OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ceratina senegalensis

Ceratina senegalensis is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Strand.
# Ceratina simillima

Ceratina simillima is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1854 door Smith.
# Ceratina shinnersi

Ceratina shinnersi is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Daly.
# Cerninella

Cerninella is een geslacht van uitgestorven kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Soorten

* Cerninella bohemica (Barrande, 1872) Pribyl, 1966 †
* Cerninella decorata (Jones, 1855) Ivanova (V. A.), 1979 †
* Cerninella dubitabilis (Oepik, 1937) Pribyl, 1966 †
* Cerninella harpa (Krause, 1892) Ivanova (V. A.), 1979 †
* Cerninella hloubetinensis (Jaanusson, 1957) Pribyl, 1966 †
# Cesium-116

Cesium-116 of $^{116}$Cs is een onstabiele radioactieve isotoop van cesium, een alkalimetaal. De isotoop komt van nature niet op Aarde voor.
Cesium-116 ontstaat onder meer door radioactief verval van barium-116.
    ${\ce {{^{116}_{56}Ba}->{^{116}_{55}Cs}+{e^{+}}+{\nu }_{e}}}$

## Radioactief verval

Cesium-116 bezit een korte halveringstijd: 0,7 seconden. Het vervalt vrijwel volledig (99,67%) door β$^+$-verval naar de radio-isotoop xenon-116:
    $\mathrm {^{116}_{\ 55}Cs\ \longrightarrow \ _{\ 54}^{116}Xe\ +\ e^{+}\ +\ \nu _{e}}$
    ${\ce {{^{116}_{55}Cs}->{^{116}_{54}Xe}+{e^{+}}+{\nu }_{e}}}$
De vervalenergie hiervan bedraagt 9,957 MeV.
Een klein gedeelte (0,279%) vervalt tot de radio-isotoop jodium-115:
    ${\ce {{^{116}_{55}Cs}->{^{115}_{53}I}+{p^{+}}+{e^{+}}+{\nu }_{e}}}$
Cesium-116 vervalt voor slechts 0,049% naar de radioactieve isotoop telluur-112:
    ${\ce {{^{116}_{55}Cs}->{^{112}_{52}Te}+\alpha +{e^{+}}+{\nu }_{e}}}$
* (en) Wolfram Alpha
* (en) Periodic table
$^{111}$Cs · $^{112}$Cs · $^{113}$Cs · $^{114}$Cs · $^{115}$Cs · $^{116}$Cs · $^{116m}$Cs · $^{117}$Cs · $^{117m}$Cs · $^{118}$Cs · $^{118m}$Cs · $^{119}$Cs · $^{119m}$Cs · $^{120}$Cs · $^{120m}$Cs · $^{121}$Cs · $^{121m}$Cs · $^{122}$Cs · $^{122m1}$Cs · $^{122m2}$Cs · $^{122m3}$Cs · $^{123}$Cs · $^{123m1}$Cs · $^{123m2}$Cs · $^{124}$Cs · $^{124m}$Cs · $^{125}$Cs · $^{125m}$Cs · $^{126}$Cs · $^{126m1}$Cs · $^{126m2}$Cs · $^{127}$Cs · $^{127m}$Cs · $^{128}$Cs · $^{129}$Cs · $^{130}$Cs · $^{130m}$Cs · $^{131}$Cs · $^{132}$Cs · $^{133}$Cs · $^{134}$Cs · $^{134m}$Cs · $^{135}$Cs · $^{135m}$Cs · $^{136}$Cs · $^{136m}$Cs · $^{137}$Cs · $^{138}$Cs · $^{138m}$Cs · $^{139}$Cs · $^{140}$Cs · $^{141}$Cs · $^{142}$Cs · $^{143}$Cs · $^{144}$Cs · $^{144m}$Cs · $^{145}$Cs · $^{146}$Cs · $^{147}$Cs · $^{148}$Cs · $^{149}$Cs · $^{150}$Cs · $^{151}$Cs · $^{152}$Cs
# Cesium-121

Cesium-121 of $^{121}$Cs is een onstabiele radioactieve isotoop van cesium, een alkalimetaal. De isotoop komt van nature niet op Aarde voor.
Cesium-121 ontstaat onder meer door radioactief verval van barium-121.
    ${\ce {{^{121}_{56}Ba}->{^{121}_{55}Cs}+{e^{+}}+{\nu }_{e}}}$

