OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Cruel Summer

Cruel Summer kan verwijzen naar:
* Cruel Summer (2012), een korte film van Kanye West
* Cruel Summer (2016), een film met Danny Miller
* Cruel Summer (televisieserie), een tiendelige tv-serie uit 2021
* Cruel Summer (Bananarama), een lied uit 1983 van Bananarama
* Cruel Summer (Taylor Swift), een lied uit 2019 van Taylor Swift
* Cruel Summer (Ace of Base), een muziekalbum uit 1998 van Ace of Base
* Cruel Summer (album van Kanye West), een muziekalbum met artiesten van het label van Kanye West
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Cruel Summer en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Nereis tenuis

Nereis tenuis is een borstelworm uit de familie Nereididae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Nereis tenuis werd in 1884 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Webster & Benedict.
# Pseudanthias albofasciatus

Pseudanthias albofasciatus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van zaag- of zeebaarzen (Serranidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1930 door Fowler & Bean.
# De Moeren (Frankrijk)

De Moeren (Frans: Les Moëres) is een voormalige Franse gemeente in de Westhoek, in het Noorderdepartement aan de grens met België. De gemeente is op 1 januari 2016 opgegaan in de gemeente Gijvelde, die net als De Moeren in Frans-Vlaanderen ligt en deel uitmaakt van de streek het Blootland. De gemeente vormde tevens het Franse deel van de gelijknamige droogmakerij De Moeren. Het Belgische deel van deze droogmakerij is een deelgemeente van de West-Vlaamse gemeente Veurne.

## Geografie

In 1999 had de gemeente een inwonersaantal van 680 en een oppervlakte van circa 2200 ha. De totale droogmakerij is 3650 hectare groot. De enige nederzetting in de droogmakerij is het dorpje Moerekerke. De meerderheid van de inwoners woont echter verspreid in de polder.
De gemeente maakt deel uit van het Blootland, een fysisch-geografische eenheid binnen de Westhoek. Het is een erg laag gelegen gebied: het diepste punt ligt vier meter onder zeeniveau. Om de polder droog te houden, wordt de waterhuishouding permanent geregeld met gemalen, die het water via vaarten op de Ringsloot spuien.
Kenmerkend zijn het kaarsrechte wegenpatroon en het vlakke en weidse uitzicht tot aan de horizon. Er zijn zowel weide- als akkerlanden te vinden, in een verhouding van ongeveer 20 % - 80 %. De landbouw speelt in de werkgelegenheid nog een belangrijke rol. Daarnaast is het vanwege de rust aantrekkelijk voor recreatie en toerisme.

## Geschiedenis

Aan het einde van de middeleeuwen bestond het gebied van De Moeren uit een laaggelegen moeraslandschap met twee grote poelen, de Kleine en de Grote Moere. Al vanaf het begin van de zeventiende eeuw is er getracht De Moeren in te polderen; hoewel dat enkele malen gelukt is, werd het gebied later toch weer overstroomd. Pas in 1826 werd het definitief drooggelegd.
De onderstaande kaart toont de ligging van De Moeren (Frankrijk) met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Bezienswaardigheden

* De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Église Notre-Dame-de-l'Assomption)
* Op de gemeentelijke Begraafplaats van De Moeren bevinden zich bijna 70 Britse militaire graven van gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog.
* De Moulin du Rhin, een windmolenrestant.

## Natuur en landschap

Het dorp De Moeren bevindt zich centraal in de droogmakerij De Moeren op een hoogte van ongeveer 0 meter. Het landschap is uitzonderlijk vlak en boomloos en bestaat uit een raster van kaarsrechte wegen en waterlopen, omringd door een ringvaart, waarop het water wordt uitgeslagen.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Nabijgelegen kernen

De Moeren, Gijvelde, Uksem, Hondschote, Houtem
# Colensopark

Het Colensopark is een openbaar park in Soestdijk, niet ver van Paleis Soestdijk. Het ligt in de gemeente Soest en deze is er ook eigenaar van. Het park is ongeveer 10 hectare groot en is daardoor een van de grootste parken van Soest. In het park bevinden zich drie vijvers die door sloten met elkaar verbonden zijn. In twee van de vijvers ligt een eiland in het midden, het 'kleine eiland' en het Remseiland.
Het park heeft een bosrijk uiterlijk. Aan de ene kant grenst het park aan de gemeente Baarn, aan de andere kant grenst het aan de straat Colenso.

