OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hearts of Iron III

Hearts of Iron III is een grand strategy ontwikkeld door Paradox Development Studio. Het spel is uitgegeven door Paradox Interactive en kwam in 2009 uit voor OS X en Windows. De versie voor OS X is geporteerd door Virtual Programming. Het is het vervolg op Hearts of Iron II en is het derde spel in de Hearts of Iron-serie.
* 1 2 (en) Kruse, Cord, Hearts Of Iron 3 Released. Inside Mac Games (7 december 2009). Gearchiveerd op 24 januari 2016. Geraadpleegd op 9 oktober 2015.
* ↑ (en) Rating ACB. Australian Classification Board.
* ↑ Rating PEGI. Pan European Game Information.
# Heidenreichstein

Heidenreichstein is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Neder-Oostenrijk, gelegen in het district Gmünd (GD). De gemeente heeft ongeveer 4600 inwoners.

## Geografie

Heidenreichstein heeft een oppervlakte van 58,41 km². Het ligt in het noordoosten van het land, niet ver van de grens met Tsjechië.
Amaliendorf-Aalfang · Bad Großpertholz · Brand-Nagelberg · Eggern · Eisgarn · Gmünd · Großdietmanns · Großschönau · Haugschlag · Heidenreichstein · Hirschbach · Hoheneich · Kirchberg am Walde · Litschau · Moorbad Harbach · Reingers · Schrems · St. Martin · Unserfrau-Altweitra · Waldenstein · Weitra
* Gemeinsame Normdatei: 4482745-3
* MusicBrainz: a4f0bef4-f1c4-4432-91cc-fafccfb4fe1b
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: ge1123460
* Virtual International Authority File: 247821879
* WorldCat (via VIAF): 247821879
# Heemtuin Sloterpark

De Heemtuin Sloterpark ligt in het Sloterpark ten westen van de Sloterplas in Amsterdam Nieuw-West. Na ophoging van het terrein in de jaren vijftig bleef dit gebied lange tijd onaangeroerd. Hier ontwikkelde zich spontaan een ruig gebied met wilde planten, riet en wilgen.

## Heemtuin

Het parkgedeelte ten westen van de President Allendelaan werd aangelegd in de eerste helft van de jaren zeventig. Er werd gekozen voor aanleg van een heemtuin (1,5 hectare) en een kinderboerderij. Een deel van het terrein bleef ruig, dit is het 'Ruige Riet' (14,3 hectare). Hier is de begroeiing en onderhoud aan de natuur overgelaten en groeien minder verschillende soorten.
Met de aanleg van de heemtuin werd in 1975 begonnen, toen de eerste bomen werden geplant. Daarna werden er hoogteverschillen in het terrein gemaakt en ook grond van elders werd aangevoerd, zoals veen, zand, klei en mergelkalk, zodat in zeer gevarieerde milieuomstandigheden een keur aan plantensoorten kon worden ingezaaid en geplant.
Inmiddels is hier in veertig jaar een afwisselend geheel ontstaan van bos op humeuze grond, vennetjes, plasoevers, rietlanden, een heideveldje en mergel- en duingebied, doorkruist door een net van paden.
In de tuin komen bijzondere soorten voor zoals de paarse schubwortel, geelwitte ossentong en de eenbes.
Naast de heemtuin is in 2006 een Natuur en Milieu Educatiecentrum (NME) verrezen, de 'Drijfsijs'.

## Brug 725 en 726

Tijdens de aanleg vanb de heemtuin werden een waterpartij gegraven waarover heen weer bruggen werden neergelegd. Deze zijn zeer eenvoudig van model, zodat ze in het geheel eigenlijk niet opvallen. De twee dateren uit 1975 en zijn ontworpen door de Dienst der Publieke Werken.

