OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Flossenbürg (concentratiekamp)

Concentratiekamp Flossenbürg was een nazi-Duitse gevangenis die in 1938 nabij Flossenbürg, in de regio Oberpfalz (Beieren), gebouwd werd. Vanaf de oprichting werd de gevangenis als een concentratiekamp volgens het Dachau-principe opgezet en diende het vooral voor gevangenen en krijgsgevangenen uit de bezette gebieden in het oosten. De eerste, hoofdzakelijk Duitse, gevangenen bouwden het kamp op. De plaats van het kamp (en van de 100 subkampen) was zo gekozen dat de gevangenen als gratis arbeiders in de plaatselijke granietgroeves en Messerschmitt-fabrieken konden worden gebruikt. Zij werden in zestien grote houten barakken ondergebracht. Het crematorium lag in de vallei achter het kamp en was voor de gevangenen niet onmiddellijk zichtbaar. De subkampen hadden een grootte van zes tot zesduizend gevangenen.
Tegen 1945 bevonden er zich 40.000 gevangenen in het Flossenbürg-complex, waarvan 11.000 vrouwen. Zij werden gebruikt in de steengroeves en in de wapenindustrie. Het relaas over Flossenbürg is net als alle andere concentratiekampen: ondervoeding, ziekte en overwerken waren schering en inslag. Daarbij kwam dan nog de hardheid van de bewakers. Dit samen kostte velen het leven. In 1944 werd Flossenbürg een opleidingskamp voor vrouwelijke bewakers van de Waffen-SS. In het totaal werden 500 vrouwen opgeleid en gebruikt, vooral in de subkampen van Flossenbürg. Enkele voorbeelden van die subkampen waren: Dresden Ilke Werke, Freiberg, Helmbrechts, Holleischen, Leitmeritz, Mehltheur, Neustadt (nabij Coburg), Nürnberg-Siemens, Oederan, en Zwodau.
Er werden tussen april 1944 en april 1945 naar schatting 1.500 doodvonnissen uitgevoerd. Op 9 april 1945 werd hier ook kerkleider, theoloog en verzetsstrijder tegen het nazisme Dietrich Bonhoeffer opgehangen. Voor al deze executies werden zes nieuwe galgen geplaatst. In de laatste maanden waren er zelfs meer doodvonnissen dan het crematorium aankon. Daarom liet de SS de lijken op hopen opstapelen en daarna verbranden. Niet alleen de doodvonnissen lagen aan de bron van de extra lijkverbrandingen. Ook de ondervoeding, het werkritme en de ziektes eisten steeds vaker hun tol. Wie tewerkgesteld werd in de steengroeve, had gemiddeld nog drie maanden te leven. Vanaf eind 1944 overleefden 1 op de 3 gevangenen hun tewerkstelling in de steengroeven en in de bosbouw niet.
Net voor de bevrijding van het concentratiekamp werden de gevangenen gedwongen te voet naar andere nog niet bevrijde concentratiekampen te marcheren. De uiteindelijke bedoeling van deze dodenmarsen was de volledige liquidatie van de overlevenden. Op die manier zouden alle sporen uitgewist worden.
Tijdens het bestaan van het concentratiekamp werden er meer dan 97.000 mensen op inhumane wijze gevangenengezet.
# Forcipomyia fidelis

Forcipomyia fidelis is een muggensoort uit de familie van de knutten (Ceratopogonidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Krivosheina.
# Forcipomyia fuscicalcarata

Forcipomyia fuscicalcarata is een muggensoort uit de familie van de knutten (Ceratopogonidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1978 door Bystrak and Wirth.
# Fluid Rustle

Fluid Rustle is het vijfde muziekalbum dat de Duitse contrabassist Eberhard Weber uitbrengt. Het album is opgenomen in de Tonstudio Bauer in Ludwigsburg.

## Musici

* Bonnie Harman, Norma Winstone – tekstloze zang;
* Gary Burton – vibrafoon;
* Bill Frisell – gitaar;
* Eberhard Weber – bas.

