OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# QNodesOS

QNodesOS is het eerste besturingssysteem voor het koppelen van Kwantumcomputers. Het is gebaseerd op de combinatie van een netwerk verwerkingseenheid (CNPU) met een kwantumnetwerk verwerkingseenheid (QNPU).

## Algemeen

De ontwikkeling van QNodesOS is een initiatief van de Quantum Internet Alliance met als leden de Technische Universiteit Delft, QuTech, de Universiteit van Innsbruck, INRIA en CNRS. Eén van de directieleden is professor Stephanie Wehner die in 2019 de Ammodo Science Award won.
De ontwikkelaars van Quantum Internet Alliance streven ernaar om kwantumcomputers tegen 2030 te integreren in een wereldwijd schaalbaar kwantuminternet. Ze verwachten hierdoor verbeteringen te kunnen realiseren in de gebieden van veilige communicatie tot medisch onderzoek en de ontwikkeling van gepersonaliseerde geneesmiddelen.

## Functionaliteit

De doelstelling van QNodesOS is om kwantuminternettechnologie en het programmeren van toepassingen op meerdere kwantumprocessoren te vereenvoudigen. Dit gebeurt door de applicatieontwikkeling te ontkoppelen van kwantumgeheugenbeheer en verstrengelingsverzoeken. Het besturingssysteem ondersteunt onder meer berichtenverkeer en coördinatie van kwantumverstrengeling tussen knooppunten.

## Gebruik

De application software development kit is open-source en beschikbaar op GitHub. De QNodeOS broncode is geen open source.

## Bronverwijzing
### Bronnen

* Onderzoekers van QIA ontwikkelen eerste besturingssysteem voor quantumnetwerken. Technische Universiteit Delft (12 maart 2025).
* (en) C. Delle Donne, M. Iuliano, B. van der Vecht, G. M. Ferreira, H. Jirovská, T. J. W. van der Steenhoven, A. Dahlberg, M. Skrzypczyk, D. Fioretto, M. Teller, P. Filippov, A. R.-P. Montblanch, J. Fischer, H. B. van Ommen, N. Demetriou, D. Leichtle, L. Music, H. Ollivier, I. te Raa, W. Kozlowski, T. H. Taminiau, P. Pawełczak, T. E. Northup, R. Hanson en S. Wehner, An operating system for executing applications on quantum network nodes. Nature (12 maart 2025).

### Referenties

* ↑ Stephanie Wehner wint Ammodo Science Award. Technische Universiteit Delft. Gearchiveerd op 19 juli 2019. Geraadpleegd op 19 juli 2019.
* ↑ (en) An operating system for executing applications on quantum network nodes - Code availability. Nature (12 maart 2025).
# Bohumil Kubišta

Bohumil Kubišta (Praskačka, 21 augustus 1884 – Praag, 27 november 1918) was een Tsjechische schilder.

