OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maurice Hamers

M.W.M. (Maurice) Hamers (Valkenburg, 1962) is een Nederlandse componist, muziekpedagoog, dirigent, trompettist en muziekuitgever.

## Levensloop

Hij studeerde trompet en harmonie- en fanfare-directie aan het Conservatorium Maastricht. Hamers heeft verschillende gerenommeerde amateurorkesten gedirigeerd, onder meer Fanfare "St. Martinus", Urmond, Harmonie "St. Caecilia", Simpelveld en Brass Band Limburg. Ook was hij van 1995 tot 2000 dirigent van de Marinierskapel der Koninklijke Marine. Hij won in 1989 de Zilveren Dirigeerstok op het Wereldmuziekconcours te Kerkrade. Tegenwoordig is hij werkzaam bij de Hochschule für Musik Nürnberg-Augsburg in het Duitse Augsburg. Verder is hij een veelgevraagd workshopleider en gastdirigent in Nederland, maar ook in Europa bijvoorbeeld bij de harmonieorkesten van Trondheim, (Noorwegen) en Karlskrona, (Zweden).
Hamers' composities zijn meestal programmatisch van opzet en hebben een modern, maar toch toegankelijk klankidioom. Zijn werken worden gepubliceerd in de eigen muziekuitgeverij Chameleon Music Publisher.

## Composities
### Werken voor harmonie- en fanfareorkest en brassband

* 2005 Chakra, voor harmonieorkest - opdracht van het Sinfonische Blasorchester Vorarlberg voor het Wereld Muziek Concours 2005 in Kerkrade
** Kundalini motive / the ascent of the Kundalini Goddess
** Red / survival and primary needs
** Orange / personal relations, sexuality and satisfaction of the senses
** Yellow / personal power (or inability)
** Green / love and forgivingness
** Sky-blue / expressivity and communication
** Indigo / intuition and wisdom
** Violet / spirituality
* New Life, voor fanfareorkest
* Apparition, voor fanfareorkest
* Babylon, voor fanfareorkest
* El conquistador. voor bariton en harmonieorkest
* The Sky is the Limit, voor fanfareorkest,
* Chameleon, voor brass band, fanfareorkest en harmonie
* Waterman, voor fanfareorkest (i.o.v. Fanfareorkest De Hoop uit Stellendam en haar dirigent Arie Stolk)
* Heaven on Earth, voor fanfareorkest (i.o.v. Chr. Muziekvereniging Eendracht, Winterswijk)
# Masnieres British Cemetery

Masnieres British Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in de Franse gemeente Marcoing (Noorderdepartement). De begraafplaats werd ontworpen door George Goldsmith en ligt langs een veldweg op 2 km ten oosten van het centum (gemeentehuis). Het terrein heeft de vorm van een parallellogram met een oppervlakte van 995 m² en wordt omgeven door een natuurstenen muur. Het Cross of Sacrifice staat centraal aan de zuidelijke zijde in de toegang. De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission.
Er liggen 226 slachtoffers begraven waaronder 59 Duitsers.

## Geschiedenis

Op 20 november 1917, de eerste dag van de slag bij Cambrai, werd Masnières door de 29th Division veroverd. Op 30 november en 1 december werd het dorp door dezelfde divisie tegen herhaalde aanvallen verdedigd, maar de volgende nacht werd het wegens voortdurende aanvallen van de Duitse troepen geëvacueerd. Op 29 september 1918 werd het door de 62nd (West Riding) Division heroverd. De begraafplaats werd in oktober 1918 aangelegd door de Burial officer (dit is de officier die verantwoordelijk was voor het registreren en begraven van de gesneuvelden) van de 3rd Division.
Onder de geïdentificeerde doden zijn 133 Britten, 17 Nieuw-Zeelanders en 20 Duitsers. Alle slachtoffers vielen in september en oktober 1918. Op de hoofdweg van Cambrai naar Manières, ten oosten van de begraafplaats, staat het Masnières Newfoundland Battlefield Memorial ter herinnering aan het aandeel van het Royal Newfoundland Regiment in de slag bij Cambrai in 1917.

