OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joseph Quick (senior)

Joseph Quick senior (Chelsea, 6 november 1809 – 30 maart 1894) was een Brits ingenieur.
Quick bouwde expertise op op het vlak van bouw en –exploitatie van installaties en distributiemethodes van drinkwater. Omstreeks 1840 trad hij in dienst bij de Southwark Waterworks Company. Tien jaar later werd hij raadgevend ingenieur voor de Grand Junction Waterworks Company, en was daar betrokken bij de bouw van het pompstation en de filterinstallaties bij Kew Bridge en Campden Hill.
Na de cholera-epidemie in Londen van 1848-1849 werd hij door de regering gevraagd voor advies inzake de mogelijkheden om de verschillende Londense waterbedrijven op te kopen met het oog op een gecentraliceerde aanpak van de watervoorziening onder één bestuur. Dit leidde tot de Metropolis Water Act (1852) die de bedrijven verplichtte hun innamepunten op de Theems te verplaatsen tot buiten de getijdenzone. Deze wet bepaalde ook dat al het geleverde water gefilterd moest worden. De grote werken in Kew Bridge en Battersea werden door Joseph Quick senior ontworpen en onder zijn leiding uitgevoerd.
Hij was ook elders betrokken bij diverse waterleidingontwerpen: Portsmouth en Derbyshire in Engeland, Sint-Petersburg, Beiroet, en Odessa. In Antwerpen stond hij mede aan de wieg van de Antwerpse Waterwerken en in Nederland was hij onder meer bestuurder bij de Amsterdamse Duinwatermaatschappij, waar hij zich vooral inliet met de technische aspecten van het bedrijf.
Zijn zoon Joseph Quick jr. was eveneens een Brits ingenieur.
# José María Ferrero Pastor

José María Ferrero Pastor (Ontinyent, Valencia, 21 december 1926- aldaar, 26 juli 1987) was een Spaans componist.
Ferrero Pastor was naar zijn muziekstudies professor aan het Centre musical "José Melchor Gomis" d'Ontinyent. In Ontinyent is ook een muziekschool naar hem benoemd, de Escuela de Música “José María Ferrero Pastor” d'Ontinyent. Ook hij heeft zijn voor de verbreding van het repertoire voor de fiestas Moros y Cristianos ingezet en verschillende werken gecomponeerd.

## Composities
### Werken voor banda (harmonieorkest)

* 1959 Selarsejaria, marcha mora
* 1960 Mozárabes 1960, marcha cristiana
* 1960 Reina de fiestas 1960, paso-doble
* 1961 El Berberisch, marcha mora
* 1962 U.M.D.A. - (Unió Musical d'Alcoi), marcha mora
* 1964 Chimo, marcha árabe
* 1965 El Kábila, marcha mora
* 1970 Cadelavir 1970, paso-doble
* 1974 Marroquíes de Petrel, marcha mora
* 1979 El Nostre, paso-doble
* 1983 Els juristes, marcha mora
* 1987 Bonus Cristianus, marcha cristiana
* 1987 María Ortega, paso-doble
* Apóstol Poeta "R. Duyos", marcha cristiana
* Bon Capità, marcha mora
* Brisas del Clariano, paso-doble
* Cristo de la Agonía, marcha procesional
* Daniel Juan, paso-doble
* Dos parelles, paso-doble
* Fantasía muladiana
* Ilicitana, marcha cristiana
* Imposibles, paso-doble
* Marrakesch, marcha mora
* Mozárabe Revert
* Ovana, marcha mora
* Pepe Brusa, paso-doble
* Quince Moros
* Rais Agamir, marcha mora
* Recuerdo al pasado, paso-doble
* Reige, marcha mora
* Saqqarah
* Sauditas, marcha mora
* Ximo marcha mora
* Biblioteca Nacional de España: XX1052999
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5921 7133
* MusicBrainz: 78727612-45dd-4e4d-8333-d1a5d80cdf11
* Virtual International Authority File: 708410
* WorldCat (via VIAF): 708410
# José María Calatrava

José María Calatrava (Mérida, 26 februari 1781 - Madrid, 16 januari 1846) was een Spaans rechter, politicus en eerste minister.