## Composities

* Quiet departures (17:23)
* Fluid rustle (7:24)
* A pale smile (9:06)
* Visible thoughts (4:59)
# Fluid Phase Equilibria

Fluid Phase Equilibria is een internationaal, aan collegiale toetsing onderworpen wetenschappelijk tijdschrift op het gebied van de fysische chemie en de thermodynamica. De naam wordt in literatuurverwijzingen meestal afgekort tot Fluid Phase Equil. Het wordt uitgegeven door Elsevier en verschijnt 24 keer per jaar. Het eerste nummer verscheen in 1977.
* Fluid Phase Equilibria op NCBI
* Fluid Phase Equilibria op Genamics JournalSeek
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Fluid Phase Equilibria op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Francesco Somaini

Francesco Somaini (Lomazzo, 6 augustus 1926 – Como, 19 november 2005) was een Italiaanse beeldhouwer.

## Biografie

Somaini bezocht gedurende zijn rechtenstudie regelmatig de Accademia di Brera, waar hij les kreeg van de beeldhouwer Giacomo Manzù. In 1950 voltooide hij zijn juridische opleiding. In 1960 werd hij uitgenodigd voor deelname aan de Biënnale van Venetië.
Een van de belangrijkste werken van Somaini is Monumento ai marinai d'Italia in Milaan uit 1967. Andere werken in Italië werden door hem gecreëerd voor de Santo Spirito in Bergamo (1968-1972), de San Biagio in Monza en het beeldenpark Bargellini in Pieve di Cento (Anamorfosi Bargellini (1989-1990)).
Na de verbouwing van het Havenziekenhuis bood de Vereniging voor Tropische Geneeskunde Rotterdam – Leiden ter gelegenheid van de heropening een beeld van Francesco Somaini aan. Op 12 mei 1967 werd de sculptuur onthuld voor het Havenziekenhuis, op de hoek van Maasboulevard en Oostmolenwerf.
In 2007 werd een retrospectieve tentoonstelling georganiseerd in de Galleria nazionale d'arte moderna e contemporanea in Rome.

## Enkele werken (selectie)

* 1954 Grande motivo. Donna che legge in het Parco Sempione in Milaan.
* 1959 Verticale-Absolom in de Franklin D. Murphy Sculpture Garden, UCLA, Californië, Verenigde Staten
* 1959 Vertical in de Albright-Knox Art Gallery, Buffalo (New York), Verenigde Staten
* 1960 Large bleeding Martyrdom in het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington D.C., Verenigde Staten
* 1960 Grande scultura verticale uit (1958/1960) in Baltimore (Maryland), Verenigde Staten.
* 1963 Apocalisse III in de Galleria Nationale d'Arte Moderna di Roma.
* 1966 The Navigator (Nauta uit 1960/1961) in Christchurch, Nieuw-Zeeland - Dit werk maakte deel uit van de reizende tentoonstelling Contemporary Italian Sculptors (1965) en werd in 1966 aangekocht voor de beeldenroute van de Universiteit van Canterbury in Christchurch.
* 1968 Zonder titel (1966) aan de Maasboulevard in Rotterdam - Dit werk werd in 1966 tentoongesteld in het Rotterdamse Museum Boijmans Van Beuningen en in 1967 aangekocht voor het Havenziekenhuis ter gelegenheid van de gereedgekomen nieuwbouw.
* 1969 Untitled bij het Strasenburg Planetarium in Rochester (New York), Verenigde Staten
* 1970 Phoenix in Atlanta, Verenigde Staten
* Forma Alata (?) in het Skulpturenpark Schloss Morsbroich in het Duitse Leverkusen.
# Francesco Squarcione

