OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Norte Maranhense

Norte Maranhense is een van de vijf mesoregio's van de Braziliaanse deelstaat Maranhão. Zij grenst aan de Atlantische Oceaan in het noorden en de mesoregio's Leste Maranhense in het oosten en zuidoosten, Centro Maranhense in het zuiden en Oeste Maranhense in het westen. De mesoregio heeft een oppervlakte van ca. 52.614 km². Midden 2004 werd het inwoneraantal geschat op 2.329.674.
Zes microregio's behoren tot deze mesoregio:
* Aglomeração Urbana de São Luís
* Baixada Maranhense
* Itapecuru Mirim
* Lençóis Maranhenses
* Litoral Ocidental Maranhense
* Rosário
Mesoregio's: Centro Maranhense · Leste Maranhense · Norte Maranhense · Oeste Maranhense · Sul Maranhense Microregio's: Aglomeração Urbana de São Luís · Alto Mearim e Grajaú · Baixada Maranhense · Baixo Parnaíba Maranhense · Caxias · Chapadas das Mangabeiras · Chapadas do Alto Itapecuru · Chapadinha · Codó · Coelho Neto · Gerais de Balsas · Gurupi · Imperatriz · Itapecuru Mirim · Lençóis Maranhenses · Litoral Ocidental Maranhense · Médio Mearim · Pindaré · Porto Franco · Presidente Dutra · Rosário
# Jeanne Flament

Joanna Florentine Alexandrina Josephina (Jeanne) Flament (Antwerpen, 21 januari 1872 – Antwerpen, 6 januari 1956) was een Belgisch zangeres. Haar stembereik was alt.
Ze werd geboren in een muzikaal gezin. Haar ouders waren bijzondere muziekliefhebbers en haar oudere zuster Maria (Soetens) Flament had ook een zangcarrière. Ze werd bij haar zus Maria begraven; op het graf prijkt een zerk in een ontwerp van Madeleine Duguet.
Ze kreeg haar muziekopleiding aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, haar docenten waren Henry Fontaine (zang) en Jan Blockx (piano, harmonieleer en compositieleer). Op dertienjarige leeftijd zong ze tijdens een concert, waarbij Franz Liszt (gast van de rijken in de stad) aanwezig was; hij gaf haar een portretfoto als aandenken, met de opdracht: "avec les sincères louanges et applaudissements de F. Liszt, juin 85, Anvers". Op 19 december 1887 maakte ze haar daadwerkelijke debuut in een uitvoering van L’Irato van Étienne Méhul onder leiding van Jan Blockx. Daarna studeerde ze verder aan het Koninklijk Conservatorium Brussel (1888-1891) waar ze vele prijzen haalde. Ondertussen bleef ze optreden, zoals bijvoorbeeld in de Concerts du Conservatoire georganiseerd en geleid door François-Auguste Gevaert. Ze zou er circa 25 jaar aan meewerken. Haar optredens binnen geheel Europa zouden tot circa 1920 doorgaan. Ze trad op als solozangeres (recitals), maar ook in duo-vorm met haar oudere zus en in het "Quator Vocal Anversois" met haar zus, haar leraar en Carl Berckmans. In 1894 stond ze in het Concertgebouw, waarin de onder leiding van Willem Kes en zijn Concertgebouworkest een uitvoering gaf van een recitatief en een aria uit Orfeo ed Euridice van Christoph Willibald von Gluck (haar zuster had er al eerder opgetreden). In 1896 was ze te bewonderen in de Kursaal te Scheveningen alwaar een Festival van Belgische Muziek plaatsvond.
Zoals veel Belgen ontvluchtte ze tijdens de Eerste Wereldoorlog haar vaderland en leidde in Nederland een orkest en koor, waarbij de revenuën soms afgedragen werden aan liefdadigheidsinstellingen voor haar landgenoten.
Van 1905 tot aan haar pensionering in 1937 (met een onderbreking tijdens de Eerste Wereldoorlog) gaf Flament zangles aan het conservatorium in Brussel, maar ze gaf ook privélessen in Gent. Ze leverde daarmee een aanmerkelijke bijdrage aan zangeressen voor bijvoorbeeld de Vlaamse Opera en de Koninklijke Muntschouwburg.
De vierjaarlijkse zangprijs "Prijs Jeanne Flament" door haar in 1954 ingesteld werd na haar dood voortgezet voor bijzondere zangkwaliteiten binnen de studenten van de Belgische conservatoria.
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 3, pagina 231
* Tekst Vlaanderen, pleidooi voor het métier in de plastische kunt van Hendrik Willaert
* Verhaal grafzerk
* Geboorteakte 347, Antwerpen 1872
* Foto Franz Liszt geschonken aan Jeanne Flament; aanwezig in het Letterenhuis
# La Chapelle-Saint-Sépulcre

La Chapelle-Saint-Sépulcre is een gemeente in het Franse departement Loiret (regio Centre-Val de Loire) en telt 277 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Montargis.

