OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Abdij van Terbeek

De Abdij van Terbeek was een cisterciënzinnenklooster nabij Metsteren. De overblijfselen, in de vorm van de Sint-Niklaashoeve, vindt men aan Terbeek 76-78 aldaar.

## Geschiedenis

Aanvankelijk waren de zusters gevestigd in het klooster Sint-Trudodal, in de buurtschap Straten ten westen van Sint-Truiden. De stichtingsdatum is niet bekend, maar het zou om een voornamelijk houten complex zijn gegaan, dat in 1145 afbrandde, waarop de zusters verspreid werden.
Het is niet duidelijk wanneer het klooster van Terbeek gesticht werd, wellicht in 1193, mogelijk ook in 1221. Het was gelegen aan de Melsterbeek, vandaar de naam Terbeek. Het klooster was onderhorig aan de Abdij van Cîteaux. Later werd het verheven tot abdij.
In 1707 was er nog een brand, maar met de komst van de Fransen werd de Abdij opgeheven (1796). In 1798 vond een openbare verkoop van de bezittingen plaats en het was ene Gilles Guillaume Siaens (27.9.1751-14.07.1809) die het kocht.
Wat overbleef was een klein deel van de abdijgebouwen, en een hoeve, die bekendstaat als de Sint-Niklaashoeve. De kapel werd in 1959 overgebracht naar het Openluchtmuseum Bokrijk.

## Kloostervleugel

De L-vormige kloostervleugel is het restant van een oorspronkelijk vierzijdig gebouw om een binnenplaats. Deze omvat het voormalige abdissenverblijf en het gastenverblijf. Er zijn de jaartallen 1627 (windvaan) en 1684 (muurankers) te vinden, alsmede 1707, getuige van de wederopbouw na de brand.

## Sint-Niklaashoeve

De Sint-Niklaashoeve bestaat uit een U-vormig geheel van diverse gebouwen, waarvan het poortgebouw het oudste is, met een 17e-eeuwse kern, maar aangepast in de eerste helft van de 18e eeuw. De poort is fraai versierd en toont in een nis een Sint-Nicolaasbeeld. Ook is daar het wapenschild van Jeanne Dawans, die van 1679-1717 abdis was.
De zuidwestgevel van het hoevecomplex heeft eveneens een poort, met op de sluitsteen daarvan het jaartal 1738. De stallen zijn uit 1792 en de langsschuur toont het jaartal 1727 en het devies: Deo fortituda mea.
* Onroerend erfgoed
* Abdij van Terbeek
# Abstederdijk

De Abstederdijk is een lange straat in de Nederlandse stad Utrecht. Hij loopt van de Adriaen van Ostadelaan tot aan de Venuslaan; en passeert daarbij de opgebroken Oosterspoorweg nabij Station Maliebaan.

## Buurt

De Abstederdijk is een langere straat, lopend van de Adriaen van Ostadelaan in het oosten naar de Venuslaan en het Ledig Erf in het zuidwesten. De Abstederdijk is de officieuze hoofdstraat van de wijken Abstede en Sterrenwijk. Het deel wat in de belevingswereld van buurtbewoners de noordzijde van de Sterrenwijk passeert, valt volgens de gemeentelijke buurtindeling onder de buurt 'Tolsteegsingel en omgeving'.
In architectonisch opzicht is de straat vrij divers: negentiende-eeuwse arbeiderswoningen, enkele statige herenhuizen, sociale woningbouw (Abstederdijk-Oost en de kruising met de Minstraat), en hier en daar nog een authentieke boerderij of hovenierswoning. Het merendeel van de woningvoorraad bestaat uit huurwoningen en sociale huurwoningen, ongeveer zestig procent van de hele buurt Abstede. In tegenstelling tot het meer noordelijk gelegen buurtje rond de Oudwijkerdwarsstraat, en andere arbeiderswijken als Lombok en Zuilen, heeft de opzet van straten en hoven een minder fijnmazig karakter. De krommende straat varieert per deel, loopt niet kaarsrecht en heeft qua indeling een wat rommelig karakter; dit hangt nauw samen met zijn geschiedenis. Van oudsher was de Abstederdijk al een belangrijke handelsweg genaamd het Absteder Zandpad. Deze liep naar de Binnenstad vanuit het middeleeuwse Abstede en Oudwijk, belangrijke hoveniersgronden die zorgden voor een belangrijk deel van de voedselproductie van de stad.