Francesco Squarcione (1397–1468) was een Italiaanse schilder uit Padua. Hij was een kenner van antieke oudheden en zelf ook verzamelaar, leidde een groot atelier in Padua, waar talrijke kunstenaars hun opleiding ontvingen. Zijn beroemdste leerling was Andrea Mantegna. Over zijn eigen werk is zeer weinig bekend. In 1419 en 1423 werd hij geboekstaafd als kleermaker en borduurder, in 1429 voor het eerst als schilder. Slechts twee bestaande paneelschilderijen worden met zijn naam in verband gebracht. In 1958 werden de sinopie van een reeks scènes uit het leven van Franciscus in de gelijknamige kerk in Padua van Squarciones hand opengelegd. De gedeeltelijk gereconstrueerde composities tonen de schilders bekendheid met de vroege renaissance.
Bib.: Cat. tent. Da Giotto al Mantegna, Padua, 1974.
* Gemeinsame Normdatei: 118798324
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1690 3480
* Library of Congress Control Number: nr00019176
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 74497
* Système universitaire de documentation: 097402230
* Union List of Artist Names: 500002901
* Virtual International Authority File: 95698376
* WorldCat (via VIAF): 95698376
# Francesc Antoni de Solanell i de Montellà

Francesc Antoni de Solanell i de Montellà was de 120$^{ste}$ president van de Generalitat de Catalunya in Catalonië van 1710 tot 1713, tijdens de Spaanse Successieoorlog. Hij werd verkozen door de Staten Generaal (diputació del General) op 1 augustus 1710.
Hij was een zoon van Juliaan Solanell i Foix, rider van Ribes, een oude adellijke familie. Hij studeerde theologie en canoniek recht aan de Universiteit van Lleida, waar hij ook een tijd hoogleraar was. Hij schreef een drietal werken, waarvan slecht één ten dele bewaard gebleven is: de Apologia sobre el origen, fundación y fundador del imperial monasterio de San Cucufate. (Apologie over de oorsprong, de stichting en de stichter van het keizerlijk klooster van Sant Cugat). Hij was een benedictijn en achtereenvolgens prior van de proosdij van Age (nu deel van de gemeente Puigcerdà), visitator generaal van de orde en abt van de abdijen van Sant Pere de Galligants en Sant Cugat.
Tegen het einde van zijn mandaat waren al grote delen van Catalonië door de Frans-Spaanse legers tijdens de Spaanse Successieoorlog bezet. Solanell als vertegenwoordiger van de kerkelijk staat, was eerder voorstander van overgave aan de door de Fransen gesteunde koning Filips V. De twee andere staten (adel en burgerij) wilden de oorlog voortzetten. Solanell liet weten dat hij de beslissing van de twee andere staten zou respecteren. Desondanks verliet hij zijn functie de facto op 9 juli 1726 en werd de functie van president van de Generalitat informeel overgenomen door Francesc de Solà, vertegenwoordiger van het leger in de Generalitat.
Na zijn mandaat als president van de Generalitat keerde hij terug naar zijn functie als abt van Sant Cugat. Tijdens de repressie na de verovering door het Huis Bourbon (1714), werd hij in 1717 afgezet als abt.Kort voor zijn overlijden in 1726 werd hij in uitvoering van het Verdrag van Wenen (1725) tussen Filips V van Spanje en Karel VI in zijn functie hersteld.
* ↑ «Els orígens de la Generalitat», Web van de Generalitat de Catalunya
* ↑ Francesc Serra i Sellarés, “El Setge de Cardona de l'any 1711» (De belegering van Cardona in 1711), Butlletí de la Societat Catalana d'Estudis Històrics, 2012 (jaargan XXIII), blz. 243-287
* ↑ Història de la Generalitat de Catalunya i els seus Presidents (deel 2) Barcelona, Uitg. Enciclopèdia Catalana, 2003, blz. 320-328 ISBN 84-412-0885-9 (in het Nederlands: Geschiedenis van de Generalitat en van de presidenten van Catalonië)
# Frances Yip

