OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sint-Bertiliabron

De Sint-Bertiliabron is een bron te Rosmeer, gelegen naast de pastorie in de Rosmeerstraat en op korte afstand van de kerk. Tegenwoordig is dit een bronnetje dat zich bevindt in een betonnen koepel die voorzien is van een hekwerk.
De Sint-Bertiliabron is Rosmeer was een belangrijk en eeuwenoud bedevaartsoord dat tot in de eerste helft van de 20ste eeuw duizenden pelgrims trok uit het hele land. De heilige Bertilia zou probaat helpen tegen ziekten van mens en dier. Op de eerste zondag in mei lopen de bedevaartgangers zevenmaal van de kerk naar de bron en terug. De bron speelde een belangrijke rol bij de aanroeping. Er werden stukjes stof van de kleding van de zieken in het water gegooid. Als het lapje bleef drijven, dan was het gebed verhoord, maar als het zonk moest men zich wenden tot een andere heilige.
De oudste vermelding van de Sint-Bertiliaput in Rosmeer is van 1638 maar de verering van Sint-Bertilia is ouder, die werd al vermeld in de 13de eeuw. De Sint-Bertilia van Rosmeer werd in de volksdevotie beschouwd als de moeder van de Heilige Drie Gezusters: Sint-Genova, Sint-Bertilia en Sint-Eurotropia die ook vereerd worden in Zuid-Limburg (Genoveva in Zepperen, Bertilia in Brustem en Eutropia in Rijkel) en die vaak in één bedevaart bezocht werden. Waarschijnlijk heeft hun verering een oorsprong in een verchristelijking van de verering van heidense, mogelijk Keltische, moedergodinnen. Mogelijk gaat ook de verering van Sint-Bertilia in Rosmeer terug op een heidense cultus ter plaatse.

## Externe link

* Onroerend erfgoed
# Sichuanosuchus

Sichuanosuchus is een geslacht van uitgestorven Crocodylomorpha uit het Laat-Jura en mogelijk het Vroeg-Krijt van China.
De typesoort Sichuanosuchus huidongensis werd in 1995 benoemd door Peng. De geslachtsnaam verwijst naar Sichuan. De soortaanduiding verwijst naar de vindplaats langs de weg naar de stad Huidong.
Het holotype ZDM 3403 is gevonden in een laag van de Shangshaximiaoformatie. Het bestaat uit een skelet met schedel.
In 1997 werd door Wu een tweede soort benoemd: Sichuanosuchus shuhanensis. De soortaanduiding verwijst naar Shuhan, een oude naam voor Sichuan uit de romantische periode van de Drie Koninkrijken. Het holotype is IVPP V10594, een schedel met onderkaken.
Poll en Norell (2004) vonden Sichuanosuchus als zustersoort van Shantungosuchus + Zosuchus op basis van de aanwezigheid van een ventraal afgebogen achterste gebied van de mandibulaire rami. Buscalioni (2017) vond Sichuanosuchus als zustersoort van Shantungosuchus, Zosuchus + Shartegosuchidae en Dollman et alii (2018) gingen verder door Shartegosuchoidea op te richten voor de clade gevormd door Shartegosuchidae, Sichuanosuchus, Zosuchus en Shantungosuchus.
# Sint-Laurentiuskerk (Voerendaal)

