OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Moco Museum

Het Moco Museum (Modern Contemporary Museum) is een particulier museum gevestigd aan het Museumplein te Amsterdam en in Barcelona en Londen. Het is een instituut dat zich toelegt op het exposeren van moderne en hedendaagse kunst. Het museum wil moderne en hedendaagse kunst toegankelijk maken voor een breed en jong publiek.
Het Moco Museum in Amsterdam is gevestigd in de historische Villa Alsberg, een herenhuis ontworpen in 1904 door Eduard Cuypers, de neef van architect Pierre Cuypers. Het herenhuis was een van de eerste particuliere woningen aan het Museumplein, en er woonden vroeger pastors en priesters. Het museum opende zijn deuren in april 2016.
Het Moco Museum in El Born, Barcelona, is gevestigd in het historische Palacio Cervelló-Giudice, voorheen de privéwoning van de adellijke familie Cervelló tot de 18e eeuw. Het gebouw bevat delen van een eerdere constructie uit de 15e eeuw, zoals blijkt uit de binnenplaats, de gewelfde trap met zuilen, kapitelen en renaissance-achtige lijstwerk. Verder toont Palacio Cervelló een indrukwekkende ingang in gotische gevel.
Het Moco Museum in Londen, dat opende in 2024, is gelegen nabij de Marble Arch.
* ↑ Nieuw Moco Museum mikt op ‘lekker toegankelijke kunst’. NRC. Geraadpleegd op 6 juni 2019.
* ↑ (en) Moco Museum - Modern, Contemporary & Street Art Amsterdam. Moco Museum. Geraadpleegd op 6 juni 2019.
* ↑ (en) MOCO Museum in Amsterdam - Modern and Contemporary Art. AmsterdamTips.com (20 februari 2019). Geraadpleegd op 6 juni 2019.
* 1 2 Palacio Cervelló-Giudice. oldbcn.com. Geraadpleegd op 11 oktober 2021.
# Nadine Swagerman

Nadine Swagerman (Medemblik, 31 juli 1989) is een Nederlandse auteur van met name verhalen voor jongvolwassenen.

## Biografie

Swagerman debuteerde in 2018 met de Young Adult-thriller Één waarheid, waarin de 18-jarige Laura na een avondje uit thuiskomt en haar beide ouders vermoord aantreft. Het eerste exemplaar van dit boek overhandigde ze aan 'de heldin van haar jeugd' Carry Slee. Met haar debuut won Swagerman in juni 2019 de Jonge Jury Debuutprijs 2019. Haar debuut stond daarnaast op de longlist voor de Hebban Debuutprijs 2019. In maart 2020 verscheen haar tweede YA-thriller Maar ik ben jou niet als onderdeel van de Kluitman-novellelijn. Op 14 februari 2022 verscheen Swagermans derde boek Aan de andere kant van geluk. Deze YA-roman over liefde, rouw en vriendschap raakte in opspraak nadat het boek opgenomen werd in een Nederlandse YA-boekenbox, omdat er mensen waren die vonden dat een LHBTI+-boek daar niet in thuishoort. In datzelfde jaar verscheen Swagermans novelle Wat we niet zeggen.
Sinds 2024 is Swagerman ambassadeur van de JIJ DOET ERTOE-lijn van Uitgeverij Kluitman. In deze lijn verschijnen boeken met belangrijke maatschappelijke en sociale thema’s. Swagerman schreef het eerste boek in de lijn genaamd De helft van mij, een YA over ontdekken wie je bent en waar je vandaan komt.
# Oudedijk (Oldambt)

Oudedijk is een voormalige buurtschap in de gemeente Oldambt in de provincie Groningen, dat tegenwoordig tot Drieborg wordt gerekend. De naam is omstreeks 1990 van de topografische kaart verdwenen.