Frances Yip 葉麗儀 (Hongkong, 1947) (jiaxiang: Guangdong, Huizhou, Huiyang) is een Hongkongse Cantopopzangeres van Hakka afkomst. Ze is katholiek en is op de St. Clare's Girls' School in Hongkong afgestudeerd.
In 1969 deed ze mee met de TVB-programma Sing Bo Chi Ye/聲寶之夜. Joseph Koo gaf haar toen volle punten voor haar lied en kon daarmee met de Hongkongse zangclub meedoen. In 1974 tekende ze haar contract bij EMI Group, waar ze Aziatische zangeres werd genoemd. In de jaren tachtig en negentig van de 20e eeuw heeft ze verscheidene liedjes gezongen voor het begin of einde van een TVB-serie. Yip werd zeer bekend toen ze het beginlied van de TVB-serie The Bund had gezongen. Zelfs de Sjanghainezen vonden het lied zeer Shanghais klinken. Daarna maakte ze nog liederen met Sam Hui, Jenny Tseng, Roman Tam, Adam Cheng etc. Ze heeft verder nog liedjes in verschillende talen (Engels, Standaardkantonees en Standaardmandarijn) gezongen voor verkoop in Zuidoost-Azië.
In veertig jaar tijd heeft ze meer dan tachtig muziekalbums uitgebracht in dertig verschillende landen. In 1998 kreeg ze borstkanker en zes jaar later is het niet meer geconstateerd.
# Fokke Akkerman

Fokke Akkerman (Noorddijk, 27 april 1930 − Haren, 13 januari 2017) was een Nederlands classicus.

## Biografie

Akkerman studeerde af aan de HBS in Groningen en deed vervolgens het avondgymnasium. Hij wilde aanvankelijk Nederlands studeren maar koos voor klassieke talen. Hij werd op 1 september 1960 aangesteld als latinist aan de Rijksuniversiteit Groningen; hij zou daar tot april 1995, zijn pensioen, blijven doceren, laatstelijk als universitair hoofddocent. Hij promoveerde er op 26 juni 1980 op Studies in the Posthumous Works of Spinoza. Op de universiteit was hij tevens verantwoordelijk voor de officiële Latijnse vertalingen van doctoraalbullen.
Akkerman specialiseerde zich in het neolatijn, en vooral de werken van Baruch Spinoza en Rudolf Agricola over wie hij veelvuldig publiceerde. Bij een groter publiek werd hij bekend door de brieven van deze beide filosofen die hij vertaalde. Voorts werkte hij van 1986 tot 2010 mee aan verschillende delen van de verzamelde werken van Erasmus en publiceerde hij tientallen verspreide artikelen.
Dr. F. Akkerman overleed begin 2017 op 86-jarige leeftijd, precies twaalf dagen na zijn vrouw, die hij op het avondgymnasium had leren kennen en met wie hij in 1957 trouwde.
# Fokke Jacobs de Zee

Fokke Jacobs de Zee (Oldeboorn, 25 april 1874 – Groningen, 25 augustus 1950) was een Nederlandse burgemeester en een friestalige dichter.

## Leven en werk

De Zee werd in 1874 in het Friese Oldeboorn geboren als zoon van de veehouder (tevens wethouder van Utingeradeel) Jacob Fokkes de Zee en Gatske Hylkes van der Ende. Na zijn middelbareschoolopleiding koos hij voor een ambtelijke loopbaan. Hij was achtereenvolgens werkzaam op de gemeentesecretarie in Oldeboorn, Beetsterzwaag en Leeuwarden. Daarna was hij tien jaar - van 1900 tot 1910 - gemeentesecretaris van Rauwerderhem. Hij werkte vervolgens als belastingcontroleur in Zaandam en in Groningen. In die laatste plaats werd hij in 1916 benoemd tot gemeenteontvanger. In 1921 kreeg zijn loopbaan een nieuwe wending door zijn benoeming tot burgemeester van Veendam. Deze functie vervulde hij bijna 18 jaar tot zijn pensionering in 1939. Tijdens zijn burgemeesterschap spande hij zich in voor het behoud van de spoorverbinding met Veendam (de Noordoosterlocaalspoorweg-Maatschappij), ook was hij medeoprichter van de voorloper van het Veenkoloniaal Museum. Hij was bestuurlijk actief in diverse sociale en culturele organisaties in Veendam.
Naast zijn werk publiceerde De Zee diverse artikelen op regionaal en historisch terrein. Ook publiceerde hij enkele werken - waaronder enkele dichtbundels - in zijn moedertaal, het Fries.
De Zee trouwde op 26 november 1903 in Weststellingwerf met Maria Kisjes. Hij overleed in 1950, een half jaar na zijn vrouw, op 76-jarige leeftijd in zijn woonplaats Groningen. Hij werd begraven in Wolvega.
In Veendam is de F.J. de Zeestraat naar hem genoemd.
# Fokke Jelsma

