OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Das klagende Lied

Das klagende Lied ( Klaaglied ) is een cantate van Gustav Mahler, gecomponeerd tussen 1878 en 1880 en in de daaropvolgende twee decennia aanzienlijk herwerkt. Behalve een werk voor piano is Das klagende Lied het oudste bewaarde werk van Mahler, althans in de oorspronkelijke vorm.

## Compositie

Het werk is gebaseerd op "Der singende Knochen" (" Het zingende bot ") uit de verzameling van Jacob en Wilhelm Grimm.
Oorspronkelijk bestond Das klagende Lied uit drie delen:
* Waldmärchen ( Boslegende )
* Der Spielmann ( de minnestreel )
* Hochzeitsstück ( bruiloftsstuk )
Het eerste deel verhaalt hoe twee broers naar de hand dingen van een jonkvrouw. De "goede" broer vindt in het bos de bloem die het recht geeft haar te huwen. De "kwade" broer wacht hem echter op voor hij zijn trofee kan opeisen en doodt hem. In het tweede deel vindt een minnestreel een knook, afkomstig van het skelet van de dode broer. Hij snijdt hieruit een speelfluit. Als hij erop speelt, vertelt de fluit wat er gebeurd is in het bos. In het laatste deel duikt de minnestreel op bij de bruiloft. De bruid vraagt hem om te spelen, waarop de waarheid aan het licht komt en zij flauwvalt.
Mahler voerde vele revisies door aan het oorspronkelijke werk. Hij herleidde het aantal instrumenten en stemmen in alle drie de delen. Nadien schrapte hij het eerste deel helemaal. Pas 21 jaar na de voltooiing van zijn eerste versie achtte hij het werk uitvoerenswaardig.

## Uitvoering

De eerste uitvoering van Das klagende Lied vond plaats op 17 februari 1901 in Wenen, onder leiding van Mahler zelf. Het werd gepubliceerd als tweeledig stuk en zo in het repertoire werd opgenomen.
Het manuscript van de volledige driedelige versie kwam via erfenissen en schenkingen terecht in de collectie van de Yale-universiteit. Hierdoor werd het eerste deel, 'Waldmärchen', beschikbaar voor openbare uitvoering. Pierre Boulez deed dat voor het eerst in 1970. Sindsdien wordt het werk in beide versies uitgevoerd, de oorspronkelijke driedelige en de tweedelige zoals Mahler ze zelf bracht.
# Indochinese struikleeuwerik

De Indochinese struikleeuwerik (Plocealauda erythrocephala, synoniem Mirafra erythrocephala) is een zangvogel uit de familie Alaudidae (leeuweriken).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Zuidoost-Azië, met name in zuidelijk Myanmar, Thailand, Cambodja, Laos en zuidelijk Vietnam.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als wijdverspreid en plaatselijk algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Indochinese struikleeuwerik op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Patiño

Patiño kan verwijzen naar:
* Patiño (departement),persona de gran cuca
* Patiño,una persona (en forma vulgar) gorda
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Patiño en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Brigitte Wawoe

Brigitte Wawoe-Ziegler (Heidelberg, 16 augustus 1939 - Wassenaar, 18 februari 2025) was een Nederlands beeldend kunstenaar, mede werkzaam in Curaçao. Ze maakte beelden van brons, steen, glas, koraal, hout en ijzer, en schilderijen in gemengde techniek.

## Opleiding

* 1958-1963 Kunst en filosofie, Universiteit van Heidelberg
* 1980-1982 Art section Morley College, Londen
* 1983-1988 Vrije Academie, Den Haag
* 1996-2000 Nationale en internationale workshops in schilder- en beeldhouwtechnieken

