OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Simplex (Turijn)

Simplex is een historisch merk van motorfietsen.
Pellini & Ferraris, later Luigi Pellini, Torino (1921-1950).
Italiaans merk dat aanvankelijk 123 cc tweetakten met liggende cilinder maakte.
In 1927 volgden er 173 cc- en later ook 246- en 346 cc kopkleppers met eigen, stevige motoren.
Na 1945 kwamen er 148- tot 248 cc kopkleppers die echter in bescheiden aantallen werden gemaakt.
# Simplex (speelgoedmerk)

Simplex is een merknaam die oorspronkelijk werd gebruikt door de fabriek Steinmeier en Co. Onder de naam Simplex werden diverse houten speelgoed en leermiddelen (o.a. puzzels, leesplanken, speelplanken en klokken) op de markt gebracht. Simplex is voornamelijk bekend geworden door zijn houten inlegpuzzels: planken van multiplex waarin diverse figuren zijn uitgezaagd en die met behulp van een (plastic) knopje in en uit de plank kunnen worden gehaald. Bedenker van de puzzelplank was Frits van der Vlugt die in 1945 ging samenwerken met Herman Steinmeier.
De eerste Simplex-planken werden, kort na de Tweede Wereldoorlog, gemaakt in Aalst door Steinmeier uit restafval van Philips. Van de schijven die Philips uit de triplex frontplaten zaagde om ruimte te maken voor de luidsprekers in hun radio's werden ronde inlegpuzzels gemaakt.
In 1972 werd het bedrijf van Steinmeier en Co overgenomen door Fisher Price Toys, onderdeel van het Amerikaanse Quaker Oats Company. De productie in Nederland ging verder onder de naam Simplex Toys, in 1975 ging het bedrijf uiteindelijk failliet. De merknaam Simplex is verkocht en bestaat nog steeds, alleen vindt de productie plaats in China.
Sinds 2005 beschikt het Waalres Museum over een grote collectie speelgoed en leermiddelen van Simplex uit de periode 1945 tot 1975.
* 1 2 Onze Simplexcollectie. Waalres Museum. Geraadpleegd op 31 augustus 2020.
* ↑ van de Vijver, Otto, "Het spel is uit", NRC Handelsblad, 16 juli 1986.
* ↑ "Amerikanen kopen Nederlandse speelgoedfabriek", Trouw, 25 juli 1972.
* ↑ "Simplex Toys gaat sluiten", 20 februari 1975.
* ↑ "Simplex-speelgoed terug in Waalre", Eindhovens Dagblad, 24 juni 2010.
# Sigillina magalhaensis

Sigillina magalhaensis is een zakpijpensoort uit de familie van de Holozoidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Michaelsen.
# Sigillina moebiusi

Sigillina moebiusi is een zakpijpensoort uit de familie van de Holozoidae. De wetenschappelijke naam van de soort is, als Colella moebiusi, voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Hartmeyer.
* ↑ Gittenberger, A.; Sanamyan, K. (2012). Sigillina moebiusi (Hartmeyer, 1905). In: Shenkar, N.; Gittenberger, A.; Lambert, G.; Rius, M.; Moreira Da Rocha, R.; Swalla, B.J.; Turron, X. (2012) Ascidiacea World Database. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=251358
* ↑ Hartmeyer, R. (1905). Ascidien von Mauritius. Zol. Jahrb., syst. 8: 383-406
# Siagona dorsalis

Siagona dorsalis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1831 door Dejean.
# Siagona fabricii

Siagona fabricii is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1921 door Andrewes.
# Silistria Medaille