De Sint-Laurentiuskerk in Voerendaal (Zuid-Limburg) is een rooms-katholieke kerk die oorspronkelijk uit de 11e eeuw stamt. Van deze oorspronkelijke kerk rest thans alleen de romaanse toren. De huidige eenbeukige kruiskerk bestaat uit een middenschip dat dateert uit 1840 en een dwarsbeuk, priesterkoor en apsis uit 1917. De toren is ongeleed, met binnenin de doopkapel met een vont uit de 12e eeuw, vervaardigd uit Naamse steen. Het is de enige kerk van het dorp (Kunrade niet meegerekend) en bevindt zich in het centrum van Voerendaal. Het gebouw is een rijksmonument.
De kerk werd in 1049 door Paus Leo IX geconsacreerd en is de enige door een paus ingewijde kerk van Nederland. Leo IX reisde na de vele verwoestingen die de Noormannen achterlieten de wereld rond met als intentie de bevolking opnieuw te bekeren tot het christendom. In augustus 1049 bezocht hij Aken, vergezeld door bisschop Odo van Toul, die onder meer het grondgebied rond Heerlen bezat. Op 10 augustus, de dag van de heilige martelaar Laurentius, vond de inwijding plaatst op verzoek van Odo (zoals verondersteld). Voerendaal was in de eerste jaren van het bestaan van de kerk het centrum van het geloof in de regio. Pas in de 12e eeuw werd Heerlen door Theoderich van Are kerkelijk losgemaakt van Voerendaal en werd daar de Sint-Pancratius parochie opgericht.
Het oorspronkelijke kerkgebouw was net als de hiervan resterende toren uitgevoerd in Kunradersteen, een mergelachtig gesteente dat plaatselijk gewonnen wordt en waaruit ook een groot aantal andere kerken in Limburg is opgetrokken. Het huidige uit rode baksteen opgetrokken middenschip werd in 1840 gebouwd door architect Jean Dumoulin ter vervanging van een ouder kerkgebouw, waarvan vrij weinig bekend is. Het is een zogenaamde waterstaatskerk, gebouwd met financiële steun van de landelijke overheid. De inzegening van het nieuwe kerkgebouw vond plaats in 1841. In 1917 werd de uitbreiding aan de oostzijde, bestaande uit een transept en een nieuw koor, gebouwd, waarbij de verantwoordelijke architect, Jan Stuyt, opnieuw gebruikmaakte van Kunradersteen. Een grote renovatie van het geheel volgde in 1984, waarna in 2011 nogmaals een grote renovatie volgde. Hierbij is o.a. de kerktoren opnieuw gevoegd, het loodwerk vervangen, de torenspits met haan gerestaureerd en het complete uurwerk met verlichting en de bliksemafleiders werden vervangen. Ook is wederom het binnen schilderwerk aangepakt en zijn de uit mergelsteen bestaande muren van de oude begraafplaats en de smeedijzeren toegangspoort gerestaureerd. In 2012 volgde nog een restauratie van het grote kerkorgel na de voorgaande restauratie in 1976.
Aan de buitenzijde van het rechtertransept werd in 1948 het Verzetsmonument geplaatst.
* Verzetsmonument
* Heilig Hartbeeld bij de kerk
# Sint-Elooisprijs 1964

De 10e editie van de Belgische wielerwedstrijd Sint-Elooisprijs werd verreden op 2 juli 1964. De start en finish vonden plaats in Ruddervoorde. De winnaar was Noël Foré, gevolgd door Norbert Coreelman en Hugo De Thaey.

## Uitslag

Sint-Elooisprijs 1964 :
| Plaats | Naam | Ploeg | Tijd |
| | Noël Foré | Flandria-Roméo | 3u 38' |
| 2 | Norbert Coreelman | Labo-Dr. Mann | 1" |
| 3 | Hugo De Thaey | Solo-Superia | 1' 15" |
| 4 | Norbert Kerckhove | Labo-Dr. Mann | z.t. |
| 5 | Luc Delefortrie | geen | z.t. |
| 6 | Daniel Andries | Flandria-Roméo | z.t. |
| 7 | André Noyelle | Labo-Dr. Mann | z.t. |
| 8 | Jacques Bels | Libertas | z.t. |
| 9 | Romain Van Wynsberghe | Pelforth-Sauvage-Lejeune | z.t. |
| 10 | Daniel Carpentier | Terrot-Leroux | z.t. |
1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022
# Sicya morsicaria

Sicya morsicaria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Hulst.
# Sint-Gertrudiskerk (Oberkirchen)

De Sint-Gertrudiskerk (in het Duits St.-Gertrudis-Kirche) is een zeventiende-eeuwse katholieke kerk in het Ortsteil Oberkirchen in Schmallenberg, Hochsauerland in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen. Het gebouw is een erkend cultureel monument.

