OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Das klagende Lied

Das klagende Lied (Klaaglied) is een cantate van Gustav Mahler, gecomponeerd tussen 1878 en 1880 en in de daaropvolgende twee decennia aanzienlijk herwerkt. Behalve een vroeg stuk voor piano is Das klagende Lied het oudste bewaarde werk van Mahler, althans in de oorspronkelijke vorm.

## Compositie

Het werk is gebaseerd op "Der singende Knochen" (" Het zingende bot ") uit de verhalen van Jacob en Wilhelm Grimm.
Oorspronkelijk bestond Das klagende Lied uit drie delen:
* Waldmärchen (de boslegende)
* Der Spielmann (de minstreel)
* Hochzeitsstück (de bruiloft)
Het eerste deel verhaalt hoe twee broers naar de hand dingen van een koningin. De "goede" broer vindt in het bos de bloem die het recht geeft haar te huwen. De "kwade" broer wacht hem echter op voor hij zijn trofee kan opeisen en doodt hem. In het tweede deel vindt een minstreel een knook, afkomstig van het skelet van de dode broer. Hij snijdt hieruit een speelfluit. Als hij erop speelt, vertelt de fluit wat er gebeurd is in het bos. In het laatste deel duikt de minnestreel op bij de bruiloft. De slechte broer rukt de fluit uit de handen van de minstreel en blaast erop, waarop de waarheid aan het licht komt en de koningin flauwvalt.
Mahler voerde vele revisies door aan het oorspronkelijke werk. Hij herleidde het aantal instrumenten en stemmen in alle drie de delen. Nadien schrapte hij het eerste deel helemaal. Pas 21 jaar na de voltooiing van zijn eerste versie achtte hij het werk uitvoerenswaardig.

## Uitvoering

De eerste uitvoering van Das klagende Lied vond plaats op 17 februari 1901 in Wenen, onder leiding van Mahler zelf. Het werd gepubliceerd als tweeledig stuk en zo in het repertoire werd opgenomen.
Het manuscript van de volledige driedelige versie kwam via erfenissen en schenkingen terecht in de collectie van de Yale-universiteit. Hierdoor werd het eerste deel, 'Waldmärchen', beschikbaar voor openbare uitvoering. Pierre Boulez deed dat voor het eerst in 1970. Sindsdien wordt het werk in beide versies uitgevoerd, de oorspronkelijke driedelige en de tweedelige zoals Mahler ze zelf bracht.
# Das klagende Lied

Das klagende Lied (Klaaglied) is een cantate van Gustav Mahler, gecomponeerd tussen 1878 en 1880 en in de daaropvolgende twee decennia aanzienlijk herwerkt. Behalve een vroeg stuk voor piano is Das klagende Lied het oudste bewaarde werk van Mahler, althans in de oorspronkelijke vorm.

## Compositie

Het werk is gebaseerd op "Der singende Knochen" ("Het zingende bot") uit de verhalen van Jacob en Wilhelm Grimm.
Oorspronkelijk bestond Das klagende Lied uit drie delen:
* Waldmärchen (de boslegende)
* Der Spielmann (de minstreel)
* Hochzeitsstück (de bruiloft)
Het eerste deel verhaalt hoe twee broers naar de hand dingen van een koningin. De "goede" broer vindt in het bos de bloem die het recht geeft haar te huwen. De "kwade" broer wacht hem echter op voor hij zijn trofee kan opeisen en doodt hem. In het tweede deel vindt een minstreel een knook, afkomstig van het skelet van de dode broer. Hij snijdt hieruit een speelfluit. Als hij erop speelt, vertelt de fluit wat er gebeurd is in het bos. In het laatste deel duikt de minnestreel op bij de bruiloft. De slechte broer rukt de fluit uit de handen van de minstreel en blaast erop, waarop de waarheid aan het licht komt en de koningin flauwvalt.
Mahler voerde vele revisies door aan het oorspronkelijke werk. Hij herleidde het aantal instrumenten en stemmen in alle drie de delen. Nadien schrapte hij het eerste deel helemaal. Pas 21 jaar na de voltooiing van zijn eerste versie achtte hij het werk uitvoerenswaardig.

