# BC Tigers Halle

BC Tigers Halle is een Belgische basketbalclub uit Halle, Vlaams-Brabant die in de Vlaamse Basketballiga actief is. Tigers Halle heeft een geschiedenis die teruggaat tot 1935. Naast de Tigers Halle zijn er nog een ploeg in Halle namelijk B.B.C. Halle dat ontstaan is met ex-spelers van de Tigers. De Tigers Halle gebruikt het stamnummer 471 en hun thuismatchen gaan meestal door op zaterdag in de Sporthal De Bres te Halle. De club werd opgericht op 16 februari 1952 door Tadeuz Tomaszewski en Walther Roger. De club speelde afwisselend in de verschillende divisies van het basket. Zowel de Seniorenploegen als jeugdploegen haalden verschillende titels binnen.

## Geschiedenis
### Ontstaan 1935-1951
#### Rowing and Swimming Club 1935-1940

In het kader van de vorming en training van de roeiers werd door de toenmalige trainer van deze club, Vanden Eynden, Skiff kampioen van België, na het roeien basketbal aangeraden om de spieren te ontspannen. Het basketbalterrein, met officiële afmetingen, was gelegen tussen het Clubhuis (café) en de loods waarin de boten werden opgeborgen, vlak na de tweede spoorwegbrug links van het kanaal richting Lembeek. Deze installatie ging verloren in 1940 door het opblazen van de spoorwegbrug door het terugtrekkende Engelse leger. Er werd dat jaar geen kampioenschap gespeeld.

#### Hermes Hockeyclub 1947-1949

In 1947 werd een basketbalafdeling opgericht door Demiddeleer Jean en Walther Rudolphe, met zetel in "Hotel De Bruxelles". Er werd een speelplein gebouwd op het Leeuwenplein. De club begon in het kampioenschap 1948-1949 in de 3de provinciale. De eerste ploeg eindigde op de 9de plaats, terwijl de invallers op de 11de plaats eindigden.

#### Sollenbeemd Basketbalclub 1949-1951

Op 24 augustus 1949 werd een basketbalafdeling opgericht binnen de kaatsenclub Sollenbeemd. Deze club speelde twee seizoenen in de 3de provinciale. De eerste ploeg eindigde in 1950 op de 7de plaats en in 1951 op de 5de plaats, terwijl de invallers in 1950 op de 8ste plaats en in 1951 op de 7de plaats eindigden. Na een verplaatsing naar Rijsel tijdens de wedstrijden van beide ploegen ontstond er een breuk tussen de afdelingen kaatsen en basketbal.

#### The Tigers Halle

Eind 1951 werd Robert Cardijn, oud-lid (1935-1940) van de Rowing and Swimming Club, benaderd door Tadeuz Tomaszewski en Walther Roger, spelers, om een autonome basketbalclub op te richten. In januari 1952 werd het Tigers Blaadje "Tam-Tam" gedrukt. Op 16 februari 1952 werden de statuten van een nieuwe club aangevraagd met de Engelse naam "B.B.C. The Tigers Hal".

### Jaren '50

In 1953 sloot Roger Vanderhaegen zich aan bij de club. De eerste ploeg presteerde sterk en behaalde meteen een verdienstelijke derde plaats in de derde provinciale reeks.
In 1954 werden zowel de eerste ploeg als het reserveteam kampioen in de derde provinciale, een mijlpaal in de prille clubgeschiedenis. Wegens verplichtingen in avondonderwijs en bijkomende werklast nam Robert Cardijn ontslag als bestuurslid. Het kampioenenteam bestond uit Roger Walther, Mathieu Englebert, Mathieu Pierre, Lucien Vuye en Tadeuz Tomaszewski.
Na de promotie naar een hogere reeks wist de ploeg zich degelijk te handhaven met een zesde plaats op het einde van het seizoen. In mei 1954 werd Brichaut aangesteld als ondervoorzitter. De club nam voor het eerst deel aan het carnaval van Halle in 1956, op verzoek van Hallatraction.
In 1957 kwamden twee jonge spelers, Deschuyfeleer en Demiddeleer, de ploeg versterken. Dankzij hun inzet kon het team het seizoen afsluiten op een vijfde plaats.
In 1958 kreeg de club voor het eerst toegang tot een eigen oefenzaal in Lembeek. De wekelijkse trainingen bestonden uit een loopschema gecombineerd met een basketbalsessie. Sportief gezien kende de ploeg een minder seizoen en eindigde achtste.
Het seizoen 1958-1959 verliep moeilijk. Door blessures, afwezigheden en teleurstellende resultaten zakte het aantal actieve spelers tot een alarmerende vijf spelers. Toch slaagde de ploeg erin het behoud te verzekeren met een negende plaats. Tijdens de algemene vergadering van 7 juni 1959 werd beslist dat de ploeg zou worden opgedoekt als er geen extra spelers werden gevonden voor het komende seizoen. Roger Vanderhaegen werd benoemd tot adjunct-secretaris.
Na het moeilijke voorgaande seizoen werd de ploeg aangevuld met drie nieuwe spelers in het seizoen 1959-1960: Botman (overgekomen van Tubize), De Handschutter (van Woluwe) en Harnie. Deze versterkingen wierpen hun vruchten af. De eerste ploeg eindigde op een sterke tweede plaats. Daniel Lebon was inmiddels al enkele jaren delegué van het team, terwijl Louis Vanderelst werd aangesteld als nieuwe voorzitter.

