OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Marcus Busch

Marcus Busch (Groningen, 22 december 1769 - Groningen, 18 mei 1843) was een Nederlands kolonel der schutterij.

## Militaire loopbaan

De militaire carrière van Busch begon in de Bataafse Republiek in Groningen, waar hij Lt-Colonel was van de op Revolutionaire leest geschoeide Gewapende Burgermacht, zoals de schutterij toen werd genoemd. Hij behield deze functie ook tijdens het Koninkrijk Holland en ook na de inlijving in 1810.
Marcus Busch was als kolonel van de schutterij vervolgens betrokken bij de strijd tegen de Fransen in Delfzijl en omstreken. Busch werd bij Koninklijk Besluit d.d. 8 juli 1815 benoemd tot ridder in de - kort daarvoor ingestelde - Militaire Willems-Orde (3e klasse). Als reden van de aan hem en een aantal anderen gegeven onderscheiding luidde "door hare eerste decoratien te schenken aan de veldheeren en krygslieden, wier beleid en moed het grondgebied der Nederlanden verlost en den algemeenen vyand op eene onherstelbare wyze vernederd hebben". Busch werd hiermee beloond vanwege de eerder door hem verleende diensten tijdens het beleg van Delfzijl.
Op 6 mei 1828 werd kolonel Busch bij Koninklijk Besluit benoemd tot kolonel der Groninger dienstdoende schutterij. Nadat in augustus 1830 de Belgische opstand uitbrak, kreeg Busch het commando over de Eerste afdeling Groninger schutterij. In juni 1831 werd Marcus Busch aangesteld als commandant van de Tweede Brigade van de Reservedivisie, die bestond uit bestond uit vier bataljons schutterij. Hij was in die tijd de enige schutterijofficier die belast werd met het bevel over een brigade. Na de beëindiging van de Tiendaagse Veldtocht bleef Busch met zijn manschappen nog tot september 1834 in het Zuiden gelegerd. Daarna werden de schutterijen gedemobiliseerd. Busch werd weer kolonel der dienstdoende schutterij in deeltijd. Bij Koninklijk Besluit van 24 mei 1838, no 9 werd hij eervol ontslagen.

## Overige functies

Na zijn militaire carrière werd Busch directeur der provinciale belastingen te Groningen.
Als vrijmetselaar was Busch sterk betrokken bij loge L'Union Provinciale; van 1810 tot 1813 en van 1820 tot 1827 was hij voorzittend meester van deze vrijmetselaarsloge. De Union Provinciale bood hulp aan de gekwetsten in de oorlog met het afvallige België. Door toedoen van Busch kwamen de loges L'Union Provinciale en de van oorsprong Franse loge L'Union Maçonnique tot een toenadering.

## Ridderorden

Marcus Busch was naast ridder van de Militaire Willems-Orde ook ridder van de Orde van de Nederlandse Leeuw.
# Eddy Merckx (doorverwijspagina)

Eddy Merckx kan verwijzen naar:
* Eddy Merckx, een Belgisch wielrenner
* Eddy Merckx (biljarter), een Belgisch biljarter
* Eddy Merckx (fietsmerk), een Belgisch fietsmerk
* Eddy Merckx (metrostation), een station van de Brusselse metro
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Eddy Merckx en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Marian Guwaay