## Reputatie en verandering

Sinds eind negentiende eeuw veranderde de middeleeuwse voorstadjes rond Abstede en Oudwijk in een dichtbebouwd stratenpatroon aan goedkope arbeiderswoningen, gerealiseerd door particulieren. Fabrieksarbeiders en hun gezinnen woonden hier, in kleine woningen met soms meer dan tien man. De armoede was destijds schrijnend, maar ook vandaag de dag zijn er in niet geringe mate sociale problemen aanwezig. Vele gezinnen in deze omgeving kampen met relatieve armoede, arbeidsongeschiktheid, jongerenoverlast, kleine criminaliteit en inbraken, of zijn afhankelijk van een uitkering als enige inkomen. Dit varieert sterk per straatdeel, en betreft voornamelijk de oudere arbeiderswoningen en sociale woningbouw. Echter nemen de problemen geleidelijk af. Sedert verscheidene sloop- en renovatieacties van de gemeente in de jaren zeventig, tachtig en negentig trekt de buurt steeds meer hogere inkomens aan, en in mindere mate studenten. De criminaliteit blijft echter op peil, en het percentage lage inkomens schommelt nog altijd boven de veertig procent.

## Monumenten

De Abstederdijk is rijk aan (gemeentelijke) monumenten.

## Externe link

* Abstederdijk - Het Utrechts Archief
* ↑ Over de Minstroom. Gearchiveerd op 14 juli 2021. Geraadpleegd op 14 juli 2021.
* ↑ De groentetuin van Utrecht. Gearchiveerd op 14 juli 2021. Geraadpleegd op 14 juli 2021.
# Acacesia

Acacesia is een geslacht van spinnen uit de familie van de wielwebspinnen (Araneidae).

## Soorten

* Acacesia benigna Glueck, 1994
* Acacesia graciosa Lise & Braul, 1996
* Acacesia hamata (Hentz, 1847)
* Acacesia tenella (L. Koch, 1871)
* Acacesia villalobosi Glueck, 1994
* Acacesia yacuiensis Glueck, 1994
# Acacesia villalobosi

Acacesia villalobosi is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de wielwebspinnen (Araneidae).
Het dier behoort tot het geslacht Acacesia. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door Glueck.
# Acantholipes regulatrix

Acantholipes regulatrix is een vlinder van de familie van de spinneruilen (Erebidae), van de onderfamilie van de Erebinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Edward Parr Wiltshire in een publicatie uit 1961.
De soort komt voor in Zuidwest-Iran en West-Afghanistan.
# Acanthaeschna victoria

Acanthaeschna victoria is een libellensoort uit de familie van de glazenmakers (Aeshnidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De libel komt alleen voor in Australië in de staten New South Wales en Queensland.
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Martin.
* 1 2 (en) Acanthaeschna victoria op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011. Gearchiveerd op 28 juli 2013.
# Acanthofrontia frontalis

Acanthofrontia frontalis is een vlinder van de familie van de spinneruilen (Erebidae), van de onderfamilie van de beervlinders (Arctiinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Oedaleosia frontalis door Embrik Strand in een publicatie uit 1909.
De soort komt voor in Tanzania.
# Aagtekerke (schip, 1724)

De Aagtekerke was een 18e-eeuws spiegelretourschip van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC) dat spoorloos verdween in 1726.
De Aagtekerke werd in 1724 in Middelburg voor de Kamer van Zeeland van de VOC gebouwd en had een laadvermogen van 850 ton. Het schip was omstreeks 145 voet lang. Het schip werd gecommandeerd door Jan Witboon en bood plaats aan tweehonderd bemanningsleden.