## Beschrijving

Na drie eerdere kerkgebouwen werd in 1665-1666 het huidige kerkgebouw in vroege barokstijl gerealiseerd. De Sint-Gertrudiskerk is een zaalkerk voorzien van steunberen, met klokkentoren aan de westzijde. Op het dak van de zaalkerk bevindt zich een dakruiter. Boven het zuidelijk toegangsportaal bevindt zich het wapen van de familie Von Fürstenberg, die de kerk oprichtte en recht sprak in Oberkirchen. De sacristie aan het oostelijk einde van het koor werd in 1780 aangebouwd. Om de kerk ligt een kerkhof dat tot 1832 in gebruik was.
De kerk bezit onder meer een doopsteen uit 1632. Het hoogaltaar stamt uit 1668, de kansel en het orgel stammen uit 1673 en de biechtstoelen in rococostijl uit 1705.

### Afbeeldingen

* Zuidelijk toegangsportaal.
* Interieur met altaar.
* Interieur met orgel.
Bron
* (de) Pastoralverbund Schmallenberg-Eslohe, St. Gertrudis, Oberkirchen.
# Sint-Gertrudiskerk (Machelen)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Machelen, gelegen aan de Kerklaan.

## Geschiedenis

Mogelijk ligt een 9e-eeuws hofkerkje in het domein van de Abdij van Nijvel ten grondslag aan de parochie van Machelen. In 1224 was voor het eerst sprake van een zelfstandige parochie. Toen kwam het tiendrecht aan het Sint-Goedelekapittel te Brussel.
Omstreeks 1489 werd de kerk door brandstichting verwoest. In 1500 werd met de herbouw begonnen. Omstreeks 1550 stopte de bouw wegens geldgebrek, nadat koor en transept gereed waren gekomen.
Van 1584-1592 werd, tijdens de godsdiensttwisten, de kerk zwaar beschadigd. Daarna werd de kerk hersteld en in 1604 opnieuw ingewijd. Einde 19e eeuw was de kerk te klein geworden. Van 1899-1901 werd een nieuwe kerk gebouwd waarbij materiaal van de oude, nu gesloopte, toren werd gebruikt. Architect was Gustave Hansotte. In 1906 werd een vieringtorentje gebouwd.
In 1943 werd de torenspits op last van de Duitse bezetter afgebroken om in 1952 weer te worden herbouwd.

## Gebouw

Het betreft een in witte zandsteen uitgevoerde georiënteerde driebeukige kruiskerk met naastgebouwde neogotische westtoren welke vijf geledingen heeft. Het laatgotisch koor werd naar het westen toe uitgebreid met een neogotisch kerkschip. De transeptarmen zijn laatgotisch.

## Interieur

Het interieur wordt overkluisd door kruisribgewelven.
De kerk bezit een schilderij uit 1634, Sint-Gertrudis op haar sterfbed toegeschreven aan Jan Cossiers. Een Kroning van Maria met Kind is uit de eerste helft van de 17e eeuw. De Heilige Familie met de kleine Johannes en Jezus wordt bespot door de soldaten zijn 18e-eeuws. Daarnaast zijn er een aantal 19e-eeuwse schilderijen.
Van omstreeks 1500 is een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Antonius. Uit de 16e eeuw is een houten beeld van Sint-Gertrudis. Er zijn 18e-eeuwse terracottabeelden van Sint-Antonius Abt en Sint-Laurentius. Daarnaast zijn er enkele gepolychromeerd houten en gipsen beelden ut de 19e eeuw.
Het hoofdaltaar is van 1900. De gemarmerd houten zijaltaren zijn uit de 7e en 18e eeuw. De biechtstoelen zijn van 1663 en 1770. De kerk heeft 17e- en 18e-eeuwse grafstenen. De glas-in-loodramen zijn van begin 20e eeuw.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Lambertuskerk (Laken)