## Oudedijk bij Drieborg

Oudedijk ligt tussen Drieborg en Kostverloren en behoorde tot het kerspel Nieuw-Beerta. Het is een klassiek voorbeeld van een dijkdorp, is ontstaan door de bouw van landarbeidershuizen langs een voormalige zeedijk. De eerste landarbeidershuizen verrezen hier na de aanleg van de Kroonpolder in 1696.
Opvallend is het hoogteverschil aan beide kanten van de dijk. Ten zuiden van de dijk is het land flink ingeklonken en ligt het ruim een meter beneden het NAP. Mogelijk is hier een ouder veenpakket verdwenen. Ten noorden van de dijk is de bodem hoog opgeslibt en ligt het oppervlak iets boven NAP.
De meeste arbeiderswoningen werden gebouwd op percelen erfpachtgrond die (volgens de regels van het beklemrecht) door belendende landbouwers waren verstrekt. Het betrof vooral eenkamerwoningen met een schuurruimte en een grote tuin waar aardappelen en groente werden verbouwd. De bewoners werkten vooral op boerderijen nabijgelegen Kroon- en Stadspolder. Tegenover de arbeiderswoningen staat één boerderij - 't Huize Oude Dijk. De meeste huizen zijn na 1960 gesloopt en vervangen door een buurtje met sociale woningbouw in Drieborg.
Tot het begin van de 18e eeuw heette het streekje Ham(ster)dijk of Stocksterhornerdijk. De naam Oudedijk wordt ten minste sinds 1809 gebruikt. Het dorp had in 1846 41 huizen en 540 inwoners. Een deel van dit dorp wordt sinds het midden van de 19e eeuw Drieborg genoemd.
Oudedijk en Kroonpolder hadden al rond 1780 een eigen schooltje, dat in 1844 werd vervangen door een nieuwe school te Drieborg. Het schoolhuis staat op de kadasterkaart van 1832.
Het toponiem Oudedijk kwam in de provincie Groningen vaker voor, onder andere Oldijk te Delfzijl (omgeving Kustweg), Oldijk te Eenrum en Oude Dijk te Uithuizermeeden en Bierum.

## Oudedijksterweg

Oudedijk was tevens een buurtschap op de grens van de kerspelen Eexta, Scheemda, Zuidbroek en Noordbroek. Deze lag grotendeels langs de Oudedijksterweg Het had in de 18e eeuw een eigen buurtgilde De landpunt tussen Schemda en Eexta stond eerder bekend als Utberta, Uterberta, Uterbeerta of Uiterboeren. Een deel daarvan was zich sinds 1588 eigendom van de stad Groningen. Ook het gebied ten zuiden van het Winschoterdiep stond in de 19e eeuw bekend als Oudedijk.

## Oude dijk (Nieuwolda)

Langs de dijk van 1665 te Nieuwolda-Oost lag eveneens buurtje Oudedijk, dat uit een vijftal boerderijen en drie arbeidershuizen bestond. Drie boerderijen zijn later verdwenen; de dijkrestanten werden in het kader van de ruilverkaveling geëgaliseerd.
# Ronald Abaisa

Ronald Abaisa (circa 1943/1944 – 27 februari 1973) was een Surinaams vakbondsleider. Tijdens de protesten van 1973 kwam hij om door een politiekogel.

## Biografie
### Geboorte

Ronald Abaisa, ook wel met Abaisa Jowini aangesproken, werd in circa 1943/1944 geboren in een dorp aan de Tapanahonyrivier. Als geboortedorp wordt in de media zowel Godo Olo als Gran Olo genoemd.