## Geografie

De oppervlakte van La Chapelle-Saint-Sépulcre bedraagt 6,3 km², de bevolkingsdichtheid is 44,0 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van La Chapelle-Saint-Sépulcre met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Gennaro Patricolo

Gennaro Patricolo (Palermo, 11 september 1904 – Rome, 5 maart 1980) was een jurist en journalist in het koninkrijk Italië. Patricolo schreef mee aan de grondwet van de republiek Italië (1946-1948). Hij was burgemeester van Palermo (1944-1948) tijdens de heropbouw na de Tweede Wereldoorlog. Hij bleef in mindere of meerdere mate een monarchist.

## Levensloop

In de jaren 1930 werkte Patricolo, een gediplomeerd jurist en journalist, als journalist in Palermo, Rome en Parijs.
Reeds voor de val van de monarchie (1945) werd hij burgemeester van Palermo (1944-1948) en hij bleef dit vier jaren. Dankzij belangrijke fondsen geschonken door de regio Sicilië kon hij vanaf 1946 Palermo renoveren: het Foro Italico dat zoveel als een stortplaats was, werd opgeknapt. Verschillende straten werden heraangelegd zoals de Via Pindemonte, de Via Boccadifalco, de Via Guardione en de Piazza Kalsa.
Patricolo zetelde terzelfdertijd in de Grondwetgevende Vergadering in Rome (1946-1948). Hij behoorde tot een losse alliantie van anticommunisten en monarchisten geheten Liberale Democratico dell’Uomo Qualunque (1946). Hij stapte snel over tot een gemengde parlementaire fractie (1946-1947) en tot de Unione Nazionale (1947-1948). Al deze politici waren van dicht of van ver verbonden met de anticommunistische en conservatieve krant in Rome de Uomo Qalunque, letterlijk de Gewone Man.
In 1948 stelde Patricolo zich kandidaat voor de parlementsverkiezingen doch werd niet verkozen. Hij verhuisde vervolgens van Palermo naar Rome.
Patricolo werd in 1959 verkozen tot gemeenteraadslid in Rome voor de Partito Monarchico Popolare.
In de jaren 1960 was Patricolo ereconsul in Gibraltar en Liverpool.
In 1980 stierf hij in Rome.
* ↑ (it) Padrut, Franco, Il voto del dopoguerra bocciò il giovane Lima. La Repubblica. GEDI Gruppo Editoriale S.p.A., Rome (2007).
* ↑ (it) I Sindaci ed i Commissari del Comune di Palermo dal 1861 ad oggi. Il Sindaco. Comune di Palermo (2023).
* ↑ (it) Gennaro Patricolo. Portale Storico. Camera dei Deputati, Rome.
* ↑ (it) Buscemi, Lino, Patricolo, il sindaco che scrisse la Costituzione. La Repubblica. GEDI Gruppo Editoriale S.p.A., Rome (2017).
# Gestreepte ijsvogel

De gestreepte ijsvogel (Halcyon chelicuti) is een ijsvogel die voorkomt in Afrika.

## Beschrijving

De gestreepte ijsvogel is een ijsvogelsoort met een lengte van 16 tot 18 cm. Een volwassen exemplaar heeft een grijsbruine rug met blauw en zwart op de vleugel, stuit en staart. De borst en de buik zijn bleekwit met bruine streepjes. De kopkap is licht met donkere bruine strepen, met een zwarte oogstreep. De snavel is van onder oranjerood en van boven en aan de punt zwart gekleurd.