## Leven en werk

Kubišta bezocht van 1896 tot 1903 de middelbare school en aansluitend tot 1905 de kunstnijverheidsschool in Praag. Hij nam ook les in het atelier van Vlaho Bukovac, de vertegenwoordiger van de Kroatische jugendstil. Hij studeerde gedurende de jaren 1906 en 1907 in Florence, waarna hij naar Praag terugkeerde. Daar nam hij voor de eerste keer deel aan een expositie en richtte hij met onder anderen Emil Filla, Bedřich Feigl en Max Horb de groepering Osma (De Acht) op. Na een verblijf in Parijs in 1909, waar hij in aanraking kwam met het kubisme, nam hij in 1910 in Praag als onafhankelijke deel aan een tentoonstelling van de groepering Spolek výtvarných umělcû Mánes (SVU Mánes), de XXXI výstava SVU Mánes, Les Indépendants geheten. Aanvankelijk werd Kubišta geïnspireerd door het werk van de schilders Vincent van Gogh en Paul Cézanne, later liet hij zich inspireren door het expressionisme (Edvard Munch), het kubisme (Pablo Picasso en Georges Braque) en het Italiaanse futurisme.
Naast Kubišta werden ook andere Tsjechische schilders beïnvloed door het kubisme, zoals Emil Filla, Josef Čapek, Otakar Kubín , Antonín Procházka en Václav Špála, evenals industrieel ontwerpers en architecten in Praag (zie: Tsjechisch kubisme).
In 1911 bezochten enkele leden van de kunstenaarsgroepering Die Brücke, Ernst Ludwig Kirchner en Otto Mueller, Bohumil Kubišta in Praag. Nog in hetzelfde jaar sloot Kubišta zich aan bij Die Brücke. Hij nam in 1912 deel aan de internationale tentoonstelling van de Sonderbund in Keulen en de Neue Secession in Berlijn.
Kubišta nam vrijwillig dienst in het Oostenrijks-Hongaarse leger en diende voor tijdens de Eerste Wereldoorlog onder andere in Pula, Wenen, Jaroměř, Ljubljana en in Slowakije. Dit leidde tot verwijdering van zijn Praagse vrienden, die aan de andere kant stonden (de beeldhouwer Otto Gutfreund diende bijvoorbeeld in het Frans Vreemdelingenlegioen). Kubišta werd onderscheiden met de Oostenrijkse Leopoldsorde.
Bohumil Kubišta stierf in 1918 aan de gevolgen van de Spaanse griep.

## Literatuur

* Černá, Marie: Dějiny výtvarného umění. Praag: Idea Servis, 2005.

## Fotogalerij

* De dubbelganger (Dvojnik), 1911
* Trein in de bergen (Vlak v horách), 1912, Moravische Galerie, Brno
* De hypnotiseur (Hypnotisér), 1912, Museum of Fine Arts, Ostrava
* Soldaat (Voják) - 1912

## Externe link

** Bohumil Kubišta Art Encyclopedia
* Bibsys: 4061551
* Bibliothèque nationale de France: cb12099060b (data)
* Gemeinsame Normdatei: 119342073
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6677 8641
* Library of Congress Control Number: n85084080
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jk01070446
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987011900876305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070626162
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 46710
* SNAC: w6p56q5z
* Système universitaire de documentation: 123422655
* Union List of Artist Names: 500008823
* Virtual International Authority File: 57422495
* WorldCat: E39PBJq6RhJMPxXKH8cVqTHcT3
# Andy Hug

Andy Hug (Zürich, 7 september 1964 – Tokio, 24 augustus 2000) was een Zwitsers karateka, kickbokser en K-1-vechter.

## Levensloop

Vanaf 1979 tot zijn dood in 2000 won hij op verscheidene toernooien een gouden, zilveren of bronzen medaille, vooral in het kyokushinkai- en seidokaikan-karate (een afgeleide van kyokushinkai), kickboksen en vanaf 1996 ook op het K-1 Grand Prix-toernooi te Japan. Hug won dit tornooi in 1996.
Hij stierf 2 weken voor zijn 36e verjaardag aan leukemie.
# Bohumil Kubišta

Bohumil Kubišta (Praskačka, 21 augustus 1884 – Praag, 27 november 1918) was een Tsjechische schilder.

