# Pichot

Pichot is de naam van een van oorsprong Frans hugenotengeslacht, waarvan twee broers begin achttiende eeuw via Amsterdam in de Nederlandse kolonie Suriname terechtkwamen. Volgende generaties keerden eind achttiende en begin negentiende eeuw deels terug naar Nederland. Afsplitsingen van de familienaam Pichot zijn Pichot van Slijpe en Pichot du Plessis. Een Surinaamse tak van het geslacht Pichot noemde zich vanaf eind achttiende eeuw Pichot L'Espinasse.. In 1911 werd het geslacht Pichot opgenomen in het Nederland's Patriciaat.

## Geschiedenis

De oudst bekende voorvaderen zijn de te Bergerac geboren Franse immigranten Isaac (ca. 1675-ca. 1724) en Daniel Pichot (1677-1732). Daniel Pichot stond in 1699 als lidmaat ingeschreven bij de Waalse Gemeente in Amsterdam. Vanaf 1703 verbleven Isaac en Daniel Pichot in Suriname, waar zij huwden met de zusjes Swart, Isaac met Sara en Daniel met Constance Alida. Daniel werd in 1717 benoemd tot Raad bij de Hoven van Politie en Justitie. Ook was hij korte tijd werkzaam als waarnemend gouverneur-generaal van de kolonie (1727/28). In 1731 vestigde hij zich weer in Amsterdam, waar hij ruim een jaar later overleed.
De familie Pichot maakte haar fortuin in Suriname. Daniel Pichot (1708-1734), een zoon van Isaac, bezat vier plantages en was een invloedrijk man. Hij huwde in 1727 in Paramaribo Johanna Margaretha van Strijp (1706-1769). Na zijn vroege overlijden hertrouwde zij als rijke weduwe in 1737 Salomon du Plessis. Jan Willem Pichot (1730-1802), een kleinzoon van Isaac Pichot, was eveneens een succesvol plantagehouder en als Raad werkzaam bij de Hoven van Justitie en Politie. Diens enige zoon Ephraim Daniel Pichot (1753-1847), die reeds op zevenjarige leeftijd de kolonie verliet, koos voor een militaire loopbaan in Nederland en maakte daarna carrière als onder meer rechter, burgemeester/schepen van Maastricht en lid van de Provinciale Staten van Limburg. De officiële naamsveranderingen 'Pichot van Slijpe' en 'Pichot du Plessis' vonden plaats bij zijn kinderen.
De zesde zoon van Ephraim Daniel Pichot, Frederik Cornelis (Corneille) Marie Pichot (1784-1845), trouwde met Cornelia Eleonora van Slijpe (1784-1840), lid van de familie Van Slijpe, die vanaf 1835 het adellijk predicaat jonkvrouw droeg. Zij was een dochter van Johan Godard Cornelis van Slijpe (1757-1838). Deze werd in 1835 verheven in de Nederlandse adelstand en verkreeg het erfelijk predicaat jonkheer, zowel voor zichzelf, als ook voor zijn wettige nakomelingen. De adelsbrief bepaalde tevens, dat het predicaat na zijn overlijden zou overgaan op zijn kleinzoon Karel Godert Sophie Pichot (1825-1895), zoon van zijn dochter, die dus een andere achternaam had. Tegelijk met de toekenning van het predicaat werd de familienaam Pichot gewijzigd in 'Pichot van Slijpe'. Het adelspredicaat ging in 1838, na het overlijden van zijn grootvader, over op de nog minderjarige Karel Pichot van Slijpe. In 1969 zou de familie Pichot van Slijpe uitsterven.
De familienaam 'Pichot du Plessis' ontstond kort na de doop van Ephraim Daniels jongste zoon, Salomon Reinier Marius Pichot (1789-1840). 'Du Plessis' werd aan zijn achternaam toegevoegd op verzoek van zijn aan de familie Pichot geparenteerde oudtante, tevens peettante, de Surinaamse plantagehoudster Susanna du Plessis (1739-1795), eigenares van Nijd en Spijt, wier familienaam 'du Plessis' met haar overlijden in 1795 zou uitsterven.