## Leven en werk

Wawoe kwam al jong in contact met kunst dankzij haar vader Josef Ziegler, die kunstenaar en architect was. Na haar opleiding in kunst en filososfie aan de Universiteit van Heidelberg gaf ze in Caracas, Venezuela, drie jaar les in kunst, Duits en filosofie. Van 1967 tot 1978 woonde ze in Curaçao en daarna twee jaar in Londen, waar ze post-graduate courses volgde aan het Morley College.
In 1980 verhuisde ze naar Nederland, maar ze kwam geregeld terug naar Curaçao voor exposities en om te werken in haar atelier in de steengroeve in Nieuwpoort. Voor haar beelden werkte zij het liefst met stenen van de Tafelberg, zoals marmer en calcietkristal. In Nederland werkte ze onder meer ook met dolomiet, serpentijn, travertijn en brons. Ze had een voorliefde voor de natuur van Curaçao, en ook in haar schilderijen stond de Tafelberg veelal centraal als onderwerp.
Wawoe gebruikte een breed scala aan techniekens, materialen en vormen, maar was ook steeds op zoek naar nieuwe methoden en benaderingen. Ze heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de Curaçaose beeldhouwkunst. Haar werk hangt onder meer in de Centrale Bank van Curaçao en in het Avila Hotel in Willemstad.
Behalve als getalenteerd kunstenaar was zij binnen de Caribisch-Nederlandse gemeenschap van Curaçao ook bekend als docent en scoutingleider.
Brigitte Wawoe was getrouwd met de Curaçaose bestuurder Gilbert Wawoe. Ze overleed op 18 februari 2025 in Wassenaar op 85-jarige leeftijd.

## Exposities

Wawoe exposeerde geregeld in Nederland (Amsterdam, Den Haag, Tilburg, Nijmegen, Haren, Breda, Alkmaar, Maastricht en jaarlijks in Galerie De Molen in Wassenaar), Duitsland (Frankfurt, Hamburg, Keulen), Frankrijk, Verenigd Koninkrijk (Londen), Denemarken Kkopenhagen) en Curaçao (Gallery '86 en Landhuis Bloemhof).
* Kunst van eigen bodem: Brigitte Wawoe en de Tafelberg. paradisefm.cw. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* ↑ Jennifer Smit, Felix de Rooy (2012). Curaçao Classics. KIT Publishers, pp. 96. ISBN 978-9460221637.
* 1 2 3 Over Brigitte Wawoe. onlinegallery.art/nl. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* 1 2 3 Condoleance aan nabestaanden van Brigitte Wawoe-Ziegler. www.ocan.nl (25 februari 2025). Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* 1 2 Brigitte Wawoe: De stem van de steen blijft weerklinken. cura'cao.nu (25 februari 2025). Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* 1 2 Jan Gulmans (2019). Beeldende kunst van Curaçao, Aruba, Bonaire, Saba, Sint Eustatius en Sint Maarten. ISBN 978-94-6022-473-7.
# Das klagende Lied

Das klagende Lied ( Klaaglied ) is een cantate van Gustav Mahler, gecomponeerd tussen 1878 en 1880 en in de daaropvolgende twee decennia aanzienlijk herwerkt. Behalve een vroeg stuk voor piano is Das klagende Lied het oudste bewaarde werk van Mahler, althans in de oorspronkelijke vorm.

## Compositie

Het werk is gebaseerd op "Der singende Knochen" (" Het zingende bot ") uit de verhalen van Jacob en Wilhelm Grimm.
Oorspronkelijk bestond Das klagende Lied uit drie delen:
* Waldmärchen ( Boslegende )
* Der Spielmann ( de minstreel )
* Hochzeitsstück ( bruiloftsstuk )
Het eerste deel verhaalt hoe twee broers naar de hand dingen van een koningin. De "goede" broer vindt in het bos de bloem die het recht geeft haar te huwen. De "kwade" broer wacht hem echter op voor hij zijn trofee kan opeisen en doodt hem. In het tweede deel vindt een minstreel een knook, afkomstig van het skelet van de dode broer. Hij snijdt hieruit een speelfluit. Als hij erop speelt, vertelt de fluit wat er gebeurd is in het bos. In het laatste deel duikt de minnestreel op bij de bruiloft. De slechte broer rukt de fluit uit de handen van de minstreel en blaast erop, waarop de waarheid aan het licht komt en zde koninging flauwvalt.
Mahler voerde vele revisies door aan het oorspronkelijke werk. Hij herleidde het aantal instrumenten en stemmen in alle drie de delen. Nadien schrapte hij het eerste deel helemaal. Pas 21 jaar na de voltooiing van zijn eerste versie achtte hij het werk uitvoerenswaardig.