## Leven en werk

Kubišta bezocht van 1896 tot 1903 de middelbare school en aansluitend tot 1905 de kunstnijverheidsschool in Praag. Hij nam ook les in het atelier van Vlaho Bukovac, de vertegenwoordiger van de Kroatische jugendstil. Hij studeerde gedurende de jaren 1906 en 1907 in Florence, waarna hij naar Praag terugkeerde. Daar nam hij voor de eerste keer deel aan een expositie en richtte hij met onder anderen Emil Filla, Bedřich Feigl en Max Horb de groepering Osma (De Acht) op. Na een verblijf in Parijs in 1909, waar hij in aanraking kwam met het kubisme, nam hij in 1910 in Praag als onafhankelijke deel aan een tentoonstelling van de groepering Spolek výtvarných umělcû Mánes (SVU Mánes), de XXXI výstava SVU Mánes, Les Indépendants geheten. Aanvankelijk werd Kubišta geïnspireerd door het werk van de schilders Vincent van Gogh en Paul Cézanne, later liet hij zich inspireren door het expressionisme (Edvard Munch), het kubisme (Pablo Picasso en Georges Braque) en het Italiaanse futurisme.
Naast Kubišta werden ook andere Tsjechische schilders beïnvloed door het kubisme, zoals Emil Filla, Josef Čapek, Otakar Kubín , Antonín Procházka en Václav Špála, evenals industrieel ontwerpers en architecten in Praag (zie: Tsjechisch kubisme).
In 1911 bezochten enkele leden van de kunstenaarsgroepering Die Brücke, Ernst Ludwig Kirchner en Otto Mueller, Bohumil Kubišta in Praag. Nog in hetzelfde jaar sloot Kubišta zich aan bij Die Brücke. Hij nam in 1912 deel aan de internationale tentoonstelling van de Sonderbund in Keulen en de Neue Secession in Berlijn.
Kubišta nam vrijwillig dienst in het Oostenrijks-Hongaarse leger en diende voor tijdens de Eerste Wereldoorlog onder andere in Pula, Wenen, Jaroměř, Ljubljana en in Slowakije. Dit leidde tot verwijdering van zijn Praagse vrienden, die aan de andere kant stonden (de beeldhouwer Otto Gutfreund diende bijvoorbeeld in het Frans Vreemdelingenlegioen). Kubišta werd onderscheiden met de Oostenrijkse Leopoldsorde.
Bohumil Kubišta stierf in 1918 aan de gevolgen van de Spaanse griep.

## Literatuur

* Černá, Marie: Dějiny výtvarného umění. Praag: Idea Servis, 2005.

## Fotogalerij

* De dubbelganger (Dvojnik), 1911
* Trein in de bergen (Vlak v horách), 1912, Moravische Galerie, Brno
* De hypnotiseur (Hypnotisér), 1912, Museum of Fine Arts, Ostrava
* Soldaat (Voják), 1912, Národní galerie v Praze, Praag

## Externe link

** Bohumil Kubišta Art Encyclopedia
* Bibsys: 4061551
* Bibliothèque nationale de France: cb12099060b (data)
* Gemeinsame Normdatei: 119342073
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6677 8641
* Library of Congress Control Number: n85084080
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jk01070446
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987011900876305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070626162
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 46710
* SNAC: w6p56q5z
* Système universitaire de documentation: 123422655
* Union List of Artist Names: 500008823
* Virtual International Authority File: 57422495
* WorldCat: E39PBJq6RhJMPxXKH8cVqTHcT3
# Boots

Boots is een aapje uit de tekenfilm Dora.
Van de figuren uit de serie is Boots degene die altijd in de buurt van Dora is en heel veel vragen stelt. Tevens helpt hij Dora enthousiast met het oplossen van problemen en puzzels.
Het aapje heet Boots, omdat hij rode laarsjes draagt (boots is Engels voor laarzen). De stem van Boots wordt in Nederland ingesproken door Dieter Jansen.
Sinds 2024 wordt Boots ingesproken door Kamiel Kolacny.
# Pseudotigrioides

Pseudotigrioides is een geslacht uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door Martin Krüger in een publicatie uit 2015. De soorten binnen dit geslacht komen in het Afrotropisch gebied voor.

## Soorten

* Pseudotigrioides flavibasis (Hampson, 1900)
* Pseudotigrioides planissima (Wallengren, 1875)
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Pseudotigrioides Krüger, 2015 op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 15-3-2025.
# Pseudotigrioides

Pseudotigrioides is een geslacht uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door Martin Krüger in een publicatie uit 2015. De soorten binnen dit geslacht komen in het Afrotropisch gebied voor.

