OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Stizocera tristis

Stizocera tristis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1844 door Guérin-Méneville.
# Stizocera submetallica

Stizocera submetallica is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Chemsak & Linsley.
# Ster van Daendels

De Ster van Daendels, in het Maleis "Bintang Daendels" geheten, is een ridderorde van de Soesoehoenan van Soerakarta. Deze ster werd door Soesoehoenan Prabhu Sri Pakoeboewono IV van Soerakarta ingesteld en was genoemd naar de Nederlandse Maarschalk Daendels die Gouverneur Generaal van Nederlands-Indië was voor Lodewijk Napoleon Koning van Holland.
Ridderorden behoorden niet tot de tradities van de Javaanse hoven en met het instellen van deze ster en de oudere Ster van de Compagnie paste de Soesoehoenan zich aan aan de Europese gebruiken.
De zilveren achtpuntige ster heeft afgeronde stralen met daarop facetten en in het midden een door ronde diamanten omringd medaillon met een gestileerd monogram terwijl op de stralen een grotere ring van edelstenen is aangebracht. Rond het centrale monogram verwijzen vier ronde edelstenen naar de vier windrichtingen.
Aan de orde is geen lint verbonden. Men draagt de ster op de borst.
De ster werd tot 1940 nog gedragen door Pakoeboewono X van Soerakarta.
# Ster van Kapteyn

De ster van Kapteyn is een rode subdwerg aan het zuidelijk halfrond in het sterrenbeeld Schilder (Pictor). De ster bevindt zich ongeveer op 8,5 graad ten noordwesten van de ster beta Pictoris, nabij de grens met het sterrenbeeld Duif (Columba). De ster is te zwak om met het blote oog te zien.
De ster van Kapteyn is bijzonder omdat deze de een na grootste eigenbeweging van alle sterren heeft. De snelste is de ster van Barnard. De ster van Kapteyn beweegt zich in zuidoostelijke richting met snelheid 8,5 boogseconde per jaar. De ster heeft ook een grote radiële snelheid van 245,05 km/s. De ster is een dichtbijstaande haloster en maakt deel uit van de halo van de Melkweg. De afstand tot de zon bedraagt 12,8 lichtjaar. De massa bedraagt ongeveer 0,4 zonnemassa's.
De ster werd door Jacobus Cornelius Kapteyn in 1897 ontdekt toen hij observaties deed in Zuid-Afrika.

## Planeten

In 2014 werden twee mogelijke planeten rond de ster gevonden (b) en (c). Echter een nieuwe studie van de ster in 2021 suggereert dat er geen planeten rond deze ster zijn en dat de gevonden variaties veroorzaakt worden door rotatie van de ster.
# Stoa Poikile

De Stoa Poikile (Oudgrieks: στοὰ ποικίλη, "beschilderde stoa") was de beroemdste stoa op de Agora van Athene. De Tempel van Hephaistos op de Kolonos Agoraios gezien vanuit het westen. Hij werd gebouwd ca. 475–450 v.Chr. onder verantwoordelijkheid van Peisianax en heette daarom oorspronkelijk Peisianaktios. De stoa stond aan de noordzijde van de Agora en had zijn open zijde op het zuiden. Hij was ca. 36 m. lang en bood uitzicht op de Panathenaeïsche weg naar de Akropolis. Aan de buitenkant stond een rij Dorische zuilen en binnenin een rij Ionische zuilen. De stoa werd al snel versierd met beschilderde houten panelen en kreeg toen de naam Stoa Poikile, die vanaf de 4e eeuw v.Chr. op inscripties voorkomt. De schilderingen zijn beschreven door Pausanias (1, 28, 3), die ze in de 2e eeuw n.Chr. nog heeft gezien. Ze waren gemaakt door de beroemde 5e-eeuwse schilders Polygnotus, Micon en Panaenus. De onderwerpen waren hoogtepunten uit de Atheense militaire geschiedenis: de strijd van de Atheners tegen de Amazonen, de strijd van de Grieken tegen de Trojanen, de overwinning op de Spartanen bij Oenoe en de Atheense overwinning op de Perzen in de Slag bij Marathon. Ook hingen er de Spartaanse schilden die waren buitgemaakt bij Pylos in 425 v.Chr. en waarvan er één bij opgravingen is teruggevonden.
De stoa was niet voor een specifieke functie gebouwd. Het was een ontmoetingsplaats voor de bevolking van Athene, maar hij werd ook wel voor officiële doeleinden gebruikt. Zo werd hier jaarlijks de oproep gedaan aan degenen die gekwalificeerd waren om de Mysteriën van Eleusis bij te wonen, en vonden er soms rechtszaken plaats. Figuren die men verder in de Stoa Poikile kon aantreffen waren volgens de bronnen: zwaardslikkers, jongleurs, bedelaars, parasieten en visverkopers. Ook filosofen vonden hier een gehoor. Ca. 300 v.Chr. gaf de filosoof Zeno van Citium in de Stoa Poikile zijn lessen en werd de stichter van de filosofische school die naar deze plaats de Stoa werd genoemd.

