OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Giuseppe Macchiotti

Giuseppe Macchiotti (Vercelli, 1867 – Turijn, 1910) was een Italiaans componist en dirigent.

## Levensloop

Macchiotti studeerde muziek aan het Ospizio di carità in Vercelli bij Roberto Carmagnola (houtblaasinstrumenten), Vincenzo Guala (harmonie en instrumentatie voor banda), Nicola Ravazzani (viool) en Vincenzo Pozzolo (contrapunt). In 1885 trad hij toe tot het leger als muzikant. In 1887 werd hij dirigent van de Banda dei Carabinieri. Sinds 1892 was hij dirigent van de Militaire muziekkapel van het 20e Infanterie Regiment. Later veranderde hij zich nog eens tot de Militaire muziekkapel van het 21e Infanterie Regiment.
Naast vele bewerkingen van klassieke muziek en Italiaanse opera's voor harmonieorkest schreef hij ook eigen werk. In het magazine Vita Mandolinistica werd in de jaren 1902 tot 1905 zijn geheel oeuvre voor mandonlineorkest gepubliceerd.

## Composities
### Werken voor banda (harmonieorkest)

* 1900 Addio a Perugia, mars
* 1900 Perugia, mars
* 1902 Biordo Michelotti, voor harmonieorkest en tamboeren
* 1904 Al Clitunno, mars
* 1902 Marcia universale
* 1905 Gualdo Tadino
* 1905 Moda, schottisch
* 1906 Caritas, wals
* Alla cara memoria, treurmars
* Al Trasimeno, mars
* Cara memoria, treurmars
* Cremona, mars
* Fior di campo, polka
* Giulia, polka
* La fonte della Sicilia, mars
* Simplicita, wals

### Werken voor mandoline(orkest)

* 1902 Marcia universale, mars - bewerkt door: Francesco Tentarelli
* 1903 Atalanta, polka
* 1905 Charitas, wals
* 1906 Serate estive, romance zonder worden
* Ninna nanna - pagina d'album, bewerkt door Renato Fucini
# Giuseppe Maddaloni

Giuseppe Maddaloni (Napels, 10 juli 1976) is een voormalig judoka uit Italië, die zijn vaderland tweemaal vertegenwoordigde bij de Olympische Spelen: in 2000 (Sydney) en 2008 (Peking). Bij zijn olympische debuut won Maddaloni, bijgenaamd Pino, de gouden medaille in de klasse tot 73 kilogram (middengewicht) door in de finale de Braziliaan Tiago Camilo te verslaan.

## Erelijst
### Olympische Spelen

* 1 – 2000 Sydney, Australië (– 73 kg)

### Europese kampioenschappen

* 1 – 1998 Oviedo, Spanje (– 73 kg)
* 1 – 1999 Bratislava, Slowakije (– 73 kg)
* 2 – 2001 Parijs, Frankrijk (– 73 kg)
* 2 – 2006 Tampere, Finland (– 81 kg)
* 3 – 2002 Maribor, Slovenië (– 73 kg)
* 3 – 2008 Lissabon, Portugal (– 81 kg)

### Middellandse Zeespelen

* 1 – 2005 Almeria, Spanje (– 81 kg)
* 3 – 1997 Bari, Italië (– 71 kg)
1964: Takehide Nakatani · 1972: Takao Kawaguchi · 1976: Héctor Rodríquez · 1980: Ezio Gamba · 1984: Ahn Byeong-keun · 1988: Marc Alexandre · 1992: Toshihiko Koga · 1996: Kenzo Nakamura · 2000: Giuseppe Maddaloni · 2004: Lee Won-hee · 2008: Elnur Mammadli · 2012: Mansoer Isajev · 2016: Shohei Ono · 2020: Shohei Ono · 2024: Hidayet Heydarov
* (en) Profiel van Giuseppe Maddaloni op sports-reference.com (gearchiveerd)
* Profiel op www.judoinside.com
# Giuseppe Luigi Trevisanato