## Radioactief verval

Cesium-121 vervalt door β$^+$-verval naar de radio-isotoop xenon-121:
    ${\ce {{^{121}_{55}Cs}->{^{121}_{54}Xe}+{e^{+}}+{\nu }_{e}}}$
De halveringstijd bedraagt 2,6 minuten.
* (en) Wolfram Alpha
* (en) Periodic table
$^{111}$Cs · $^{112}$Cs · $^{113}$Cs · $^{114}$Cs · $^{115}$Cs · $^{116}$Cs · $^{116m}$Cs · $^{117}$Cs · $^{117m}$Cs · $^{118}$Cs · $^{118m}$Cs · $^{119}$Cs · $^{119m}$Cs · $^{120}$Cs · $^{120m}$Cs · $^{121}$Cs · $^{121m}$Cs · $^{122}$Cs · $^{122m1}$Cs · $^{122m2}$Cs · $^{122m3}$Cs · $^{123}$Cs · $^{123m1}$Cs · $^{123m2}$Cs · $^{124}$Cs · $^{124m}$Cs · $^{125}$Cs · $^{125m}$Cs · $^{126}$Cs · $^{126m1}$Cs · $^{126m2}$Cs · $^{127}$Cs · $^{127m}$Cs · $^{128}$Cs · $^{129}$Cs · $^{130}$Cs · $^{130m}$Cs · $^{131}$Cs · $^{132}$Cs · $^{133}$Cs · $^{134}$Cs · $^{134m}$Cs · $^{135}$Cs · $^{135m}$Cs · $^{136}$Cs · $^{136m}$Cs · $^{137}$Cs · $^{138}$Cs · $^{138m}$Cs · $^{139}$Cs · $^{140}$Cs · $^{141}$Cs · $^{142}$Cs · $^{143}$Cs · $^{144}$Cs · $^{144m}$Cs · $^{145}$Cs · $^{146}$Cs · $^{147}$Cs · $^{148}$Cs · $^{149}$Cs · $^{150}$Cs · $^{151}$Cs · $^{152}$Cs
# Ceratodoxomysis robustispina

Ceratodoxomysis robustispina is een aasgarnalensoort uit de familie van de Mysidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Murano.
# Chaetocnema phuthaditjhabensis

Chaetocnema phuthaditjhabensis is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2000 gepubliceerd door Biondi & De Nardis, G.
# Cerithiopsis ladae

Cerithiopsis ladae is een slakkensoort uit de familie van de Cerithiopsidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Prkic & Buzzurro.
# Charles Dawson

Charles Dawson (Tulketh Hall, 11 juli 1864 – Lewes, 10 augustus 1916) was een Brits amateurpaleontoloog en -archeoloog. Hij is het best bekend geworden als de "vinder" en vervalser van de zogenaamde Piltdown Man ('Eoanthropus Dawsoni'), een opzienbarende vondst van enkele botresten die hij in 1912 bekend maakte.
Charles was de oudste zoon uit een gezin van vier kinderen. Zijn vader was de procureur Hugh Dawson en zijn moeder Mary Anne Chaffer. Hij groeide voornamelijk op in Hastings in Sussex en later in St. Leonards. Hoewel opgeleid tot advocaat aan de Royal Academy of Gosport, hield Dawson zich al vanaf jonge leeftijd bezig met het opgraven van fossielen. Verschillende daarvan bleken onbekende soorten te betreffen, zoals het zoogdier Plagiaulax dawsoni dat naar hem vernoemd werd, drie nieuwe soorten dinosauriër waaronder Iguanodon dawsoni (tegenwoordig Barilium), en de plant Salaginella dawsoni. Door het British Museum of Natural History kreeg hij de eretitel Honorary Collector toegekend. Naast resten van uitgestorven dieren en planten bracht hij ook oudheden aan het licht, uit de Steentijd en de Romeinse Tijd. Hij werd in 1885 gekozen tot fellow van de Royal Geological Society of London en in 1895 tot lid van de Society of Antiquaries of London. Op 21 januari 1905 huwde hij de weduwe Hélène Léonie Elizabeth Postlethwaite. Het huwelijk bleef kinderloos. In 1916 stierf hij aan een bloedvergiftiging.
Tegenwoordig wordt Dawson vooral als een meesteroplichter beschouwd, die verschillende "vondsten" zelf fabriceerde, vooral de archeologische. In zijn tijd had hij echter een vrij goede reputatie en de meeste fossielen die hij opgroef waren zonder twijfel authentiek.

