OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sint-Onufriuskerk

Sint-Onufriuskerk kan verwijzen naar:
* Sint-Onufriuskerk (Lavriv), 18e-eeuwse kerk in Lavriv, Oekraïne
* Sint-Onufriuskerk (Lviv), kerk in Lviv/Lemberg, Oekraïne
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Onufriuskerk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Trudokerk (Eksel)

De Sint-Trudokerk is de parochiekerk van Eksel in de Belgische provincie Limburg. De kerk bevindt zich aan het Kerkplein aldaar.

## Geschiedenis

Vermoedelijk stond hier al in het begin van de 8e eeuw een kapel, die in 1177 de status van parochiekerk kreeg. De parochie splitste zich vermoedelijk af van die van Peer. Het patronaatsrecht was gedeeltelijk in handen van de Abdij van Sint-Truiden.
Het huidige kerkgebouw is laatgotisch en het oudste deel ervan, de middenbeuk, stamt uit einde 15e eeuw. Het koor, het transept en de zijbeuken werden van 1500-1517 aangebracht. In 1609 werden drie zijaltaren ingewijd en in 1687 werden de gewelven van de kerk hersteld. In de 18e eeuw werd een stoep van breuksteen en veldkeien aangelegd, met daarin een stermotief. Een deel hiervan werd echter in 1996 gesloopt. In 1771 werd het doksaal met orgel aangebracht. Van 1881-1883 werd de toren hersteld onder leiding van Léon Jaminé. Eind 19e eeuw vonden herstelwerkzaamheden plaats, en in 1903 werden binnenschilderingen aangebracht door Adolphe Tassin.
In 1905 werd de toren, die tegen de westzijde van het schip aan was gebouwd, afgebroken teneinde het schip met drie traveeën te kunnen verlengen. Een nieuwe toren werd gebouwd, de hoofdingang werd van de zuidzijde naar de westzijde verplaatst, en de kerkhofmuur werd afgebroken. De werken vonden plaats onder leiding van H. Martens uit Stevoort. In 1936 kreeg de kerk een beschermde status.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige bakstenen kruisbasiliek met hardstenen gevelelementen. Het koor, het dwarspand en de oostelijke traveeën zijn in Maaslandse gotiek, de toren en de westelijke traveeën zijn in neogotische stijl, waarbij de bouwtrant aansluit aan het gotische deel. Er is gebruikgemaakt van Maaslandse kalksteen voor de speklagen.

## Meubilair

Een deel van het meubilair is 19e-eeuws, zoals de kruiswegstaties door Louis Hendrix uit 1858-1868, de biechtstoelen en twee zijaltaren. Ook zijn er twee biechtstoelen in rococostijl uit 1777, vervaardigd door De Swert. Van omstreeks 1700 dateert het deksel van het doopvont. In 1847 schilderde Jan Swerts de Aanbidding der Wijzen. Van belang is een Calvariegroep, toegeschreven aan de Meester van Elsloo, uit omstreeks 1530, en diverse andere beelden uit dezelfde tijd. Uit de 17e eeuw stammen vier eikenhouten medaillons die de kerkvaders voorstellen.

## Externe bron

* Onroerend erfgoed
# Sint-Mariakerk (Marienchor)

De Sint-Mariakerk (Duits: St.-Maria-Kirche) is de hervormde kerk van Marienchor in het Oost-Friese Rheiderland. Het kerkgebouw werd in 1668 op een warft gebouwd.

## Geschiedenis

Op een ouder kerkgebouw dan de huidige kerk wijst de klok, die uit 1479 stamt. Ook het patrocinium van de heilige Maagd Maria is een aanwijzing dat er reeds een kerk voor de reformatie heeft gestaan. In de middeleeuwen behoorde Marienchor tot de proosdij Hatzum in het bisdom Münster, echter rond 1500 werd Marienchor bij de Johannieter commanderij Dünebroek ingelijfd. Tijdens de reformatie sloot de gemeente zich eerst bij de lutherse en daarna bij de gereformeerde leer aan. In 1660 zette de gemeente de lutherse predikant af.
Het huidige kerkgebouw werd in 1668 gebouwd. Het betreft een rechthoekige zaalkerk van baksteen met in de beide lengtezijden vier rondboogramen tussen pilasters en twee oostelijke rondboogramen. Omdat de kerk niet op een deugdelijk fundament werd gebouwd, begon het gebouw in de loop der tijd steeds meer te verzakken. Een steunbeer op de oostelijke kant moest vervolgens het gebouw stabiliseren. Een kleine klokkentoren werd in 1775 aan het kerkschip gebouwd.
Predikant Heinrich Gerhard Bokeloh was lid van de Bekennende Kirche en verbleef vanaf 1939 vanwege diens kritische preken jegens het nationaalsocialisme meerdere jaren in de gevangenis. Tot 1960 had de gemeente een eigen predikant. Tegenwoordig deelt Marienchor met Böhmerwold een predikant uit Jemgum.

