OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Slag bij Uhud

De Slag bij Uhud of Slag bij Oehoed is de tweede grote veldslag tussen moslims en Mekkanen op 23 maart 625 (6 Shawal 3 AH) bij de berg Uhud nabij Medina. De Mekkanen worden beschouwd als de winnaar van de slag.
De Mekkanen wilden wraak nemen op Mohammed en de moslims na de verloren Slag bij Badr. In plaats van een rechtstreekse aanval op Medina bleven de Mekkanen onder leiding van Aboe Sufyan bij de berg Uhud in de hoop dat de moslims hen wilden treffen.
Uiteindelijk trok een duizendkoppig moslimleger op 23 maart 625 ten aanval tegen een legermacht van 3000 Mekkanen. Volgens de overleveringen maakten de boogschutters een tactische fout door van positie te veranderen, hoewel Mohammed hen dat expliciet verboden had. De moslims verloren daardoor hun rugdekking omdat een groep Mekkanen onder leiding van Khalid ibn Walid hen vanuit hun rug kon aanvallen. Khalid ibn Walid was namelijk met zijn mannen om een kleine heuvel gereden. Zeventig moslims verloren het leven, maar de Mekkanen zetten hun aanval niet door, waardoor de slag niet geheel beslist werd.
In een andere lezing waren de moslims in de meerderheid en konden daarom al vroeg het initiatief nemen tot de aanval. De Mekkaanse linie werd teruggedreven, waarbij het Mekkaanse kamp onbeschermd achterbleef. Terwijl de moslims het kamp plunderden, werden zij verrast door Mekkaanse ruiters, waarop chaos onder de gelederen uitbrak. Veel moslims werden gedood en de anderen trokken zich terug in de heuvels. De Mekkanen zetten hun aanval niet door, gingen terug naar Mekka en eisten de overwinning op. De twee partijen zouden elkaar weer treffen bij de Slag bij de Gracht.
# Slag bij Un no Kuchi

De Slag bij Un no Kuchi (1536) was de eerste grote overwinning voor Takeda Harunobu, toen vijftien jaar oud. Later zou hij de naam Takeda Shingen aannemen en een van de bekendste krijgsheren van Japan worden.
De vader van Harunobu, Takeda Nobutora, viel Hiraga Genshin aan in zijn kasteel te Un no Kuchi, maar was gedwongen zich terug te trekken. Harunobu, die zich in de achterhoede van de zich terugtrekkende troepen bevond, wachtte tot ze buiten het kasteel waren en keerde zich toen om. Hij wist het garnizoen van het kasteel, dat de troepen had zien vluchten, te verrassen en zo te verslaan.
# Slangrivier

Slangrivier kan verwijzen naar:
* Slangrivier (rivier), twaalf verschillende riviere in Zuid-Afrika (sien Cebuano wiki)
* Slangrivier (plaats), een dorpje in Zuid-Afrika
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Slangrivier en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Slani Dol

Slani Dol is een plaats in de gemeente Samobor in de Kroatische provincie Zagreb. De plaats telt 226 inwoners (2001).
# Slangrivier (plaats)

Slangrivier is een klein en armoedig dorp in de regio West-Kaap in Zuid-Afrika. Door het dorp meandert de gelijknamige beek. Aan de overzijde ligt het dorp Askraal.
# Slangskinken

Slangskinken kan verwijzen naar:
* Slangskinken (Ophiomorus) - een geslacht van skinken uit de onderfamilie Scincinae
* Slangskinken (Ophioscincus) - een geslacht van skinken uit de onderfamilie Sphenomorphinae
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Slangskinken en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Slavische rapsodie (Mjaskovski)

