OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hans-Joachim Bohlmann

Hans-Joachim Bohlmann (20 september 1937, Breslau - 19 januari 2009, Hamburg) is een Duitse man die bekendstaat als een kunstvandaal die vele malen toesloeg in Duitsland en in 2006 ook in Amsterdam.
Tussen 1977 en 1988 beschadigde Bohlmann in Duitsland meer dan vijftig kunstwerken, met een schade van naar schatting 130 miljoen euro. Zijn eerste doelwit was het schilderij De Goudvis van Paul Klee in de Kunsthal van Hamburg. Daarop volgden aanslagen in Lübeck, Hannover, Düsseldorf, Lüneburg, Essen, Bochum en Kassel. Bij de aanslag in het Schloss Wilhelmshöhe in Kassel, waar hij drie kunstwerken van Rembrandt beschadigde, ontstond een schade van meer dan 25 miljoen gulden. Hij werd daarop tot een gevangenisstraf van vijf jaar veroordeeld.
Na zijn vrijlating in 1984 stak Bohlmann een bouwmachine in brand en kreeg een gevangenisstraf van drie jaar. Tijdens een proefverlof bewerkte hij op 21 april 1988 in de Alte Pinakothek in München drie beroemde werken van Albrecht Dürer met zwavelzuur, met een geschatte schade van meer dan vijftig miljoen euro. Bohlmann werd tot twee jaar gevangenisstraf met psychiatrische behandeling veroordeeld. De rechtbank nam aan dat "haat- en wraakgevoelens tegenover de samenleving" zijn motief vormden. Angststoornissen en dwangneurosen werden bij hem vastgesteld.
In 1998 gebruikte hij een versoepeling van zijn opsluitingsregime in Hamburg om te ontsnappen, maar werd na twee dagen weer gearresteerd. In 2001 vluchtte hij opnieuw, maar keerde na twee dagen vrijwillig terug. In 2005 oordeelde een Duitse rechter dat Bohlmann niet verder te behandelen was, waarna hij de psychiatrische kliniek, waar hij sinds jaren verbleef, mocht verlaten. Hij kreeg een museumverbod voor de duur van 5 jaren en op 3 januari 2005 werd hij vrijgelaten.
Op 25 juni 2006 sloeg hij opnieuw toe in het Rijksmuseum in Amsterdam, door het schilderij Schuttersmaaltijd ter viering van de Vrede van Münster (1648) van Bartholomeus van der Helst met aanstekerbenzine te bespuiten en te trachten in brand te steken. Het personeel, dat bekend was met het signalement van Bohlmann, had hem door de drukte niet herkend. De schade aan het schilderij beperkte zich tot de vernislaag. Bohlmann werd gearresteerd, maar legde geen verklaring af.
Op 28 december 2007 werd Bohlmann door het gerechtshof te Amsterdam schuldig bevonden aan brandstichting en vernieling en veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaren en tot betalen aan Stichting Het Rijksmuseum te Amsterdam 17.772 euro tot vergoeding van geleden schade. Op 24 juni 2008 werd hij vrijgelaten. Op 19 januari 2009 overleed hij aan kanker.
# Eucephalacris maculifemur

Eucephalacris maculifemur is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1976 door Descamps.
# Harpactea grisea

Harpactea grisea is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de celspinnen (Dysderidae).
Het dier behoort tot het geslacht Harpactea. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1868 door Canestrini.
# Eucephalacris pygmaea

Eucephalacris pygmaea is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Descamps.
# Hard Times (boek)

Hard Times - For These Times (beter bekend als Hard Times) is de tiende roman van Charles Dickens. Het werd voor het eerst gepubliceerd in 1854. Het boek beschrijft de Engelse samenleving en spot met de sociale en economische omstandigheden van die tijd.