## Levensloop
### Studies en Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog

Calatrava volgde een studie in de rechtswetenschappen. Toen Spanje in het begin van de 19e eeuw bezet werd door Frankrijk en dit leidde tot de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Tijdens deze oorlog was hij een actief lid van de Overste Junta van Extremadura, die hem in 1810 verkozen in de Cortes van Cádiz. Toen na de onafhankelijkheidsoorlog de absolute monarchie onder koning Ferdinand VII hersteld werd, werd Calatrava in 1814 gearresteerd en vervolgens tot een gevangenschap op het eiland Melilla veroordeeld.

### Revolutie van 1820 en premierschap

Toen na de Spaanse Revolutie van 1820 de liberalen de macht grepen, kwam er een algemene amnestie waarbij ook Calatrava werd vrijgelaten. Hij keerde terug naar Spanje en werd vervolgens magistraat van het opperste gerecht van Spanje. Van 1822 tot 1823 was hij minister van Justitie en Genadeverzoeken en tegelijkertijd lid van de Cortes. Nadat een Franse invasie in 1823 opnieuw de absolute macht van Ferdinand VII herstelde, werd hij samen met zijn broer Ramón María gedwongen om in ballingschap te gaan naar het Verenigd Koninkrijk.
Na de dood van Ferdinand VII in september 1833 en de machtsovername van regentes Maria Christina keerde Calatrava in 1834 opnieuw terug naar Spanje. In 1836 werd hij opnieuw rechter van het opperste gerechtshof.
Na de Opstand van La Granja de San Ildefonso volgde hij op 14 augustus 1836 de gematigde Francisco Javier de Istúriz op als eerste minister. In zijn regering nam hij voormalig eerste minister Juan Álvarez Mendizábal op als minister van Financiën en vervolledigde hij een hervorming van openbare eigendommen. Ook de Spaanse grondwet werd veranderd naar het voorbeeld van Frankrijk. Op 18 augustus 1837 eindigde zijn premierschap en werd hij opgevolgd door Baldomero Espartero.
Op 22 september 1837 werd hij tevens verkozen tot parlementslid van Spanje en bleef dit tot aan zijn dood. Van september tot november 1839 was hij parlementsvoorzitter en vervolgens werd hij voorzitter van het Spaanse Opperste Gerechtshof.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel José María Calatrava op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Biblioteca Nacional de España: XX1221827
* Bibliothèque nationale de France: cb170324579 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1069361976
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6051 4266
* Library of Congress Control Number: n2014072387
* SNAC: w6k66h6b
* Système universitaire de documentation: 18388521X
* Virtual International Authority File: 86987317
* WorldCat (via VIAF): 86987317
# Jorge Acuña