### Dood tijdens betoging

Na onrustige tijden eind jaren 1960, begin jaren 1970, trok Abaisa met een groep werknemers van de GMD naar Paramaribo om de eis van de betaling van achterstallig loon kracht bij te zetten. Burgers meldden de politie dat zijn groep was bewapend "met houwers en bijlen." Bij de CBvS aan de Gravenstraat stevende de groep af op het kordon politie. Na bevelen en twee salvo's traangas werd een dansende voorloper met een gevulde eenderdefles door politieagenten ingerekend met de wapenstok. Een betoger die een voorwerp uit zijn broekband trok en de politie te lijf wilde gaan, werd in zijn been geschoten. Toen de groep door het kordon brak, schoot de politie meerdere keren. Abaisa werd hierbij dodelijk getroffen. De demonstranten vluchtten weg en het verzet was gebroken.
Op de plaats waar Abaisa was neergeschoten, werd het asfalt schoongemaakt. Kort daarna werd er een rode pot met verf overheen geworpen. Ook werden hier kransen gelegd.

## Afscheidsceremoniën

Abaisa werd op 1 maart 1972 in zijn geboorteplaats begraven. De vlaggen voor de vakbondsgebouwen in Paramaribo hingen half stok.
De terugkeer van het lichaam van Abaisa gebeurde per vliegtuig naar Stoelmanseiland en vervolgens per rivier naar zijn geboortedorp, waarbij dorpen onderweg werden aangedaan om over de gebeurtenis te vertellen".

## Eerbetoon

Fred Derby was een van de vakbondsleiders die werd gearresteerd. Bij de aangifte van zijn dochter op het stadhuis op 5 maart 1973 kreeg zij de naam Kitty Abaisa.
Op 27 februari 1974 plaatsten enkele vertegenwoordigers van de CLO een gedenkteken voor Abaisa op de plek aan de Gravenstraat waar hij een jaar eerder was omgekomen. Een uur later nam de politie het in beslag en na intensief overleg werd het op 1 mei herplaatst op het Kwakoeplein aan de Dr. Sophie Redmondstraat, nabij het standbeeld van Kwakoe.
# Carolinamees

De carolinamees (Poecile carolinensis; synoniem: Parus carolinensis) is een kleine zangvogel uit de mezenfamilie Paridae. Hun broedgebied beslaat het zuidoostelijke deel van de Verenigde Staten van Florida en Texas tot Kansas in het noorden.

## Kenmerken

De volwassen carolinamees heeft een zwarte kap en bef met wit op de zijkant van het gezicht. De onderzijde is wit met roestbruin op de flanken, de rug is grijs. Hij heeft een korte donkere snavel en een redelijk lange staart. Ze lijken bijzonder veel op de Amerikaanse matkop die verder noordelijk voorkomt. De belangrijkste verschillen zijn dat de carolinamees een wat bruinere vleugel heeft zonder witte randen aan de dekveren, de staart is iets korter en wat vierkanter. De roep is ook anders en dit verschil is voor een geoefend oor het belangrijkste onderscheid. Het tsjik-a-die van de carolinamees is sneller en hoger dan de zang van de Amerikaanse matkop. De carolinamees heeft ook een vierlettergrepige roep fi-bi-fi-bee. De hoge noten hiervan worden door de andere soort weggelaten. Al met al is onderscheid in het veld in die gebieden waar beide voorkomen bijzonder moeilijk. Er vindt ook hybridisatie plaats. De lichaamslengte bedraagt 13 cm.

## Leefwijze

Net als andere mezen zijn ze vrij acrobatisch en eten zowel insecten als zaden en bessen. De vogel is in staat zijn lichaamstemperatuur te verlagen en in een staat van winterslaap te geraken. Dit is een belangrijk mechanisme om koude winters te doorstaan.

## Leefgebied

Het broedgebied is het (gemengde) loofbos van de zuidelijke Verenigde Staten vanaf New Jersey in het noordoosten tot Kansas in het westen en Florida en Texas in het zuiden. Het zijn voornamelijk standvogels maar zij trekken soms naar het zuiden bij erg streng winterweer.
De soort telt vier ondersoorten:
* P. c. atricapilloides: Kansas, Oklahoma en Texas.
* P. c. agilis: Arkansas, Louisiana en oostelijk Texas.
* P. c. carolinensis: de zuidoostelijke Verenigde Staten.
* P. c. extimus: de oostelijk-centrale Verenigde Staten.

