OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Charito Solis

Charito Solis (Manilla, 6 oktober 1935 - Calamba, 9 januari 1998), geb. als Rosario Violeta H. Solis, was een Filipijns actrice. Ze was een van de toonaangevende actrices in bloeiperiode van de Filipijnse filmindustrie in de periode na de Tweede Wereldoorlog. Ze speelde rollen in meer dan 100 Filipijnse films. Solis was de eerste actrice die vijfmaal een FAMAS Award voor beste actrice won.

## Biografie

Charito Solis werd geboren als Rosario Violeta Solis in Santa Cruz in de Filipijnse hoofdstad Manilla. Ze was de derde van vier kinderen van Milagros en Maximo Solis. Haar vader was een krantenverslaggever en haar moeder werkte in een apotheek. Nadat haar vader overleed en haar moeder door medische problemen niet voor de kinderen kon zorgen woonden de kinderen lange tijd gescheiden van elkaar bij familieleden. Dit duurde totdat haar oudere zus Carmen genoeg geld verdiende om hen te kunnen onderhouden. Solis studeerde aan de University of the East toen haar oom, F. H. Constantino haar in 1955 op 19-jarige leeftijd introduceerde bij Narcisa de Leon, de baas van LVN Pictures. Zij gaf haar een rol in Niña Bonita, een film gebaseerd op It Happened One Night van Frank Capra. De film maakte hij in een klap populair. Het jaar erop speelde ze de hoofdrol in een film met haar eigen naam: Cahrito, I love you, een romantische komedie.
Solis won in 1960 haar eerste FAMAS Award voor beste actrice voor haar rol in Kundiman ng Lahi (1959). Het jaar erop was ze de eerste actrice die de belangrijkste Filipijnse filmprijs voor de tweede maal achter elkaar won met haar rol in Emily (1960). In 1961 stopte LVN Pictures met het maken van films en werden de activiteiten beperkt tot postproductie. Solis werd daarop freelance actrice. Ze bleef erg succesvol met haar rollen. Voor haar in Angustia (1963) won ze haar derde FAMAS Award voor beste actrice.
Later stond ze van 1967 van 1971 onder contract bij Luis Nepomuceno Productions. Deze periode wordt wel beschouwd als haar succesvolste periode. Ze speelde onder andere de vrouwelijke hoofdrol in Dahil sa Isang Bulaklak (1967), een van de klassiekers van de Filipijnse filmindustrie. het was de eerste Filipijnse kleurenfilm waarin vrouwelijk naakt (van Solis) te zien was (als silhouet). Voor haar rol als Margerita, een kosmopolitische dame die verliefd wordt op Erneste, gespeeld door Ric Rodrigo, won ze geen FAMAS Award, maar wel een onderscheiding voor beste actrice op het Asian Film Festival. Ook was de film de Filipijnse inzending voor de 40e Academy Awards in 1968.
Solis overleed in 1998 op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. Ze is nooit getrouwd geweest.

## Bron

* Bryan L. Yeatter, Cinema of the Philippines: A History and Filmography, 1897-2005, McFarland & Company, Inc., Publishers, Jefferson (2007)
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6028 5549
* Library of Congress Control Number: no2011196112
* Virtual International Authority File: 220535028
* WorldCat (via VIAF): 220535028
# Charitas (Roosendaal)

Charitas was een ziekenhuis aan de Kalsdonksestraat te Roosendaal. Dit ziekenhuis werd gebouwd nadat het gasthuis bij de Sint-Janskerk (Roosendaal) aan de Nieuwstraat te klein was geworden.

