dat moment geldig waren en bleven hun slavenreglementen ongewijzigd.
Het eerste uitgebreide slavenreglement in een Engelse kolonie werd ingevoerd in Barbados, in 1661. Veel andere slavenreglementen uit die tijd zijn rechtstreeks op dit model gebaseerd. Wijzigingen van de Barbadiaanse slavenreglementen werden in 1664 ingevoerd in de kolonie Jamaica en werden vervolgens ingrijpend gewijzigd in 1684. De Jamaicaanse reglementen van 1684 werden in 1691 overgenomen door de kolonie South Carolina en vandaar diende het slavenreglement als model voor vele andere koloniën in Noord-Amerika.
Door de scheepvaart en handel tussen West-Indië en de Chesapeake (de "laatste passage" van de driehoekshandel) werden plantage-eigenaren zich snel bewust van juridische en culturele veranderingen.
De noordelijke koloniën in de Verenigde Staten ontwikkelden op latere tijdstippen hun eigen slavenreglementen, met de strengste reglementen in de kolonie New York, die in 1702 een uitgebreid slavenreglement goedkeurde dat in 1712 en 1730 werd uitgebreid.

## Franse slavenreglementen

De Franse koloniën in Noord-Amerika waren het enige deel van Amerika waar een werkend slavenreglement werd toegepast vanuit het moederland Frankrijk. Koning Lodewijk XIV paste de Code Noir toe in 1685 en deze werd aangenomen door Saint-Domingue in 1687 en Frans West-Indië in 1687, Frans Guyana in 1704, Réunion in 1723 en Louisiana in 1724. Het werd nooit toegepast in Canada, dat zeer weinig slaven had. De Code Noir is mede ontwikkeld om de verspreiding van het protestantisme tegen te gaan en richt zich dus meer op religieuze beperkingen dan andere slavenreglementen. De Code Noir werd in 1724 aanzienlijk aangepast.
De stad New Orleans in Louisiana ontwikkelde slavenreglementen onder Spanje, Frankrijk en de Verenigde Staten, omdat Louisiana verschillende keren van eigenaar wisselde. Dit resulteerde in een zeer complexe reeks slavenreglementen.

## Spaanse slavenreglementen

In de praktijk waren de slavenreglementen van de Spaanse koloniën lokale wetten, vergelijkbaar met die in andere gebieden. Er was een overkoepelend wetboek, Las Siete Partidas, dat veel specifieke rechten verleende aan de slaven in deze gebieden, maar er zijn weinig vermeldingen dat het daadwerkelijk werd gebruikt om de slaven in Amerika ten goede te komen. Las Siete Partidas werd opgesteld in de dertiende eeuw, lang voor de kolonisatie van de nieuwe wereld. Het omgaan met slavernij was gebaseerd op de Romeinse traditie.