## Afbeeldingen

* Heemtuin Sloterpark (maart 2022)
* Brug 725 met brugplaatje in het midden (maart 2022)
* Brug 726 met brugplaatje in het midden (maart 2022)
* Heemtuin Sloterpark
* Heemtuin op Gefladder.nl
<<< · 700 · 701 · 702 · 703 · 704 · 705 · 706 · 707 · 708 · 709 · 710 · 711 · 712 · 713 · 714 · 715 · 716 · 717 · 718 · 719 · 720 · 721 · 722 · 725 · 726 · 729 · 730-738 · 739 · 740 · 741 · 742 · 743 · 744 · 745 · 746 · 747 · 748 · 749 · 751 · 752 · 753 · 754 · 755 · 756 · 757 · 758 · 759 · 760 · 761 · 762 · 763 · 764 · 765 · 766 · 767 · 768 · 769 · 770 · 771 · 772 · 773 · 775 · 776 · 777 · 778 · 779 · 780 · 781 · 782 · 783 · 784 · 786 · 787 · 788 · 789 · 790 · 791 · 792 · 793 · 794 · 795 · 797 · >>>
Brugnummers 723, 724, 727, 728, 750, 774, 785, 796 (niet gerealiseerde brug over de Slotervaart), 798 en 799 zijn niet vergeven.
# Harold B. Mattingly

Harold B(raithwaite) Mattingly (13 augustus 1923 - Truro, 23 augustus 2015) was een Brits oudhistoricus en numismaticus. De zoon van de aan het British Museum werkzame numismaticus Harold Mattingly studeerde aan de Universiteit van Cambridge, waar hij in 1947/1948 het Bachelor- en in 1952 het Masterexamen aflegde. Van 1950 tot 1970 was hij Lecturer en vanaf 1955 Reader in de Oude Geschiedenis aan de Universiteit van Nottingham. In 1970 werd Mattingly professor aan de Universiteit van Leeds. Sinds 1987 was hij op emeritaat.
Mattingly hield zich bezig met verscheidene onderwerpen uit de Griekse (vooral Atheense) en Romeinse geschiedenis. Zoals zijn vader was hij ook intensief bezig met antieke numismatiek. Hij was van 1960 tot 1964 en van 1968 tot 1972 lid van de Council van de Royal Numismatic Society.

## Werken (selectie)

* The Athenian empire restored. Epigraphic and historical studies, Ann Arbor, 1996. ISBN 0-472-10656-2.
* From coins to history. Selected numismatic studies, Ann Arbor, 2004. ISBN 0-472-11331-3.

## Literatuur

* The Academic’s Who’s Who 1973–1974. 1973.
# Harold Alden

Harold Lee Alden (Chicago, 10 januari 1890 - Charlottesville, 3 februari 1964) was een Amerikaans astronoom.

## Biografie

Hij studeerde eerst aan het Wheaton College in 1912 om vervolgens zijn master te halen aan de Universiteit van Chicago in 1913. Hij behaalde zijn phD in 1917 aan de Universiteit van Virginia met als scriptietitel : Observations of long period variable stars at the Leander McCormick Observatory. Hij werd in 1924 in Virginia professor maar ging al in 1925 naar de Yale-universiteit om daar hoofd van een observatorium te worden. Hij bleef 20 jaar in het observatorium in Johannesburg
In 1945 keerde Alden terug om tot professor Astronomie benoemd te worden in de Universiteit van Virginia. Op 30 juni 1960 ging hij met pensioen
Hij was getrouwd met Mildred en had drie kinderen en elf kleinkinderen.

## Erkentelijkheid

De krater Alden op de Maan werd naar hem genoemd.
# Heilige Drievuldigheidskapel

Heilige Drievuldigheidskapel kan verwijzen naar:
* Heilige Drievuldigheidskapel (Gooik)
* Heilige Drievuldigheidskapel (Kessel-Lo)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Heilige Drievuldigheidskapel en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Heilige Drievuldigheid en Heilige Christianuskerk

De Heilige Drievuldigheid en Heilige Christianuskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Damme behorende dorp Lapscheure, gelegen aan de Lapscheurestraat 29.

## Geschiedenis

In de 11e eeuw was er sprake van een kapel die ondergeschikt was aan de Sint-Quintinusparochie van Oostkerke. Deze kapel lag oostelijk van de huidige kerk. Van 1236-1246 werd de Spermaliepolder ingedijkt en de kapel die daar stond werd omstreeks 1240 door een gotisch kerkgebouw vervangen. In 1583 werden de dijken doorgestoken door de Geuzen. Toen ontstond het Lapscheurse Gat. De kerk bleef verlaten achter op een schor.
Een nieuwe kerk werd meer westwaarts in de Sint-Jobspolder gebouwd. In 1652 werd hij ingewijd. Deze kerk was deels met materiaal van de voormalige kerk gebouwd. Om de kerk groeide het nieuwe Lapscheure.
In 1790 werd het huidige houten gewelf aangebracht, in 1846 vond restauratie van de toren plaats. De huidige vloer is van 1853, waarbij de belangrijkste grafstenen erin werden opgenomen. In 1911 werd een sacristie aangebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd vooral het dak beschadigd door artillerie en in 1958 werd de kerk hersteld waarbij nieuwe glas-in-loodramen werden aangebracht.

