OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Françoise Abanda

Françoise Abanda (Montreal, 5 februari 1997) is een tennisspeelster uit Canada, haar ouders komen oorspronkelijk uit Kameroen. Op zevenjarige leeftijd begon zij met tennis. De oudere zus van Françoise Abanda, Elisabeth Abanda, speelt ook in het ITF-circuit. Haar moedertaal is Frans, en Abanda spreekt ook Engels.

## Loopbaan

In 2014 debuteerde zij op het US Open op een grandslamtoernooi – via het kwalificatietoernooi had zij zich een plaats in de hoofdtabel weten te veroveren.
In de periode 2015–2021 maakte Abanda deel uit van het Canadese Fed Cup-team – zij behaalde daar een winst/verlies-balans van 7–5.

## Posities op de WTA-ranglijst

Positie per einde seizoen:
| jaar | rang enkelspel | rang dubbelspel |
| 2012 | 606 | 530 |
| 2013 | 563 | 283 |
| 2014 | 193 | 397 |
| 2015 | 384 | 271 |
| 2016 | 164 | 590 |
| 2017 | 123 | – |
| 2018 | 224 | – |
| 2019 | 350 | 1056 |
| 2020 | 306 | 1101 |
| 2021 | 349 | – |
| 2022 | 770 | – |

## Resultaten grandslamtoernooien

Legenda :
| g.t. | geen toernooi gehouden |
| l.c. | lagere categorie |
| – | niet deelgenomen |
| G | uitgeschakeld in de groepsfase |
| 1R | uitgeschakeld in de eerste ronde |
| 2R | uitgeschakeld in de tweede ronde |
| 3R | uitgeschakeld in de derde ronde |
| 4R | uitgeschakeld in de vierde ronde |
| KF | uitgeschakeld in de kwartfinale |
| HF | uitgeschakeld in de halve finale |
| F | de finale verloren |
| W | het toernooi gewonnen |
| w-v | winst/verlies-balans |

### Enkelspel

| Toernooi | 2014 | 2017 |
| Australian Open | – | – |
| Roland Garros | – | 2R |
| Wimbledon | – | 2R |
| US Open | 1R | – |
# Françoise Carton de Wiart

Françoise Carton de Wiart (Brussel, 29 mei 1947) is een Belgisch politica voor DéFI.

## Levensloop

Françoise Carton de Wiart is een telg uit de notabele en adellijke familie Carton de Wiart. Ze was de jongste dochter van graaf Xavier Carton de Wiart (1899-1955), advocaat-generaal aan het Hof van Beroep in Brussel en gemeenteraadslid van de stad, en een kleindochter van Henri Carton de Wiart (1869-1951), meer dan een halve eeuw volksvertegenwoordiger en van 1920 tot 1921 eerste minister van België.
Ze werd geaggregeerde geschiedenis en Frans in het lager secundair onderwijs, behaalde een baccalaureaat in de economische en sociale wetenschappen aan de Facultés universitaires Saint-Louis in Brussel en werd licentiate in de sociologie en de stedenbouw aan de UCL. In 1972 ging ze aan de slag voor de pas opgerichte Inter-Environnement, de Belgische federatie van milieuverenigingen.
In 1973 slaagde ze in het journalistenexamen van de RTB en in augustus 1974 ging ze als journaliste aan de slag bij de regionale afdeling van de RTB in Luik, waar ze werkte voor radio en televisie. In 1976 ging ze aan de slag op de reportage- en onderzoeksdienst van de RTB op de Reyerslaan. Ze werkte er mee aan het duidingsprogramma Autant savoir en maakte reportages rond onderwerpen als milieu, energie, transport, huisvesting en ruimtelijke ordening, alsook in 1979 de eerste reportage over klimaatverandering op de zender. Later ging ze zich ook toeleggen op Europees beleid en werd Carton de Wiart voorzitter van de Belgische afdeling van de Vereniging van Europese Journalisten.
In 1989 verliet Carton de Wiart de RTBF en werd ze als militante van Mouvement Europe-Régions-Environnement (ERE) politiek actief voor het FDF, de voorloper van DéFI. Voor deze partij zetelde ze van 1989 tot 1999 in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement en van 1995 tot 1999 tevens in het Parlement van de Franse Gemeenschap. In het Brussels Parlement werd ze lid van de commissies Leefmilieu en Ruimtelijke Ordening en in het Parlement van de Franse Gemeenschap legde ze zich toe op internationale betrekkingen en dossiers rond de RTBF.
Daarnaast werd ze bestuurder bij de openbare vervoersmaatschappij MIVB en gedelegeerd bestuurder bij de sociale huisvestingsmaatschappij van Etterbeek. Van 1995 tot 2018 was ze er gemeenteraadslid, een ambt dat ze sinds december 2022 opnieuw uitoefent.

