OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Eero Aarnio

Eero Aarnio (Helsinki, 21 juli 1932) is een Finse binnenhuisarchitect, die bekend is van zijn innovatieve meubilairontwerpen in de jaren 60, in het bijzonder zijn plastiek en glasvezelstoelen.
Zijn Asko-stoel, die na de meubelbeurs van 1966 in Keulen, wereldbekendheid verwierf, was de eerste uit glasvezel vervaardigde stoel.
Aarnio studeerde aan het Instituut van Industriële Kunsten in Helsinki, en begon zijn eigen bureau in 1962. Het volgende jaar introduceerde hij zijn Ball Chair, een hol gebied op een tribune, open aan één kant om een persoon toe te staan om binnen te zitten. Ook zijn Bubble Chair is bekend, een van doorzichtig plexiglas gemaakte halve, open bol, die aan een ketting aan het plafond hangt. Deze zijn nog steeds in productie. Andere innovatieve ontwerpen omvatten zijn drijvende Pastille Chair en de stabielere Tomato Chair. Later in zijn leven hervatte Aarnio het gebruik van traditionelere materialen zoals hout.
In 2008 werd aan Aarnio de Kaj Franck Design Prize toegekend.

## Externe link

* Website van Eero Aarnio
* Gemeinsame Normdatei: 129570494
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0350 3189
* KulturNav: 2e064a15-de28-4480-837d-18e4402e6496
* Library of Congress Control Number: no2016090284
* National Gallery of Victoria: 15107
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007499166005171
* Système universitaire de documentation: 163694990
* Union List of Artist Names: 500270610
* Virtual International Authority File: 154683629
* WorldCat (via VIAF): 154683629
# Eero Lehtonen

Eero Reino Lehtonen (Mikkeli, 21 april 1898 - Helsinki, 9 november 1959) was een Fins atleet.

## Loopbaan

Lehtonen kwam tijdens de Olympische Zomerspelen 1920 in het verspringen niet door de kwalificatie en op tienkamp gaf Lehtonen op na vijf onderdelen. In de vijfkamp behaalde Lehtonen de gouden medaille. Vier jaar later prolongeerde Lehtonen in Parijs zijn olympische titel. Lehtonen stopte met atletiek nadat bekend was geworden dat de vijfkamp niet meer op het olympische programma zou staan tijdens de Olympische Zomerspelen 1928 in Amsterdam.

## Belangrijkste prestaties
### Vijfkamp

| Jaar | Wedstrijd | Plaats | Punten |
| 1920 | OS | 1 | 14 |
| 1924 | OS | 1 | 14 |

### Tienkamp

| Jaar | Wedstrijd | Plaats | Punten |
| 1920 | OS | - | opgave na onderdeel 5 |

### 4x400m

| Jaar | Wedstrijd | Plaats | Tijd |
| 1924 | OS | series | 3,32.2 |

### Verspringen

| Jaar | Wedstrijd | Plaats | Afstand |
| 1920 | OS | kwalificatie | 6,285m |
# Marius Soetendal

Marius Soetendal (Ede, 28 maart 1922 – 6 september 2010) was een Nederlands politicus van de ARP en later het CDA.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat hij in Steenwijk in het verzet en hij heeft ook driekwart jaar in Kamp Amersfoort gezeten.
Soetendal woonde in Wieringerwerf voor hij in augustus 1961 burgemeester werd van de toenmalige Overijsselse gemeente Genemuiden. Kort voor zijn installatie maakte hij met zijn gezin een rondrit door Genemuiden in een door die gemeente gehuurde auto die opeens in brand vloog. Hoewel niemand gewond raakte, was dit voorval wel landelijk nieuws. In 1965 kwam hij wederom in het nieuws toen hij enkele woorden had vervangen in een toneelstuk dat door de plaatselijke zangvereniging werd opgevoerd. Hoewel de tekst vrijwillig ter beoordeling was aangeboden had het wat weg van censuur.
In 1966 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Papendrecht wat Soetendal tot zijn pensioen in 1987 zou blijven. Daarnaast is hij voorzitter geweest van het landelijk beroepsverband van burgemeesters in de CFO.
Hij overleed in september 2010 op 88-jarige leeftijd aan een hartstilstand.
# Marius Royet