De "Silistre Madalyası", werd in 1854 door de Turkse Sultan Abdülmecit de Eerste (1839-1861) ingesteld. Deze campagnemedaille herdacht de succesvolle verdediging van de strategisch gelegen Bulgaarse plaats Silistria of Silistra aan de Donau. De Turken verdedigden de strategisch belangrijke vesting van 19 mei tot 22 juni tegen een Russisch leger onder de vermaarde generaal der Genie Eduard Totleben.
Er werden 13 682 gouden en zilveren medailles verleend aan de verdedigers.
De medailles hebben een diameter van 36 millimeter en op de voorzijde staat de door een lauwerkrans omgeven tughra van de Ottomaanse sultan. Op de keerzijde staat òfwel een afbeelding van het fort aan de rivier of een grote toren met een daarboven gehesen vlag. In beide gevallen staat onder de afbeelding "Silistria 1277" in Arabische letters. Van de variant met de toren en de vlag zouden ook bronzen exemplaren bestaan.
Het lint voor de medailles was zoals gebruikelijk zalmrood met groene boorden. Alle medailles werden doorboord om ze zo aan het lint te kunnen hangen.
* ↑ Volgens door Tim Teezer op
* ↑ Tim Teezer.
Medailles en eretekens van het Ottomaanse Rijk Chelengk · Orde van het Huis van Osman · Orde van het Verheven Portret · Orde van de Halve Maan · Orde van de Glorie · Orde van de Eer · Hoge Orde van de Eer · Orde van Osmanie · Orde van Mejidie · Orde van Liefdadigheid · Orde van Onderwijs · Orde van het Ottomaanse Parlement · Orde van Verdienste voor de Landbouw · Medaille van de Orde van de Eer · Liyakat Medaille · IJzeren Halve Maan · De lijst van 21 Turkse campagnemedailles
Medailles en ertetekens van de Turkse Republiek Turkse Onafhankelijkheidsmedaille · Orde van Verdienste van de Turkse Strijdkrachten · Legioen van Aanbeveling van de Turkse Strijdkrachten · Legioen van Eer van de Turkse Strijdkrachten · Legioen van Verdienste van de Turkse Strijdkrachten · Medaille van Eer van de Turkse Strijdkrachten · Medaille van de Strijdkrachten voor Belangrijke Diensten · Medaille van de Strijdkrachten voor Opvallende Moed en Zelfopoffering · Medaille voor Eervolle Vermelding van de Turkse Strijdkrachten · Medaille voor Prestaties van de Turkse Strijdkrachten
# Sinopoda tanikawai

Sinopoda tanikawai is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sinopoda. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2000 door Peter Jäger & Ono.
# Sinopoda wangi

Sinopoda wangi is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sinopoda. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Da-xiang Song & Zhu.
# Sinopoda xieae

Sinopoda xieae is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sinopoda. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2001 door Peng & Chang-Min Yin.
# Sicarius gracilis

Sicarius gracilis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Vioolspinnen (Sicariidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sicarius. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1880 door Eugen von Keyserling.
# Sint-Lambertusbron (Altenbroek)

De Sint-Lambertusbron is een van de drie bronnen nabij Kasteel Altenbroek in de gemeente Voeren in de Belgische provincie Limburg. De drie bronnen liggen onderaan het hellingbos ten noorden van de toegangsweg naar het kasteel en stromen rechtstreeks in de Noor, die een kilometer eerder ontspringt bij de Brigidabron. Stroomafwaarts gezien de laatste bron is gewijd aan Sint-Lambertus, die staat afgebeeld op een blauwstenen plaquette boven de bron. Na de Lambertusbron stroomt de Noor verder via de Molen van Altenbroek en stroomt een kilometer verder in de Voer.

## Geschiedenis

De bron zou in de 7e eeuw door bisschop Lambertus van Maastricht zelf geslagen zijn volgens een legende. Hetzelfde wordt echter beweerd over de Lambertusbron in Holset. Het geneeskrachtige water zou gebruikt worden tegen oogziekten. Onder de steen met de afbeelding en naam van "St Lambert" is een steen met inscriptie: "teMpore eqVItIs De VVInCkeL et Lepper - ConIVgVM aeDIfICatVr". Het chronogram vormt in elke regel het jaartal 1718. De tekst betekent: 'Werd gebouwd ten tijde van de huwelijksverbintenis van ridder de Winckel en Lepper'.
* ↑ Lambertusbron Altenbroek gaudete.info
* ↑ D’r Koeënwoof 36 — 2015, p.22 Heem en Natuur Voeren.be, 2015
# Sint-Catharinakerk (Kettenis)

De Sint-Catharinakerk (Sankt Katharinakirche) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Eupen behorende plaats Kettenis, gelegen aan de Winkelstraße.

## Geschiedenis

Reeds in de 15e eeuw moet er een eenvoudige, eenbeukige slotkapel in Kettenis hebben bestaan.
De huidige kerk werd, getuige de gevelstenen in de zijbeuken, gebouwd in het tijdvak 1515-1520. Het driezijdig afgesloten koor is van einde 15e eeuw. De ingebouwde westtoren is 15e-eeuws en werd in 1711 gerestaureerd. In 1691 werd een doopkapel aangebouwd en in 1842 kwam er een ingangsportaal aan de zuidgevel.
In 1760 werd het kerkmeubilair vernieuwd. De pilaren werden toen van Toscaanse kapitelen voorzien.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige kerk met ingebouwde toren. Het geheel uitgevoerd in natuursteenblokken. De stijl is Gotisch.