## Banden met Suriname

Zoals veel geslachten van Nederlandse en Hugenootse kolonisten in de zeventiende en achttiende eeuw, bezat de familie Pichot in Suriname diverse plantages (o.a. Lust en Rust) en waren slavenhouders. Ephraim Daniels vader Jan Willem Pichot en diens stiefvader Salomon du Plessis woonden eind achttiende eeuw in Amsterdam, maar hadden tal van bezittingen in de kolonie. Ephraim Daniel zelf erfde begin 1774 goederen van zijn grootmoeder van moederszijde, Susanna Nute, weduwe van Ephraim Comans Scherping. Zij bezat onder meer aandelen in de plantages 'Lust en Rust' en 'Parracabo'. De erfenis werd voor hem beheerd totdat hij door zijn huwelijk vervroegd volwassen werd. Hij heeft daarna zijn bezit willen verkopen, hetgeen hem eerst lukte per 1 mei 1782.
Maakte de familie Pichot in de achttiende eeuw haar fortuin als bezitters van vier plantages en als bestuurders, in de negentiende eeuw schijnt zij zich naast bestuur allengs meer te hebben toegelegd op handel en administratie.
Ephraim Daniel Pichot had omstreeks 1770 Suriname verlaten. Hij ambieerde een militaire carrière in de Staatse republiek. Interessant is dat twee van zijn zonen – Quirijn George en Carel Quirijn - het geboorteland van hun vader juist als hun toekomst zagen. Van Carel Quirijn (1782-1802) is weinig meer bekend dan dat hij als twintigjarige overleed in Paramaribo. In welke hoedanigheid hij daar werkzaam was, is vooralsnog onbekend. Dat geldt niet voor zijn oudere broer, die in de kolonie bekend stond als ‘Quirin’.

