OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Polydore Comein

Polidorus Hector Victor (Polydore) Comein (Ieper, 24 juli 1848 – Schaarbeek, 24 mei 1907) was een Belgisch beeldhouwer. Hij signeerde zijn werk als P. Comein, hij wordt ook vermeld als Polydor(e) Comeyn.

## Leven en werk

Polydore Comein was een zoon van bakker Edmondus Desiderius Andreas Comein (1814-1880) en Amelia Dufloo (1820-1897). Na de tekenschool in Ieper studeerde hij aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Brussel (1865-1871). Met studiegenoot en vriend Edmond Lefever trok hij na eind 1872 naar Italië, in mei 1873 waren ze in Rome. Hij was lid van de Brusselse kunstenaarsvereniging L'Essor, ontstaan als vereniging voor oud-studenten van de academie. Hij trouwde in 1883 met Camille Danse (1859-1950).
Comein maakte onder meer bustes, decoratief beeldhouwwerk, genretafereeltjes en standbeelden. In 1883 maakte hij in opdracht van de Staat een buste van kunstschilder Gaspard de Crayer. Hij nam deel aan tentoonstellingen in binnen- en buitenland. Hij ontving een zilveren medaille op de 'tentoonstelling van kunst en wetenschap, toegepast op industrie' in Utrecht (1876), nam deel aan de tentoonstelling van Levende Meesters in Amsterdam (1877), won een medaille voor La Petite Mère op de wereldtentoonstelling van 1878 in Parijs en toonde zijn werk in onder andere Brussel (1884), Berlijn (1886) en Buenos Aires (1887).
Polydore Comein overleed op 58-jarige leeftijd.

## Enkele werken

* 1882: Les graissiers en Les merciers, twee van de 48 beelden van de Brusselse ambachten rond het Egmontplantsoen op de Kleine Zavel. Beide gegoten bij de Compagnie des Bronzes.
* 1883: buste van Gaspard de Crayer, collectie Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België.
* 1884: La Justice, allegorisch gevelbeeld voor 'In den Vos' ('Maison du Renard') aan de Grote Markt in Brussel. Het beeld staat centraal tussen vier beelden van Julien Dillens die de wereldelen symboliseren.

## Fotogalerij

* Les merciers (1882)
* Les grassiers (1882)
* La Justice (1884)
* 1 2 Paul Piron (2016) De Belgische beeldende kunstenaars van de 19e tot de 21e eeuw. Brussel: Ludion. ISBN 9789491819643.
* ↑ Huwelijksakte.
* ↑ Cor Engelen en Mieke Marx (2002) Beeldhouwkunst in België vanaf 1830. Brussel: Algemeen Rijksarchief en Rijksarchief in de provinciën, Studia 90. Volume I, p. 276-277.
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis.
* ↑ "Mort du sculpteur Polydore Comein", Le Petit bleu du matin, 9 juni 1907; "Kunst- en letternieuws', Het Vaderland, 10 juni 1907.
* ↑ "Les graissiers" en "Les merciers", BE Monumen.
* ↑ "vettewariërs" en "garen- en bandverkopers" op standbeelden.be.
* ↑ "Polydore Comein : Gaspard de Crayer, schilder (1585-1669)", Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België.
* ↑ "In den Vos", Inventaris van het bouwkundig erfgoed in het Brusselse.
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 102247
# Constantijn VI