## Gebouw

Het betreft een driebeukig kerkgebouw in renaissancestijl. De zijbeuken hebben een vlakke afsluiting en het middenschip eindigt in een driezijdig afgesloten koor. De toren staat aan de oostzijde van de kerk, wat uitzonderlijk is voor de streek. De toren wordt gedekt door een tentdak en wordt door een traptorentje geflankeerd.
Het middenschip heeft een tongewelf met de kromming van een korfboog, terwijl de zijbeuken een houten kruisribgewelf hebben.

## Interieur

De laatrenaissance preekstoel is van 1654 en de biechtstoelen zijn van omstreeks 1700. Het hoofdaltaar is van 1743 en uitgevoerd in beschilderd hout. Een portiekaltaar van 1761 is bedoeld voor de Broederschap van de Allerheiligste Drievuldigheid (Trinitariërs) en heeft een schilderij over de Drie-eenheid dat waarschijnlijk door Jan Garemijn werd vervaardigd. Dan is er een Maria-altaar van het 3e kwart van de 18e eeuw. Judocus Arschot schilderde daarvoor de Heilige Familie (1713). Ook is er een Sint-Sebastiaanaltaar uit het 3e kwart van de 18e eeuw, waarvoor Jan Garemijn de Marteldood van Sint-Sebastiaan vervaardigde.
Het meeste meubilair is eind 18e-eeuws, zoals de communiebank in Lodewijk XVI-stijl. Borstbeelden van de heiligen Quirinus en Cornelius zijn 18e-eeuws.
Het orgel is van 1858 en werd vervaardigd door Pieter Loncke. Van de grafzerken kan die van pastoor Franciscus Heldewijs (1685-1748) worden genoemd. Hij was van 1715-1745 pastoor van Lapscheure, en werd wel de Uilenspiegel dan wel (uiteraard veel later) de Don Camillo van Lapscheure genoemd.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Heilige Drievuldigheidskerk (Windwardside)

De Heilige Drievuldigheidskerk (Engels: Holy Trinity Church) is een kerk in het dorp Windwardside op het Caribisch-Nederlandse eiland Saba. Ze behoort tot de anglicaanse stroming van het protestantisme.

## Geschiedenis

De Heilige Drievuldigheidskerk van Windwardside, de tweede anglicaanse kerk op het eiland, werd gefinancierd door een contributie van ƒ 3000 van de Nederlandse overheid en de Nederlandse Hervormde Kerk. De kerk werd ingewijd op 25 februari 1878 door pastor William Waldrond Jackson, de bisschop van Antigua.
* ↑ Kerkklok (Saba). NAAM — Sectie Cultureel Erfgoed. Gearchiveerd op 3 september 2018. Geraadpleegd op 3 september 2018.
* ↑ Johnson, W., The Church of England on Saba. The Saba Islander (1 februari 2017). Gearchiveerd op 1 september 2018. Geraadpleegd op 1 september 2018.
# Heiligdom van Artemis Brauronia