## Referentie

* Athenian Agora Excavations - Stoa Poikile
# Stoa-reeks

De STOA-reeks, (43 delen) die van 1959 tot en met 1969 verscheen bij uitgeverij G.A. van Oorschot in Amsterdam, was een reeks van boeken in het essayistische en (semi-)autobiografische genre. Bekend waren de herdrukken van werk van Menno ter Braak, terwijl ook de brievenboeken van (toen nog) G.K. van het Reve grote oplagen behaalden.
De vormgeving door Helmut Salden was uniform: de ingenaaide delen hadden een grijs stofomslag, waarbij op het voorplat in een brede, gekleurde balk de letters STOA in diapositief waren uitgespaard. Auteursnaam, titel en uitgeversimprint daarentegen waren in gewone druk.
* 1959 - H.A. Gomperts - De schok der herkenning
* 1959 - A. Morriën - Concurreren met de sterren
* 1959 - R. Nieuwenhuys - Tussen twee vaderlanden
* 1960 - A. Horsman (red.) - Anekdoten over Multatuli
* 1960 - Menno ter Braak - Politicus zonder partij
* 1960 - Alexander Cohen - In opstand
* 1960 - H.A. Gomperts - Jagen om te leven
* 1961 - D. Hillenius - Tegen het vegetarisme
* 1961 - Alexander Cohen - Van anarchist tot monarchist I
* 1961 - Alexander Cohen - Van anarchist tot monarchist II
* 1961 - M. ter Braak - Van oude en nieuwe christenen
* 1962 - M. ter Braak - Het carnaval der burgers
* 1962 - M. ter Braak - Demasque der schoonheid
* 1962 - Karel van het Reve - Rusland voor beginners
* 1962 - J. Talma - Erotisch schimmenspel
* 1962 - J.H.W. Veenstra - d’Artagnan tegen Jan Fuselier
* 1962 - H. Neubronner v.d. Tuuk - De pen in gal gedoopt
* 1963 - M. ter Braak - Het tweede gezicht
* 1963 - M. ter Braak - In gesprek met de vorigen
* 1963 - H.A. Gomperts - De geheime tuin
* 1963 - Gerard Kornelis van het Reve - Op weg naar het einde
* 1964 - M. ter Braak - In gesprek met de onzen
* 1964 - Kees Fens - De eigenzinnigheid van de literatuur
* 1964 - R. Nieuwenhuys - De dominee en zijn worgengel
* 1964 - Karel van het Reve (samenst.) - De literator en de holbewoner (100 brieven: I. Toergenjev en L. Tolstoj)
* 1965 - M. ter Braak - Afscheid v. domineesland/Man tegen man
* 1965 - J. de Kadt - Beweringen en bewijzen
* 1965 - J. de Kadt - Ketterse kanttekeningen
* 1965 - E. du Perron - Uren met Dirk Coster/De smalle mens I
* 1965 - E. du Perron - De smalle mens II
* 1965 - L. Vogel - Dagboek uit een kamp
* 1966 - H. Drion - Het conservatieve hart
* 1966 - Kees Fens - De gevestigde chaos
* 1966 - F.W. Junghuhn - De onuitputtelijke natuur
* 1966 - Multatuli - Minnebrieven
* 1966 - E. du Perron - De smalle mens
* 1966 - Gerard Kornelis van het Reve - Nader tot U
* 1966 - G.K. van het Reve - Op weg naar het einde
* 1966 - Ch. B. Timmer - Rusland zwart op wit
* 1967 - M. ter Braak - Reinaert op reis
* 1967 - Multatuli - 1000 en enige hoofdst. over specialiteiten
* 1967 - Marcellus Emants - Pro domo
* 1968 - J. van Oudshoorn - Het onuitsprekelijke
* 1969 - Karel van het Reve - Het geloof der kameraden
# Stockella indica

