OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jan Křtitel Josef Kuchař

Jan Křtitel Josef Kuchař, ook: Kucharž, Duits: Johann Baptist Josef Kucharz (Choteč (Bohemen), 5 maart 1751 – Praag, 18 februari 1829) was een Boheems componist, klavecinist en organist.

## Levensloop

Kuchař kreeg zijn basisopleiding aan het gymnasium van de Jezuïeten in Hradec Králové. Hij deed studies bij de bekende organist Josef Ferdinand Norbert Seger in Praag. Vanaf 1772 was hij organist aan de kerk van St. Hendrik en Kunigunde (Kostel sv. Jindřicha) in Praag. In 1790 wisselde hij als organist in het Strahov-klooster (Kostel Nanebevzeti Panny Marie) van de Premonstratenzers in Praag. Deze functie vervulde hij 39 jaren, tot zijn dood.
Hij was ook kapelmeester van de Italiaanse opera van het Strahov-theater in Praag. Als componist schreef hij opera's, balletten, missen, offertoria en werken voor orgel.
Bekend werd hij ook als aanhanger van Wolfgang Amadeus Mozart, wiens première van zijn Don Giovanni in 1787 in Praag hij mede voorbereidde. Niet uitsluitend de eerste pianobewerking van de opera Die Zauberflöte van Mozart is door hem geschreven, ook voor andere opera's van Mozart heeft hij een bewerking voor piano geschreven, zoals La clemenza di Tito, Così fan tutte enzovoort. Zo is het ook niet verwonderlijk, dat het thema van zijn Adagio in As groot aan de Romance uit Die kleine Nachtmusik herinnert.

## Composities
### Werken voor orgel

* Adagio in As groot
* Andante in a klein
* Fantasie in d klein
* Fantasie in g klein
* Fantasie in c moll
* Fuga in a klein
* Koncertní fantazie
* Largo in g klein
* Partita in C groot
* Pastorale in C groot
* Pastorale in G groot
* Pastorella in D groot
* Bibliothèque nationale de France: cb13896188s (data)
* Gemeinsame Normdatei: 122465903
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8194 9023
* Library of Congress Control Number: n91022067
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000290833
* MusicBrainz: 4ab474c0-3aad-45f2-bc1e-034c4792941a
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jn19990209448
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007322159405171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 204377412
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A000100304
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: DDSV209926
* Système universitaire de documentation: 244119589
* Virtual International Authority File: 5118054
* WorldCat: E39PBJwXdFvRbQRV8BMmr6RVG3
# Barbençon

Barbençon is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen en een deelgemeente van de Waalse stad Beaumont. Barbençon was een zelfstandige gemeente totdat ze bij de gemeentelijke herindeling van 1977 toegevoegd werd aan Beaumont. Het dorp ligt in de Condroz. De patroonheilige van Barbençon is Lambertus van Maastricht.

## Demografische ontwikkeling

Kan EasyTimeline-invoer niet compileren:
Timeline generation failed: 1 error found Line 58: bar:1948 at: 563 fontsize:S text: 563 shift:(-10,5)
- PlotData invalid. Bar '1948' not (properly) defined.
* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december

## Galerij

* Dorp met kerk Saint-Lambert.
* Ruïne van het kasteel.
* Oude molen.

## Externe link

* Website van de gemeente
# Kartonschoen

De inhoud van deze pagina dient te voldoen aan de criteria voor directe verwijdering.
Indien de inhoud van deze pagina hieraan niet voldoet, gelieve deze dan op reguliere wijze te nomineren en op de beoordelingslijst te plaatsen. Zie deze pagina voor meer informatie.
Een kartonschoen is een schoen met gaten in.
Als iemand een kartonschoen heeft betekent dat zijn/haar schoen gaten heeft. Dan heb je de keuze laat je het gewoon zo en je trekt je er niets van aan of je laat ze toemaken of je koopt gewoon nieuwe schoenen.
# Bollebeek

Bollebeek is een landelijk gehucht met dorpskarakter in de Belgische provincie Vlaams-Brabant, in de buurt van Mollem. De Bollebeek loopt midden door de kleine dorpskern en verdeelt het gehucht in twee delen. Het kleinste deel, waar het kerkje zich bevindt, behoort toe aan Mollem, deelgemeente van Asse. Het grootste deel ligt op het grondgebied van Brussegem, deelgemeente van Merchtem. Deze beek mondt uit in de Grote Molenbeek, die de grens vormt tussen de gemeenten Asse en Merchtem. Bollebeek ligt 10-15 kilometer van Brussel. Er is nog een drukke verkeersader vanaf de steenweg Merchtem-Brussel via het industriegebied van Mollem naar Asse.