## Verspreiding en leefgebied

De gestreepte ijsvogel komt voor in Afrika onder de Sahara tot in het noordwesten van Namibië en het noordoosten van Zuid-Afrika. Het leefgebied is half open bosgebied, bossavanne en kleinschalig agrarisch gebied. Het is geen vogel van dicht regenwoud, maar van meer droge gebieden.
De soort telt 2 ondersoorten:
* H. c. eremogiton: van centraal Mali tot centraal Soedan.
* H. c. chelicuti: van zuidelijk Mauritanië, Senegal en Gambia tot Ethiopië en Zuid-Afrika.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat, de aantallen blijven stabiel. Om die redenen staat deze ijsvogel als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Gestreepte ijsvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Williams, J.G. & N. Arlott, 1986. A field guide to the birds of east Africa. Collins, London. ISBN 9780002 191791
# IJsland op het Eurovisiesongfestival 1987

IJsland nam deel aan het Eurovisiesongfestival 1987 in Brussel, België. Het was de tweede deelname van het land op het Eurovisiesongfestival. De artiest werd gezocht via de nationale voorronde Söngvakeppni Sjónvarpsins. RUV was verantwoordelijk voor de IJslandse bijdrage voor de editie van 1987.

## Selectieprocedure

Söngvakeppni Sjónvarpsins 1987 bestond uit 1 finale. Het werd gepresenteerd door Kolbrún Halldórsdóttir.
De selectie werd gewonnen door Halla Margrét Árnadóttir. Zij mocht aldus IJsland vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival van dat jaar, met haar nummer Hægt og hljótt.

### Uitslag

| Volgorde | Artiest | Lied | Punten | Plaats |
| 1 | Björgvin Halldórsson | Ég leyni minni ást | 30 | 8ste |
| 2 | Halla Margrét Árnadóttir | Hægt og hljótt | 88 | 1ste |
| 3 | Björgvin Halldórsson & Erna Gunnarsdóttir | Lífsdansinn | 55 | 4de |
| 4 | Jóhanna Linnet | Sumarást | 32 | 7de |
| 5 | Jóhann Helgason | Í blíðu og stríðu | 24 | 9de |
| 6 | Eyjólfur Kristjánsson | Norðurljós | 59 | 3de |
| 7 | Módel | Lífið er lag | 74 | 2de |
| 8 | Sigrún Hjálmtýsdóttir | Sofðu vært | 20 | 10de |
| 9 | Erna Gunnarsdóttir | Aldrei ég gleymi | 36 | 6de |
| 10 | Björgvin Halldórsson | Mín þrá | 46 | 5de |

## In Brussel

Op het Eurovisiesongfestival moest IJsland aantreden als vierde, na Oostenrijk en voor gastland België. Aan het einde van de puntentelling bleek dat Árnadóttir op een 16de plaats was geëindigd met 28 punten. Nederland had geen punten over voor deze inzending, België 4 punten.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| | Duitsland | | | Griekenland |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| | België Noorwegen  Spanje | | | |

### Punten gegeven door IJsland
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Duitsland |
| 10 punten | Joegoslavië |
| 8 punten | Zweden |
| 7 punten | Denemarken |
| 6 punten | Cyprus |
| 5 punten | Israël |
| 4 punten | Frankrijk |
| 3 punten | Italië |
| 2 punten | Zwitserland |
| 1 punt | Griekenland |

## Externe link

* Officiële website RUV
* ↑ http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=303
1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Hexamitodera blairi

Hexamitodera blairi is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Bentanachs & Vives.
# Ierland op het Eurovisiesongfestival 1976

Ierland nam deel aan het Eurovisiesongfestival 1976 in Den Haag, Nederland. Het was de 11de deelname van Ierland aan het festival. De nationale omroep RTÉ was verantwoordelijk voor de bijdrage van Ierland voor 1976.

## Selectieprocedure

De Ierse Nationale finale werd gehouden op 8 februari 1976 en werd uitgezonden door de RTÉ. Het vond plaats in Dublin en gepresenteerd door Mike Murphy. Acht deelnemers deden mee in de finale en de winnaar werd gekozen door 8 regionale jury's. The Swarbriggs, die Ierland in 1975 vertegenwoordigden, deden ook dit jaar weer mee. Uiteindelijk won Red Hurley met een totaal van 32 punten, 2 keer zoveel als de tweede.
Nationale finale - 8 februari 1976 :
| Volgorde | Artiest | Lied | Punten | Plaats |
| 1 | MacWilliams | "Old Fashioned Song" | 4 | 6 |
| 2 | Cahir O'Doherty | "If I Had Your Love" | 0 | 7= |
| 3 | Mary Clifford | "Cá bhfuil Grá?" ("Where is Love?") | 12 | 3 |
| 4 | The Swarbriggs | "The Way of Love" | 6 | 5 |
| 5 | Chips | "We Can Fly" | 16 | 2 |
| 6 | Red Hurley | "When" | 32 | 1 |
| 7 | Trinity | "Cé'n Fáth Atáim i nGrá?" ("Why am I in love?") | 0 | 7= |
| 8 | Cathal Dunne | "Danny" | 10 | 4 |