Stockella indica is een eenoogkreeftjessoort, de plaatsing in een familie is nog onzeker. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1974 door Sebastian & Pillai.
# Stockem (Eupen)

Stockem is een plaats in en stadsdeel van de Belgische gemeente Eupen.
Oorspronkelijk was Stockem de zetel van de heren van Eupen en Stockem. Zij woonden op het Kasteel van Stockem. Daarnaast vindt men in Stockem de Sint-Michaëlkapel van 1700.
Stockem ligt tussen Eupen en Membach., ten zuiden van de N61.
Deelgemeenten: Eupen · Kettenis Overige kernen: Gemehret · Nispert · Rothfeld · Stockem · Ternell Belgische gemeenten · Duitstalige Gemeenschap · Arrondissement Verviers · Luik · Wallonië
# Stopplaats Herculo

Stopplaats Herculo (geografische afkorting Hkl) (ook bekend als Harculo is een voormalige halte aan de Staatslijn A. De stopplaats Harculo lag tussen het huidige station Wijhe en Zwolle.
De stopplaats was geopend van 1891 tot 3 juni 1918.

## Externe link

* Station Herculo op Stationsweb
0,0: Arnhem Centraal · 0,5: Arnhem Velperpoort · 1,2: Arnhem Presikhaaf · 1,3: Plattenburg · 3,2: Café Unie · 3,9: Hotel Naeff · 4,2: Velp · 7,0: Wordt-Rheden · 8,0: Rheden · 9,4: De Steeg · 10,0: Hotel Den Engel · 10,4: Diepesteeg · 10,9: Holleweg · 12,6: Ellecom · 13,0: Villa Hofstetten · 14,3: Dieren · 16,2: Spankeren · 18,4: Leuvenheim · 20,3: Brummen · 21,4: Weg naar Voorst · 23,1: Het Vosje · 24,4: Voorstonden · 26,6: Hoven · 27,5: Zutphen · 28,0: Nieuwstad · 30,2: Hungerink-Mettray · 31,3: Eefde · 35,3: Gorssel · 36,2: Epse · 40,0: Colmschate · 40,9: Snippeling · 43,5: Deventer · 44,1: Boksbergerweg · 45,6: De Platvoet · 47,6: Rande · 48,3: Diepenveen West · 50,6: Puinweg · 51,4: Hoenlo · 53,1: Olst · 55,5: Beltenweg · 56,2: Duurschestraat · 58,1: De Boerhaar · 59,0: Bovendorp · 59,6: Wijhe · 62,8: Wijnvoorden · 64,0: Herxen · 65,5: Windesheim · 68,0: Herculo · 71,4: Ittersum · 73,5: Zwolle · 81,5: Berkum · 88,0: Dedemsvaart · 95,5: Staphorst · 100,7: Meppel · 106,3: Nijeveen · 114,5: Steenwijk · 120,0: Willemsoord · 122,5: Peperga · 127,0: Wolvega · 134,6: Oudeschoot · 134,6: Heerenveen IJsstadion · 137,1: Heerenveen · 143,7: Stobbegat · 148,8: Akkrum · 153,7: Grou-Jirnsum · 158,1: Idaard-Roordahuizum · 159,9: Wirdum · 166,2: Leeuwarden
Almelo · -De Riet · Borne · Daarlerveen · Dalfsen · Delden · Deventer · -Colmschate · Enschede · -De Eschmarke · -Kennispark · Glanerbrug · Goor · Gramsbergen · Hardenberg · Heino · Hengelo · -Gezondheidspark · -Oost · Holten · Kampen · -Zuid · Mariënberg · Nijverdal · Oldenzaal · Olst · Ommen · Raalte · Rijssen · Steenwijk · Vriezenveen · Vroomshoop · Wierden · Wijhe · Zwolle · -Stadshagen
Stations van de Museum Buurtspoorweg: Haaksbergen · Zoutindustrie · Boekelo Voormalige stations: zie de lijst van voormalige spoorwegstations in Overijssel
# Streptoperas