## Onderscheiden militairen

* Thomas Neely, sergeant bij het King's Own (Royal Lancaster Regiment) werd onderscheiden met het Victoria Cross en de Military Medal (VC, MM)
* W. Shadwell, sergeant bij het Hampshire Regiment en A.R. Peters, soldaat bij de King's Own Yorkshire Light Infantry werden onderscheiden met de Distinguished Conduct Medal (DCM).
* sergeant H. Forster; de korporaals John Keith Brown, A.B. Ware, W.A.H. McIntosh, James Whyte, P. Wilson en David Burnett Annand en de soldaten J. Thomas Ball, James Bladon, George Henry Craker en F. Whitby werden onderscheiden met de Military Medal (MM).
* The War Graves Photographic Project (coördinaten)
* Masnieres British Cemetery op de website van de CWGC.
# Masnuy-Saint-Jean

Masnuy-Saint-Jean is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse gemeente Jurbeke. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december
# Masnuy-Saint-Pierre

Masnuy-Saint-Pierre is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse gemeente Jurbeke. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december
# Medetera maura

Medetera maura is een vliegensoort uit de familie van de slankpootvliegen (Dolichopodidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Wheeler.
# Medetera mixta

Medetera mixta is een vliegensoort uit de familie van de slankpootvliegen (Dolichopodidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Negrobov.
# Massief van Stavelot

* Geologie van Ardennen en Eifel
* Geologische kaart
* Geologische structuren
* Anticline van de Condroz · Faille du Midi · Londen-Brabantmassief · Massief van Rocroi · Massief van Stavelot · Synclinorium van Namen · Synclinorium van Dinant
* Formaties en gesteenten
* Limburgs Krijt · Arduin
* Paleogeografie
* Alpiene orogenese · Avalonia · Hercynische orogenese · Krijtzee · Rhenohercynisch bekken
* Portaal   Geologie
Het Massief van Stavelot is een geologisch massief in de Ardennen, dat voor het grootste deel dagzoomt in België maar, daarna nog over de grens met Duitsland doorloopt.
Het massief is opgebouwd uit gesteenten uit het Vroeg-Paleozoïcum. Het is hard gesteente, dat buiten het massief door Laat-Paleozoïsche minder harde kalksteen en zandsteen wordt bedekt. Al het gesteente is tijdens de Hercynische gebergtevorming, omstreeks 350 Ma geleden, geplooid tot een enorme NO-ZW lopende anticline, de Anticline van de Ardennen. Deze plooien van verschillend Vroeg-Paleozoïsche gesteente komen op sommige plekken de aan het oppervlak. Andere massieven zijn het kleine Massief van Serpont, het Massief van Rocroi en het Massief van Givonne.
Het gesteente vormt doordat het zo hard is een verhoging in het landschap, het plateau van de Hoge Venen met de hoogste punten van België. Het Vroeg-Paleozoïsche gesteente uit deze omgeving uit het Laat-Cambrium en Ordovicium bestaat uit kwartsieten en fyllieten en vertoont veel sporen van deformatie. Dit is tijdens de Hercynische en Caledonische gebergtevormingen gebeurd. De deformatie uit zich in plooien, kwartsaders, overschuivingen, andere breuken en aan de zuidoostelijke rand een metamorfe zone.
Midden in het Massief van Stavelot ligt, in ruwweg noordoost-zuidwestelijke strekking, een strook van compleet andere gesteente, het kalkrijke Conglomeraat van Malmedy tussen Basse-Bodeux en Xhoffraix. De ouderdom ervan is moeilijk te achterhalen maar het gesteente komt waarschijnlijk uit het Perm. Het conglomeraat is in de Graben van Malmédy afgezet, die door de loop van de Warche wordt gevolgd. De insnijding van deze rivier heeft in de omgeving van Malmedy tot duidelijke ontsluitingen geleid.
# Eikengalboorder