## Geschiedenis

Omdat het gasthuis te klein werd aan het einde van de negentiende eeuw kocht Moeder Josephine, overste van de Congregatie der Gasthuiszusters van Roosendaal, een stuk grond bij de Kalsdonkse korenmolen. Op 13 juli 1903 besloot men een nieuw ziekenhuis te bouwen. Omdat de financiële middelen en het aantal zusters van de Roosendaalse congregatie beperkt was besloot bisschop Leyten tot een fusie van de zusters van Roosendaal met de Franciscanessen van Steenbergen.
De bouw van het ziekenhuis is in drie fasen voltooid: 1e fase 22 mei 1905, 2e fase 1908 (uitbreiding) en 3e fase (kapel) in 1912. Het ziekenhuis kende twee afdelingen: een pensionafdeling en een ziekenafdeling. De architecten waren Jacques van Groenendael (1e fase), Adriaan de Bruijn (2e fase) en Joseph Cuypers (3e fase).
Zowel het stichtingsbestuur als het personeel bestond uitsluitend uit religieuzen. Op 22 mei 1905 werkten 20 zusters uit Steenbergen in het ziekenhuis. 16 augustus 1905 werden daar de Roosendaalse zusters aan toegevoegd. Een huisarts (tevens gemeentearts) verzorgde tot 1937 de medische begeleiding. Medisch specialisten uit het Ignatius Ziekenhuis van Breda leverde de medisch specialisten. In 1939 kwam de eerste chirurg, in 1942 de eerste internist.
In 1954 was het ziekenhuis gegroeid naar in totaal 254 bedden in de ziekenafdeling en 160 bejaarden in het pension. Het personeel bestond uit 120 zusters, 40 lekenzusters en 20 overige medewerkers. Omdat de huisvesting te klein werd besloot men in 1951 een onderzoek in te stellen. Dit onderzoek leidde tot vier rapporten met de uiteindelijke conclusie dat in Roosendaal een ziekenhuis gebouwd moest worden waarvan de bouw- en exploitatiekosten geraamd werden op respectievelijk 8.900.000 gulden en 1.990.710 gulden per jaar. Doordat de financiële middelen van de congregatie beperkt waren en het aantal religieuze verpleegkundigen afnam door toegenomen secularisatie besloot Bisschop Baeten de ziekenhuiszorg over te dragen aan de gemeente Roosendaal. Deze overdracht leidde in de gemeente Roosendaal tot het besluit het Franciscus Ziekenhuis te bouwen.
Het gebouw kreeg later de functie van verpleeghuis. In 1997 werd het grootste gedeelte afgebroken om plaats te maken voor nieuwbouw. Alleen de oorspronkelijke kapel bleef behouden. Op de huidige locatie staat een verpleeghuis van "Stichting Groenhuysen".
# Brug 2263

Brug 2263 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West.
Het maakt deel uit van een serie van achttien voet- en fietsbruggen die in opdracht van stadsdeel Osdorp (opdracht 1997, bouw rond 2003) is in de wijk Middelveldsche Akerpolder (MAP). Die achttien bruggen zijn aan aanvulling op de verkeersbruggen die al in die wijk lagen; ze maken het voetgangers en fietsers eenvoudiger om sneller naar een andere plaats in de wijk te kunnen gaan in plaats van om te rijden over die verkeersbruggen met alle gevaar van dien. Brug 2263 is een voetbrug tussen De Alpen en de Vätternkade. Voor het totaalpakket aan dit soort bruggen maakte architectenbureau Cepezed een soort bouwpakket voor bruggen, waarbij lengte en breedte al naargelang de wensen aangepast kon worden. De overspanning werd daarbij verzorgd door houten balken die om-en-om in de lengte aan elkaar gekoppeld werden door één pen. Daarop werden verzinkt stalen roosters en balusters geplaatst. De bruggen zagen er mooi uit, maar de praktijk was weerbarstiger dan de theorie. De roosters werden glad met regen en/of sneeuw en wind door de roosters liet ze fluiten. De roosters en balusters werden daarop vervangen door een houten brugdek en open leuningen.
* Vätternkade volgens BAG via data.amsterdam.nl met brug 2263
* peter Korrel: Bruggen van Amsterdam: Brug 2263
* 'Stadsatlas Amsterdam. Stadskaarten en straatnamen verklaard', Bakker, Martha (red.) (1998). Derde druk in 2006. Amsterdam Publishers [etc.]. ISBN 90-74891-31-4
* Frank V. Smit, Bruggen in Amsterdam, 2008, Uitgeverij Matrijs
# Willem Reimers