Streptoperas is een geslacht van vlinders van de familie eenstaartjes (Drepanidae), uit de onderfamilie Drepaninae.

## Soorten

* S. crenelata Swinhoe, 1902
* S. luteata Hampson, 1895
# Streptopelma

Streptopelma is een geslacht van uitgestorven weekdieren uit de klasse van de Gastropoda (slakken). Exemplaren van dit geslacht zijn slechts als fossiel bekend.
# Striatoguraleus laticulmen

Striatoguraleus laticulmen is een slakkensoort uit de familie van de Horaiclavidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door Kilburn.
# Story Musgrave

Franklin Story Musgrave (Boston, 19 augustus 1935) is een Amerikaans ruimtevaarder. Musgrave zijn eerste ruimtevlucht was STS-6 met de spaceshuttle Challenger en vond plaats op 4 april 1983. Tijdens deze allereerste missie van de Challenger werd de eerste Tracking and Data Relay satelliet (TDRS-A) in een baan rond de aarde gebracht.
In totaal heeft Musgrave zes ruimtevluchten op zijn naam staan. Tijdens zijn missies maakte hij vier ruimtewandelingen. In 1996 werd hij, na John Young, de tweede astronaut die zes maal in de ruimte vloog. Musgrave is de enige astronaut die op alle vijf de Space Shuttles heeft gevlogen.
* (en) Biografie op NASA.gov, augustus 1997, geraadpleegd 2 februari 2016
* (en) Biografie op Spacefacts.de, 3 juli 2009, geraadpleegd 2 februari 2016
# Strovilia

Strovilia (Grieks: Στροβιλιών, Strovilión; Turks: Akyar) is een dorpje in Cyprus op de grens van de Turkse Republiek Noord-Cyprus met de Britse Soevereine Basis Dhekelia. Er bevindt zich een grensovergang van de VN-Bufferzone. Het dorp ligt niet ver van de stad Famagusta.
Toen Turkije in 1974 het noorden van het eiland bezette dachten ze dat het dorp bij de Soevereine Basis Dhekelia hoorde en dus werd het niet mee bezet. Daardoor bleef Strovilia gedurende 26 jaar de enige plaats met een grens tussen het noorden en het zuiden van Cyprus. Elders waren beide landsdelen gescheiden door de VN-Bufferzone. Op 30 juni 2000 installeerden de Turken er een militaire controlepost, bedoeld om de bewegingsvrijheid van de VN-vredesmacht op het eiland te beperken, en voegden het dorp toe aan Noord-Cyprus. Sindsdien dringt de VN-Veiligheidsraad er bij de Turks-Cyprioten en Turkije op aan de situatie van voor die datum te herstellen zolang de vredesmacht wordt verlengd.
* (en) Turks Advance on Strovilia. The Agamemnon Homepage. Geraadpleegd op 1 februari 2014.
* (en) Jan S. Krogh, Strovilia (27 december 2012). Geraadpleegd op 1 februari 2014.
# Striglina conjuncta