## Interieur

Het hoofdaltaar in barokstijl is van omstreeks 1750 en werd vervaardigd door Hubert Hyard. J.J. Couven vervaardigde in het derde kwart van de 18e eeuw de communiebank en de preekstoel. De biechtstoel is neogotisch van 1870, vervaardigd door Gérard Breuer. Enkele gestucte nissen zijn van de 2e helft van de 17e eeuw. Ze bevatten 16e-eeuwse heiligenbeelden van respectievelijk Sint-Barbara en Sint-Catharina. Het altaarstuk van het hoofdaltaar stelt de marteldood van Sint-Catharina voor en werd in 1750 geschilderd door Francesco Bernardini. Van omstreeks 1650 is een schilderij van Sint-Anna. Het van houtsnijwerk voorziene tabernakel is van omstreeks 1750. Er zijn diverse grafzerken en een zeer oud grafkruis, van omstreeks 1400.
* BALaT KIK-IRPA
# Sint-Catharinakerk (Holz)

De Sint-Catharinakerk is een kerkgebouw in de wijk Holz in Kerkrade in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat aan het Pastoor Wijnenplein.
De kerk is gewijd aan Sint-Catharina.

## Geschiedenis

In 1927-1928 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van Anton Bartels.
In 1977-1978 werd de definitieve voorgevel gebouwd. Het oorspronkelijk geplande dubbeltorenfront werd niet gebouwd.

## Opbouw

De niet-georiënteerde kruiskerk ligt noord-zuid gepositioneerd met het altaar richting het noorden. Het gebouw is in neoromaanse stijl opgetrokken in kunradersteen en bestaat uit een driebeukig schip met twee traveeën in basilicale opstand, een transept en een koor met één travee en een gedeeltelijke kooromgang met apsis. De kerk heeft geen toren.
* Sint-Catharinakerk op kerkgebouwen-in-limburg.nl
# Silosca superba

Silosca superba is een vlinder uit de familie echte motten (Tineidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Gozmány.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Sint-Luciakerk (Mierlo-Hout)

De Sint-Luciakerk is de parochiekerk van Mierlo-Hout in Helmond en is gewijd aan Lucia van Syracuse.

## Geschiedenis

De aanbesteding tot de bouw van de kerk vond plaats op 9 mei 1895. De opdracht voor de bouw werd gegund aan de laagste inschrijver G. Mestrum uit Venlo voor ongeveer 30.000,- gulden. In oktober 1895 werd begonnen met het leggen van de fundamenten en met de eigenlijke bouw werd gestart in april 1896.
De architect was de in die tijd bekende kerkenbouwer Caspar Franssen uit Roermond, die voor de bouw van de kerk in Brussel in 1897 een gouden medaille 'voor de mooiste dorpskerk' kreeg . De kerk werd op 1 mei 1897 opgeleverd en op 16 mei van datzelfde jaar ingezegend door bouwpastoor Nicolaas Franciscus Elsen.
Vanaf 2005 staat er gedurende vijf jaar een groot aantal activiteiten gepland om de thans nodige opknapkosten te financieren.
# Sint-Veronakapel

De Sint-Veronakapel is een kapel in de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Bertem behorende plaats Sint-Verona, gelegen aan de Kapellestraat.

## Geschiedenis

Deze kapel, oorspronkelijk gewijd aan het Heilig Kruis, heeft een zeer oude oorsprong. In 1951 werd een Karolingisch of Merovingisch grafveld gevonden waarbij materialen uit een oud Romeins gebouw werden hergebruikt. In de kapel bevindt zich ook een monolithische stenen sarcofaag die eveneens in 1951 werd opgegraven.
De oudste delen van de kapel, de toren en de oostmuur, zijn van omstreeks 900. De kapel was het eerste kerkgebouw in de vallei van de Voer. Pas iets later werd de westtoren gebouwd die echter niet van buitenaf toegankelijk was. Niet lang na de bouw was er brand in de toren en werd het koor vervangen. In de 12e eeuw werd het koor vernieuwd en verlengd. In de 13e eeuw werden de zijmuren weggebroken en kwamen er zijbeuken.
Inde loop der eeuwen werd de kapel meer in verband gebracht met Sint-Verona.
In de 17e en 18e eeuw raakte de kapel in verval en in 1773 werden de zijbeuken gesloopt. De toren kreeg nu een ingang maar men voordien door de zuidgevel de kerk betrad.
In 1951 werd de kapel gerestaureerd waarbij onder meer de zijbeuken weer werden aangebracht.