Jorge Acuña (Ovalle, 31 juli 1978) is een voormalig Chileens voetballer die als middenvelder speelde.
Acuña speelde in eigen land in 1999 voor Unión Española en vervolgens drie jaar voor Universidad Católica, waar oud-Feyenoorder Wim Rijsbergen als trainer actief was. In 2002 werd die club kampioen dankzij een uitblinkende Acuña, die werd uitgeroepen tot beste speler van de competitie en een selectie bij het nationale elftal afdwong.
In januari 2003 werd hij door Feyenoord uitgenodigd voor een oefenstage. Nadat hij indruk maakte vanwege zijn felheid en zijn kwaliteiten als balveroveraar, bood de club hem een contract voor 3,5 jaar aan. Hij maakte zijn debuut in de Nederlandse eredivisie op 15 februari 2003, toen Feyenoord in Alkmaar met 4-1 won van AZ, onder meer door twee goals van Pierre van Hooijdonk. Hij viel in die wedstrijd na 36 minuten in voor de Japanse spelverdeler Shinji Ono.
Waar de supporters hoopten op een opvolger voor Paul Bosvelt bleek Acuña al snel kwaliteit tekort te komen. In anderhalf jaar kwam hij slechts vijftien maal in actie. Nadat Ruud Gullit - de nieuw aangetrokken Feyenoordcoach voor het seizoen 2004-2005 - liet weten geen behoefte te hebben aan de Chileen speelde hij een jaar op huurbasis bij zijn oude club Universidade Catolica. Feyenoords pogingen om hem te verkopen mislukten zodat Acuña transfervrij mocht vertrekken na nog een jaar op huurbasis te zijn uitgekomen voor RBC Roosendaal.
Aanvankelijk hield Acuña volgens eigen zeggen nog rekening met een transfer naar Lazio Roma, maar nadat hij was afgetest door Blackburn Rovers en Wigan Athletic keerde hij terug naar zijn thuisland. In 2007 vertrok hij weer uit Chili, om daarna weer te gaan spelen voor Mamelodi Sundowns in Zuid-Afrika. Vanaf 2009 speelde hij wederom in Chili. In 2016 eindigde Acuña zijn profcarrière.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Universidad Católica |
| Primera División | 1x | 2002 (Torneo Apertura) |
# Jovenel Moïse

Jovenel Moïse (Trou-du-Nord, 26 juni 1968 – Pétionville, 7 juli 2021) was van 2017 tot zijn dood de president van Haïti.

## Carrière

Moïse was sinds februari 2017 de president van Haïti, nadat hij in november 2016 de nationale verkiezingen won. In juni 2019 werden in heel Haïti protestdemonstraties gehouden tegen de corruptie onder het bewind van Moïse. Tienduizenden mensen gingen de straat op en bij ongeregeldheden kwamen twee betogers om. Het aftreden van Moïse werd geëist. De rooms-katholieke bisschoppen van het land stelden zich achter de demonstranten. In een brief schreven zij dat de corruptie in het land was uitgegroeid tot "georganiseerd bedrog". Zij vroegen de regering te luisteren naar het volk.

## Moord

In de nacht van 6 op 7 juli 2021 werd Moïse doodgeschoten toen niet-geïdentificeerde schutters zijn woning binnendrongen. Zijn vrouw werd opgenomen in het ziekenhuis vanwege verwondingen. In 2023 werd de Haïtiaans-Chileense zakenman Rodolphe Jaar in de Verenigde Staten veroordeeld tot levenslang voor zijn rol bij de dood van Moïse. Jaar 'hielp Colombiaanse huurlingen aan wapens voor de moord'.
* ↑ 'Bisschoppen Haïti steunen protestacties', Nederlands Dagblad, 12 juni 2019, blz. 7
* ↑ (fr) Le président Jovenel Moïse assassiné chez lui par un commando armé. Le Nouvelliste (7 juli 2021). Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ President Haïti Jovenel Moïse doodgeschoten in eigen huis, Nieuwsblad, 7 juli 2021. Gearchiveerd op 9 april 2022.
* ↑ Zakenman krijgt levenslang voor rol bij moord op president Haïti in 2021. nos.nl (3 juni 2023). Gearchiveerd op 29 augustus 2023. Geraadpleegd op 3 juni 2023.
# John Douglas Lynch

John Douglas Lynch (30 juli 1942) is een Amerikaanse natuuronderzoeker en zoöloog die zich vooral verdiepte in de herpetologie. Lynch was van 1967 tot 1997 hoogleraar aan de Universiteit van Nebraska-Lincoln. Tussen 1965 en 2003 heeft Lynch samen met William Edward Duellman aan meer dan 200 soorten kikkers de eerste wetenschappelijke beschrijving gegeven. Voornamelijk aan de Eleutherodactylus, Pristimantis en Strabomantis.