## Uitvoering

De eerste uitvoering van Das klagende Lied vond plaats op 17 februari 1901 in Wenen, onder leiding van Mahler zelf. Het werd gepubliceerd als tweeledig stuk en zo in het repertoire werd opgenomen.
Het manuscript van de volledige driedelige versie kwam via erfenissen en schenkingen terecht in de collectie van de Yale-universiteit. Hierdoor werd het eerste deel, 'Waldmärchen', beschikbaar voor openbare uitvoering. Pierre Boulez deed dat voor het eerst in 1970. Sindsdien wordt het werk in beide versies uitgevoerd, de oorspronkelijke driedelige en de tweedelige zoals Mahler ze zelf bracht.
# Das klagende Lied

Das klagende Lied ( Klaaglied ) is een cantate van Gustav Mahler, gecomponeerd tussen 1878 en 1880 en in de daaropvolgende twee decennia aanzienlijk herwerkt. Behalve een vroeg stuk voor piano is Das klagende Lied het oudste bewaarde werk van Mahler, althans in de oorspronkelijke vorm.

## Compositie

Het werk is gebaseerd op "Der singende Knochen" (" Het zingende bot ") uit de verhalen van Jacob en Wilhelm Grimm.
Oorspronkelijk bestond Das klagende Lied uit drie delen:
* Waldmärchen (de boslegende)
* Der Spielmann (de minstreel)
* Hochzeitsstück (de bruiloft)
Het eerste deel verhaalt hoe twee broers naar de hand dingen van een koningin. De "goede" broer vindt in het bos de bloem die het recht geeft haar te huwen. De "kwade" broer wacht hem echter op voor hij zijn trofee kan opeisen en doodt hem. In het tweede deel vindt een minstreel een knook, afkomstig van het skelet van de dode broer. Hij snijdt hieruit een speelfluit. Als hij erop speelt, vertelt de fluit wat er gebeurd is in het bos. In het laatste deel duikt de minnestreel op bij de bruiloft. De slechte broer rukt de fluit uit de handen van de minstreel en blaast erop, waarop de waarheid aan het licht komt en zde koninging flauwvalt.
Mahler voerde vele revisies door aan het oorspronkelijke werk. Hij herleidde het aantal instrumenten en stemmen in alle drie de delen. Nadien schrapte hij het eerste deel helemaal. Pas 21 jaar na de voltooiing van zijn eerste versie achtte hij het werk uitvoerenswaardig.

## Uitvoering

De eerste uitvoering van Das klagende Lied vond plaats op 17 februari 1901 in Wenen, onder leiding van Mahler zelf. Het werd gepubliceerd als tweeledig stuk en zo in het repertoire werd opgenomen.
Het manuscript van de volledige driedelige versie kwam via erfenissen en schenkingen terecht in de collectie van de Yale-universiteit. Hierdoor werd het eerste deel, 'Waldmärchen', beschikbaar voor openbare uitvoering. Pierre Boulez deed dat voor het eerst in 1970. Sindsdien wordt het werk in beide versies uitgevoerd, de oorspronkelijke driedelige en de tweedelige zoals Mahler ze zelf bracht.
# Trisanna

De Trisanna is een rivier die door de Oostenrijkse deelstaat Tirol stroomt.
De rivier ontspringt in Galtür, zodra hier het water van de Vermuntbach zich bij dat van de Jambach heeft gevoegd. De Trisanna zorgt voor de ontwatering van het Paznauntal. Aan het einde van dit dal, bij Tobadill, voegt het water van de Trisanna zich bij dat van de Rosanna uit het Stanzertal. Hierdoor wordt de Sanna gevormd, welke vervolgens door Pians stroomt en bij Landeck uitmondt in de Inn.
Vlak voor de uitmonding van het Paznauntal in het Stanzertal wordt de rivier overspannen door de Trisannabrug van de Arlbergspoorlijn.
Gedurende de watersnood in augustus 2005 richtte de Trisanna in grote delen van het Paznauntal verwoestingen aan. Zo vernielde de rivier bijna een derde deel van de Silvrettastraat, een van de weinige toegangswegen naar de plaatsen in dit dal.
# Émilie Dequenne

Émilie Dequenne (Belœil, 29 augustus 1981 – Villejuif, 16 maart 2025) was een Belgische actrice.