## Externe link

* Fiche Françoise Carton de Wiart op de website van DéFI.
* ↑ Les archives de la lignée Carton de Wiart récemment inventoriées, contemporanea.be, 2017.
* ↑ (fr) Biografische schets over Françoise Carton de Wiart, Le Francien, editie 15, voorjaar 2020.
* ↑ Françoise Carton de Wiart (DéFI) de retour en politique à Etterbeek comme conseillère communale, Sudinfo, 21 december 2022.
# Friday (Riton)

Friday is een nummer van de Britse dj en producer Riton, in samenwerking met het Schotse muziekproject Nightcrawlers, Mufasa en Hypeman. Het verscheen op 15 januari 2021.
Het lied is een remix op het nummer Push the Feeling On uit 1992. In vele landen haalde het nummer een top 10-positie, waaronder Nederland, beide landsdelen van België en het Verenigd Koninkrijk. Het nummer kreeg een extra duw in de rug door het virale gebruik op social media, en door Big Hit te zijn op de Belgische radiozender MNM.

## Hitlijsten
### Ultratop 50 Vlaanderen

Friday in de Ultratop 50 - 27-02-2021-16-10-2021 01-01-2022-09-01-2022 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| Nummer | 18 | 7 | 9 | 7 | 3 | 4 | 1 | 6 | 3 | 1 | 2 | 2 | 2 | 4 | 6 | 8 | 3 | 7 |
| Week: | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | | 35 |
| Positie: | 8 | 9 | 14 | 12 | 17 | 14 | 18 | 15 | 24 | 21 | 32 | 34 | 36 | 45 | 38 | 44 | uit | 50 |
# Frida Ånnevik

Frida Ånnevik (Hamar, 18 juni 1984) is een Noorse zangeres.

## Carrière

In 2009 won Ånnevik Grappa's debuutprijs en bracht het jaar erop haar debuutalbum Synlige hjerteslag ('Zichtbare hartslag') uit. Hierop ontving ze een fonds voor songwriters (Tekstforfatterfondet) en de Vidar Sandbeck Cultuurprijs, en werd ze genomineerd in twee categorieën voor de Spellemann-prijs, de meest prestigieuze muziekprijs van Noorwegen.
Het tweede album Ville ord ('Wilde woorden') kwam uit in 2013. Hiervoor won Ånnevik, als tekstschrijver, de Spelleman-prijs. Samen met de jazzband In the Country nam ze het album Skogens sang ('Het lied van het bos') op, waarvoor ze eveneens voor de Spellemann-prijs genomineerd werd. Met haar laatste drie albums, Her Bor ('Hier wonen'), Flyge fra ('Vlieg vanaf') en Andre sanger ('Andere liedjes'), won de stuk voor stuk de Spellemann-prijs.
Begin 2020 deed Ånnevik mee aan Hver gang vi møtes, de Noorse versie van Beste Zangers. Aan dit programma deed ook zanger Chris Holsten mee, met wie ze na het programma de grote hit 'Hvis verden' ('Als de wereld') opnam. Het is een cover van het nummer 'If The World Was Ending', een duet van de Canadese zanger JP Saxe en de Amerikaanse zangeres Julia Michaels. Door de komst van de coronapandemie kreeg de Noorse versie van het nummer een nieuwe betekenis, waarna het in totaal 35 weken in de Noorse hitlijst stond en de top 10 bereikte. Ook met dit lied won Ånnevik, samen met Holsten, de Spellemann-prijs. Op Spotify is het nummer inmiddels meer dan 24 miljoen keer gestreamd (geraadpleegd mei 2024).

## Privéleven

Ånnevik is de dochter van Tor Karseth, een in Noorwegen bekende zanger en schrijver die meer dan dertig theatervoorstellingen schreef en produceerde.