## Onderscheiding

Soorten die zijn vernoemnd naar John Douglas Lynch.
* Atelopus lynchi Cannatella, 1981
* Rhaebo lynchi Mueses-Cisneros, 2007
* Centrolene lynchi (Duellman, 1980)
* Lynchophrys Laurent, 1983
* Colostethus lynchi Grant, 1998
* Hyloscirtus lynchi (Ruiz-Carranza & Ardila-Robayo, 1991)
* Noblella lynchi (Duellman, 1991)
* Lynchius Hedges, Duellman & Heinicke, 2008
* Pristimantis lynchi (Duellman en Simmons, 1977)
* Pseudoeurycea lynchi Parra-Olea, Papenfuss & Wake, 2001
* Gemeinsame Normdatei: 1122059450
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5957 5571
* Library of Congress Control Number: n79056190
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jx20041118029
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007447518205171
* Système universitaire de documentation: 193025493
* Virtual International Authority File: 10170727
* WorldCat (via VIAF): 10170727
# Journal d'un curé de campagne

Journal d'un curé de campagne is een Franse dramafilm uit 1951 onder regie van Robert Bresson. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Franse auteur Georges Bernanos.

## Verhaal

Een jonge pastoor is pas afgestudeerd van het seminarie en krijgt Ambricourt toegewezen als eerste parochie. De inwoners van het dorp zijn zeer gesloten en praten zelden met hem. In zijn catecheselessen lachen zijn leerlinges hem uit. Zijn collega's hebben kritiek op zijn sobere levensstijl. Hij bezoekt de gravin in haar kasteel en overreedt haar opnieuw te communie te gaan. De volgende nacht overlijdt zij echter. Haar dochter Chantal verspreidt het gerucht dat ze is gestorven door de strenge woorden van de pastoor.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Claude Laydu | Pastoor van Ambricourt |
| Adrien Borel | Pastoor van Torcy |
| Marie-Monique Arkell | Gravin |
| Nicole Ladmiral | Chantal |
| Jean Riveyre | Graaf |
| Nicole Maurey | Juffrouw Louise |
| Antoine Balpêtré | Dokter Delbende |
| Martine Lemaire | Séraphita Dumontel |
| Léon Arvel | Fabregars |
| Jean Danet | Olivier |
| Yvette Etiévant | Huisvrouw |
| Germaine Stainval | Kastelein |
| Bernard Hubrenne | Louis Dufrêty |

## Externe link

* (en) Journal d'un curé de campagne in de Internet Movie Database
Les Anges du péché (1943) · Les Dames du bois de Boulogne (1945) · Journal d'un curé de campagne (1951) · Un condamné à mort s'est échappé (1956) · Pickpocket (1961) · Procès de Jeanne d'Arc (1962) · Au hasard Balthazar (1966) · Mouchette (1967) · Une femme douce (1969) · Quatre nuits d'un rêveur (1971) · Lancelot du Lac (1974) · Le Diable probablement (1977) · L'Argent (1983)
# Joseph Dupont

Henri-Joseph Dupont (Ensival, 3 januari 1838 – Brussel, 21 december 1899) was een Belgisch violist, concertmeester, theaterdirecteur en dirigent.
Hij is zoon van handelaar Joseph Auguste Dupont en Angéline Sardinois. Broer Auguste Dupont werd pianist. Hij ontving tijdens zijn leven diverse onderscheidingen waaronder de Leopoldsorde en Chevalier de la légion d'honneur.