Slavische rapsodie is een compositie van Russische componist Nikolaj Mjaskovski. Mjaskovski schreef het werk van september tot en met december 1946.
De geschiedenis is door de verschuiving van het Pools grondgebied enigszins moeilijk te volgen. Mjaskovski is geboren in Modlin, dat toen weliswaar in Polen lag, maar toebehoorde aan tsaristisch Rusland, Mjaskovski had dus Poolse voorouders. Vervolgens werd Polen weer onafhankelijk, doch toen was de componist in Rusland gevestigd. Vervolgens bezetten de Duitsers Polen in de Tweede Wereldoorlog en werden daarbij weer door de Russen verdreven. Polen was na de oorlog dan wel in naam een zelfstandige staat, de regering was een vazalregering van de Sovjet-Unie, die toen onder leiding stond van Stalin. De grote componisten van Rusland zoals Dmitri Sjostakovitsj, Sergej Prokofjev en in mindere mate Mjaskovksi hadden het nogal eens aan de stok met de tiran en zijn gevolg, dat ook in de Componistenbond gezeteld was.
Samenvattend, Mjaskovski schreef een rapsodie gebaseerd op Poolse volksmuziek uit de 16e eeuw, op het moment dat Rusland (weer) de dienst uitmaakte in Mjaskovski’s vaderland Polen. Alhoewel de muziek wel voldeed aan de muziek die Stalin en de Componistenbond wilden horen (muziek voor het volk), zou het werk door zijn basis weleens hebben kunnen bijdragen aan de boycot die de muziek van Mjaskovski kreeg te verduren in 1948. In de muziek is namelijk geen spoor te bekennen van hang naar de moderne, in hun ogen formalistische, klassieke muziek uit de 20e eeuw (soms ook de aanleiding tot boycot) waar de Sovjet-leiding een hekel aan hadden (het betekende namelijk vrijheid).
# Sint-Willibrorduskerk (Eersel)

Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk in het Noord-Brabantse Eersel. De kerk is gewijd aan de Heilige Willibrordus en is gelegen aan de Kerkstraat 31.

## Geschiedenis

De kerk stamt oorspronkelijk van voor 1480 en was mogelijk een eenvoudig houten optrekje geweest, gesticht door de Abdij van Echternach. De toren dateert uit de tweede helft van de 14e eeuw. Aan het begin van de zestiende eeuw is de kerk uitgebreid met een ‘dwarspand’. Van 1648 tot 1812 was de kerk hervormd. Na beschadiging van de torenspits en het schip werd de kerk in 1718 hersteld. In de negentiende eeuw kwamen er nieuwe gewelven.
In 1924 werd de kerk verbouwd door architect Donders uit Tilburg.Tussen 1930-1931 is de kerk aan de oostkant uitgebreid onder leiding architect H.W. Valk uit 's-Hertogenbosch. Daarbij sneuvelde het oorspronkelijke koor en hij maakte de uitbreiding van Donders weer gedeeltelijk ongedaan.
In 2001 werd de kerk opgenomen op de monumentenlijst als rijksmonument.

## Onderdelen
### Orgel

Het pronkstuk van de kerk is het monumentale orgel. Het werd in 1972 onder Rijksmonumentenzorg geheel gerestaureerd. Het is een combinatie van werk van twee beroemde orgelbouwers : Bernard Petrus van Hirtum uit Hilvarenbeek (1838) en de gebroeders Smits uit Reek (1852).

### Klok

De Abdij van Echternach schonk in 1731 een nieuwe klok aan de kerk van Eersel. De vorige was door onkunde van de klokkengieter “geborsten”. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn de klokken geroofd en niet meer teruggekomen. Hierna zijn drie klokken gemaakt door Petit en Fritsen en gewijd in 1947. De eikenhouten klokkenstoel waar ze inhangen stamt uit de 14e eeuw.

### Begraafplaats

Bij de kerk ligt een begraafplaats bestaande uit ruim 800 graven. De kerkhofmuur bestaande uit baksteen met een smeedijzeren poortje heeft ook status rijksmonument.