#### Mogelijke soortgelijke geslachten:

* Tigrioides (Butler, 1877) – Dit geslacht vertoont sterke gelijkenissen met Pseudotigrioides, zowel qua uiterlijk als leefwijze. Ze hebben vaak een kenmerkend patroon op de vleugels en zijn actief in vergelijkbare habitats.
* Barsine (Walker, 1854) – Een geslacht binnen de Arctiinae met vergelijkbare kleuring en tekening, vaak met felgekleurde vleugels en een opvallend patroon.
* Asura (Walker, 1854) – Kleine tijgermotten met een vergelijkbaar formaat en kleurpatroon als Pseudotigrioides.
* Lyclene (Moore, 1860) – Vaak felgekleurde motten met patronen die doen denken aan soorten uit Pseudotigrioides.
* Miltochrista (Hübner, 1819) – Een geslacht van kleine nachtvlinders met overeenkomsten in vleugelkleur en -structuur.

## Soorten

* Pseudotigrioides flavibasis (Hampson, 1900)
* Pseudotigrioides planissima (Wallengren, 1875)
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Pseudotigrioides Krüger, 2015 op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 15-3-2025.
# ACEC (bedrijf)

ACEC (Ateliers de Constructions Électriques de Charleroi) was een Belgische elektromechanicabedrijf met hoofdzetel in Charleroi. Het ontwikkelde elektronische installaties zoals motoren, transformatoren, radio- en televisietoestellen. Naast de hoofdzetel waren er vestigingen in Herstal, Gent, Ruisbroek, Wespelaar, Apeldoorn (Nederland) en Kinshasa (Congo).

## Producten

ACEC is vooral bekend voor zijn elektromotoren in treinen en trams en alternatoren in diverse Belgische elektriciteitscentrales. Ook radio- en televisietoestellen waren vrij verspreid. Het waren producten van zeer hoge kwaliteit. Tussen 1978 en 1988 ontwikkelde ACEC een gepantserd voertuig, de Cobra. Het kwam echter niet verder dan enkele prototypes.

## Geschiedenis

Deze Belgische firma werd in 1886 opgericht door Julien Dulait onder de naam Société Anonyme Electricité et Hydraulique à Charleroi. Edouard Empain nam dit bedrijf in 1904 over en veranderde de naam in Ateliers de Constructions Électriques de Charleroi (ACEC), die zou uitgroeien tot de belangrijkste Belgische firma van elektromotoren en huishoudtoestellen.
Begin jaren '60 van de 20ste eeuw had ACEC een even grote omzet als Philips. Een van de dochtermaatschappijen was het in 1963 opgerichte Etudes Techniques et Constructions Aérospatiales (ETCA). Die had als opdracht de problemen van elektronica in de ruimte te onderzoeken, met name betreffende de elektrische voeding en de kwalificatie van installaties bestemd om in de atmosfeer te werken.
Eind jaren '80 raakte het bedrijf in de problemen. Toen de Generale Maatschappij van België zich niet langer wilde engageren en het bedrijf zijn verliescijfers bekendmaakte, was de overname niet veraf. ACEC werd ontmanteld in 1989 en in acht zelfstandige concerns opgedeeld. Dat gebeurde onder leiding van de nieuwe aandeelhouders Alcatel, Alstom en het Waals Gewest (minderheidsaandeelhouder). Vandaag bestaat nog enkel het onderdeel ACEC verwarming. Dat is gespecialiseerd in accumulatoren, airconditioning en warmtepompen. De eigenaars van dit bedrijf zijn twee kaderleden van de voormalige afdeling verwarming van ACEC.

## Literatuur

* Adrian Thomas, Robert Dussart. Une histoire ouvrière des Acec de Charleroi, 2021. ISBN 2805901053
* Militer en entreprise, une réalité polymorphe: l'exemple des Acec = Dynamiques. Histoire sociale en revue, nr. 18, juni 2022 (themanummer)
* ↑ https://web.archive.org/web/20121516154900/http://www.archivesnationales.culture.gouv.fr/camt/fr/egf/donnees_efg/1998_004/jeumont.html
# His Girl Friday

His Girl Friday is een Amerikaanse screwball-komedie uit 1940 onder regie van Howard Hawks. Het scenario is gebaseerd op het toneelstuk Reporter van de auteurs Ben Hecht en Charles MacArthur en de film is een remake van The Front Page (1931). Verschil is dat hoofdpersonage Hildy Johnson in His Girl Friday een vrouw is.