Marius Royet (19 juni 1880 – 8 november 1918) was een Frans voetballer. Royet werd geselecteerd voor de allereerste interland van het Frans voetbalelftal. Deze vond plaats op 1 mei 1904 en werd gespeeld in Brussel tegen België. Hij maakte een van de drie goals in deze wedstrijd die eindigde op 3-3. In totaal zou hij negen wedstrijden spelen waarvan de laatste tegen Nederland was op 10 mei 1908.
Royet overleed op 38-jarige leeftijd al strijdend in de Eerste Wereldoorlog.
# Marino Punk

Marino Punk, artiestennaam van Marino Bekaert (Roeselare, 10 maart 1966), is een Vlaams accordeonist.
Hij treedt op sinds 1992 en heeft sindsdien op verschillende podia gestaan, onder meer in De Vooruit in Gent, op Festival Dranouter, op Dranouter aan zee en op de Gentse Feesten. Van laatstgenoemd evenement was Punk in 1998 het boegbeeld. Hij was tevens te zien in talrijke televisieprogramma's, waaronder Afrit 9, Zondag Josdag, Man bijt hond en 1000 zonnen en garnalen.
Marino Punk staat als punker bekend om zijn opvallende verschijning.
Marino Punk heeft een relatie met Debbie De Cauwer, de dochter van José De Cauwer. Ze hebben vier kinderen samen.

## Externe link

* Officiële website
Referenties en voetnoten
* ↑ Koen Crucke en Willy Claes op tournee met Marino Punk. De Standaard (10 februari 2009). Geraadpleegd op 15 februari 2013.
# Marino Promes

Marino Promes (Haarlem, 11 februari 1977) is een Nederlands oud-profvoetballer. Hij speelt sinds het seizoen 2004/2005 bij zaterdaghoofdklasser Be Quick '28.

## Voetballoopbaan

Aanvaller Promes debuteerde met Haarlem in het betaald voetbal op 15 oktober 1994, in de uitwedstrijd tegen TOP Oss (3–0). Zijn laatste wedstrijd als profvoetballer was op 16 mei 2004 in het shirt van FC Zwolle, uit bij Feyenoord (7–1).
Promes' afscheid van het betaalde voetbal was het gevolg van een enkelblessure die hem negen maanden aan de kant hield, gecombineerd met de komst van Hennie Spijkerman, die Peter Boeve verving als coach van FC Zwolle. Boeve had hem (na een proefperiode) naar de club gehaald. Hij kende Promes nog van hun tijd samen bij Willem II.
Na een mislukte proefperiode bij ADO Den Haag in juli 2004 haalde trainer Gerard Marsman hem naar Be Quick '28. Daar werd hij later wederom herenigd met trainer Boeve. Hij speelde eerder amateurvoetbal bij SV DIO en EDO (beide in Haarlem).
# Marie Bernard Nanning Bolderman