### Jaren '60

In het seizoen 1960-1961 kreeg BC Tigers Halle een nieuw ondervoorzitter in Paul Demesmaeker. De trainingen werden verzorgd door speler-coach Mathieu Englebert. De eerste ploeg eindigde dat seizoen op de zesde plaats, terwijl de reserven een vierde plek behaalden. Een jaar later, in 1961-1962, kende de club een moeilijker jaar. Door het vertrek van drie basisspelers was de eerste ploeg verzwakt en eindigde ze elfde op twaalf, wat leidde tot een degradatie naar derde provinciale. In april 1962 reisde de ploeg op uitnodiging van medeoprichter Roger Walther, die intussen naar zijn geboorteland Zwitserland was teruggekeerd, naar Lugano voor een vriendschappelijke wedstrijd. In diezelfde periode verhuisde het clublokaal naar café "Bij Maatje" in de Basiliekstraat.
Het seizoen 1962-1963 verliep sportief wisselvallig. Sinds het vertrek van Willy Deschuyfeleer beschikte de club over geen enkele speler meer van 1m90 of groter, wat het spel beïnvloedde. De eerste ploeg sloot het seizoen af op een achtste plaats, terwijl de reserven de derde plaats veroverden.
In 1963-1964 volgden een aantal bestuurlijke wijzigingen: Albert Vankerkhoven werd voorzitter, met Rudolphe Walther en Louis Vanderelst als ondervoorzitters. Roger Vanderhaegen werd officieel secretaris, met Mathieu Englebert als adjunct-secretaris. Als originele regel gold dat tijdens wedstrijden van de eerste ploeg één Belgische frank boete werd opgelegd per gemiste vrije worp. Op 7 juli werd op verzoek van het feestcomité van de Basiliekstraat een galawedstrijd georganiseerd in het Elisabethpark.
Het seizoen 1964-1965 kende een herstructurering van het bestuur: Mathieu Englebert werd voorzitter en delegué Daniel Lebon nam de rol van ondervoorzitter op zich. Claude Demiddeleer werd benoemd tot adjunct-secretaris. De club beschikte op dat moment over ongeveer 15 actieve spelers. De eerste ploeg eindigde op een mooie vijfde plaats, terwijl de reserven zelfs de tweede plaats behaalden. Er werd een basketbaltornooi georganiseerd in het Elisabethpark met acht deelnemende ploegen. In januari vond de eerste pensenkermis plaats in café Breugel aan de Beestenmarkt 13, een initiatief van Claude Demiddeleer. Eind 1964 werd via Roger Vanderhaegen een langdurige samenwerking opgezet met de in Halle bekende firma Pacha, die een jaarlijks budget ter beschikking stelde voor uitrustingen. Dankzij deze sponsoring konden jongeren gratis trainingskledij krijgen, wat leidde tot een toename in jeugdige leden. In mei van dat jaar overleed medeoprichter Rudolphe Walther, die tot 1963 in het bestuur actief was geweest.
In 1965-1966 breidde de club zich verder uit. Nieuwe kadetten werden verwelkomd, en onder meer Decoster, Limbourg, Collin en Debeer sloten zich aan bij de senioren. Het spelersaantal verdubbelde naar dertig. Het speelplein in het Elisabethpark werd vernieuwd en kreeg een nieuwe bekleding met steun van BLOSO via een lening. De trainingen konden voortaan doorgaan in de sportzaal van het Koninklijk Atheneum te Halle. Tijdens Carnaval werd de Vaantjesboer omgedoopt tot Tigerspeler, wat de zichtbaarheid van de club verhoogde. Zowel de eerste ploeg als de reserven eindigden op de vijfde plaats in de competitie.