## Geschiedenis

Op de Ferrariskaart uit de jaren 1770 staat de plaats weergegeven als het dorp Bollebeeck. Bollebeek was van 1795 tot 1810 een zelfstandige gemeente, waarna ze bij Mollem werd gevoegd. Op dat moment had Bollebeek een oppervlakte van 0,40 km² en telde het 71 inwoners.
In 1980 werd het gehucht een beschermd dorpsgezicht.

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Antoniuskerk met een orgel van François Loret.
* Het beschermde Hof te Bollebeek

## Natuur en landschap

Bollebeek ligt op een hoogte van ongeveer 50 meter. De plaats ligt aan de Grote Molenbeek. Het landschap is heuvelachtig. Bij Bollebeek ligt het natuurgebied Bollebeek dat aansluit bij het Hof te Bollebeek.

## Galerij

* Huize Sint-Antoon
* Pastorij van Bollebeek
* Hof te Bollebeek
* Kapel van de Heilige Isidorus

## Nabijgelegen kernen

Mollem, Brussegem, Kobbegem, Asse
* ↑ Sven Vrielinck, De territoriale indeling van België (1795-1963), Universitaire Pers Leuven, 2000, p. 1839
* ↑ Bescherming als dorpsgezicht
* ↑ Potvlieghe, Ghislain (2021). François Loret, schepper van het romantische orgel in het Pajottenland. Ascania 2021 (1): 2
Deelgemeenten: Asse · Bekkerzeel · Kobbegem · Mollem · Relegem · Zellik Belgische gemeenten · Arrondissement Halle-Vilvoorde · Vlaams-Brabant · Vlaanderen
# Usha Marhé

Usha Nalinie Marhé (Paramaribo, Suriname, 1964) is een schrijfster en journalist, die onder andere schreef voor De Groene Amsterdammer, Opzij en Trouw.

## Biografie

Marhé is opgegroeid in Paramaribo.
Na de Surinaamse onafhankelijkheid in 1975, en de sergeantencoup (staatsgreep) in 1980 en de decembermoorden in 1982 waarbij ook journalisten en mediaeigenaren door het militair regime werden vermoord, startte Marhé in 1988 als journalist voor het Surinaams Nieuws Agentschap. Haar kritische journalistieke werk werd ook na de eerste verkiezingen na de staatsgreep in 1987 niet gewaardeerd door de militaire machthebbers, en voor haar eigen veiligheid kon ze niet langer in Suriname blijven. Ze kwam in juli 1990 naar Nederland. Marhé vroeg een verblijfsvergunning op humanitaire gronden aan, die pas in 1993 werd toegekend, na acties van de Nederlandse Vereniging van Journalisten en de Tilburgse Academie voor de Journalistiek. In eerste instantie was de vergunning geweigerd omdat volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken Suriname geen perscensuur kende, ook niet na de 'telefooncoup' van 1990.
Het eerste boek van Marhé, Tapu Sjén/Bedek Je Schande - Surinamers en incest (1996), gaat over incest en ander seksueel geweld tegen kinderen binnen de Surinaamse gemeenschap. In het boek schreef ze over haar eigen ervaringen en die van acht andere vrouwen.
In 1996 was ze eindredacteur van Targuia, de nieuwsbrief van het Steunpunt Targuia voor zwarte, migrranten- en vluchtelingenvrouwen en in 1997 en 1998 was ze eind- en hoofdredacteur van het tijdschrift Bijlmertori, uitgegeven door het projectbureau Vernieuwing Bijlmermeer.
Marhé organiseerde in juni 2000 als programmamaker het vijfdaagse publieksprogramma Baap re Baap – Hindostanen over traditie en vernieuwing, in samenwerking met het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Gasten waren onder anderen Shabana Azmi (Indiase actrice) en Anil Ramdas (journalist en auteur).
# Translatief

De translatief is een naamval die een toestand of eigenschap van iets als het resultaat van een proces of verandering beschrijft. In het Nederlands wordt dit over het algemeen met behulp van een voorzetsel zoals "tot" beschreven.
De translatief komt voor in vrijwel alle Fins-Oegrische talen, niet alleen in het Fins, Estisch en Hongaars maar ook het Mordwiens.