## Discografie

* 2010: Synlige hjerteslag
* 2013: Ville ord
* 2014: Skogens sang (met In the Country)
* 2016: Her bor
* 2017: Flyge fra
* 2019: Andre sanger
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Frida Ånnevik op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Frida Ånnevik op de Noorstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Friday

Friday kan verwijzen naar:
* Friday (film), een film uit 1995
* Friday (personage) of Vrijdag, een personage uit het boek Robinson Crusoe
* Friday (Riton), een muzieknummer
* Friday (Robert Heinlein), een boek van Robert Heinlein
* Friday (Rebecca Black), een nummer van Rebecca Black
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Friday en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Fort Blauwkapel

Fort Blauwkapel (ook wel: Blaucapel) is een Nederlands fort bij Utrecht. Het fort is in 1818-1821 gebouwd als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en is een van de grootste forten van de linie. Blauwkapel is een beschermd stadsgezicht.

## Beschrijving

Op de plaats van het huidige fort werd in 1787 een eerste versterking gebouwd. Deze raakte in verval, maar het bleef een strategische locatie en in 1818 werd een nieuw aardwerk aangelegd. Het dorpje Blauwkapel kwam binnen de wallen te liggen. Het geheel werd omgeven door een gracht. De straatweg naar Hilversum werd hiermee gedekt. De straat bleef door het fort lopen, maar er werd ook een omleidingsweg aangelegd. Ten tijde van dreiging kon de weg door het fort worden afgesloten.
Omstreeks 1850 werd het eerste bakstenen bouwwerk geplaatst. Het wachthuis A werd tussen 1849 en 1852 gebouwd en kreeg een eigen gracht. Het wachthuis is 30 meter lang en 20 meter breed. Binnen zijn drie overwelfde ruimten voor het verblijf van de manschappen en de opslag, een waterkelder en een trappenhuis. Omstreeks 1870 is het gebouw aan drie zijden en bovenop voorzien van een beschermende gronddekking. In 1874 volgden nog de bomvrije kazerne C en diverse bomvrije bergplaatsen in het oostelijk deel van het fortterrein. Op het terrein staat nog een fortwachterswoning en een houten loods die verbouwd is als logementslokaal voor de soldaten. De grote rechthoekige loods van 47 meter lang en 11 meter breed is uitgevoerd in een chaletachtige stijl met vakwerk, ingevuld met baksteen. In de voorgevel is het jaartal 1883 aangebracht.
Tijdens de mobilisatie voor de Eerste Wereldoorlog bestond de bezetting van Blauwkapel uit ruim 300 man. Het fort functioneerde als infanteriesteunpunt met loopgraven, militairopstellingen en observatieposten. Buiten het fort werden loopgraven met prikkeldraadversperringen aangelegd. In 1921 werden voor de aanleg van een nieuwe spoorlijn de wallen en gracht in het zuidoosten afgegraven en verlegd.

## Einde vestingwerk

In 1960 verloor het fort zijn functie als verdedigingswerk. De gemeente Utrecht kocht het in 1997 en er werd een plan gemaakt voor wonen, werken en recreëren. In de jaren 2003-2009 is de fortgracht hersteld en werden het wachthuis, de militaire loods en de bomvrije kazerne gerestaureerd. Tussen het kerkje en de bomvrije kazerne en langs de Kapelweg en de Huis te Veenweg zijn nieuwe woningen gebouwd. In 2008 is het recreatieterrein op het fort voor het publiek geopend.
Scoutinggroep Willem de Zwijger is gevestigd in de reduit van het fort. Het Waterliniepad komt langs dit fort.

## Beschermd als rijksmonument

Het fort kent een beschermde status als rijksmonument. Om precies te zijn, zijn er 17 onderdelen op het fort zelf die een inschrijving in het rijksmonumentenregister hebben. Deze, en nog eens 3 onderdelen van de Nieuwe Hollandse Waterlinie in de directe omgeving van het fort die eveneens rijksmonument zijn, zijn te vinden in de Lijst van rijksmonumenten op Fort Blauwkapel.
# François Leterrier

François Leterrier (Margny-lès-Compiègne, 26 mei 1929 - 4 december 2020) was een Franse regisseur en acteur.