Het seizoen 1966-1967 werd een absoluut hoogtepunt voor de club. De eerste ploeg werd versterkt met Raymond Hoskens, afkomstig van Black Boys, en met de teruggekeerde Willy Deschuyfeleer. Dit bleek een schot in de roos: zowel de eerste ploeg als de reserven werden kampioen na een volledig ongeslagen seizoen. De eerste ploeg verloor geen enkele wedstrijd tussen 6 februari 1966 en 13 september 1967. De kampioenenploeg bestond uit Honings, Botman, Decoster, Demiddeleer, Goossens, Devillé en Mathieu Englebert. De trainingen vonden plaats in het Koninklijk Atheneum onder leiding van Armand Vandesype, de eerste coach met een officieel diploma. Ter gelegenheid van de kampioenentitel werden bestuur en spelers op 23 juni 1967 ontvangen op het stadhuis van Halle, gevolgd door een feestelijke stoet door de Basiliekstraat en Sint-Rochusstraat. De jaarlijkse pensenkermis vond opnieuw plaats in café Des Arts op de Grote Markt bij Emile Struelens. De prestaties van de Tigers werden ook door de regionale pers op de voet gevolgd. Bestuurlijk waren er enkele wissels: Leon Vanobbergen werd voorzitter, Mathieu Englebert ondervoorzitter, en Freddy Devillé nam de functie van adjunct-secretaris op zich. Roger Vanderhaegen bleef secretaris. Voor het eerst werd ook een jeugdploeg ingeschreven, met als kernspelers Willy Sablon, Renaat Vantassel, Jean-Pierre Robert, Marcel Ghijsels en Daniel Carlier.
In 1967-1968 bouwde de club voort op het voorgaande succes. De eerste ploeg eindigde op de vierde plaats, de reserven werden tweede. In de Beker van België haalde BC Tigers de vierde ronde, waar het werd uitgeschakeld door Sparta, toen kampioen in Bevordering. Renaat Vantassel en Jean-Pierre Robert werden geselecteerd voor het scholierenteam van Vlaams-Brabant. Ook Willy Danau, een latere speler van de eerste ploeg, sloot zich aan als kadet.
Tijdens het seizoen 1968-1969 bleef de club groeien, zowel in aantal spelers als in het aantal jeugd- en seniorenploegen. De verplaatsingen gebeurden nog steeds met de trein en de bus. De eerste ploeg eindigde als achtste in de competitie, maar de reserven behaalden opnieuw het kampioenschap.
Het seizoen 1969-1970 begon met een moeilijke noot: zes spelers verlieten de club voor een nieuwe ploeg in Lembeek. Mathieu Englebert stopte als speler en werd ondervoorzitter. Claude Demiddeleer nam het trainerschap op zich. Er werd een nieuw clublokaal ingericht tegenover het Elisabethpark. Een opmerkelijk moment vond plaats tijdens een tornooi in Ninove, waar de Amerikaanse spelers Dheil en Thomas – actief in eerste nationale – tijdelijk de Tigers versterkten. De club haalde toen de finale, maar verloor van Bus Lier, dat op dat moment landskampioen was.