## Achtergrond

Hard Times is op verschillende manieren ongebruikelijk. Het is de kortste van de romans van Dickens. Het is nauwelijks een kwart van de lengte van de romans die er vlak voor en erna geschreven zijn. In tegenstelling tot al zijn andere romans behalve een, heeft Hard Times geen voorwoord of illustraties. Daarnaast is het zijn enige roman waarin geen scènes zijn in Londen. In plaats daarvan speelt het verhaal zich af in de fictieve Victoriaanse en industriële stad Coketown, een Noord-Engelse fabrieksstad, die in zekere zin lijkt op Manchester, maar dan kleiner. Coketown is mogelijk gedeeltelijk gebaseerd op het 19e-eeuwse Preston.
Een van de redenen van Dickens om Hard Times te schrijven, was dat de verkoop van zijn wekelijkse tijdschrift Household Words laag was, en men hoopte dat de publicatie van de roman in afleveringen de circulatie zou stimuleren - zoals inderdaad het geval bleek te zijn. Het boek werd met gemengde reacties van critici ontvangen. Critici zoals George Bernard Shaw en Thomas Macaulay richtten zich vooral op de beschrijvingen van de vakbonden door Dickens, evenals op zijn pessimisme na de industriële revolutie met betrekking tot de kloof tussen kapitalistische eigenaars van fabrieken en ondergewaardeerde arbeiders tijdens het Victoriaanse tijdperk. F.R. Leavis, een groot bewonderaar van het boek, prees het in zijn boek The Great Tradition (1948) en nam het werk gedeeltelijk hierin op.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hard Times (novel) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Eucephalacris rasceta

Eucephalacris rasceta is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Descamps.
# Hard en soft humanresourcemanagement

Hard humanresourcemanagement (hard HRM) en Soft humanresourcemanagement (soft HRM) zijn termen uit de bedrijfskunde en het humanresourcemanagement. Zij hebben betrekking op de wijze van het meten en evalueren van werknemersprestaties. Ze zien niet, in tegenstelling tot wat sommigen denken, op de bedrijfscultuur of de wijze waarin men met werknemers omgaat.

## Hard humanresourcemanagement

Hard HRM houdt in dat de werknemer wordt beoordeeld op meetbare prestaties. Dit kan op allerlei manieren gemeten worden, zowel met materiële als immateriële ijklatten. Men kan denken aan declarabele uren (advocaat), het aantal behandelde debiteuren (debiteurenbeheerder), het aantal behandelde klanten, het aantal versleepte dozen of kratten, of de tijd die men nodig heeft om van A naar B te komen (vrachtwagenchauffeur). Kenmerkend is dat er doelen worden gesteld die men zal moeten behalen. De advocaat moet bijvoorbeeld per jaar 1600 betaalde uren schrijven, de debiteurenbeheerder moet ten minste 25 debiteuren per dag bellen of aanspreken, de vrachtwagenchauffeur moet zijn lading in maximaal 2 dagen in Warschau afleveren. Bij de term "hard" HRM gaat dus om "tastbare" en "visueel waarneembare" resultaten (zoals ook in hardware en software).
Hard HRM wordt in veel gevallen gebruikt voor duidelijk meetbare prestaties, waar het bedrijf zelf op kan worden afgerekend. Meestal wordt hard HRM toegepast bij industriële ondernemingen, maar ook in de dienstensector.

## Soft humanresourcemanagement

In sommige gevallen, zeker waarbij de producten immaterieel zijn, wordt hard HRM als onbevredigend ervaren. Een advocaat zou volgens deze gedachtegang niet moeten worden beoordeeld op het aantal declarabele uren, maar op de kwaliteit van zijn werk. Een klant is immers ook niet tevreden als een advocaat uren declareert maar het probleem niet oplost. Ook aspecten als uitstraling, houding, kleding, etc. zullen een rol spelen in de beoordeling.
Soft HRM let (mede) op de kwaliteit, en wordt als soft aangeduid omdat kwaliteit geen duidelijk omlijnd begrip, tastbaar of visueel waarneembaar is. Soft HRM ziet men vaak terug in de dienstensector en daar waar dienstverleners als ondersteunend personeel optreden (bedrijfsjurist).

## Geen opzichzelfstaande begrippen

Het lijkt verleidelijk om aan beide begrippen een waardeoordeel te koppelen. Beiden hebben echter hun voor- en nadelen. Hard HRM biedt bijvoorbeeld zekerheid, maar kan door werknemers ook als beklemmend worden ervaren ("ik moet mijn uren halen, anders..."). Soft HRM zal minder zekerheid, maar ook minder controle en druk om de doelen te halen genereren. Het is dan ook logisch dat puur hard HRM en puur soft HRM vrijwel niet bestaan. Een advocaat wordt bijvoorbeeld weliswaar sterk op de kwaliteit van zijn werk en zijn uitstraling beoordeeld, maar moet in veel gevallen tegelijkertijd een urenquotum halen. Het zal aan de vacature liggen welke balans het bedrijf in zijn HRM vindt, en hoe de resultaten van de werknemers gemeten worden.
# Erythrodiplax kimminsi

Erythrodiplax kimminsi is een libellensoort uit de familie van de korenbouten (Libellulidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De wetenschappelijke naam Erythrodiplax kimminsi is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1942 door Donald J. Borror.
* ↑ (en) Erythrodiplax kimminsi op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011
# Haplocosmia

Haplocosmia is een geslacht van spinnen uit de familie vogelspinnen (Theraphosidae).