## Verdwijning

Het schip raakte vermist tussen Kaapstad, waar het vertrok op 3 januari 1726, en Batavia. Het had onder meer edelmetalen aan boord ter waarde van 800.000 gulden. Er zijn aanwijzingen, gegeven door leden van de bemanning van het iets later verongelukte schip Zeewijk, dat de Aagtekerke op de klippen was gelopen bij de Houtman Abrolhos voor de westkust van Australië, omdat zij restanten vonden van een Nederlands schip dat daar niet lang tevoren verongelukt was.
Voetnoten
* ↑ VOC website.. Gearchiveerd op 18 augustus 2021.
* ↑ VOC-schip Aagtekerke mogelijk aangetroffen.
Bronnen
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Aagtekerke op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Charles Bateson (1972). Australian Shipwrecks - vol1 1622-1850. AH and AW Reed, Sydney. ISBN 0-589-07112-2.
Aagtekerke · Akerendam · Amsterdam · Arnhem · Batavia · Bleijenburg · Concordia · De Dry Heuvels · De Dry Papegaijtiens · Dromedaris · Duyfken · Eendracht · Eendraght · Fortuyn · Geldermalsen · Gouden Buys · Goudriaan · 't Gulden Zeepaert · Halve Maen · Hof van Zeelandt · Hollandia · Landskroon · Leeuwin · Magdalena · Mauritius · Meermin · Midloo · Negotie · Nieuw Hoorn · Nieuwvliet · Nijenburg · Oude Zijpe (1711) · Oude Zijpe (1740) · Prins Willem · Rarop · Ravenstein · Ridderschap van Holland · Saerdam · Schiedam · Valkenbos · Vergulde Draeck · 't Vliegend Hert · Voetboog · Wapen van Amsterdam · 't Wapen van Hoorn · Westerbeek · Wimmenum · Zuytdorp · Zeewijk
# Aagt

Aagt kan verwijzen naar:
* Aagt (voornaam), ook wel Aagtje of Aagje, vrouwennaam uit Agatha ontstaan
* Aagtappel, ook wel bekend als een aagt
* 't Aagt, een laag gelegen streekje in de provincie Groningen
* Aagtdorp, een dorp in de gemeente Bergen
# Acmopolynema mirabile

Acmopolynema mirabile is een vliesvleugelig insect uit de familie Mymaridae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Fidalgo.
# Aavere (Anija)

Aavere is een plaats in de Estlandse gemeente Anija, provincie Harjumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla).

## Bevolking

De plaats had 12 inwoners op 31 december 2011 en 13 inwoners op 31 december 2021.
* ↑ (en) Population by Place of Residence (Settlement), Sex and Age, 31 December 2011. Estisch bureau voor de Statistiek (31 december 2011). Geraadpleegd op 30 augustus 2023. Tik boven het middelste vak ‘1046 Aavere village’ in.
* ↑ (en) Population by Place of Residence (Settlement), Sex and Age, 31 December 2021. Estisch bureau voor de Statistiek (31 december 2021). Geraadpleegd op 30 augustus 2023. Tik boven het voorlaatste vak ‘1046 Aavere village’ in.
# Aavere (Tapa)

Aavere (Duits: Eiawerre) is een plaats in de Estlandse provincie Lääne-Virumaa, behorend tot de gemeente Tapa. De plaats heeft 15 inwoners (2021) en heeft de status van dorp (Estisch: küla).
Aavere behoorde tot oktober 2017 tot de gemeente Tamsalu, die in die maand opging in de gemeente Tapa.
Ten zuiden van Aavere ligt een dorp dat ook Aavere heet, maar bij de gemeente Väike-Maarja hoort.

## Geschiedenis

Aavere in de gemeente Väike-Maarja was het centrum van het landgoed Afer, dat in 1765 begon als semi-landgoed en in 1775 een zelfstandig landgoed werd. Aavere in de gemeente Tapa lag in de periferie van en later op het landgoed Afer. Het dorp werd voor het eerst genoemd in 1591 onder de naam Eyefer. Daarna had het verschillende namen: Eygefer, Eiawer, Eiawerre en in 1931 Eijavere. Vanaf 1913 werd het ook wel Äiavere of Aavere genoemd. Na 1931 kreeg die laatste naam de overhand.
Vanaf 1977 hoorden Aavere en het buurdorp Mäetaguse bij Kuie. In 1998 werd Aavere weer zelfstandig en bleef Mäetaguse deel uitmaken van Aavere.
* 1 2 Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen en Gertrud Westermann, Baltisches historisches Ortslexikon. Teil 1. Estland (einschließlich Nordlivland), Böhlau Verlag, Köln/Wien, 1985, blz. 60.
* ↑ (et) ,(en) Estisch bureau voor de statistiek, interactieve kaart.
* ↑ Baltisches historisches Ortslexikon, blz. 4.
* 1 2 (et) Aavere in het Dictionary of Estonian Place names. Gearchiveerd op 14 november 2021.
# Achiltibuie