## Nederlandse slavenreglementen

Voor 1730 was er in de Nederlandse kolonie Suriname geen sprake van slavenreglementen. Gouverneur Van Sommelsdijck voerde in Suriname het zogenaamde Plantaadjereglement in dat het beheer van de plantages regelde en voorschriften bevatte voor de behandeling van de slaven. Het Plantaadjereglement is met verscheidene wijzigingen en aanvullingen tot de Emancipatiewet in 1863 van kracht gebleven.
Op Curaçao werd na de opstand in 1795 onder leiding van Tula het slavenreglement door kapitein Van Westerholt aangepast. Enerzijds wilde hij een voorbeeld stellen en werden slaven, vrije zwarten en mulatten onder verscherpt toezicht gesteld, maar hij nam ook maatregelen om nieuwe opstanden te voorkomen en tegemoet te komen aan de eisen van de opstandelingen. Voor het eerst werden beschermende maatregelen voor slaven ingevoerd die verder gingen dan het verbod op het doodslaan van een slaaf.
De volgende negen maatregelen werden door de gouverneur en de Raad van Curaçao doorgevoerd:
* Plantage-­eigenaren, christen of Jood, mochten hun slaven dwingen te werken op zondagen en op feestdagen.
* De werkuren werden voor slaven vastgelegd: van vijf tot elf uur in de ochtend en van één tot zonsondergang. Dit was rond zes uur.
* Het rantsoen van de slaven werd vastgesteld op wekelijks vijf kannen mais voor mannen en vier voor vrouwen.
* Slaveneigenaren waren verplicht hun slaven van kleding te voorzien.
* Slaven mochten niet langer verplicht worden kleren of andere goederen van hun eigenaar te kopen.
* Plantagehouders mochten hun slaven niet langer buitensporige of onredelijke lijfstraffen opleggen. Tevens mochten zij niet langer meerdere slaven straffen voor overtredingen van een enkeling.
* Slaveneigenaren moesten binnen acht dagen na de verdwijning van een slaaf dit schriftelijk bekendmaken bij de openbaar aanklager.
* Plantage-­eigenaren moesten de openbare wegen die aan hun plantages gelegen zijn onderhouden.
* Planters mochten twee geweren voor persoonlijk gebruik op hun plantage hebben, op voorwaarde dat deze onder streng toezicht stonden van de blanken. Slaven mochten geen wapens vasthebben.
Naast deze maatregelen werd de avondklok opnieuw ingevoerd. Na 21.00 uur mochten slaven niet meer op straat zijn, tenzij met toestemming van hun eigenaar.
Het nieuwe slavenreglement zorgde niet voor veel verbetering in de levensomstandigheden van de slaven en de onrust op Curaçao bleef nog lang voortduren.
* ↑ Ingersoll, Thomas N. (1995). Slave Codes and Judicial Practice in New Orleans, 1718-1807. Law and History Review 13 (1): 26–27. DOI: 10.2307/743955.
* ↑ Igersoll 1995, pp. 24-25
* ↑ Rugemer, Edward B. (2013). The Development of Mastery and Race in the Comprehensive Slave Codes of the Greater Caribbean during the Seventeenth Century. The William and Mary Quarterly 70 (3): 429–458. DOI: 10.5309/willmaryquar.70.3.0429.
* ↑ (en) Greene, Harlan (2004). Slave badges and the slave hire system in Charleston, South Carolina, 1783-1865. ISBN 978-0786417292.
* ↑ Ingersoll 1995, pp. 29-30
* ↑ (en) Hadden, Sally E. (2001). Slave Patrols: Law and Violence in Virginia and the Carolinas. Harvard University Press, Cambridge, MA, p. 340. ISBN 9780674012349.
* ↑ (en) Hadden, Sally E. (2001). Slave Patrols: Law and Violence in Virginia and the Carolinas (Full text digital library access with registration). ISBN 9780674004702.
* ↑ (en) Berlin, Ira (1991). The slaves' economy: independent production by slaves in the Americas. Cass, London, p. 7. ISBN 978-0714634364.
* ↑ Straffen en doden van slaven: Slavenreglementen regelden hoe slaven konden worden gestraft en gingen meestal zo ver dat geen straf werd opgelegd voor het per ongeluk doden van een slaaf terwijl ze werden gestraft.
* ↑ (en) Morris, Thomas D. (1999). Southern Slavery and the Law, 1619-1860. University of North Carolina Press, 161–171. ISBN 978-0807864302.
* ↑ Morris 1999, pp 171-172
* ↑ (en) Lawrence M. Friedman (2005). A History of American Law: Third Edition. Simon and Schuster. p.163 ISBN 0743282582