Marian Guwaay (ook: Mariin-Gubaay, Merin Gubai) is een dorp in het district Baraawe in de gobolka (regio) Neder-Shabelle in Zuid-Somalië.
Marian Guwaay ligt dicht bij verharde hoofdweg van Mogadishu naar het zuiden, hemelsbreed ca. 130 km ten zuidwesten van Mogadishu en ca. 50 km ten noordoosten van Baraawe, de districtshoofdstad. Het dorp ligt 6 km van de kust van de Indische Oceaan. Er is een onverhard pad naar de vrijwel onbewoonde kuststrook. Dorpen in de buurt zijn Shelombol, Kunyoaw Guure, Yaaq Kunto en Abuu Sheegow, die ook allemaal op enige afstand van de kust liggen.
Klimaat: Marian Guwaay heeft een tropisch savanneklimaat. De gemiddelde jaartemperatuur is 26,1 °C. April is de warmste maand, gemiddeld 27,6 °C; augustus is het koelste, gemiddeld 24,7 °C. De jaarlijkse regenval bedraagt ca. 410 mm (ter vergelijking: in Nederland ca. 800 mm). Van december t/m maart is er een lang droog seizoen, direct gevolgd door een nat seizoen van april-juni. In de periode juli-november regent het af en toe, maar lijkt geen sprake van een echt regenseizoen. April is de natste maand met ca. 84 mm neerslag. Overigens kan e.e.a. van jaar tot jaar sterk verschillen.
# Eero Hirvonen

Eero Hirvonen (Laukaa, 30 januari 1996) is een Finse noordsecombinatieskiër. Hij vertegenwoordigde zijn vaderland op de Olympische Winterspelen 2018 in Pyeongchang.

## Carrière

Hirvonen maakte zijn wereldbekerdebuut in maart 2015 in Lahti. In februari 2016 scoorde de Fin in Lahti zijn eerste wereldbekerpunten. In december 2016 behaalde hij in Kuusamo zijn eerste toptienklassering in een wereldbekerwedstrijd. In januari 2017 stond Hirvonen in Lahti voor de eerste maal in zijn carrière op het podium van een wereldbekerwedstrijd. Op de wereldkampioenschappen noordse combinatie 2017 in Lahti eindigde de Fin als negende op de normale schans en als 21e op de grote schans. In de landenwedstrijd eindigde hij samen met Leevi Mutru, Ilkka Herola en Hannu Manninen op de vijfde plaats, samen met Ilkka Herola eindigde hij als zevende op het onderdeel teamsprint. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 in Pyeongchang eindigde hij als zesde op zowel de normale als de grote schans. Samen met Leevi Mutru, Ilkka Herola en Hannu Manninen eindigde hij als zesde in de landenwedstrijd.
In Seefeld nam Hirvonen deel aan de wereldkampioenschappen noordse combinatie 2019. Op dit toernooi eindigde hij als twintigste op de grote schans. In de landenwedstrijd eindigde hij samen met Arttu Mäkiaho, Leevi Mutru en Ilkka Herola op de vijfde plaats, samen met Ilkka Herola eindigde hij als zevende op de teamsprint.

## Resultaten
### Olympische Spelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2018 | Pyeongchang | 6e Gundersen NH 6e Gundersen LH 6e Team |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2017 | Lahti | 9e Gundersen NH 21e Gundersen LH 5e Team 7e Teamsprint |
| 2019 | Seefeld | 20e Gundersen LH 5e Team 7e Teamsprint |

### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Plaats |
| 2015/2016 | 56e |
| 2016/2017 | 8e |
| 2017/2018 | 6e |
| 2018/2019 | 24e |
| 2019/2020 | 36e |
# Eero Hämeenniemi

Eero Olavi Hämeenniemi (Valkeakoski, 29 april 1951) is een Finse componist. Hij studeerde compositie bij Paavo Heininen aan de Sibeliusacademie in Helsinki.

## Levensloop

Nadat Hämeenniemi in 1978 zijn diploma behaalde, werkte hij verder met Boguslaw Schäffer in Krakau, Franco Donatoni in Siena en Josep Schwantner en Warren Benson in Rochester. Hij is de oprichter van de Ears Open Society, een organisatie die zich inzet voor getalenteerde componisten. Sinds 1982 werkt hij als docent, onder meer aan de Sibeliusacademie. In 1990 werd Hämeenniemi door de Foundation Alfred Kordelin onderscheiden met de Kalevala-prijs. "Nattuvanar", een van zijn composities, werd door de International Rostrum of Composers (IRC) van UNESCO in 1994 onderscheiden. Sinds september 2000 is Hämeenniemi composer in residence van het Tapiola Sinfonietta. Zijn vierde symfonie ging in 2007 in première.
# Eero Mäntyranta

Eero Antero Mäntyranta (Pello (gemeente), 20 november 1937 – Oulu, 30 december 2013) was een Fins langlaufer.