Giuseppe Luigi Trevisanato (Venetië, 15 februari 1801 - Venetië, 28 april 1877) was een Italiaans geestelijke en kardinaal van de Katholieke Kerk.
Trevisanato bezocht het seminarie in Venetië en werd op 13 maart 1824 priester gewijd door de patriarch van Venetië Ján Krstitel Ladislav Pyrker. Hij was vervolgens vooral actief als docent aan het Venetiaans seminarie. Hij was een groot geleerde, met name op het gebied van de Oriëntalistiek en sprak negentien Oosterse talen. Hij vervulde professoraten aan verschillende instellingen. In maart 1852 werd hij door paus Pius IX benoemd tot bisschop van Verona en amper een half jaar later werd hij bevorderd tot aartsbisschop van Udine. In 1854 werd hij assistent bij de Pauselijke Troon en in 1862 benoemde Pius hem tot patriarch van Venetië.
Tijdens het consistorie van 16 maart 1863 creëerde Pius hem kardinaal. De Santi Nereo e Achilleo werd zijn titelkerk. Hij nam deel aan het Vaticaans Concilie, waarbij het dogma van de onfeilbaarheid van de paus werd vastgesteld.
Hij overleed in 1877 en werd begraven op de begraafplaats van San Michele in Venetië. In 1957 werd zijn lichamelijk overschot - op initiatief van Angelo Roncalli, de latere paus Johannes XXIII - herbegraven in de San Marco in Venetië.
Lorenzo Giustiniani · Giovanni Barozzi · Maffeo Gherardi · Thomas Donatus · Marco Cornaro · Gerolamo Querini · Pietro Francesco Contarini · Vincenzo Diedo · Giovanni Trevisan · Lorenzo Priuli · Matteo Zane · Francesco Vendramin · Giovanni Tiepolo · Federico Corner · Gianfranco Morosini · Alvise Sagredo · Gianalberto Badoaro · Pietro Barbarigo · Marco Gradenigo · Francesco Antonio Correr · Aloysius Foscari · Giovanni Bragadin · Fridericus Maria Giovanelli · Ludovico Flangini Giovanelli · Nicola Saverio Gamboni · Francesco Milesi · Ján Krstitel Ladislav Pyrker · Giacomo Monico · Pietro Aurelio Mutti · Angelo Ramazzotti · Giuseppe Luigi Trevisanato · Domenico Agostini · Giuseppe Melchiorre Sarto · Aristide Cavallari · Pietro La Fontaine · Adeodato Giovanni Piazza · Carlo Agostini · Angelo Giuseppe Roncalli · Giovanni Urbani · Albino Luciani · Marco Cé · Angelo Scola · Francesco Moraglia
* (en) Biografische aantekening op The Cardinals of the Holy Roman Church
* (it) Cardinale Giuseppe Luigi Trevisanato
* Gemeinsame Normdatei: 117636053
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 1363 7730
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: TO0V308896
* Virtual International Authority File: 27853604
* WorldCat (via VIAF): 27853604
# Germain Declercq

Germain Declercq (5 maart 1904, Rekkem - 22 maart 1987, Rekkem) was een Belgische politicus.

## Biografie

Declercq werkte van 1925 tot 1969 als secretaris van het ACW van Rekkem.
Hij was actief in de gemeentepolitiek in Rekkem en werd er schepen in 1933. Hij bleef schepen tot 1953, toen hij burgemeester van Rekkem werd. Hij bleef meer dan twee decennia burgemeester, tot 1976. In 1977 werd Rekkem een deelgemeente van Menen en Declercq was zo de laatste burgemeester van Rekkem geweest.
Hij was gehuwd met Zoë Lesage.
# Germain (stripverhaal)

Germain is het derde stripalbum uit de reeks De torens van Schemerwoude. Het album is geschreven en getekend door Hermann Huppen. Het verhaal werd voorgepubliceerd in stripblad Vécu in 1986 (nr 13-18) en verscheen hetzelfde jaar in album bij uitgeverij Glénat. De Nederlandse vertaling verscheen bij uitgeverij Arboris in 1987.