## Fins

In het Fins is de uitgang van de translatief -ksi:
| (1) | Hän | tuli | isä-ksi |
| | Hij | werd | vader-TRANSLATIEF |
| | "Hij werd (lett.: tot een) vader.“ | "Hij werd (lett.: tot een) vader.“ | "Hij werd (lett.: tot een) vader.“ |
| (2) | Joulu-ksi | lähdimme | kotiin |
| | "Met Kerstmis reden wij naar huis" | "Met Kerstmis reden wij naar huis" | "Met Kerstmis reden wij naar huis" |

## Hongaars

In het Hongaars is de uitgang -vá/-vé na een klinker, met assimilatie na en medeklinker:
| (3) | Ezt a csikót azzá nevelem, | ami apja volt: | híres versenyló-vá |
| | "Dit veulen voed ik op tot | wat zijn vader was: | (tot) een beroemd renpaard" |
# Usha Marhé

Usha Nalinie Marhé (Paramaribo, Suriname, 1964) is een schrijfster en journalist, die onder andere schreef voor De Groene Amsterdammer, Opzij en Trouw.

## Biografie

Marhé is opgegroeid in Paramaribo.
Na de Surinaamse onafhankelijkheid in 1975, en de sergeantencoup (staatsgreep) in 1980 en de decembermoorden in 1982 waarbij ook journalisten en mediaeigenaren door het militair regime werden vermoord, startte Marhé in 1988 als journalist voor het Surinaams Nieuws Agentschap. Haar kritische journalistieke werk werd ook na de eerste verkiezingen na de staatsgreep in 1987 niet gewaardeerd door de militaire machthebbers, en voor haar eigen veiligheid kon ze niet langer in Suriname blijven. Ze kwam in juli 1990 naar Nederland. Marhé vroeg een verblijfsvergunning op humanitaire gronden aan, die pas in 1993 werd toegekend, na acties van de Nederlandse Vereniging van Journalisten en de Tilburgse Academie voor de Journalistiek. In eerste instantie was de vergunning geweigerd omdat volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken Suriname geen perscensuur kende, ook niet na de 'telefooncoup' van 1990.
Het eerste boek van Marhé, Tapu Sjén/Bedek Je Schande - Surinamers en incest (1996), gaat over incest en ander seksueel geweld tegen kinderen binnen de Surinaamse gemeenschap. In het boek schreef ze over haar eigen ervaringen en die van acht andere vrouwen.
In 1996 was ze eindredacteur van Targuia, de nieuwsbrief van het Steunpunt Targuia voor zwarte, migrranten- en vluchtelingenvrouwen en in 1997 en 1998 was ze eind- en hoofdredacteur van het tijdschrift Bijlmertori, uitgegeven door het projectbureau Vernieuwing Bijlmermeer.
Marhé organiseerde in juni 2000 als programmamaker het vijfdaagse publieksprogramma Baap re Baap – Hindostanen over traditie en vernieuwing, in samenwerking met het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Gasten waren onder anderen Shabana Azmi (Indiase actrice) en Anil Ramdas (journalist en auteur).
Sinds 2025 is Marhé hoofdredacteur bij 'Hindostaans & queer', een platform met interviews, blogartikelen en activiteiten door, met en over de Surinaams-Hindostaanse queer gemeenschap.
# Vuurduin

Vuurduin is een vuurtoren die op het Vuurboetsduin op het Nederlandse Waddeneiland Vlieland staat.