## Voortplanting

Ze nestelen in een holle boom, soms in een natuurlijk hol, soms in een dat door een specht is uitgehakt. Daarin, in een komvormig nest van gras, mos en veertjes, legt het vrouwtje 6 tot 8 eieren.

## Taxonomie

De carolinamees wordt vaak nog in het geslacht Parus geplaatst samen met andere mezen. Echter, studies aan het mtDNA cytochroom b en ook aan de morfologie wijzen uit dat het beter is het geslacht Poecile af te splitsen omdat dit beter de verwantschap weerspiegelt (Gill et al., 2005). The American Ornithologists' Union heeft al enige tijd Poecile als een apart genus behandeld.
* ↑ (en) Carolinamees op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Audubon, 1834. Parus carolinensis (protoniem). Orn. Biogr., 2, p. 341. BHL
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2025. IOC World Bird List (v15.1).
* ↑ (en) Gill, Frank B.; Slikas, Beth & Sheldon, Frederick H., 2005. Phylogeny of titmice (Paridae): II. Species relationships based on sequences of the mitochondrial cytochrome-b gene. Auk 122:121-143. HTML abstract
* BirdHouses101.com; Carolina Chickadee. Retrieved 2006-NOV-21.
# BNF (metataal)

BNF (Backus-Naur form) is een notatie voor contextvrije grammatica's, een metataal om de structuur van talen te beschrijven met productieregels.
De notatie werd ontwikkeld door John Backus (en licht gewijzigd door Peter Naur) voor het beschrijven van de syntaxis van de programmeertaal Algol 60. De techniek en notatie zijn daarna erg populair geworden voor het beschrijven van allerhande talen die in de informatica worden gebruikt.
Oorspronkelijk werd als naam Backus normal form gebruikt, maar BNF is geen normaalvorm.
Een voorbeeld uit het Algol-60-report:
Hierin betekent het symbool ::= 'is gedefinieerd als' en | betekent 'of'. Met andere woorden:
* een letter is gedefinieerd als 'A' of 'B' ... of 'Z', of 'a' ... of 'z'
* een digit is gedefinieerd als '0' of ... '9'
* een identifier is gedefinieerd als een letter, of als een identifier gevolgd door een letter, of als een identifier gevolgd door een digit. (Zie ook recursie.)
Hiermee is gedefinieerd wat men onder een letter en een cijfer moet verstaan en wat interessanter is, er staat wat een identifier is. Dat is een reeks van letters en cijfers, te beginnen met een letter.
BNF wordt veel gebruikt maar het wordt niet vaak exact beschreven. Er is ook veel variatie in: verschillende auteurs gebruiken hun eigen uitbreidingen, met toegevoegde symbolen, constructies en semantiek (interpretatieregels). Men spreekt dan wel over extended BNF (EBNF) of augmented BNF (ABNF).
# Guidonische hand

De guidonische hand is een hulpmiddel uit de muziekpraktijk bij het handzingen zoals onder andere door Willem Gehrels werd gepropageerd. Het is een systeem dat in vele landen wordt toegepast bij het aanleren of dirigeren van zang.

## Oorsprong

Het idee voor deze methode dateert uit de 10de-11de eeuw, en is gebaseerd op een systeem van Guido van Arezzo waarin verscheidene delen van de linkerhand de verschillende tonen van het toenmalig toonsysteem voorstelden. In de afbeelding zijn vanaf de top van de duim de tonen G-A-B-c-d-e-f-g-a-b-c'-d'-e'-f'-g'-a'-b'-c"-d"-e" weergegeven, welke met de wijsvinger van de rechterhand werden aangewezen, zodat de toeschouwer (de zanger) kon zien welke toon er gezongen diende te worden.