## Carrière

Mäntyranta nam viermaal deel aan de Olympische Winterspelen en won bij zijn debuut de gouden medaille op de estafette. Mäntyranta behaalde zijn grootste successen in 1964 met het winnen van olympisch goud op zowel de 15 als de 30 kilometer en de zilveren medaille op de estafette. Op Mäntyranta zijn laatste twee spelen won Mäntyranta nog vier medailles. Naast Mäntyranta zijn drie olympische titels die ook als wereldtitels golden won Mäntyranta zowel in 1962 als in 1966 de wereldtitel op de 30 kilometer.
Mäntyranta werd zowel in 1964 als in 1966 verkozen tot Fins sportman van het jaar. In 1972 werd Mäntyranta de eerste Finse sporter die betrapt werd op het gebruik van doping. Eigenlijk had hij een gen mutatie die ervoor zorgde dat zijn receptoren voor epo veel beter en sneller werkte, dit betekent dat hij meer rode bloedcellen kon maken en dus tot wel 50% procent meer zuurstof had. Hierdoor kreeg Mäntyranta veel later dan de rest last van zijn vermoeidheid.

## Belangrijkste resultaten
### Olympische Winterspelen

| Editie | Plaats | Resultaten |
| 1960 | Squaw Valley | 6e 15 km 1 estafette |
| 1964 | Innsbruck | 1 15 km 1 30 km 9e 50 km 2 estafette |
| 1968 | Grenoble | 2 15 km 3 30 km 15e 50 km 3 estafette |
| 1972 | Sapporo | 9e 30 km NF 50 km 3 estafette |

### Wereldkampioenschappen langlaufen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1960 | Squaw Valley | 6e 15 km 1 estafette |
| 1962 | Zakopane | 5e 15 km 1 30 km 2 estafette |
| 1964 | Innsbruck | 1 15 km 1 30 km 9e 50 km 2 estafette |
| 1966 | Oslo | 6e 15 km 1 30 km 3 50 km 2 estafette |
| 1968 | Grenoble | 2 15 km 3 30 km 15e 50 km 3 estafette |
| 1972 | Sapporo | 9e 30 km NF 50 km 3 estafette |
# Egypte-medaille (Verenigd Koninkrijk)

De Egypte Medaille (Engels: "Egypt Medal" of "Egyptian Medal") van het Verenigd Koninkrijk is een Britse campagnemedaille. De medaille werd in 1882 ingesteld en toegekend voor dienst tijdens de militaire acties van het Britse leger tijdens de Anglo-Egyptische Oorlog in 1882. In dat jaar ging een deel van het Egyptische leger muiten uit protest tegen de sinds het openen van het Suez-kanaal groeiende invloed van het Verenigd Koninkrijk in Egypte. De Britse regering hielp de Khedive zijn gezag te herstsllen.
Er waren twee versies van de medaille, de eerste was onder de op de voorzijde afgebeelde sfinx met het jaartal "1882" gegraveerd. De tweede versie was hetzelfde, maar zonder het jaartal "1882".
Alle ontvangers van de medaille waren ook in aanmerking voor een Khedive's Star. Het nummer, rang, naam en regiment van de drager zijn gegraveerd op de rand. Bij officieren werd de vermelding van het regiment weggelaten. Op de achterkant, de Sfinx op een voetstuk met het woord "Egypte" hierboven.
Men ziet de medaille vaak samen met de Khedive's Star.
De medaille werd tot 1889 uitgereikt.

## De medaille

De ronde, zilveren medaille heeft een diameter van 36millimeter. Op de voorzijde is binnen het Latijnse rondschrift "VICTORIA REGINA ET IMPERTATRIX." (Larijn voor "Victoria, Koningin en Keizerin" het gesluierde hoofd van Koningin Victoria van het Verenigd Koninkrijk afgebeeld. Op de keerzijde is de Sfinx op een voetstuk afgebeeld, met daarboven het woord "Egypte". De medaille was met een zilveren gesp aan het lint bevestigd.
Men droeg de medaille aan een blauw-wit-blauw-wit-blauw lint op de linkerborst.