Marie Bernard Nanning Bolderman (Zutphen, 13 oktober 1874 - Amsterdam, 17 februari 1915) was een Nederlands waterbouwkundige.
Hij was zoon van Helena Johanna Vriesman en Hendrik Jan Bolderman. Hij studeerde aan de Polytechnische School te Delft, hij behaalde het diploma Civiel ingenieur in 1895. Hij begon zijn carrière bij de Rijkswaterstaat waar hij gewerkt heeft aan de verbetering van de Vecht. Hij was van 1904 tot 1908 leraar waterbouwkunde aan de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Vanaf 1905 was hij (na een jaar op proef), chef de bureau bij Gemeentelijk Bouw- en Woningtoezicht van de gemeente Amsterdam. In 1913 werd hij overgeplaatst naar de Dienst der Publieke Werken (ingenieur, adjunct-hoofd van een afdeling).
In 1908 nam hij samen met ir. Dwars het initiatief om bij het Koninklijk Instituut van Ingenieurs een commissie in te stellen om toezicht te houden op de examens van waterbouwkundige opzichters en spoorwegopzichters.
Hij redigeerde hij met ir. Dwars een tekstboek over de weg- waterbouwkunde. Dit boek beleefde vele herdrukken en werd tot eind 20e eeuw gebruikt in het HBO-onderwijs.
Hij werd in Zutphen begraven. Zijn verklaring van overlijden vermeldt geen echtgenote.
    De derde druk werd mede verzorgd door ir. P.J. Colijn; de vierde druk is verzorgd door ir. P. Barentsen, men heeft toen het boek ook gesplitst in vijf delen.
Bronnen en referenties
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9073 9150
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072640723
* Virtual International Authority File: 284453421
* WorldCat (via VIAF): 284453421
# Marie Bartette

Marie Bartette (Albi, 10 september 1893 – Saint-Séverin, 27 november 1961) was een Frans verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.

## Biografie

Bartette stond aan de wieg van de eerste groep van de Organisation Civile et Militaire (OCM) en was betrokken bij het verzetsnetwerk Jove. Zij werd op 30 juni 1944 gearresteerd en in het Château du Hâ in Bordeaux gevangengezet. Later werd zij naar Bouscat overgebracht, het hoofdkwartier van de Gestapo. Vandaar werd zij naar concentratiekamp Dachau en vervolgens naar Ravensbrück gedeporteerd. Aan het eind van de oorlog werkte zij in het Agfacommando, een buitencommando van Dachau. Daar werd zij op 30 april 1945 bevrijd door de Amerikanen. Eind mei 1945 keerde zij terug naar Arcachon.
In 1945-1946 publiceerde Bartette een verslag van haar gevangenschap in het Journal d’Arcachon.

## Trivia

In Arcachon is het Collège Marie Bartette naar haar genoemd.
* Biografie van Marie Bartette
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Marie Bartette op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Bartette, M. (1945-1946). Les étapes d’une déportée. Journal d’Arcachon nr 45. Gepubliceerd op Website Société historique et archéologique d'Arcachon et du Pays de Buch, 27 juni 2014
# Mariënkroon

Mariënkroon is een voormalig cisterciënzerabdij en -klooster in Nieuwkuijk, in de Nederlandse gemeente Heusden.
De oorspronkelijke kloosterabdij lag wat dichterbij Heusden en werd in 1338 gesticht vanuit de zich in Kamp-Lintfort bevindende Abdij van Kamp, die op zijn beurt weer onder Morimond viel. In 1579 kwam aan de abdij een einde ten gevolge van de Tachtigjarige Oorlog.
In 1903 werd het Kasteel Onsenoort verkocht aan de Cisterciënzers en zo werd het een Cisterciënzerklooster. Deze werd klooster Onze Lieve Vrouw van Onsenoort genoemd. Op het terrein bouwden ze onder andere de Kapel Mariënkroon. Gaandeweg werd het een kloosterabdij.
In 1936 werd het officieel een abdij en werd de naam veranderd naar Mariënkroon, vernoemd naar de eerdere abdij. Het jaar ervoor werd het kasteel gesloopt voor de bouw van de abdij. De abdij bloeide tot halverwege de twintigste eeuw. Daarna zette langzaam het verval in.
Sinds 2002 is de abdij in verschillende fases onderdeel geworden van de Focolarebeweging. In 2014 nam deze beweging via de Stichting Mariapoli Mariënkroon de laatste gebouwen over. In 2016 hield de abdij officieel op te bestaan toen de laatste abt overleed.
Mariënkroon dient niet verward te worden met de in de nabijheid gelegen cisterciënzer priorij Mariëndonk, die een stichting was vanuit het Mariënkroon.
# Edward Alleyn