## Piltdown man

Charles Dawson "vond" in 1912 in Piltdown, East Sussex een schedel van vrij moderne vorm en op dezelfde plaats een onderkaak die een aapachtig voorkomen had. In de volgende jaren werden nog een aantal vondsten gedaan in Piltdown, waaronder een tweede exemplaar van de Piltdown-mens, tot Dawson in 1916 overleed. Daarna bleef zijn partner Charles Woodward zoeken, maar zonder verder resultaat.
In 1947 bleek na onderzoek echter dat de schedel en de kaak niet bij elkaar hoorden en van verschillende ouderdom leken. Ook bleek in 1953 dat de gevonden kaak van de Piltdown-mens afkomstig was van een orang-oetan of andere mensaap en dat de gevonden moderne schedel chemisch was bewerkt om hem er ouder uit te laten zien.
* Gemeinsame Normdatei: 1102071269
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3550 5093
* Library of Congress Control Number: n94005385
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987008914689705171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 273456806
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: TO0V466654
* Virtual International Authority File: 33681383
* WorldCat (via VIAF): 33681383
# Charles David Keeling

Charles David Keeling (Scranton, 20 april 1928 – Hamilton, 20 juni 2005) was een Amerikaanse chemicus, verbonden aan het Scripps Institution of Oceanography.

## Loopbaan

Keeling registreerde als eerste met grote nauwkeurigheid de concentraties koolstofdioxide in de atmosfeer. Dit deed hij zowel op de Mauna Loa-vulkaan op Hawaï, als op het Amerikaanse militaire Zuidpool-station. Na twee jaar meten meldde hij dat de koolstofdioxideconcentratie in de atmosfeer wereldwijd aan het stijgen was. In 1961 zette Keeling deze data om in een grafiek die sindsdien de Keelingcurve genoemd wordt.
Metingen uit 2013 laten een gemiddelde concentratie van circa 394 ppm (parts per million) CO$_2$ zien. Toen Keeling begon te meten was dit 315 ppm en uit luchtbelletjes opgesloten in de ijskap van Antarctica wordt afgeleid dat deze concentratie voor aanvang van de industriële revolutie ongeveer 280 ppm moet zijn geweest. Het is zeer waarschijnlijk dat deze stijging is te wijten aan menselijke activiteiten; ruwweg 75% door verbranding van fossiele brandstoffen en 25% door massale ontbossing en daaraan gerelateerde erosie.

## Publicaties

Keeling was auteur van meer dan 100 publicaties waaronder:
* A three-dimensional model of atmospheric CO$_2$ transport based on observed winds., Aspects of Climate Variability in the Pacific and the Western Americas, D. H. Peterson, Ed., Washington, DC, American Geophysical Union, 165–363, 1989
* Interannual extremes in the rate of rise of atmospheric carbon dioxide since 1980., Nature 375:666–670, 1995
* Increased activity of northern vegetation inferred from atmospheric CO$_2$ measurements., Nature 382:146–149, 1996
* Increased plant growth in the northern high latitudes from 1981 to 1991., Nature 386:698–702, 1997
# 10.000 luchtballonnen (single)

10.000 luchtballonnen is de eerste single en titeltrack van het veertiende album 10.000 luchtballonnen van de meidengroep K3. Het is de eerste single die uitkwam in de nieuwe samenstelling van K3, gekozen tijdens het televisieprogramma K3 zoekt K3.

## Achtergrond

Het nummer was voor het eerst, weliswaar deels, te horen in de eerste bootcamp-aflevering van "K3 zoekt K3" (5e aflevering in totaal). De 26 kandidaten die door de audities waren gekomen, kregen de opdracht om binnen een uur het nummer te leren en als duo naar voor te brengen, waarna er 15 kandidaten werden gekozen die doorgingen. Het nummer was ook in een versnelde versie als intro van het programma te horen. De eerste keer dat het nummer in z'n geheel was te horen, was bij de finale van K3 zoekt K3. Nadat bekend was geworden dat Hanne Verbruggen, Klaasje Meijer en Marthe De Pillecyn gewonnen hadden, hebben zij zich omgekleed en vervolgens in het nieuwe regenboogjurkje voor het eerst 10.000 Luchtballonnen volledig ten gehore gebracht.