Willem Reimers (17 april 1947) is een Nederlands hotelier. Hij valt op door zijn vaak wisselende brilmonturen en maatpakken met pochetten.
Reimers is cum laude afgestudeerd aan de Steigenberger Hotelfachschule. Hij begon zijn loopbaan in Zwitserland om in 1973 terug te keren naar Nederland. Reimers is directeur geweest van verschillende hotels in Nederland zoals het Sofitel in Den Haag en The Grand in Amsterdam. In 2005 richtte hij Reimers Hotel Consultancy op.
Hij is bij het grote publiek bekend van enkele televisieprogramma's. Reimers presenteert samen met Herman den Blijker het programma Herrie in het Hotel, jureerde in het derde seizoen van het RTL 4-programma Mijn Tent is Top en werkt mee aan het programma Herrie XXL. In deze programma's wordt hij door Den Blijker steeds "Reimpie" genoemd.
Reimers had in 2012 ook zijn eigen televisieprogramma, Knallen in de Horeca, waarin hij noodlijdende restaurants te hulp schoot in de bediening, ook wel de zwarte brigade genoemd. In december 2012 heeft RTL 4 besloten het tweede seizoen te annuleren.
Reimers keerde samen met Herman den Blijker in 2015 terug op televisie met het programma Herrie in Hotel Spaander. In 2016 keerde het programma terug voor een tweede seizoen onder de naam Herrie op De Bosbaan. In 2017 waren Reimers en Den Blijker samen te zien in Herrie in De Druiventros.
Reimers is getrouwd en heeft twee zonen, twee kleinzonen en drie kleindochters.
# Euselasia tarinta

Euselasia tarinta is een vlindersoort uit de familie van de prachtvlinders (Riodinidae), onderfamilie Euselasiinae.
Euselasia tarinta werd in 1902 beschreven door Schaus.
# D590 (Meurthe-et-Moselle)

De D590 is de departementale weg in Frankrijk. Tussen Lunéville en Raon-l'Étape loopt de D590 evenwijdig aan de N59, die daar vierbaans is. In zijn geheel loopt de weg van Lunéville in het departement Meurthe-et-Moselle naar Sélestat in Bas-Rhin, over de Vogezen, maar na Raon-l'Étape heeft de weg meer dan één nummer. Daar lopen verschillende nummers over dezelfde weg.
Oorspronkelijk was de D590 onderdeel van de N59. In 2006 zijn is het deel tussen het centrum van de ringweg van Lunéville overgedragen aan het departement en omgenummerd tot D590. Ook is, op de plaatsen waar de N59 als autoweg over een nieuwe route loopt, de oude route bij de D590 gevoegd.
# Dromius nagatomii

Dromius nagatomii is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1966 door Jedlicka.
# Arctornis salsa

Arctornis salsa is een donsvlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1948 door Toxopeus.
# Ferenc Deákbrug

De Deák Ferenc Híd (Nederlands: Ferenc Deákbrug) is de meest zuidelijke brug over de Donau in Boedapest. De brug werd op 16 november 1990 opengesteld voor het verkeer. De brug is vernoemd naar Ferenc Deák. De brug werd gebouwd met het oog op de M0 snelweg die het zuidelijke deel van de stad ontsluit.