## Verhaal

Hoofdredacteur Walter Burns heeft niemand om de terechtstelling van de moordenaar Earl Williams te verslaan. Dan komt zijn ex-vrouw Hildy Johnson ook nog eens ontslag nemen om met een andere man te trouwen...

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Grant, Cary Cary Grant | Walter Burns |
| Russell, Rosalind Rosalind Russell | Hildegaard 'Hildy' Johnson |
| Bellamy, Ralph Ralph Bellamy | Bruce Baldwin |
| Lockhart, Gene Gene Lockhart | Sheriff Peter B. 'Pinky' Hartwell |
| Hall, Porter Porter Hall | Murphy |
| Truex, Ernest Ernest Truex | Roy V. Bensinger |
# Station Cheddington

Cheddington is een spoorwegstation van National Rail in Aylesbury Vale in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door West Midland Trains.
# To Have and Have Not (film)

To Have and Have Not is een Amerikaanse avonturenfilm uit 1944 onder regie van Howard Hawks. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1937 van de Amerikaanse auteur Ernest Hemingway.

## Verhaal

De Amerikaanse kapitein Harry Morgan verhuurt zijn schip aan toeristen. Op het eiland Martinique ontmoet hij de jonge Amerikaanse zangeres Marie Browning. Zij krijgen een relatie. Sinds de oorlog gaat Morgan om met de plaatselijke gezagdragers van het Vichy-regime, maar de liefde schudt hem wakker uit zijn lethargie. Hij verklaart zich bereid om het Franse verzet te helpen. Hij doet het echter alleen om geld verzamelen voor de terugreis van zijn geliefde naar de VS.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Humphrey Bogart | Harry Morgan |
| Walter Brennan | Eddie |
| Lauren Bacall | Marie Browning |
| Dolores Moran | Hélène de Bursac |
| Hoagy Carmichael | Cricket |
| Sheldon Leonard | Luitenant Coyo |
| Walter Surovy | Paul de Bursac |
| Marcel Dalio | Gérard |
| Walter Sande | Johnson |
| Dan Seymour | Kapitein Renard |
| Aldo Nadi | Lijfwacht van Renard |
# Engelszell

Engelszell is een Oostenrijks trappistenbier (zonder ATP-label).
Het bier wordt sinds 2012 gebrouwen in de brouwerij van Stift Engelszell te Engelhartszell an der Donau, het enige trappistenklooster in Oostenrijk. De bieren werden vernoemd naar twee voormalige abten van de abdij. Gregorius Eisvogel was de eerste abt van 1931 tot 1950. Benno Stumpf was abt van 1953 tot 1966. De Internationale Vereniging Trappist maakte op 15 oktober 2012 bekend dat deze bieren het logo "Authentic Trappist Product" mogen dragen. In februari 2025 verlieten de laatste (hoogbejaarde) monniken de abdij waardoor het ATP-label kwam te vervallen.

## Varianten

* Gregorius, bruin bier met een alcoholpercentage van 10,5% (22° Plato)
* Benno, amberkleurig bier met een alcoholpercentage van 6,9% (17° Plato)
* Nivard, blond bier met een alcoholpercentage van 5,5%
* Weisse, een witbier met een alcoholpercentage van 4,9%
* Zwickl, een amberkleurig bier met een alcoholpercentage van 4,7%
* Festbier, een witbier met een alcoholpercentage van 6,0% (13,5° Plato)
# Tweede Vrijzinnig-Christelijk Lyceum

Het Tweede Vrijzinnig-Christelijk Lyceum (afgekort Tweede VCL of 2e VCL) was een school in Den Haag die opleidde voor een hbs-, later atheneum-, of een gymnasiumdiploma. De school, die zich richtte op vrijzinnig protestantse gezinnen, werd opgericht in 1944 en fuseerde in 1981 met de Scholengemeenschap Hugo de Groot tot het Segbroek College.