Fokke Evert Jelsma (Den Haag, 23 december 1943 - Scharsterbrug, 24 april 2012) was een Nederlands honkballer.
Jelsma, een rechtshandige buitenvelder, groeide op in Den Haag waar hij na de HBS de opleiding tot leraar lichamelijke opvoeding volgde. In 1959 begon hij met honkbal bij de Haagse vereniging de Storks. Omdat hij als slagman en buitenvelder getalenteerd bleek werd hij al spoedig opgenomen in de selectie voor Jong Oranje. Tot 1970 bleef hij spelen in de hoofdklasse bij de Storks.
Na een aanstelling als leraar lichamelijke opvoeding in Krommenie werd hij lid van de toenmalige hoofdklassevereniging Haarlem Nicols en kwam met hen uit in de landelijke competitie waar hij met zijn team meermalen landskampioen werd en deelnam aan diverse Europacups. Hierna ging hij spelen voor Kinheim en Schoten, ook in de hoofdklasse.
In de periode tussen 1969 en 1975 was hij tevens international en speelde voor het Nederlands honkbalteam 25 interlands. Hij nam deel aan het wereldkampioenschap in Colombia en aan diverse Europese kampioenschappen.
In 1974 werd hij door de KNBSB onderscheiden als een van Nederlands meest waardevolle spelers. Na zijn actieve topsportloopbaan gaf Jelsma jarenlang vele coachcursussen voor de bond en nam zelf in 1971 mede het initiatief om te komen tot de oprichting van de honkbalvereniging Cromtigers in zijn woonplaats Krommenie. In 2012 overleed Jelsma aan de gevolgen van de ziekte van Alzheimer
* In memoriam artikel op Honkbalsite
* Marco Stoovelaar - Oud-international Fokke Jelsma overleden
# Frederik Allard Ebbinge Wubben

Frederik Allard Ebbinge Wubben (Deventer, 13 juli 1791 - Staphorst, 26 juni 1874) was een Nederlands burgemeester en notaris.

## Levensloop

Ebbinge Wubben was de zoon van dokter Christoffer Wubben en Adriana Hendrika Ebbinge. Hij was de vader van Gerrit Jan Hillegondus Ebbinge Wubben, die burgemeester van Grijpskerk en Smilde zou worden en Cornelis Philippus Ebbinge Wubben, die burgemeester van Vries zou worden en een dochtertje Ignatia Jacoba Maria. Hij was gehuwd met Margaretha Johanna Cornelia de Groot.
Hij was vanaf 1811 de eerste burgervader (maire) van de gemeente Staphorst. Tot 1852 bleef hij hoofd van het plaatselijk bestuur. In 1833 werd hij tevens Heemraad van het tweede district in de provincie Overijssel. In 1834 werd hij notaris te Staphorst. Deze functie bekleedde hij tot 1862. In 1845 werd hij benoemd tot lid van de Provinciale Staten in Overijssel.
In Staphorst is een weg naar hem vernoemd: De Ebbinge Wubbenlaan. Deze weg loopt dwars door het dorp en komt uit op de Gemeenteweg.
Ebbinge Wubben ligt begraven in een familiegraf op de begraafplaats van de hervormde kerk te Rouveen.
# Frederik Anton Ulrich van Waldeck-Pyrmont

Frederik Anton Ulrich van Waldeck-Pyrmont (Landau, Bad Arolsen, 27 november 1676 — Bad Pyrmont, 1 januari 1728) was graaf van Waldeck en Pyrmont van 1706 tot in 1728. In 1712 werd hij in Waldeck door keizer Karel VI in de erfelijke vorstenstand verheven. Hij was de zoon van Christiaan Lodewijk van Waldeck-Wildungen en Anna Elisabeth van Rappoltstein.