## Geschiedenis

Het idee voor een expresweg die de hoofdstad Boedapest zou ontsluiten kwam van Balthazar Vasarhelyi, een voormalig professor aan de polytechnische universiteit in Boedapest. Hoewel zijn idee dateert van de periode rond 1942, zou het nog vele decennia duren vooraleer de brug werd gebouwd. Pas in 1970 werd met de planning begonnen, toen de Hongaarse hoofdstad meer internationaal verkeer te verwerken kreeg en daardoor onaangename neveneffecten ontstonden voor de bevolking (lawaai, trillingen van zwaar vrachtverkeer, luchtverontreiniging) aan de toen meest zuidelijke Petőfibrug, dit vanwege het doorgaande verkeer op de M1 uit Győr en de M5 richting Kecskemét en Szeged. De Wereldbank, die het nationale belang van de bouw onderkende, kwam met 35% tussen in de kostprijs van het bouwwerk. In de aanvangsfase van het project werden alle hoofdgegevens verzameld en in samenwerking tussen het uitvoerende ministerie en de stad werd in 1981 een ontwerpwedstrijd uitgeschreven. Vijftien inzendingen werden ingediend, waarvan twee werden weerhouden vanwege hun buitengewone toegevoegde waarde. De indieners Tibor Sigrid en Tibor Klatsmány vormden het collectief Uvaterv. De jury besloot in oktober 1986 tot de bouw van de brug. De hoofdaannemer voor de bouw was de Hídépítő Vállalat. Bedrijven die bijdroegen tot de bouw waren Uvaterv) voor wat de voorbereiding van de bouwplannen betrof en de Ganz Fabriek die instond voor het bouwen van de staalstructuur. Het brugdek van gewapend beton werd door een algemene hoofdaannemer uitgevoerd.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Deák Ferenc híd op de Hongaarstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Falie

Een falie is een middeleeuws en in de negentiende of twintigste eeuw in onbruik geraakt dameskledingstuk.

## Beschrijving

Het is een grote rechthoekige zwarte doek die als hoofddoek kan worden gebruikt of los over de schouders kan worden gedragen. De falie heeft veel overeenkomsten met een huik en wordt in sommige literatuur beschouwd als de opvolger daarvan. De afmetingen zijn ca. 3 meter, afhankelijk van de lichaamslengte van de vrouw, bij ca. 1 meter. Aan de korte zijden was de doek afgezoomd met franje of iets soortgelijks. Vrouwen droegen dit kledingstuk onder andere bij het ter kerke gaan. Men kon het gehele lichaam tot aan de enkels in een falie hullen, met het gezicht vrijwel geheel verborgen. Bij het dragen werd het kledingstuk aan de ondermuts bevestigd met een speld, of het werd los over de schouders gehangen. Aan de voorzijde werd het met de handen bij elkaar gehouden. Er waren, streekafhankelijk, verschillende draagwijzen.

## Gebruik

Van de middeleeuwen tot eind 17e eeuw was de falie een kledingstuk van (onder anderen) de begijnen. In Leiden heette een van de begijnhoven dan ook het "Faliede Bagijnhof". In Maastricht bevond zich het Faliezustersklooster.
De falie was in delen van de Nederlanden onderdeel van de rouwdracht. In sommige delen van het land droeg men tot in het begin van de twintigste eeuw een falie als rouwkleding. Omdat een falie een kostbaar kledingstuk was dat niet iedereen kon bezitten, werden falies verhuurd. Aan het gebruik van het kledingstuk kwam (in elk geval in Helmond tijdens een cholera-epidemie) een einde in 1866, door het vermoeden van besmetting via gehuurde falies.

## Naam

De herkomst van de naam van het kledingstuk is onbekend. Mogelijk is het afgeleid van het Oudfranse woord "faille", de benaming van een lange sluierdoek. De oorsprong waarvan beide woorden zijn afgeleid zou het Latijnse woord "velum" zijn.
Volgens het Genootschap Onze Taal is de uitdrukking "iemand op zijn falie geven" van dit kledingstuk afgeleid. De letterlijke betekenis van die uitdrukking was "iemand op het hoofd en/of het bovenlijf slaan".
* ↑ Van Sasse van Ysselt, Oude begrafenisgebruiken in Noord-Brabant
* ↑ Etymologiebank: Betekenis falie. Gearchiveerd op 30 april 2022.
* ↑ TaaladviesGenootschap Onze Taal. Gearchiveerd op 20 oktober 2021.
# Fides Devries