## Geschiedenis

Begin 19e eeuw maakte het park deel uit van een buitenverblijf, met daarop een villa die vele namen heeft gehad, waaronder "Witsenburg" en "Schoonoord". Het was eigendom van de Amsterdammer Jan Jacob Knuppel. In 1897 kwam de villa in eigendom van de Rotterdammer Anthonie Cankrien. Tijdens de Tweede Boerenoorlog in Zuid-Afrika hernoemde hij de villa 'Colenso', naar John William Colenso (1814–1883), wegens zijn anti-Engelse houding. Tijdens de Duitse bezetting werd de villa gebruikt om in beslag genomen radioapparatuur in op te slaan. De villa werd na de oorlog afgebroken om ruimte te maken voor de nieuwe Rijksstraatweg. Het Colensopark is nu een overblijfsel van dat buitenverblijf.
* ↑ http://www.plaats.nl/baarn/nieuws/497518/colenso/
# Flavon

Flavon kan verwijzen naar:
* Flavon (Trente), een gemeente in Italië
* Flavonen, een klasse chemische stoffen behorend tot de flavonoïden
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Flavon en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Kaap Evans

Kaap Evans is een kaap op het eiland Ross, in de Rosszee bij Antarctica.
Kaap Evans ligt aan de zuidwestkust van Ross-eiland, aan de McMurdo Sound. Het is een lage, rotsachtige kaap in de vorm van een driehoek. Kaap Evans werd ontdekt tijdens de eerste tocht naar Antarctica (1901-1904) van de Engelse poolreiziger Robert Falcon Scott, die haar aanvankelijk The Skuary noemde. Tijdens zijn tweede expeditie naar het Zuidpoolgebied (1910-1913) bouwde Scott zijn basiskamp op deze locatie. Hij hernoemde bij die gelegenheid de kaap naar de Royal Navy-officier Edward Evans, de eerste stuurman van de Terra Nova, het schip dat Scott naar Ross-eiland had gebracht.
Nabij Kaap Evans liggen de Dellbridge-eilanden.
* ↑ Land Information New Zealand Chart #14065: Ross Sea to New Zealand (1:1.000.000), Wellington, 1997
* ↑ (en) United States (2002) Sailing Directions (Planning Guide & Enroute): Antarctica. Bethesda, Md: National Imagery and Mapping Agency. ISBN 0160674506
* ↑ Imbert, Bertrand (1993) De ontdekking van de poolstreken. Houten: Fibula/Unieboek. ISBN 90 269 6356 4
# De Nederlandsche Filmliga

De Nederlandsche Filmliga (1927-1933) was een collectief van filmmakers en -liefhebbers dat een zuivere en vernieuwende cinema propageerde.

## Uitgangspunt

De oprichters van de Filmliga, Menno ter Braak, Joris Ivens, L.J. Jordaan, Henrik Scholte en Constant van Wessem, wilden Nederland rijp maken voor de Europese avant-garde film en voor films uit de Sovjet-Unie. Met name Ter Braak was rigide in zijn afwijzing van de (Amerikaanse) amusementfilm die volgens hem de ontwikkeling van de film tot kunstvorm in de weg stond. Met speciale vertoningavonden probeerde de Filmliga allerlei ‘experimentele’ films onder de aandacht van het publiek te brengen. De afdeling Amsterdam vormde het landelijke hoofdbestuur. De Filmliga had onderafdelingen in Rotterdam, Utrecht, Groningen, Delft, Den Haag en Arnhem.
De Nederlandsche Filmliga die in 1927 was opgericht is vanaf 1929 sterk verbonden met het Filmtheater de Uitkijk in Amsterdam. Doel van de Filmliga was het publiek kennis te laten maken met de avant-garde films van die tijd, films die men in de reguliere bioscopen niet te zien kreeg. De Filmliga beloofde tegenwicht te bieden tegen deze theaters.
Eerst werden de films vertoond in bioscoop Centraal aan de Amstelstraat, maar na twee jaar zag de Maatschappij voor Cinegrafie de mogelijkheid de speciale films in De Uitkijk te gaan draaien. Nadat het pand gehuurd was werden tijdens de opening op 9 november 1929 vier films vertoond: Heien van Joris Ivens, Regen en Jardin du Luxembourg van Joris Ivens en Mannus Franken en als hoofdfilm La Passion de Jeanne d’Arc van Carl Theodor Dreyer.
Na twee jaar werd de samenwerking tussen de Filmliga en de Uitkijk weer verbroken. Tussen 1927 en 1931 werd onder redactie van Ter Braak, Ivens, Jordaan, Scholte en Van Wessem het vooruitstrevend vormgegeven tijdschrift De Filmliga uitgegeven.