Achilitbuie (Schots-Gaelisch: Aichillidh Bhuidhe) is een dorp op het schiereiland Coigach in Ross and Cromarty in de Schotse Hooglanden. Vanuit het dorp heeft men uitzicht op Loch Broom en de Summer Isles. Het dorp bevindt zich 16 kilometer ten noordwesten van Ullapool.
In Achiltibuie bevindt zich het Hydroponicum waar men gebruikmaakt van hydrocultuur om gewassen te kweken.
Het postkantoor is in 1884 geopend in dit dorp.
# Acrida kozlovi

Acrida kozlovi is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Mishchenko.
# Jan Pieter Adolf van Limburg Stirum

Jan Pieter Adolf graaf van Limburg Stirum (Arnhem, 3 februari 1866 - Oosterbeek, 7 januari 1902) was een Nederlands filantroop.

## Biografie

Jan Pieter Adolf van Limburg Stirum bezocht het gymnasium in Arnhem en studeerde vervolgens rechten aan de Gemeentelijke Universiteit Amsterdam. In 1880 promoveerde hij op een proefschrift over de bescherming van onderzeese telegraafkabels. Na zijn promotie vestigde hij zich in Oosterbeek, waar hij zich toelegde op liefdadigheid.
Een belangrijke verdienste was de oprichting van de Vereeniging tot Christelijke Verpleging van Bedelaars en Landlopers, waardoor een toevluchtsoord werd opgericht in Beekbergen (Het Hoogeland). Hij volgde ook zijn vader op als bestuurslid van de weesinrichting Neerbosch te Beuningen In Arnhem stichtte hij de Vereeniging Welkom, bedoeld als christelijk logement voor armlastige reizigers. Daarnaast was hij lid van de Vereeniging tot Zedelijke Verbetering van gevangenen in Arnhem. Ook in dit opzicht volgde hij zijn vader na, die zich ook altijd het lot van gevangenen had aangetrokken. Hij was ook curator van het gereformeerd gymnasium van Zetten.
In november 1900 werd hij namens het district Putten voor de Anti Revolutionaire Partij gekozen in de Provinciale Staten van Gelderland.

## Familie

Van Limburg Stirum was de zoon van burgemeester Constantijn Willem graaf van Limburg Stirum en Maria Catharina van Wickevoort Crommelin. In 1892 trouwde hij met zijn volle nicht Cecilia Johanna gravin van Limburg Stirum, met wie hij vijf kinderen kreeg. Hun jongste twee kinderen, een meisjestweeling, werden pas na zijn dood geboren. Hun oudste zoon, Otto Ernst Gelder graaf van Limburg Stirum, werd in 1942 gefusilleerd door de bezettende macht.

## Eerbetoon

In 1911 richtte gereformeerd predikant Roelof Jan Willem Rudolph in Barneveld de Jan Pieter Adolfstichting op ter nagedachtenis aan Van Limburg Stirum. Bij de hoofdingang van dit paviljoen, waar verslaafden werden opgevangen, onthulde de naar hem genoemde dochter Van Limburg Stirum in 1915 een gedenksteen.
* Biografische aantekening Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek
Noten
* ↑ Tegenwoordig bestaat Hoogeland Beekbergen nog als een opvang voor daklozen, als onderdeel van de IrisZorg Groep. Zie Meerzorg het Hoogeland
* ↑ Over deze weesinrichting, zie hier. Gearchiveerd op 5 december 2022.
* ↑ Constantijn Willem van Limburg Stirum
# Foresight Institute

Het Foresight Institute is een niet-commerciële organisatie die zich ten doel stelt de samenleving voor te bereiden op de komst van nieuwe technologieën, met name de manipulatie van moleculen op nanoniveau. Het instituut werd opgericht door Eric Drexler, samen met Christine Peterson, de huidige voorzitter. Het is in Palo Alto (Californië) gevestigd. Het Foresight Institute heeft twee zusterorganisaties: het Institute for Molecular Manufacturing en het Center for Constitutional Issues in Technology.