### Jaren '70

In het seizoen 1970-1971 werden tijdens de algemene vergadering van 16 april enkele ingrijpende beslissingen genomen. Zo werd besloten om de derde en vierde seniorenploeg af te schaffen en een nieuwe subploeg, B.B.C. Halle, op te richten. Deze nieuwe ploeg zou administratieve en financiële steun krijgen van de Tigers, en zestien spelers uit de kern werden ingeschreven bij B.B.C. Halle. Marie-Josée Craps, de echtgenote van Roger Vanderhaegen, werd benoemd tot secretaris van de nieuwe ploeg. Het nieuwe clublokaal van BC Tigers Halle werd het café 'Koning van Spanje', gelegen op het Possozplein 6 in Halle. Leon Vobbergen bleef voorzitter van de Tigers, terwijl Desfossez voorzitter werd van B.B.C. Halle. Sportief kende het seizoen een domper: de Tigers eindigden negende in de competitie en moesten een testmatch spelen tegen Wilsele in het Zuidpaleis te Brussel. Deze werd verloren, wat leidde tot degradatie naar derde provinciale. B.B.C. Halle eindigde als zevende in hun reeks.
Als gevolg van de degradatie werden er in het seizoen 1971-1972 structurele veranderingen doorgevoerd. Jacky Dewinter, een voormalige speler op hoog niveau, werd aangesteld als nieuwe trainer, terwijl Roger Vanderhaegen verantwoordelijk werd voor de jeugdwerking. De kern van de eerste ploeg bestond uit Jozef Decoster, André Limbourg, Christian Collin en indien nodig Jacky Dewinter zelf. Vijf jeugdspelers werden toegevoegd: Willy Sablon (19), Willy Danau (18), François Bouquiaux (18), Henri Verbruggen (16) en André Van Praet (16). De eerste ploeg werd ongeslagen kampioen en promoveerde opnieuw, terwijl de reserven tweede werden in hun reeks.
Het seizoen 1972-1973 begon met hoge verwachtingen na het kampioenschap in derde provinciale en het winnen van vier tornooien. De eerste ploeg mikte op de titel in tweede provinciale. Een belangrijke wijziging was de verhuis van de trainingslocatie van het Koninklijk Atheneum naar het Heilig Hart College in Halle. Voortaan werkte de eerste ploeg er ook zijn thuiswedstrijden af, terwijl het terrein in het Elisabethpark behouden bleef voor de jeugdploegen. De start van het seizoen was wisselvallig, maar na Nieuwjaar kwamen de Tigers op dreef en eindigden ze als tweede, net achter Ganshoren.
In 1973-1974 hield de ploeg uit Lembeek op met bestaan, waardoor vier spelers terugkeerden naar de Tigers. Er waren in totaal zes seniorenploegen actief, waarvan vier onder de naam Tigers en twee bij B.B.C. Halle. Door de overstap van buiten- naar zaalwedstrijden werd er substantieel meer gescoord en namen de spanningsgraad en het spektakel toe. De eerste ploeg eindigde op een verdienstelijke vierde plaats.
Het seizoen 1974-1975 bracht een belangrijke versterking met zich mee: Jean Jacobs, voormalig spelverdeler bij Maes Pils Mechelen, trad toe tot de ploeg. Hij had zeven jaar bij Mechelen gespeeld, waarin hij drie keer de Beker van België won en landskampioen werd in 1969 en 1973. Hij had meer dan 200 wedstrijden op het hoogste niveau en 35 Europese matchen achter de rug. Op 10 augustus 1974 werd in Halle een galamatch gespeeld tussen de Tigers en Maes Pils Mechelen. De eerste ploeg, met onder meer Jacobs, Collin, Decoster, Limbourg, Sablo, Verbruggen, Van Praet, Bouquiaux, Danau en Baut, onder leiding van coach Jacky Dewinter, stelde zich ambitieus op met als doel kampioen te worden. Het hele seizoen draaiden de Tigers mee aan de top, maar in een beslissende barragematch om de titel werd op het allerlaatste moment verloren via een buzzerbeater, tot grote teleurstelling van spelers en supporters. B.B.C. Halle eindigde als derde in derde provinciale.
Voor het seizoen 1975-1976 werd Jean Nelissen aangetrokken als nieuwe trainer. Hij moest de eerste ploeg naar het gewenste niveau tillen. Ondanks een sterke heenronde, eindigden de Tigers opnieuw op de tweede plaats.
In 1976-1977 kwamen twee jonge talenten door naar de eerste ploeg: Dominiek Geeraerts (16) en Herman Hauwaert, beiden meer dan twee meter groot. Hierdoor beschikte Tigers Halle over de fysiek grootste ploeg van Brabant. De Tigers werden ongeslagen kampioen en behaalden in elf wedstrijden meer dan 100 punten. De ploeg bestond uit Limbourg, Decoster, Jacobs, Cops, Danau, Van Praet, Verbruggen, Machiels, Geeraerts en Hauwaert. De club vierde ook haar 25-jarig bestaan en werd hiervoor ontvangen op het stadhuis van Halle. Naast de titel wonnen de Tigers ook de Beker van België voor provinciale clubs, met een overwinning tegen Aalter. Naast het sportieve probeerde men ook Jean Jacobs verkozen te krijgen als Prins Carnaval van Halle, al bleef dat zonder succes.