## Gespen

* Alexandria 11 July
* Tel-El-Kebir
* Suakin 1884
* El-Teb
* Tamaai
* El-Teb-Tamaai
* The Nile 1884-85. Deze gesp werd toegekend aan de mannen die die op of vóór 7 maart 1885 ten zuiden van Assouan werden ingezet als onderdeel van de expeditie die in Khartoum belegerde Generaal George Gordon moest ontzetten.
* Abu Klea
* Kirbekan. Deze gesp werd toegekend aan de deelnemers aan de expeditie die daadwerkelijk Khartoum bereikten en werd alleen samen met de "The Nile" gesp uitgereikt.
* Suakin 1885
* Tofrek
* Gemaizah 1888
* Toski 1889
# Egypt unveiled

Egypt unveiled is een studioalbum van Hossam Ramzy en Phil Thornton. De heren werkten al eerder samen bij een aantal albums met Egypte als thema. Na Pharaoh, Eternal Egypt, Immortal Egypt en Enchanted Egypt was dit album weer een samenwerking, die voornamelijk vanuit Egypte werd aangestuurd. Naast die albums werkten Ramzy en Thornton ook samen bij een aantal opnamen ondergebracht onder de titel Bellydancing. Opnamen voor Egypt unveiled vonden plaats in de Wave Studio in Gizeh, Cornett Studio in Caïro, Expandibubble Studio in East Sussex en de Dreumzy Studio in West Sussex.

## Musici

* Phil Thornton – toetsinstrumenten, gitaar, didgeridoo
* Hossam Ramzy – percussie, piano
* Abdally Helmy – kawal, ney
* Mohammed Ali – viool (elektrisch en akoestisch)
* Mohsen Aliam – accordeon
* Mazem Shaheen – oud
* Ali Shaker – qanun (soort sitar)
* Maged Sorour – qanun
* Cairo Street Rappers – zang
* Sayed Al Hosseiny – mizmar (blaasinstrument)
* Amin Shaheen – arghul (soort viool)
* Grant Young – basgitaar
* The Hossam Ramzy String Ensemble

## Muziek

Alle van Thornton, Ramzy
* het album
# Marc-André Kruska

Marc-André Kruska (Castrop-Rauxel, 29 juni 1987) is een Duits profvoetballer die sinds de zomer 2018 bij F91 Dudelange onder contract staat. Voordien speelde hij onder meer voor Borussia Dortmund en Club Brugge.
Kruska speelde sinds 2006 reeds zestien wedstrijden voor Duitsland -21, waarin hij twee keer tot scoren kwam.

## Carrière

In 1999 ruilde Marc Kruska VfR Rauxel voor de jeugd van Borussia Dortmund. Daar doorliep hij alle jeugdreeksen vooraleer hij op amper zeventienjarig leeftijd zijn debuut maakte in de Bundesliga. In de uitwedstrijd tegen Kaiserslautern (seizoen 2004/2005), die Dortmund met 1-0 verloor, kwam hij kort voor de rust Patrick Kohlmann vervangen. Op de laatste speeldag van dat seizoen scoorde hij bovendien zijn eerste officiële doelpunt (2-1 tegen Hansa Rostock). Dankzij dit doelpunt is hij de vierde jongste doelpuntenmaker ooit in de Bundesliga. In 2005 kreeg hij in de categorie -18-jarigen ook de Fritz-Walter-Medaille waardoor hij tot belofte van het jaar werd bekroond.
In de volgende jaren zette Kruska zich door als verdedigende middenvelder en werd hij geleidelijk een vaste waarde. In zijn eerste seizoen als profspeler speelde hij achttien wedstrijden, voornamelijk als back-up voor Sebastian Kehl. Het jaar daarna speelde hij 24 wedstrijden en in het seizoen 2006/2007 speelde hij er zelfs 31. Het daaropvolgende seizoen stond Kruska ook regelmatig in de basis. Hij behoorde ook tot de selectie van Dortmund in de bekerfinale tegen Bayern München (1-2 verlies) op 19 april 2008 in Berlijn, maar kreeg toen geen speelminuten.
In het seizoen 2008/2009 kwam hij slechts af en toe in het team van Dortmund en daarom maakte hij de overstap in de winterstop naar de Belgische topclub Club Brugge, waar hij een contract tekende tot 2011. De transfersom zou ongeveer € 750.000 bedragen.
Bij Club Brugge kon hij nooit indruk maken en na amper een half jaar, waarin hij vijftien matchen voor Club Brugge speelde, besloot hij om de overstap te maken naar de Duitse Tweedeklasser Energie Cottbus. Na vier en een half seizoen bij Cottbus trok hij naar reeksgenoot FSV Frankfurt.