## Inrichting

De kerk wordt overspannen door een licht gewelfd houten tongewelf. Uit de bouwperiode van de kerk stammen de kansel, de banken en de bronzen kroonluchters. In het koor zijn drie grafzerken van predikanten uit de 18e eeuw ingemetseld.
Tot het liturgische vaatwerk behoort een in 1867 geschonken kan. De beker, brood- en doopschaal stammen uit de 20e eeuw. Het orgelpositief werd in 1953 door de firma Alfred Führer gebouwd. Het vervoegt over drie registers op één manuaal en aangehangen pedaal. Het orgel werd in 1962 door de gemeente verworven, daarvoor bevond het zich in particulier bezit in Böhmerwold.
# Shraavana

Shraavana is de vijfde maand van de hindoeïstische kalender. Shraavan, ook bekend als Sawan, begint volgens de westerse kalender tussen 22 juli en 22 augustus wanneer de Zon in het sterrenbeeld Kreeft staat.
# Shran

Thy'lek Shran is een personage uit Star Trekserie Star Trek: Enterprise. Hij is een Andoriaan en bekleedt de functie van bevelhebber in de Andoriaanse Keizerlijke Vloot (Imperial Guard). De rol werd gespeeld door Jeffrey Combs. Deze Amerikaanse acteur heeft in de diverse Star Trek-series tien verschillende personages gespeeld.
Het personage Shran komt in alle vier de seizoenen van Enterprise voor. Het was de bedoeling dat Shran een belangrijker rol zou krijgen in het vijfde seizoen van de serie, waarin hij als vast bemanningslid van de USS Enterprise zou fungeren. De serie werd echter na het vierde seizoen stopgezet.

## Biografie

Shran was een Andoriaans bevelhebber rond het jaar 2150. Ondanks zijn xenofobe en agressieve houding raakten hij en kapitein Jonathan Archer van de USS Enterprise NX-01 toch tot op een bepaalde hoogte bevriend met elkaar.
Archer en Shran ontmoetten elkaar voor het eerst bij het Vulcaanse klooster P'Jem. Daar heeft Archer hem eerst tegengewerkt in zijn zoektocht naar spionage-apparatuur, maar hem daarna geholpen, toen Shrans vermoedens waar bleken (zie The Andorian Incident). Daaruit volgde een vertrouwen tussen mensen en Andorianen die niet meer over zou gaan, ondanks een aantal gespannen situaties, zoals in de aflevering Proving Ground, waarin Shran Archer bedriegt.
In de laatste aflevering van Enterprise, die in 2161 afspeelt, blijkt dat Shran een kind heeft gekregen met zijn vrouw Jhamel (een personage uit een eerdere aflevering van Enterprise), genaamd Talla. Tevens is hij dan gepromoveerd tot generaal.

## Karakter

Net als alle Andorianen, heeft ook Shran een wantrouwend karakter. Hij is zeer militaristisch en raakt snel verzeild in conflicten. De strijd die woedde tussen de Andorianen en de Vulcans leidde tot een zeer moeizame relatie met de Vulcan T'Pol, een vrouwelijk bemanningslid van de Enterprise. Gedurende de serie verbeterde de relatie tussen beide volkeren en werd ook Shran milder. Hij reageerde minder impulsief dan zijn collega's en durfde te vertrouwen op kapitein Archer.
De eerste keer dat hij kapitein Archer ontmoette, liep uit op een gewelddadige ondervraging door Shran. Desondanks ontwikkelden beide personages een wederzijds respect voor elkaar. Uiteindelijk zou de onderlinge band leiden tot toenadering tussen Andor en de Aarde.