## Carrière

Tussen 1989 en 1996 bezocht Dequenne de Academie de Musique in Baudour en van 1994 tot 1996 was zij aangesloten bij het theatergezelschap Théâtre de la Relève in Ladeuze. Dequenne brak door met haar debuutrol in de film Rosetta (1999), waarvoor ze een Gouden Palm voor beste actrice op het Filmfestival van Cannes ontving. In 2012 won ze op datzelfde festival de uitzonderlijke Un Certain Regard Award voor beste actrice voor haar rol in A perdre la raison. In 2021 won ze de César voor beste vrouwelijke bijrol voor haar rol in Les Choses qu'on dit, les choses qu'on fait.

## Filmografie

* Close (2022)
* Les Choses qu'on dit, les choses qu'on fait (2020)
* Je ne rêve que de vous (2019)
* Au revoir là-haut (2017)
* Les Hommes du feu (2017)
* Chez nous (2017)
* Maman a tort (2016)
* Par accident (2015)
* The missing (2014)
* Pas son genre (2014)
* Divin Enfant (2014)
* Möbius (2013)
* La Traversée (2012)
* À perdre la raison (2012)
* La Meute (2010)
* La Fille du RER (2009)
* J'ai oublié de te dire (2009)
* Chacun son cinéma (2007)
* La vie d'artiste (2007)
* Écoute le temps (2006)
* Le Grand Meaulnes (2006)
* La Ravisseuse (2005)
* Les États-Unis d'Albert (2005)
* Avant qu'il ne soit trop tard (2005)
* The Bridge of San Luis Rey (2004)
* L'équipier (2004)
* L'Américain (2004)
* Mariées mais pas trop (2003)
* Une femme de ménage (2002)
* Oui, mais (2001)
* Le Pacte des loups (2001)
* Rosetta (1999)

## Persoonlijk leven

In 2002 kreeg Dequenne een dochter. Ze overleed op 16 maart 2025 op 43-jarige leeftijd aan een zeldzame vorm van kanker.
# Ozarba ovata

Ozarba ovata is een vlinder van de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Emilio Berio in een publicatie uit 1977.
De soort komt voor in Congo-Kinshasa, Tanzania en Malawi.
# Els Robeyns

Els Petra Robeyns (Hasselt, 13 september 1977) is een Belgisch politica voor Vooruit.

## Levensloop

Ze studeerde aan de Provinciale Hogeschool Limburg, alwaar ze in 2000 afstudeerde in het Graduaat Bedrijfsbeheer optie rechtspraktijk.
Van 2000 tot 2001 was Robeyns actief als bediende bij Ethias en nadien was ze van 2001 tot 2002 dossierbeheerster bij AXA. In 2002 werd ze bediende in de Xios Hogeschool en een jaar later, in 2003, ging ze aan de slag op het kabinet van minister Peter Vanvelthoven als ondersteunend medewerker, wat ze bleef tot in 2006.
Op 1 februari 2006 kwam ze voor de sp.a in de kieskring Limburg in het Vlaams Parlement terecht als opvolger van Herman Reynders, die ontslag had genomen. Ook na de volgende Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009, 25 mei 2014 en die van 26 mei 2019 en 9 juni 2024 bleef ze Vlaams volksvertegenwoordiger. Tijdens de legislatuur 2009-2014 nam ze in het totaal 480 initiatieven. Als Vlaams Parlementslid werd ze van 2006 tot 2009 vast lid van de commissie Cultuur, Jeugd, Sport en Media, van 2009 tot 2012 secretaris, van 2012 tot 2014 ondervoorzitter en van 2014 tot 2019 en sinds 2025 lid van de commissie Landbouw, Visserij en Plattelandsbeleid, van 2009 tot 2019 lid van de commissie Binnenlands Bestuur, Bestuurszaken en Inburgering en sinds 2019 ondervoorzitter van de commissie Mobiliteit en Openbare Werken.
In oktober 2006 werd Robeyns verkozen tot gemeenteraadslid van Wellen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012 behaalde haar partij een absolute meerderheid in Wellen. Ze vormde een coalitie met CD&V en werd daarmee de eerste (openlijk) lesbische burgemeester in Vlaanderen. Na de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2018 en die van oktober 2024 bleef ze burgemeester van de gemeente, in de legislatuur 2019-2024 in een coalitie met CD&V en in de legislatuur 2024-2030 in een coalitie met het liberale Bruisend Wellen.