Striglina conjuncta is een vlinder uit de familie van de venstervlekjes (Thyrididae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Swinhoe.
# Striglina cinnamomea

Striglina cinnamomea is een vlinder uit de familie van de venstervlekjes (Thyrididae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1915 door Rothschild.
# Strumigenys katapelta

Strumigenys katapelta is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1983 door Bolton.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Streblote vinacea

Streblote vinacea is een vlinder uit de familie van de spinners (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Tams.
# Strecker-aminozuursynthese

De strecker-aminozuursynthese is een organisch-chemische reactie voor de vorming van synthetische aminozuren. Ze is genoemd naar Adolph Strecker (1822-1871), die ze bij toeval ontdekte in 1850. Hij poogde melkzuur te synthetiseren uit een mengsel van aceetaldehyde, HCN en ammoniak. Hij vond echter niet melkzuur maar het aminozuur alanine. Het was de eerste maal dat een aminozuur in het laboratorium was bereid.
In de streckersynthese wordt eerst een α-aminonitril gevormd uit de reactie van:
* een aldehyde
* ammoniak of een ammoniumzout (hier ammoniumchloride)
* en blauwzuur (HCN) of een cyanide (hier kaliumcyanide).
In een volgende stap wordt de nitrilgroep dan met een zuur gehydrolyseerd tot een carboxylgroep, wat resulteert in een α-aminozuur:
In plaats van ammoniak kan men een primair of secundair amine gebruiken; dan bekomt men gesubstitueerde aminozuren. In plaats van een aldehyde kan men ook een keton gebruiken.
De originele synthesemethode van Adolph Strecker resulteert in een racemisch mengsel van aminonitrilen; latere variaties met chirale hulpstoffen of chirale katalysatoren laten een stereoselectieve synthese toe van de D- of L-vorm. In dat geval spreekt men van een asymmetrische of enantioselectieve streckersynthese.
Met de streckersynthese produceert men bijvoorbeeld nitrilotriazijnzuur (NTA) en het trinatriumzout daarvan; dat zijn cheleermiddelen die onder meer in fosfaatvrije wasmiddelen gebruikt worden. NTA is het reactieproduct van formaldehyde, blauwzuur (HCN) en ammoniak in zuur midden:
    3 HCHO + 3 HCN + NH$_3$ → N(CH$_2$CN)$_3$ → N(CH$_2$COOH)$_3$
Door de hydrolysestap uit te voeren met een natriumhydroxideoplossing verkrijgt men het natriumzout.
* ↑ A. Strecker, "Ueber die künstliche Bildung der Milchsäure und einen neuen, dem Glycocoll homologen Körper". Justus Liebigs Annalen der Chemie, 1850, 75, 27-45. DOI:10.1002/jlac.18500750103
* ↑ Jeffrey Bada: "Strecker Synthesis", Encyclopedia of Astrobiology, 2011, p. 1603. DOI:10.1007/978-3-642-11274-4_1527
# Stromboli beebei

Stromboli beebei is een slakkensoort uit de familie van de Fissurellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Hertlein & Strong.
# Streptococcus mitis

Streptococcus mitis is een gram-positieve, facultatief anaerobe bacterie.
Streptococcus mitis komt voor in de neus en keel. Deze bacterie zorgt ervoor dat de bacteriën die cariës veroorzaken in hun groei vertraagd worden en zich minder goed aan het tandglazuur kunnen hechten.
Lang is beweerd dat in 1967 Streptococcus mitis per ongeluk met de Surveyor 3 naar de Maan gebracht werd. Astronauten van de Apollo 12 brachten 31 maanden later delen van Surveyor 3 terug naar de Aarde. Bij onderzoek van de meegenomen camera trof NASA levende Streptococcus mitis aan. Hun conclusie dat die bacteriën al die tijd overleefd had op de Maan is daarna een veel geciteerd voorbeeld geworden van de overlevingskracht van bacteriën en daarmee een argument voor panspermie. In 2011 is duidelijk geworden dat de gevonden bacteriën door de onderzoekers zelf door gebrekkige cleanroometiquette geïntroduceerd zijn en dus nooit op de maan geweest.
# Basalttapuit