## Uitvoering

De eerste uitvoering van Das klagende Lied vond plaats op 17 februari 1901 in Wenen, onder leiding van Mahler zelf. Het werd gepubliceerd als tweeledig stuk en zo in het repertoire werd opgenomen.
Het manuscript van de volledige driedelige versie kwam via erfenissen en schenkingen terecht in de collectie van de Yale-universiteit. Hierdoor werd het eerste deel, 'Waldmärchen', beschikbaar voor openbare uitvoering. Pierre Boulez deed dat voor het eerst in 1970. Sindsdien wordt het werk in beide versies uitgevoerd, de oorspronkelijke driedelige en de tweedelige zoals Mahler ze zelf bracht.
# Das klagende Lied

Das klagende Lied (Klaaglied) is een cantate van Gustav Mahler, gecomponeerd tussen 1878 en 1880 en in de daaropvolgende twee decennia aanzienlijk herwerkt. Behalve een vroeg stuk voor piano is Das klagende Lied het oudste bewaarde werk van Mahler, althans in de oorspronkelijke vorm.

## Compositie

Het werk is gebaseerd op "Der singende Knochen" ("Het zingende botje") uit de verhalen van Jacob en Wilhelm Grimm.
Oorspronkelijk bestond Das klagende Lied uit drie delen:
* Waldmärchen (de boslegende)
* Der Spielmann (de minstreel)
* Hochzeitsstück (de bruiloft)
Het eerste deel verhaalt hoe twee broers naar de hand dingen van een koningin. De "goede" broer vindt in het bos de bloem die het recht geeft haar te huwen. De "kwade" broer wacht hem echter op voor hij zijn trofee kan opeisen en doodt hem. In het tweede deel vindt een minstreel een knook, afkomstig van het skelet van de dode broer. Hij snijdt hieruit een speelfluit. Als hij erop speelt, vertelt de fluit wat er gebeurd is in het bos. In het laatste deel duikt de minnestreel op bij de bruiloft. De slechte broer rukt de fluit uit de handen van de minstreel en blaast erop, waarop de waarheid aan het licht komt en de koningin flauwvalt.
Mahler voerde vele revisies door aan het oorspronkelijke werk. Hij herleidde het aantal instrumenten en stemmen in alle drie de delen. Nadien schrapte hij het eerste deel helemaal. Pas 21 jaar na de voltooiing van zijn eerste versie achtte hij het werk uitvoerenswaardig.

## Uitvoering

De eerste uitvoering van Das klagende Lied vond plaats op 17 februari 1901 in Wenen, onder leiding van Mahler zelf. Het werd gepubliceerd als tweeledig stuk en zo in het repertoire werd opgenomen.
Het manuscript van de volledige driedelige versie kwam via erfenissen en schenkingen terecht in de collectie van de Yale-universiteit. Hierdoor werd het eerste deel, 'Waldmärchen', beschikbaar voor openbare uitvoering. Pierre Boulez deed dat voor het eerst in 1970. Sindsdien wordt het werk in beide versies uitgevoerd, de oorspronkelijke driedelige en de tweedelige zoals Mahler ze zelf bracht.
# Matthijs Accama

Matthijs Accama (Burum, 1702 – Leeuwarden, 1783) was een Friese portretschilder, decoratieschilder en historieschilder. Hij is de zoon van Simon Accama en broer van schilder Bernardus Accama die tegelijkertijd zijn leraar was. Tijdens zijn studiereis naar Italië, rond 1720, maakte hij veel kopieën van Italiaanse meesters.
In het Fries Museum in Leeuwarden hangen portretschilderijen van Mathijs Accama, waaronder die van stadhouder-regentes Maria Louise van Hessen-Kassel.
* Biografisch Portaal: 66345863
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: acca004
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 260
* Union List of Artist Names: 500133279
* Virtual International Authority File: 96646184
# Solenodonsaurus

Solenodonsaurus ('eentandige hagedis') is een geslacht van uitgestorven reptiliomorfen dat leefde in wat nu Tsjechië is, tijdens het Westfalien.

## Beschrijving

Solenondosaurus had een snuitopening van vijfenveertig centimeter met een schedellengte van veertien centimeter. Solenodonsaurus toont een merkwaardig mengsel van kenmerken waardoor het moeilijk is om deze fylogenetisch te plaatsen. De tanden missen labyrinthodonte vouwen van het glazuur en de schedel heeft een veel kleinere otische inkeping dan te zien bij andere reptiliomorfen. Maar de algemene bouw verbindt het met de Diadectomorpha.