## Inhoud

Aymar van Schemerwoude begeleidt een groep pelgrims op hun tocht naar Sint-Jacobus van Compostella. De personages volgen de gebruikelijkse pelgrimsweg uit Parijs, die loopt langs Orléans, Tours, Poitiers, Saintes, Bordeaux en de col van Ronceveaux. Onderweg moeten zij diverse tegenslagen overwinnen.
* ↑ Douvry, Nadine, in Hermann, une monographie, Mosquito, Parijs 1997, p 109
# Gerard van Nijmegen

Gerard van Nijmegen (Rotterdam, 18 november 1735 - Newbury, 29 april 1808) was een Nederlands kunstschilder, tekenaar en etser. Hij werkte in de stijl van de romantiek.

## Leven en werk

Van Nijmegen was de zoon van kunstschilder Dionys van Nijmegen, die hem ook opleidde. Aanvankelijk begon hij als decoratieschilder, maar al snel legde hij zich toe op dramatische landschappen en bosgezichten, in een vroeg-romantische stijl, met veel nadruk op atmosfeer. Kenmerkend zijn ook zijn imposante luchten, geïnspireerd door zeventiende-eeuwse schilders als Jacob van Ruisdael. Vaak koos hij voor on-Hollandse bergachtige omgevingen, met watervallen en woeste bomen. De inspiratie daarvoor ontleende hij aan twee reizen langs de Rijn, die hij maakte met zijn vrouw Susanna Catharina Nijgh, die eveneens kunstschilderes was. Ook werkte hij veel op de Veluwe. Zijn werk werd bewonderd door Barend Cornelis Koekkoek, als wiens voorloper hij wordt beschouwd.
Van Nijmegen maakte ook veel tekeningen en etsen, waarvan een grote collectie in het bezit is van het Teylers Museum en het Rijksprentenkabinet. Ook illustreerde hij boekuitgaven. Hij was medebestuurder van het Rotterdams kunstgenootschap Nature et Arte. In 1808 overleed hij, 72 jaar oud. Schilderijen van zijn hand zijn onder andere te zien in het Rijksmuseum Amsterdam, het Museum Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen en het Rijksmuseum Twenthe.

## Galerij

* Landschap in de storm, 1804, Rijksmuseum Twenthe
* Berglandschap bij Düsseldorf, 1790, Rijksmuseum Amsterdam
* Een winderige dag, 1789, privécollectie

## Literatuur en bron

* Benno Tempel, Ronald de Leeuw: Het Romantiek Boek. Waanders Uitgevers, Zwolle, 2006. ISBN 90-400-8942-6
# Gerard van Opstal

Gerard of Gérard van Opstal (Brussel, ca. 1594 - Parijs, 1668) was een Zuid-Nederlandse beeldhouwer die vooral actief was in Frankrijk.

## Geschiedenis

Gerard van Opstal werd geboren als een zoon van Anton van Opstal. Hij ging in de leer bij Nicolaes Diedon in 1621. Vanaf 1635 ging hij werken in Antwerpen en was hij de partner en de schoonzoon van beeldhouwer Johannes van Mildert. Omstreeks 1636 werd hij opgenomen in het Sint-Lucasgilde van de stad. In 1642 was hij een gevestigde naam als beeldhouwer en werd hij door het stadsbestuur ingehuurd om het Christusbeeld te vervaardigen dat moest staan op het Falconplein in Antwerpen.
Later verhuisde Van Opstal naar Parijs waar hij in dienst kwam aan het koninklijk hof. Aan het hof werkte hij onder meer samen met de Franse beeldhouwer Jacques Sarazin. Een van zijn bekendste werken in Parijs waren zijn beeldhouwwerken die de Porte Saint-Antoine versierden. Opstal was een van de oprichters van de Académie royale de peinture et de sculpture.