## Huwelijk en kinderen

Hij ging op 8 oktober 1700 in ondertrouw en op 25 oktober van hetzelfde jaar trouwde hij te Hanau met Louise van Zweibrücken-Birkenfeld (Rappoltstein, 18 oktober 1678 - Bad Arolsen, 3 mei 1753). Zij was een dochter van Christiaan II van Palts-Birkenfeld-Bischweiler (1637-1717) en Katharina Agatha von Rappoltstein (1648-1683). Uit zijn huwelijk werden elf kinderen geboren:
* Christiaan Philips (Kleinern, 13 oktober 1701 - Mannheim, 17 mei 1728), vorst van Waldeck
* Friederike Magdalene (Kleinern, 10 november 1702 - Wildungen, 4 december 1713)
* Henriette (Bad Arolsen, 17 oktober 1703 - aldaar, 29 augustus 1785), abdis te Schaaken.
* Karel August (Hanau, 24 september 1704 - Bad Arolsen, 29 augustus 1763), vorst van Waldeck-Pyrmont
* Ernestine Luise (Kleinern, 6 november 1705 - Gelnhausen, 16 mei 1782). Zij trouwde op 30 maart 1737 in Bad Arolsen met Friedrich Bernhard van Birkenfeld paltsgraaf van Birkenfeld-Gelnhausen (28 mei 1697 - 5 augustus 1739). Hij was een zoon van Johann Karl van Birkenfeld-Gelnhausen en Esther Maria van Witzleben.
* Ludwig Franz Anton (Bad Arolsen, 5 mei 1707 - Belgrado, 24 juli 1739), prins van Waldeck
* Johann Wilhelm (Bad Arolsen, 9 juni 1708 - Wildungen, 30 november 1713)
* Sofie Wilhelmine Elisabeth (Bad Arolsen, 4 januari 1711 - Wernigerode, 10 augustus 1775), prinses van Waldeck. Zij was abdis in de Abdij van Gandersheim.
* Franziska Christiane Ernestine (Wildungen, 8 mei 1712 - Bad Arolsen, 6 januari 1782), prinses van Waldeck. Zij werd begraven in Wildungen.
* Luise Albertine Friederike (Bad Arolsen, 12 juni 1714 - aldaar, 17 maart 1794), abdis
* Josef Maria Wilhelm (Korbach, 14 augustus 1715 - aldaar, 19 februari 1719)
Na zijn verheffing tot de Rijksvorstenstand in 1712 nam hij de titel "des H. R. Fürst zu Waldeck, Graf zu Pyrmont und Rappoldstein, Herr zu Hoheneck und Gerolseck u. s. w" aan. Deze titel zou niet veranderd worden tot het eind van het Heilige Roomse Rijk. Hij bouwde het jachtslot Friedrichsthal (1701) in Selbach, het barokke paleis in Pyrmont (1706), slot Friedrichstein in Wildungen (1707-1714) en gaf opdracht Schloss Arolsen te (ver)bouwen, waarvan het hoofdgebouw in 1728 gereed was. Zijn kasteelgebouwen leidden tot grote schulden aan het kleine prinsdom.
Na zijn dood werd Frederik Anton opgevolgd door zijn oudste zoon Christiaan Philips.
* Slot Arolsen
* Bad Wildungen - Slot Friedrichstein
# Frank Wild