Constantijn VI (Grieks: Κωνσταντίνος Ϛ΄, Kōnstantinos VI; 771 – 797) was keizer van Byzantium van 780 tot 797.
Constantijn VI was de zoon van Leo IV en Irene. Hij was minderjarig toen zijn vader stierf en zijn moeder werd zijn regente samen met de eunuch Staurakios. Toen hij negen jaar was, werden er onderhandelingen gevoerd met Karel de Grote in verband met een mogelijk huwelijk tussen Constantijn en Karels zesjarige dochter Rotrude. Dit ging niet door. Toen Constantijn meerderjarig werd, wilde zijn moeder de macht niet overdragen en ontstond er strijd. Met steun van troepen uit het Oosten (met iconoclastische sympathieën), wist hij de troon te veroveren in 790.
Constantijn was echter een zwak en grillig heerser, die iedereen tegen zich in het harnas joeg, vooral toen hij zijn vrouw de laan uit stuurde, omdat zij hem geen mannelijke erfgenaam kon schenken en hij daarop zijn minnares als keizerin liet kronen. De Kerk kwam tegen de overspelige keizer in opstand.
Niet alleen in zijn binnenlandse politiek, maar ook in zijn buitenlandse politiek bleek hij onbekwaam. Hij verloor persoonlijk de Slag bij Marcellae tegen de Bulgaren in 792. Byzantium moest nu zowel aan de Arabieren, na zwaar verlies tegen de Abbasiden in 781, als aan de Bulgaren schatting betalen.
Zijn moeder Irene liet hem blind maken in dezelfde purperen kamer waar zij 26 jaar eerder aan hem het leven geschonken had. Daarna nam zij zelf het keizerschap op zich (797), wat een grote overwinning voor de iconenvereerders was.
# Witvlekmotten

De witvlekmotten (Incurvariidae) zijn een familie van vlinders uit de superfamilie Adeloidea. Het gaat om vrij primitieve vlinders waarbij de paring en de eileg bij het vrouwtje via één geslachtsopening verloopt, en die daarom voorheen wel werden gerekend tot de Monotrysia, een niet langer geaccepteerde taxonomische groep. Van alle soorten zijn de larven bladmineerders. Wereldwijd telt deze familie zo'n honderd soorten.
In Nederland en België komen de volgende soorten voor:
* Alloclemensia mesospilella (Herrich-Schäffer, 1854) - Witpuntbladsnijdermot
* Incurvaria koerneriella (Zeller, 1839) - Beukenbladsnijdermoet
* Incurvaria masculella (Denis & Schiffermüller, 1775) - Gewone witvlekmot
* Incurvaria oehlmanniella (Hübner, 1796) - Bosbeswitvlekmot
* Incurvaria pectinea (Haworth, 1828) - Berkenbladsnijdermot
* Incurvaria praelatella (Denis & Schiffermüller, 1775) - Aardbeiwitvlekmot
* Phylloporia bistrigella (Haworth, 1828) - Gelijnde witvlekmot
In Europa komen verder nog de volgende soorten voor buiten Nederland en België:
* Incurvaria circulella (Zetterstedt, 1839)
* Incurvaria ploessli (Huemer, 1993)
* Incurvaria triglavensis, (Hauder, 1912)
* Incurvaria vetulella (Zetterstedt, 1839)
* Paraclemensia cyanella (Zeller, 1850)
* Vespina slovaciella (Zagulajev & Tokár, 1990)

## Foto's

* Incurvaria koerneriella
* Incurvaria masculella
* Incurvaria oehlmanniella
* Incurvaria pectinea
# Turritopsis dohrnii

Turritopsis dohrnii is een hydroïdpoliep uit de familie Oceaniidae. De poliep komt uit het geslacht Turritopsis. Turritopsis dohrnii werd in 1883 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Weissmann.
Van de soort wordt gezegd dat deze biologisch onsterfelijk is, omdat de meduse (volgroeide en mobiele kwal) aan het einde van het leven terug kan keren naar de poliepfase om later weer uit te groeien tot een kwal.
Turritopsis dohrnii is zo'n 4,5 mm groot, dat is ongeveer de grootte van een pinknagel. De soort leeft in alle wereldzeeën.
Hij wordt ook de onsterfelijke kwal genoemd.
# Tripudia bipars

Tripudia bipars is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Cobubatha bipars door George Francis Hampson in een publicatie uit 1910.
De soort komt voor in Argentinië.
# Castellum Aardenburg

Het castellum Aardenburg was een Romeins castellum in de Nederlandse stad Aardenburg, provincie Zeeland. Het fort diende voor de kustbewaking van de grenzen van het Romeinse Rijk en bood bescherming tegen rooftochten die vanuit zee plaatsvonden. Het had een afmeting van 150 bij 240 meter en bood ruimte aan circa 300 soldaten, zowel infanterie als cavalerie.