#### Quirin George Pichot

Wanneer Quirin George Pichot (Maastricht, 1776 - Nijmegen, 1834) arriveerde in Paramaribo, is niet bekend. Duidelijk is, dat hij daar in 1802 woonachtig was. Hij was een tijdlang in Paramaribo als commies verbonden aan 's Landsmagazijn en het lijkt erop, dat hij zich definitief vestigde in de hoofdstad van de kolonie. Omstreeks 1810 was hij mede-eigenaar van twee handelshuizen die zich richtten op de Amerikaanse markt, namelijk de firma's 'Pichot & Kleine', en 'Pichot, Kleine & Co.' Zij hielden zich bezig met de import van levensmiddelen, tabak en vee, en de export van melasse door Noordamerikaanse scheepskapiteins. Beide ondernemingen werden in 1821 ontbonden. Quirin Pichot was gezien de akte van Volmacht uit 1802 al eerder op kleine schaal werkzaam als administrateur van een aantal plantages, maar na het afstoten van zijn belang in de twee handelshuizen, groeide het aantal cliënten. In 1818 had hij 13 plantages onder administratief beheer. Van Stipriaan telde er negentien. Hij heeft echter nooit een eigen plantage of aandeel daarin gehad. In zijn functie als administrateur organiseerde hij ook de openbare verkoop van de jaarlijkse opbrengst van plantages. Daarnaast trad hij op als executeur testamentair. Op bestuurlijk vlak werd hij benoemd tot lid in het Hof van Politie en Kriminele Justitie (1822 en volgende) en lid van de gemeenteraad van Paramaribo (1828). Ook was hij lid van de Hervormde Gemeente en jarenlang ouderling. Quirin Pichot vertrok in april 1830 met zijn tweede echtgenote om gezondheidsredenen naar Nederland, waar hij zich vestigde op het landgoed Boschlust te Nijmegen. Hij stierf daar op 9 mei 1834.
Zoals veel blanke (en ook gekleurde) inwoners van Paramaribo beschikte Quirin Pichot over een aantal tot slaaf gemaakten, mogelijk deels afkomstig van zijn ontbonden handelsondernemingen. Het bezit van slaven was in Suriname bijna onvermijdelijk gezien de samenstelling van de bevolking, waar ‘witte’ inwoners in de minderheid waren, de autochtone indianen niet voor blanken wilden werken en vrijgemaakt personeel nog lang zeldzaam was. Begin 1830 heeft Quirin Pichot voor enkelen van zijn tot slaaf gemaakten manumissie (vrijmaking) aangevraagd.
Men kon in de negentiende eeuw in Suriname slaven niet zomaar vrij maken. De overheid stelde vanaf 1733 met het steeds weer aangepaste Manumissiereglement tal van voorwaarden aan een vrijlating. Zo was er de bepaling dat degene voor wie vrijlating werd aangevraagd, een beroep moest kunnen uitoefenen, of dat twee personen voor drie jaar voor hem/haar borg zouden staan, waarvoor een bedrag van ƒ 500 moest worden gestort. Bovendien moest de eigenaar belasting betalen in de vorm van ‘hoofdgeld’, in 1830 tweehonderd gulden per 'kop'. Om manumissie te verkrijgen diende men een rekest te richten aan de Hooge Raad der Nederlandsche West-Indische Bezittingen, waarna de formaliteiten werden afgehandeld door de Algemeene Secretarie. Deze publiceerde het verzoek in de plaatselijke krant, waarna er zes weken op kon worden gereageerd. Had niemand bezwaar, dan werden de brieven van manumissie uitgereikt, was men vrij en kreeg (later: koos) een achternaam.
Quirin Pichot vroeg voor zijn vertrek uit de kolonie voor vier personen manumissie aan, namelijk voor de slavinnen Carolina en Nanette, ‘de neger Winst’ en de ‘mulattin Clasina’. Deze manumissies kostten hem dus achthonderd gulden, een aanzienlijk bedrag.
Ofschoon Quirin Pichot in april 1830 naar Nederland vertrok, had hij nog wel belangen in de kolonie. Hij organiseerde in maart 1830 een tweedaagse openbare verkoop van zijn bezittingen. Aanvankelijk vermeldden de advertenties hierover roerende goederen, waaronder slaven, en twee huizen met erf. Op de slotdag van de veiling wordt alleen nog het huis aan de Gravenstraat 49 genoemd. Het huis met erf aan de Heiligenweg 3 was waarschijnlijk reeds onderhands verkocht. Ook de slaven worden niet meer vermeld. Na zijn overlijden wordt zijn bezit in de slavenregisters opgetekend als ‘Boedel Q.G. Pichot’, met aanvankelijk tien, later negen namen. Zij zouden allen te eniger tijd hun vrijheid krijgen, de laatsten in 1861 en 1862, nog voor de Emancipatiewet van 1863.
Hoewel zijn vader zijn ‘eenige en beneficiaire erfgenaam’ was, werden na Quirin Pichots overlijden (1834) meerdere manumissies door derden aangevraagd. Waarschijnlijk had hij een deel van zijn tot slaaf gemaakten voor zijn vertrek in handen gegeven van derden, op voorwaarde van vrijlating op termijn. Deze ontwikkeling is mogelijk een verklaring voor de in 1835 herhaalde mededelingen in de pers, dat E.D. Pichot universeel erfgenaam was van Quirin Pichot.