## Externe link

* Website van het Foresight Institute
# Foresight Linux

Foresight Linux was een Linuxdistributie met het doel de laatste GNOME-versie aan te bieden. Foresight was tevens de ontwikkelaar van de GNOME Live Media cd, een live-cd die de laatste GNOME-versie bevatte. Er waren ook versies met de grafische gebruikersomgevingen Xfce en KDE.
Foresight Linux gebruikte conary als pakketbeheerder, deze zorgde ervoor dat bij het updaten naar een nieuwe versie van een bepaald softwarepakket alleen de vernieuwde delen werden binnengehaald.
Foresight versie 1.4.2 bevatte onder andere de desktopomgeving GNOME 2.20.1, Banshee muziekspeler, OpenOffice.org, Epiphany en Mozilla Firefox. Foresight Linux was vrij verkrijgbaar als één dvd of twee cd's. De GNOME Live Media nam 1 cd in beslag, maar was niet installeerbaar.
# Forest-Saint-Julien

Forest-Saint-Julien is een gemeente in het Franse departement Hautes-Alpes (regio Provence-Alpes-Côte d'Azur) en telt 218 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Gap.

## Geografie

De oppervlakte van Forest-Saint-Julien bedraagt 6,8 km², de bevolkingsdichtheid is 32,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Forest-Saint-Julien met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Franse veldbies

De Franse veldbies (Luzula forsteri) is een overblijvende, groen overwinterende plant, die behoort tot de russenfamilie (Juncaceae). De soortaanduiding forsteri is een eerbetoon aan botanicus Georg Forster. De soort komt van nature voor in Zuid- en Zuidwest-Europa, Zuidwest-Azië en Noord-Afrika. De soort is inheems in België. Het aantal chromosomen is 2n = 24. De Franse veldbies lijkt sterk op de ruige veldbies (Luzula pilosa), maar heeft smallere bladeren.
De zodevormende plant wordt 10-40 cm hoog, heeft rechtopgaande stengels en vormt wortelstokken. De glanzende, vlakke, lijnvormige, 2-4 mm brede bladeren hebben aan de randen lange witte wimpers.
De Franse veldbies bloeit vanaf april tot in juni. De bloeiwijze is een zeer losse pluim met ongelijke takken. De bruine bloemen zijn 3,5-5 mm groot. Aan de basis zitten twee spitse bracteolen. De bloemdekbladen hebben een witachtige rand. Het vruchtbeginsel is bovenstandig, het aantal bloemdekbladen is zes en ook het aantal meeldraden is zes.
De bolvormige, driehokkige, geelbruine, 3-4 mm grote doosvrucht bevat drie, lichtbruine, 1,3-2 mm lange en 1-1,3 mm brede, ellipsoïde zaden met een stomp, 0,6-0,7 mm groot aanhangsel (mierenbroodje).
* Illustratie
* Plant
* Plant
* Blad
* Bloeiwijze
* Bloem
De Franse veldbies komt voor in bossen op licht beschaduwde plaatsen met meestal zwak zure grond.
# Fransen

Onder Fransen (mannelijk enkelvoud: Fransman, vrouwelijk enkelvoud: Française) worden de volgende personen verstaan:
* bezitters van de Franse nationaliteit
* de autochtone inwoners van Frankrijk en Franse emigranten en hun nakomelingen
* militairen onder Frans gezag, bijvoorbeeld tijdens de Franse tijd in Nederland (dit waren niet alleen troepen met de Franse nationaliteit)

## Fransen als bevolkingsgroep
### Afkomst

De autochtone Fransen zijn van oorsprong een mix van Keltische stammen (Galliërs) en Romeinen, en later ook Germanen (Franken, Noormannen, Westgoten en Bourgondiërs) en Basken of Iberiërs (Aquitaniërs).