## Privé

In april 2014 trouwde Robeyns. Amper zes weken later ging het koppel uiteen. In mei 2022 kondigde Robeyns aan verloofd te zijn.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Biografische fiche Els Robeyns; Vlaams Parlement
* ↑ Wie is Els Robeyns?; Deverkiezingen.be
* ↑ Fiche Els Robeyns; Zewerkenvoorjou.be
* ↑ Fiche Els Robeyns op de website van het Vlaams Parlement.
* ↑ Vlaams parlementslid Els Robeyns (sp.a) nieuwe burgemeester; Knack; 14 oktober 2012
* ↑ Limburg heeft eerste openlijk lesbische burgemeester; Zizo; 19 oktober 2012
* ↑ In Wellen gaat Vooruit-Rob van burgemeester Els Robeyns in coalitie met Bruisend Wellen, VRT NWS, 19 oktober 2024.
* ↑ Els Robeyns eerste vrouwelijke burgemeester die trouwt met vriendin; Het Nieuwsblad; 19 april 2014
* ↑ Pas getrouwde burgemeester niet meer samen met partner; Het Laatste Nieuws; 10 juni 2014
* ↑ Burgemeester Els Robeyns stapt in huwelijksbootje met Katrien; Het Belang van Limburg; 6 juni 2022. Gearchiveerd op 20 juni 2022.
# Lijst van grootste metropolen in Europa