## Galerij

* Bacchanaal
* De jonge Herakles met de slang
* Apollo en Marsyas
* De dronkenschap van Silenus
* ↑ Gerard van Opstal. RKD. Gearchiveerd op 2 februari 2022. Geraadpleegd op 2 februari 2022.
* 1 2 (en) Master ivory carvers: Gerard van Opstal. Ivory Experts. Gearchiveerd op 2 februari 2022. Geraadpleegd op 2 februari 2022.
# Gevlekte smalboktor

De gevlekte smalboktor of vierbandsmalbok (Leptura quadrifasciata) is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1758 door Linnaeus.

## Uiterlijk

De boktor is 11-20 mm groot is zwart van kleur en heeft gele dwarsbanden op de dekschilden. De beharing op het halsschild is grauwgeel. Bij het vrouwtje worden de sprieten lichter aan de top.
# Gevlekte slangskink

De gevlekte slangskink of pootloze skink (Ophiomorus punctatissimus) is een hagedis uit de familie skinken (Scincidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Gabriel Bibron en Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent in 1833. Oorspronkelijk werd de naam Anguis punctatissimus gebruikt.
De soortaanduiding punctatissimus betekent vrij vertaald 'voorzien van kleine vlekjes'.

## Verspreiding en habitat

De gevlekte slangskink komt voor in delen van Europa en alleen in delen van Griekenland, onder andere op Peloponnesos en aan de zuidkust van Turkije.
Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).

## Uiterlijke kenmerken

De lichaamskleur is lichtbruin met over het hele lijf lichtere rijen kleine vlekjes en een geelwitte buik. Deze lange en dunne slangachtige skink heeft geen poten en een spitse kop waarmee hij de grond opzij duwt bij het graven van een holletje. De totale lichaamslengte is ongeveer 20 centimeter inclusief staart. De skink lijkt sterk op de inheemse hazelworm (Anguis fragilis), maar deze laatste soort wordt vijf keer zo lang en komt in bijna heel Europa voor.

## Levenswijze

Het is een typisch bodemdier die meestal onder een steen schuilt of in ondiepe holen ligt en alleen bij regenachtig weer tevoorschijn komt om te gaan jagen vanwege het gespecialiseerde dieet dat uit slakken bestaat. De gevlekte slangskink eet namelijk vrijwel uitsluitend (naakt)slakken die ook alleen bij vochtig weer actief zijn. In het voorjaar zoeken de mannetjes en vrouwtjes elkaar op om te paren. Vaak zijn ze alleen gedurende enkele weken te zien op leemachtige, stenige hellingen die met gras begroeid zijn.

## Externe link

* Enkele foto's van de gevlekte slangskink.

## Bronvermelding

Referenties
* ↑ (en) Gevlekte slangskink op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 294, 295. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Jeroen Speybroeck, Anton Stumpel, Wouter Beukema, Bobby Bok, Raymond Creemers, Jeroen van Delft, Henk Strijbosch & Jan Van Der Voort - Reptielen Amfibieën Vissen Onderzoek Nederland, Namenlijst Europese amfibieën en reptielen - jaargang 18, nummer 4. Gearchiveerd op 27 juni 2023.
* 1 2 3 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Ophiomorus punctatissimus.
* ↑ International Union for Conservation of Nature and Natural Resources - Red List, Ophiomorus punctatissimus - IUCN Red List.
Bronnen
* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database - Ophiomorus punctatissimus - Website Geconsulteerd 1 oktober 2018
# Geußnitz

Geußnitz is een plaats en voormalige gemeente in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt, en maakt deel uit van de Landkreis Burgenlandkreis. Geußnitz telt 680 inwoners.

## Galerij

* ↑ (de) Statistisches Landesamt Sachsen-Anhalt, Bevölkerung der Gemeinden – Stand: 31. Dezember 2020 (PDF)
# Gevaar op de weg

Gevaar op de weg was een Nederlands televisieprogramma over wegverkeer en verkeersovertredingen. Het werd rond 2000 uitgezonden door RTL 4 en gepresenteerd door Allard Kalff.