## Biografie

Joseph Dupont werd geboren in Ensival te Verviers, Hij studeerde viool aan het Conservatorium van Luik en aan het Conservatorium van Brussel en won de Prix de Rome voor compositie in 1863, nadat hij twee jaar voordien, in 1861, een tweede prijs had behaald. Met de beurs die hij met deze prijs won, ging hij vier jaar lang op studiereis doorheen Europa. In 1867 werd hij aangesteld als concertmeester aan het Teatr Wielki en in 1871 kreeg hij eenzelfde positie aan het Keizerlijke Theater van Moskou.
In 1872 keerde Dupont terug naar Brussel, waar hij professor in harmonie werd aan het Conservatorium en waar hij aangesteld werd als concertmeester van het orkest van het Koninklijke Muntschouwburg. Samen met Alexandre Lapissida leidde hij eveneens de schouwburg tussen 1886 en 1889 en vanaf het seizoen 1872/73 dirigeerde hij er ook concerten. Daarnaast bevond hij zich ook vaak in Londen, waar hij het orkest van het Royal Opera House dirigeerde. Een paar maanden voor zijn dood werd Dupont tot lid van het Académie royale de Belgique verkozen.
* Joseph Dupont in de archieven van La Monnaie digital
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 175
* ↑ Onderscheidingen vermeld in de overlijdensakte 23 december 1899.
* Biblioteca Nacional de España: XX5562646
* Bibliothèque nationale de France: cb16539946f (data)
* Gemeinsame Normdatei: 116252529
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 0977 9429
* SNAC: w6z33x19
* Virtual International Authority File: 35203581
* WorldCat (via VIAF): 35203581
# Joseph Dunninger

Joseph Dunninger (28 april 1892 – 9 maart 1975) was een goochelaar en een van de invloedrijkste mentalisten in de geschiedenis. Hij geldt als pionier wat betreft de vertoning van mentalisme op radio en televisie. Zijn goochelkunsten bestonden vooral uit gedachtelezen. Zowel publiekelijk als privé hield hij vol dat hij "op wetenschappelijke wijze" andermans gedachten kon oppikken. Zijn mysterieuze aura leverde hem grote roem op, maar ook kritiek van goochelaars en wetenschappers die hem als charlatan bestempelden. Zijn dubbelzinnige goocheltrucs waren een inspiratie voor latere mentalisten zoals The Amazing Kreskin, Uri Geller en Derren Brown.

## Citaat

"Voor hen die geloven, is er geen verklaring nodig. Voor hen die niet geloven, volstaat geen enkele verklaring." (Dunningers standaardafsluiting van een voorstelling.)

## Biografie

Dunninger werd geboren in 1892 te New York, als zoon van een textielproducent. Zijn ouders moedigden zijn belangstelling voor het goochelen aan en op zijn zevende trad hij voor het eerst op in het theater. Hij trad vervolgens bijna vijftien jaar op in het vaudeville-circuit, waarbij zijn optredens veel succes oogstten. Toen hij merkte dat zijn stunts van gedachtelezen het populairst waren, specialiseerde hij zich hierin. In 1943 brak hij door bij het Amerikaanse publiek met het radioprogramma Dunninger the Master Mind. Dankzij de sponsoring van een verfbedrijf kon Dunninger het hele land doorkruisen en elke week vanuit een andere locatie uitzenden.
In de jaren 50 en 60 verscheen hij regelmatig op televisie, waarbij hij vaak het werk van paragnosten en mediums aan de kaak stelde. De ziekte van Parkinson maakte een einde aan zijn carrière op de planken. In 1975 overleed hij aan de gevolgen van zijn ziekte te New Jersey. Hij werd 82 jaar.
Onder zijn vrienden en bewonderaars waren illusionist Harry Houdini, president Theodore Roosevelt en uitvinder Thomas Edison.