Edward Alleyn (Bishopsgate (Londen), 1 september 1566 - Londen, 25 november 1626) was een Engels acteur die samen met Richard Burbage wordt gerekend tot de grootste acteurs in het Engelse theater ten tijde van Elizabeth I en William Shakespeare. Onder tijdgenoten stond hij bekend als 'Ned' Alleyn.
Alleyn was de zoon van een herbergier, van wie hij de eigendommen erfde. Wanneer zijn carrière als acteur begon is niet precies bekend, maar in 1583 wordt hij al genoemd als lid van de theatergroep Worcester's Men, onder het patronaat van William Somerset, de 3e graaf van Worcester.
Alleyn bereikte het hoogtepunt van zijn rijke carrière in de jaren 90, toen hij speelde in Philip Henslowes gezelschap de Admiral's Men. Hij speelde onder meer rollen in stukken van Christopher Marlowe, die mogelijk speciaal voor hem geschreven waren, zoals Doctor Faustus en Tamburlaine. Hij werd geprezen door onder andere Ben Jonson, een befaamd criticus en toneelschrijver, die zelf ook acteerde in het gezelschap en er voor schreef.
Op 22 oktober 1592 trouwde Alleyn met Joan Woodward, een stiefdochter van Philip Henslowe. Vervolgens raakte hij zakelijk betrokken bij Henslowes ondernemingen en samen baatten zij verschillende theaterhuizen uit, evenals andere ondernemingen in de vermaaksindustrie, waaronder gelegenheden voor dierengevechten en bordelen.
Onder de theaterhuizen vielen het door Henslowe gebouwde The Rose in Bankside en The Fortune in St Luke's, beide bespeeld door de Admiral's Men. Alleyn beëindigde zijn loopbaan in 1598, maar hervatte deze korte tijd later, mogelijk op verzoek van Elizabeth I zelf. In 1604 trok hij zich definitief terug als acteur.
Zowel Henslowe als Alleyn werden rijk door hun gecombineerde activiteiten. Alleyn was echter degene die met zijn geld ook andere nuttige zaken verrichtte, met name het stichten van het nog altijd bestaande Dulwich College, een public school in Londen.
Alleyns vrouw overleed in 1623. In hetzelfde jaar trouwde hij met Constance, een dochter van de dichter John Donne. Hij overleed in november 1626 en werd begraven in de kapel van het door hem gestichte college.
In de in 1998 uitgekomen film Shakespeare in Love wordt de rol van Alleyn vertolkt door Ben Affleck.
# Edward Albert Sharpey-Schafer

Sir Edward Albert Sharpey-Schafer (Hornsey, 2 juni 1850 - North Berwick, 29 maart 1935) was een Engelse fysioloog die het woord 'insuline' bedacht, nadat hij betheoriseerde dat één stof uit de alvleesklier verantwoordelijk was voor diabetes mellitus. Hij bedacht ook de term 'endocrinologie' voor de afscheiding van klieren met interne secretie, nadat hij in 1894 het bestaan van adrenaline aantoonde (samen met George Oliver).
Schafers Methode van kunstmatige beademing is naar hem vernoemd.

## Biografie

Sharpey-Schafer werd geboren met de naam Schäfer, als derde zoon van handelaar JWH Schäfer, die in Hamburg ter wereld kwam, maar zich tot Brit liet naturaliseren. Hij werd protestants opgevoed. Schafer genoot een opleiding op de University College van de Universiteit van Londen. In 1874 studeerde hij af in geneeskunde en werd meteen benoemd tot assistent-hoogleraar praktische fysiologie. Op zijn 28e werd Schafer verkozen tot Fellow of the Royal Society.
Schafer zette zijn carrière voort in Londen, waar hij werd benoemd tot Fullerian hoogleraar en later Jodrell hoogleraar. In 1899 verkreeg hij de leerstoel fysiologie op de Universiteit van Edinburgh, waar hij tot aan zijn pensioen in 1933 bleef. In 1924 kreeg Schafer de Copley Medal.
Schafer trouwde twee keer. Eerst met Maud Dixey en na haar overlijden met Maude Roberts. Hij kreeg vijf kinderen (drie meisjes en twee jongens), maar overleefde zijn beide zonen. Beiden overleden in dienst tijdens de Eerste Wereldoorlog. Schafer werd in 1912 voorzitter van de British Medical Association en werd geridderd in 1913. Hij introduceerde de adrenaline in de geneeskunde. Schafer liet de achternaam van zijn oude leraar William Sharpey aan zijn naam toevoegen in 1918, enerzijds als eerbetoon, maar ook om de anti-Duitse sentimenten van dat moment te ontlopen.