## Paleobiologie

Solenodonsaurus was waarschijnlijk het best aangepast aan het leven op het land, in tegenstelling tot het leven in een wateromgeving zoals vele andere vroege viervoeters. De ledematen en het bekken zijn onvolledig in alle bekende exemplaren van Solenodonsaurus, waardoor het moeilijk is om af te leiden hoe het dier zich heeft verplaatst. Een kenmerk dat een aardse levensstijl suggereert, is de negentig graden rotatie van de uiteinden van het opperarmbeen, die de voorpoot naar voren oriënteert in plaats van naar de zijkant. Verschillende vermoedelijk terrestrische groepen van paleozoïsche tetrapoda, waaronder amfibische temnospondyli, microsauria en de eerste amniota, hebben een vergelijkbare mate van rotatie in hun opperarmbeenderen. De korte, driehoekige vorm van de schedel van Solenodonsaurus onderscheidt hem van de meeste aquatische vormen, die lange en smalle of brede en parabolische koppen hebben.
Men geloofde ooit dat Solenodonsaurus een gehoorsysteem had dat overeenkomt met de impedantie, zoals dat van moderne tetrapoden, met een trommelvliesachtig membraan, dat een inkeping in het squamosale bot aan de achterkant van de schedel bedekte. Bewijs voor een trommelvlies wordt gezien in een richel die langs de squamosale inkeping loopt, die een bevestigingspunt voor het membraan kan zijn geweest. Omdat de otische inkeping echter erg klein is, wordt de aanwezigheid van een trommelvlies nu als onwaarschijnlijk beschouwd.

## Fylogenie

Solenodonsaurus wordt traditioneel geclassificeerd als een naaste verwant van amniota (gewervelde dieren die eieren op het land leggen). Uit een fylogenetische analyse van Solenodonsaurus en andere vroege viervoeters (vierledige gewervelde dieren) uit 2012 bleek echter dat het nauwer verwant was aan de amfibiegroep Lepospondyli.
* ↑ Solenodonsaurus. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Solenodonsaurus. fossilworks.org. Gearchiveerd op 9-6-2020. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Solenodonsaurus. www.reptileevolution.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Solenodonsaurus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Alfred del Castilho

Alfred del Castilho, pseudoniem The American photographer (1875-1913), was een Surinaams fotograaf.

## Biografie

Alfred del Castilho was een zoon van de fotograaf Selomoh del Castilho (1826-1914). Hij had een eigen fotostudio in de Heerenstraat in Paramaribo en adverteerde onder de naam The American Photographer. Deze naam verwijst ernaar dat hij net als Amerikaanse fotografen ook op locatie fotografeerde en niet alleen in zijn atelier.
Hij maakte een groot aantal foto's van contractarbeiders bij aankomst in Suriname. Ook drukte hij foto's af op glazen en kopjes. Hij maakte een foto van George Henry Barnet Lyon die naar Engeland gestuurd werd en daar voor een Italiaans beeldhouwer als ontwerp diende voor het borstbeeld van Barnet Lyon. Het beeld heeft van 1908 tot 2017 op de hoek van de Grote Combéweg en het Onafhankelijkheidsplein gestaan. Sindsdien staat het in het depot van het Surinaams Museum aan de Commewijnestraat.
Naast zijn werk als fotograaf, verkocht hij in 1900 onder de naam Afredo del Castho een zelfgemaakte vloeistof om poreuze banden op te knappen.
Na zijn dood werd zijn atelier overgenomen door George Rustwijk, die een jaar erna overleed.

## Externe link

* Stichting Surinaams Museum, Fotografen - Alfred del Castilho
* ↑ Nico Eigenhuis, Selomoh del Castilho
* 1 2 3 4 5 6 Nico Eigenhuis, Del Castilho Fotograaf
* ↑ De Surinamer, Attentie, 12 februari 1903
* ↑ Eric Kastelein, Oog in Oog met Paramaribo, ISBN 9789460225031, 2020, pag. 35, 98-100
# Solenodonsaurus

Solenodonsaurus ('eentandige hagedis') is een geslacht van uitgestorven reptiliomorfen dat leefde in wat nu Tsjechië is, tijdens het Westfalien.