#### Salomon Reinier Marius Pichot du Plessis

De jongste zoon van Ephraim Daniel Pichot, Salomon Reinier Marius Pichot (1789-1840), kreeg als enige van de kinderen de naam 'du Plessis' aan zijn familienaam toegevoegd. Dit gebeurde op verzoek van zijn oudtante, tevens peettante, Susanna du Plessis, die speciaal voor zijn doopplechtigheid uit Suriname naar Meerssen was overgekomen. Zij erfde niet alleen de vier plantages van haar vader Salomon du Plessis, maar tevens het bezit van haar broer Reinier Isaac du Plessis, oud-raad van den Hove Civile ende Justitie in Paramaribo. Zij was een halfzuster van Jan Willem Pichot, grootvader van de dopeling. Ondanks twee huwelijken had Susanna du Plessis zelf geen kinderen en haar familienaam 'du Plessis' zou bij haar overlijden uitsterven. Haar verzoek werd kort na de doopplechtigheid qualitate qua ingewilligd door haar broer ‘ten halven bedde’, Jan Willem Pichot, oud-raadsheer te Suriname en op dat moment in Nederland rechter. Bij haar dood zes jaar later (1795) liet Susanna du Plessis het grootste deel van haar vermogen – geschat op een waarde van 100.000 gulden – waaronder de buitengewoon renderende koffie- en cacaoplantage Nijd en Spijt (met 500 akkers en 109 slaven) en het Huis Du Plessis in Paramaribo, na aan haar dan zesjarige achterneef Salomon. Susanna du Plessis is berucht geworden als slaven- en plantagehoudster, maar die reputatie is waarschijnlijk niet verdiend. Het beheer en de administratie van Salomons erfenis werden tijdens zijn hele leven verzorgd door enkele leden van de familie Pichot in Suriname, waaronder Q.G. Pichot en F.G. Pichot l'Espinasse. Zelf heeft hij Suriname nooit bezocht.
Salomon Pichot du Plessis huwde in 1812 te Maastricht Sara Alexandrine Collard (ca. 1789-1831), dochter van de plaatselijke burgemeester. Hij kreeg met haar acht kinderen, waarvan er zes volwassen werden. Hij was rechter te Maastricht en burgemeester van Cadier en Keer. Naar het schijnt heeft hij de opbrengst van de plantage besteed aan het aankopen en herbouwen van het Huis Blankenberg aldaar. Na zijn overlijden (1840) verkocht zijn weduwe het huis (1841). Zijn kinderen erfden de plantage Nijd en Spijt. Ook de kinderen Pichot du Plessis bezochten nimmer Suriname. Zij zouden nog 23 jaar de revenuen trekken van de plantage, maar hadden er geen directe bemoeienis mee. Waarschijnlijk hebben zij zich nooit vragen gesteld over het reilen en zeilen van hun bezit. In 1863, ten tijde van de Emancipatiewet, waren zij ieder voor 1/6 deel eigenaar van de plantage. Interessant is, dat lang niet alle tot slaaf gemaakten voorstander waren van de Emancipatiewet. Zij werden namelijk niet gecompenseerd voor hun vrijmaking. In tegendeel, zij zouden nog tien jaar onder Staatstoezicht gebonden blijven aan hun status. Anderzijds kregen de eigenaren van tot slaaf gemaakten wel een vergoeding voor het verlies van hun 'bezit'. In Suriname was dat 300 gulden per 'kop'. De plantage Nijd en Spijt telde in 1863 99 slaaf gemaakten. De erven Pichot du Plessis werden gecompenseerd tot een bedrag van ƒ 22.000. Drie van hen woonden toen in Maastricht. Zij waren in 1863 de enige inwoners van die stad, die een connectie hadden met het bezit van tot slaaf gemaakten in Suriname.

## Enkele telgen, deels hierboven al genoemd

* Ephraim Daniel Pichot (1753-1847), rechter, schepen en medeburgemeester van Maastricht
** Quirijn George Pichot (Maastricht, 1776 - Nijmegen, 1834), administrateur plantages en lid van het Hof van Politie in Suriname, huwde 1) Clasina Susanna Lemmers (Bergen op Zoom, ca. 1767-Paramaribo 1828); 2) huwde op 22 maart 1829 Louise Henriette Spiering (Haarlem, 1792 - Haarlem, 1838) Hij bleef kinderloos.
** Frederik Corneille Marie Pichot (1784-1845); trouwde in 1814 met Cornelia Eleonora van Slijpe (1784-1840), dochter van Jan Godard Johan Cornelis van Slijpe (1757-1838)
*** jhr. Karel Godert Sophie Pichot (1825-1895), vanaf 1838 Pichot van Slijpe, luitenant-ter-zee 2e klasse
**** jkvr. Cornelia Eleonora Johanna Petronella Pichot van Slijpe (1877-1969), laatste van het adellijke geslacht Pichot van Slijpe
** Salomon Reinier Marius Pichot du Plessis (1789-1840), rechter te Maastricht, burgemeester van Cadier en Keer, bouwheer Huis Blankenberg, gehuwd met Sara Alexandrine Collard (ca. 1789-1831)