De Sint-Lambertuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw te Laken, gelegen aan Sint-Lambertusplein 1.
Het betreft een neogotisch bouwwerk, gebouwd in 1906 en ingezegend in 1907. Architect was Charles De Maeght.
De eenbeukige kruiskerk werd uitgevoerd in rode baksteen met natuurstenen ornamenten. De voorgevel is symmetrisch en wordt gedomineerd door een halfingebouwde toren van vijf geledingen, gedekt door een naaldspits.
De kerk bezit een schilderij, voorstellende Het Laatste Avondmaal, van ongeveer 1650. Van 1970-1971 werd het interieur grondig vernieuwd.
Het orgel werd gebouwd door Salomon De Bever en is van 1916.
* Kerken in Vlaanderen
* Brussels Hoofdstedelijk Gewest
# Simon de Harenne

Simon Jean-Baptiste Herman de Harenne (Hodimont, 8 september 1850 - Luik, 28 maart 1918) was een Belgisch edelman.

## Geschiedenis

* In 1628 verleende keizer Ferdinand II erfelijke adel en toevoeging van het partikel von aan André Harenne.
* In 1715 werd de titel ridder toegekend door keizer Karel VI aan Jean-André Harenne, zoon van André.
* In 1769 werd de titel ridder toegekend door graaf von Zeyll aan de broers Albert en Jean-Lambert de Harenne.
* In 1834 werd Jean-Baptiste de Harenne ingeschreven onder de edellieden van het Pruisisch Rijngebied.

## Simon de Harenne

* Simon de Harenne was een kleinzoon van Jean-Baptiste (hierboven) en een zoon van Herman de Harenne, officier in het Pruisisch leger. Hij nam de Belgische nationaliteit aan in 1872 en in 1886 werd hij toegelaten tot de Belgische adel met de titel ridder, overdraagbaar bij eerstgeboorte. Hij trouwde in 1875 in Chaudfontaine met Lucie Henvard (1857-1946). Ze kregen vijf kinderen.
** Herman de Harenne (1876-1942) trouwde in Sint-Joost-ten-Node in 1900 met Emma Raspoet (1878-1947). Het echtpaar kreeg tien kinderen, met afstammelingen tot heden.
** Charles de Harenne (1888-1975), burgemeester van Stoumont, trouwde in Luik in 1913 met Marcienne Colin-Wauters (1893-1981). Het echtpaar kreeg 4 kinderen, met afstammelingen tot heden.

## Literatuur

* C. DE BORMAN, Généalogie de Harenne, in: Annuaire de la noblesse de Belgique, Brussel, 1893.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1990, Brussel, 1990.
# Sint-Martinuskerk (Gronsveld)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Gronsveld, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. De kerk is een rijksmonument en is gewijd aan Sint-Martinus.

## Ligging

Het gebouw ligt aan de doorgaande weg door het dorp van De Heeg te Maastricht naar Rijckholt. De kerk staat op een kerkheuvel. Om de kerk ligt een kerkhof dat omgeven wordt door een keermuur. Aan de voorzijde van de kerk ligt een plein waar een Heilig Hartbeeld staat. Vlak bij de kerk bevindt zich het kasteel van Gronsveld.