De eikengalboorder (Curculio villosus) is een keversoort uit de familie snuitkevers (Curculionidae). De kever leeft in eiken, net als de verwante eikelboorder (C. glandium). De eikengalboorder is aanzienlijk donkerder dan deze sympatrische soort.
De kever is een hyperparasiet, waarvan de larven zich ontwikkelen in de gallen van de aardappelgalwesp (Biorhiza pallida). Door voedselconcurrentie sterft de wespenlarve. De eikengalboorder verpopt zich in de grond.
* Bladmineerders.nl: Curculio villosus
* Nederlands Soortenregister: Eikengalboorder Curculio villosus
# Eikendwergspanner

De eikendwergspanner (Eupithecia dodoneata) is een nachtvlinder uit de familie van de spanners, de Geometridae. De voorvleugellengte bedraagt tussen de 9 en 11 millimeter. De soort komt vooral voor in Zuid-Europa, daarnaast in Klein-Azië, en noordelijk in Europa tot aan het zuiden van Scandinavië. Hij overwintert als pop.

## Waardplanten

De eikendwergspanner heeft zomereik en soms meidoorn als waardplanten.

## Voorkomen in Nederland en België

De eikendwergspanner is in Nederland en België een niet zo algemene soort, die verspreid over het hele gebied kan worden gezien. De vlinder kent jaarlijks één generatie die vliegt van eind maart tot en met juli.
# Eikenburg (Rosmalen)

Eikenburg (ook wel: Het Vinkel en De Eikenburg genoemd) is een natuurgebied en voormalig landgoed in Noord-Brabant ten zuiden van Rosmalen, ten oosten van Maliskamp. Het is gelegen in de wijk Het Vinkel. De oppervlakte bedraagt 80 ha en bestaat naast het voormalige landgoedbos uit een ervan gescheiden bos dat eveneens "Het Vinkel" heet en bestaat uit naaldhout en Amerikaanse eik. In het oosten van dit bos ligt een door brand ontstane open plek die zich tot een vlakte met dopheide, gagel, pijpestrootje en berk heeft ontwikkeld. Het landgoedbos is vernoemd naar het landgoed Eikenburg. Van het landhuis en bijbehorend gehucht is niets bewaard gebleven. In de jaren 60 van de 20e eeuw werd het opgeofferd ten behoeve van het bos, terwijl de nabijgelegen wijk Maliskamp de gelegenheid kreeg te groeien.
Het noordelijk deel van het bos ligt op hoge zandgrond en is betrekkelijk droog. De grond in het zuidelijk deel van het bos is zeer vochtig, er zijn ook een aantal vennen. Sommige dichtgegroeide vennen zijn weer opengegraven, andere zijn aangelegd. In het bos zijn veel evenwijdige greppels, waardoor er diversiteit kon ontstaan in de flora.
Er leven reeën, en verder zijn er veel uilen en spechten in het bos. Eikenburg is een geliefd wandelbos. Eigenaar is de gemeente 's-Hertogenbosch.

## Externe link

* Vereniging IVN 's-Hertogenbosch: Natuurgebied Eikenburg
# Emphysomera auribarbis

Emphysomera auribarbis is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1828 door Wiedemann.
# Eilema trinitas

Eilema trinitas is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Strand.
# Eminhamsterrat

De eminhamsterrat (Cricetomys emini) is een knaagdier die in het wild in Afrika voorkomt.

## Kenmerken

Het gewicht van de eminhamsterrat is rond de 1 kg, de lengte ongeveer 80 centimeter (met staart). Hij heeft een bruine kleur en een kale staart, die vaak aan het uiteinde wit is.

## Leefwijze

De hamsterrat wordt nog weleens als huisdier gehouden; ze zijn ook te zien in de dierentuin, mits er een nachtdierenhuis is. De eminhamsterrat is namelijk vooral 's nachts actief en kruipt bij elk straaltje licht gelijk zijn hol in: zonlicht is zelfs gevaarlijk.

## Voortplanting

De eminhamsterrat is ongeveer een maand drachtig en werpt twee tot vier jongen per keer. De gemiddelde levensverwachting van de eminhamsterrat is vier tot vijf jaar.