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Haplocosmia himalayana (Pocock, 1899)
* Haplocosmia nepalensis Schmidt & von Wirth, 1996
* ↑ Platnick, N.I. (2012) The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History. DOI: 10.5531/db.iz.0001.
# Hp-hoogte

De Hp-hoogte is de totale hoogste punt van een kapitaal en het laagste punt van een staartletter. Deze is veelal iets minder hoog dan de kp-hoogte, aangezien stokletters vaak iets boven de kapitaal uitsteken.
Hp-hoogte is een van de huidige definities van het begrip korps.
# GigaTribe

GigaTribe (voorheen TribalWeb) is een computerprogramma dat toegang biedt tot een gesloten P2P-netwerk. Het programma is beschikbaar voor Windows 2000 en hoger. GigaTribe werkt volgens het contactpersoon-principe: de gebruiker moet eerst andere mensen toevoegen aan zijn contactpersonen, waarna met de contactpersonen bestanden gedeeld kunnen worden. Als meerdere personen hetzelfde bestand hebben, kan er, net zoals bij veel open P2P-netwerken, van meerdere gebruikers tegelijk gedownload worden. Het programma is ook beschikbaar in het Nederlands.

## Externe link

* (en) Officiële website
# De prinses en de loodgieter

De prinses en de loodgieter is een hoorspel van Royce Ryton. The Princess And The Plumber werd op 19 april 1972 door de BBC uitgezonden. Joop van Helmond vertaalde het en de VARA zond het uit op vrijdag 26 december 1975. De regisseur was Ab van Eyk. Het hoorspel duurde 43 minuten.

## Rolbezetting

* Jan Borkus (Angus)
* Trudy Libosan (Patricia)

## Inhoud

De lieve, wereldvreemde en onhandige Patricia woont heel alleen in een huisje en snakt naar gezelschap, vooral naar een echtgenoot. Wanneer dan ook op een dag de loodgieter uit het nabijgelegen dorp haar cottage bezoekt om daar enkele werkzaamheden te verrichten, wordt hij door haar als een prins ontvangen. Voorlopig ontgaat het de goede man welke rol hem door Patricia in haar fantasierijke ideeënwereld is toebedeeld…
# Gymnoplea

Gymnoplea is een superorde van de eenoogkreeftjes in de infraklasse van de Neocopepoda.

## Ordes

* Calanoida Sars, 1903
* ↑ Boxshall, G. (2013). Gymnoplea. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2013). World Copepoda database. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species at http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=155877
# Hugo Enser

Hugo Alwin Enser (Paramaribo, 4 december 1932 – Barendrecht, 24 juni 2014) is een Surinaams-Nederlands geschiedkundige. Tal van studies vermelden zijn naam als medewerker. Samen met Michiel van Kempen maakte hij in 2001 in het tijdschrift voor Surinamistiek, Oso, een overzicht van de sinds de 18de eeuw verschenen Surinaamse kranten en hun vindplaatsen.
Met G.C. Zijlmans publiceerde hij De Chinezen in Suriname; Een geschiedenis van immigratie en aanpassing 1853-2000; met een bibliografie en een tijdtafel 1800-2000 (2002). Het boek is de grootste bron van informatie op het gebied van de Surinaamse Chinezen. Het besteedt aandacht aan emigratie, rechtspositie, demografie, bedrijfsleven, inkomenspositie, verenigingen, media, politieke participatie, religieus en kerkelijk leven, isolement en integratie, het culturele leven en de migratie naar Nederland.
Van Enser en Henk Waltmans, oud-PPR-politicus en oud-lid van de Tweede Kamer, verscheen in 2005 Suriname 2005; kroniek van de verkiezingen, een feitelijke reconstructie van de verkiezingen voor De Nationale Assemblée en de vorming van het derde kabinet-Venetiaan.
# Hrafnagil

