OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Verdrag van Hamburg

Verdrag van Hamburg kan verwijzen naar:
* Verdrag van Hamburg (1638) - tussen Frankrijk en Zweden
* Verdrag van Hamburg (1701) - huisverdrag van het huis Mecklenburg
* Verdrag van Hamburg (1762) - tussen Pruisen en Zweden
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Verdrag van Hamburg en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Valongo do Vouga

Valongo do Vouga is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Águeda en telt 5 006 inwoners (2001).
# Valor (The Opium Cartel)

Valor is het derde studioalbum van The Opium Cartel, een band rondom Jacob Holm-Lupo. Deze muzikale duizendpoot met bands als White Willow en Wobbler schakelde een aantal musici in om het album op te nemen. Onduidelijk is of de musici daarbij daadwerkelijk samen in één geluidsstudio waren of dat het album tot stand kwam door muzikale bestanden over en weer te sturen (opgenomen in Noorwegen, Rusland, Duitsland en Israël). De binnenhoes geeft twee citaten van Vladimir Nabokov en Jalal ad-Din Rumi.
Jacob Holm-Lupo is liefhebber van vintage analoge synthesizers en heeft voor dit album inspiratie gehaald uit de muziek uit de jaren 80. De hoes kwam in samenwerking met Cirque du Soleil (acrobate door brandende hoepel).

## Musici

* Silje Huleboer – zang
* Jacob Holm-Lupo – synthesizers (Oberheim Matrix-6, Yamaha DX7, Ensoniq TS-10, Roland JX-3P, Korg minilogue), toetsinstrumenten, gitaar, basgitaar etc.
* Lars Fredrik Frøislie – drumstel, percussie, (tracks 1, 2, 4, 6, 8)
* Bjorn Riis - gitaar (tracks 3, 8)
* Ole Ovstedal – gitaar (track 5), basgitaar (track 8)
* Ina A (zang, track 4) (dochter van Jacob)
* Leah Marcu – zang (track 7) (normaliter zangeres van Tillian)
* Maria Grigoryeva – viool, altviool (track 7)
* Ilia Skibinsky – saxofoon (track 1)
* Alexander Stenerud – zang (track 9)

## Muziek

* Valor op Progwereld (geraadpleegd 24 maart 2021
* exemplaar van het album (Apollon Records AP071)
* ↑ Crosby, Croucier, Demartini, Pearcy, Hill vormden de band Ratt
# Valonne

Valonne is een gemeente in het Franse departement Doubs (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 204 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Montbéliard.

## Geografie

De oppervlakte van Valonne bedraagt 8,2 km², de bevolkingsdichtheid is 24,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Valonne met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Velika Loka (Grosuplje)

Velika Loka is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Grosuplje in de NUTS-3-regio Osrednjeslovenska. De plaats telde 251 inwoners op 1 januari 2020.
# Velika Ludina

Velika Ludina is een gemeente in de Kroatische provincie Sisak-Moslavina. Velika Ludina telt 2831 inwoners. De oppervlakte bedraagt 103,6 km², de bevolkingsdichtheid is 27,3 inwoners per km².
Steden (gradovi): Sisak · Glina · Hrvatska Kostajnica · Kutina · Novska · Petrinja Gemeenten (općine): Donji Kukuruzari · Dvor · Gvozd · Hrvatska Dubica · Jasenovac · Lekenik · Lipovljani · Majur · Martinska Ves · Popovača · Sunja · Topusko · Velika Ludina
# Verenigd Koninkrijk op het Eurovisiesongfestival 1992

Het Verenigd Koninkrijk deed in 1992 voor de vierendertigste keer mee aan het Eurovisiesongfestival. De zanger Michael Ball was gekozen door de BBC door een nationale finale om het land te vertegenwoordigen.

## Nationale voorselectie

Onder de titel A Song for Europe 1992 hield het Verenigd Koninkrijk een nationale finale om de artiest en het lied te selecteren voor het Eurovisiesongfestival 1992. De nationale finale werd gehouden op 4 april 1992 en werd gepresenteerd door Terry Wogan. De winnaar werd gekozen door televoting.
nationale finale - 4 April 1992 :
| Volgorde | Lied | Punten | Plaats |
| 1 | "This Is The Moment I've Been Waiting For" | 73084 | 5de |
| 2 | "Call On Me" | 48419 | 7de |
| 3 | "As Dreams Go By" | 94844 | 2de |
| 4 | "Secret of Love" | 91705 | 3de |
| 5 | "Every Day, Every Night" | 32007 | 8ste |
| 6 | "Who Needs To Know" | 52126 | 6de |
| 7 | "One Step Out of Time" | 153792 | 1ste |
| 8 | "If You Need Another Love" | 86476 | 4de |