## Foto's

* Toren
* Orgel
* Beeld Sint Willibrord
* Info op reliwiki
* ↑ RK begraafplaats Sint Willibrordus, Kerkstraat 29, 5521 JK Eersel
# Sint-Willibrorduskerk (Den Haag)

De Sint Willibrorduskerk in Den Haag was een rooms-katholieke kerk aan de Assendelftstraat, aan de kant van de Varkenmarkt. De kerk stond vlak naast 't Hooftshofje.

## Geschiedenis

Al in de achttiende eeuw bevond zich in de Assendelftstraat een schuilkerk. Het ernaast gelegen 't Hooftshofje uit 1754-1756 was naast de schuilkerk gebouwd als charitatieve instelling. De Sint Willibrorduskerk werd in 1821-1822 gebouwd als haar opvolger, naar ontwerp van Adrianus Tollus en was gedeeltelijk gefinancierd door een gift van 20.000 gulden van Koning Willem I. In de jaren 1863-1865 werd hij door Theo Molkenboer vergroot met transept en koor, en in 1911 werd hij door Jan Stuyt uitgebreid met een nieuw koor.

## Architectuur

Het was een neoclassicistische hallenkerk met Ionische zuilen, met ronde scheibogen en houten tongewelven. De uitbreidingen werden in diezelfde stijl gedaan. De voorkant had vier Ionische zuilen die een fronton ondersteunden met het opschrift "Religiose Principe Religio floret, Regnumque protegit Deus". Op het dak stond een vierkante bakstenen toren met een houten koepeltje.

## Orgel

Het orgel was van Kam & Van der Meulen uit Rotterdam en werd in 1841 geplaatst.

## Sloop kerk

De kerk werd in 1966 aan de eredienst onttrokken. In 1972 werd het gebouw wegens bouwvalligheid gesloopt. De neoclassicistische pastorie uit 1812 aan de Assendelftstraat 49 bleef daarbij behouden en werd in 1984-1985 verbouwd tot appartementen. Ook het 't Hooftshofje bleef behouden.

### Galerij

* Zich vanaf de Varkenmarkt naar de Assendelftstraat met de Sint-Willibrorduskerk
* Voorzijde kerk met vier Ionische zuilen en een fronton
* Klokkentoren van de kerk
* Naastgelegen pastorie, in 1984-1985 verbouwd tot woningen
* Interieur, overzicht naar het koor met hoofdaltaar
* Interieur, koor met hoofdaltaar
* Interieur, de rijkbewerkte preekstoel
* Interieur, overzicht naar het orgel boven de ingang van de kerk

## Externe link

* Foto's van de Sint-Willibrorduskerk - reliwiki.nl
# Snæfell

Drie verschillende bergen op IJsland dragen de naam Snæfell (= sneeuwberg).
* De eerste is een vulkaan die onder een gletsjer op het schiereiland Snæfellsnes ligt: de Snæfellsjökull in het gelijknamige nationaal park.
* De tweede is een uitgedoofde vulkaan in het oosten van IJsland. Deze berg is met zijn 1833 meter de op een na hoogste (solitaire) berg van IJsland. De hoogste berg is de Hvannadalshnúkur (2110 m) die onder de Vatnajökull in het Nationaal park Vatnajökull verscholen ligt.
* De derde is een berg van 1383 meter hoog op ongeveer 35 km ten noordoosten van de Hvannadalshnúkur. Deze is ook bedekt door de Vatnajökull.
# Smodicinodes kovaci

Smodicinodes kovaci is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Smodicinodes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Hirotsugu Ono.
# Smodicum

Smodicum is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1847 door Haldeman.