### Taal

De overheersende taal van de autochtone Fransen in Frankrijk en daarbuiten is het Frans, een Romaanse taal, die echter wel beïnvloed is door Keltische talen (Gallisch) en Germaanse talen (vooral het Frankisch).
Naast het Frans worden door de autochtone Fransen in Frankrijk ook nog de verwante streektalen Arpitaans, Picardisch en het Occitaans gesproken. Andere Fransen in Frankrijk spreken ook het Bretons, een Keltische taal, het Baskisch, het Elzassisch, een Alemannisch/Duits dialect, het Catalaans, Corsicaans en Arabisch.
# Francesco Coco

Francesco Coco (Paternò, 8 januari 1977) is een Italiaans voormalig voetballer.
In het seizoen 1995/96 debuteerde Coco in het eerste elftal van AC Milan. Hij gold als een groot talent, maar in zijn eerste seizoenen kwam de verdediger vanwege de sterke concurrentie niet al te vaak aan spelen bij Milan. Daarom werd Coco tweemaal verhuurd: in 1997/98 aan Vicenza en in 1999/00 aan Torino. Bij deze clubs speelde Coco wel regelmatig. Bij zijn terugkeer bij AC Milan in 2000 leek Coco eindelijk te zijn doorgebroken bij de rossoneri met dertig competitieduels en twee doelpunten. Aan het begin van het seizoen 2000/01 verloor hij echter zijn plaats aan Kacha Kaladze en Coco ging op huurbasis naar FC Barcelona. Ook daar was hij in eerste instantie wisselspeler, maar toen aanvoerder en vaste linksback Sergi Barjuán geblesseerd raakte, greep Coco zijn kans. Hij kwam uiteindelijk tot 23 competitieduels voor de Catalaanse club. Na het Wereldkampioenschap voetbal 2002, waar Coco met Italië in de achtste finales door Zuid-Korea werd uitgeschakeld, vertrok de verdediger naar Internazionale. AC Milan ruilde hem voor Clarence Seedorf. Seedorf ging van Inter naar AC Milan, Coco ging van AC Milan naar Inter. Na een goed eerste seizoen raakte hij door diverse blessures langzaam uit beeld bij de Milanese club. Nadat transfers naar Ajax en Newcastle United niet doorgingen, vertrok Coco naar Livorno. Nadat zijn eenjarig huurcontract met Livorno afgelopen was, is hij weer teruggegaan naar Inter Milan. Nu speelt Coco tot juni op huurbasis voor Torino FC.
Francesco Coco heeft ook zijn eigen kledinglijn Urban 77 genaamd. Hij heeft enkele winkels in Legnano (MI) die nu beheerd worden door zijn vader Antonino (Nino) Coco. Naast een bekende voetballer is Coco ook bekend in de Italiaanse beau monde. Hij is een veel geziene gast op allerlei feestjes en andere mondaine plaatsen. Coco was ooit verloofd met het Italiaanse model en actrice Manuela Arcuri. Coco was de laatste tijd veel te zien op de Italiaanse televisie, zo presenteerde hij het programma "Quelli che il calcio" op Rai Due en was hij te gast in "100% Calcio" op Sky Sport 1. Tevens heeft hij het voorwoord geschreven van het pas verschenen boek "Mio marito e' un calciatore".

## Loopbaan

* 1993-1997 AC Milan
* 1997/98 Vicenza Calcio
* 1998/99 AC Milan
* 1999/00 Torino FC
* 2000/01 AC Milan
* 2001/02 FC Barcelona
* 2002-2005 Internazionale
* 2005-2006 Livorno Calcio
* 2006-2007 Internazionale
* 2007 Torino FC

## Externe link

* forzafrancescococo.tripod.com
1 Buffon · 2 Panucci · 3 Maldini · 4 Coco · 5 Cannavaro · 6 Zanetti · 7 Del Piero · 8 Gattuso · 9 Inzaghi · 10 Totti · 11 Doni · 12 Abbiati · 13 Nesta · 14 Di Biagio · 15 Iuliano · 16 Di Livio · 17 Tommasi · 18 Delvecchio · 19 Zambrotta · 20 Montella · 21 Vieri · 22 Toldo · 23 Materazzi · Coach: Trapattoni