## Bronnen, noten en verwijzingen
### Geraadpleegde literatuur

* Rademaker, Bente (2020): "een noodzakelijk kwaad". Een onderzoek naar de beeldvorming over vrouwen in Suriname in de periode 1816-1863. Rotterdam, Erasmus Universiteit, masterscriptie, online tekst.
* Stipriaan, Alex van (1993): Surinaams contrast: Roofbouw en overleven in een Caraïbische plantagekolonie, 1750-1863. Proefschrift (Caribbean Series, #13). Leiden/Boston, Brill, 1993. ISBN 9789004259799; ISBN 9067180521 (online tekst op jstor.org).
* Nederland's Adelsboek 89 (2000-2001), p. 496-500 (Pichot van Slijpe).
* Nederland's Adelsboek 93 (2008), p. 319-323 (Van Slijpe).
* Nederland's Patriciaat 2 (1911), p. 402-407 (Pichot).
* Nederland's Patriciaat 14 (1924), p. 285-299 (Van Slijpe).
* Surinaamsche Staatkundige Almanak voor den Jaare 1818 (1817) (online tekst op dbnl.org).
* Surinaamsche Almanak voor het Jaar 1820 (online tekst op delpher.nl).

### Voetnoten

* ↑ Samuel Paulus Pichot (1714-1763) huwde ene Anne Lespinasse (1723-1763). Hun zoon Daniel François (1744-1788) noemde zich nog Pichot, maar de kleinzoon Samuel Paulus Pichot (1772-1835) voegde Lespinasse toe aan zijn familienaam. Genealogie online, tekst online Dat werd al snel veranderd in het deftigere L'Espinasse (zie Delpher). Eind achttiende eeuw bestonden beide versies naast elkaar
* ↑ Volgens de Généalogie de la famille Pichot (p. 151) vluchtte de als weduwe aangeduide Susanne(?) Pichot-Baillot in 1687 met haar 12- en 10-jarige zoontjes naar Hamburg en vandaar in 1690 naar Amsterdam. en
* ↑ Dit kan worden opgevat als verheffing in de adelstand met overgang via de vrouwelijke lijn.
* ↑ Akte van volmacht namens Abraham Lemmers per 1802. , Deze Abraham Lemmers was waarschijnlijk zijn schoonvader. Hij was in eerste echt gehuwd met ene Clasina Susanna Lemmers.
* ↑ Het Landsmagazijn was een pakhuis waar de overheid haar benodigdheden in opsloeg: levensmiddelen (vivres), materialen, oorlogsbenodigdheden en montering.
* ↑ Voor de inhoud van de functie van administrateur zie Stipriaan (1993), hoofdstuk 8: ‘Continuïteit en eigenbelang’
* ↑ Een niet ondertekend, aan het Algemeen Handelsblad ingezonden schrijven stelde in 1829, dat Quirin Pichot meer dan honderd van de vijfhonderd Surinaamse plantages onder zijn administratief beheer had. Het lijkt wat erg veel, zelfs als men het aantal personen in aanmerking neemt dat vertrok uit de kolonie en hem als administrateur over hun bezittingen aanstelde.
* ↑ De bezitting werd na zijn overlijden in 1836 verkocht.
* ↑ ƒ 500,00 in 1830 had de koopkracht van ƒ 11.259,15 (€ 5.109,18) in het jaar 2021.
* ↑ ƒ 200 in 1830 had een koopkracht vergelijkbaar met ƒ 4.503,66 (€ 2.043,67) in het jaar 2021.
* ↑ In later jaren werd dat teruggebracht tot drie weken.
* ↑ Zij kregen allen waarschijnlijk de achternaam ‘van Pichot’. 'Winst van Pichot' zou in september 1837 de kolonie verlaten.
* ↑ Een waarschijnlijk eerder vrijgelatene kreeg eveneens de achternaam 'van Pichot'. Deze George Hendrik van Pichot vertrok in september 1837 uit de kolonie.