## Beschrijving

De gietijzeren rode toren is oorspronkelijk de bovenbouw van de lage vuurtoren van IJmuiden uit 1877-1878 naar ontwerp van Quirinus Harder. De bovenste verdiepingen met het lichthuis werden in 1909 op het eiland geplaatst. Het lichtbaken staat op het Vuurboetsduin, een van de hoogste duinen van Nederland. De vuurtoren is zelf maar 16,8 meter hoog, maar door de hoge ligging op de duin van 42 meter schijnt de toren 54 meter boven de zeespiegel. In 1929 is naast de vuurtoren een uitkijkpost op palen gebouwd. In 1973 is de gloeilamp van de vuurtoren vervangen door drie kwiklampen. In 1986 is het lichthuis geheel vernieuwd. De oude koepel doet tegenwoordig dienst als kiosk op een midgetgolfbaan op het eiland.
Het licht van de vuurtoren brandt twee seconden en is daarna twee seconden uit. De lampen en de lenzen staan stil, er draait een soort gordijn dat het licht elke twee seconden afschermt, de toren is dus eigenlijk een groot zwaailicht.
Voor de bouw van de metalen vuurtoren bevond zich op deze plek een ronde stenen toren die in 1836 gebouwd is en was ontworpen door Jan Valk. Voor de bouw daarvan was er een baken op houten palen. De oudst bekende verwijzing naar het baken van Vlieland is van 1462.
Sinds 1990 is de vuurtoren open voor toerisme. In de vuurtoren is tijdens openingstijden een vuurtorenwachter aanwezig, hoewel de vuurtoren zelf geheel automatisch werkt. Er worden rondleidingen gegeven en in de uitkijkpost naast de vuurtoren zijn souvenirs te koop. Daarnaast wordt de toren gebruikt als trouwlocatie.
De gietijzeren trap naar het panoramadak telt 49 treden, inclusief opstapje. De lamp bevindt zich nog 9 treden hoger.
# Duinleermos

Duinleermos (Peltigera ponojensis) is een korstmossoort uit de familie Peltigeraceae. Het fotobiont is Nostoc. Het heeft rhizinen die wit/bleek zijn, lang en zonder zijharen.

## Determinatie
### Uiterlijke kenmerken

Duinleermos is een bladvormig korstmos. Het thallus heeft bijna een cirkelvormige vorm, variërend van 5–15 cm in diameter. De lobben zijn plat en langwerpig, soms geïmbriceerd of gescheiden, met afgeronde tot subtroncate uiteinden. Het bovenoppervlak varieert van grijs of blauwachtig grijs tot bruin in droge toestand, en zwartgroen wanneer nat, met een tomentose rand en soms iets glanzend in het midden. Het heeft geen isidiën en sorediën. De medulla is wit met losjes met elkaar verweven hyfen. De onderkant is wit met anastomoserende, bleke, smalle, verhoogde en gladde aderen en rhizinen. Apotheciën zijn rond tot langwerpig, plat of worden zadelvormig, met een gladde tot gekartelde rand en een donkerbruine tot zwarte platte schijf.
De pycnidiën zijn bruinachtig bovenaan en bleek eronder, ingebed en klein van formaat. De conidiën zijn kleurloos, bacilvormig of licht bifusiform en eenvoudig.
Duinleermos heeft geen kenmerkende kleurreacties.

### Microscopische kenmerken

De ascosporen zijn kleurloos tot bleekbruin, naaldvormig en 3–5 septaat.

## Verspreiding

Duinleermos groeit tussen mossen op de grond en komt voor in gematigde en boreale regio's van Noord-Amerika, Europa en Azië. In Nederland is de soort zeer zeldzaam en staat op de Nederlandse Rode Lijst in de categorie 'kwetsbaar'.

## Fotogalerij

* ↑ (en) Index Fungorum
* 1 2 BLWG Verspreidingsatlas Korstmossen
* 1 2 3 4 5 (en) Consortium of Lichen Herbaria
# Duinleermos

Duinleermos (Peltigera ponojensis) is een korstmossoort uit de familie Peltigeraceae. Het fotobiont is Nostoc. Het heeft rhizinen die wit/bleek zijn, lang en zonder zijharen.

## Determinatie
### Uiterlijke kenmerken

Duinleermos is een bladvormig korstmos. Het thallus heeft bijna een cirkelvormige vorm, variërend van 5–15 cm in diameter. De lobben zijn plat en langwerpig, soms geïmbriceerd of gescheiden, met afgeronde tot subtroncate uiteinden. Het bovenoppervlak varieert van grijs of blauwachtig grijs tot bruin in droge toestand, en zwartgroen wanneer nat, met een tomentose rand en soms iets glanzend in het midden. Het heeft geen isidiën en sorediën. De medulla is wit met losjes met elkaar verweven hyfen. De onderkant is wit met anastomoserende, bleke, smalle, verhoogde en gladde aderen en rhizinen. Apotheciën zijn rond tot langwerpig, plat of worden zadelvormig, met een gladde tot gekartelde rand en een donkerbruine tot zwarte platte schijf.
De pycnidiën zijn bruinachtig bovenaan en bleek eronder, ingebed en klein van formaat. De conidiën zijn kleurloos, bacilvormig of licht bifusiform en eenvoudig.
Duinleermos heeft geen kenmerkende kleurreacties.