## Geschiedenis

De school begon in 1944, toen een dependance van het Vrijzinnig-Christelijk Lyceum werd verzelfstandigd. De dependance bestond uit een aantal doorgebroken woonhuizen aan de Tweede Sweelinckstraat 146-150 in de wijk Duinoord. De opening was toevallig net op Dolle Dinsdag. Vanaf dat moment heette het Vrijzinnig-Christelijk Lyceum aan het Van Stolkpark het Eerste Vrijzinnig-Christelijk Lyceum.
In 1956 kreeg de school een nieuw gebouw aan de Goudsbloemlaan 131-133 in de Bomen- en Bloemenbuurt in het stadsdeel Segbroek. Het was ontworpen door dr. J.J.P. Oud in nauwe samenwerking met de stedenbouwkundige W.M. Dudok, die verantwoordelijk was voor het wederopbouwplan voor dit stadsdeel. Bij zijn functionalistische ontwerp hield Oud rekening met de didactische uitgangspunten van het Tweede VCL, zoals het daltononderwijs. In het interieur werd kunst aangebracht van Karel Appel, Wessel Couzijn en Rudi Rooijackers en op de buitengevel van Aart van den IJssel. Het gebouw is sinds 2011 een rijksmonument.
In 1970 fuseerde de school met de voormalige Nuts-mulo Exloostraat (ook wel Mr. F. Kleinschool of Mr. F.L. Kleinschool genoemd). Daarmee kreeg de school er een mavo-afdeling bij. De school bood daarmee de ongebruikelijke combinatie van mavo en vwo zonder havo.
In 1981 dwong het afnemende leerlingenaantal het Tweede VCL tot een fusie met de Scholengemeenschap Hugo de Groot. Samen werden ze het openbare Segbroek College. Het gebouw aan de Goudsbloemlaan is nog steeds in gebruik. Sinds deze fusie heet het Eerste Vrijzinnig-Christelijk Lyceum weer Vrijzinnig-Christelijk Lyceum.
In 1999 verscheen een boek over de geschiedenis van de school van de hand van oud-leraar Frits Boersma.

## Rectoren

* Dr. G. Kazemier (1944-1967)
* F.B. Adam (1967-1981)

## Oud-leerlingen

* David Barnouw, historicus
* Ferdi Bolland, muzikant en producer (Bolland & Bolland)
* Rob Bolland, muzikant en producer (Bolland & Bolland)
* Jan van de Craats, wiskundige
* Hans Dijkstal, politicus
* Andrée van Es, politica
* Guusje ter Horst, politica
* Catherine Keyl, tv-presentatrice
* Nico ter Linden, predikant en schrijver
* Derek de Lint, acteur
* Nora Salomons, politica
* Bas de Vries, journalist
* Frits Weiland, componist

## Literatuur

* Dr. A.W.E. Dek, Korte geschiedenis van het Segbroek College, in: ...toen nu..., Segbroek College, Den Haag, (1986), blz. 3-4.
* Frits Boersma: Het Tweede VCL: De geschiedenis van een merkwaardige school, Pasmans, Den Haag. ISBN 90-9013-067-5.
# Vrolijk

Vrolijk kan verwijzen naar:
Personen:
* Cornelia Vrolijk (Cor) (1944-2015), Nederlands kunstschilder, grafisch kunstenaar en kunst-docent
* Edgard Vrolijk (1977), Arubaans politicus en statenlid
* Frans Vrolijk (Jan Versteeg) (1924-1999), Nederlands acteur, humorist
* Liam Vrolijk (2002), Nederlands schaker
* Maarten Vrolijk (1919-1994), Nederlands journalist en politicus (PvdA)
* Paul Vrolijk (1964), anglicaans geestelijke
* Renske Vrolijk (1965), Nederlands componist en fotograaf
* Ton Vrolijk (1958), Nederlands wielrenner
# Roklengte