## Geschiedenis

Op de plek van Aardenburg was rond 150 n.Chr. al sprake van Romeinse bewoning. De bewoners hielden zich vooral bezig met de fabricage van vissaus.
Vanwege invallen door de Chauken bouwden de Romeinen diverse forten langs de Noordzeekust. In Aardenburg werd het eerste fort gebouwd in 170 n. Chr. Het werd rond het jaar 190 opgevolgd door een fort met een aarden wal, een hoofdkwartier en barakken. Rond 220 volgde een verbouwing, waarbij het hoofdkwartier werd uitgebreid en er een extra gracht om het fort heen werd gegraven. Ook werd er binnen het fort een tempeltje gebouwd, hetgeen wellicht duidt op civiele bewoning in plaats van een garnizoen. In 240 werd dit fort verwoest.
Rond 260 werd het verwoeste fort door het Gallische Keizerrijk herbouwd in natuursteen, met ronde torens en omgeven door een gracht van 15 meter breed.
Aanvallen van Saksische piraten zorgden rond 274 voor een evacuatie van het garnizoen. Uiteindelijk werd het fort rond het jaar 290 verlaten, waarbij de Romeinen de muren neerhaalden zodat de piraten het fort niet konden gebruiken.
In de middeleeuwen probeerden de monniken van de Gentse Sint-Baafsabdij het gebied te ontginnen, maar aanvallen van Vikingen maakten dit moeizaam. Begin 10e eeuw werd de rust hersteld en stichtte de abdij de Sint-Bavokerk binnen het voormalige fort. Hierbij werd gebruik gemaakt van stenen die van het oude fort afkomstig waren.

## Onderzoek

In Aardenburg werd veel archeologisch onderzoek verricht en de eerste provinciaal archeoloog van Zeeland, ir. Jan Trimpe Burger, verhuisde zelfs naar Aardenburg voor dat onderzoek. De eerste opgraving vond in 1949 plaats, maar pas in 1955 zouden de eerste Romeinse resten worden gevonden. Het Romeinse Aardenburg besloeg een gebied van circa twee vierkante kilometer, waarbinnen het castellum een centrale plek innam. De nederzetting was een regionaal centrum met wegen, een badgebouw en een grafveld. Uit de vondst van 27 ovens blijkt dat er al voorafgaand aan de bouw van het fort industrie aanwezig was, grotendeels gericht op de fabricage van vissaus.
In 1976 werden aan de Burchtstraat op twee meter diepte overblijfselen van het westelijk poortgebouw gevonden. De locatie van de poort is in het straatbeeld zichtbaar gemaakt. De poort werd geflankeerd door twee zware ronde torens van ongeveer zes meter hoog.
Vondsten uit het castellum worden tentoongesteld in het Museum Cultuurforum Aardenburg. Castellum Aardenburg komt ook aan bod in Museum Het Bolwerk.
* Zeeland
* Romeins Aardenburg, Zeeuwse Ankers
* Romeins Aardenburg. Steunpunt in de verdediging van de Noordzee, Zeeuwse Ankers
* (en) Aardenburg. Livius.org.
* Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed
* Vici
* ↑ PZC
* ↑ Cultuurforum Aardenburg
# Lijst van Chileense autosnelwegen