Fides Devries, ook Fidès Devriès, (New Orleans, 22 april 1850 – Parijs, 1941) was een Franse sopraan van Nederlandse komaf.
Ze was dochter van Rosa de Vries-van Os en David Devries. Zuster Jeanne Devries en broers Maurice Devries en Herman Devries waren ook zangers. Fides trouwde op 17 april 1874 te Brussel met tandarts Hermann Adler.
Fides dankt haar naam waarschijnlijk aan de opera Le Prophète van Giacomo Meyerbeer, waarin haar moeder de rol van Fides vertolkte. Zij kreeg haar eerste zanglessen van haar moeder en later van Gilbert Duprez. Een van haar eerste optredens vond plaats omstreeks juni 1867 in de zangschool van Duprez met de operette Enfermez-la van Paul Ferrier en Max Silny. Haar stem werd toen vergeleken met die van Maria Malibran.
Fides maakte haar officiële debuut in 1868 in het Parijse Théâtre Lyrique met de operette Le val d’Andorre van Fromental Halévy. Net als haar zus was ze enige tijd verbonden aan de Koninklijke Muntschouwburg in Brussel, maar ze trok toch weer naar Parijs; eerst de grand opéra, later de opéra comique. Vanaf haar huwelijk in 1874 trad ze jarenlang niet op, maar in 1883 kwam ze terug in Monte Carlo, Madrid, Lissabon en Nederland. Haar Faust oogstte in Lissabon groot succes. Een van haar laatste optredens was weer in Parijs; ze vertolkte op 30 november 1885 een rol in de première van Cid van Jules Massenet.
Haar laatste officiële optreden was in 1887. Vermoedelijk was ze ziek en in 1889 trok ze zich definitief terug uit het muziekleven: haar stem was versleten.
In Monaco was ze dusdanig populair dat haar portret in 2020 werd gebruikt voor een postzegel van 2,32 euro in een serie "Les chanteurs de l’opera". Ook is ze geportretteerd door Léon Bonnat.
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 872 vermeldt New Orleans, 1851 (Vries)
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 2, pagina 363 vermeldt meldt New Orleans 1852, geen overlijdensplaats of - datum (Devries)
* ↑ Fides Devries Birth • Louisiana, Orleans Parish, Birth Records, 1819-1906. FamilySearch.org. Geraadpleegd op 30 januari 2024.
* 1 2 Trouwakte Brussel 1874, nr. 471 meldt ook geboortedatum 22 april 1850. search.arch.be. Geraadpleegd op 30 januari 2024.
* ↑ Redactie, Frankrijk. Algemeen Handelsblad (3 juni 1867). Geraadpleegd op 2 februari 2024 – via delpher.nl.
* ↑ Redactie, Franse Opera. Dagblad van Zuidhoilland en ‘s Gravenhage (30 januari 1902). Geraadpleegd op 2 februari 2024 – via delpher.nl.
* ↑ Redactie, Letterkunde en fraaie kunsten. De Huisvrouw (30 maart 1889). Geraadpleegd op 2 februari 2024 – via delpher.nl.
* ↑ Postzegelsite (geraadpleegd 29 januari 2024)
* ↑ Collectie National Art Gallery (geraadpleegd 29 januari 2024)
# Feite Faber