## Soorten

Smodicum omvat de volgende soorten:
* Smodicum angusticolle Aurivillius, 1919
* Smodicum brunneum Thomson, 1878
* Smodicum clancularium Martins, 1975
* Smodicum confusum Martins, 1985
* Smodicum cucujiforme (Say, 1827)
* Smodicum depressum Thomson, 1878
* Smodicum dinellii Bruch, 1911
* Smodicum longicorne Martins, 1975
* Smodicum pacificum Linsley, 1934
* Smodicum parandroides Bates, 1884
* Smodicum recticolle Martins, 1975
* Smodicum semipubescens Gounelle, 1911
* Smodicum texanum Knull, 1966
* Smodicum torticolle Martins, 1975
* ↑ (fr) Tavakilian, G. (auteur) & Chevillotte, H. (software) (2012) Base de données Titan sur les Cerambycidés ou Longicornes. (bezocht 30 januari 2014)
# Siphodera vinaledwardsii

Siphodera vinaledwardsii is een soort in de taxonomische indeling van de platwormen (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig en kan zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtscellen produceren. De soort leeft in zeer vochtige omstandigheden.
De platworm behoort tot het geslacht Siphodera en behoort tot de familie Cryptogonimidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Linton.
# Siphodera aegyptensis

Siphodera aegyptensis is een soort in de taxonomische indeling van de platwormen (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig en kan zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtscellen produceren. De soort leeft in zeer vochtige omstandigheden.
De platworm behoort tot het geslacht Siphodera en behoort tot de familie Cryptogonimidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Hassanine & Gibson.
# Voltaire (North Dakota)

Voltaire is een plaats (city) in de Amerikaanse staat North Dakota, en valt bestuurlijk gezien onder McHenry County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 51. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 47, een daling van 4 (-7,8%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 1,1 km², geheel bestaande uit land. Voltaire ligt op ongeveer 484 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 24 km rond Voltaire.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Voltaire op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
* ↑ U.S. Board on Geographic Names. Topical Gazetteers Populated Places. Hoogtecijfers van National Elevation Dataset
# Sphaerosyllis ridgensis

Sphaerosyllis ridgensis is een borstelworm uit de familie Syllidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Sphaerosyllis ridgensis werd in 1990 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Blake & Hillbig.
# Polyrhachis sokolova

Polyrhachis sokolova is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1902 door Forel.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Tmesisternus schaumii

Tmesisternus schaumii is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1867 door Pascoe.
# Bremeneiland

Bremeneiland is een van de Melchioreilanden in de Palmerarchipel ten westen van het Antarctisch Schiereiland. Het onbewoonde met ijs bedekte eiland bevindt zich in de Dallmannbaai ten zuidwesten van Èta-eiland en ten noordwesten van Omega-eiland.

## Ontdekking

Op 2 februari 2003 ontdekten passagiers van het cruiseschip Bremen een smal kanaal van ongeveer 1 km lang. Dit kanaal was niet eerder op zeekaarten weergegeven en scheidde een daardoor nieuw ontdekt eiland van Omega-eiland. Het eiland werd, evenals het kanaal, vernoemd naar het Duitse cruiseschip, dat vernoemd is naar de Duitse stad Bremen.
* ↑ (en) Bremeninsel, Australian Antarctic Data Centre. Gearchiveerd op 2 juli 2022.
* ↑ (de) Hapag-Lloyd Kreuzfahrten: Insel im ewigen Eis an Bremens Bürgermeister übergeben, PressePortal, 8 december 2004. Gearchiveerd op 7 november 2022.
# Mmen

Mmen is een dorp in de Nord-Ouest provincie, in het westen van Kameroen. Het dorp is gelegen in het departement Menchum
# Vezo

De Vezo ('de mensen die vissen') zijn een subclan van de Sakalava, een etnische groep in Madagaskar. Ze worden daarom ook wel aangeduid als de Vezo-Sakalava. In de legendes van de Malagassiërs wordt de term Vezo ook gebruikt voor de eerste kustbewoners van Madagaskar.

## Verspreiding en etniciteit

In feite is een Vezo niets anders dan een Sakalava die zich samen met zijn gezin op het zeevissen heeft toegelegd. Toch kennen de Vezo hun eigen cultuur en dialect. De semi-nomadische Vezo leven langs de westkust van Madagaskar, van het district Morondava in het noorden tot Faux Cap, in het zuidelijkste punt van Madagaskar. Het grootste deel van de bevolking van nederzettingen aan deze kust zijn Vezo. Een klein aantal Vezo leven op de Comoren. Vezo die in de droge loofbossen van Madagaskar leven worden Vezo-Mikea genoemd.
De Vezo duiden Sakalava die landinwaarts leven aan als de Masikoro.