## Externe link

* Statistieken van Marc-André Kruska op Clubbrugge.be
* ↑ Kruska verlaat Club Brugge reeds na half jaar. Gearchiveerd op 18 augustus 2018.
# Marc-André Fleury

Marc-André Fleury (28 november 1984) is een Canadees ijshockeydoelman. Hij debuteerde in 2003 in de NHL in dienst van de Pittsburgh Penguins, waarbij hij in 2014 zijn contract verlengde tot medio 2019. Tussen seizoen 2017 en 2021 speelde hij bij de Vegas Golden Knights. . In juli 2021 verkaste Fleury naar de Chicago Blackhawks, tot hij in maart 2022 geruild werd naar Minnesota Wild waar hij tot op heden speelt.
Fleury werd tijdens de Olympische Winterspelen 2010 Olympisch kampioen met het Canadese team.
* Gemeinsame Normdatei: 1161353984
* Virtual International Authority File: 5973152988212412790001
* WorldCat (via VIAF): 5973152988212412790001
# Marie Bergman

Marie Bergman (Stockholm, 21 november 1950) is een Zweedse zangeres.
Van 1968 tot 1969 zong ze in de band van zanger Putte Wickman, van '69 tot '72 zong ze bij Family Four. In deze groep won ze 2 keer Melodifestivalen waardoor ze zowel in 1971 als in 1972 op het Eurovisiesongfestival stond. Met Vita vidder werden ze gedeeld 6de, terwijl ze een jaar later met Härliga sommardag genoegen moesten nemen met de 13de plaats. Datzelfde jaar nog verliet ze de groep om solo te zingen.
22 jaar later vond Bergman de tijd rijp voor een nieuwe deelname aan Melodifestivalen, samen met Roger Pontare zong ze Stjärnorna, ze wonnen maar op het songfestival haalde ze opnieuw de 13de plaats.
1958: Alice Babs · 1959: Brita Borg · 1960: Siw Malmkvist · 1961: Lill-Babs · 1962: Inger Berggren · 1963: Monica Zetterlund · 1965: Ingvar Wixell · 1966: Lill Lindfors & Svante Thuresson · 1967: Östen Warnerbring · 1968: Claes-Göran Hederström · 1969: Tommy Körberg · 1971: Family Four · 1972: Family Four · 1973: Nova · 1974: ABBA · 1975: Lasse Berghagen · 1977: Forbes · 1978: Björn Skifs · 1979: Ted Gärdestad · 1980: Tomas Ledin · 1981: Björn Skifs · 1982: Chips · 1983: Carola · 1984: Herreys · 1985: Kikki Danielsson · 1986: Lasse Holm & Monica Törnell · 1987: Lotta Engberg · 1988: Tommy Körberg · 1989: Tommy Nilsson · 1990: Edin-Ådahl · 1991: Carola · 1992: Christer Björkman · 1993: Arvingarna · 1994: Marie Bergman & Roger Pontare · 1995: Jan Johansen · 1996: One More Time · 1997: Blond · 1998: Jill Johnson · 1999: Charlotte Nilsson · 2000: Roger Pontare · 2001: Friends · 2002: Afro-Dite · 2003: Fame · 2004: Lena Philipsson · 2005: Martin Stenmarck · 2006: Carola · 2007: The Ark · 2008: Charlotte Perrelli · 2009: Malena Ernman · 2010: Anna Bergendahl · 2011: Eric Saade · 2012: Loreen · 2013: Robin Stjernberg · 2014: Sanna Nielsen · 2015: Måns Zelmerlöw · 2016: Frans · 2017: Robin Bengtsson · 2018: Benjamin Ingrosso · 2019: John Lundvik · 2021: Tusse · 2022: Cornelia Jakobs · 2023: Loreen · 2024: Marcus & Martinus
* Bibsys: 8016068
* Gemeinsame Normdatei: 134966260
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5552 1250
* Library of Congress Control Number: n2004079233
* MusicBrainz: a6e39adc-2553-4ca5-807e-cb5ac037ffca
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007335098105171
* LIBRIS: 206644
* Virtual International Authority File: 41234910
* WorldCat (via VIAF): 41234910
# Marphysa mauritanica