## In Den Haag

In Den Haag moest Ierland aantreden als 7de net na België en voor Nederland. Aan het einde van de puntentelling bleek dat Ierland op een 10de plaats was geëindigd met een totaal van 54 punten, waarvan 1 keer het maximum van de punten.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| Italië | Verenigd Koninkrijk | Griekenland | | Monaco |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| Spanje | | Frankrijk Israël  Luxemburg | Oostenrijk | Duitsland Joegoslavië |

### Punten gegeven door Ierland
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Italië |
| 10 punten | Oostenrijk |
| 8 punten | Monaco |
| 7 punten | Frankrijk |
| 6 punten | Luxemburg |
| 5 punten | Finland |
| 4 punten | Israël |
| 3 punten | Verenigd Koninkrijk |
| 2 punten | Nederland |
| 1 punt | Zwitserland |
1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
België · Duitsland · Finland · Frankrijk · Griekenland · Ierland · Israël · Italië · Joegoslavië · Luxemburg · Monaco · Nederland · Noorwegen · Oostenrijk · Portugal · Spanje · Verenigd Koninkrijk · Zwitserland
# Norte Fluminense

Norte Fluminense is een van de zes mesoregio's van de Braziliaanse deelstaat Rio de Janeiro. Zij grenst aan de mesoregio's Baixadas Litorâneas, Centro Fluminense, Noroeste Fluminense en Sul Espírito-Santense (ES). De mesoregio heeft een oppervlakte van ca. 9.730 km². In 2006 werd het inwoneraantal geschat op 763.237.
Twee microregio's behoren tot deze mesoregio:
* Campos dos Goytacazes
* Macaé
Mesoregio's: Baixadas Litorâneas · Centro Fluminense · Metropolitana do Rio de Janeiro · Noroeste Fluminense · Norte Fluminense · Sul Fluminense Microregio's: Bacia de São João · Baía da Ilha Grande · Barra do Piraí · Campos dos Goytacazes · Cantagalo-Cordeiro · Itaguaí · Itaperuna · Lagos · Macacu-Caceribu · Macaé · Nova Friburgo · Rio de Janeiro · Santa Maria Madalena · Santo Antônio de Pádua · Serrana · Três Rios · Vale do Paraíba Fluminense · Vassouras
# Japanse School van Amsterdam

De Japanse School van Amsterdam (The Japanese School of Amsterdam (JSA), Japans: アムステルダム日本人学校 Amusuterudamu Nihonjin Gakkō) is een internationale school in Amsterdam.
In 1979 is deze school opgericht en heeft ongeveer tweehonderd leerlingen. Voor jonge kinderen van tijdelijk in Nederland gedetacheerde Japanse werknemers is het essentieel dat ze Japans onderwijs krijgen. Het Japanse schrift moet al op jonge leeftijd worden bijgebracht en dat kan op deze school. Daarnaast brengt deze school Japanse cultuur over. De school heeft jarenlang een uitwisselingsprogramma met de basisschool De Oudvaart in Sneek. Er is ook een Japanse school in Rotterdam en in Brussel (Japanse School van Brussel).

## Externe link

* Officiële website
# La Chapelle-Saint-Étienne

La Chapelle-Saint-Étienne is een plaats en voormalige gemeente in het Franse departement Deux-Sèvres in de regio Nouvelle-Aquitaine en telt 332 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bressuire.

## Geschiedenis

La Chapelle-Saint-Étienne is op 1 januari 2019 gefuseerd met de gemeenten Le Breuil-Bernard, Moncoutant, Moutiers-sous-Chantemerle, Pugny en Saint-Jouin-de-Milly tot een nieuwe gemeente, geheten Moncoutant-sur-Sèvre.

## Geografie

De oppervlakte van La Chapelle-Saint-Étienne bedraagt 18,9 km², de bevolkingsdichtheid is 17,6 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van La Chapelle-Saint-Étienne met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Getijdenmolen Sas van Gent

De Getijdenmolen is een het restant van een getijdenmolen te Sas van Gent, gelegen tussen Bolwerk en Kloosterlaan, nabij Kloosterlaan 71. Deze molen maakte deel uit van de vestingwerken van deze plaats.