Deze lijst bevat de grootste steden (metropolen of agglomeraties) in Europa met meer dan 1.000.000 inwoners. Het land, het geschat aantal inwoners per 1 januari 2025, en eventueel de naam van de agglomeratie en grote bijhorende steden staan erbij.
| Metropool gebiedsnaam | Land | Bevolking 2024 | Opmerkingen |
| Moskou | Rusland | 18.800.000 | incl. Balasjicha, Chimki en Podolsk |
| Istanboel | Turkije | 16.000.000 | incl. Gebze |
| Londen | Verenigd Koninkrijk | 15.100.000 | incl. Reading, Southend-on-Sea en Watford |
| Parijs | Frankrijk | 11.500.000 | incl. Saint Denis, Versailles en Évry |
| Rijn-Ruhrgebied | Duitsland | 10.900.000 | incl. Bonn, Dortmund, Duisburg, Dusseldorf, Essen en Keulen |
| Madrid | Spanje | 6.700.000 | incl. Getafe en Parla |
| Sint-Petersburg | Rusland | 6.350.000 | |
| Milaan | Italië | 6.150.000 | incl. Bergamo |
| Manchester - Liverpool | Verenigd Koninkrijk | 6.100.000 | |
| Barcelona | Spanje | 4.875.000 | incl. Terrassa en Sabadell |
| Berlijn | Duitsland | 4.700.000 | incl. Potsdam |
| Napels | Italië | 4.050.000 | incl. Caserta |
| Birmingham | Verenigd Koninkrijk | 3.975.000 | incl. Coventry |
| Athene | Griekenland | 3.575.000 | |
| Kiev | Oekraïne | 3.475.000 | |
| Rotterdam - Den Haag | Nederland | 3.450.000 | Randstad-Zuid |
| Rome | Italië | 3.425.000 | |
| Frankfurt am Main | Duitsland | 3.225.000 | incl. Wiesbaden, Mainz en Darmstadt |
| Hamburg | Duitsland | 2.900.000 | |
| Brussel | België | 2.800.000 | |
| Amsterdam | Nederland | 2.575.000 | Randstad-Noord |
| Boedapest | Hongarije | 2.525.000 | midden Hongarije (incl. comitaat Pest) |
| Lissabon | Portugal | 2.500.000 | |
| Warschau | Polen | 2.475.000 | |
| Wenen | Oostenrijk | 2.375.000 | |
| Stockholm | Zweden | 2.325.000 | |
| München | Duitsland | 2.300.000 | |
| Stuttgart | Duitsland | 2.300.000 | |
| Boekarest | Roemenië | 2.225.000 | |
| Katowice | Polen | 2.175.000 | gebied omvat groot deel van Opper-Silezië |
| Leeds | Verenigd Koninkrijk | 2.175.000 | |
| Minsk | Wit-Rusland | 2.100.000 | |
| Lyon | Frankrijk | 2.050.000 | |
| Valencia | Spanje | 1.940.000 | |
| Kopenhagen | Denemarken | 1.800.000 | |
| Glasgow | Verenigd Koninkrijk | 1.710.000 | |
| Marseille | Frankrijk | 1.710.000 | |
| Nizjni Novgorod | Rusland | 1.620.000 | |
| Turijn | Italië | 1.590.000 | |
| Charkiv | Oekraïne | 1.580.009 | |
| Helsinki | [[FI}} | 1.560.000 | |
| Kazan | Rusland | 1.560.000 | |
| Dublin | Ierland | 1.550.000 | |
| Mannheim | Duitsland | 1.550.000 | incl. Ludwigshafen am Rhein en Heidelberg |
| Porto | Portugal | 1.550.000 | |
| Jerevan | Armenië | 1.520.000 | |
| Zürich | Zwitserland | 1.520.000 | |
| Newcastle upon Tyne | Verenigd Koninkrijk | 1.470.000 | incl. Sunderland |
| Praag | Tsjechië | 1.470.000 | |
| Sheffield | Verenigd Koninkrijk | 1.470.000 | |
| Belgrado | Servië | 1.430.000 | |
# Niina Petrõkina

Niina Petrõkina (Tallinn, 14 augustus 2004) is een Estisch kunstschaatsster. Ze is drievoudig Estisch kampioene. In 2025 won ze als eerste Estische ooit goud op de Europese kampioenschappen.

## Biografie

In 2008 begon Petrõkina op vierjarige leeftijd met kunstschaatsen. In oktober 2017 debuteerde ze op internationaal niveau bij de junioren en in november 2021 bij de senioren. Op de EK 2025 won Petrõkina de gouden medaille met een nieuw persoonlijk record van 208.18 punten. Al sinds haar kindertijd wordt ze gecoacht door Svetlana Varnavskaja.

## Persoonlijke records

    Behaald tijdens ISU-wedstrijden.
| | punten | toernooi |
| Hoogste totaalscore | 208.18 | 2025 Europese kampioenschappen |
| Hoogste korte kür | 068.94 | 2025 Europese kampioenschappen |
| Hoogste lange kür | 139.24 | 2025 Europese kampioenschappen |

## Belangrijke resultaten

| Kampioenschap | 15/16 | 17/18 | 18/19 | 19/20 | 21/22 | 22/23 | 23/24 | 24/25 |
| Wereldkampioenschap | | | | | 16e | 9e | 16e | |
| Europees kampioenschap | | | | | 7e | 6e | | 1 |
| Nationaal kampioenschap | | | | 2 | 1 | 1 | | 1 |
| WK junioren | | | | 33e | 9e | 12e | geen deelname | geen deelname |
| NK junioren | 3 | 3 | 2 | 1 | 1 | 1 | geen deelname | geen deelname |
* Petrõkina's profiel op isuresults.com
* ↑ Competition Results: Niina Petrokina. International Skating Union.
* ↑ (en) Slater, Paula, Niina Petrokina captures first European title on home ice. goldenskate.com (31 januari 2025). Geraadpleegd op 9 maart 2025.
* ↑ (en) Flade, Tatjana, Near-fatal illness strengthens Estonia's Niina Petrokina. goldenskate.com (24 juli 2023). Geraadpleegd op 9 maart 2025.
# Anastasija Goebanova