## Ontmythologisering

In 1999 verscheen de geruchtmakende studie Het gaat om de film!: een nieuwe geschiedenis van de Nederlandsche Filmliga waarin de auteurs ‘de mythe van de Filmliga’ proberen te ontkrachten. Volgens de schrijvers is het een verzinsel van de leden van de Liga geweest dat de reguliere bioscopen ‘alleen maar rommel’ vertoonden en dat de Filmliga in haar eentje een kunstzinnig filmklimaat in Nederland tot stand bracht.
Onderzoek wijst uit dat films uit de Sovjet-Unie (Pantserkruiser Potjomkin, Oktyabr) in die dagen gewoon in de reguliere bioscopen draaiden (en daar ook zeer succesvol waren). Menno ter Braak wordt bovendien afgeschilderd als iemand die eigenlijk niet van film hield en ook nauwelijks films zag: “Film was voor hem vooral een theoretische kwestie en zijn filmkritiek was een wapen tegen het modernisme”.
* ↑ Interview met de auteurs van 'Het gaat om de film! Een nieuwe geschiedenis van de Nederlandsche Filmliga 1927-1933', in: De Filmkrant, september 1999. Gearchiveerd op 21 juni 2006. Geraadpleegd op 23 oktober 2007.
# De Nederlander (dagblad)

De Nederlander: Christelijk-Historisch dagblad was een christelijk-historisch dagblad dat van 1893 tot 1946 verscheen.

## Geschiedenis

De Nederlander verscheen in 1893 voor het eerst als weekblad, vanaf 1897 als dagblad onder de naam Het Nederlandsch Dagblad: Orgaan tot verbreiding van Christelijk-historische beginselen. In datzelfde jaar werd de redactie van Rotterdam naar Amsterdam verplaatst. In 1901 werd de krant overgenomen en de redactie naar Den Haag overgebracht. De naam werd gewijzigd in De Nederlander: Christelijk-Historisch dagblad en de politiek leider van de Vrije Antirevolutionaire Partij (VAP) (later de Christelijk-Historische Unie), jhr. mr. Alexander Frederik de Savornin Lohman werd hoofdredacteur van het dagblad. Sindsdien gold De Nederlander als spreekbuis van de CHU.
In de jaren dertig stelde De Nederlander zich kritisch op tegen de moederpartij en gold de krant voor CHU-begrippen als links.
Op 1 oktober 1941 werd De Nederlander door de Duitse bezetter verboden. Op 8 mei 1945 verscheen een bevrijdingseditie als raambulletin. In dat jaar werd ook de grootste oplage bereikt: 10.000 exemplaren. Mr. Gerard van Walsum werd benoemd tot nieuwe hoofdredacteur en herdoopte de krant tot De Nieuwe Nederlander. Onder invloed van Van Walsum en andere redactieleden werd De Nieuwe Nederlander de spreekbuis van de Doorbraakgedachte en de vernieuwsgedachte binnen de Nederlandse Hervormde Kerk, dit tot sterk ongenoegen van de politieke leiding van de CHU (Hendrik Willem Tilanus e.a.) die vonden dat de krant "gekaapt werd." De opzet van Van Walsum mislukte en in 1947 werd "De Nieuwe Nederlander" opgeheven. Sindsdien verscheen er een ledenweekblad van de CHU onder de naam De Nederlander.

## Oplage

De Nederlander had in vergelijking tot de kranten van andere politieke partijen als De Standaard (ARP), de Volkskrant en De Maasbode (RKSP) en Het Volk (SDAP) een bescheiden oplage. (De hoogste oplage - 10.000 exemplaren - werd in 1945 bereikt.) Dit kwam doordat veel CHU-leden zich niet verplicht voelden om De Nederlander te lezen. De CHU was in principe gekant tegen de verzuiling en zag christelijke organisaties als pure noodzaak totdat de samenleving "herkerstend" was.