## Invloed

Auteur en kennis van Dunninger Walter B. Gibson was geïnspireerd door Dunningers persoonlijkheid toen hij zijn fictieve detective The Shadow bedacht. Dunningers stijl van presenteren en demonstraties van gedachtelezen zijn grotendeels overgenomen door de Amerikaanse mentalist en televisiester The Amazing Kreskin.
Moderne mentalisten beschouwen Dunninger als grondlegger van hun amusementsvorm. De P.E.A., een internationale vakorganisatie van mentalisten, kent een 'Joseph Dunninger-prijs' toe aan leden die een bijzondere of baanbrekende bijdrage hebben geleverd aan de kunst.
# Journal of the Australian Mathematical Society

Journal of the Australian Mathematical Society is een internationaal, aan collegiale toetsing onderworpen wetenschappelijk tijdschrift op het gebied van de wiskunde. De naam wordt in literatuurverwijzingen meestal afgekort tot J. Aust. Math. Soc. Het wordt uitgegeven door Cambridge Journals namens de Australian Mathematical Society en verschijnt 6 keer per jaar. Het eerste nummer verscheen in 1959.
* Journal of the Australian Mathematical Society op OCLC WorldCat
* Journal of the Australian Mathematical Society op Genamics JournalSeek
# Julián Mellado

Julián Mellado is een gemeente in de Venezolaanse staat Guárico. De gemeente telt 31.900 inwoners. De hoofdplaats is El Sombrero.
# Jules Noten

Jules Noten (Hamont, 22 juni 1960) is een Belgisch bedrijfsleider en bestuurder.

## Levensloop

Jules Noten liep school aan het Sint-Jozefcollege in Turnhout. Hij studeerde aan de Katholieke Universiteit Leuven en VLEKHO. Hij behaalde een executive management program aan de Kellogg School of Management (Northwestern-universiteit) en een advanced management program aan de Harvard Business School, beide in de Verenigde Staten.
Hij begon zijn carrière in 1984 bij Unilever. Hij werkte achtereenvolgens voor het diepvriesproductenmerk Iglo in Brussel (1985-1993), Unilever Global Foods in Rotterdam (1993-1996), het diepvriessnackmerk Mora Snacks Benelux in Maastricht (1996-1999), Unilever in Dublin (1999-2001) en Unilever Bestfoods in Brussel (2001-2003). Van 2001 tot 2003 was hij tevens voorzitter van Unilever in België.
Van september 2003 tot februari 2008 was Noten CEO van Massive, een merk van Philips Lightning. Van 2008 tot 2009 was hij senior advisor van de Britse 3i Group. Van januari 2009 tot augustus 2012 was hij CEO van de producent van textiel vloerbekleding Balta. In mei 2014 volgde hij Jean Vandemoortele als CEO van voedingsbedrijf Vandemoortele op. In juli 2020 volgde Yvon Guérin hem op.
Noten bekleedt verschillende bestuursmandaten. Hij is bestuurder van Sioen Industries sinds 2011, bpost sinds 2021 en designmerk Serax sinds 2022. In 2020 werd hij bestuurder van diepvriesgroenteproducent Ardo. In juli 2021 volgde hij er Philippe Haspeslagh als voorzitter op. Noten was tevens bestuurder van Crop's (2003-2008), Guylian (2006-2008), Genano Intelligent Air Quality (2007-2013), Leo Stevens & Cie (2008-2011), Ter Beke (2008-2016), Port of Antwerp (2016-2022) en LRM (2020-2024).
* ↑ Jules Noten neemt in mei roer over bij Vandemoortele, De Standaard, 24 februari 2014. Gearchiveerd op 24 februari 2023.
* ↑ Vandemoortele bouwt verder aan een duurzame toekomst met nieuwe CEO Yvon Guérin, Vandemoortele, 20 maart 2020. Gearchiveerd op 5 oktober 2022.
* ↑ De Raad van Bestuur van bpost werkt verder aan de versterking van zijn governance en draagt drie nieuwe bestuurders voor benoeming aan de Gewone Algemene Vergadering van Aandeelhouders voor, bpost, 10 mei 2021. Gearchiveerd op 27 maart 2023.
* ↑ Noten bestuurder bij groentenspecialist Ardo, De Tijd, 18 december 2020. Gearchiveerd op 10 december 2022.
* ↑ Jules Noten nieuwe voorzitter Ardo, De Tijd, 28 juni 2021. Gearchiveerd op 22 maart 2023.
* ↑ Jules Noten in raad van bestuur LRM, De Vlaamse Ondernemer, 3 juni 2020. Gearchiveerd op 19 juli 2021.
# Kaapse kanarie