## In Malmö

In Zweden moest het Verenigd Koninkrijk aantreden als 16de, net na Oostenrijk en voor Ierland. Op het einde van de puntentelling bleek dat ze op een 2de plaats waren geëindigd met 139 punten. Men ontving 4 keer het maximum van de punten. Van België ontving het 12 punten en Nederland gaf 7 punten aan deze inzending.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| België  Denemarken  Duitsland Oostenrijk | Frankrijk  Turkije | Ierland  Italië  Zwitserland | Luxemburg  Nederland | Cyprus  Finland  Malta |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| Spanje  Zweden | IJsland | | Israël | |

### Punten gegeven door Verenigd Koninkrijk
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | IJsland |
| 10 punten | Oostenrijk |
| 8 punten | Ierland |
| 7 punten | Israël |
| 6 punten | Duitsland |
| 5 punten | Noorwegen |
| 4 punten | Zwitserland |
| 3 punten | Denemarken |
| 2 punten | Nederland |
| 1 punt | Spanje |
* ↑ eurovision-spain.com | Reino Unido 1992
* ↑ United Kingdom 1992
1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Vanamõisa (Haljala)

Vanamõisa (Duits: Altenhof) is een plaats in de Estlandse gemeente Haljala, provincie Lääne-Virumaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla) en telt 45 inwoners (2021).
De plaats ligt ten westen van Haljala, tot in 2017 de hoofdplaats van de gemeente Haljala.

## Geschiedenis

Vanamõisa werd in 1241 voor het eerst vermeld in het Grondboek van Waldemar onder de naam Katenshapæ. De naam kwam in de volgende jaren vele malen terug in diverse varianten, onder andere als Kassisaba, Katisaba, Kassiseppe en Kattsaba. Kassissaba was oorspronkelijk een dorp met een klein landgoed eromheen. In 1597 had het dezelfde eigenaar als Karrol (Karula). In 1637 was alleen een boerderij over: Kattisab Peter. In 1660 liet de eigenares van Karrol het verwaarloosde landgoed ‘Kaszisabba’ opknappen en kreeg het de naam Oldenhoff als ‘semi-landgoed’ (Duits: Beihof) onder Karrol. In 1765 werd het onder de naam Altenhof een zelfstandig landgoed. De naam Kassisaba werd, in verschillende varianten, nog gebruikt tot in het begin van de 19e eeuw.
Tussen 1803 en de onteigening van het landgoed door het onafhankelijk geworden Estland in 1919 was het in handen van de familie von Brevern. De familie mocht tot in 1939 het landhuis blijven bewonen.
Het landhuis is bewaard gebleven. Het is gebouwd in 1859 en bestaat uit een middendeel van twee woonlagen en twee vleugels van één woonlaag. Het is in particuliere handen.
In 1977 werd het buurdorp Mõisavälja bij Vanamõisa gevoegd en werd het buurdorp Aruküla (tot in 1919 onder de naam Aru of Arro een veehouderij onder het landgoed van Vanamõisa) opgedeeld tussen Vanamõisa en Auküla.

## Foto's

* Het landhuis, voorzijde anno 2008
* Het landhuis, achterzijde anno 2008

## Externe link

* Informatie over Vanamõisa
* 1 2 3 Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen en Gertrud Westermann, Baltisches historisches Ortslexikon. Teil 1. Estland (einschließlich Nordlivland), Böhlau Verlag, Köln/Wien, 1985, blz. 14.
* ↑ (et) ,(en) Estisch bureau voor de statistiek, interactieve kaart.
* ↑ Zie het artikel over de Tallinnse wijk Kassisaba voor een mogelijke verklaring van de naam.
* 1 2 (et) Vanamõisa in het Dictionary of Estonian Place names.
* 1 2 (et) Vanamõisa mõis.
# Vera Peters

Mildred Vera Peters, OC (Toronto, 28 april 1911 – aldaar, 1 oktober 1993) was een Canadese oncologe die was gespecialiseerd in de ziekte van Hodgkin en borstkanker.