## Videoclip

De videoclip kwam een week na de finale uit en had na 2 dagen meer dan een miljoen views. In de clip wordt er gebruik gemaakt van verschillende ballonnendecoraties. In de videoclip dragen Hanne, Marthe en Klaasje de vernieuwde regenboogjurkjes. De video werd geregisseerd door Dries Vos, die eerder ook de clips voor Waar zijn die engeltjes? en Alice in Wonderland regisseerde.

## Hitnotering

De Nederlandse Top 40 werd vooralsnog niet gehaald.

### Nederlandse Single Top 100

Hitnotering: 21-11-2015 t/m 27-11-2015 :
| Week: | 1 | |
| Positie: | 61 | uit |

### Belgische BRT Top 30

Hitnotering: 21-11-2015 t/m 30-01-2016 :
| Week: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| Positie: | 4 | 3 | 3 | 6 | 6 | 6 | 5 | 2 | 8 | 18 | 23 | |

### Vlaamse Ultratop 50

Hitnotering: 21-11-2015 t/m 06-02-2016 :
| Week: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | - |
| Positie: | 1 | 2 | 2 | 2 | 2 | 4 | 3 | 4 | 16 | 27 | 33 | 45 | uit |
* ↑ Ontdek als eerste het nieuwe K3-nummer, vtm.be. Gearchiveerd op 30 juni 2018.
* ↑ K3 bereikt een miljoen views voor 10.000 luchtballonnen
* ↑ gegevens 30 november 2015
# ASC Mauritel Mobile FC

ASC Mauritel Mobile FC is een Mauritaanse voetbalclub uit de hoofdstad Nouakchott. De club werd landskampioen in 2000 en 2006.

## Erelijst

Landskampioen
    2000 2006
Beker van Mauritanië
    2007
# ASC Najaden

Najaden is een Nederlandse handbalvereniging uit het Flevolandse Almere. De club is opgericht op 15 augustus 1978.
De naam van de handbalvereniging verwijst naar Naiaden uit de griekse mythologie. In het seizoen 2020/2021 speelt het eerste herenteam in de regionale eerste klasse.

## Externe link

* Website van ASC Najaden
* ↑ Clubinformatie, Najaden, geraadpleegd op 30 april 2020. Gearchiveerd op 15 augustus 2020.
# Festival van San Remo 1958

Het Festival van San Remo 1958 was de achtste editie van de liedjeswedstrijd. De winnaar werd afgevaardigd naar het Eurovisiesongfestival 1958. Domenico Modugno werd derde op het Songfestival maar Nel blu dipinto di blu groeide onder de titel Volare uit tot een van de grootste wereldhits aller tijden.

## Finale

* Nel blu dipinto di blu (Domenico Modugno e Franco Migliacci) Domenico Modugno – Johnny Dorelli
* L'edera (Saverio Seracini & Vincenzo D'Acquisto) Nilla Pizzi – Tonina Torrielli
* Amare un'altra (Riccardo Pazzaglia e Fabor) Gino Latilla – Nilla Pizzi
* Campana di Santa Lucia (Cherubini-Concina) Claudio Villa – Giorgio Consolini
* Giuro d'amarti così (Mascheroni-Panzeri) Claudio Villa – Nilla Pizzi
* Timida serenata (Redi-Nisa) Carla Boni & Gino Latilla – Aurelio Fierro & Gloria Christian
* Fragole e cappellini (Saverio Seracini & Mario Panzeri) Claudio Villa & Duo Fasano – Aurelio Fierro & Trio Joyce
* Non potrai dimenticare (Pallesi-Malgoni) Natalino Otto – Carla Boni & Gino Latilla
* Mille volte (Fabor) Tonina Torrielli – Cristina Jorio
* Fantastica (Costanzo-Gori-Bentivoglio) Johnny Dorelli – Natalino Otto