## Landmijnen

Deze ratten worden gebruikt om landmijnen in Afrika op te sporen. Ze worden getraind om daarbij op de geur van TNT af te gaan. Hebben ze een mijn gevonden, dan blijven ze erbovenop zitten. Door het geringe gewicht van de rat komt de mijn niet tot ontploffing.
* ↑ (en) Eminhamsterrat op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Eminentia pyramidalis

De eminentia pyramidalis is een kegelvormig uitsteeksel in het middenoor. Het is direct gelegen achter het fenestra vestibuli (ovaal venster) en voor het verticale gedeelte van het canalis nervi facialis. Het is hol en bevat de Stapedius-spier; de top steekt vooruit in de richting van de fenestra vestibuli en wordt doorboord door een klein diafragma dat de pees van de spier doorlaat.
De holte in de eminentia pyramidalis wordt naar beneden en achterwaarts verlengd voor het canalis nervi facialis en communiceert ermee door een minieme opening die een takje van de gezichtszenuw (nervus facialis) naar de Stapedius-spier doorlaat.
# Megacmonotus spectabilis

Megacmonotus spectabilis is een insect uit de familie van de vlinderhaften (Ascalaphidae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Megacmonotus spectabilis is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Gerstäcker in 1885.
# Massuria watari

Massuria watari is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Massuria. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Hirotsugu Ono.
# Megaselia consetigera

Megaselia consetigera is een vliegensoort uit de familie van de bochelvliegen (Phoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1925 door Schmitz.
# Emplectonema friederichi

Emplectonema friederichi is een soort in de taxonomische indeling van de snoerwormen (Nemertea). De huid van de worm is geheel met trilharen bedekt. De snoerworm jaagt op prooien van zijn eigen omvang en vangt deze met behulp van zijn slurf.
De worm behoort tot het geslacht Emplectonema en behoort tot de familie Emplectonematidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Sánchez.
# Megapenthes basalis

Megapenthes basalis is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1880 door Candèze.
# Megaselia chrysopyge

Megaselia chrysopyge is een vliegensoort uit de familie van de bochelvliegen (Phoridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Beyer.
# Megaselia ciliatula

Megaselia ciliatula is een vliegensoort uit de familie van de bochelvliegen (Phoridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Schmitz.
# Megaselia ciliata

Megaselia ciliata is een vliegensoort uit de familie van de bochelvliegen (Phoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1848 door Zetterstedt.
# Enarmonia cyanograpta

Enarmonia cyanograpta is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Meyrick.
# Mathieu van Roggen

Matthijs Adolph Hendrik (Mathieu) van Roggen (Nijmegen, 14 januari 1863 – Sprimont, 27 oktober 1909) was een Nederlandse ingenieur.

## Loopbaan

Van Roggen was geboren en getogen in Nijmegen en vestigde zich in 1883 in het Belgische Sprimont, waar hij een steengroeve begon, de Carrière du Coreux. Deze groeve leverde hardsteen, die in Nederland in verschillende waterbouwkundig werken zijn toegepast. Dit waren met de jaren onder andere de oude IJsselbrug bij Deventer, enkele sluizen in het Merwedekanaal en de grote schutsluis in IJmuiden in de jaren 1960.
Van Roggen zorgde voor meer impuls aan de economie aldaar, door onder meer een grote elektriciteitscentrale te bouwen (voltooid in 1904), Deze centrale voorzag de groeve van elektriciteit en zorgde voor straatverlichting in Sprimont.

## Privéleven

Van Roggen was getrouwd met Jeanette Blom (1868-1956) en had vier kinderen. Zijn zoon Mathieu van Roggen jr. was directeur van het Belgische automerk Teixeira en later Imperia en Minerva. Zijn weduwe hertrouwde in 1923 met de kunstenaar Frederik Engel Jeltsema.
Van Roggen woonde in het kasteel Van Roggen uit het eind van de 18e eeuw, dat was gelegen in het hart van Sprimont.