* ↑ De gegevens zijn ontoereikend en wat het slavenbezit betreft verwarrend. Volgens de slavenregisters, waarin zijn naam ín de database soms is opgetekend als 'O.G. Pichot' in plaats van Q.G. Pichot, zou hij in de periode 1830-1838 34 slaven in bezit hebben gehad. Dit getal is echter een optelsom van het totaal aantal tot slaaf gemaakten, dat Q.G. Pichot gedurende zijn aanwezigheid in Suriname in bezit heeft had. Het kan per niet nader bekende, vroegere periode om meerdere, dezelfde personen gaan. De cesuur zou moeten liggen bij 1834, het jaar van zijn overlijden. Een aantal namen resteert volgens het betreffende register nog in 1838, het jaar dat het werd afgesloten en een nieuw register begonnen. Hier doet zich vanaf 1834 een discrepantie voor met het aanmerkelijk mindere aantal slaven in de 'boedel Q.G. Pichot'. Wat betreft dezelfde personen: vgl. in de slavenregisters de namen toebehorende aan de 'Boedel Q.F. Pichot' in de perioden 1834-1851 en 1851-1863.
* ↑ Onbekend is, of het die dag werd verkocht.
* ↑ Manumissie werd aangevraagd door ‘Pieter Hendrik Arons, als gemachtigde van wijlen Quirin George Pichot voor de aan wijlen zijnen principaal toebehoorende slavin Petronella.’ ‘Pieter Hendrik Arons, in qualitijt als gemagtigde van wijlen Q.G. Pichot (sedert overleden), voor de aan denzelven zijnen principaal toebehoorende slavin Wilhelmina’. ‘Mr. G.A. van der Mee [gouvernementssecretaris], voor den slaaf Hendrik, door hem van nu wijlen Q.G. Pichot op voorwaarde van vrijdom verkregen’. In 1835 werden uiteindelijk brieven van manumissie uitgegeven aan Hendrik (Trouwhart), Maria Petronella (Anjelier) en Wilhelmina (Muurbloem).
* ↑ Salomon du Plessis (Bergen op Zoom, 22 november 1705-Amsterdam, 9 juni 1785), was advocaat en vanaf 1734 plantagehouder in Suriname.
* ↑ De situatie lijkt gezien de beperkte mogelijkheden tot communicatie vergelijkbaar met het huidige bezit van aandelen in multinationals, waarvan men als particulier pas sinds enkele decennia een duidelijk beeld kan krijgen.
* ↑ De koopwaarde van ƒ 300 was vergelijkbaar met ƒ 7.713,57 of € 3.500,27 in het jaar 2021..
* ↑ Koopwaarde van ƒ 22.000 was vergelijkbaar met ƒ 565.661,93 of € 256.686,19 in het jaar 2021.
* ↑ Twee zussen woonden respectievelijk in Moelingen (B) en Den Haag, een broer in Middelstum (Groningen).
* ↑ Gedurende de negentiende eeuw was Salomon Pichot du Plessis voor zover bekend de enige plantage- en dus slavenbezitter die woonachtig was in wat anno 2023 de gemeente Maastricht is. Hij wordt als S.R.M. Pichot vermeld in de slavenregisters. Na zijn overlijden (1840) wordt slechts de naam van de plantage genoemd. Eerst bij de Emancipatie worden zijn zes kinderen als erfgenamen vermeld. Daarnaast kan als een 'Maastrichtenaar' die connecties met de slavernij had, de als veertienjarige uit de stad vertrokken militair Willem Benjamin van Panhuys (Maastricht 1764-Paramaribo 1816) genoemd worden, die via zijn Duitse echtgenote in Suriname bestuurder en plantagebezitter zou worden.
* ↑ Louise Henriette Spiering huwde eerder in 1810 Jan Pieter Hendrik Kleine, secretaris van de gouverneur van Suriname, die in 1824 overleed.