## Beschrijving

Solenondosaurus had een snuitopening van vijfenveertig centimeter met een schedellengte van veertien centimeter. Solenodonsaurus toont een merkwaardig mengsel van kenmerken waardoor het moeilijk is om deze fylogenetisch te plaatsen. De tanden missen labyrinthodonte vouwen van het glazuur en de schedel heeft een veel kleinere otische inkeping dan te zien bij andere reptiliomorfen. Maar de algemene bouw verbindt het met de Diadectomorpha.

## Paleobiologie

Solenodonsaurus was waarschijnlijk het best aangepast aan het leven op het land, in tegenstelling tot het leven in een wateromgeving zoals vele andere vroege viervoeters. De ledematen en het bekken zijn onvolledig in alle bekende exemplaren van Solenodonsaurus, waardoor het moeilijk is om af te leiden hoe het dier zich heeft verplaatst. Een kenmerk dat een aardse levensstijl suggereert, is de negentig graden rotatie van de uiteinden van het opperarmbeen, die de voorpoot naar voren oriënteert in plaats van naar de zijkant. Verschillende vermoedelijk terrestrische groepen van paleozoïsche tetrapoda, waaronder amfibische temnospondyli, microsauria en de eerste amniota, hebben een vergelijkbare mate van rotatie in hun opperarmbeenderen. De korte, driehoekige vorm van de schedel van Solenodonsaurus onderscheidt hem van de meeste aquatische vormen, die lange en smalle of brede en parabolische koppen hebben.
Men geloofde ooit dat Solenodonsaurus een gehoorsysteem had dat impedantie van de geluidsimpulsen toonde, zoals bij van moderne tetrapoden, met een trommelvliesachtig membraan, dat een inkeping in het squamosale bot aan de achterkant van de schedel bedekte. Bewijs voor een trommelvlies wordt gezien in een richel die langs de squamosale inkeping loopt, die een bevestigingspunt voor het membraan kan zijn geweest. Omdat de otische inkeping echter erg klein is, wordt de aanwezigheid van een trommelvlies nu als onwaarschijnlijk beschouwd.

## Fylogenie

Solenodonsaurus wordt traditioneel geclassificeerd als een naaste verwant van amniota (gewervelde dieren die eieren op het land leggen). Uit een fylogenetische analyse van Solenodonsaurus en andere vroege viervoeters (vierledige gewervelde dieren) uit 2012 bleek echter dat het nauwer verwant was aan de amfibiegroep Lepospondyli.
* ↑ Solenodonsaurus. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Solenodonsaurus. fossilworks.org. Gearchiveerd op 9-6-2020. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Solenodonsaurus. www.reptileevolution.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Solenodonsaurus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Juan Fernando Fonseca

Juan Fernando Fonseca, artiestennaam Fonseca (Bogota, 29 mei 1979) is een Colombiaans zanger.

## Discografie

Fonseca's muziekstijl is te omschrijven als latin, maar er zitten ook vallenato-invloeden in. Vallenato is een traditionele folksmuziek van Colombia.

### Fonseca

Het eerste album is vernoemd naar z'n artiestennaam, Fonseca. Dit album is uitgekomen in 2002.
01 Sueño
02 Noche de Carnaval
03 Arrepentida
04 Confiésame
05 Magangué
06 La Misma Nota
07 Melancolía de Ayer
08 Con Una Botella
09 Lina
10 No Sé Si Pueda
11 Túnel Irracional
12 Noche de Carnaval (Bonus)

### Corazón

Het tweede album heet Corazón, dat Spaans is voor 'hart'. Dit album is uitgebracht in 2005.
01 Hace Tiempo 02 Cómo Me Mira 03 Corazón 04 Sigo Aquí Cantando 05 Te Mando Flores 06 Lagartija Azul 07 La Casa 08 Mercedes 09 Idilio (met Sultana) 10 Vengo A Hablar 11 Te Mando Flores (Akoestische versie) 12 Cómo Me Mira (Akoestische versie) 13 Hace Tiempo (Akoestische versie)

## Externe link

* Officiële site van Fonseca
* Library of Congress Control Number: n2009021395
* MusicBrainz: f84e0f7d-86b0-4957-8b17-6b46d6e47246
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007341747905171
* Virtual International Authority File: 86242660
* WorldCat: E39PBJgtbqJjKq4CQfYQW8yw4q
# Solenodonsaurus

Solenodonsaurus ('eentandige hagedis') is een geslacht van uitgestorven reptiliomorfen dat leefde in wat nu Tsjechië is, tijdens het Westfalien.