## Gebouw

Het is een bouwwerk uit de preromaanse en romaanse tijd (10e-13e eeuw), bestaande uit een voorgebouwde westtoren, een driebeukig kerkschip en een rechthoekig koor. De toren is voorzien van dikke muren met schietgaten en hij was alleen van binnen de kapel uit, met behulp van een ladder, te betreden.
In het koor bevindt zich een laatgotische muurtabernakel. Ook zijn er 18e-eeuwse beelden in barokstijl.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sionkerk (Urk)

De Sionkerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten gelegen aan de De Noord 7 in de Nederlandse gemeente Urk. Het gebouw is ontworpen door architect W.M. van Beijnum (Amerongen) en werd in 1993 in gebruik genomen.

## Geschiedenis

De Urkse Siongemeente ontstond in 1982 als afdeling van de Emmeloordse gemeente. Het jaar daarna nam men een eigen gebouw in gebruik en op 4 juli 1987 werd de gemeente zelfstandig. Nadat op 8 juni 1991 dominee J. Koster, de eerste eigen predikant, in dienst kwam, werd het gebouw al gauw te klein. In 1991 overwoog men verbouwing van de toenmalige kerk, die 200 à 300 zitplaatsen had. Uiteindelijk werd de oude kerk gesloopt in 1992, waarna in acht maanden de nieuwe kerk op dezelfde plaats verrees. Deze werd op zaterdag 6 februari 1993 in gebruik genomen met een rede van de predikant. Deze overleed slechts enkele maanden later, in augustus 1993.

## Uitvoering en inrichting

In de kerk staat een orgel van Jos H. Vermeulen uit 1925, gebouwd voor de kapel van psychiatrisch ziekenhuis Sancta Maria in Noordwijkerhout. Toen dit in 1993 sloot, is het orgel naar de kort tevoren opgeleverde kerk verplaatst. Bij deze gelegenheid zijn de oorspronkelijke bazuinbekers van het pedaal omgeruild met die van het Van Leeuwen-orgel van de Eben-Haëzerkerk ter plaatse.
Bij de ingebruikname werd gemeld dat er 605 zitplaatsen waren, maar toen de kerk in 2021 in het nieuws kwam, was er sprake van 500 of iets minder. Onder het orgel, dat rechts van de kansel staat, is een vouwwand, waarachter een zijzaal ligt. De bronnen spreken van een zijzaal met ruimte voor 150 mensen, naast de 500 of 605 van de kerkzaal.

## Ophef

In maart 2021 besloot de kerkenraad om, ondanks de coronacrisis en tegen het advies van de Rijksoverheid in, alle leden uit te nodigen tot het bijwonen van kerkdiensten. Men deed dit met een beroep op de wettelijk geregelde vrijheid van godsdienst. Dit veroorzaakte veel ophef. Bij aanvang van de kerkdienst van 28 maart 2021 werden kerkgangers benaderd door verslaggevers, volgens de kerk deels op provocerende wijze, waarop enkelen van hen journalisten fysiek aanvielen.
* Urk, De Noord 7 - Sionkerk op reliwiki.nl
* 1 2 3 Geref. gem. opent nieuwe kerk op Urk. Digibron.nl (8 februari 1993). Geraadpleegd op 23 april 2021.
* ↑ Flevoland Erfgoed - Sionkerk. www.flevolanderfgoed.nl. Geraadpleegd op 23 april 2021.
* ↑ Ds. J. Koster (59) te Urk overleden. Digibron.nl (14 augustus 1993). Geraadpleegd op 23 april 2021.
* ↑ Sionkerk. Orgels op Urk.
* ↑ Referentielijst-Kerkbouw.pdf. Van Beijnum Architecten. Geraadpleegd op 23 april 2021.
* ↑ Nico de Fijter, Marco Visser, Kerk op Urk overtreedt de wet: afstand houden moet ook in gebedshuizen. Trouw (24 maart 2021). Geraadpleegd op 23 april 2021.
* ↑ Bedreigingen en steunbetuigingen voor Sionkerk. www.omroepflevoland.nl. Geraadpleegd op 23 april 2021.
* ↑ Houten, Maaike van, Kerk op Urk laat coronaregels deels varen en stroomt weer vol. Trouw (24 maart 2021).
# Siphonoperla italica