Hieronder volgt een lijst van autosnelwegen (autopista) in Chili.
* Autopista Costanera Norte – Een oost-westroute door Santiago de Chile van 43 kilometer.
* Autopista Nororiente – Een buitenste ringweg om Santiago die de autopista Costanera Norte met de Ruta 5 verbindt over 22 kilometer.
* Autopista Vespucio Norte – Noordelijke ringweg om Santiago van 29 kilometer lang.
* Autopista Vespucio Oriente – Oostelijke ringweg om Santiago, grotendeels in een tunnel.
* Autopista Vespucio Sur – Zuidelijke ringweg om Santiago van 23 kilometer.
* Autopista Acceso Sur – Zuidelijke toegangsweg van Santiago van 46 kilometer.
* Autopista Orbital Sur de Santiago – Een geplande tweede zuidelijke ringweg om Santiago.
* Ruta 1 – Snelwegdeel tussen Iquique en de luchthaven, en tussen Mejillones en Antofagasta.
* Ruta 5 – Verschillende snelwegdelen van 1501 kilometer lang: Autopista del Elqui (229 km), Autopista del Aconcagua (218 km), Autopista Central (61 km), Autopista del Maipo (182 km), Autopista Talca-Chillán (193 km), Autopista del Bosque (165 km), Autopista de la Araucanía (145 km), Autopista de los Ríos (172 km), Autopista de los Lagos (136 km).
* Autopista Los Libertadores of Ruta 57 – Een weg tussen Santiago en Los Andes van 79 kilometer lang.
* Autopista Los Andes of Ruta 60 – Een weg tussen Valparaíso naar La Calera en verder tot Los Andes, waarvan 72 kilometer autosnelweg.
* Autopista Troncal Sur of Ruta 62 – Een weg van Valparaíso naar Peñeblanca over 35 kilometer.
* Autopista del Pacífico of Ruta 68 – Een weg tussen Santiago en Valparaíso van 109 kilometer lang.
* Autopista del Sol of Ruta 78 – Een weg tussen Santiago en San Antonio van 104 kilometer lang.
* Autopista del Itata of Ruta 152 – Een weg van 75 kilometer tussen de Ruta 5 bij Chillán en de Ruta 164 bij Concepción.
* Autopista Valles del Biobio – Een weg van 103 kilometer tussen Concepción en Cabrero.
* ↑ Cooperativa
* ↑ Autopista Nororiente
* ↑ Autopista Vespucio Norte
* ↑ Chileense overheid
* ↑ Autopista Vespucio Oriente
* ↑ Autopista Vespucio Sur
* ↑ Meganoticias
* ↑ 24horas
* ↑ Autopistas de Antofagasta
* ↑ Infraestructura Pública
* ↑ Autopista del Elqui
* ↑ Autopista del Aconcagua
* ↑ Autopista de la Araucanía
* ↑ Autopista de Los Lagos
* ↑ Autopista Los Libertadores
* ↑ Rutas del Pacífico
* ↑ Autopista del Sol
* ↑ Valles del Biobio
# Evert Rongen

Everardus Johannes (Evert / Eef) Rongen (America, 17 december 1937) was een Nederlands topfunctionaris en politicus. Hij was van 1986 tot 1998 voorzitter van de directie van DSM Limburg en tussen 1991 en 1999 namens het CDA lid van de Eerste Kamer.