## Maatschappij

Het leven van de Vezo wordt beheerst door de visvangst. In de loop der eeuwen hebben de Vezo een grote kennis van de visserij verkregen en migreren langs de kust naar de beste visgronden, afhankelijk van het seizoen en de vissoort waar ze op willen vissen. Bij deze migratie worden vaak enorme afstanden afgelegd, soms tot ruim 1000 kilometer. Dankzij deze migratie was overbevissing in het verleden nooit een werkelijk probleem, maar sinds de klimaatverandering, groei van de bevolking in Madagaskar, toerisme en andere zaken is de visstand rond Madagaskar sterk achteruit gegaan.
De International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) heeft daarom initiatieven genomen om de Vezo in te lichten hoe ze nog voorzichtiger te werk kunnen gaan bij de visvangst. Velondriake is een groot gebied waar de Vezo het bestuur zelf in handen hebben. In samenwerking met diverse milieuorganisaties zetten ze zich in voor het behoud van de natuur in het gebied en zoeken naar milieuvriendelijke visserijmethodes.
De meeste Vezo zijn zorgeloze mensen die weinig moeite steken in het beschermen van hun bezittingen, iets waar andere volkeren vaak misbruik van hebben gemaakt. Met hun prauwen, uitgeholde boomstammen voorzien van één mast met een zeil, begeven de Vezo zich ver uit de kust om vis te vangen. Familiebanden nemen een grote rol in het leven van de Vezo en aan bejaarden wordt groot respect betoond.

## Religie en cultuur

De meeste Vezo zijn animisten. Een groot deel van hun gebruiken komen overeen met die van de Sakalava, zoals de tromba (verering van koninklijke dynastieën), fady (taboe's) en een groot respect voor overleden voorouders. Vezo-graven worden meestal omringd door houten palissades, sommigen voorzien van kunstig houtsnijwerk.
# Vlaamse Ardennenroute

De Vlaamse Ardennenroute is een toeristische motor- en autoroute in de Vlaamse Ardennen in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De lusvormige Vlaamse Ardennenroute werd bewegwijzerd door Toerisme Oost-Vlaanderen met zeshoekige blauw-witte borden.

## Verloop

De Vlaamse Ardennenroute start op de Markt in Oudenaarde. De route bestaat uit twee lussen van ongeveer zestig kilometer, die gecombineerd kunnen worden tot één lus van zowat honderd kilometer. De ene lus doet de Zwalmstreek aan van Oudenaarde naar Horebeke, Zwalm, Zottegem en Brakel. De andere lus gaat van Oudenaarde naar Maarkedal, Ronse en Kluisbergen. De Vlaamse Ardennenroute kronkelt door het glooiende landschap van de Vlaamse Ardennen met water- en windmolens, kasseiwegen (Lippenhovestraat) en bossen op de heuveltoppen. De route loopt langs hellingen (Koppenberg, Paterberg, Berendries, Kasteeldreef, Rekelberg, Langendries, Grotenberge, Kaperij, Stokstraat, Kruisberg, Kokerelle, Hotondberg) die bekend zijn van wielerwedstrijden zoals de Ronde van Vlaanderen. De bewegwijzerde route loopt ook door de steden Ronse (met de Sint-Hermescrypte en het Must Museum voor textiel), Oudenaarde (met het stadhuis, de Sint-Walburgakerk, het MOU Museum en het Centrum Ronde van Vlaanderen) en Zottegem (met het Egmontkasteel, de Egmontcrypte en het stadhuis met de Egmontkamer).