Siphonoperla italica is een steenvlieg uit de familie groene steenvliegen (Chloroperlidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1953 door Aubert.
# Sitticus kazakhstanicus

Sitticus kazakhstanicus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sitticus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Dmitri Viktorovich Logunov.
# Sitticus mirandus

Sitticus mirandus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sitticus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Dmitri Viktorovich Logunov.
# Sitticus monstrabilis

Sitticus monstrabilis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sitticus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Dmitri Viktorovich Logunov.
# Sint-Jan Baptistkerk (Sint-Jan)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ieper behorende plaats Sint-Jan, gelegen aan de Brugseweg 296.

## Geschiedenis

In 1237 werd het Ieperse leprozenhuis afgebroken en buiten de stad opnieuw gesticht op een heuvel, Hoge Zieken genaamd. Ook kwam er een aan Maria Magdalena gewijde kapel, waar vanaf 1292 missen werden opgedragen. Omstreeks 1637 werd het leprozenhuis gesloten. De kapel diende toen als kerk voor de bewoners van het inmiddels nabij het ziekenhuis gegroeide dorpje Sint-Jan. In 1810 werd het kerkelijk bij de Sint-Jacobsparochie te Ieper gevoegd, maar in 1839 werd het een zelfstandige parochie.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk in 1915 verwoest. Wederopbouw volgde in 1923, naar het voorbeeld van de verloren gegane kerk. Architect was L. Damide.

## Gebouw

Het betreft een eenbeukige kruiskerk, uitgevoerd in gele baksteen, met voorgebouwde toren, welke drie geledingen heeft. Het koor heeft een driezijdige sluiting.
Het kerkmeubilair omvat een marmeren communiebank, hoofd- en zijaltaren en preekstoel in art-decostijl. Verder bezit de kerk ook neogotisch meubilair.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Skärblacka

Skärblacka is een plaats in de gemeente Norrköping in het landschap Östergötland en de provincie Östergötlands län in Zweden. De plaats heeft 4048 inwoners (2005) en een oppervlakte van 391 hectare.

## Verkeer en vervoer

Bij de plaats loopt de Länsväg 215.
* ↑ (sv) Tätort (17-02-2006). Zweeds Bureau voor Statistiek. Tätorter 2005. Bezocht op 13 april 2009.
# Sint-Martinuskerk (Lubbeek)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Lubbeek, gelegen aan de Dorpskring 28.

## Geschiedenis

Al in 1179 behoorde het patronaatsrecht van de parochie toe aan de Abdij van Park te Heverlee. In 1770 betrof het een kerk met een driebeukig romaans schip en een gotisch koor dat in 1433 was gebouwd. Ook was er een gotische westtoren, gebouwd in de 16e eeuw. Het schip werd vernieuwd en vergroot zodat een classicistisch bouwwerk ontstond dat in 1777 werd ingewijd. Koor en toren bleven behouden.
In 1854 werd de kerk verder oostwaarts vergroot waarbij het gotisch koor werd gesloopt en een nieuw koor werd gebouwd.

## Gebouw

Het betreft een driebeukig kerkgebouw met ingebouwde toren die is uitgevoerd in kalkrijke zandsteen. Het classicistisch schip heeft steekboogvensters en de traveeën van de neoclassicistische uitbreiding sluiten hier naadloos op aan.
De kerk wordt omringd door een kerkhof.

## Interieur

De kerk heeft vier biechtstoelen, uit 1755, 1787 en twee uit 1855. De lambrisering is van 1770. Er is een 12e-eeuws hardstenen doopvont met vier maskers en ook een marmeren doopvont uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het orgel bevat nog een aantal onderdelen uit het begin van de 18e eeuw, maar het werd omstreeks 1800 geheel herbouwd. De preekstoel is van 1736.
De kerk bezit een aantal schilderijen waaronder een Golgotha door Frans Francken (II) uit het eerste kwart van de 17e eeuw. Verder zijn er enkele 17e- en 18e-eeuwse schilderijen waaronder Twee taferelen uit de wonderbare geschiedenis van twee dochters van de heer c=van Craywinkel uit de 18e eeuw.
Ook zijn er enkele heiligenbeelden uit de 17e en 18e eeuw.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Martinuskerk (Linne)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Linne in de Nederlandse provincie Limburg, gelegen bij Oeveren 9.