## Opzet van het programma

In het programma was een aantal automobilisten te gast die door familie, vrienden of kennissen voor het programma waren opgegeven. Men vond vaak dat de betreffende automobilist er een beroerde rijstijl op nahield, terwijl de automobilist zelf een andere mening was toegedaan. Er werden camera's in de auto geplaatst, waarna de automobilist de weg op ging en zijn of haar handelingen achter het stuur werden geregistreerd. Vaak zaten er mensen (meestal mannen, soms ook vrouwen) tussen die de openbare weg als racecircuit gebruikten of die er op een andere wijze een rommeltje van maakten. Na de capriolen kwam Matthieu Stam van het Test- en Trainingscentrum van de ANWB in Lelystad op bezoek om de gedragingen van de automobilisten te bespreken en om adviezen te geven.
Als afsluiter van een seizoen kroop Allard Kalff zelf achter het stuur nadat hij dronken was gevoerd, om zo zijn gedragingen tijdens een rit op een circuit gade te slaan. Ook werd in die aflevering meegereden met een ambulancechauffeur.

## Vergelijkingen met Blik op de weg

In de periode dat Gevaar op de weg op de televisie was, werd het programma vaak vergeleken met het programma Blik op de weg van Leo de Haas, dat toen ook al werd uitgezonden. Ook in dat programma werd er met een camera gewerkt, zij het dat deze zich juist in een speciale camerawagen bevond met achter het stuur een politiefunctionaris.

## Authenticiteit van het programma

Vaak werd gedacht dat bepaalde fragmenten in scène waren gezet om het programma een bepaald sensatiegehalte te geven. Eén keer was in het programma Kopspijkers van Jack Spijkerman een fragment te zien waarin een automobiliste op twee verschillende momenten dezelfde auto aan het inhalen was.

## Vervolging

In 2001 besloot het Openbaar Ministerie de producent van het programma te vervolgen wegens het uitlokken van gevaarlijk rijgedrag. Dit gebeurde nadat een deelnemer een aanrijding veroorzaakte tijdens de opnames; hij vloog met hoge snelheid uit de bocht en botste op een tegenligger. Deze aanrijding is nooit in de uitzending te zien geweest.
# Gewone ossentong

De gewone ossentong (Anchusa officinalis) is een vaste plant uit de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als vrij zeldzaam en stabiel of toegenomen. Op de Vlaamse rode lijst van planten wordt ze genoemd als "criteria niet van toepassing". Het aantal chromosomen is 2n = 16.
De plant wordt meestal tot 80 cm hoog met naar boven kort vertakte stengels. De groene, behaarde bladeren zijn langwerpig tot lancetvormig en meestal 1–2 cm breed. De klokvormige, blauwe tot paarse bloemen zijn ongeveer 7 mm groot en staan in een schicht. De bloemen kunnen een enkele maal wit zijn. Ze bevatten veel voeding voor bijen.
De vrucht is een 3 mm lange en 2 mm brede, vierdelige splitvrucht.
Het oorspronkelijke verspreidingsgebied ligt in Oost-Azië, maar de soort is door de mens in Midden-Europa geïntroduceerd. De soort komt voor in grote delen van Midden- en Noord-Europa, in de Alpen komt ze voor tot hoogten van 2300 m. De plant is ook in Noord-Amerika terechtgekomen.