## Literatuur

* Jan Wieten Dagblad en Doorbraak. De Nederlander en De Nieuwe Nederlander (academisch proefschrift), Kampen 1986
# De Viking

De Viking is een beeld van de Zweedse beeldhouwer Calle Örnemark. De assemblage van hout verwijst naar de legendarische Viking Björn Järnsida en staat in de Nederlandse stad Amersfoort, in de wijk Liendert.
Örnemark ontving de opdracht voor het beeld in 1977 en de eerste versie van De Viking werd in 1978 geplaatst, ter gelegenheid van de jaarlijkse Keistadfeesten, die toen Zweden als thema hadden. In de jaren zeventig, de begintijd van deze feesten, gingen die gepaard met het door de stad trekken van grote keien uit diverse Europese landen en zo kwam De Viking samen met een Zweedse kei naar Amersfoort. Het twaalf meter hoge beeld was gemaakt van sloophout, afkomstig van een 17e-eeuwse Zweedse boerderij. Op de voet van het beeld staat: gud bevare oss för vikingen. Vertaald: God behoede ons voor de Vikingen.
Het sloophout bleek niet bestand tegen het Nederlandse klimaat. In 1986 kwam Örnemark daarom nogmaals naar Amersfoort, om de vermolmde Viking te restaureren, maar die restauratie heeft De Viking niet kunnen redden. Daarom werd er in 1993 een tweede, iets kleinere versie van het beeld geplaatst, nu van geïmpregneerd hout. Het beeld staat centraal in Liendert, op de Vogelweide aan de Van Randwijcklaan, bij de rotonde met de Zangvogelweg.

## Tweede versie: beschrijving

De tweede versie van het beeld geeft een schematisch ogende voorstelling van een staande Vikingfiguur die met zijn rechterhand een zwaard vasthoudt, dat hij voor zich op de grond geplaatst heeft. Aan de linkerarm draagt het beeld een min of meer rond schild. De mate van detaillering van het beeld komt overeen met het formaat van de houten onderdelen; gezichtstrekken, haar, baard en helm zijn ruw aangegeven. Van de ogen zijn het oogwit en de iris herkenbaar en deze elementen zijn kleiner dan de overige detaillering. Voor lichaam, benen en zwaard zijn de onderdelen ruwweg verticaal geplaatst, maar om de benen draait een spiraal van blokken in contrasterende richting en kleur. Het plateau, de voeten en de pareerstang van het zwaard zijn horizontaal opgebouwd, schild en helm uit blokken zonder duidelijke richting. De verschillende onderdelen hebben een eigen kleur, eventueel met een contrastkleur. De vormgeving verwijst naar naïeve kunst.
De figuur kijkt, evenwijdig aan de Van Randwijcklaan, over de rotonde heen in zuidwestelijke richting. Het staat in een groepje bomen, die anno 2017 hoger zijn dan het beeld.
# De Villers de Pité

De Villers de Pité is een uit Luik afkomstig geslacht waarvan leden sinds 1816 tot de Nederlandse adel behoorden, en dat in 1941 uitstierf.

## Geschiedenis

Dat de stamreeks zou beginnen met Jean Peteit dit del Vallée, burger van Luik, vermeld in 1410, wiens kleinzoon Jean Peteit dit del Vallée, heer van Emael, Eben en Nedercanne († 1510) trouwde (huwelijkse voorwaarden 1493) met Anne de Villers, erfdochter en vrouwe van Emael, Eben en Nedercanne († 1515), waarna hun nageslacht zich De Villers de Pité zou zijn gaan noemen, is niet bewezen. Deze afstamming is te vinden in het Nederland's Adelsboek.
De vaststaande afstamming begint met Martin Denis Devillers (overleden 1739), woonachtig in Luik. Zijn zoon Louis Simon Denis de Villers, geboren in 1723, trad als militair in dienst van de Staten-Generaal. In 1751 huwde hij Anne Marie de Tiecken uit Tongeren, waar het paar zich vestigde. Hun zoon Libert Materne Joseph de Villers de Pité (1756-1836) was eveneens officier. Hij werd bij Koninklijk Besluit van 16 februari 1816 benoemd in de Ridderschap van Limburg in het Koninkrijk der Nederlanden.
Zijn zoon Louis Libert Guillaume Marie de Villers de Pité kocht in 1836 kasteel Oost bij Valkenburg.
Met zijn jongste dochter stierf het geslacht in 1941 uit.

## Enkele telgen

* Libert Materne Joseph de Villers de Pité (1756-1836), luitenant-kolonel in dienst van het Koninkrijk Holland onder Lodewijk-Napoleon.
** Jonkheer Louis Libert Guillaume Marie de Villers de Pité (1804-1889), lid van de Provinciale Staten van Nederlands Limburg (1841-1849), van de Tweede Kamer (1849-1850) en van de Eerste Kamer (1850-1880).
*** Jonkvrouw Gabrielle Alida Josephine Charlotte de Villers de Pité (1846-1941), laatste telg van het geslacht.
# De Villers Masbourg

De Villers Masbourg was een Zuid-Nederlandse adellijke familie.