## Biografie

Na zijn studie filosofie en tijdens zijn militaire dienst in Marokko, werd hij gevraagd door Robert Bresson voor de rol van commandant André Devigny in Un condamné à mort s'est échappé. Na assistent te zijn geweest bij verschillende regisseurs als Louis Malle, Étienne Périer en Yves Allégret regisseerde hij in 1961 voor het eerst zelf: de film Les Mauvais coups.
Hoewel hij tweemaal de Grand Prix du cinéma français won, waren zijn films zelden een commercieel succes.
Hij was de vader van regisseur Louis Leterrier.

## Filmografie
### Bioscoopfilms (regie)

* 1961 : Les Mauvais Coups, met Simone Signoret
* 1963 : Un roi sans divertissement, met Claude Giraud, Charles Vanel, en Colette Renard
* 1969 : La Chasse royale, met Sami Frey en Claude Brasseur
* 1973 : Projection privée, met Françoise Fabian en Jane Birkin
* 1977 : Goodbye, Emmanuelle, met Sylvia Kristel
* 1978 : Va voir maman, papa travaille, met Marlène Jobert
* 1980 : Je vais craquer, met Christian Clavier
* 1981 : Les Babas Cool, met Christian Clavier
* 1984 : Le Garde du corps, met Gérard Jugnot en Jane Birkin
* 1985 : Tranches de vie, naar het stripverhaal van Gérard Lauzier
* 1991 : Le Fils du Mékong, met Jacques Villeret

### Televisie (regie)

* 1965 : La Guêpe
* 1976 : Milady
* 1979 : Pierrot mon ami
* 1981 : Le Voleur d'enfants
* 1986 : Le Cœur du voyage
* 1987 : L'Île, feuilleton
* 1989 : Imogène (3 episodes)
* 1993 : Clovis (2 episodes)

### Als acteur

* 1956 : Un condamné à mort s'est échappé van Robert Bresson
* 1974 : Stavisky van Alain Resnais
* Bibsys: 99006400
* Biblioteca Nacional de España: XX1298886
* Bibliothèque nationale de France: cb138965866 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 13825219X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7824 0523
* Library of Congress Control Number: no97010463
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0176679
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A012374963
* Système universitaire de documentation: 079258107
* Virtual International Authority File: 88297463
* WorldCat (via VIAF): 88297463
# François Logen

François Logen (Seraing, 15 juli 1876 - Jemeppe-sur-Meuse, 3 oktober 1951) was een Belgisch senator.

## Levensloop

Logen was beroepshalve boekhouder. Hij werd gemeenteraadslid van Jemeppe-sur-Meuse.
Hij werd senator voor de socialistische partij (BWP/BSP):
* van 1932 tot 1936 voor het arrondissement Luik, als opvolger van de overleden Remy Damas,
* van 1936 tot 4 oktober 1944 als provinciaal senator voor Luik; hij nam ontslag en werd opgevolgd door Léon-Eli Troclet,
* van 4 oktober 1944 tot 1949 voor het arrondissement Luik, als opvolger van de overleden Hubert Rogister.
Hij gaf impulsen voor de oprichting van gilden van socialistische coöperatrices.
Er is een Rue François Logen in Seraing.

## Publicatie

* Cours de coopération, Centre d'études coöpératives, 1948.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.
# Friedelshausen

Friedelshausen is een gemeente in de Duitse deelstaat Thüringen, en maakt deel uit van de Landkreis Schmalkalden-Meiningen. Friedelshausen telt 309 inwoners.
Aschenhausen · Belrieth · Birx · Breitungen/Werra · Brotterode-Trusetal · Christes · Dillstädt · Einhausen · Ellingshausen · Erbenhausen · Fambach · Floh-Seligenthal · Frankenheim/Rhön · Friedelshausen · Grabfeld · Kaltensundheim · Kaltenwestheim · Kühndorf · Leutersdorf · Mehmels · Meiningen · Melpers · Neubrunn · Oberhof · Oberkatz · Obermaßfeld-Grimmenthal · Oberweid · Rhönblick · Rippershausen · Ritschenhausen · Rohr · Rosa · Roßdorf · Schmalkalden · Schwallungen · Schwarza · Steinbach-Hallenberg · Stepfershausen · Sülzfeld · Untermaßfeld · Unterweid · Utendorf · Vachdorf · Wasungen · Zella-Mehlis Verwaltungsgemeinschaften: Dolmar-Salzbrücke · Hohe Rhön · Wasungen-Amt Sand
# Friedensdorf