## Geschiedenis

De molen werd gebouwd in 1696 en fungeerde als korenmolen. Ernaast bevond zich een bakkerij. Hij was in de vestingwal gebouwd om hem onkwetsbaar te maken voor de toenmalige munitie. Windmolens toonden immers een grotere kwetsbaarheid en korenmolens waren noodzakelijk voor de voedselvoorziening in tijden van belegering. Deze molen werkte echter niet zozeer op de getijden eb en vloed, want het waterrad werd gewoonlijk aangedreven door overtollig polderwater, dat vervolgens werd gespuid naar het kanaal.
De molen bevond zich tussen de bastions Hollandia en Zeelandia. In 1747 vond een beleg door de Fransen plaats in het kader van de Oostenrijkse Successieoorlog, en toen is er met de molen gemalen.
Vanaf 1795 begon men met de sloop van de grote vesting die Sas van Gent eens was. De molen werd toen niet meer gebruikt. Van 1930-1935 werd ook het bastion Zeelandia gesloopt en in 1951 werd het molenwater gedempt.
Wat bleef was een muur met een opening waardoor het water ooit stroomde. Deze werd in 1988 geconserveerd.
* Database verdwenen molens
# Ilmatsalu (vlek)

Ilmatsalu (Duits: Ilmazahl of Illmatzall) is een plaats in de Estlandse gemeente Tartu (die naast de stad Tartu nog twaalf andere plaatsen omvat), provincie Tartumaa. De plaats heeft 349 inwoners (2021) en heeft de status van groter dorp of ‘vlek’ (Estisch: alevik).
Tot in 2017 was Ilmatsalu de hoofdplaats van de gemeente Tähtvere. In dat jaar werd de landgemeente Tähtvere bij de stadsgemeente Tartu gevoegd. In dezelfde gemeente ligt nog een plaats die Ilmatsalu heet. Die heeft de status van dorp (Estisch: küla).
Ilmatsalu ligt aan de gelijknamige rivier, een zijrivier van de Emajõgi. De rivier stroomt bij Ilmatsalu door een meer, het Ilmatsalu paisjärv met een oppervlakte van 3,8 ha. Bij het meer staat een observatietoren voor de vogels, de Ilmatsalu linnutorn.

## Geschiedenis

Het landgoed Ilmatsalu werd in 1557 voor het eerst genoemd. Het landhuis, dat nog steeds bestaat, werd gebouwd in de eerste helft van de 19e eeuw. Het landgoed was toen in handen van de Baltisch-Duitse familie von Knorring. De laatste eigenaar voordat het in 1919 door het onafhankelijk geworden Estland werd onteigend, was Woldemar von Knorring. In de jaren zeventig van de 20e eeuw is het gerestaureerd. Het pand is thans in gebruik als kantoor.
Ilmatsalu als nederzetting op het landgoed ontstond pas in de jaren twintig van de 20e eeuw. In 1977 kreeg ze de status van groter dorp of alevik.
In de jaren 1879-1961 was in Ilmatsalu een baksteenfabriek actief.

## Foto’s

* De rivier Ilmatsalu
* Het Ilmatsalu paisjärv
* De observatietoren
* Uitzicht vanaf de observatietoren
* Het voormalige landhuis
* 1 2 (et) Ilmatsalu in het Dictionary of Estonian Place names.
* ↑ (et) ,(en) Estisch bureau voor de statistiek, interactieve kaart.
* ↑ (et) Ilmatsalu mõis.
* ↑ (en) Ilmatsalu Manor. Dit is een ingekorte versie in het Engels van het Estische artikel.
* ↑ (et) Informatie over Ilmatsalu.
# Hexan-2-ol

2-hexanol is een organische verbinding met als brutoformule C$_6$H$_{14}$O. Het is een ontvlambare kleurloze vloeistof met een kenmerkende geur, die slecht oplosbaar is in water. De stof reageert met sterk oxiderende stoffen. 2-hexanol bezit een chiraal centrum, waardoor er twee enantiomeren van bestaan.
# Imma transversana

Imma transversana is een vlinder uit de familie van de Immidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Aristides von Caradja.
# Norbanus elongatus