Marphysa mauritanica is een borstelworm uit de familie Eunicidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Marphysa mauritanica werd in 1990 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Gillet.
# Mark van den Boogaart

Mark van den Boogaart (Rotterdam, 3 september 1985) is een Nederlands voormalig voetballer die als middenvelder speelde.

## Loopbaan

Van den Boogaart genoot zijn voetbalopleiding bij Feyenoord. Op negentienjarige leeftijd verkaste hij naar Spanje om voor Sevilla FC te gaan spelen. Hier speelde hij alleen in derde en later het tweede elftal, Sevilla Atlético in de Segunda División B. De eerste helft van het seizoen 05/06 kwam hij terug naar Nederland om te spelen voor FC Dordrecht, waar hij op 29 september 2006 debuteerde. In de thuiswedstrijd tegen Helmond Sport (2-0) viel hij in. Door blessures speelde hij niet meer dan drie wedstrijden.
Van den Boogaart speelde op amateurbasis voor FC Dordrecht, een overeenkomst met Sevilla FC die duurde tot 31 januari 2007. Sevilla FC wilde dat FC Dordrecht voor de rest van het seizoen voor Van den Boogaart zou betalen. Omdat Van den Boogaart weinig aan spelen toe kwam, ging FC Dordrecht niet op het aanbod in en keerde hij terug naar Sevilla om het seizoen af te maken bij Sevilla Atlético. Daarmee promoveerde hij via play-offs naar de Segunda División A.
Tijdens een stageperiode bij N.E.C. in de voorbereiding op het seizoen 2007/2008 liet Van den Boogaart een goede indruk achter op trainer Mario Been, waarna hij een contract bij de Nijmegenaren tekende tot medio 2009. Door een zware blessure maakte hij niet eerder dan in de laatste play-offwedstrijd van het seizoen 2007/08 zijn debuut voor N.E.C.. Ook in het seizoen 2008/09 veroverde hij geen basisplaats, waarop zijn aflopende contract niet werd verlengd.
In 2009 ging hij terug naar Spanje, waar hij na een stageperiode voor één seizoen tekende bij Real Murcia. Hij kreeg hierna geen contractverlenging en nadat besprekingen met AD Cerro de Reyes op niets waren uitgelopen, keerde hij terug naar Nederland waar hij voor Topklasser BVV Barendrecht gaat spelen. Vanaf het seizoen 2012/13 speelde hij voor Rijnsburgse Boys. Vanaf het seizoen 2015/16 speelde hij voor AFC. Vanaf seizoen 2019-2020 speelt hij in het hart van het middenveld bij FC Amsterdamse Bos zaterdag 2.
Van den Boogaart was Nederlands jeugdinternational en nam deel aan het Europees kampioenschap voetbal onder 17 - 2002.
# Eikenschorsschijfje

Het eikenschorsschijfje (Diatrypella quercina) is een schimmel behorend tot de familie Diatrypaceae. Het leeft saprotroof op dode stammen en takken van met name eik (Quercus).