### Microscopische kenmerken

De ascosporen zijn kleurloos tot bleekbruin, naaldvormig en 3–5 septaat.

## Ecologie

Duinleermos groeit terrestrisch, veelal tussen mossen. De soort wordt hoofdzakelijk aangetroffen in de kustduinen.

## Verspreiding

Het verspreidingsgebied van duinleermos strekt zich uit over de gematigde en boreale regio's van Noord-Amerika, Europa en Azië. In Nederland is de soort zeer zeldzaam en staat op de Nederlandse Rode Lijst in de categorie 'kwetsbaar'.
# Usha Marhé

Usha Nalinie Marhé (Paramaribo, Suriname, 1964) is een schrijfster en journalist, die onder andere schreef voor De Groene Amsterdammer, Opzij en Trouw.

## Biografie

Marhé is opgegroeid in Paramaribo.
Na de Surinaamse onafhankelijkheid in 1975, en de sergeantencoup (staatsgreep) in 1980 en de decembermoorden in 1982 waarbij ook journalisten en mediaeigenaren door het militair regime werden vermoord, startte Marhé in 1988 als journalist voor het Surinaams Nieuws Agentschap. Haar kritische journalistieke werk werd ook na de eerste verkiezingen na de staatsgreep in 1987 niet gewaardeerd door de militaire machthebbers, en voor haar eigen veiligheid kon ze niet langer in Suriname blijven. Ze kwam in juli 1990 naar Nederland. Marhé vroeg een verblijfsvergunning op humanitaire gronden aan, die pas in 1993 werd toegekend, na acties van de Nederlandse Vereniging van Journalisten en de Tilburgse Academie voor de Journalistiek. In eerste instantie was de vergunning geweigerd omdat volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken Suriname geen perscensuur kende, ook niet na de 'telefooncoup' van 1990.
Het eerste boek van Marhé, Tapu Sjén/Bedek Je Schande - Surinamers en incest (1996), gaat over incest en ander seksueel geweld tegen kinderen binnen de Surinaamse gemeenschap. In het boek schreef ze over haar eigen ervaringen en die van acht andere vrouwen.
In 1996 was ze eindredacteur van Targuia, de nieuwsbrief van het Steunpunt Targuia voor zwarte, migrranten- en vluchtelingenvrouwen en in 1997 en 1998 was ze eind- en hoofdredacteur van het tijdschrift Bijlmertori, uitgegeven door het projectbureau Vernieuwing Bijlmermeer.
Marhé organiseerde in juni 2000 als programmamaker het vijfdaagse publieksprogramma Baap re Baap – Hindostanen over traditie en vernieuwing, in samenwerking met het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Gasten waren onder anderen Shabana Azmi (Indiase actrice) en Anil Ramdas (journalist en auteur).
Er is in 2018 een '#metoo Geheelde Helden Award' toegekend aan Marhé, een publieksprijs, uitgereikt tijdens het 'Hel(d)en van seksueel misbruik Awards Gala' in Duiven, georganiseerd door Ivonne Meeuwsen en Agnes van der Graaf van het platform 'Helen na seksueel misbruik'. Ze was genomineerd door Tieneke Sumter.
Sinds 2025 is Marhé hoofdredacteur bij 'Hindostaans & queer', een platform met interviews, blogartikelen en activiteiten door, met en over de Surinaams-Hindostaanse queer gemeenschap.
# Amstel Gold Race 1997

De 32ste editie van de Amstel Gold Race vond plaats op 26 april 1997. Het parcours, met start in Heerlen en finish in Maastricht, had een lengte van 258 kilometer. Aan de start stonden 191 renners, waarvan 80 de finish bereikten. De Keutenberg keerde voor het eerst sinds 1990 terug op het parcours met de voorwaarde dat er geen publiek mocht zijn op de beklimming.