Het Heiligdom van Artemis Brauronia of Brauroneion was een heiligdom op de Akropolis in het oude Athene. Het was in feite een filiaal van de grote tempel van Artemis in Brauron, in het oosten van Attica. Artemis Brauronia werd vereerd als beschermster van zwangeren en kraamvrouwen. Na een bevalling offerden vrouwen aan haar hun kleding. Ook de kleding van overleden kraamvrouwen werd geofferd. In Brauron vond het vijfjaarlijkse festival van de Arkteia plaats, waarbij een processie werd gehouden vanaf het heiligdom in Athene naar de tempel in Brauron voor jonge meisjes vanaf 7 jaar. Deze vereerden de godin als ‘arktoi’ (berinnetjes) in een ritueel waarin ze vermoedelijk werden voorbereid op de puberteit en het huwelijk. In het heiligdom op de Atheense Akropolis zijn votiefoffers teruggevonden, waaronder een klein beertje.
Het heiligdom lag na het betreden van de Akropolis meteen rechts, op de zuidwesthoek tussen de Propyleeën en de Chalkotheke. Het had de vorm van een stoa van 38 x 6,8 m. met zijn achterkant langs de zuidmuur van de Akropolis, met twee uitstekende vleugels met een lengte van 9,3 m. Vanaf de Propyleeën liep een in de rotsen uitgehouwen trap naar het heiligdom. Het werd vermoedelijk ca. 430 v.Chr. gebouwd, in de tijd van Peisistratos (die zelf uit Brauron kwam!), en er zijn nu alleen nog zeer schamele resten van de muren over.
Pausanias (1, 23) schreef in de 2e eeuw n.Chr. dat er een cultusbeeld gemaakt door Praxiteles in het heiligdom stond. Verder noemt hij o.a. het kolossale bronzen beeld van het Paard van Troje dat er als wijgeschenk was neergezet. Hiervan zijn in 1840 twee marmerblokken van het voetstuk teruggevonden met een inscriptie die de naam van de maker, Strongylion, vermeldt. Het beeld van een marmeren hond in het Acropolis Museum had waarschijnlijk de functie van waakhond van het Artemisheiligdom. In vroege tijden was Apollo een hond of wolf of wachter met wolvengezicht, die Artemis vergezelde.
# Heligmonevra rodhaini

Heligmonevra rodhaini is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Oldroyd.
# Heliophanus aviculus

Heliophanus aviculus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Heliophanus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Lucien Berland & Millot.
# Heilige Familiekerk (Soest)

De Heilige Familiekerk is een kerkgebouw met de status van gemeentelijk monument in de gemeente Soest in de provincie Utrecht. Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken sinds 2011 deel uit van de rooms-katholieke parochie HH. Martha en Maria. De kerk is gewijd aan de heilige Familie.
De kerk werd ontworpen door de architecten A. (Clemens) Hardeman en Arnold Brouwer. Het gebouw staat ingeklemd tussen de St. Willibrordus- en de Bonifaciusstraat. Naast de hoofdtoren staan twee achtkantige zijkapellen. Aan de oostkant van de kerk staat een hoog en smal koor. In de twee aanbouwen die hier haaks op staan bevindt zich de sacristie. De toren heeft een inpandig portiek met daarboven een roosvenster met glas in lood. Op de torenspits staat een smeedijzeren kruis. De koperen preekstoel dateert uit 1940.
In 1944 schilderde Abram Stokhof de Jong een wandschildering op baksteen De lijdende, strijdende en zegevierende Kerk. Ook maakte hij glas-in-loodramen voor het kerkgebouw.
Aan de achterzijde van de kerk staat de pastorie. Het heeft een inpandig portiek met glas-in-lood-bovenlichten.
Tijdens de kerkdienst van 16 augustus 2020 werd bekendgemaakt dat de Heilige Familiekerk gesloten zal worden. De laatste viering werd gehouden op zondag 3 oktober 2021. Aansluitend werd het Allerheiligste, het Evangelieboek en de H. Oliën door de voorgangers plechtig de kerk uit gedragen en in een koets vervoerd naar de Petrus en Pauluskerk in Soest, waar de viering werd beëindigd.
# Heilige Familiekerk (Schoten Villers)

De Heilige Familiekerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Schoten, gelegen aan Villerslei 113.
In 1937 werd in de wijk Schotenhof-Donk een parochie gesticht. De kerk werd gebouwd in 1937-1938 naar ontwerp van L. De Belder.
Het is een eenvoudig kerkgebouw, vervaardigd van blokken natuursteen. De kerk is gedekt met een zadeldak en heeft een ingangspartij. De topgevel wordt gesierd door een eenvoudig natuurstenen kruis.
# Havhingsten fra Glendalough