## Lijst van afleveringen van Enterprise waarin Shran voorkomt

* The Andorian Incident
* Shadows of P'Jem
* Cease Fire
* Proving Ground
* Zero Hour
* Kir'Shara
* Babel One
* United
* The Aenar
* These Are the Voyages...
# Sibianor pullus

Sibianor pullus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sibianor. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Friedrich Wilhelm Bösenberg & Embrik Strand.
# Signiphora louisianae

Signiphora louisianae is een vliesvleugelig insect uit de familie Signiphoridae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1933 door Dozier.
# Signiphora merceti

Signiphora merceti is een vliesvleugelig insect uit de familie Signiphoridae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door Malenotti.
# Signiphora magniclavus

Signiphora magniclavus is een vliesvleugelig insect uit de familie Signiphoridae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1933 door Dozier.
# Siteki

Siteki is een plaats in het oosten van Swaziland ten westen van het Lubombogebergte. Siteki is de hoofdstad van het district Lubombo.
# Simopone oculata

Simopone oculata is een mierensoort die tot 2014 was toegekend aan de onderfamilie van de Cerapachyinae maar daarna aan de onderfamilie van de Dorylinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Radchenko.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Sirsi (Karnataka)

Sirsi is een stad in het district Uttara Kannada van de Indiase staat Karnataka.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 58.711 mensen in Sirsi, waarvan 51% mannelijk en 49% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 79%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Simão Pereira

Simão Pereira is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Minas Gerais. De gemeente telt 2.594 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten

De gemeente grenst aan Belmiro Braga, Matias Barbosa, Santana do Deserto en Comendador Levy Gasparian (RJ).

## Verkeer en vervoer

De plaats ligt aan de radiale snelweg BR-040 tussen Brasilia en Rio de Janeiro. Daarnaast ligt ze aan de weg LMG-874.
* Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, Inwonertallen 2009
# Simón Andreu

Simón Andreu Trobat (Sa Pobla (Mallorca), 1 januari 1941) is een Spaans acteur, bekend onder zijn artiestennaam Simón Andreu. Hij studeerde drama, maar voltooide die opleiding niet.
Andreu debuteerde op het witte doek in de Spaanse film Siempre es domingo, maar speelde in de jaren zestig ook veel in Franse films, zoals La Mort d'un tueur en Fedra West. In 1974 speelde hij voor het eerst (een bijrol) in een Amerikaanse film: Open Season met Peter Fonda en William Holden. In de Spaans/Amerikaans/Nederlandse film Flesh & Blood, met in de hoofdrollen Rutger Hauer en Jennifer Jason Leigh, speelde Andreu de rol van Miel. Recenter speelde Andreu in The Chronicles Of Narnia: Prince Caspian waarin hij de rol van Lord Scythley speelt. Inmiddels heeft Andreu meer dan 150 rollen op zijn naam.
Andreu is sinds 1971 gehuwd met Maria Nieves Salgado.

## Beperkte filmografie

* The Way (2010) - Don Santiago
* Sin tetas no hay paraíso (tv-serie, 2009) - Salvador Martínez
* The Chronicles of Narnia: Prince Caspian (2008) - Lord Scythley
* Love in Difficult Times (tv-serie, 2007) - Ildefonso de Suances Barragán
* Bridget Jones: The Edge of Reason (2004) - Mr. Santiago
* Secret Agents (2004) - Maître Deligny
* De Kroon (tv-film, 2004) - Jorge Zorreguieta
* Die Another Day (2002) - Dr. Alvarez
* The Sea (2001) - Alcántara
* The Return of El Coyote (1998) - Montalbán
* La femme du cosmonaute (1998) - Luis
* Flesh & Blood (1985) - Miel
* Biblioteca Nacional de España: XX1080687
* Bibliothèque nationale de France: cb14024897h (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1062121953
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5922 2151
* Library of Congress Control Number: no00051876
* Système universitaire de documentation: 163527296
* Virtual International Authority File: 7587194
* WorldCat (via VIAF): 7587194
# Sint-Martinuskerk (Beselare)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Zonnebeke behorende plaats Beselare, gelegen aan het Kerkplein.