## Loopbaan

Na het gymnasium studeerde Rongen rechten van 1956 tot 1962 aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. In 1964 werd hij juridisch medewerker bij de Staatsmijnen. Hij maakte carrière op de personeelsafdelingen van de tot DSM omgevormde organisatie. Vanaf 1980 was hij chef Algemene Personeelszaken Concern en vanaf 1985 kort directeur Concerndienst Personeel en Organisatie (CPO). In 1986 werd hij benoemd tot voorzitter van de directie van DSM Limburg wat hij tot 1 februari 1997 zou blijven. In de jaren 1990 gaf hij leiding aan een grote reorganisatie die duizenden banen kostte. In 1992 werd zijn eigen positie na een reorganisatie anders ingedeeld.
Hiernaast was Rongen actief bij verschillende maatschappelijke organisaties. Zo was hij vicevoorzitter van het Nederlands Christelijk Werkgeversverbond en voorzitter van het bestuur Fonds voor Sociale Instellingen (FSI) en Stichting Bedrijven van FSI (Sociale werkvoorziening). Rongen was actief voor het CDA-Limburg en was van 11 juni 1991 tot 8 juni 1999 lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal. Daar hield hij zich bezig met sociale zaken en milieubeheer en was vier jaar vicefractievoorzitter. In 1992 werd Rongen gedecoreerd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau.
* ↑ Academische examens. "Het Parool". Amsterdam, 30-06-1962. Geraadpleegd op Delpher op 19-03-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010841337:mpeg21:p002
* ↑ Begrip voor onrust en demotivatie personeel Dit jaar al 1200 banen weg bij DSM. "Limburgsch dagblad". Heerlen, 25-06-1992, p. 15. Geraadpleegd op Delpher op 19-03-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010637418:mpeg21:p015
* ↑ Nog ruim 800 mensen weg bij Limburg bv DSM-directeur Rongen moet zijn macht delen. "Limburgsch dagblad". Heerlen, 29-08-1992, p. 14. Geraadpleegd op Delpher op 19-03-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010637499:mpeg21:p014
* ↑ Leiding chemieconcern heeft geen moeite met kandidaatstelling DSM-topman Evert Rongen dingt naar senaatszetel. "Limburgsch dagblad". Heerlen, 30-01-1991, p. 14. Geraadpleegd op Delpher op 19-03-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010623894:mpeg21:p014
* ↑ Mr. E.J. Rongen (CDA), eerstekamer.nl
* ↑ Rongen officier. "Limburgsch dagblad". Heerlen, 30-04-1992, p. 22. Geraadpleegd op Delpher op 19-03-2025, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010637397:mpeg21:p022
* ↑ Portretopname van mr. E.J. (Evert) Rongen directeur DSM Limburg, europeana.eu
# Ramon Koster

Ramon Koster (29 juni 1983) is een Nederlandse schaker. In 2004 werd hem door de FIDE de titel Fidemeester (FM) toegekend.
In 1999 won Koster de categorie B (t/m 16 jaar) bij de Open Nederlandse Jeugdschaak Kampioenschappen. In 2000 eindigde hij op een gedeelde eerste plaats, met Alexei Barsov, Harmen Jonkman en Karel van der Weide, bij het Pinkstertoernooi van het Bussums Schaak Genootschap.
In 2002 won hij het NK Snelschaken voor Jeugd, categorie A. In hetzelfde jaar eindigde hij als tweede, een half punt achter de winnaar Martijn Dambacher, op het eerste Open Nederlands Studenten SnelSchaak Kampioenschap (ONSSSK).
In 2003 won Koster in Groesbeek het OSBO-snelschaakkampioenschap. In hetzelfde jaar won hij het tweede ONSSSK.
Van 8 t/m 13 augustus 2005 werd in Hengelo het Euro Chess Tournament 2005 (Open Nederlands Jeugdkampioenschap) gespeeld. Koster behaalde 4 punten uit negen ronden.
In 2023 trad de inmiddels allang gestopte schaker op als 'Mr X'. Getooid in een zwart-wit geblokt pak was hij de mysterieuze onbekende tijdens de festiviteiten ter ere van het 150-jarig bestaan van de KNSB. In December 2023 werd tenslotte zijn identiteit onthuld.

## Externe koppelingen

* (en) Informatie over schaakpartijen van Ramon Koster op ChessGames.com
* (en) Informatie over schaakpartijen van Ramon Koster op 365chess.com
* (en) FIDE-ratinggegevens voor Ramon Koster
* ↑ Winnaars Pinkstertoernooi, www.bsg-bussum.nl
* ↑ NK Snelschaken voor Jeugd A-E, www.nksnelschaakjeugd.nl
* ↑ Eerste ONSSSK 2002, www.delftseschaaksite.nl
* ↑ Snelschaakspektakel in de Mallemolen, www.piongroesbeek.nl, geraadpleegd 3 juli 2018
* ↑ Tweede ONSSSK 2003, www.delftseschaaksite.nl
# Canale d'Agordo

Canale d'Agordo is een gemeente in de Italiaanse provincie Belluno (regio Veneto) en telt ruim 1063 inwoners (31-12-2024). De oppervlakte bedraagt 46,1 km², de bevolkingsdichtheid is 23 inwoners per km². Het is de geboorteplaats van paus Johannes Paulus I. Tot 1964 heette de gemeente Forno di Canale.
De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Fregona, Feder, Garés, Carfon, Pisoliva, Casate, Val, La Sotta, Campion, Palafachina, La Mora, Tegosa, Colmean en Gaier.