## Biografie

Peters werd geboren op een melkveehouderij en verloor haar vader op 11-jarige leeftijd. Haar moeder, een docent, bleef achter met zeven kinderen.
Peters voltooide haar middelbare school toen ze 16 was en ging aan de Universiteit van Toronto wis- en natuurkunde studeren omdat ze te jong was voor de studie geneeskunde, maar kon na een jaar overstappen. Met haar man Ken Lobb, die ze tijdens haar studiejaren leerde kennen, kreeg ze twee dochters, van wie één een internist werd. In deze periode ontwikkelde haar moeder borstkanker. Zij overleed in 1933, ondanks een behandeling door dokter Gordon Richards, die later Peters' mentor zou worden. Een jaar later ontving Peters haar diploma.
Peters' man stierf in 1967.

## Onderzoek

Vóór Peters onderzoek werd de ziekte van Hodgkin als een doodsvonnis gezien, maar Peters bewees in 1950 dat bestraling kon helpen in het tegengaan van de ziekte. Ook de behandeling van borstkanker – waar volledige borstamputatie de gangbare behandeling was – kon met nieuwe bestralingstechnieken en conservatievere chirurgie verbeterd worden door haar onderzoek. Het duurde echter vele jaren voor haar resultaten opgemerkt en aanvaard werden.

## Erkenning

Als erkenning voor haar medische werk ontving Peters twee eredoctoraten (van York University in 1975 en Queen's University in 1983) en ontving in 1979 zowel een gouden medaille van de American Society for Therapeutic Radiology and Oncology als een Medaille Antoine Béclère. Daarnaast werd ze ook officier in de Orde van Canada. Ook postuum werd zij nog geëerd, onder meer met een postzegel in 2020.
* 1 2 science.ca Profile : Vera Peters. GCS Research Society (19 augustus 2005). Geraadpleegd op 6 juli 2014.
* ↑ Steensma, D.P. en Kyle, R.A., M. Vera Peters: Pioneering Radiation Oncologist (2021).
* 1 2 science.ca Profile : Vera Peters. GCS Research Society (19 augustus 2005). Geraadpleegd op 6 juli 2014.
* ↑ Vera Peters Pioneer in Psychosocial Oncology.
* 1 2 Raymond, Katrine, Vera Peters (2022).
* ↑ Twee belangrijke publicaties van Peters zijn: Peters, MV (4 januari 1965). "Radiation Therapy". JAMA: The Journal of the American Medical Association. 191 (1): 28–29. doi:10.1001/jama.1965.03080010034008 Peters, MV (1970). "Radiation therapy in the management of breast cancer". Proceedings, National Cancer Conference. 6: 163–74. {{PMID|5458090}}.
# Venetier (schip, 1918)

De stomer Venetier van 1816 ton was eigendom van de Lloyd Royal Belge-Antwerp (later de CMB). Haar taak was voornamelijk houttransport.
Het schip werd op stapel gezet in 1917 als War Fox bij de American Shipbuilding Co. uit Lorain in Ohio, maar al tijdens de bouw kreeg het een andere naam: Lake Forest. De tewaterlating was op 3 november 1917 en de marine nam het schip af op 24 december 1917. Het werd in dienst gesteld als de USS Lake Forest (ID 2991) op 15 januari 1918. Uit dienst gesteld op 4 maart 1919 en weer overgedragen aan de United States Shipping Board in Washington, D.C. Die verkocht het in 1920 aan Lloyd Royal Belge S.A. in Antwerpen, en het werd vervolgens Venetier genoemd.
* Lengte: 68,4 m
* Breedte: 13,2 m
* Diepgang: 5,5 m
* Waterverplaatsing: 1,157 t.
* Machine: stoom, 1.300 ihp op 1 as
* Snelheid: 10 kn
* Bemanning: 79
Het schip voer tussen 1920 en 1925 met ladingen hout van Zuid-Amerika en Afrika naar Antwerpen. Het oogde zeer fragiel door haar kleine opbouw, een zeer hoog lijkende zwarte schoorsteen, waardoor het vrachtschip zelf zo klein leek. Het had twee masten met vier laadbomen nodig omdat er in sommige Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse haventjes nog geen laad- en losvoorzieningen waren. Het lichte vrachtschip had altijd een deklast bij, waardoor de houtstapels met verticale balken moesten tegengehouden worden. Deze deklast kwam tot de hoogte van de scheepsbrug. Dat waren dus ettelijke meters houtstapels die rondom de masten lagen, vóór de brug en de achteropbouw. De scheepsbemanning kon zich door een smal gangpad, tussen de houtvracht, nog naar het voor- en achterschip begeven.
Deze schepen moesten wel goed stabiel en de lading geschoord worden geladen om bij een woelige zee en bij storm niet te kapseizen. Deze houtladingen waren meestal al op voorhand gezaagde houtplanken, maar ze vervoerde eveneens stapels afgezaagde bomen, die in Antwerpen nog verwerkt moesten worden tot planken en latten. De hier toegekomen en geloste planken lagen in houtmagazijnen onder afdaken te drogen. Eerst moest dit hout "uitzweten", drogen en besterven, vooraleer het voor meubel- en kastenconstructie kon worden gebruikt.
* 1925: verkocht aan Armement Gylsen S.A., Antwerpen, en hernoemd naar Tabakhandel
* 1925: verkocht aan S.S de Nav. Sud Atlantica, Buenos Aires, Argentinië met nieuwe naam Este
* 1931: verkocht aan Cia Argentina de Nav. Mihanovich, Buenos Aires
* 1937: verkocht aan Cia Carbonifera y de Fundicion Schwager, Valparaiso, Chili met nieuwe naam Chollin
* 1948: verkocht aan Fabrica de Cemento El Melon SA of Valparaiso met nieuwe naam Rafael Ariztia
* 1956: verkocht aan Cia Maritima Valck and Monckton of Valparaiso met nieuwe naam San Patricio
* 1957: verkocht aan Georgios Vatikiotis of Piraeus, Greece and met nieuwe naam Mary V
* 1957: verkocht aan Geo. Sigalas' Sons of Piraeus met nieuwe naam Kadio S
* 1960: gesloopt in Gijon, Spanje
# Venetiaanse verdedigingswerken van de 15e tot 17e eeuw