Norbanus elongatus is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Yoshimoto & Ishii.
# Jankovice (okres Kroměříž)

Jankovice (Duits: Jankowitz) is een Tsjechische gemeente in de regio Zlín, en maakt deel uit van het district Kroměříž. Jankovice telt 374 inwoners.
Bařice-Velké Těšany · Bezměrov · Blazice · Bořenovice · Brusné · Břest · Bystřice pod Hostýnem · Cetechovice · Dřínov · Holešov · Honětice · Horní Lapač · Hoštice · Hulín · Chomýž · Chropyně · Chvalčov · Chvalnov-Lísky · Jankovice · Jarohněvice · Karolín · Komárno · Koryčany · Kostelany · Kostelec u Holešova · Kroměříž · Kunkovice · Kurovice · Kvasice · Kyselovice · Lechotice · Litenčice · Loukov · Lubná · Ludslavice · Lutopecny · Martinice · Míškovice · Morkovice-Slížany · Mrlínek · Němčice · Nítkovice · Nová Dědina · Osíčko · Pacetluky · Pačlavice · Počenice-Tetětice · Podhradní Lhota · Prasklice · Pravčice · Prusinovice · Přílepy · Rajnochovice · Rataje · Roštění · Roštín · Rusava · Rymice · Skaštice · Slavkov pod Hostýnem · Soběsuky · Střílky · Střížovice · Sulimov · Šelešovice · Troubky-Zdislavice · Třebětice · Uhřice · Věžky · Vítonice · Vrbka · Zahnašovice · Záříčí · Zástřizly · Zborovice · Zdounky · Zlobice · Žalkovice · Žeranovice
# La Chapelle-Taillefert

La Chapelle-Taillefert is een gemeente in het Franse departement Creuse (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 360 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Guéret.

## Geografie

De oppervlakte van La Chapelle-Taillefert bedraagt 14,1 km², de bevolkingsdichtheid is 25,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van La Chapelle-Taillefert met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Geraecormobius sylvarum

Geraecormobius sylvarum is een hooiwagen uit de familie Gonyleptidae.
# Ilmatsalu (rivier)

De Ilmatsalu is een rivier in Estland, provincie Tartumaa. De rivier is 23,7 km lang; het verval tussen begin- en eindpunt is 33 m.

## Route

De Ilmatsalu ontspringt tussen de plaatsen Aiamaa in de gemeente Nõo en Läti in de gemeente Kambja. Ze stroomt eerst naar het noorden en buigt dan af naar het westen. Bij het dorp Ilmatsalu (gemeente Tartu) komt ze uit in de rivier Emajõgi.
Onderweg passeert ze de meren Ropka järv, Rahinge järv en Ilmatsalu paisjärv. Aan de rivier liggen twee grotere dorpen of vlekken: Külitse en Ilmatsalu.
Bij de vlek Ilmatsalu is een viskwekerij die het water van de rivier gebruikt.
* Ilmatsalu jõgi in de Eesti Entsüklopeedia
# Hexamitocera loxocerata

Hexamitocera loxocerata is een vliegensoort uit de familie van de drekvliegen (Scathophagidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1826 door Fallen.
# Imma thymora

Imma thymora is een vlinder uit de familie van de Immidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Edward Meyrick.
# Norbanus cerasiops

Norbanus cerasiops is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door Masi.
# Japanse reuzenhoornaar

De Japanse reuzenhoornaar (Vespa mandarinia japonica) is een hoornaar en een ondersoort van de Aziatische reuzenhoornaar. In Japan staat deze soort bekend als ōsuzumebachi (おおすずめばち, 大雀蜂, 大胡蜂).
Het is een insect dat meer dan 4 cm lang kan worden, met een spanwijdte van meer dan 6 cm. Het kopstuk is groot en geel. Het borststuk is donkerbruin en er lopen gele en bruine banden over. De Japanse reuzenhoornaar heeft drie enkelvoudige ogen tussen zijn twee facetogen. De Japanse reuzenhoornaar is endemisch in Japan en nestelt in holle bomen.
De Japanse reuzenhoornaar heeft een angel van 6,25 mm lang. Bij een steek wordt gif geïnjecteerd dat het zenuwstelsel en de huid van het slachtoffer aantast. Een steek is pijnlijk en het slachtoffer heeft daarna medische hulp nodig. Gemiddeld sterven er veertig mensen per jaar door een anafylactische shock na een steek van dit insect.