In het seizoen 1977-1978 verlieten Machiels, Cops en Verbruggen de club, maar met Eddy Adant – afkomstig uit Lembeek en speler bij Aarschot in derde nationale – kwam er een stevige versterking bij. Drie kadetten stroomden eveneens door naar de eerste ploeg: de tweeling Yve en Bernard Smetcoren en Roland Demesmaeker. Een belangrijke wijziging was dat er vanaf dit seizoen twee ploegen zouden promoveren naar vierde nationale in plaats van één. Na een nederlaag tegen Union op 12 maart 1978 leek promotie verkeken, maar na een klacht van Ukkel over frauduleuze praktijken op het wedstrijdblad van hun wedstrijd tegen Union, werd door de tuchtraad beslist om Union te laten degraderen naar tweede provinciale. Ukkel kreeg gelijk, en Halle schoof zo onverwacht op naar de tweede plaats, wat resulteerde in een historische promotie naar vierde nationale.
Met de promotie naar de nationale reeksen in 1978-1979 trainde de ploeg voortaan tweemaal per week in de zaal. De tegenstand was aanzienlijk sterker, met clubs met internationale spelers en gediplomeerde coaches. Willy Boonen, coach bij Aarschot, werd aangetrokken. De kern bleef ongewijzigd en bestond uit jonge spelers, waaronder vier van 18 jaar en één van 19. Het doel was behoud, maar na een moeizame start volgde een reeks sterke prestaties. De overweldigende overwinning tegen Ploegsteert met 156-51 was veelzeggend. De Tigers eindigden uiteindelijk op een knappe tweede plaats, net achter Sparta Schaerbeek, en misten nipt promotie. Het clublokaal verhuisde naar Café des Sports bij André De Pelseneir en zijn vrouw Raymonde, gelegen aan de steenweg naar Ninove 65 in Halle.
In het seizoen 1979-1980 werd er in vierde nationale een verbod ingevoerd op buitenlandse spelers, wat weinig impact had op de Tigers. De ploeg werd na de prestaties van het vorige seizoen beschouwd als titelkandidaat. Omdat de Halse damesvolleybalploeg de zaal van het Heilig Hart College nodig had, verloren de Tigers hun vaste zaal. Als oplossing werd er opnieuw getraind in het Koninklijk Atheneum en in de stedelijke zaal De Bres, al bleven de wedstrijden doorgaan in het Heilig Hart. Jeugdploegen speelden nog steeds in het Elisabethpark. De Tigers speelden een indrukwekkend seizoen: met uitzondering van een verliespartij tegen Sombreffe wonnen ze elke wedstrijd in de heenronde. Samen met Union voerden ze de strijd om de titel. Op 9 maart 1980 bezegelden de Tigers hun kampioenschap met een overwinning van 87-76 tegen Union. Ze beëindigden het seizoen met de beste aanval én verdediging van alle nationale reeksen. De kampioenenploeg bestond uit André Limbourg, Jean Jacobs, Willy Danau, Eddy Adant, André Van Praet, Dominiek Geeraerts, Herman Hauwaert, Yve en Bernard Smetcoren, Roland Demesmaeker en Luc Van Praet.
Ook in de Beker van België beleefden de Tigers een uitzonderlijk parcours. De 1/32ste finale tegen Athon Ieper werd thuis gewonnen voor 200 toeschouwers. In de 1/16de finale werd La Docherie (vierde nationale) verslagen, waarna de Tigers op 30 december 1979 in de 1/8ste finale het opnamen tegen Okapi Aalst uit eerste nationale. De belangstelling was massaal: er waren tussen de 2.000 en 5.000 toeschouwers, waarvan velen de match op een tv-scherm in een naburig gebouw moesten volgen. Dankzij hun snelle tegenaanvallen slaagden de Tigers erin om Okapi te verrassen en te verslaan, wat leidde tot euforische taferelen bij het publiek. In de kwartfinale troffen ze opnieuw een ploeg uit eerste nationale: Verviers. De zaal zat opnieuw vol, met bijkomende schermen voorzien voor het publiek. Ondanks een sterke prestatie moesten de Tigers hun meerdere erkennen in Verviers, dat met 86-100 won. Desondanks werden de Tigers als helden onthaald en bleef het seizoen 1979-1980 een absoluut hoogtepunt in de clubgeschiedenis. Als kers op de taart werd Herman Hauwaert geselecteerd voor de Belgische nationale ploeg.