Hrafnagil is een woongemeenschap in het noorden van IJsland in de regio Norðurland eystra. Hrafnagil ligt ongeveer 10 kilometer zuidelijk van Akureyri aan de westelijke oever van de Eyafjarðará rivier. Het heeft 142 inwoners en is daarmee de grootste plaats in de gemeente Eyjafjarðarsveit. Tot aan 1862 heeft hier een kerk gestaan waar onder andere de laatste katholieke bisschop van IJsland Jón Arason heeft gediend.
Naast Hrafnagil behoort ook nog de meer noordelijk gelegen kleine nederzetting Kristnes tot deze gemeente. Deze plaats is bijzonder omdat Helgi de magere Eyvindarson dit stuk land in bezit nam.
# Hr.Ms. Lacomblé

HR.MS. Lacomblé is een Nederlandse mijnenveger voor ondiep water. Het schip is vernoemd naar Eugéne Lacomblé, voormalig commandant van Hr.Ms. De Ruyter. Het schip werd in 1959 gebouwd door de Arnhemsche Stoomsleephelling Maatschappij.
De Lacomblé is in 1960 in dienst gesteld en in 1983 overgedragen aan het Zeekadetkorps. Sinds medio 2021 ligt deze in Veere, Zeeland. Hier maakt het Zeekadetkorps gebruik van de boot en in begin 2025 word de boot gerestaureerd tot originele staat.
* 1 2 3 4 Hr.Ms. Lacomblé. ONZE MARINE VLOOT. Geraadpleegd op 19 mei 2024.
* 1 2 3 4 Bouwlijst Arnhemsche Stoomsleephelling Maatschappij.
* ↑ Ondiepwater mijnenveger Hr.Ms. Lacomblé (1960-1982). beeldbank.nimh.nl. Geraadpleegd op 19 mei 2024.
# Hr.Ms. MTB 433 (1942)

De Hr.Ms. MTB 433 was een Nederlandse motorkanonneerboot en was onderdeel van het 2de MTB-flottielje van de Nederlandse motortorpedobootdienst. Ander schepen van dit 2de MTB-flottielje waren de MTB 418, MTB 432, MTB 436 en MTB 437. In tegenstelling tot de schepen van het 9de MTB-flottielje kregen de schepen van het 2de MTB-flottielje geen namen van roofvogels. De waarschijnlijke oorzaak hiervan is dat voor het aanduiden van de schepen van het 9de flottielje alleen de naamseinen werden gebruikt.

## De MTB 433 tijdens de Tweede Wereldoorlog

De MTB 433 werd in 1942 ter vervanging van de TM 51 als MGB 114 aangeschaft door de Nederlandse marine en was daarmee het eerste schip van het uiteindelijke 2de MTB-flottielje dat in Nederlandse dienst kwam. De MGB 114 maakte deel uit van het 9de MGB-flottielje. Toen het plan gemaakt werd de MGB's van het 9de MTB-flottielje om te bouwen tot MTB's moest de MGB 114 tot MGB 433 hernoemd worden omdat er al een MTB 114 was. Volgens Bezemer heeft de ombouw tot MTB nooit plaatsgevonden. Mark daarentegen schrijft dat de ombouw wel heeft plaatsgevonden.
Op 17 april 1943 wist de MGB 114' onder commando van de ltz 2 W.A. de Looze op korte afstand van de pier van Boulogne, de Britse bemanning van een vlak voor de Franse kust neergeschoten bommenwerper, in hun rubberbootje te redden.

## De MTB 433 na de Tweede Wereldoorlog

Op 6 november 1945 werd de MTB 433 uit dienst gesteld om op 20 april 1948 op nieuw in dienst te worden gesteld als torpedovolgboot RJ 2 bij de onderzeedienst. Later kreeg het schip de naam Jachthond en werd het uitgerust met 2 x 20 mm mitrailleurs. In 1953 werd het schip dat inmiddels onder het naamsein A 964 voer hergeclassificeerd als patrouilleschip met het naamsein P 884. Twee jaar later werd het schip definitief uit dienst gesteld.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Chris Mark; Schepen van de Koninklijke Marine in W.O. II; Alkmaar: De Alk bv, 1997, 149-154.
* 1 2 K.W.L. Bezemer; Verdreven Doch Niet Verslagen; Hilversum: W. De Haan N.V., 1967, 403-429.
* ↑ scheepvaartmuseum.nl Maritieme kalender 17 april 1943
# Hr.Ms. MTB 432 (1944)