## Demografie

Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2017 met 13,1% volgens ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 1285 |
| 2001 | 1236 |
| 2004 | 1253 |
| 2013 | 1161 |
| 2017 | 1117 |

## Geografie

De gemeente ligt op ongeveer 976 m boven zeeniveau.
Canale d'Agordo grenst aan de volgende gemeenten: Cencenighe Agordino, Falcade, Rocca Pietore, Siror (TN), Taibon Agordino, Tonadico (TN) en Vallada Agordina.

## Geboren

* Paus Johannes Paulus I (1912-1978), geboren als Albino Luciani
* Giuseppe Andrich (1940), bisschop

## Externe link

* Website van deze gemeente
* Italiaans bureau voor statistiek
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
Agordo · Alano di Piave · Alleghe · Alpago · Arsiè · Auronzo di Cadore · Belluno · Borca di Cadore · Calalzo di Cadore · Canale d'Agordo · Castellavazzo · Cencenighe Agordino · Cesiomaggiore · Chies d'Alpago · Cibiana di Cadore · Colle Santa Lucia · Comelico Superiore · Cortina d'Ampezzo · Danta di Cadore · Domegge di Cadore · Falcade · Feltre · Fonzaso · Forno di Zoldo · Gosaldo · La Valle Agordina · Lamon · Lentiai · Limana · Livinallongo del Col di Lana · Longarone · Lorenzago di Cadore · Lozzo di Cadore · Mel · Ospitale di Cadore · Pedavena · Perarolo di Cadore · Pieve di Cadore · Ponte nelle Alpi · Quero Vas · Rivamonte Agordino · Rocca Pietore · San Gregorio nelle Alpi · San Nicolò di Comelico · San Pietro di Cadore · San Tomaso Agordino · San Vito di Cadore · Santa Giustina · Santo Stefano di Cadore · Sappada · Sedico · Selva di Cadore · Seren del Grappa · Sospirolo · Soverzene · Sovramonte · Taibon Agordino · Tambre · Trichiana · Vallada Agordina · Valle di Cadore · Vigo di Cadore · Vodo di Cadore · Voltago Agordino · Zoldo Alto · Zoppè di Cadore
# Ivanov

Ivanov is een Russische achternaam en betekent zoon van Ivan. De vrouwelijke variant is Ivanova.
Ivanov kan verwijzen naar:
* Alexander Ivanov (schaker), een Russisch-Amerikaans schaker
* Aleksandr Ivanov (schilder), een Russisch kunstschilder
* Aleksandr Ivanov (snelwandelaar), een Russisch snelwandelaar
* Aleksandr Ivanov (speerwerper), een Russisch speerwerper
* Anatoli Ivanov, een Russisch slagwerker, componist en dirigent
* Andrej Ivanov:
** Andrej Ivanov (Bulgaars voetballer)
** Andrej Ivanov (Russisch voetballer)
** Andrej Ivanov (basketballer) - Russisch basketballer
** Andrej Ivanov (freestyleskiër) - Russisch freestyleskiër
** Andrej Ivanov (zwemmer) - Russisch zwemmer
** Andrej Ivanov (kunstschilder) - Russische kunstschilder (1775-1848)
* Gjorge Ivanov, president van Macedonië
* Ilja Ivanov, een Russische wetenschapper
* Sergej Ivanov (schilder), een Russisch kunstschilder
* Sergej Ivanov (politicus), een Russisch politicus
* Sergej Ivanov (wielrenner), een Russisch wielrenner
* Trifon Ivanov, een Bulgaarse voetballer
* Valentin Ivanov, een Russisch scheidsrechter
* Valentin Kozmitsj Ivanov, een Russisch voetballer
* Ivanov (Tsjechov), een toneelstuk van Anton Tsjechov
Ivanova kan verwijzen naar:
* Alevtina Ivanova, een Russisch atlete
* Alina Ivanova, een Russisch atlete
* Iliana Ivanova, een Bulgaarse politica
* Lili Ivanova, een Bulgaars zangeres
* Olimpiada Ivanova, een Russisch atlete
* Susan Ivanova, een personage uit de televisieserie Babylon 5
* Zoja Ivanova, een Kazachs atlete
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Ivanov en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sarah Burton