### Verwijzingen

* ↑ 'Genealogie Flu - Jean Pichot'
* ↑ 'Genealogie Flu - Daniel Pichot', op genealogieonline.nl, geraadpleegd op 29 november 2023.
* ↑ huwelijk Pichot-Van Strijp (Nico Eigenhuis)
* ↑ Stipriaan (1996), p. 296.
* ↑ Overleden: Clasina Susanna Lemmers (61), echtgenote van Q.G. Pichot, op 3 december 1828, in: De wapenheraut, jrg. 20 (1916) p. 90. Geraadpleegd op Delpher op 10-12-2023.
* ↑ Register der ordinaire Notulen, gehouden by Zyne Excellentie den Hoog Edele Gestrenge Heer Pison Bonham, ... Gouverneur en Commandant en Chef over de Colonie Suriname ... en de Edele Achtbaare Heeren Raaden van Politie en Crimineele Justitie der voorsz. Colonie ... [1 Feb. - 11 Mrt. 1813].
* ↑ Gouvernementsjournaal (Suriname), bv. p. 354. tekst online
* ↑ Surinaamsche Courant, 16 februari 1821.
* ↑ Surinaamsche Staatkundige Almanak voor den Jaare 1818 (1817) (online tekst op dbnl.org).
* ↑ Stipriaan (1993), p. 296 (online tekst op jstor.org).
* ↑ Ingezonden brief, in: Algemeen Handelsblad, Amsterdam, 9 september 1829, p. 4. Geraadpleegd op Delpher op 16-12-2023.
* ↑ Surinaamsche Courant, 23 januari 1830.
* ↑ Opregte Haarlemsche Courant, 13 mei 1834.
* ↑ Het schependom van Nijmegen in woord en beeld: geschiedkundige en hedendaagsche beschrijving van Hees, Neerbosch en Hatert. Vereeniging "Dorpsbelang", 1912. Geraadpleegd op Delpher op 19-12-2023.
* ↑ Achtergrondinformatie Wet- en Regelgeving rondom manumissies (online tekst op nationaalarchief.nl).
* 1 2 3 IISG, Collecties, Data.
* ↑ Surinaamsche Courant, 28 januari 1830
* ↑ Surinaamsche Courant, 21 maart 1830
* ↑ Surinaamsche Courant, 15 september 1837
* ↑ ƒ 800 in 1830 had de koopkracht van ƒ 18.014,64 (€ 8.174,69) in het jaar 2021.
* ↑ Surinaamsche Courant, 24 september 1837.
* ↑ Surinaamsche Courant, 18 maart 1830.
* ↑ Surinaamsche Courant, 28 maart 1830
* ↑ Surinaamsche Courant, 21 augustus 1834.
* ↑ Nieuwe Surinaamsche Courant, 17 oktober 1834.
* ↑ Surinaamsche Courant, 18.12.1834.
* ↑ Surinaamsche Courant, 29 maart 1835.
* ↑ Nieuwe Surinaamsche Courant, 8 januari 1835. Surinaamsche Courant, 3 augustus 1835, en meer.
* 1 2 'Pichot - du Plessis' op stamboomduplessis.nl. Gearchiveerd op 27 maart 2023.
* ↑ ƒ 100.000,00 had in 1795 een koopkracht van ƒ 1.706.950,81 (€ 774.580,51) in het jaar 2021. IISG, collecties, data.
* ↑ Rademaker (2020), p. 8, 22-23.
* ↑ Zie beschrijving 'Tropenmuseum Royal Tropical Institute Objectnumber 3348-17' op commons.wikimedia.org.
* ↑ Zoektermen 'Nijd en Spijt', 'Eigenaren', 'Suriname', 'Maastricht', op nationaalarchief.nl, geraadpleegd op 23 november 2023.
* ↑ Stipriaan, passim.
* ↑ IISG, Collecties, Data
* ↑ Familiebericht in: De wapenheraut, jrg. 20 (1916) p. 90. Geraadpleegd op Delpher op 10-12-2023.
* ↑ DNL 43 (1925) p. 60.
* ↑ Advertentie in: Opregte Haarlemsche Courant. Haarlem, 28-05-1829, p. 2. Geraadpleegd op Delpher op 13-12-2023.]