Friedensdorf kan verwijzen naar:
* Friedensdorf (Hessen), een plaats in de gemeente Dautphetal in de Duitse deelstaat Hessen
* Friedensdorf (Saksen-Anhalt), een plaats en voormalige gemeente in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Friedensdorf en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Frederik Willem Conrad

Frederik Willem Conrad kan verwijzen naar:
* Frederik Willem Conrad (1769-1808), directeur van Rijkswaterstaat
* Frederik Willem Conrad (1800-1870), zoon van bovenstaande, directeur van Rijkswaterstaat
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Frederik Willem Conrad en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Frederik Willem Floris Theodorus van Pallandt

Frederik Willem Floris Theodorus baron van Pallandt, heer van Keppel, Voorst, Barlham en Hagen (Zutphen, 21 september 1772 – 's-Gravenhage, 14 februari 1853) was een Nederlands politicus.
Van Pallandt werd op 28 augustus 1814 benoemd in de ridderschap van Gelderland waardoor hij het adellijke predicaat van 'jonkheer' kreeg; op 11 juni 1818 werd onder anderen voor hem de titel van 'baron' gehomologeerd.
Hij studeerde Romeins en hedendaags recht aan de Hogeschool te Leiden en promoveerde op 16 augustus 1793 op 255 stellingen. Hij sloot op 17 juni 1800 te Waardenburg een huwelijk met jkvr. Anna Jacoba Wilhelmina van Aylva (1778-1814); uit dit huwelijk werden vijf kinderen geboren, onder wie de politicus Hans Willem van Aylva van Pallandt. Op 28 september 1825 hertrouwde hij met Maria Catharina barones van Boetzelaer (1771-1836). Hij werd in 1789 advocaat te Arnhem. Hij was burgemeester van Doetinchem en vervulde een aantal ambten waaronder dat van directeur-generaal van het departement van Eredienst (1818 - 1828).
Zijn politieke leven kreeg gestalte in het lidmaatschap van de 'Vergadering van Notabelen' voor het departement van de Boven-IJssel (vanaf 29 maart 1814) en hij werd op 20 mei 1828 minister op het departement van Hervormde en andere Erediensten, die der Rooms-Katholieke uitgezonderd (tot 1 maart 1841). In 1830 was hij tijdens de Belgische opstand gedurende een maand tevens waarnemend minister op het departement van Justitie.
Hij was vanaf 1794 lid van het Ridderschap in het graafschap Zutphen en van 28 augustus 1814 tot juli 1829 voor het Ridderschap van Gelderland. Werd in mei 1828 benoemd tot minister van Staat. Hij is onderscheiden met het Grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
* De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
* Parlement & Politiek Mr. F.W.F.Th. baron van Pallandt van Keppel
* Biografisch Portaal: 08107478
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: pall006
* Gemeinsame Normdatei: 1145994733
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9293 3547
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069952086
* Parlement.com: vg09llsykfqi
* Virtual International Authority File: 287120539
* WorldCat (via VIAF): 287120539
# Frits Hopman

Frederik Jan "Frits" Hopman (Amsterdam, 14 juli 1877 – Leiden, 4 maart 1932) was een Nederlands schrijver, onderwijzer, journalist en literatuurcriticus.

## Leven

Hopman werd geboren in een middenstandsgezin. Hij ging naar de HBS, maar maakte deze niet af. Hij ging uiteindelijk werken als journalist, in 1902 korte tijd voor de Arnhemse Courant. Na het behalen van een lerarenakte werd hij leraar Engels, vanaf 1918 te Leiden. Naast het leraarschap bleef hij altijd schrijven. Hopman was tweemaal getrouwd. Met zijn tweede vrouw woonde hij van 1912 tot 1914 in Engeland, waar ze aansluiting zochten bij de Christian Science.