## Geschiedenis

In de 10e eeuw werd reeds melding gemaakt van een kerk te Linne, die vermoedelijk in (vroeg-)romaanse stijl was gebouwd. In een akte uit 1057 bevestigt de bisschop van Luik de schenking van de kerk van Linne aan de bisschop van Utrecht.
In 1897 werd een neoromaans kerkgebouw gesticht, ontworpen door Caspar Franssen. Het was zijn eerste neoromaans ontwerp. Begin 1945 werd de kerktoren door de bezetter opgeblazen en ook werd een deel van de kerk verwoest. In 1950 was de herbouw voltooid. De toren kreeg toen echter een tentdak als spits in plaats van het oorspronkelijke rombisch dak. In 1992 raakte de toren opnieuw beschadigd, nu door een aardbeving. Bij herbouw herkreeg de spits zijn oorspronkelijke vorm.

## Gebouw

Het gebouw ligt nabij de Maas en diende tevens als baken voor de schippers. Het wordt omgeven door een kerkhof. Het is een bakstenen basilicale kerk met voorgebouwde vierkante toren, welke geflankeerd wordt door een rond traptorentje. De apsis is halfrond.
In de kerk bevindt zich een preekstoel in rococostijl van 1759, een 12e-eeuwse romaanse doopvont. Er zijn neogotische heiligenbeelden van 1860, en gebrandschilderde ramen van Max Weiss (1952 en 1955).
Kerk en een deel van de inventaris zijn geklasseerd als rijksmonument.
* Doopvont
* Kerkgebouwn in Limburg
* ↑ Haye, R. de la (1988): 'Humbertus historie herscheven'. In: De Sint Servaas. Tweemaandelijks restauratie-informatie bulletin, #41/42, p. 326. Stichting Restauratie De Sint Servaas, Maastricht (online tekst).
# Caelidracones

De Caelidracones zijn een groep pterosauriërs behorend tot de groep van de Macronychoptera.
In 2003 benoemde de paleontoloog David Unwin de klade, monofyletische afstammingsgroep, Caelidracones. De definitie was: de groep bestaande uit de laatste gemeenschappelijke voorouder van Anurognathus ammoni en Quetzalcoatlus northropi en al zijn afstammelingen. De naam is afgeleid uit het Latijn: caelum is "hemel" en draco betekent "draak", tezamen dus "hemeldraken", een verwijzing naar een beroemd boek over pterosauriërs van de Britse paleontoloog Harry Govier Seeley uit 1901: Dragons of the Air. De naam is in de wetenschappelijke literatuur wel fout gespeld als "Caelicodracones".
Unwin benoemde de groep naar aanleiding van een kladistische analyse die deze klade vond. De synapomorfieën, gedeelde afgeleide eigenschappen, waren: een quadratum dat naar voren gericht was (Unwin bedoelde daarmee dat juist de onderkant van dit schedelbeen meer naar voren zat); een ellepijp die langer was dan het scheenbeen — de groep had dus korte achterpoten in vergelijking met de voorouders; een kuitbeen dat minder dan 80% van de lengte had van het scheenbeen — het bereikte het calcaneum in de enkel dus niet meer en de rotatie van het onderbeen was dientengevolge zeer beperkt.
De Caelidracones zijn volgens Unwins analyse de zustergroep van de Dimorphodontidae binnen de Macronychoptera en omvatten de Anurognathidae en de Lonchognatha, dus de meeste pterosauriërs behalve de twee meest basale groepen. Volgens een studie van Brian Andres uit 2014 zijn ze echter de zustergroep van Changchengopterus binnen de Pterodactyliformes en staan ze dus veel hoger in de stamboom.

## Literatuur

* David M. Unwin, "On the phylogeny and evolutionary history of pterosaurs", in Eric Buffetaut, Jean-Michel Mazin ed., Evolution and Palaeobiology of Pterosaurs, Geological Society 2003
# This is My Sen

This is My Sen is de thuisbasis van AS Trencin Het sportpark, eigendom van AS Trenčín, wordt verder gebruikt voor wedstrijden van de AS Trenčín jeugdelftallen . Daarnaast is het de trainingslocatie van deze genoemde elftallen en de hoofdselectie van AS Trenčín.