Met de Venetiaanse verdedigingswerken van de 15e tot 17e eeuw worden zes verdedigingswerken in Italië, Kroatië en Montenegro bedoeld, die door UNESCO op de werelderfgoedlijst zijn geplaatst.
De vestingen zijn overblijfselen van de Republiek Venetië, die eeuwenlang een belangrijke machtspositie innam in het Middellandse Zeegebied. Om hun territorium te verdedigen, werden diverse verdedigingswerken aangelegd. De gebieden op het vasteland (Stato da Terra) moesten worden verdedigd tegen de Europese machten in Noordwest-Europa. De forten in de Venetiaanse havens aan de Adriatische Zee (Stato da Mar) verdedigden de handelsroutes in de Levant. De forten werden nodig geacht om de expansie en autoriteit van Venetië te kunnen waarborgen. De introductie van het buskruit leidde tot belangrijke veranderingen in de militaire architectuur. In Italië werd deze stijl aangeduid als "alla-moderna".
In 2017 werden tijdens de 41e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed zes van deze vestingwerken erkend als cultureel werelderfgoed en toegevoegd aan de UNESCO werelderfgoedlijst.
| Object | Object | Locatie |
| 1 | Versterkte stad Bergamo | Italië, Lombardije 45° 42′ 10″ NB, 9° 39′ 45″ OL |
| 2 | Versterkte stad Peschiera del Garda | Italië, Veneto 45° 26′ 20″ NB, 10° 41′ 39″ OL |
| 3 | Vestingstad Palmanova | Italië, Friuli-Venezia Giulia 45° 54′ 19″ NB, 13° 18′ 36″ OL |
| 4 | Verdedigingswerken van Zadar | Kroatië, provincie Zadar 44° 7′ NB, 15° 13′ OL |
| 5 | Sint Nicolaasfort bij Šibenik | Kroatië, Šibenik-Knin 43° 43′ 17″ NB, 15° 51′ 17″ OL |
| 6 | Versterkte stad Kotor | Montenegro 42° 25′ 31″ NB, 18° 46′ 13″ OL |
# Verlosserkerk (Gerolstein)

De Verlosserkerk (Duits: Erlöserkirche) is een protestants kerkgebouw in de Eifel-stad Gerolstein, Rijnland-Palts. De kerk is gelegen in het Ortsteil Sarresdorf en werd tussen 1907 en 1913 door de Berlijnse architect Franz Schwechten gebouwd.

## Bouwgeschiedenis

De nieuwbouw was een project van de Evangelische Kirchenbauverein te Berlijn. Een niet onbelangrijk deel voor de financiering stamde echter uit het particuliere vermogen van keizer Wilhelm II. De architect van de kerk, Franz Schwechten, had even tevoren ook de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche in Berlijn ontworpen.
Bij de uitgravingswerkzaamheden voor de bouw van de Verlosserkerk ontdekte men de fundamenten van een romeinse villa. De fundamenten en andere vondsten kunnen in en bij de Villa Sarbodis naast de kerk worden bezichtigd.
Tijdens de inwijding van de kerk op 15 oktober 1914 was keizer Wilhelm II persoonlijk aanwezig.
Tot 1945 behoorde het kerkgebouw toe aan het Huis Hohenzollern; de protestantse gemeente genoot echter het recht om van de kerk gebruik te maken. Na de oorlog werd de kerk aan de Protestantse Kerk in het Rijnland geschonken.