## Geschiedenis

In de achttiende eeuw werden leden van deze familie opgenomen in de Tweede stand ('état noble') van de Staten van Luxemburg en van Namen.
Het ging onder meer om François-Antoine de Villers, heer van Esclaye, lid van de Tweede stand van de Staten van Namen, die getrouwd was met Anne de Ponty de Suarlée. Hun drie zoons, die hierna volgen, werden in 1816 opnieuw in de adel opgenomen.

## Ladislas de Villers Masbourg

Marie Joseph François Antoine Ladislas de Villers Masbourg d'Esclaye (Javingue, 23 juni 1765 - Oud-Valkenburg, 19 juni 1850) was cadet in het regiment van Lamarck, officier en kolonel in het Franse leger. In 1816, onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, werd hij erkend in de erfelijke adel en benoemd in de Ridderschap van de provincie Namen. Hij trouwde in 1807 met gravin Philippine de Hoen (1784-1860), dochter van graaf Maximilien de Hoen en prinses Félicité de Hohenzollern-Hechingen. Zij bewoonden het kasteel Schaloen in Oud-Valkenburg. Er waren enkele afstammelingen, maar de familietak is in 1957 uitgedoofd.
Philippe Iweins d'Eeckhoutte heeft in 2008 naamverandering bekomen. Hij en zijn afstammelingen heten voortaan Iweins de Villers-Masbourg d'Esclaye. Hij is de zoon van Anne de Villers Masbourg d'Esclaye (1931), die trouwde met Marc Iweins d'Eeckhoutte (1929).

## Casimir de Villers Masbourg

Casimir Philippe Joseph Antoine René de Villers Masbourg (Haut-Fays, 12 november 1767 - Brussel, 6 januari 1865) werd in 1816 erkend in de erfelijke adel en benoemd in de Ridderschap van Namen. Hij trouwde in 1828 met Marie-Thérèse Anne (1784-1858). Het echtpaar bleef kinderloos.

## Adolphe de Villers Masbourg

Adolphe Antoine Jean Népomucène Nicolas de Villers Masbourg (Haut-Fays, 8 december 1772 - Roy, 4 februari 1855). Hij werd in 1816 erkend in de erfelijke adel en benoemd in de Ridderschap van Namen. Hij trouwde met Félicité de Monin (1791-1838) en ze kregen twee dochters.
# De Papegaai (televisieserie)

De papegaai was een Nederlandse televisieserie voor de jeugd die in 1988 door de IKON werd uitgezonden in zes delen van 25 minuten. Het was een fictief verhaal dat ging over een gezin dat moest vluchten nadat er in Nederland een staatsgreep had plaatsgevonden.
Drukker Johan van Dam verzette zich tegen de nieuwe machthebbers, de Organisatie van vaderlands lievende officieren, door pamfletten tegen hen te verspreiden. Hij moet door deze activiteiten onderduiken en moest later samen met zijn vrouw en kinderen vluchten omdat hij verraden was door zijn buurman. Zijn zoon Teun neemt de sprekende papegaai Lukas mee. Het gezin vroeg politiek asiel aan in het denkbeeldige land Tyros. Van hieruit probeerde Johan het verzet in Nederland te steunen. Hier bleek dat de kinderen, maar ook Johan, zich maar moeilijk konden aanpassen aan de gewoontes van het nieuwe land net zoals vluchtelingen dat in Nederland hebben. Zijn dochter Karin had er minder moeite mee.
De serie had een dubbele bodem en liet de jeugd zien dat wat in landen met onmenselijke regimes met een dictatuur zoals Iran, Irak of Afghanistan gebeurt, ook in Nederland kon plaatsvinden en de jeugd liet nadenken over de situatie van vluchtelingen in ons eigen land.
De opname vonden onder meer plaats in Amsterdam Nieuw-West terwijl voor de afleveringen die zich op Tyros afspeelden gefilmd werd op het Griekse deel van het eiland Cyprus. De regie was in handen van Hans Hylkema en het script werd ook tot een speelfilm bewerkt.
In 1990, 2002 en 2004 werd de serie door de IKON herhaald.