## Trivia

In Sprimont is een straat naar Van Roggen vernoemd, de Rue Mathieu Van Roggen. Zijn woonhuis werd later het gemeentehuis van Sprimont.
* 1 2 "Pendelen van Belgische groveve naar Rotterdamse Europoort Vloeibaar gietijzer per spoor," De tĳd : dagblad voor Nederland. Amsterdam, 1967/09/06, p. 9. Geraadpleegd op Delpher op 15-01-2021.
* ↑ J. A. van der Klose. Onze bouwmaterialen beschreven - Volume 1. 1908. p. 67
* ↑ Wim Dubelaar, Timo G. Nijland, H. J. Tolboom. Utrecht in steen: historische bouwstenen in de binnenstad. 2007. p. 74
* ↑ Sprimont: Grands noms
# Encentrum cruentum

Encentrum cruentum is een soort in de taxonomische indeling van de raderdieren (Rotifera).
Het dier behoort tot het geslacht Encentrum en behoort tot de familie Dicranophoridae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Harring & Myers.
# Mees van Huis

Melis (Mees) van Huis (Zeist, 1 juli 1909 - 18 mei 1996) was een Nederlandse organist en componist van orgelmuziek.
Hij was zoon van koetsier Gijsbertus van Huis en Aagje Hoogendoorn. Hijzelf huwde Dicky Baauw. Zijn grafzerk vermeldt: "Ik zing voor de heer zolang ik leef. Ik speel voor mijn god zolang ik besta." (Psalm 104, vers 33)
Van Huis kreeg zijn eerste orgellessen van de Utrechtse dom-organist Hendrik Bos, nadat hij thuis op een harmonium van zijn vader had geoefend en naar Johan Wagenaars spel had geluisterd. Vanaf 1929 bezocht hij het Amsterdamsch Conservatorium waar hij, samen met bekende generatiegenoten als Adriaan Engels, George Stam, Adriaan Schuurman, Meindert Boekel en Piet van Egmond, deel uitmaakte van de orgelklas van Cornelis de Wolf. Hij kreeg ook les van Sem Dresden. Hij deed in 1934 eindexamen. In 1937 werd hij muziekleraar aan het Blindeninstituut Bartiméus in Zeist, in 1974 ging hij aldaar met pensioen. In 1943 werd hij benoemd tot cantor-organist van de Hervormde Buurkerk in Utrecht. Hij werd na de oorlog dirigent van het Buurkerkkoor, dat was ontstaan door de fusie van het Nederlands Hervormd Jeugdkoor en een gemengd koor, dat al onder zijn leiding stond. In 1951 werd hij tevens cantor-organist van de Evangelische Broedergemeente in Zeist. In 1980 nam hij afscheid als organist, toen de Buurkerk aan de eredienst was onttrokken en werd omgebouwd tot Nationaal Museum van Speelklok tot Pierement.
Van Huis was een geboren improvisator en een liefhebber van de romantische orgelstijl. Hij schreef onder meer twee passacaglia's voor orgel, Psalm 46 voor koor en orgel en voorts veel koraalbewerkingen en cantates voor koor en orgel.
Van de koren onder leiding van Van Huis zijn diverse plaatopnamen bewaard gebleven.
* Gerco Schaap: Mees van Huis heeft zijn kaarten breed uitgezet, in maandblad De Orgelvriend, mei 1985
* Gerco Schaap: In memoriam Mees van Huis (1909–1996), in maandblad De Orgelvriend, juli/augustus 1996
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 4, pagina 327
* ↑ correspondentie via ticket:2019061010004994
* ↑ Online Begraafplaatsen, Kovelswade Utrecht, meldt als overlijdensdatum 18 mei 1996. Gearchiveerd op 14 november 2022.
* ↑ Nederlands Dagblad, 16 april 1974, Bartimeüs laatste concert
* ↑ Het Ned. Herv. Jeugdkoor voerde de naam "Buurkerkkoor" omdat door de status van kerkkoor het zich gedurende de bezettingsjaren niet behoefde aan te sluiten bij de "Kultuurkamer".
* ↑ Mees van Huis op Discogs. Gearchiveerd op 18 februari 2021.
# Megachile sauteri

Megachile sauteri is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1940 door Hedicke.
# Englee Island

Englee Island, voorheen ook bekend als Grevigneux Island (Frans: Île de Grevigneux), is een eiland van 0,65 km² in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. Het eiland ligt vlak voor de kust van Newfoundland en maakt deel uit van de gemeente Englee.