De Havhingsten fra Glendalough, ook wel alleen Havhingsten (vertaling: Zeehengst van Glendalough) is de reconstructie van het originele vikingschip Skuldelev 2. Het is dertig meter lang en kan een bemanning van ongeveer 65 personen vervoeren. Er waren 150 kubieke meter eikenhout, 7.000 ijzeren nagels en 40.000 werkuren nodig om het tussen 2000 en 2004 met de gereedschappen van toen na te kunnen maken. De reconstructie is op de scheepswerf van het Vikingschipmuseum in Roskilde gebouwd. Koningin Margrethe II doopte het en op 4 september 2004 werd het te water gelaten.
Het originele schip is waarschijnlijk gebouwd rond 1040 in de buurt van Glendalough in Ierland. Het is rond 1070 tot zinken gebracht in het Roskildefjord nabij het plaatsje Skuldelev samen met een aantal andere schepen. Dit om de toegang tot Roskilde, dat toen de hoofdstad van Denemarken was, tegen een aanval vanuit zee te beschermen. In 1962 zijn de schepen gelicht en overgebracht naar het Vikingschipmuseum in Roskilde. Naar de vindplaats wordt het originele schip ook Skuldelev 2 genoemd.
# Helsingin yliopisto

Helsingin yliopisto kan verwijzen naar:
* Universiteit van Helsinki
* Helsingin yliopisto (metrostation), metrostation in Helsinki, genoemd naar bovengenoemde universiteit
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Helsingin yliopisto en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Heirbaan Antiochië-Chalcis

De heirbaan van Antiochië naar Chalcis ad Belum was een belangrijke Romeinse weg. De huidige naam van Antiochië is Antakya in Turkije, en de huidige stad die het dichtst bij Chalcis/Chalkis ad Belum ligt, is Qinnarsin in Syrië. De heirbaan liep dwars door de provincie Syria Prima en was van strategisch belang. De heirbaan verbond immers de Romeinse metropool Antiochië aan de rivier Orontes met de handelsstad Chalcis aan de rivier Belus of Belos, thans Quweiq genoemd. Zo ontstond een connectie tussen de Orontes nabij de Middellandse Zee met het woestijngebied in centraal Syria.
Door Chalcis ad Belum liep er een tweede heirbaan die parallel verliep met de oostgrens van het Romeinse Rijk en dit doorheen de woestijn. Die tweede heirbaan verbond de stad Beroea, tegenwoordig Aleppo in Noord-Syrië, met de stad Apamea in Zuid-Syrië, een stad die ook aan de Orontes ligt.
Het militair belang van de heirbaan Antiochië – Chalcis werd duidelijk in Julianus' Perzische Veldtocht, waarbij keizer Julianus met zijn troepen doorstootte naar de Eufraat via deze heirbaan.
Van de heirbaan Antiochië – Chalcis is in haar Turkse deel niets meer bewaard. In Syrië bestaan er nog stukken van de weg, omdat de ondergrond rotsachtig is. Het meest duidelijke stuk van de heirbaan is terug te vinden bij de voormalige Romeinse stad Imma, tegenwoordig Tall 'Aqibrin in Syrië. Dit stuk heirbaan nabij Tall 'Aqibrin maakt geen deel uit van het UNESCO Werelderfgoed; de 40 verlaten Romeinse en Byzantijnse dorpen in de buurt vormen wel UNESCO werelderfgoed (Oude dorpen van Noord-Syrië).
* ↑ (en) Antioch Roman Road. Bible Odyssey. Gearchiveerd op 24 juli 2019. Geraadpleegd op 24 juli 2019.
* ↑ (en) Sinclair, T.A. (1990). Eastern Turkey: An Architectural & Archaeological Survey, Volume IV Turkey Antiquities. The Pindar Press, Londen, "Roman and medieval roads and associated sites", blz 294. ISBN 0-907132-52-9. Gearchiveerd op 23 juli 2023.
* ↑ (en) Beroia, Aleppo. Digital Atlas of the Roman Empire. Lund University (2015). Gearchiveerd op 24 juli 2019. Geraadpleegd op 24 juli 2019.
* ↑ (en) De Giorgi, Andrea U. (2016). Ancient Antioch, from the Seleucid Era to the Islamic Conquest. Cambridge University Press, Cambridge, "Archeologists and the Sanjak", blz 20. ISBN 978-1-107-13073-9. Gearchiveerd op 23 juli 2023.
* ↑ (en) Discover Tall ‘Aqibrīn. Trip Mondo. Gouvernement van Aleppo (2012). Gearchiveerd op 24 juli 2019.
* ↑ (en) Ancient Villages of Northern Syria. World Heritage. UNESCO. Gearchiveerd op 11 mei 2023.
# Hemelmechanica

De hemelmechanica is een gemeenschappelijke tak van de sterrenkunde en de wiskunde die zich bezighoudt met de praktische en theoretische berekening van de bewegingen van de hemellichamen en kunstmatige satellieten.