Sarah Jane Burton (Macclesfield (Engeland), 1974) is een Brits modeontwerper en huidig creatief directeur van het modelabel Givenchy. Eerder was zij creatief directeur van het modelabel Alexander McQueen, waar zij Alexander McQueen opvolgde na zijn overlijden.
Ze ontwierp onder meer de trouwjurk van Catherine Middleton voor diens huwelijk met William, hertog van Cambridge in 2011. Burton ontwierp ook de witte jurk van Pippa Middleton en tevens de jurk die Catherine Middleton droeg tijdens de avondfestiviteiten op haar bruiloft.
In maart 2025 presenteerde Burton haar debuutcollectie voor Givenchy in Givenchy’s atelier op Avenue George V in Parijs tijdens Paris Fashion Week.
* Library of Congress Control Number: no2012025596
* National Gallery of Victoria: 28124
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007326422105171
* Virtual International Authority File: 231908556
* WorldCat: E39PBJyhhj3DPVMxCdYfQTWVYP
# Vjazma

Vjazma kan verwijzen naar:
* Vjazma (Dnjepr), rivier in Rusland, zijrivier van de Dnjepr
* Vjazma (Oevod), rivier in Rusland, zijrivier van de Oevod
* Vjazma (Sjosja), rivier in Rusland, zijrivier van de Sjosja
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Vjazma en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Kluis op de Schaelsberg

De kluis op de Schaelsberg (Limburgs: Kluus op de Sjaatsberg) is een kluizenarij (hermitage) bij Oud-Valkenburg en Walem in de gemeente Valkenburg aan de Geul.

## Geschiedenis

Hij werd in 1688 gebouwd in opdracht van graaf Gerard Hoen van Cartiels, de toenmalige heer van Kasteel Schaloen. De eerste bewoner van de kluizenarij was ene broeder Laurens Plum. De kluis is vanaf de stichting in 1688 doorlopend bewoond gebleven tot 1930, door in totaal 16 bewoners, veelal broeders genoemd. De bekendste bewoner was een voormalige Pauselijke Zoeaaf, Henricus Weerts, die de kluis bewoonde tussen 1860 en 1889. Drinkwater werd door de bewoners aan de voet van de Schaelsberg gehaald uit de Sint-Jansbron.

## Locatie

De kluis is gebouwd boven op de Schaelsberg, bijna aan de rand van het hellingbos Schaelsbergerbos. Naast de kluis bevindt zich een open terrein met hoge bomen waar al eeuwenlang openluchtmissen worden gehouden: de Sjaasbergergank. Ten oosten van de kluis bevindt zich de mergelwand van de Daolkesberg. Nabij de kluis bevinden zich een kruisweg met de 14 staties in evenzovele nissen, deels in een cirkel rond een centraal "graf". De kluis is een plaats van bezinning en gebed, alsook doel van een pelgrimage ter ere van de heilige Leonardus van Noblat, en daarmede een bedevaartkluis. De kluis is een toeristische attractie, die op bepaalde tijden is opengesteld voor het publiek. De kluis en de naastgelegen kruisweg zijn rijksmonument.

## Literatuur

* Jan G.M. Notten, De kluis op de Schaesberg. Valkenburg: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland en de Veldeke-Kring te Valkenburg, 1976 (brochure)
* De kluis op de Schaelsberg
* Hier wordt eens per jaar de openluchtmis gehouden
* De kluis
* De bijbehorende kruisweg
* De statieën
* Website van de kluis op de Schaelsberg
* Kluis op de Schaelsberg op kerkgebouwen-in-limburg.nl
* ↑ De Sjaasbergergank