* ↑ (en) A History to Remember by Rose Sanders - Education Rights / In Motion Magazine. www.inmotionmagazine.com. Geraadpleegd op 17 december 2018.
* ↑ (en) Sessarego, Sandro (12 september 2019). Language Contact and the Making of an Afro-Hispanic Vernacular: Variation and Change in the Colombian Chocó. Cambridge University Press, p. 156. ISBN 9781108485814 "English slave law [...] was not imposed by the motherland; rather, it was the result of local processes, involving colonial judges and local authorities. Colonial judges had to create a law on slavery in a context in which they could not rely on any established slave code. For this reason, it was common practice to refer to Roman law, and thus to a system that was comparatively harsher on slaves than the one Spanish society was able to elaborate during the course of its medieval history."
* ↑ (en) Rugemer, Edward B. (2013). The Development of Mastery and Race in the Comprehensive Slave Codes of the Greater Caribbean during the Seventeenth Century. The William and Mary Quarterly 70 (3): 429–458. DOI: 10.5309/willmaryquar.70.3.0429.
* ↑ (en) Browne-Marshall, Gloria J. (1 september 2020). The Africans of 1619: Making Black Lives Matter in the Virginia Colony. The Journal of African American History 105 (4): 655–662. ISSN: 1548-1867. DOI: 10.1086/711023.
* ↑ (en) Hatfield, April Lee, Atlantic Virginia: Intercolonial Relations in the Seventeenth Century (September 2004).
* ↑ (en) Sweet Negotiations: Sugar, Slavery, and Plantation Agriculture in Early Barbados, Chapter 6 The Expansion of Barbados, p. 112 - "So influential was the Barbadian slave code that Barry David Gaspar refers to the island as a 'legal cultural hearth [...]' [...]. [...] in the early 1660s, when the Maryland legislature, with the Barbadians Thomas Notley sitting in the speaker's chair and Jesse Wharton in the governor's seat, decided that it was time to address the colony's growing slave population, the laws it passed clearly reflected the influence of Barbados, even if Barbadian laws were revised slightly to address the Maryland legislature's perceptions of how the problem should be handled."
* ↑ (en) Olson, Edwin (1944). The Slave Code in Colonial New York. The Journal of Negro History 29 (2): 147–149. DOI: 10.2307/2715308.
* ↑ (en) Henry, Natasha, Slavery Abolition Act, 1833. The Canadian Encyclopedia. The Canadian Encyclopedia.
* ↑ (en) Ingersoll, Thomas N. (1995). Slave Codes and Judicial Practice in New Orleans, 1718-1807. Law and History Review 13 (1): 26–27. DOI: 10.2307/743955.
* ↑ Ingersoll 1995, pp. 23-24
* ↑ (en) Díaz, María Elena (2004). Beyond Tannenbaum. Law and History Review 22 (2): 371–376. DOI: 10.2307/4141650.
* ↑ (en) Berlin, Ira (1998). Many thousands gone : the first two centuries of slavery in North America, Cambridge, Massachusetts, 221. ISBN 978-0674810921.
* ↑ Ingersoll 1995, pp. 53-54
* ↑ Goor, J. van. (1996). R.O. Beeldsnijder, ’Om werk van jullie te hebben’. Plantageslaven in Suriname, 1730-1750. BMGN - Low Countries Historical Review, 111(3), 399–401. https://doi.org/10.18352/bmgn-lchr.4306
* ↑ De Ontwikkeling van de Rechtspositie van de vroegere Plantageslaven in Suriname door Dr. A.J.A. Quintus Bosz. - In: Emancipatie 1863 - 1963. Biografieën. Surinaamse Historische Kring, Paramaribo 1964. Geraadpleegd via DBNL KB, nationale bibliotheek.
* ↑ Hofland, Tessa (2015/2016). De lange weg naar vrijheid. Veranderende leefomstandigheden van Curaçaose slaafgemaakten in de periode 1795 – 1863. - Master Geschiedenis van Nederland in een Mondiale Context, Erasmus Universiteit
* ↑ Paula, A.F. (1976). Comparative Perspectives on Slavery in New World Plantation Societies: From Slave Revolution to Slave Laws. Curaçao: Centraal Historisch Archief, pp.20–21
* ↑ Oostindie, G. (2011). Slave resistance, colour lines, and the impact of the French and Haitian revolutions in Curaçao. In G. Oostindie & W. Klooster (Eds.), Curaçao in the Age of Revolutions, 1795-1800 (pp. 1–22). Brill. http://www.jstor.org/stable/10.1163/j.ctt1w76v9f.4