## Ecologie en verspreiding

Gewone ossentong prefereert zonnig, vrij open, droog, stikstofrijk, matig voedselarm tot voedselrijk, meestal basenrijk, kalkarm tot kalkrijk, vaak omgewerkt zandig en stenig substraat. Ze groeit bij zeedorpen, in waterwingebieden, langs duinwegen en infiltratiekanalen, in verlaten duinakkertjes, op industrie- en spoorwegterreinen. Verder in zomen van rivierduinbossen en struwelen, op zandige dijken en in bermen, in akkers en in wijngaarden. De Lage Landen valt geheel in het Europese deel van het verspreidingsgebied van deze oorspronkelijk Pontische soort. Wellicht heeft deze soort onze contreien niet als stroomdalplant bereikt maar via een Atlantische uitloper. De soort is vrij zeldzaam in de duinen, zeldzaam op de Waddeneilanden en het oostelijke rivierengebied, elders zeer zeldzaam. In de tijd van de korenmolens was het een gekende soort op en bij molenbelten.
De soort wordt door insecten bestoven en het zaad wordt door mieren versleept. De soort is nectarbron voor onder meer de harkwesp (Bembix rostrata).
Gewone ossentong is een waardplant voor de larven van de haartjeskokermot (Coleophora pennella) en voor de motvlinders grote zwartwitmot (Ethmia bipunctella), gevlamde grasmot (Cynaeda dentalis) en harlekijnbladroller (Lobesia reliquana). Ook voedt de distelvlinder (Vanessa cardui) zich er wel mee.
Jonge bladeren zijn eetbaar. Medisch werd de plant vroeger aangewend tegen miltzucht en als hartversterker gebruikt.
* Rozetbladen
* De bladen zijn in het midden het breedst en afstaand behaard.
* De kelkslippen zijn vrij spits. De bloemkroon is paarsblauw.
* De stengel is bovenaan meestal kort vertakt.
* De bloeiwijze is een schicht.
* Vruchten

## Tuin

In de siertuin wordt gewone ossentong meestal als tweejarige plant aangeplant.
# Gleiszellen-Gleishorbach

Gleiszellen-Gleishorbach is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van de Landkreis Südliche Weinstraße. Gleiszellen-Gleishorbach telt 811 inwoners.

## Bestuur

De plaats is een Ortsgemeinde en maakt deel uit van de Verbandsgemeinde Bad.
* 1 2 (de) Statistisches Landesamt Rheinland-Pfalz – Bevölkerungsstand 2020, Kreise, Gemeinden, Verbandsgemeinden
# Gladsaxe

Gladsaxe kan verwijzen naar:
* Gladsaxe (gemeente), gemeente in Denemarken
* Gladsaxe (parochie), parochie in Denemarken
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Gladsaxe en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Giga

Giga (symbool: G) is het SI-voorvoegsel dat gebruikt wordt om een factor 10$^9$ (één miljard) aan te duiden. Bijvoorbeeld: een miljard watt (W) is 1 gigawatt (GW).
In de informatica wordt giga soms gebruikt om een aantal van 1.073.741.824 oftewel 2$^{30}$ aan te geven (bijvoorbeeld 1 GB = 1 gigabyte = 1024 megabyte = 1024 × 1024 kilobyte). Dit is echter niet terecht. Een dergelijk getal zou aangegeven moeten worden als GiB (gibibyte). (zie: veelvouden van bytes).
Het SI-voorvoegsel 'giga' wordt gebruikt sinds de invoering van het SI-stelsel in 1960. De naam 'giga' is afgeleid van het Griekse γίγας (gigas) voor reus of gigant.
| quecto | ronto | yocto | zepto | atto | femto | pico | nano | micro | milli | centi | deci | | deca | hecto | kilo | myria | mega | giga | tera | peta | exa | zetta | yotta | ronna | quetta |
| 10$^{−30}$ | 10$^{−27}$ | 10$^{−24}$ | 10$^{−21}$ | 10$^{−18}$ | 10$^{−15}$ | 10$^{−12}$ | 10$^{−9}$ | 10$^{−6}$ | 10$^{−3}$ | 10$^{−2}$ | 10$^{−1}$ | 1 | 10 | 100 | 1000 | 10$^4$ | 10$^6$ | 10$^9$ | 10$^{12}$ | 10$^{15}$ | 10$^{18}$ | 10$^{21}$ | 10$^{24}$ | 10$^{27}$ | 10$^{30}$ |
# Giaura

Giaura is een geslacht van vlinders van de familie visstaartjes (Nolidae), uit de onderfamilie Chloephorinae.