De Hr.Ms. MTB 432 was een Nederlandse motorkanonneerboot en was onderdeel van het 2de MTB-flottielje van de Nederlandse motortorpedobootdienst. Ander schepen van dit 2de MTB-flottielje waren de MTB 418, MTB 433, MTB 436 en MTB 437. In tegenstelling tot de schepen van het 9de MTB-flottielje kregen de schepen van het 2de MTB-flottielje geen namen van roofvogels. De waarschijnlijke oorzaak hiervan is dat voor het aanduiden van de schepen van het 9de flottielje alleen de naamseinen werden gebruikt.
De MTB 432 werd tijdens de Tweede Wereldoorlog overgenomen van de Poolse marine waar het schip dienstdeed als S 4. Het schip viel onder Brits commando en was onderdeel van het Britse 2de MTB-flottielje dat in zijn geheel werd overgenomen door de Nederlandse marine. Daarvoor maakte de MTB 432 onderdeel uit van het Britse 9de MGB-flottielje als de Poolse S 4 en eerder als de Britse MGB 432.
De motorkanonneerboten van het Britse 9de MGB-flottielje zouden worden omgebouwd tot motortorpedoboten. Het ombouwen van motorkanonneerboten naar motortorpedoboten en omgekeerd gebeurde veelvuldig tijdens de Tweede Wereldoorlog. Omdat er al een 9de MTB-flottielje was, namelijk het andere Nederlandse MTB-flottielje, werd het flottielje hernoemd tot het 2de MTB-flottielje. De ombouw van de schepen van het 2de MTB-flottielje heeft echter nooit plaatsgevonden, niet in Britse dienst en ook niet in Nederlandse dienst.
Na de uitdienststelling van het schip in 1945 werd het teruggegeven aan de Britse marine.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Chris Mark; Schepen van de Koninklijke Marine in W.O. II; Alkmaar: De Alk bv, 1997, 153-154.
* 1 2 3 K.W.L. Bezemer; Verdreven Doch Niet Verslagen; Hilversum: W. De Haan N.V., 1967, 403-408.
# Humbert VII van Thoire-Villars

Humbert VII van Thoire-Villars (overleden te Trévoux op 24 juli 1424) was van 1372 tot aan zijn dood heer van Thoire-Villars. Hij behoorde tot het huis Thoire-Villars.

## Levensloop

Humbert VII was de tweede zoon van heer Humbert VI van Thoire-Villars en diens tweede echtgenote Beatrix, dochter van graaf Jan II van Chalon-Auxerre. Na de dood van zijn vader in 1372 erfde hij de heerlijkheid Thoire-Villars, evenals talrijke heerlijkheden in Bresse en Bugey.
Hertog Filips de Stoute van Bourgondië eiste dat Humbert VII hem zou huldigen als leenheer over al zijn gebieden. De oude Humbert was niet in staat om verzet te bieden en de hertog van Bourgondië veroverde het merendeel van de forten in Bugey. Omdat zijn erfgenaam was overleden en Humbert ook financiële problemen had, verkocht hij in augustus 1402 een deel van zijn bezittingen, de burchten en heerlijkheden Trévoux, Ambérieux en Châtelard, voor 30.000 livres aan hertog Lodewijk II van Bourbon. Enkele maanden later, in oktober 1402, verkocht hij voor 100.000 florijnen de rechten over al zijn heerlijkheden in Bresse en Bugey aan graaf Amadeus VIII van Savoye.
Humbert VII van Thoire-Villars overleed in juli 1424.

## Huwelijken en nakomelingen

Op 21 mei 1350 huwde hij met Alix, dochter van heer Aymon van Roussillon. Het huwelijk bleef kinderloos.
In 1368 huwde hij met zijn tweede echtgenote Maria (overleden in 1382), dochter van graaf Amadeus III van Genève en weduwe van heer Jan II van Chalon-Arlay. Ze kregen drie kinderen:
* Humbert (overleden in 1400), graaf van Genève
* Alix
* Louise, huwde in 1387 met Willem van Vienne, heer van Saint-Georges
In 1383 huwde Humbert VII met zijn derde echtgenote Isabella, dochter van graaf Jan VI van Harcourt. Ook dit huwelijk bleef kinderloos.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Humbert VII de Thoire op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Humbert III van Beaujeu