De Kaapse kanarie (Crithagra totta; synoniem: Serinus totta) is een zangvogel uit de familie Fringillidae (vinkachtigen).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in Zuid-Afrika in de zuidelijke Kaapprovincie.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Kaapse kanarie op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Junius-manuscript

Het Junius-manuscript, ook bekend als het Caedmon manuscript of MS Junius 11, is een verzameling Oudengelse geschriften, in 1651 door aartsbisschop James Ussher van Armagh aan de Nederlandse filoloog Franciscus Junius geschonken. Zij worden thans bewaard in de Bodleian Library van de Universiteit van Oxford.
De werken stammen uit ca. 1000 of wellicht eerder. De verzameling omvat vier religieuze gedichten met de titels Genesis, Exodus, Daniel en Christ and Satan. Deze titels zijn echter moderne naamgevingen en niet als zodanig in de manuscripten terug te vinden.
De benaming 'Caedmon manuscript' berust op een theorie dat de werken van de hand van Caedmon zouden zijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat dat niet juist is, al wordt deze benaming nog veel gebruikt. De benaming MS Junius 11 is de signatuur van het handschrift in de Bodleian Library. 'Junius manuscript' of ook wel 'Codex Junius' verwijst naar Franciscus Junius, die de inhoud voor het eerst publiceerde in 1655.
Het werk is gedeeltelijk geïllustreerd. Open plekken in de tekst wijzen erop dat meer illustraties zouden worden toegevoegd. Op dat punt is het werk echter onvolledig gebleven.

## Genesis

Dit gedicht, dat bijna 3000 regels omvat, vertelt het Bijbelverhaal van de schepping tot het verhaal van Isaak (Genesis 22). De regels 235 tot 851 bevatten een tussenvoegsel dat een deel van het verhaal navertelt in een andere, somberder, toonzetting. Dit laatste deel wordt gewoonlijk Genesis B genoemd, terwijl de rest van het gedicht bekendstaat als Genesis A.

## Exodus

Dit onafgewerkt gedicht van 590 regels volgt het Bijbelverhaal van Exodus niet op de voet, maar beschrijft met name de Uittocht uit Egypte, het oversteken van de Schelfzee en de vernietiging van de achtervolgende Egyptenaren.

## Daniel

Dit onafgewerkt gedicht van 764 regels bestaat uit een inleiding en delen uit het boek Daniël, met name de verbranding in de vuuroven.

## Christ and Satan

Dit is een gedicht van 729 regels in drie delen dat ingaat op de val van Satan, Christus' 'nederdaling ter helle' en de verzoeking in de woestijn. Dit manuscript bevat ook tekeningen.
# Junius Lupus

Junius Lupus was een Romeins senator halverwege de eerste eeuw.
Lupus dankt zijn bekendheid aan de aanklacht die hij in 51 na Chr. indiende tegen Lucius Vitellius wegens majesteitsschennis en begeerte naar de troon. Aangezien keizer Claudius altijd erg op zijn hoede was voor mogelijke staatsgrepen, lag het in de lijn der verwachting dat de situatie zou uitlopen op een doodvonnis voor Vitellius. Claudius' vrouw Agrippina - die erg veel aan Vitellius te danken had - nam het echter voor Vitellius op en praatte zozeer op Claudius in dat deze de aanklacht tegen Vitellius liet varen en Junius Lupus in ballingschap stuurde.

## Antieke bron

* Tacitus, Annales XII 42.3.