## Afbeeldingen

* Vlaamse Ardennenroute in Sint-Maria-Oudenhove (Zottegem)
* Vlaamse Ardennenroute in Strijpen (Zottegem)
* Vlaamse Ardennenroute in Schorisse (Maarkedal)
* Vlaamse Ardennenroute bij de Paterberg in Kluisbergen
# Spherillo marquesarum

Spherillo marquesarum is een pissebed uit de familie Armadillidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Jackson.
# Tmesisternus seriemaculatus

Tmesisternus seriemaculatus is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Breuning.
# Monolepta centromaculata

Monolepta centromaculata is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1900 gepubliceerd door Martin Jacoby.
# Vierkamerstelsel

Een vierkamerstelsel is de aanduiding voor een parlementair systeem waarbij de wetgevende macht uit vier kamers bestaat.
Het vierkamerstelsel komt nu niet meer voor en alleen van de Zweedse Rijksdag is het bekend dat het in die vorm bestaan heeft.
De Zweedse Rijksdag was (officieel) onderverdeeld in de volgende vier kamers/groepen:
* Adel
* Geestelijkheid
* Burgerij
* Boeren
# Slag bij Bolimov

De Slag bij Bolimov was een veldslag aan het oostfront in de Eerste Wereldoorlog. De slag vond plaats op 31 januari 1915 en werd uitgevochten tussen het Keizerrijk Rusland en het Duitse Keizerrijk en wordt beschouwd als inleiding op de Tweede Slag bij de Mazurische Meren.

## De slag

Het Duitse Negende Leger, geleid door August von Mackensen, viel het Russische tweede leger, onder generaal Smirnov aan vlak bij het Poolse dorp Bolimów, liggend aan de spoorweg die Łódź en Warschau verbindt.
De Slag bij Bolimov was de eerste Duitse poging om op grote schaal gifgas in te zetten; de duizenden hulzen met gas bleken onsuccesvol toen het xylylbromidetraangas werd teruggeblazen naar de eigen linies. Het gas veroorzaakte weinig tot geen slachtoffers; dit kwam echter door het koude weer dat het gas bevroor en ondoeltreffend maakte.
Door het vallen van het gifgas besloot de Duitse bevelhebber de aanval af te blazen. De Russen reageerden hierop met een tegenaanval van elf divisies, geleid door Vasily Goerko. De Russische aanval werd echter afgeslagen door Duitse artillerie. Dit leverde de Russen 40.000 slachtoffers op.
# Väljaküla (Peipsiääre)

Väljaküla is een plaats in de Estlandse gemeente Peipsiääre, provincie Tartumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla) en telt 24 inwoners (2021).
Tot in oktober 2017 hoorde Väljaküla bij de gemeente Alatskivi. In die maand werd Alatskivi bij de gemeente Peipsiääre gevoegd.
Op het grondgebied van Väljaküla ligt de bron van de rivier Alatskivi jõgi, die tussen Pusi en Rootsiküla in het Peipusmeer uitmondt.

## Geschiedenis

Op het landgoed van Kockora (Kokora) lag een veehouderij met de naam Louisenhof, die voor het eerst genoemd werd in 1796. In het begin van de 20e eeuw werd de naam veranderd in Feldhof. De Estische naam was Välja. Na de onteigening van het landgoed Kockora in 1919 verdween ook Feldhof. In 1945 kreeg een groep boerderijen in het gebied dat vroeger Feldhof was de status van dorp. Het dorp kreeg de naam Väljaküla (‘dorp Välja).
Tussen 1977 en 1997 maakte Väljaküla deel uit van het buurdorp Tõruvere.
* ↑ (et) ,(en) Estisch bureau voor de statistiek, interactieve kaart.
* ↑ Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen en Gertrud Westermann, Baltisches historisches Ortslexikon. Teil 1. Estland (einschließlich Nordlivland), Böhlau Verlag, Köln/Wien, 1985, blz. 76.
* 1 2 (et) Väljaküla in het Dictionary of Estonian Place names.
# Spherillo monolinus

Spherillo monolinus is een pissebed uit de familie Armadillidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1853 door James Dwight Dana.