## Geschiedenis

Aanvankelijk stond er vermoedelijk een 12e-eeuwse kruiskerk, gebouwd in bergsteen. Tijdens de 14e en 15e eeuw werd het koor vergroot en werden zijbeuken bijgebouwd. De kerk had te lijden van de Beeldenstorm en werd daarna hersteld. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk vrijwel geheel verwoest, om tussen 1922 en 1925 te worden herbouwd in neogotische stijl.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen driebeukig kerkgebouw met voorgebouwde westtoren. De toren heeft vijfgeledingen, hoektorentjes op de trans en een naaldspits. Hij wordt geflankeerd door een traptorentje.
Het meubilair is overwegend neogotisch. Wel is er een arduinen grafsteen van ridder Adrien Vander Woestine uit 1527.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Hertog van Sussex

Hertog van Sussex (Engels: Duke of Sussex) is een Britse dynastieke titel die twee keer gecreëerd werd in de Peerage van het Verenigd Koninkrijk. Hij verwijst naar het graafschap Sussex in Engeland.
De titel hertog van Sussex werd gecreëerd op 24 november 1801 door George III voor zijn zesde zoon Augustus Frederik. Bij dezelfde gelegenheid werd Augustus tot baron Arklow (in Ierland) en graaf van Inverness (in Schotland) verheven. Aangezien hij zonder wettige nakomelingen stierf verviel de titel met zijn overlijden in 1843. Augustus liet wel een zoon en een dochter na, die hij gekregen had met Augusta Murray, maar doordat hun huwelijk geen goedkeuring gekregen had volgens de Royal Marriages Act 1772, waren hun kinderen volgens Engels recht ongeldig en konden ze dus geen titels van hun vader erven. Beide kinderen stierven zelf ook kinderloos.
De titel werd in 2018 opnieuw gecreëerd. Toen verleende koningin Elizabeth II de titel aan haar kleinzoon prins Harry toen hij trouwde met Meghan Markle; zij kreeg de titel van hertogin van Sussex. Harry werd tegelijkertijd verheven tot graaf van Dumbarton (in Schotland) en baron Kilkeel (in Noord-Ierland).

## Hertog van Sussex (1801)

| Nr. | Portret | Naam | Begin | Einde | Titels | Afstamming |
| 1 | | Augustus Frederik (27 januari 1773 – 21 april 1843) | 24 november 1801 | 21 april 1843 | Hertog van Sussex Prins van het Verenigd Koninkrijk Graaf van Inverness Baron Arklow | Zesde zoon van koning George III van het Verenigd Koninkrijk. |

## Hertog van Sussex (2018)

| Nr. | Portret | Naam | Begin | Einde | Titels | Afstamming |
| 2 | | Henry Charles Albert David (15 september 1984 – heden) | 2018 | heden | Hertog van Sussex Prins van het Verenigd Koninkrijk Graaf van Dumbarton Baron Kilkeel | Tweede zoon van koning Charles III van het Verenigd Koninkrijk. |
# Siphlonurus immanis

Siphlonurus immanis is een haft uit de familie Siphlonuridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Kluge. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Hertog van Shrewsbury

Hertog van Shrewsbury (Engels: Duke of Shrewsbury) is een Engelse adellijke titel.
De titel hertog van Shrewsbury werd gecreëerd in 1694 door Willem III voor Charles Talbot, 1e Graaf van Shrewsbury. De titel verviel met zijn overlijden in 1718.

## Hertog van Shrewsbury (1694)

* Charles Talbot, 1e Hertog van Shrewsbury (1694–1718)
# Siphlonurus lacustris

Siphlonurus lacustris is een haft uit de familie Siphlonuridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1870 door Eaton.

## Verspreiding en leefgebied

De soort komt voor in het Palearctisch gebied en kan goed tegen zuur water.
* Barber-James, H.; Sartori, M.; Gattolliat, J-L. & J. Webb (2013) World checklist of freshwater Ephemeroptera species. World Wide Web electronic publication. Link
# Sint-Niklaaskerk (Mesen)

De Sint-Niklaaskerk is de kerk van Mesen, in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Ze was tot 1776 onderdeel van de abdij van Mesen.

## Beschrijving

De kerk valt op door de koepelvormige top van de toren, die de bijnaam "Dikkop" draagt. Onder het koor van de kerk bevindt zich een romaanse crypte uit de 11e eeuw. Deze crypte is de begraafplaats van Adela van Mesen en is sinds 1939 een beschermd monument. Een koperen kroonluchter werd gemaakt en geschonken door de kunstsmid Otto Meyer, een Duitse artillerist die dankbaar was dat hij de Tweede slag om Mesen had overleefd.