## Rolverdeling

* Karin van Dam - Miriam de Boer
* Vera van Dam - Ineke Holzhaus
* Teun van Dam - Maarten Pinxteren
* Johan van Dam - Peter Tuinman
* Lukas, de papegaai - stem van Ger Smit
* Wilma Bosman - Tetske van Ossewaarde
* Pieter Bosman - Huib Rooymans
* Hans Tergragt - Frank Groothof
* Buurman Gerritsen - Tom Jansen
* Generaal - Arend Jan Heerma van Voss
* Mevrouw Santamas - Elly Kyriaeidou

## Externe link

* (en) De Papegaai in de Internet Movie Database
* De Papegaai online bij de IKON
# De Papegaai

De Papegaai of Sint-Jozefkerk is een rooms-katholieke kerkgebouw aan de Amsterdamse Kalverstraat (huisnummer 58). Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken deel uit van de Sint-Nicolaasparochie in Amsterdam-Centrum

## Geschiedenis

De statie werd opgericht in 1672. De eerste pastoor was Willem Willemart. Daarvoor was hij in de statie De Duif werkzaam geweest. Hoewel het huis dat hij in de Kalverstraat huurde een kompas op de gevel had als verwijzing naar de achternaam van de eigenaar Willem Compas, kreeg de schuilkerk de bijnaam De Papegaai. In 1689 kocht G. Fox, de opvolger van Willem Willemart, het pand. Omdat hij geld tekortkwam, leende hij bij het R.C. Oude Armencomptoir. Vervolgens behoorde het huis aan het rooms-katholieke oude armenkantoor tot het in 1846 voor ƒ 24.000 werd teruggekocht om er een kerk te kunnen bouwen, die in 1848-1849 verrees. Het werd de eerste neogotische kerk in Amsterdam. De architect was Gerrit Moele jr.. Na het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in Nederland in 1853 kreeg De Papegaai een functie als bijkerk van de Franse Kerk aan de Nieuwezijds Voorburgwal. In die tijd had de Franse kerk nog de heilige Petrus en Paulus als patroon, terwijl De Papegaai was toegewijd aan de heilige Jozef. Toen de Franse kerk in 1911 gesloten werd nam De Papegaai de beide patronen over. Sedertdien heet de kerk officieel de kerk van de heilige Petrus en Paulus.
Sinds 8 december 2021 is bij decreet van mgr. Jan Hendriks, bisschop van bisdom Haarlem-Amsterdam het kerkgebouw weer gewijd aan Jozef van Nazareth.

## Interieur

De kerk staat op de Monumentenlijst en wordt daar beschreven als een driebeukige basiliek met tribune, in Willem II-stijl. Het stucwerk dient uitsluitend voor decoratie en heeft geen dragende functie.

## Functie

De Papegaai maakt anno 2021 samen met de Sint-Nicolaasbasiliek deel uit van de binnenstadsparochie van de Heilige Nicolaas. De Papegaai is de grootste voormalige Amsterdamse schuilkerk die nog in gebruik is. Zij trekt de aandacht van het winkelend publiek in de Kalverstraat door het bord "Een kwartier voor God".

## Galerij

* De gevel van de kerk
* De Papegaai
* Mozaïek

## Literatuur

* T.H. von der Dunk, 'De bouw van de Papegaai: Amsterdams eerste neogotische katholieke kerk', Jaarboek Amstelodamum, 97 (2005), p.155-183.
* P.M. Grijpink, 'De kerk van den H.Josef te Amsterdam', Bijdragen voor de Geschiedenis van het Bisdom van Haarlem, 33 (1911), p.271-313.
Bronnen
* Blokland, S. van, Rooms-katholieke kerken in Amsterdam 1306-1935, Amsterdam: Stadsuitgeverij Amsterdam, 2002, pp. 36-37;
* Afsluiting Sint Jozefjaar: Papegaai wordt Jozefkerk Weblogbericht met decreet Arsacal.nl d.d. 8 december 2021; gearchiveerd d.d. 1 september 2024.
Noten
* ↑ Sint-Jozefkerk is sinds 8 december 2021 de officiële naam bij decreet van mgr. Jan Hendriks, bisschop van bisdom Haarlem-Amsterdam. Van 1911 tot deze datum werd de patroonsnaam van de in 1911 gesloopte Franse Kerk H.H. Petrus- en Pauluskerk gebruikt
Referenties
* ↑ De Papegaai op www.nicolaas-parochie.nl
* ↑ Afbeelding "Een kwartier voor God" op Flickr. Gearchiveerd op 21 juni 2023.