## Schafers Methode

Schafers methode voor kunstmatige beademing: 'De patiënt ligt met het voorhoofd op een van zijn armen. Hurk over de patiënt met de knieën aan weerszijden van zijn heupen en druk met beide handen stevig op de rug over de onderste ribben. Kom langzaam omhoog en verlicht tegelijkertijd de druk met uw handen. Herhaal deze beweging om de vijf seconden.'
* ↑ Award winners : Copley Medal. Royal Society. Geraadpleegd op 30 december 2018.
* ↑ http://www.nobelprize.org/nomination/archive/show_people.php?id=8476.
* Dorland's Medical Dictionary, 1938
* (en) "Sir Edward Albert Sharpey-Schafer". Encyclopædia Britannica. Geraadpleegd op 9 juni 2023.
Bibliografie
* A Course of Practical Histology (1877)
* Essentials of Histology (1885)
* Advanced Text-Book of Physiology by British Physiologists (1898)
* Experimental Physiology (1910)
# Marc Cayeux

Marc Elton Cayeux (Lancaster, 22 februari 1978) is een Zimbabwaans golfprofessional die actief is op de Sunshine Tour en de Europese PGA Tour.

## Loopbaan

Cayeux werd geboren in de Engelse stad Lancaster en groeide op in Zimbabwe. Zijn vader is een Zuid-Afrikaan en zijn moeder is een Engelse. Op veertienjarige leeftijd verliet hij de school en begon zijn golfcarrière.
In 1996 werd Cayeux een golfprofessional en hij behaalde op 22 november 1998 zijn eerste profzege op de Sunshine Tour door het Zambia Open te winnen. In het volgende decennium won Cayeux nog acht toernooien op de Sunshine Tour en zijn laatste zege dateert uit februari 2008, toen hij de Nashua Masters won.
In 2004 deed hij mee aan de Europese Challenge Tour en won daar drie golftoernooien waaronder het Kenya Open.

## Prestaties
### Professional
#### Sunshine Tour

| Nr. | Datum | Toernooi | Score | Score | Info |
| 1 | 22 november 1998 | Zambia Open | 68-70-67-68=273 | –11 | |
| 2 | 21 februari 1999 | Stenham Royal Swazi Sun | 67-68-65-66=266 | –22 | |
| 3 | 13 mei 2000 | Pietersburg Classic | 68-70-64=202 | –14 | |
| 4 | 31 maart 2001 | FNB Botswana Open | 66-63-68=197 | –16 | |
| 5 | 10 maart 2002 | Stanbic Zambia Open | 69-66-65-70=270 | –22 | Telde ook mee voor de Europese Challenge Tour |
| 6 | 10 mei 2003 | Limpopo Industrelek Classic | 68-64-65=197 | –19 | |
| 7 | 27 februari 2005 | Vodacom Tour Championship | 70-70-67-61=268 | –20 | |
| 8 | 7 oktober 2007 | Bearing Man Highveld Classic | 71-69-62=202 | –14 | |
| 9 | 3 februari 2008 | Nashua Masters | 66-67-67-68=268 | –12 | |

#### Challenge Tour

| Nr. | Datum | Toernooi | Score | Score | Info |
| 1 | 10 maart 2002 | Stanbic Zambia Open | 69-66-65-70=270 | –22 | Telde ook mee voor de Sunshine Tour |
| 2 | 21 maart 2004 | Kenya Open | 65-63-75-67=270 | –10 | Won de play-off van Leif Westerberg |
| 3 | 26 september 2004 | Open de Toulouse | 65-71-72-68=276 | –12 | Won de play-off van David Drysdale |
# Marc Carol

Marc Carol Ybarra (14 februari 1985) is een Spaans autocoureur.