## Geschiedenis

Nadat het heliocentrische wereldbeeld van Nicolaus Copernicus ingang had gevonden, werd de hemelmechanica feitelijk gesticht door de formulering van de wetten van Kepler en de daarbij horende vergelijking van Kepler.
De algemene wet van de zwaartekracht (door Isaac Newton opgesteld) liet in principe toe, hemelmechanica te beoefenen voor ingewikkelde systemen met meer dan twee lichamen die groter zijn dan een denkbeeldige puntmassa. Vanaf drie lichamen is een zwaartekrachtsysteem echter inherent chaotisch (zie bijvoorbeeld het drielichamenprobleem). De exacte berekening van de banen der planeten in het zonnestelsel is dan ook ingewikkeld, waarbij numerieke methoden voor het oplossen van differentiaalvergelijkingen nodig zijn. De eerste theoretische doorbraken in het meerlichamenprobleem waren de bijdragen van Joseph-Louis Lagrange vanaf 1808.

## Algemene relativiteitstheorie

De eerste controle van de algemene relativiteitstheorie van Albert Einstein was de berekening van de grootte van periheliumprecessie van Mercurius. Deze precessie kan niet worden verklaard door de zwaartekrachtswet van Newton, maar wel door de algemene relativiteitstheorie.

## Almanakken

Voor de berekening van moderne almanakken gebruikt men tabellen met periodieke termen. Die tabellen zijn gebaseerd op fundamentele inzichten.
De hemelmechanica is toegankelijk gemaakt voor een breder publiek door Jean Meeus, onder meer door zijn boek Astronomical Algorithms.
# Hellraiser (2022)

Hellraiser is een Amerikaans-Servische horrorfilm uit 2022, geregisseerd door David Bruckner. De film is een reboot van de Hellraiser-franchise en het elfde deel in totaal. Ook is het (na Hellraiser uit 1987) de tweede verfilming van de novelle The Hellbound Heart uit 1986 van Clive Barker.

## Verhaal

Het verhaal begint in Belgrado, waar advocate Serena Menaker een mysterieuze puzzel in de vorm van een doos koopt voor haar werkgever, de hedonistische miljonair Roland Voight. Zes jaar later wordt hetzelfde doosje gevonden door drugsverslaafde Riley McKendry, die niet weet dat het een poort naar de hel kan openen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Odessa A'zion | Riley McKendry |
| Jamie Clayton | The Priest |
| Adam Faison | Colin |
| Drew Starkey | Trevor |
| Brandon Flynn | Matthew "Matt" McKendry |
| Aoife Hinds | Nora |
| Jason Liles | The Chatterer |
| Yinka Olorunnife | The Weeper |
| Selina Lo | The Gasp |
| Zachary Hing | The Asphyx |
| Kit Clarke | Joseph "Joey" Coscuna |
| Goran Višnjić | Roland Voight |
| Hiam Abbass | Serena Menaker |

## Release

De film ging in première op 28 september 2022 op het Fantastic Fest in Austin.

## Ontvangst

Op Rotten Tomatoes heeft Hellraiser een waarde van 67% en een gemiddelde score van 6,00/10, gebaseerd op 149 recensies. Op Metacritic heeft de film een gemiddelde score van 55/100, gebaseerd op 25 recensies.

## Prijzen en nominaties

De belangrijkste:
| Jaar | Prijs | Categorie | Genomineerde(n) | Uitslag |
| 2023 | Fangoria Chainsaw Awards | Best Streaming Premiere Film | Best Streaming Premiere Film | Genomineerd |
| 2023 | Fangoria Chainsaw Awards | Best Supporting Performance | Jamie Clayton | Genomineerd |
| 2023 | Fangoria Chainsaw Awards | Best Makeup FX | Josh Russell & Sierra Russell | Genomineerd |