## Geschiedenis

In 1281 werd de kerk voor het eerst vermeld. Niet lang daarna werd de mergelstenen toren gebouwd.
In de 15e of 16e eeuw werd de toren verhoogd.
In 1579 werd het kerkgebouw in brand gestoken.
In 1657 stortte het gewelf in van het koor.
In de periode 1690-1699 werd de kerk herbouwd in classicistische stijl. Hierbij werden de toren en het koor behouden. Bij de herbouw werden onder andere (niet zuivere) Dorische pilasters van mergelsteen als geleding toegepast.
In 1705-1711 werd het koor verhoogd en een dwarspand aangebouwd.
In 1787-1789 werd een sacristie gebouwd in de zuidoosthoek.
In 1895 werd de kerk gerestaureerd.
In 1947-1948 werd de kerk vanwege oorlogsschade opnieuw gerestaureerd.
In 1982 vond wederom een restauratie plaats.

## Beschrijving

Het gebouw bestaat uit een driezijdig gesloten laatgotisch koor, een eenbeukig schip, een dwarspand, en tegen de zuidzijde van het koor en de westkant van het zuidertransept de toren met drie geledingen en ingesnoerde torenspits. Het gebouw is opgetrokken uit baksteen en mergel in speklagen. De daken zijn gedekt met leien.
In het interieur valt de rijke betimmering van het koor in Luiks-Akense meubelstijl op. Ook het hoofdaltaar, de twee zijaltaren, de communiebank, de preekstoel, de biechtstoelen en het kerkorgel zijn uitgevoerd in barokstijl. Het orgel is in 1712 gebouwd door Philippe Le Picard. Het is het enige bewaarde orgel dat met zekerheid aan deze orgelbouwer kan worden toegeschreven. Bijzonder is de grafzerk van Wilhelm van Bronckhorst en Agnes van Bylant uit 1563, die zich oorspronkelijk in de kapel van het Observantenklooster op de Sint-Pietersberg bevond. In 1700 werd de gebeeldhouwde zerk overgebracht naar de vernieuwde kerk van Gronsveld.
* Koor en toren
* Noordgevel
* Westgevel
* Kerk en kasteelpoort
* Overzicht interieur
* Betimmering koor
* Picard-orgel
* Tekening grafzerk
* Informatie over rijksmonumentnummer 34698
* Sint-Martinuskerk op kerkgebouwen-in-limburg.nl
# Sint-Martinuskerk (Gors-Opleeuw)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Gors-Opleeuw, gelegen aan de Martinusstraat.
De parochie van Gors-Opleeuw is al oud. Tot de 13e eeuw behoorde ook Kerniel tot deze parochie, en verder omvatte ze Rullekoven, Eggertingen, Grimmertingen en Zammelen. In 1034 kwam het patronaatsrecht aan de Sint-Laurentiusabdij te Luik. Van de oudste kerk, vermeld in 1034, werd geen spoor teruggevonden.

## Gebouw

De toren van de huidige kerk stamt uit begin 15e eeuw. Ze is opgetrokken in mergelsteen en bevindt zich op een sokkel van silex. De toren bestaat uit drie geledingen.
Het bakstenen schip van de kerk stamt uit omstreeks 1775. Het betreft een pseudo-kruisbasiliek. De ontwerper was mogelijk ontworpen door A.M. Sepeult uit Malmedy.
Het koor, in neoclassicistische stijl, werd aangebracht in 1906-1907. Een inscriptie op een gevelsteen luidt: Posuit, Carolus Albertus, Comtes d'Aspremont Lynden, Anno MCMVII.