Anastasija Vitaljevna Goebanova (Georgisch: ანასტასია ვიტალის ასული გუბანოვა, Russisch: Анастасия Витальевна Губанова) (Toljatti, 2 december 2002) is een Russisch-Georgisch kunstschaatsster die Georgië representeert. In 2023 werd ze Europees kampioene.

## Biografie

Anastasija Goebanova begon in 2006 met kunstschaatsen. Op zesjarige leeftijd verhuisde haar familie naar Sint-Petersburg, waar Angelina Toerenko haar coach werd. In november 2013 debuteerde ze op internationaal niveau, waar ze Rusland representeerde. Vanaf maart 2018 begon Goebanova te trainen in Moskou en werd Jelena Boejanova haar coach. Later dat jaar debuteerde ze op internationaal niveau bij de senioren. In 2019 keerde Goebanova opnieuw terug naar Sint-Petersburg, waar ze begon te trainen in de groep van Jevgeni Roekavitsyn. In augustus 2021 kondigde ze aan vanaf nu voor Georgië te schaatsen. In 2022 nam Goebanova deel aan de Olympische Winterspelen in Peking, waar ze 10e werd. Op de EK 2023 een jaar later won ze onverwachts de gouden medaille. In 2024 en 2025 behaalde Goebanova er tweemaal de zilveren medaille.

## Persoonlijke records

    Behaald tijdens ISU-wedstrijden.
| | punten | toernooi |
| Hoogste totaalscore | 206.52 | 2024 Europese kampioenschappen |
| Hoogste korte kür | 069.81 | 2023 Europese kampioenschappen |
| Hoogste lange kür | 137.56 | 2024 Europese kampioenschappen |

## Belangrijke resultaten
### Voor Georgië

| Kampioenschap | 21/22 | 22/23 | 23/24 | 24/25 |
| Olympische Spelen | 10e 6e (team) | | | |
| Wereldkampioenschap | 6e | 14e | 13e | |
| Europees kampioenschap | 6e | 1 | 2 | 2 |

### Voor Rusland

| Kampioenschap | 13/14 | 14/15 | 15/16 | 16/17 | 17/18 | 18/19 | 19/20 |
| Nationaal kampioenschap | | | | 7e | 6e | 9e | 10e |
| Junior Grand Prix-finale | | | | 2 | | | |
| NK junioren | 7e | 6e | 12e | 7e | 4e | | |
* Goebanova's profiel op isuresults.com
* ↑ (en) Bagriantseva, Maya, Georgia's Anastasiia Gubanova Embraces Fresh Vibe. goldenskate.com (4 augustus 2024). Geraadpleegd op 8 maart 2025.
* ↑ (en) Anastasia Gubanova to #TeamGeorgia! ❤🇬🇪 Anastasia is a silver medalist of 2018 Golden Spin of Zagreb international competition and a silver medalist of 2016 Junior Grand Prix Final. Anastasia Gubanova will represent Georgia in Women's single skating category. You will soon find out where she will debut her new programs of the season! Excited?. Instagram (31 augustus 2021). Geraadpleegd op 8 maart 2025.
* ↑ (en) Slater, Paula, Anastasiia Gubanova wins historic gold at 2023 Europeans. goldenskate.com (28 januari 2023). Geraadpleegd op 8 maart 2025.
* ↑ Goud en brons! Loena Hendrickx en Nina Pinzarrone verzorgen historisch Belgisch feestje op EK kunstschaatsen. sporza.be (13 januari 2024). Geraadpleegd op 13 maart 2025.
* ↑ Nina Pinzarrone verovert opnieuw BRONS op EK kunstschaatsen, Estse pakt goud voor eigen volk. sporza.be (31 januari 2025). Geraadpleegd op 13 maart 2025.