Humbert III van Beaujeu (1120 - 1192) was heer van Beaujeu in het hertogdom Bourgondië.
Hij was een zoon van Guichard III van Beaujeu en Lucienne de Rochefort-Montlhéry. Humberts vader werd als weduwnaar monnik in de Abdij van Cluny. Om zijn jonge en onervaren zoon bij te staan, verbrak hij echter zijn kloostergeloften en keerde enige tijd terug naar Beaujeu. In 1140 stichtte Humbert de stad Villefranche als marktplaats en als versterking tegen de aartsbisschoppen van Lyon. Ook aan Belleville verleende hij een stadscharter. De abdij van Belleville, gesticht als priorij door zijn vader, liet hij verder uitbouwen en van de abdijkerk maakte hij de grafkerk van het huis Beaujeu.
Na een visioen vertrok Humbert op kruistocht en vervoegde in het Heilige Land de tempeliers ondanks het feit dat hij al gehuwd was. Omdat Beaujolais bedreigd werd door zijn buren, keerde hij terug naar Beaujeu. Hij slaagde erin de burggraaf van Mâcon te verslaan. Ook verdedigde hij met gewapende arm de belangen van de Abdij van Cluny, een abdij waaraan zijn voorgangers rijkelijke schenkingen hadden gedaan. In zijn conflict met de aartsbisschop van Lyon ging hij een bondgenootschap aan met de burggraaf van Mâcon en de graaf van Forez. Niet enkel op het slagveld maar ook als diplomaat wist hij de macht van Beaujolais te verstevigen.
Humbert III huwde met Alix van Savoie. Een eerste zoon uit dit huwelijk, Guichard, overleed op jonge leeftijd en werd begraven in de abdijkerk van Belleville. Zijn zoon Humbert IV (1142 - 1189) kwam in opstand tegen zijn vader en bedreigde de kerkelijke bezittingen van Cluny in Bourgondië. Dit leidde tot een strafexpeditie van koning Filips II van Frankrijk. In 1184 verzoende de aartsbisschop van Lyon vader en zoon.
# Humbert Lundén

Humbert Lundén (Göteborg, 7 januari 1882 – Stockholm, 5 februari 1961) was een Zweeds zeiler.
Lunden won met zijn landgenoten de gouden medaille in de 10 meter klasse tijdens de Olympische Zomerspelen 1912 in eigen land.

## Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1912 | Stockholm | 1 10 meter klasse |
* (en) Profiel van Humbert Lundén op sports-reference.com (gearchiveerd)
1912: Filip Ericsson / Carl Hellström / Paul Isberg / Humbert Lundén / Herman Nyberg / Harry Rosenswärd / Erik Wallerius / Harald Wallin · 1920 (model 1907): Erik Herseth / Sigurd Holter / Gunnar Jamvold / Petter Jamvold / Claus Juell / Ingar Nielsen / Ole Sørensen · 1920 (model 1919): Charles Arentz / Otto Falkenberg / Robert Giertsen / Willy Gilbert / Halfdan Schjøtt / Trygve Schjøtt / Arne Sejersted
# Huis Binnenveld

Het Huis Binnenveld is een landhuis annex boerderij op het voormalige gelijknamige landgoed in Huissen, gemeente Lingewaard. Bij de lokale bevolking is het huis beter bekend als het spookhuis van Huissen.
Het landgoed Bynenfeldt bestond al in 1586, maar het herengoed Binnenveld werd pas gesticht in 1735, toen ook het huis gebouwd werd. Rond 1813 kwam het huis met het landgoed in het bezit van de familie Vermaas, die het pand moderniseerde. Het huis was tot halverwege 2008 in het bezit van deze familie.
Bij de Slag om Arnhem lag het pand in het frontgebied.
In mei 2008 werd het bouwvallige pand aangekocht door Emile Ratelband, die een restauratieplan liet ontwerpen, met de bedoeling het huis te restaureren en er zelf gaan te wonen. Maar Ratelbands toenmalige echtgenote wilde er absoluut niet wonen omdat het er zou spoken. Daarop verkocht Ratelband het huis aan Johan Vlemmix, die de bedoeling had er zijn eigen televisiestation te vestigen. Het project mislukte echter en het pand werd verkocht aan een projectontwikkelaar.
In 2019 werd het Huis Binnenveld gerestaureerd en zijn in het huis en de aanbelendende schuur appartementen ingericht. Huis Binnenveld is een rijksmonument.