## Beschrijving

Solenondosaurus had een snuitopening van vijfenveertig centimeter met een schedellengte van veertien centimeter. Solenodonsaurus toont een merkwaardig mengsel van kenmerken waardoor het moeilijk is om deze fylogenetisch te plaatsen. De tanden missen labyrinthodonte vouwen van het glazuur en de schedel heeft een veel kleinere otische inkeping dan te zien bij andere reptiliomorfen. Maar de algemene bouw verbindt het met de Diadectomorpha.

## Paleobiologie

Solenodonsaurus was waarschijnlijk het best aangepast aan het leven op het land, in tegenstelling tot het leven in een wateromgeving zoals vele andere vroege viervoeters. De ledematen en het bekken zijn onvolledig in alle bekende exemplaren van Solenodonsaurus, waardoor het moeilijk is om af te leiden hoe het dier zich heeft verplaatst. Een kenmerk dat een aardse levensstijl suggereert, is de negentig graden rotatie van de uiteinden van het opperarmbeen, die de voorpoot naar voren oriënteert in plaats van naar de zijkant. Verschillende vermoedelijk terrestrische groepen van paleozoïsche tetrapoda, waaronder amfibische temnospondyli, microsauria en de eerste amniota, hebben een vergelijkbare mate van rotatie in hun opperarmbeenderen. De korte, driehoekige vorm van de schedel van Solenodonsaurus onderscheidt hem van de meeste aquatische vormen, die lange en smalle of brede en parabolische koppen hebben.
Men geloofde ooit dat Solenodonsaurus een gehoorsysteem had dat impedantie van de geluidsimpulsen toonde, zoals bij moderne tetrapoden, met een trommelvliesachtig membraan, dat een inkeping in het squamosale bot aan de achterkant van de schedel bedekte. Bewijs voor een trommelvlies wordt gezien in een richel die langs de squamosale inkeping loopt, die een bevestigingspunt voor het membraan kan zijn geweest. Omdat de otische inkeping echter erg klein is, wordt de aanwezigheid van een trommelvlies nu als onwaarschijnlijk beschouwd.

## Fylogenie

Solenodonsaurus wordt traditioneel geclassificeerd als een naaste verwant van amniota (gewervelde dieren die eieren op het land leggen). Uit een fylogenetische analyse van Solenodonsaurus en andere vroege viervoeters (vierledige gewervelde dieren) uit 2012 bleek echter dat het nauwer verwant was aan de amfibiegroep Lepospondyli.
* ↑ Solenodonsaurus. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Solenodonsaurus. fossilworks.org. Gearchiveerd op 9-6-2020. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Solenodonsaurus. www.reptileevolution.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Solenodonsaurus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Solenodonsaurus

Solenodonsaurus ('eentandige hagedis') is een geslacht van uitgestorven reptiliomorfen dat leefde in wat nu Tsjechië is, tijdens het Westfalien.

## Beschrijving

Solenondosaurus had een snuitopening van vijfenveertig centimeter met een schedellengte van veertien centimeter. Solenodonsaurus toont een merkwaardig mengsel van kenmerken waardoor het moeilijk is om deze fylogenetisch te plaatsen. De tanden missen labyrinthodonte vouwen van het glazuur en de schedel heeft een veel kleinere otische inkeping dan te zien bij andere reptiliomorfen. Maar de algemene bouw verbindt het met de Diadectomorpha.