## Interieur

De kerk bezit een aantal gepolychromeerde houten beelden: Sint-Hubertus als bisschop (circa 1500); Sint-Barbara (2e helft 16e eeuw?); Sint-Joris (2e helft 17e eeuw); Sint-Martinus (2e helft 17e eeuw); Sint-Martinus als bisschop (1e helft 18e eeuw); Sint-Sebastiaan (eerste helft 18e eeuw); Sint-Anna en Maria (eerste helft 18e eeuw); en een processiemadonna (18de eeuw). Er is een schilderij, voorstellende Christus aan het Kruis (1e helft 18e eeuw).
Het hoofdaltaar is een portiekaltaar in gemarmerd hout uit het 3e kwart van de 18e eeuw. Hierboven hangt een schilderij van de Emmaüsgangers, vervaardigd door M. Aubé (1729-1808) en in 1806 aangekocht uit het bezit van Abdij Mariënlof te Kerniel. Ook zijn er enkele 18e-eeuwse meubelen, zoals biechtstoelen, zijaltaren en een bidbank. Het orgel is vervaardigd door Pereboom & Lijser (1860).
Twee ovale muurschilderingen tonen respectievelijk Sint-Martinus en een vrouwelijke heilige, mogelijk Ida van Leeuw.

## Kerkhof

De kerk is omgeven door een kerkhof, waarin zich een aantal 17e-eeuwse grafkruisen bevinden.

## Externe link

* Onroerend erfgoed
* Kerken in Vlaanderen
# Sinfonietta nr. 1

Sinfonietta nr. 1 kan verwijzen naar:
* Sinfonietta nr. 1 (Bate)
* Sinfonietta nr. 1 (Penderecki)
* Sinfonietta nr. 1 (Weinberg)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sinfonietta nr. 1 en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sinfonietta

Sinfonietta kan verwijzen naar:
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sinfonietta en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sintula cristatus

Sintula cristatus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sintula. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Jörg Wunderlich.
# Sintula furcifer

Sintula furcifer is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sintula. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Eugène Simon.
# Sintula criodes

Sintula criodes is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sintula. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Tord Tamerlan Teodor Thorell.
# Sipyloidea garradungensis

Sipyloidea garradungensis is een insect uit de orde Phasmatodea en de familie Diapheromeridae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Hasenpusch & Brock.
# Sint-Willibrorduskerk (Obbicht)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van Obbicht in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk is gelegen aan de Sint-Willibrorduslaan 10. Schuin tegenover de kerk staat aan de Obbichter Markt de Piëtakapel en op ongeveer 150 meter naar het zuidwesten staat de Sint-Willibrorduskapel in de kerktoren van de oude kerk.

## Geschiedenis en toren van 1828

Omstreeks 704 zou de omgeving van het huidige Obbicht zijn geschonken aan Willibrordus. In 980 werd de naam Biettine vermeld. In 1643 werd het dorp, inclusief de kerk, verwoest door een overstroming van de Maas. In de naburige buurtschap Overbroek werd in 1688 een nieuwe kerk gebouwd aan de huidige Ecrevissestraat, waaromheen zich een nieuwe gemeenschap ontwikkelde, het latere Obbicht. In 1825 was er een dorpsbrand, vrijwel het hele dorp, en ook de kerk, werd verwoest. Onder architectuur van Nicolaas Dukers werd een nieuwe kerk gebouwd op de fundamenten van de voorganger. Dit was een waterstaatskerk in traditionalistische stijl, met neogotische elementen, welke in 1828 gereed kwam.
In 1903 werd deze waterstaatskerk gesloopt omdat ze te klein bleek, met uitzondering van de toren, die ook nog eens met 6 meter werd verhoogd. In 1904 kwam een driebeukige neogotische kerk met ronde absis gereed die volgens plannen van J. Hollman was gebouwd. Deze kerk bleef in gebruik tot 1968 en werd in 1970 verkocht aan de gemeente om in 1984 gesloopt te worden. De toren van 1828 werd in 1985 in gebruik genomen als Sint-Willibrorduskapel en bevindt zich aan de Ecrevissestraat. De gevelsteen meldt, in chronogram: VbI eCCLesIa sanCtI wILLIbrorDI fVIt IbI tVrrIs seMper serVetVr (waar de kerk van Sint-Willibrord is geweest moge daar de toren bewaard blijven). Ook bevat de toren een gedenksteen uit 1828 die de dorpsbrand en de wederopbouw memoreert: op den 7 october 1825 wierd deze Kerk, de Pastorij en 34 woningen in assche gedompeld ...