De basalttapuit (Oenanthe warriae) is een zangvogel uit de familie Muscicapidae (vliegenvangers). Deze vogel is in 2011 door de vogelkundigen Hadoram Shirihai en Guy. M. Kirwan als ondersoort geldig beschreven. In 2021 werd dit taxon als soort op de IOC World Bird List geplaatst omdat de vogel zicht onderscheidt van de oostelijke rouwtapuit door een afwijkende habitatkeuze, ander verenkleed en het ontbreken van bastaardering met verwante rouwtapuiten.

## Kenmerken

De vogel is 14,5 tot 16,5 cm. Het mannetje heeft in de broedtijd een opvallend voornamelijk zwart verenkleed. De onderstaartdekveren zijn wit en niet rossig beige zoals bij de oostelijke rouwtapuit. De staart is van boven wit, met zwarte eindband die een zwarte T vormt zoals bij diverse andere soorten tapuiten. Verder is de vogel geheel zwart.

## Verspreiding en leefgebied

De vogel komt voor in noordoostelijk Jordanië en het zuiden van Syrië. Het leefgebied bestaat uit open, ruige, stenige vlakten en de randen van spaarzaam begroeide wadi's in woestijngebied
* 1 2 Shirihai, H. & Kirwan, G.M., 2011. Oenanthe lugens warriae, subsp. nov. Bulletin of the British Ornithologists' Club 131(4):273-291. pdf
* ↑ (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2021)
* ↑ Svensson, L. et al., 2012. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 978 90 18 03080 3
Externe link
* Avibase
# Tmesisternus szentivanyi

Tmesisternus szentivanyi is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Gressitt.
# Figulus trilobus

Figulus trilobus is een keversoort uit de familie vliegende herten (Lucanidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1838 door Westwood.
# Stopplaats Herfte-Veldhoek

Herfte - Veldhoek is een voormalige stopplaats aan de spoorlijn Zwolle - Stadskanaal tussen Zwolle en Dalfsen. De stopplaats was geopend van 15 januari 1903 tot 5 mei 1941.
0: Zwolle · 5: Herfte-Veldhoek · 8: Marshoek-Emmen · 12: Dalfsen · 15: Rechteren · 19: Vilsteren · 23: Ommen · 25: Sterkamp · 29: Junne · 31: Beerze · 34: Mariënberg · 37: Bergentheim · Brucht · 42: Hardenberg · 45: Baalder-Radewijk · 48: Gramsbergen · 50: De Haandrik · 55: Coevorden · 59: Dalen · 62: Dalerveen · 66: Nieuw Amsterdam · 70: Emmen Zuid · 71: Emmen Bargeres · 72: Zuidbarge · 75: Emmen · 79: Weerdinge · 82: Valthe · 87: Exloo · 93: Buinen · 95: Drouwen · 100: Gasselternijveen · 103: Tweede Dwarsdiep · 107: Stadskanaal
# Ogyrididae

Ogyrididae is een familie van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

## Geslacht

* Ogyrides Stebbing, 1914
# Marcus Probius Burrus

Marcus Probius Burrus was een Gallo-Romein, begraven in een van de Drie Tommen, grafheuvels te Tienen (Vlaams-Brabant, België).
De grafheuvels dateren waarschijnlijk van de 1e of 2e eeuw na Christus. Op 10 oktober 1892 werden ze onderzocht onder de leiding van baron Alfred de Loë. In de derde grafheuvel vond men een gouden staafje met de tekst MPRO BIVS BVR RVS op de zijden gegraveerd. De ontcijfering is heel gemakkelijk: M(arcus) Probius Burrus, d.i. Marcus Probius de Rosse.
Marcus is een voornaam die zeer veel voorkomt in het Romeinse Rijk. De naam Probius is een vervorming van de Romeins-mediterrane naam Probus. De achternaam Burrus verwijst naar de Gallische oorsprong van deze persoon.
Enkel personen die het Romeins burgerrecht hadden verworven, mochten drie namen hebben (tria nomina). Het feit dat deze persoon rond het midden van de 2e eeuw na Christus reeds het Romeins burgerrecht had verkregen, duidt op goede banden met de Romeinse overheid.