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Het eikenschorsschijfje heeft bolvormige tot kussenvormige vruchtlichamen met een diameter van 2 tot 4 cm. Ze breken door de schors heen en zijn aan de bovenkant wrattig. Het stroma is wit tot lichtbruin. Op elke stroma bevinden zich 8 tot 15 zwarte perithecia. De perithecia, zijn subglobose, soms hoekig als gevolg van druk en meten (350-) 450-750 µm in diameter. Peridium ca 25 µm dik, bruin, met een onduidelijke, smalcellige structuur, de hals dicht omzoomd met perifysen.

### Microscopische kenmerken

De asci meten 80-115 × 12-14 µm. De ascosporen zijn worstachtig, geelachtig in massa, enkelvoudig en kleurloos, sterk gekromd en soms bijna halfrond en meten 7,7-10 (-11) × 2,1-2,6 µm.

## Verspreiding

Het eikenschorsschijfje komt met name voor in Europa en Noord-Amerika. Het is enkele malen buiten dit gebied waargenomen in landen zoals, Guyana, Marokko en India. In Europa is het wijdverspreid en komt het voor van Spanje tot de zuidelijke regio's van het Scandinavisch schiereiland. In Nederland komt het zeer algemeen voor. Het staat niet op de rode lijst en is niet bedreigd.

## Taxonomie

Deze soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1794 door Christiaan Hendrik Persoon en noemde het Sphaeria quercina. De huidige naam, erkend door Index Fungorum, werd er in 1866 aan gegeven door Mordecai Cubitt Cooke.

## Foto's

* Vruchtlichamen breken door schors
* Asci
* Sporen
* ↑ (en) Index Fungorum. Gearchiveerd op 19 juni 2022.
* 1 2 (en) Fungi of Great Britain and Ireland. Gearchiveerd op 6 april 2023.
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 2 maart 2023.
# Eikenspintkever

De eikenspintkever (Scolytus intricatus) is een kever uit de familie snuitkevers (Curculionidae). Hij werd in 1837 wetenschappelijk beschreven door Julius Theodor Christian Ratzeburg.

## Kenmerken

De kevers zijn 2,5 tot 3,5 millimeter lang en hebben een zwart, cilindrisch lichaam. Het pronotum is groot en versmald aan de voorkant, de basis en zijkanten zijn gescherpt. Het voorhoofd van de mannelijke kever is plat en bedekt met korte gelige haren, met twee lange, dunne plukjes haar boven de kaken. Het voorhoofd van de vrouwelijke kever is gebogen en heeft weinig haar (seksueel dimorfisme). De roodgekleurde dekschilden dragen uniforme rijen stippen met stippen van ongeveer dezelfde grootte. De punten van het pronotum zijn klein, dicht en nooit versmolten tot longitudinale rimpels. De voelsprieten en poten zijn geelrood.

## Levenswijze

De eikenspintkever voedt zich voornamelijk met eiken (Quercus), soms ook met wilg (Salix), populier (Populus), iepen (Ulmus), beuken (Fagus sylvatica), haagbeuk (Carpinus betulus), de Europese hopbeuk (Ostrya carpinifolia), witte paardenkastanje (Aesculus hippocastanum), tamme kastanje (Castanea sativa) en hazelaarsoorten (Corylus). Hij bewoont de schors van de bomen, ook in de buurt van de schors. Het voedingspatroon is een relatief korte, één tot drie centimeter lange, eenarmige moedertunnel (dwarstunnel), die het spinthout diep doorgroef. De larvale passages vertakken zich lateraal naar boven en naar beneden. Ook in het spinthout zijn ze duidelijk zichtbaar. De kever vreet aan de basis van de jongste scheuten, die vaak afbreken.
Er zijn één tot twee generaties per jaar, de vliegtijd is van eind mei tot juni en in september.

## Verspreiding

De soort is wijdverspreid in Europa. In het noorden komt de soort niet voor in de zuidelijke Zweedse hooglanden.