## Geschiedenis

Het gebedshuis is in 1057-1060 gebouwd als de abdijkerk van de benedictinessen van Onze-Lieve-Vrouw. De stichting was een initiatief van de Vlaamse gravin Adela, dochter van de Franse koning Robert II. Ze trad er in na de dood van haar man Boudewijn V van Vlaanderen en werd in de crypte begraven. Om de kerkdiensten te leiden was aan de vrouwenabdij een kapittel van twaalf kanunniken verbonden. De deken van het kapittel was tevens pastoor van Mesen en droeg de missen voor de parochianen op aan het Sint-Benedictusaltaar in de middenbeuk. Na 1164 werd de Sint-Niklaaskapel op het kerkhof verheven tot parochiekerk en kreeg Mesen een eigen pastoor.
De abdij werd in 1776 gesloten op last van keizerin Maria Theresia. Het kapittel bleef nog bestaan tot 1797. De Onze-Lieve-Vrouwekerk van de voormalige abdij werd de nieuwe parochiekerk van Mesen en werd toegewijd aan Sint-Niklaas.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk vernield. Koerier Adolf Hitler maakte een waterverfschilderij en verschillende tekeningen van de verwoeste kerk. Het puin bleef liggen tot 1923. De heropbouw door architect Charles Patris was gereed in 1928. Zijn neoromaanse kruiskerk greep terug naar de vroegere romaanse constructie, waarbij enkel nog de toren aan het vooroorlogse beeld herinnerde.

## Beiaard

In de toren van de kerk bevindt zich sinds 1 juni 1986 een vredesbeiaard. Drijvende kracht achter dit initiatief was de Mesenaar Albert Ghekiere. De beiaard draagt na verschillende toevoegingen 59 klokken. De PAX-klok werd op 17 mei 1985 gezegend door paus Johannes Paulus II bij zijn bezoek aan Ieper. De vele andere klokken waren schenkingen van verenigingen en landen van over de hele wereld. Om het kwartier speelt de beiaard hymnes of volkse muziek uit de naties die in de Eerste Wereldoorlog waren betrokken.

## Literatuur

* Jean-Baptiste Bethune, "L'église de Messines", in: Revue de l'Art Chrétien, XII, 1901, p. 193-211
* René Maere en Stephan Mortier, "La crypte de l'église de Messines", in: Bulletin van de Koninklijke Commissie voor Kunst en Oudheidkunde, LXIV, 1930, p. 98-104
* Firmin Desmidt, De Romaanse kerkelijke bouwkunst in West-Vlaanderen, 1940, p. 135-155
* Hugo Constandt, "De crypte van de abdijkerk te Mesen", in: Stad Mesen. Herinnering en geschiedenis samengevoegd bij de tiende verjaardag van het museum, 1982, p. 109-115
* Ronny Remmery, Onze-Lieve-Vrouwekerk (voormalige abdijkerk) Mesen, eindverhandeling Sint-Lucas, Gent, 1985

## Externe link

* Sint-Niklaaskerk (Mesen) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
# Hertshooi

Hertshooi (Hypericum) is een plantengeslacht uit de hertshooifamilie (Hypericaceae). Het geslacht omvat struiken en kruidachtige planten. De soorten zijn populair in de sierteelt, omdat de soort goed uitstoelt en mooi geel bloeit in de zomer. Enkele soorten en hybriden (Hypericum androsaemum, Hypericum ×inodorum) ontwikkelen bessen in het najaar. De besdragende soorten worden sinds begin jaren negentig op grote schaal als snijtak voor in boeketten geteeld.