## Soorten

* G. apicalis Hampson, 1894
* G. arethusa Fawcett, 1918
* G. bostrycodes (Bethune-Baker, 1911)
* G. brunneana Berio, 1974
* G. dakkaki Wiltshire, 1986
* G. fumata Berio, 1974
* G. idioptila D.S. Fletcher, 1963
* G. leucopasa Hampson, 1914
* G. leucophaea Hampson, 1905
* G. leucotis (Hampson, 1905)
* G. lia A.E. Prout, 1927
* G. lichenosa Hampson, 1896
* G. minor Hampson, 1896
* G. multipunctata Swinhoe, 1919
* G. murina Rothschild
* G. nigrescens Bethune-Baker, 1906
* G. nigrilineata Wileman & West, 1929
* G. nigrostrigata Bethune-Baker, 1905
* G. niphea Hampson, 1896
* G. niphostola Hampson, 1912
* G. niveidisca Hampson, 1894
* G. owgarra Bethune-Baker, 1906
* G. plumbeofusa Hampson, 1920
* G. punctata Lucas, 1890
* G. pura Bethune-Baker, 1906
* G. rebeli Tams, 1935
* G. repletana Walker, 1863
* G. robusta Moore, 1888
* G. sceptica Swinhoe, 1885
* G. sokotokai Robinson, 1969
* G. spinosa Robinson, 1975
* G. tetragramma Hampson, 1905
* G. tortricoides Walker, 1865
* G. venalis Bethune-Baker, 1906
# Gilbert Laws

Gilbert Umfreville Laws (Tynemouth, 7 januari 1870 – Newchurch, 3 december 1918) was een Brits zeiler.
Laws won de gouden medaille in de 6 meter klasse tijdens de Olympische Spelen 1908 in eigen land.

## Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1908 | Londen | 1 6 meter klasse |
* (en) Profiel van Gilbert Laws op sports-reference.com (gearchiveerd)
1908: Charles Crichton / Gilbert Laws / Thomas McMeekin · 1912: Amédée Thubé / Gaston Thubé / Jacques Thubé 1920 (model 1907): Frédéric Bruynseels / Émile Cornellie / Florimond Cornellie · 1920 (model 1919): Andreas Brecke / Paal Kaasen / Ingolf Rød · 1924: Christopher Dahl / Eugen Lunde / Anders Lundgren · 1928: Erik Anker / Johan Anker / Håkon Bryhn / Olaf van Noorwegen · 1932: Olle Åkerlund / Åke Bergqvist / Martin Hindorff / Tore Holm · 1936: Miles Bellville / Christopher Boardman / Russell Harmer / Charles Leaf / Leonard Martin · 1948: Alfred Loomis / Michael Mooney / James Smith / James Weekes / Herman Whiton · 1952: Everard Endt / John Morgan / Eric Ridder / Julian Roosevelt / Emelyn Whiton / Herman Whiton
# Gilbert John Arrow

Gilbert John Arrow (Londen, 20 december 1873 - aldaar, 5 oktober 1948) was een Engels entomoloog.
Gilbert werd geboren in Londen en werd aanvankelijk opgeleid als architect. Op 23-jarige leeftijd begon hij zich serieus met insecten bezig te houden. Hij was in die tijd beheerder bij het Natural History Museum in Londen, een functie die hij tot 1938 bleef uitoefenen. Hij werkte voornamelijk op het gebied van de kevers (Coleoptera) en ontdekte stridulatie in de larven en volwassenen kevers van de Lamellicornia groep.

## Enkele werken

* Sound-production in the lamellicorn beetles. gepubliceerd in Transactions of the Entomological Society of London (1904)
* The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma serie
** Lamellicornia 1. Cetoniinae and Dynastinae (1910)
** Lamellicornia 2. Rutelinae, Desmonycinae, Euchirinae (1917)
** Clavicornia : Erotylidae, Languriidae & Endomychidae (1925)
** Lamellicornia 3. Coprinae (1931)
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gilbert John Arrow op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibsys: 90075302
* Gemeinsame Normdatei: 128338555
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5159 708X
* Library of Congress Control Number: nr94008206
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007367331205171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 131852612
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A002940921
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: PUVV230916
* Système universitaire de documentation: 164061681
* Virtual International Authority File: 46642370
* WorldCat (via VIAF): 46642370