De roklengte is de lengte van een rok of jurk gemeten vanaf de taille tot aan de onderkant van de zoom.
De roklengte varieert sterk met de heersende mode in de tijd. De roklengte kan variëren tussen heuphoogte en vloerhoogte. De hoogte is niet alleen afhankelijk van de heersende mode, maar ook van de leeftijd van de draagster van het kledingstuk, van de gelegenheid waarvoor de kleding is bedoeld, maar ook van de individuele keuze en individuele smaak.
In traditionele kleding die bijvoorbeeld gedragen wordt in Arabische landen, Japan en India, is de roklengte veel constanter dan in de westerse mode.

## Soorten

De verschillende roklengten kunnen worden gekarakteriseerd door hun afmeting, van lang naar kort:
* tot de vloer
* tot de enkel
* tot de kuit
* onder de knie
* boven de knie
* tot halverwege de dij
* tot de heup
Daarnaast kan de roklengte binnen één kledingstuk ook variëren. Voorbeelden zijn:
* asymmetrische rok
* een rok met punten en inhammen
* een rok met golven
* aan de voorkant kort, aan de achterkant lang
Rokken krijgen soms aanduidingen die een functie zijn van hun lengte, zoals de minirok of de tutu.

## Geschiedenis

In de geschiedenis van de westerse mode varieerde de roklengte van kleding voor vrouwen uit de midden- tot hogere klassen eeuwenlang slechts tussen de vloerhoogte en net boven de enkel. Dit duurde tot de Eerste Wereldoorlog. Kortere rokken werden wel gedragen, maar vooral door vrouwen uit lagere klassen. Zij droegen rokken die tot de kuit reikten, hetgeen een praktischer werkkleding is. Nog kortere rokken werden in deze periode slechts gedragen in bepaalde situaties, zoals bij strandkleding. Ook balletdanseressen droegen korte rokken.
Rond 1915 begonnen de rokken duidelijk korter te worden. In ongeveer vijftien jaar tijd veranderde de lengte van vloerhoogte tot kniehoogte.
Tussen de Eerste Wereldoorlog en ongeveer 1970 stonden vrouwen onder sociale druk om rokken conform de heersende mode te dragen. Vanaf de jaren 70 ging de eigen mening van vrouwen zwaarder wegen, en werd hun keuzevrijheid groter. Vanaf dat moment was er niet meer één overheersend modebeeld voor de roklengte; vrouwen konden nu hun eigen keuze maken. Dit geldt in het begin van de eenentwintigste eeuw nog steeds in de westerse wereld.
De Amerikaanse econoom George W. Taylor (1901-1972) bedacht in 1926 de "Hemline-index", een index voor de roklengte. Hij stelde dat als rokken korter worden de prijzen van aandelen stijgen en omgekeerd. Er bestaat echter geen bewijs voor de statistische correlaties.

## Afbeeldingen

* Mini-jurk
* Cocktailjurk net boven de knie
* Schoolkleding onder de knie
* Avondjurk met enkellengte
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hemline op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Heinersreuth

Heinersreuth is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Bayreuth. Heinersreuth telt 3.767 inwoners.
Ahorntal · Aufseß · Bad Berneck im Fichtelgebirge · Betzenstein · Bindlach · Bischofsgrün · Creußen · Eckersdorf · Emtmannsberg · Fichtelberg · Gefrees · Gesees · Glashütten · Goldkronach · Haag · Heinersreuth · Hollfeld · Hummeltal · Kirchenpingarten · Mehlmeisel · Mistelbach · Mistelgau · Pegnitz · Plankenfels · Plech · Pottenstein · Prebitz · Schnabelwaid · Seybothenreuth · Speichersdorf · Waischenfeld · Warmensteinach · Weidenberg