## Halvefinalisten

* Arsura (Cherubini-D'Acquisto-Schisa) Carla Boni – Giorgio Consolini
* Cos'è un bacio (Rovi-Boneschi) Claudio Villa e Gino Latilla – Gloria Christian
* È molto facile dirsi addio (L. Martelli-Neri) Marisa Del Frate – Giorgio Consolini
* Ho disegnato un cuore (Simoni-Piga) Marisa Del Frate – Gloria Christian
* I trulli di Alberobello (Bindi-Ciocca) Duo Fasano – Aurelio Fierro & Trio Joyce
* Io sono te (Rossi-Testa-Biri-De Giusti) Carla Boni – Cristina Jorio
* La canzone che piace a te (Cutolo-De Paolis-Ruccione) Nilla Pizzi & Aurelio Fierro – Claudio Villa & Duo Fasano
* Nozze d'oro (Conti-Cavalli-Carnelli) Tonina Torrielli & Duo Fasano – Trio Joyce
* Se tornassi tu (Barberis-Radaelli) Johnny Dorelli – Giorgio Consolini
* Tu sei del mio paese (C.A. Rossi-Biri-De Giusti-Testa) Gino Latilla – Natalino Otto
1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Festival van San Remo 1955

Het Festival van San Remo 1955 was de vijfde editie van de liedjeswedstrijd.

## Finale

* Buongiorno tristezza (Giuseppe Fiorelli e Mario Ruccione) Claudio Villa – Tullio Pane
* Il torrente (Liman e Carmi) Claudio Villa – Tullio Pane
* Canto nella valle (Umberto Fusco e Mario Panzeri) Natalino Otto e Trio Aurora – Bruno Pallesi, Nuccia Bongiovanni e Radio Boys
* Incantatella (Enzo Bonagura) Claudio Villa – Narciso Parigi
* Un cuore (Mendes-Falcocchio) Antonio Basurto – Gianni Ravera
* L'ombra (Walter Coli) Jula De Palma – Marisa Colomber
* Ci ciu cì (cantava un usignol) (Ettore Minoretti-Saverio Seracini) Narciso Parigi e Radio Boys – Natalino Otto e Trio Aurora
* Una fotografia nella cornice (Mannucci-Fecchi) Natalino Otto – Antonio Basurto

## Halvefinalisten

* Cantilena del trainante (Faccenna-De Angelis) Jula De Palma – Antonio Basurto
* Che fai tu luna in ciel (Rastelli-Brinniti) Bruno Pallesi – Jula De Palma
* Era un omino (Angelo Paolillo) Clara Jaione e Radio Boys – Nella Colombo, Bruno Rosettani e Trio Aurora
* I tre timidi (Eros Valladi) Natalino Otto – Nuccia Bongiovanni e Radio Boys
* Il primo viaggio (Sargon) Bruno Pallesi e Nuccia Bongiovanni – Bruno Rosettani, Nella Colombo e Trio Aurora
* Non penserò che a te (Taddei-Poggiali-Minasi) Gianni Ravera – Tullio Pane
* Sentiero (Cherubini-Concina) Bruno Pallesi – Jula De Palma
* Zucchero e pepe (Biri-Lydia Capece Minutolo-Vittorio Mascheroni) Bruno Rosettani e Trio Aurora – Clara Jaione e Radio Boys
1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Festival van San Remo 1962

Het Festival van San Remo 1962 was de twaalfde editie van de liedjeswedstrijd. Claudio Villa werd verkozen om naar het Eurovisiesongfestival 1962 te gaan, waar hij een negende plaats in de wacht sleepte.

## Finale

* Addio... addio (Franco Migliacci & Domenico Modugno) Domenico Modugno – Claudio Villa
* Tango italiano (Bruno Pallesi & Walter Malgoni) Sergio Bruni – Milva
* Gondolì gondolà (Nisa & Renato Carosone) Sergio Bruni – Ernesto Bonino
* Quando quando quando (Alberto Testa & Tony Renis) Tony Renis – Emilio Pericoli
* Stanotte al luna park (testo di Vito Pallavicini & Biri; muziek van Carlo Alberto Rossi) Milva – Miriam Del Mare
* Lui andava a cavallo (Ravasini-Nisa) Gino Bramieri – Aurelio Fierro
* Un'anima leggera (Bergamini-Testa) Arturo Testa – Jolanda Rossin
* Cipria di sole (Marotta-Mazzocco) Joe Sentieri – Aurelio Fierro
* Aspettandoti (Saverio Seracini-Vincenzo D'Acquisto) Tonina Torrielli – Nelly Fioramonti
* Buongiorno amore (Dorelli-Mario Panzeri) Johnny Dorelli – Betty Curtis
* Passa il tempo (Taccani-Bertini) Flo Sandon's – Mario D'Alba
* Inventiamo la vita (Vittorio Mascheroni-Testoni) Nunzio Gallo – Rocco Montana