## Paleobiologie

Solenodonsaurus was waarschijnlijk het best aangepast aan het leven op het land, in tegenstelling tot het leven in een wateromgeving zoals vele andere vroege viervoeters. De ledematen en het bekken zijn onvolledig in alle bekende exemplaren van Solenodonsaurus, waardoor het moeilijk is om af te leiden hoe het dier zich heeft verplaatst. Een kenmerk dat een aardse levensstijl suggereert, is de negentig graden rotatie van de uiteinden van het opperarmbeen, die de voorpoot naar voren oriënteert in plaats van naar de zijkant. Verschillende vermoedelijk terrestrische groepen van paleozoïsche tetrapoda, waaronder amfibische temnospondyli, microsauria en de eerste amniota, hebben een vergelijkbare mate van rotatie in hun opperarmbeenderen. De korte, driehoekige vorm van de schedel van Solenodonsaurus onderscheidt hem van de meeste aquatische vormen, die lange en smalle of brede en parabolische koppen hebben.
Men geloofde ooit dat Solenodonsaurus een gehoorsysteem had dat impedantie van de geluidsimpulsen toonde, zoals bij moderne tetrapoden, met een trommelvliesachtig membraan, dat een inkeping in het squamosale bot aan de achterkant van de schedel bedekte. Bewijs voor een trommelvlies wordt gezien in een richel die langs de squamosale inkeping loopt, die een bevestigingspunt voor het membraan kan zijn geweest. Omdat de otische inkeping echter erg klein is, wordt de aanwezigheid van een trommelvlies nu als onwaarschijnlijk beschouwd.

## Fylogenie

Solenodonsaurus wordt traditioneel geclassificeerd als een naaste verwant van de Amniota (gewervelde dieren die eieren op het land leggen). Uit een fylogenetische analyse van Solenodonsaurus en andere vroege viervoeters (vierledige gewervelde dieren) uit 2012 bleek echter dat het nauwer verwant was aan de Lepospondyli.
* ↑ Solenodonsaurus. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Solenodonsaurus. fossilworks.org. Gearchiveerd op 9-6-2020. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Solenodonsaurus. www.reptileevolution.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Solenodonsaurus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Kuurne-Brussel-Kuurne 1965

De 21e editie van de wielerwedstrijd Kuurne-Brussel-Kuurne werd gehouden op 7 maart 1965. De start en finish vonden plaats in Kuurne.

## Koersverloop

99 renners gingen van start in ijzig weer. Halverwege, na 100 kilometer, ontsnapte de Engelsman Vic Denson. Op 45 kilometer van de finish ontsnapten ook Guido Reybrouck en Bernard Van De Kerckhove aan het achtervolgende peloton, dat daarna nog 36 renners bevatte. 30 kilometer verderop, op 15 km van de eindstreep sloten de twee aan bij Denson. De eindsprint van de kopgroep werd gewonnen door Reybrouck. Hij had drie lengten voorsprong op Denson. Van De Kerckhove volgde op 25 seconden en het peloton finishte op anderhalve minuut.
De editie voor onafhankelijken (152 km) werd in een sprint door de Nederlander Bart Zoet gewonnen.

## Uitslag

| Plaats | Naam | Tijd |
| | Guido Reybrouck | 5u10'00" |
| 2 | Vin Denson | +1" |
| 3 | Bernard Van De Kerckhove | +25" |
| 4 | Willy Bocklandt | +1'30" |
| 5 | Marcel Ongenae | z.t. |
| 6 | Paul Lemeteyer | z.t. |
| 7 | Norbert Kerckhove | z.t. |
| 8 | Arthur Decabooter | z.t. |
| 9 | Staf Desmet | z.t. |
| 10 | Jan Janssen | z.t. |
| 11 | Benoni Beheyt | z.t. |
| 12 | Cees van Espen | z.t. |
| 13 | Piet Rentmeester | z.t. |
| 18 | Cees Haast | z.t. |

### Onafhankelijken

| Plaats | Naam | Tijd |
| | Bart Zoet | - |
| 2 | Leopold Vergauwe | - |
| 3 | Albert Van Vlierberghe | - |
| 4 | Willy Huyvaert | - |
| 5 | Gaston Hoskens | - |
* Belg Reybroeck winnaar Kuurne-Brussel-Kuurne. De nieuwe Limburger op Delpher.nl (08-03-1965).
* Bart Zoet wint in Kuurne. De nieuwe Limburger op Delpher.nl (08-03-1965).
* Opmars van de wielerjeugd, Van der Vleuten derde in Ronde Het Volk. De Volkskrant op Delpher.nl (08-03-1965).
1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025
Lijst van beklimmingen