## Architectuur

Het grondvlak van de kerk heeft de vorm van een eenvoudig romaans kruis met korte zijarmen en een koor in de vorm van een ronde apsis. Boven de viering verheft zich een koepel, die door acht roodkleurige granieten zuilen wordt gedragen.
Indrukwekkend is het bijzonder rijk uitgevoerde interieur, dat voor een protestants kerkgebouw in een overwegend katholieke omgeving opvallend is te noemen. Voor de muren van de voorhal werd cipolino-marmer toegepast. Grootschalige goudmozaïeken bedekken de apsis, de rondbogen en de grote koepel boven de viering. De mozaïeken stammen van de Hannoverse kerkenschilders Hermann Schaper en de Oldenburger Friedrich Schwartin, de goudmozaïeken werden uitgevoerd door de firma Puhl & Wagner. De fresco's van de kerk werden uitgevoerd door de uit Pommeren afkomstige en in Godesberg woonachtige decoratieschilder Ludwig Ziercke. De ramen werden ontworpen door Rudolf en Otto Linnemann uit Frankfurt en hebben deels heraldische en deels ornamentale motieven.

## Bezichtigingen

De kerk kan tegen een geringe vergoeding op gezette tijden worden bezichtigd. Voor de tijden: zie de website van de Evangelischer Kirchenkreis Trier.

## Externe link

* (de) Website Evangelischer Kirchenkreis Trier
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Erlöserkirche (Gerolstein) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ http://www.roscheiderhof.de/kulturdb/client/einObjekt.php?id=849
# Vercoutere

Vercoutere is een voormalige textielfabriek aan de Nieuwevaart 117-118 in Gent. De fabriek verwerkte textielafval, met name de korte afvalvezels die vrijkomen bij het zwingelen van vlas en hennep.
Het bedrijf werd opgericht rond 1880 door Théophile Vercoutere. Hij was ook medeoprichter van de nabijgelegen Filature du Rabot, waar de fabriek Vercoutere een tijdlang deel van uitmaakte.
In het eerste decennium van de 20e eeuw werden de fabrieksgebouwen meermaals uitgebreid. De fabriek is vooral te herkennen aan de statige directeurswoning. Daar achter liggen verschillende fabriekspanden, magazijnen, een machinekamer en een ketelhuis.
In de jaren 1980 stopte de textielactiviteit op deze locatie. Door de jaren heen namen tal van bedrijven en culturele organisaties er hun intrek. Zo herbergen de fabrieksgebouwen en magazijnen anno 2021 verschillende kantoren, bedrijven, winkels en het theater De Waanzin.

## Externe link

Foto van de directeurswoning op de website van het Industriemuseum.
* ↑ Hilde Langeraert, Alexander Dumarey, Marie Kympers, Kathleen Moermans (2021). Kathedralen van de industrie. Borgerhoff & Lamberigts, Gent. ISBN 978-94-6393-432-9.
* ↑ Fabriek T. Vercoutere. inventaris.onroerenderfgoed.be. Geraadpleegd op 3 maart 2022.
# Vannes-sur-Cosson

Vannes-sur-Cosson is een gemeente in het Franse departement Loiret (regio Centre-Val de Loire) en telt 522 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Orléans.

## Geografie

De oppervlakte van Vannes-sur-Cosson bedraagt 35,0 km², de bevolkingsdichtheid is 14,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Vannes-sur-Cosson met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Vermetus granulatus

Vermetus granulatus is een slakkensoort uit de familie van de Vermetidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1831 door Gravenhorst.
# Vermetus rugulosus

Vermetus rugulosus is een slakkensoort uit de familie van de Vermetidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1878 door Monterosato.
# Vermetus triquetrus

Vermetus triquetrus is een slakkensoort uit de familie van de Vermetidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1832 door Bivona-Bernardi.
# Verzorgingsplaats Hoge Kwel