## Uitslag

| rang | renner | land | tijd |
| 1 | Bjarne Riis | Denemarken | 6u 11' 19" |
| 2 | Andrea Tafi | Italië | op 46" |
| 3 | Beat Zberg | Zwitserland | z.t. |
| 4 | Laurent Roux | Frankrijk | z.t. |
| 5 | Mauro Gianetti | Zwitserland | z.t. |
| 6 | Michele Bartoli | Italië | op 47" |
| 7 | Laurent Jalabert | Frankrijk | op 48" |
| 8 | Andrei Tchmil | Oekraïne | op 1' 08" |
| 9 | Rolf Aldag | Duitsland | z.t. |
| 10 | Rolf Sørensen | Denemarken | z.t. |
1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
Lijst van beklimmingen
* wvcycling
# Amstel Gold Race 1997

De 32ste editie van de Amstel Gold Race vond plaats op 26 april 1997. Het parcours, met start in Heerlen en finish in Maastricht, had een lengte van 258 kilometer. Aan de start stonden 191 renners, waarvan 80 de finish bereikten. De Keutenberg keerde voor het eerst sinds 1990 terug op het parcours met de voorwaarde dat er geen publiek mocht zijn op de beklimming vanwege eerdere chaos hiermee op de klim.

## Uitslag

| rang | renner | land | tijd |
| 1 | Bjarne Riis | Denemarken | 6u 11' 19" |
| 2 | Andrea Tafi | Italië | op 46" |
| 3 | Beat Zberg | Zwitserland | z.t. |
| 4 | Laurent Roux | Frankrijk | z.t. |
| 5 | Mauro Gianetti | Zwitserland | z.t. |
| 6 | Michele Bartoli | Italië | op 47" |
| 7 | Laurent Jalabert | Frankrijk | op 48" |
| 8 | Andrei Tchmil | Oekraïne | op 1' 08" |
| 9 | Rolf Aldag | Duitsland | z.t. |
| 10 | Rolf Sørensen | Denemarken | z.t. |
1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
Lijst van beklimmingen
* wvcycling
# Toshihiro Hattori

Toshihiro Hattori (服部 年宏, Hattori Toshihiro, Shizuoka, 23 september 1973) is een Japans voormalig voetballer die als middenvelder speelde.

## Carrière

Toshihiro Hattori speelde tussen 1994 en 2011 voor Júbilo Iwata, Tokyo Verdy en Gainare Tottori. Hij tekende in 2012 bij FC Gifu.

## Japans voetbalelftal

Toshihiro Hattori debuteerde in 1996 in het Japans nationaal elftal en speelde 44 interlands, waarin hij 2 keer scoorde. Hattori vertegenwoordigde zijn vaderland eveneens op de Olympische Spelen 1996 in Atlanta. Ondanks een overwinning op Brazilië (1-0) werd de Japanse olympische selectie onder leiding van bondscoach Akira Nishino al in de groepsronde uitgeschakeld.

## Statistieken

Japans voetbalelftal :
| Jaar | Wed. | Dlp. |
| 1996 | 1 | 0 |
| 1997 | 1 | 0 |
| 1998 | 5 | 0 |
| 1999 | 5 | 0 |
| 2000 | 12 | 1 |
| 2001 | 11 | 1 |
| 2002 | 5 | 0 |
| 2003 | 4 | 0 |
| Totaal | 44 | 2 |

## Externe link

* Toshihiro Hattori op National Football Teams
* ↑ (en) Japan National Football Team Database
1 Kojima · 2 Narahashi · 3 Soma · 4 Ihara · 5 Omura · 6 Yamaguchi · 7 Ito · 8 Nakata · 9 Nakayama · 10 Nanami · 11 Ono · 12 Lopes · 13 Hattori · 14 Okano · 15 Morishima · 16 Saito · 17 Akita · 18 Jo · 19 Nakanishi · 20 Kawaguchi · 21 Narazaki · 22 Hirano · Coach: Okada
1 Kawaguchi · 2 Akita · 3 Matsuda · 4 Morioka · 5 Inamoto · 6 Hattori · 7 H. Nakata · 8 Morishima · 9 Nishizawa · 10 Nakayama · 11 Suzuki · 12 Narazaki · 13 Yanagisawa · 14 Santos · 15 Fukunishi · 16 K. Nakata · 17 Miyamoto · 18 Ono · 19 Ogasawara · 20 Myojin · 21 Toda · 22 Ichikawa · 23 Sogahata · Coach: Troussier