Feite Faber (Nij Beets, 19 februari 1923 – Heerenveen, 7 april 2010) was een Nederlands politicus van de CHU en later het CDA.
Al kort na zijn geboorte verhuisde het gezin richting Gauw omdat zijn vader daar benoemd was tot hoofd van de hervormde school. Zelf volgde hij na de ulo een opleiding tot leerling-scheepwerktuigkundige die hij in 1942 afsloot. Omdat hij als zodanig geen baan kon vinden ging hij werken bij de gemeentesecretarie van Wymbritseradeel en in 1946 maakte hij de overstap naar de gemeentesecretarie van Achtkarspelen. Eind 1947 ging hij als adjunct-commies werken bij de gemeente Barradeel waar hij via commies in 1954 opklom tot hoofdcommies. In 1957 werd hij daar de gemeentesecretaris als opvolger van Pieter Vries die burgemeester van Goudswaard, Nieuw-Beijerland en Piershil was geworden. In juni 1966 werd ook Faber benoemd tot burgemeester en wel van Lemsterland. In 1979 werd hij daarnaast waarnemend burgemeester van Sloten wat hij zou blijven tot die gemeente in januari 1984 opging in de gemeente Gaasterland-Sloten. Drie maanden later ging hij vanwege gezondheidsproblemen vervroegd met pensioen waarna hij naar Heerenveen verhuisde. Daar overleed Faber in 2010 op 87-jarige leeftijd.
# Fifth

Fifth is een album uit 1972 van de Britse band Soft Machine.

## Geschiedenis

Deze elpee was het vijfde album van de groep. De ingeslagen weg richting instrumentale jazz wordt voortgezet, maar ook met experimentele minimalistische composities. Drummer van het eerste uur Robert Wyatt had de band na voltooiing van Fourth verlaten en werd op voorspraak van Elton Dean vervangen door Phil Howard. Dit was niet helemaal tot tevredenheid van Hugh Hopper en Mike Ratledge, en na nog wel aan de opnamen voor de A-kant te hebben meegewerkt, verliet Howard de band. John Marshall nam zijn plaats in. Het album is opgenomen onder leiding van de manager Sean Murphy van The Soft Machine in de Advision Studios met Garry Martin als geluidstechnicus.

## Tracks
### Kant A

* "All White" (Mike Ratledge) – 6.07
* "Drop" (Mike Ratledge) – 7:42
* "M C" (Hugh Hopper) – 4:57

### Kant B

* "As If" (Mike Ratledge) – 8:02
* "L B O" (John Marshall) – 1:54
* "Pigling Bland" (Mike Ratledge) – 4:24
* "Bone" (Elton Dean) – 3:27

### Bonusnummer cd-heruitgave 2007

* "All White (Take Two)" (Mike Ratledge) – 7:14 Bonus track cd uitgave.
Het album werd in 2007 door Sony BMG opnieuw uitgebracht in de serie "Soft Machine Remastered - The CBS Years 1970-1973" en bevat "innerline notes" van muziekuitgever en muziekhistoricus Mark Powell. Hierin beschrijft hij gedetailleerd het ontwikkelingsproces van de band.

## Bezetting

* Mike Ratledge – Pianet, orgel, piano
* Hugh Hopper – basgitaar
* Phill Howard – drums op track 1, 2, 3, 7 en 8
* John Marshall - drums op track 4, 5 en 6
* Elton Dean – altsaxofoon, saxello, elektrische piano
* Roy Babbington - contrabas op track 4, 5 en 6

## Externe link

* (en) Fifth in de database van AllMusic
* ↑ Discogs: Soft Machine Remastered: Third, Fourth, Fifth, Six and Seven. Gearchiveerd op 8 juli 2023.
# 10,000 Shots

10,000 Shots is het vijfde studioalbum van de Canadese punkband The Real McKenzies. Het album werd uitgegeven op 23 augustus 2005 via het platenlabel Fat Wreck Chords op cd en lp. Het is het eerste album dat de band via dit label heeft laten uitgeven, hoewel er wel voorheen platen zijn uitgegeven via het sublabel Honest Don's Records.