## Career

Carol nam deel aan de Formule BMW Junior Cup Iberia in 2001 en finishte hierin als vierde. Hij won ook de Spaanse Citroën Saxo Cup in dat jaar. In 2002 finishte hij als vijfde in de Spaanse Formule Junior 1600.
Carol won de Spaanse Seat Leon Supercopa in 2004, en mocht hierdoor in de Spaanse race in het WTCC-seizoen van 2005 starten op het Circuit Ricardo Tormo Valencia. De eerste race finishte hij als tiende, de tweede race eindigde hij op een achtste plek, waardoor hij een kampioenschapspunt scoorde.
Carol keerde terug in de Supercopa in 2007 om als dertiende te finishen. Hij nam ook deel aan het Spaanse GT-kampioenschap in 2007 en 2008. Carol won het Spaanse Endurance Kampioenschap in 2008. In 2009 won hij de Spaanse Seat Leon Supercopa.
# Marc Cary

Marc Cary (29 januari 1967) is een post bop jazz-pianist uit New York. Cary heeft gespeeld en opgenomen met verschillende bekende musici, waaronder Dizzy Gillespie, Betty Carter, Arthur Taylor, Abbey Lincoln, Carlos Garnett, Erykah Badu, Meshell Ndegeocello, Stefon Harris, Lauryn Hill, Ani DiFranco, Jackie McLean, Q-Tip en Carmen McRae.

## Biografie

Cary groeide op in Washington, waar hij speelde in de go-go-scene. Hij verhuisde naar New York, waar hij rond 1994 pianist en arrangeur werd voor Abbey Lincoln. In datzelfde jaar verscheen zijn eerste soloalbum, waaraan Roy Hargrove, Ron Blake en Dwayne Burno meewerkten. Eind jaren negentig maakte hij twee platen voor het label Arabesque. Na een electronica-project (Rhodes Ahead) ging hij in 2000 werken met een akoestisch trio. In zijn trio Focus spelen Sameer Gupta (drums, tabla) en Rashaan Carter (basgitaar). Cary heeft tevens een paar albums opgenomen met zijn (wereldmuziek-)groep Indigenous People.
Cary's pianospel heeft een ritmische stijl die beïnvloed is door Randy Weston en McCoy Tyner.

## Discografie

* Rhodes Ahead, Vol. 2 (Motéma Music 2015)
* Marc Cary Focus Trio· Four Directions Motéma Music · Uitgekomen op 8 oktober, 2013
* "For the Love of Abbey" (solo) - uitgekomen op 11 juni 2013
* AbStraKt|BlaK - met Shon 'Chance' Miller (Motéma Music 2006)
* FOCUS - met het Focus Trio (Sameer Gupta & David Ewell) (Motéma Music 2006)
* N.G.G.R. Please - met Indigenous People (Jazzateria 2003)
* Trillium - met Nasheet Waits en Taurus Mateen (Billboard/BET Award) (Jazzateria 2000)
* Rhodes Ahead (Jazzateria 1999)
* Captured Live in Brazil met Indigenous People (Jazzateria 1999)
* The Antidote (Arabesque 1998)
* Listen (Arabesque 1997)
* Cary On (Enja 1995)
Met David Murray
* Be My Monster Love, Motéma, 2013