## Soorten

Wereldwijd kent het geslacht ongeveer vierhonderd soorten. In Europa komt hertshooi voornamelijk in gematigde en subtropische streken voor. Bijzonder daarbij is dat de soorten zich hebben aangepast aan verschillende milieus: water, vochtige gronden en droge grond.
In België en Nederland komen de volgende (onder)soorten voor:
* Berghertshooi (Hypericum montanum)
* Canadees hertshooi (Hypericum canadense)
* Fraai hertshooi (Hypericum pulchrum)
* Gevlekt hertshooi (Hypericum maculatum subsp. maculatum)
* Gevleugeld hertshooi (Hypericum tetrapterum)
* Kantig hertshooi (Hypericum maculatum subsp. obtusiusculum)
* Liggend hertshooi (Hypericum humifusum)
* Lijnbladig hertshooi (Hypericum linariifolium)
* Moerashertshooi (Hypericum elodes)
* Ruig hertshooi (Hypericum hirsutum)
* Sint-Janskruid (Hypericum perforatum)
Enkele overige soorten:
* Hypericum adpressum
* Hypericum androsaemum (Mansbloed)
* Hypericum ascyron
* Hypericum boreale
* Hypericum calycinum
* Hypericum coris
* Hypericum crux-andreae
* Hypericum densiflorum
* Hypericum denticulatum
* Hypericum ellipticum
* Hypericum erectum
* Hypericum galioides
* Hypericum gentianoides
* Hypericum gymnanthum
* Hypericum hircinum
* Hypericum hypericoides
* Hypericum ×inodorum
* Hypericum kalmianum
* Hypericum majus
* Hypericum moserianum
* Hypericum mutilum
* Hypericum olympicum
* Hypericum perfoliatum
* Hypericum prolificum
* Hypericum punctatum
* Hypericum richeri

## Bloemdiagram

... · H. androsaemum (Mansbloed) · H. canadense (Canadees hertshooi) · H. elodes (Moerashertshooi) · H. hirsutum (Ruig hertshooi) · H. humifusum (Liggend hertshooi) · H. linariifolium (Lijnbladig hertshooi) · H. maculatum · H. maculatum subsp. maculatum (Gevlekt hertshooi) · H. maculatum subsp. obtusiusculum (Kantig hertshooi) · H. montanum (Berghertshooi) · H. olympicum · H. perforatum (Sint-janskruid) · H. pulchrum (Fraai hertshooi) · H. tetrapterum (Gevleugeld hertshooi) · ...
# Sjachtjorskoje (kraj Primorje)

Sjachtjorskoje (Russisch: Шахтёрское; "mijnbouw") is een plaats (selo) in de gorodskoje poselenieje van Kraskino van het district Chasanski in het uiterste zuidwesten van de Russische kraj Primorje. De plaats werd gesticht in 1939 en telt 31 inwoners (1 januari 2005), waarmee het tot de kleinere nederzettingen van het district behoort.

## Geografie

De nederzetting ligt nabij het zoute meer Zoutmeer (ozero Soljonoje), dat door een anderhalve kilometer lange zijrivier is verbonden met de Expeditiebocht van de Posjetbaai. De plaats is door een weg van twee kilometer verbonden met de rijksweg Razdolnoje - Chasan (A189). De plaats ligt over de weg op 70 kilometer van het districtcentrum Slavjanka en ongeveer 235 kilometer van Vladivostok. Het dichtstbijzijnde spoorstation Machalino bevindt zich zes kilometer oostelijker in het dorp Kraskino.
* ↑ (ru) ИСТОРИЯ АДМИНИСТРАТИВНО-ТЕРРИТОРИАЛЬНОГО ДЕЛЕНИЯ ХАСАНСКОГО РАЙОНА
* ↑ (ru) Сборник "Муниципальные образования Приморского края"
Bestuurlijk centrum: Slavjanka Andrejevka · Bamboerovo · Barabasj · Barsovy · Baza Kroeglaja · Bezverchovo · Chasan · Filippovka · Gvozdevo · Kamysjovoje · Kedrovaja · Kraskino · Kravtsovka · Lebedinoje · Majak Bjoesse · Majak Gamova · Narva · Ovtsjinnikovo · Perevoznoje · Pojma · Posjet · Pozjarski · Primorski · Provalovo · Risovaja Pad · Rjazanovka · Romasjka · Sjachtjorskoje · Soechaja Retsjka · Soechanovka · Tsoekanovo · Vitjaz · Zajsanovka · Zanadvorovka · Zaroebino
# Heriades fulleborni

Heriades fulleborni is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door Friese.
# Sintula pecten

Sintula pecten is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sintula. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Wunderlich.
# Hestiarcha pyrrhopa

Hestiarcha pyrrhopa is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Meyrick.
# Skeatia nigropetiolata

Skeatia nigropetiolata is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Jonathan & Gupta in 1973.