## Halvefinalisten

* Centomila volte (Censi-De Bernardi) Arturo Testa – Jolanda Rossin
* Conta le stelle (Di Paola-Bertini) Silvia Guidi – Jenny Luna
* Cose inutili (Gianni Meccia-Ugo Tognazzi) Fausto Cigliano – Jenny Luna
* Due cipressi (Pizzigoni-Camis-Testoni) Lucia Altieri – Gian Costello
* Fiori sull'acqua (Fallabrino-D'Acquisto) Wanda Romanelli – Nelly Fioramonti
* I colori della felicità (Eros Sciorilli-Ranzato) Wilma De Angelis – Tanya
* Il cielo cammina (Mario Ruccione-Bertini-Tombolato) Luciano Tajoli – Betty Curtis
* Il nostro amore (Panzuti-Pinchi) Gesy Sebena – Giacomo Rondinella
* Innamorati (Giovanni D'Anzi-Mario Panzeri) Gene Colonnello – Gloria Christian
* L'anellino (Lojacono-Nisa) Corrado Lojacono – Luciano Tajoli
* L'ombrellone (Pino Calvi-Leo Chiosso) Johnny Dorelli – Gloria Christian
* L'ultimo pezzo di terra (Conte-Gallo-Forte-Zanfagna) Nunzio Gallo – Bruna Lelli
* Lumicini rossi (Fabor-Testoni) Wilma De Angelis – Lucia Altieri
* Occhi senza lacrime (Grettici-Macchi) Pierfilippi – Cocky Mazzetti
* Pesca tu che pesco anch'io (Di Lazzaro-Cherubini) Gino Bramieri – Torrebruno
* Prima del paradiso (Vantellini-Pinchi) Flo Sandon's – Edda Montanari
* Quando il vento d'aprile (Palomba-Vian) Aura D'Angelo – Claudio Villa
* Tobia (Carlo Donida-Mogol-Alberto Testa) Cocky Mazzetti – Joe Sentieri
* Vestita di rosso (Cozzili-Testa) Mario Abbate – Fausto Cigliano
* Vita (Concina-Cherubini) Narciso Parigi – Giorgio Consolini
1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Fijne zeecypres

De fijne zeecypres (Amphisbetia operculata) is een hydroïdpoliep uit de familie Sertulariidae. De poliep komt uit het geslacht Amphisbetia. Amphisbetia operculata werd in 1758 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carl Linnaeus.

## Beschrijving

Deze hydroidpoliep bestaat uit fijne, dun vertakte stengels die gepaarde hydrothecae dragen. De hydrothecae (omhulsel dat de poliepen omsluit) zijn driehoekig van vorm, met een haarachtige buitenste knobbel. De stengels zijn meestal geclusterd in kleine struiken en zijn goudbruin van kleur. De gonotheca (omhulsel van de voortplantingsstructuren) is langgerekt, met een korte steel. Ze staan verspreid over de hele kolonie. Meestal zijn kolonies 100 mm hoog. De naaktslak Doto eireana voedt zich uitsluitend met deze hydroïdpoliep.

## Verspreiding

De fijne zeecypres is wijdverbreid aan de westkust van de Britse eilanden. Deze soort is vooral kenmerkend voor de infralitorale zone waar sterke golfslag of getijstromen aanwezig zijn. Het groeit normaal gesproken op stelen van de kelp, Laminaria hyperborea, maar kan zich ook rechtstreeks hechten aan gesteente.
* WoRMS (2011). Amphisbetia operculata (Linnaeus, 1758). In: Schuchert, P. World Hydrozoa database. Gebaseerd op informatie uit het World Register of Marine Species, te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=117874.
* Picton, B.E. & Morrow, C.C. (2016). Amphisbetia operculata (Linnaeus, 1758). [In] Encyclopedia of Marine Life of Britain and Ireland. (Geraadpleegd op 14 oktober 2021)