## Geografie

Englee Island is 1,7 km lang en heeft een maximale breedte van 560 m. Het is gelegen in het uiterste oosten van Canada Bay, een baai aan de oostkust van het Great Northern Peninsula van Newfoundland, nabij de aftakking van Bide Arm.
Het eiland ligt vrijwel nergens meer dan 150 m verwijderd van het "vasteland" van Newfoundland. Op het smalste punt scheidt slechts 10 m aan water beide eilanden van elkaar. Op dat punt is een brug gebouwd, waardoor het op Grevigneux Island gelegen gedeelte van Englee vlekkeloos overloopt in het op Newfoundland gelegen gedeelte van het dorp.
Aan het zuidoostelijke uiteinde van het eiland ligt het 5 ha metende Barr'd Island (ook Aiguillettes Island genoemd). Het is via een 40 m lange dijk met Grevigneux Island verbonden.

## Geschiedenis

Op het eiland, toen nog Grevigneux Island genaamd, bevond zich al in de vroege 17e eeuw een belangrijke vissersnederzetting aan de Franse kust van Newfoundland. Met zo'n 70 vanuit de haven opererende boten was Grevigneux Island bij verre het grootste vissersdorp aan de oostkust van het Great Northern Peninsula. Het belang van de plaats daalde wel sterk en ca. 1800 waren er maar 20 vissersboten meer actief vanaf het eiland.
# Englee

Englee is een gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. Englee ligt in het noorden van het eiland Newfoundland, aan de oostkust van het Great Northern Peninsula.

## Geschiedenis

Reeds in 1640 was Englee een belangrijke vissersnederzetting aan de Franse kust van Newfoundland. Vanuit de zuidelijke natuurlijke haven van Englee Island (toen bekend als Grevigneux Island) opereerden er toen 70 boten, waardoor het bij verre de grootste 17e-eeuwse vissershaven aan de oostkust van het Great Northern Peninsula was. De noordelijke haven van het dorp, toentertijd bekend als Les Aiguillettes, was de uitvalsbasis van 20 boten. Het betrof steeds weliswaar seizoensvisserij waardoor de plaats in de winter jaarlijks ontvolkt werd.
De plaats werd voor het eerst permanent bevolkt rond het midden van de 19e eeuw en kwam bekend te staan als Englee. De naam vindt zijn oorsprong in anglais, het Franse woord voor "Engelsen".

## Geografie

Englee ligt aan de afgelegen oostkust van het Great Northern Peninsula van Newfoundland, aan het eindpunt van provinciale route 433. De plaats is gevestigd daar waar Bide Arm zich afsplitst van Canada Bay. Nabij dat punt ligt Englee Island, een eiland dat op het smalste punt door slechts 10 meter aan water van Newfoundland gescheiden wordt. Op dat punt is een brug gebouwd, aangezien de dorpskern van Englee gedeeltelijk op het eiland ligt.
De kleine, niet-permanent bewoonde vissersnederzetting Robert bevindt zich op het grondgebied van Englee, namelijk aan de noordelijke inham Hilliers Harbour. De nederzetting is behalve via het water enkel bereikbaar via een bijna 10 km lange wandelroute.

## Demografie

Demografisch gezien is Englee, net zoals de meeste kleine dorpen op Newfoundland, aan het krimpen. Tussen 1991 en 2021 daalde de bevolkingsomvang van 984 naar 489. Dat komt neer op een daling van 495 inwoners (-50,3%) in dertig jaar tijd.
* Demografische ontwikkeling van Englee tussen 1991 en 2021
* Bron: Statistics Canada (1991–1996, 2001–2006, 2011–2016, 2021)