John Robert Francis (Frank) Wild (Skelton-in-Cleveland, 10 april 1873 - Klerksdorp, 19 augustus 1939) was een Brits poolonderzoeker en lid van de Royal Navy. Hij nam deel aan vier Britse expedities naar Antarctica: de Discovery-expeditie, de Nimrod-expeditie, de Australazische Antarctische expeditie onder leiding van Douglas Mawson en de Transantarctische Expeditie van 1914 tot 1916. Tijdens deze laatste expeditie strandde hij samen met een aantal anderen op Elephanteiland en werd ternauwernood gered door Ernest Shackleton. In 1921-1922 nam Frank Wild ook nog deel aan de Shackleton–Rowett-expeditie, die echter niet werd voltooid.
Wild was de oudste van acht zonen van de leraar Benjamin Wild en de naaister Mary Cook. Het gezin telde verder nog drie dochters. Mary's vader Robert Cook beweerde een kleinzoon te zijn van James Cook, maar dit is nooit bewezen. In 1875 was het gezin verhuisd van Skelton naar Stickford. Aan het eind van de jaren 80 verhuisde het gezin opnieuw, nu naar Wheldrake (nabij York), en vervolgens naar het dorpje Evershorst in Bedfordshire. Wild volgde onderwijs in Bedfrod en trad in 1889 op 16-jarige leeftijd in dienst bij de koopvaardij. In 1900 ging hij bij de Royal Navy.
Na zijn terugkeer in het Verenigd Koninkrijk vocht Wild als vrijwilliger mee in de Eerste Wereldoorlog. Hij werd benoemd tot tijdelijk luitenant in de Royal Naval Reserve. Na de oorlog emigreerde Wild naar Zuid-Afrika, waar hij samen met twee voormalige mede-expeditieleden, Francis Howard Bickerton en James Archibald McIlroy, een boerderij begon in het Britse protectoraat Nyasaland (het huidige Malawi). Hij stierf echter uiteindelijk in grote armoede, vermoedelijk als gevolg van zijn drankverslaving, in Klerksdorp, Transvaal. Op 27 november 2011 werden de resten uit zijn graf overgebracht naar de begraafplaats van Grytviken op het pooleiland Zuid-Georgia, waar deze herbegraven werden, rechts naast Shackleton, omdat hij bij leven 'Shackleton's rechterhand' werd genoemd.
# Ectinoides insignitus

Ectinoides insignitus is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1894 door Lewis.
# Ed Cuffee

Edward Emmerson Cuffee (Norfolk, 7 juni 1902 - New York, 3 januari 1959) was een Amerikaans jazztrombonist.
Cuffee verhuisde in de jaren twintig naar New York, waar hij opnam met Clarence Williams (1927-1929) en King Oliver en speelde met Bingie Madison. Hij was actief in de McKinney's Cotton Pickers (1929-1934) en in het orkest van Fletcher Henderson (1935-1938) en werkte daarna bij Leon Abbey (vanaf 1940), Count Basie (1941), Chris Columbus (1944) en Bunk Johnson (1947). Eind jaren veertig stopte hij als professioneel muzikant.
* Bibliothèque nationale de France: cb14786107q (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3898 1327
* Library of Congress Control Number: no93022675
* MusicBrainz: 2c7fc8d4-a6ff-4d9c-9ffd-96d4fd7c8dba
* Système universitaire de documentation: 083974288
* Virtual International Authority File: 59271329
* WorldCat (via VIAF): 59271329
# Echinobothrium pigmentatum

Echinobothrium pigmentatum is een lintworm (Platyhelminthes; Cestoda). De worm is tweeslachtig. De soort leeft als parasiet in andere dieren.
Het geslacht Echinobothrium, waarin de lintworm wordt geplaatst, wordt tot de familie Echinobothriidae gerekend. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1971 door Ostrowski de Nunez.
# Ecnomus kabae

Ecnomus kabae is een schietmot uit de familie Ecnomidae. De soort komt voor in het Afrotropisch gebied.
# Edward De Smedt

Edward De Smedt was een Belgisch uitvinder die emigreerde naar de Verenigde Staten. Hij was een van de uitvinders van asfalt.
De Smedt had een patent op asfalt onder de naam asfaltbedekking. In de volksmond werd het Franse asfaltbedekking genoemd. Het werd voor het eerste gebruikt in 1870 voor de Williamstreet te Newark (New Jersey). Daarna maakte De Smedt een zwaardere soort om ook als autowegbedekking te fungeren. Deze variant werd eerst gebruikt in The Battery en Fifth Avenue in New York in 1872.
* ↑ (en) Geschiedenis van asfalt
* ↑ (en) De Smedt, famousbelgians.net. Gearchiveerd op 4 juli 2022.