## Prijzen en onderscheidingen

* Best New Jazz Artist Award 2000—Billboard/BET
* Grammy Nominations voor zijn werk met Roy Hargrove, Betty Carter, Stefon Harris & Abbey Lincoln
* One of Downbeat Magazine's "25 for the future of Jazz!"
* Nammy Nomination 2003
* Downbeat, "Rising Star: Keyboard," 2014
* ↑ Feather, Leonard & Gitler, Ira (2007) - The Biographical Encyclopedia of Jazz, p. 116. Oxford University Press.
* ↑ Biografie op Allmusic
* ↑ Photos, Marc Cary at Bohemian Caverns: Believing in the Groove, Artikel op Capitalbop.com, 26 april 2011
* Bibliothèque nationale de France: cb13939810f (data)
* Gemeinsame Normdatei: 134933451
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5518 635X
* Library of Congress Control Number: nr94041569
* MusicBrainz: 08ee22af-7682-4b7e-97f7-0eda83f7f360
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007317152405171
* Système universitaire de documentation: 084271426
* Virtual International Authority File: 58967078
* WorldCat (via VIAF): 58967078
# Marphysa mangeri

Marphysa mangeri is een borstelworm uit de familie Eunicidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Marphysa mangeri werd in 1918 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Augener.
# Edwin Fischer

Edwin Fischer (Bazel, 6 oktober 1886 – Zürich, 24 januari 1960) was een Zwitsers pianist, dirigent en muziekpedagoog, die door zijn opnamen van Bach en Beethoven bekend werd. Hij was een leerling van Martin Krause, die zelf bij Franz Liszt had gestudeerd.
Fischer nam tussen 1933 en 1936 als eerste het complete Wohltemperierte Klavier (48 Präludien und Fugen von J. S. Bach) op langspeelplaten op. Voor muziekkenners zijn zijn interpretaties van de pianosonates van Beethoven belangrijk.
Hij droeg sinds 3 maart 1915 de Orden für Kunst und Wissenschaft van Mecklenburg-Strelitz in Zilver.

## Leerlingen

* Peter Feuchtwanger
* Géza Anda
* Sequeira Costa
* Helena Sá e Costa
* Paul Badura-Skoda
* Daniel Barenboim
* Alfred Brendel
* Jörg Demus
* Conrad Hansen
* Grete Sultan
* Katja Andy (kunstenaarsnaam van Käte Aschaffenburg)
* Sebastian Benda
* Gernot Kahl
* Rita Bouboulidi
* Harry Datyner

## Externe link

* Discografie
* Biblioteca Nacional de España: XX1289690
* Bibliothèque nationale de France: cb13893949c (data)
* CiNii: DA00370961
* Gemeinsame Normdatei: 118691147
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 045905
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1026 4964
* Library of Congress Control Number: n2012017537
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000109435
* MusicBrainz: 29c75fb9-d75c-4186-8892-6752d4bbc0a2
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00439568
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jo2008427049
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007275268405171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002095628
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069265364
* LIBRIS: 186914
* SNAC: w6c06hms
* Système universitaire de documentation: 128598301
* Virtual International Authority File: 49407949
* WorldCat (via VIAF): 49407949
# Marizy-Saint-Mard

Marizy-Saint-Mard is een gemeente in het Franse departement Aisne (regio Hauts-de-France) en telt 56 inwoners (2009). De plaats maakte deel uit van het arrondissement Château-Thierry tot zij op 1 januari 2017 overgeheveld werd naar het arrondissement Soissons.

## Geografie

De oppervlakte van Marizy-Saint-Mard bedraagt 4,5 km², de bevolkingsdichtheid is dus 12,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Marizy-Saint-Mard met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Eikenpurpermot

De Eikenpurpermot (Dyseriocrania subpurpurella) is een dagactieve nachtvlinder uit de familie Eriocraniidae. De spanwijdte van de vlinder bedraagt tussen de 9 en 14 millimeter. De vleugels zijn metallisch goud van kleur met saffierblauwe en robijnrode stippen.
De vliegtijd, van deze in Nederland algemene vlinder, is april en mei. De rups mineert het blad van de eik.