Verzorgingsplaats Hoge Kwel is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Zaandam-Bad Nieuweschans tussen afritten 13 en 14 nabij Wieringerwerf in de gemeente Hollands Kroon.
De verzorgingsplaats is vernoemd naar de Hooge Kwelvaart en Hooge Kwelsloot die parallel aan elkaar tussen de verzorgingsplaats en het IJsselmeer stromen.
Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Shell aanwezig. Verder ligt hier hotel/restaurant Wieringermeer van Van der Valk.
De verzorgingsplaats is via een voetgangerstunnel bereikbaar vanaf de aan de andere kant van de snelweg gelegen verzorgingsplaats De Wierde.
# Verzorgingsplaats Hoezaar

Verzorgingsplaats Hoezaar is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van de A58 in de richting Eindhoven-Vlissingen tussen afritten 21 en 22 in de gemeente Rucphen.
Aan de overzijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats Mastpolder.
Richting Vlissingen: Kriekampen · Brehees · Blaak · Molenheide · Lage Aard · Bremberg · Hoezaar · Spuitendonk · Wouwse Tol Noord · 't Scheld · Vliete · Selnisse
Richting Eindhoven: Arnemuiden · Vliedberg · Voetpomp · Het Rak · Wouwse Tol Zuid · Mastpolder · Liesbos · Hooge Aard · Raakeind · Leikant · Kerkeind · Kloosters
# Verzorgingsplaats Het Lonnekermeer

Verzorgingsplaats 't Lonnekermeer is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 31 en 32 in de gemeente Dinkelland.
De naam 't Lonnekermeer komt van het naburige dorp Lonneker en het meer met dezelfde naam.
De parkeerplaats aan de noordelijke zijde van de autosnelweg heet verzorgingsplaats Het Veelsveld.
Met de openstelling van de A1 tussen Hengelo-Noord en Oldenzaal in 1991 is ook de verzorgingsplaats Lonnekermeer opengesteld. Het parkeerterrein had destijds 10 parkeerplaatsen voor vrachtwagens. De A1 werd destijds nog maar weinig gebruikt voor transitverkeer, er was enkel wat vrachtverkeer richting de regio Hannover, het vrachtverkeer naar Oost-Duitsland begon toen nog maar net op gang te komen na de Duitse hereniging. De parkeerdruk nam explosief toe vanaf 2000 en zeker vanaf 2004 toen Polen bij de Europese Unie kwam. In 2009 is de verzorgingsplaats aanzienlijk uitgebreid en zijn 100 parkeerplaatsen voor vrachtwagens gebouwd. Op 26 februari 2009 werd de verzorgingsplaats weer opengesteld.
Richting Oldenzaal: Honswijck · Ronduit · De Slaag · Palmpol · Tolnegen · Lucasgat · Bruggelen · De Paal · Boermark · Bolder · Het Lonnekermeer
Richting Amsterdam: De Poppe · Het Veelsveld · Struik · De Hop · Vundelaar · De Hucht · De Strubben · Tolnegen · Aanschoten · Uilengoor · De Middelaar · Neerduist · Bastion · Hackelaar
# Veretillum tenue

Veretillum tenue is een Pennatulaceasoort uit de familie van de Veretillidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door Marshall & Fowler.
# Veľké Dvorany

Veľké Dvorany (Hongaars: Nagyudvar) is een Slowaakse gemeente in de regio Nitra, en maakt deel uit van het district Topoľčany. Veľké Dvorany telt 684 inwoners.
# Veľké Dravce

Veľké Dravce (Hongaars: Nagydaróc) is een Slowaakse gemeente in de regio Banská Bystrica, en maakt deel uit van het district Lučenec. Veľké Dravce telt 676 inwoners.
Ábelová · Belina · Biskupice · Boľkovce · Budiná · Bulhary · Buzitka · Čakanovce · Čamovce · Divín · Dobroč · Fiľakovo · Fiľakovské Kováče · Gregorova Vieska · Halič · Holiša · Jelšovec · Kalonda · Kotmanová · Lehôtka · Lentvora · Lipovany · Lovinobaňa · Lučenec · Lupoč · Ľuboreč · Mašková · Mikušovce · Mučín · Mýtna · Nitra nad Ipľom · Nové Hony · Panické Dravce · Píla · Pinciná · Pleš · Podrečany · Polichno · Praha · Prša · Radzovce · Rapovce · Ratka · Ružiná · Stará Halič · Šávoľ · Šiatorská Bukovinka · Šíd · Šurice · Točnica · Tomášovce · Trebeľovce · Trenč · Tuhár · Veľká nad Ipľom · Veľké Dravce · Vidiná