## Overige vondsten in het graf van Burrus

Naast scherven in brons, ijzer, ivoor, glas en keramiek vond men een zilveren vaas, een bronzen cirkelvormig medaillon (fibula circularis), een verlovingsring (anulus pronobus) met de inscriptie Concordi communum, afkorting van concordiae communi (ter herinnering aan onze verstandhouding).
Het prachtigste stuk was echter een camee, die vervaardigd zou zijn door de Griek Dioscorides. Het is een ovale sardonyxsteen, bestaande uit drie lagen van verschillende kleur met bewerkte gouden omlijsting. Op de camee staat het portret van een jonge man in melkwit reliëf op een donkerrode achtergrond. Men heeft gemeend dat het de jonge keizer Augustus zou zijn. Op 27 september 1894 werd de camee verkocht aan baron Edm. de Rotschild uit Parijs voor het toenmalige astronomische bedrag van 30.000 BEF. In 1940 schatte men de waarde al op een half miljoen BEF.
Rijksmaarschalk Hermann Göring eiste tijdens de Tweede Wereldoorlog de geconfisqueerde stukken van de Franse Rothschilds op voor zijn privé-verzameling. Na de oorlog werden een groot deel van deze kunstschatten ontdekt in de Oostenrijkse zoutmijnen. Een deel van de verdwenen voorwerpen kwam zo terug bij zijn rechtmatige eigenaar in Waddesdon Manor terecht, zo ook de Tiense camee en verlovingsring.
In Waddesdon Manor, dat sinds 1957 deel uitmaakt van de National Trust, wist men tot voor kort niet waar deze juwelen vandaan kwamen. Zij bevonden zich nog in de oorspronkelijke doos, maar elk object was voorzien van een "nazinummer", beginnend met een R. De Romeinse juwelen bleven nog een tijd in het privébezit van James’ weduwe, Dorothy, die ze pas in 1971 aan de National Trust overmaakte. Zij werden op aanvraag van de National Trust door enkele Engelse deskundigen van het British Museum aan een onderzoek onderworpen en door hen als afkomstig uit de 1e en 2e eeuw gedateerd.
Deze stukken werden na een maandenlange speurtocht langs archieven, veilinghuizen en musea door historica Lutgart Vrancken, medewerkster van het Stadsarchief te Tienen, herontdekt.
# De stem van marteling

De stem van marteling is een Friese sage en is opgetekend in Friesche sagen van Theun de Vries.

## Het verhaal

Een Amelander visser loopt over het strand naar huis en kijkt opeens om, maar ziet niks. Hij kijkt een tweede maal om, maar ziet niks en begint te lachen. Hij hoort een vreemd-korte klank waar hij bang van wordt en hij loopt steeds sneller. Hij vraagt zich af waar hij is en de angst slaat hem om het hart. Alles is stil, er staat iets te gebeuren achter hem. Hij wist zeker dat het zo is, maar hij ziet niks. Er komt een hoge vreemde schreistem en dit moet op zee zijn. Hij zoekt zijn huis en als de stem een schaduw had zou hij voor hem vallen. Er is alleen de Stem en deze zegt dat hij de zielen zal meeslepen door de zee zoals zijn dode lichaam ooit is meegesleept. Elk duister zal de Stem terugkeren en de visser stopt zijn vingers in zijn oren, maar moet luisteren. Hij hoort dan het plonsen van twee mannen die een zware last naar de overzijde slepen.
De visser herinnert zich dat zijn vader heeft verteld over twee Amelanders die een rijke vreemdeling hebben vermoord en hem een eind in de zee gesleept hebben.
* Friesche sagen van Theun de Vries in 1925
* Friese sagen & Terugkeer van Theun de Vries in 2000