## Voormalige Spelers

* Eddy Adant
* Hubert Botman
* Francois Bouquiaux
* Christian Collin
* Jozef Decoster
* Willy Danau
* Gilbert Debeer
* Claude Demiddeleer
* Roland Demesmaeker
* Jacky Dewinter
* Willy Deschuyfeleer
* Willy Decuyper
* Freddy Devillé
* Mathieu Englebert
* Dominiek Geeraerts
* Herman Hauwaert
* Robert Honings
* Raymond Hoskens
* Fausto Incoletti
* Jean Jacobs
* Daniel Lebon
* Peter Leroy
* Roger Luyckx
* André Limbourg
* Roger Vanderhaegen
* Alexandre Vanderhaegen
* Albert Vandekerckhove
* Luc Van Praet
* André Van Praet
* Albert Vankerkhoven
* Henri Verbruggen
* Lucien Vuye
* Willy Sablon
* Bernard Smetcoren
* Yve Smetcoren
* Tadeuz Tomaszewski
* Roger Walther

## Bestuur

Voorzitters:
* Rudolphe Walther 1952-1957
* Severin Demol 1957-1959
* Louis Vanderelst 1959-1963
* Albert Vankerkhoven 1963-1964
* Mathieu Englebert 1964-1966
* Leon Vanobbergen 1966-
Ondervoorzitter:
* Pierre Simeons 1952- 1957
* Robert Cardijn 1952-1954
* Brichaut 1954-1957
* Rudolphe Walter 1957-1963
* Paul Demesmaeker 1960-1963
* Louis Vanderelst 1963-1964
* Daniel Lebon 1964- 1965
* Leon Vanobbergen 1965-1966
* Albert Vankerkhoven 1965-1966
* Mathieu Englebert 1966-
(Adjunct -) Secretaris:
* Georges Ots 1952-1952
* Roger Walther 1952-1957
* Mathieu Englebert 1957-1964
* Roger Vanderhaegen 1958-
* Claude Demiddeleer 1964-1965
* Gilbert Debeer 1965-1966
* Freddy Devillé 1966-

## Resultaten

| Seizoen | Reeks | Stand 1ste ploeg | Opm. | Stand reserven | Opm. |
| 1952-1953 | 3de Provinciale | 3de | | 4de | |
| 1953-1954 | 3de Provinciale | 1ste | Kampioen | 1ste | Kampioen |
| 1954-1955 | 2de Provinciale | 6de | | 5de | |
| 1955-1956 | 2de Provinciale | 6de | | 2de | |
| 1956-1957 | 2de Provinciale | 5de | | 3de | |
| 1957-1958 | 2de Provinciale | 8ste | | 7de | |
| 1958-1959 | 2de Provinciale | 9de | | 8ste | |
| 1959-1960 | 2de Provinciale | 2de | | 8ste | |
| 1960-1961 | 2de Provinciale | 6de | | 4de | |
| 1961-1962 | 2de Provinciale | 11ste | Afdaling | 12de | |
| 1962-1963 | 3de Provinciale | 8ste | | 3de | |
| 1963-1964 | 3de Provinciale | 5de | | 2de | |
| 1964-1965 | 3de Provinciale | 10de | | 9de | |
| 1965-1966 | 3de Provinciale | 5de | | 5de | |
| 1966-1967 | 3de Provinciale | 1ste | Kampioen | 1ste | Kampioen |
| 1967-1968 | 2de Provinciale | 4de | | 2de | |
| 1968-1969 | 2de Provinciale | 8ste | | 1ste | Kampioen |
* ↑ Vanderhaegen, Roger (2018). 65 jaar geschiedenis Tigers Halle. Eigen Uitgave.
* ↑ Spelersprofiel.