## Huidige kerk

Ook de neogotische kerk bleek in de 2e helft van de 20e eeuw te klein. Deze werd van 1966-1968 gebouwd onder architectuur van Th. L. Oberndorff. Het is een kerk in modernistische stijl met 500 zitplaatsen. De doosvormige zaalkerk is gebouwd in baksteen en grèsbreuksteen. Deze kerk heeft een vierkante vlakopgaande toren in baksteen, voorzien van vierkante galmgaten en gedekt door een plat dak getooid met een ijzeren kruis.
De kerk bezit een orgel van 1905, vervaardigd door Pereboom & Leijser, dat in 1935 werd geplaatst in de voorganger van de huidige kerk, en in 1968 naar de huidige kerk verplaatst werd.
* Kerkgebouwen in Limburg
# Sint-Andreaskerk (Lierneux)

De Sint-Andreaskerk (Frans: l'église Saint-André) is een kerkgebouw in Lierneux in de Belgische provincie Luik.
Het is een romaans gebouw bestaande uit een vierkante voorstaande westtoren met een ui als bekroning, een schip met vijf traveeën en een koor met twee traveeën en ronde sluiting. Rond de centrale spits bevinden zich vier kleine flankerende uivormige torentjes. Het gebouw heeft rondboogvensters.
Het gebouw is gewijd aan Sint-Andreas.
# Sketches (Pallas)

Sketches is het vierde muziekalbum van de Schotse muziekgroep Pallas.

## Achtergrond

Na hun langspeelplaten die werden uitgegeven door EMI, hield die ermee op. Een en ander had mede als aanleiding dat Pallas maar geen stabiele verhouding zanger-band kon vinden. In Nederland bleven de fans de band wel trouw en via SI Music werd een muziekcassette verspreid met daarop Sketches. Het album heeft daarna nooit meer het levenslicht gezien als compact disc. De zware progressieve rock-inslag is enigszins verdwenen.

## Musici

* Alan Reed – zang
* Niall Matthewson – gitaar, zang
* Graeme Murray – basgitaar, zang, achtergrondzang, baspedalen
* Ronnie Brown – toetsinstrumenten
* Derek Forman – slagwerk

## Muziek

* de muziek
* Dutchcharts, Zwitserse versie Hitparade.ch
# Siobhán

Siobhán is een Iers-Gaelische meisjesnaam.
De naam wordt uitgesproken als sjuvÔn (IPA: [ˈsʲəˈvˠaːn]).
De naam is in Ierland geïntroduceerd door de Noormannen en heeft als rechtstreekse oorsprong het Franse Jeanne, de vrouwelijke vorm van Jean. Deze zijn weer afgeleid van het Latijnse Johanna en Johannes. De naam komt oorspronkelijk van het Hebreeuws Yehochanan en uit de Hebreeuwse woorden voor "God is grootmoedig".
Alternatieve spelling voor Siobhán zijn Siavon, Siobhan, Siobhain, Siobhann, Siobhon, Siovhan, Shivaune, Shivaun, Shavon, Sioban, Shivonne, Chevon en Shavone.
Voorbeelden van koosnaampjes voor meisjes die Siobhán heten zijn Sio, Shiv, Vaune, Vawny, Von, Bahan en Sibby.

## Externe link

* Populariteit, verspreiding en verklaring van de naam Siobhan, Nederlandse Voornamenbank, Meertens Instituut.
* ↑ Klankinventaris van het Nederlands
* ↑ Pronounciation Hub – How To Pronounce Siobhan, bezochtdatum 14 april 2019
* ↑ (en) Quora. In Munster, in het zuiden, wordt de naam uitgesproken als sjuvÔn (IPA: [ˈsʲəˈvˠaːn]), in Connacht, in het noorden, meer als sjuvAAn (IPA: [ˈsʲowaːn]).