## Werk

Hopman publiceerde journalistieke stukken en kritieken in gerenommeerde tijdschriften als De Gids, Den Gulden Winckel, Groot Nederland, De Kroniek en Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift. Tussendoor schreef hij korte verhalen, onder andere gebundeld in In het voorbijgaan (1913) en Nachtwaken (1920). Daarnaast schreef hij ook enkele romans, waarvan zijn autobiografische De proeftuin het meest bekend is. Hopmans literair proza werd beïnvloed door Multatuli en Van Eeden. Hij was een zwaarmoedig man en dat klinkt door in zijn werk, dat zich verder kenmerkt door een vaak wrange humor.
Hopmans werk raakte na de Tweede Wereldoorlog schier in de vergetelheid. In 1983 wijdde Boudewijn Büch nog een artikel aan hem, getiteld 'Excentriek. Het mislukte leven van Frits Hopman' (NRC Handelsblad, 16 juni 1983). Joost Zwagerman nam in 2005 Hopmans verhaal De bode op in de verzamelbundel De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 250 verhalen.
Hopman vertaalde werk van Johan Huizinga naar het Engels.
Het Literatuurmuseum in Den Haag en de Leidse universiteitsbibliotheek bewaren tientallen brieven van Frits Hopman.

## Bibliografie (scheppend proza)

* In het voorbijgaan (verhalen) (1913)
* De proeftijd (1916)
* Van de liefde die vrij wou zijn: roman uit Zeeuwsch-Vlaanderen (1918)
* Nachtwaken (verhalen) (1920)
* Twee verhalen (bibliofiel, 35 ex.) (1971)
* De schoonheidsbacil (bibliofiel, 79 ex.) (1983)
* Het kruispunt en nog een verhaal (bibliofiel, 100 ex.) (1985)
* Autobiografische schets (bibliofiel, 12 ex.) (1985)
* Autobiografische schets (bibliofiel, 75 ex.) (1989)
* Pastorale, gevolgd door: Frits Hopman ter herinnering door Frans Coenen (bibliofiel, 58 ex.) (1994)

## Literatuur

* A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur, deel 4, blz. 275, 1980, Bussum
# Frontinellina

Frontinellina is een geslacht van spinnen uit de familie hangmatspinnen (Linyphiidae).

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Frontinellina dearmata (Kulczyński, 1899)
* Frontinellina frutetorum (C. L. Koch, 1834)
* Frontinellina locketi van Helsdingen, 1970
* ↑ Platnick, N.I. (2012) The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History. DOI: 10.5531/db.iz.0001.
# Frontiniella incarcerata

Frontiniella incarcerata is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door O'Hara.
# Frans Stellaert

Frans Stellaert (Mechelen, 1563 - Lyon, 1606), ook wel François Stella, François Stello of Fransoys Stellaert, was een Zuid-Nederlandse kunstschilder.
Stellaert was de zoon van de schilder Johannes Stellaert. Hij zou in 1576 met Étienne Martellange naar Rome zijn toegetrokken om te studeren. Na zijn studie vestigde hij zich in Lyon, waar hij verschillende historische werken voltooide. Hij werd door tijdgenoot Karel van Mander beschreven als een uytnemende Meester van Landtschappen, beelden, ordinantien, conterfeyten nae t'leven, en teyckenen. Volgens Nicole Dacos Griffò zou hij tevens in Terni (Umbrië) met medeschilder Gillis Coignet aan verschillende fresco's gewerkt hebben, en aan een en een altaar in fresco-techniek, als lid van een grote groep decorateurs die onder leiding van Federico Zuccaro het salon van de Villa d'Este in Tivoli verfraaiden.
Stellaert kreeg in Frankrijk twee zonen, François en Jacques. Zijn beide zoons traden in de voetsporen van hun vader en werden ook schilder.
* 1 2 Christiaan Kramm, De levens en werken der Hollandsche en Vlaamsche kunstschilders, beeldhouwers, graveurs en bouwmeesters, van den vroegsten tot op onzen tijd (1857). Gearchiveerd op 26 mei 2023.
* 1 2 Karel van Mander, Het schilder-boeck (1602). Gearchiveerd op 4 juni 2023.
* ↑ Fiamminghi a Roma (1995), p.157.
* ↑ Oud-Holland - Tweemaandelijks Nederlandsch kunsthistorisch tijdschrift. Netherlands Institute for Art History (1927).
* Biografisch Portaal: 50071523
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: stel027
* Gemeinsame Normdatei: 136987494
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6689 6883
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 75015
* Union List of Artist Names: 500017790
* Virtual International Authority File: 81241336
* WorldCat (via VIAF): 81241336