## Nummers

* "Smokin' Bowl" - 3:05
* "Best Day Until Tomorrow" - 2:46
* "Will Ye No Come Back Again?" - 1:59
* "Pour Decisions" - 2:36
* "I Hate My Band" - 2:16
* "Farewell To Nova Scotia" - 2:09
* "Bugger Off" - 2:02
* "10,000 Shots" - 2:20
* "The Skeleton And The Tailor" - 2:38
* "13" - 2:03
* "Comin' Thro' The Rye" - 1:38
* "The Ale Is Dear" - 1:22
* "The Catalpa" - 3:03
* ↑ (en) AllMusic review
* ↑ (en) 10,000 Shots in de database van Discogs. Gearchiveerd op 13 september 2017.
* ↑ (en) Informatie over het album op de site van Fat Wreck Chords
# Fidel Segundo

Fidel V. Segundo (Laoag, 24 april 1894 - 19 december 1944) was een Filipijns generaal en oorlogsheld.

## Biografie

Fidel Segundo werd geboren op 24 april 1894. Hij volgde een vooropleiding voor een studie medicijnen, maar stopte daarmee om te studeren aan de Amerikaanse militaire academie West Point. Na zijn opleiding maakte hij carrière in het Filipijnse leger en werkte hij zich op van tweede luitenant bij de Philippine Scouts in 1917 tot kapitein in 1920. Na vervolgopleidingen in Oklahoma en Arkansas vanaf 1924 keerde hij in 1929 terug in de Filipijnen, waar hij militaire wetenschappen en tactiek doceerde aan de University of the Philippines. In 1936 werd hij commandant van de inlichtingendienst en training van het Filipijnse leger. Vier jaar later volgde een promotie tot kolonel en werd hij commandant van Camp Lana in Cotabato. Op 2 juli 1941 werd hij bevelhebber van de Philippine Military Academy (PMA).
Na de Japanse invasie in december 1941 werd Segundo bevorderd tot brigadegeneraal. Hij kreeg het commando over de 1e divisie van het Filipijnse leger, dat onder zijn leiding probeerde de Japanse landing op de oostkust van Tayabas te frustreren. In Bataan was hij in eerste instantie succesvol met zijn troepen en later slaagde hij erin de Japanners te vertragen, totdat op 9 april 1942 het bevel werd gegeven om Bataan op te geven. Hij werd na de overgave enige tijd in een gevangenenkamp in Capas in de provincie Tarlac gevangen gehouden.
Na zijn vrijlating woonde hij in Manilla totdat hij op 19 december 1944 samen met zijn zoon door de Japanners werd opgepakt, gemarteld en onthoofd.
# 224

Het jaar 224 is het 24e jaar in de 3e eeuw volgens de christelijke jaartelling.

## Gebeurtenissen
### Italië

* In Rome breken onlusten uit onder de bevolking, er vinden protesten plaats tegen het onkundig bestuur van regentes Julia Mamaea, moeder van keizer Alexander Severus.

### Midden-Oosten

* 28 april - Slag bij Hormizdegan: Koning Ardashir I verslaat bij Shushtar (huidige Iran) het Parthische leger onder bevel van Artabanus IV.
* Koning Vologases VI (de broer van Artabanus) sluit een alliantie met Armenia en het Kushanrijk. (waarschijnlijke datum)

## Geboren

* Marcus Aurelius Carus, keizer van het Romeinse Rijk (overleden 283)

## Overleden

* Julia Maesa, keizerin en grootmoeder van Alexander Severus
# 224 v.Chr.

Het jaar 224 v.Chr. is een jaartal volgens de christelijke jaartelling.

## Gebeurtenissen
### Griekenland

* Antigonus III Doson van Macedonië sluit een alliantie met Aratos van Sikyon, de strategos van de Achaeïsche Bond. De Macedonische hegemonie in Griekenland wordt hersteld.
* Cleomenes III steekt met het Spartaanse leger de Landengte van Korinthe over, maar wordt door de Macedoniërs en bondgenoten (Achaea, Boeotië en Thessalië) teruggedreven.
* De Kolossus van Rhodos wordt verwoest door een aardbeving.