## Moderne handsysteem

Tegenwoordig worden niet delen van de hand maar bepaalde handstanden gebruikt om de tonen van de ladder (do-re-mi etc.) mee aan te geven, dit volgens het Kódaly-systeem. Dit solmisatie-systeem gebruikt de volgende gebaren:
* Een gebalde hand, met de wijsvinger naar boven wijzend is de 'ti', deze wil namelijk naar de hoger gelegen 'do' oplossen ('ti' is een leidtoon).
* Een afhangende hand is de 'la'
* Een gestrekte gekantelde hand met de duim omhoog is de 'so'
* Een gebalde hand met naar beneden wijzende wijsvinger is de 'fa' (de 'fa' is vaak een bovenleidtoon die naar de benedengelegen 'mi' wil oplossen)
* Een gestrekte horizontale hand is de 'mi'
* Een diagonaal opgeheven gestrekte hand is de 're' (de 're' streeft als het ware omhoog naar de 'mi')
* Een gebalde vuist met de knokkels aan de bovenkant van de hand is de 'do' (de tonica of finalis, het gebaar is als teken van bekrachtiging hiervan ontstaan)

## Het hexachordensysteem van Guido van Arezzo

In onderstaande tabel staan de hexachorden die Guido van Arezzo gebruikte, waarbij de c' gelijkstaat aan de "centrale c" op de piano.
| Toon | Syllabe | Syllabe | Syllabe | Syllabe | Syllabe | Syllabe | Syllabe |
| e" | | | | | | | la |
| d" | | | | | | la | sol |
| c" | | | | | | sol | fa |
| b♮' | | | | | | | mi |
| b♭' | | | | | | fa | |
| a' | | | | | la | mi | re |
| g' | | | | | sol | re | ut |
| f' | | | | | fa | ut | |
| e' | | | | la | mi | | |
| d' | | | la | sol | re | | |
| c' | | | sol | fa | ut | | |
| b♮ | | | | mi | | | |
| b♭ | | | fa | | | | |
| a | | la | mi | re | | | |
| g | | sol | re | ut | | | |
| f | | fa | ut | | | | |
| e | la | mi | | | | | |
| d | sol | re | | | | | |
| c | fa | ut | | | | | |
| B | mi | | | | | | |
| A | re | | | | | | |
| Γ | ut | | | | | | |

## Externe link

* (en) Hand of Guido
* Theo Willemze - Algemene muziekleer, Prisma compendium, Uitgeverij Het Spectrum, 1973
* (en) Guidonische hand, openculture.com
# Heraclia

Heraclia is een geslacht van vlinders van de familie van de Uilen (Noctuidae), uit de onderfamilie Agaristinae. De soorten in dit geslacht komen alleen in tropisch Afrika voor.

## Soorten

* H. abacata (Karsch, 1892)
* H. aemulatrix (Westwood, 1881)
* H. africana (Butler, 1875)
* H. aisha (Kirby, 1891)
* H. annulata (Aurivillius, 1925)
* H. atrifusa (Hampson, 1912)
* H. atriventralis (Hampson, 1910)
* H. aurantiaca Kiriakoff, 1975
* H. aurea (Wichgraf, 1918)
* H. buchholzi (Plötz, 1880)
* H. busiris (Fabricius, 1793)
* H. butleri (Walker, 1869)
* H. catori (Jordan, 1904)
* H. deficiens (Mabille & Vuillot, 1892)
* H. durbania (Stoneham, 1964)
* H. elongata (Bartel, 1903)
* H. euphemia (Stoll, 1781)
* H. flavipennis (Bartel, 1903)
* H. flavisignata (Hampson, 1912)
* H. geryon (Fabricius, 1781)
* H. gruenbergi (Wichgraf, 1911)
* H. hornimani (Druce, 1880)
* H. houyjensis (Wichgraf, 1918)
* H. hypercompoides (Butler, 1895)
* H. interniplaga (Mabille, 1891)
* H. jacksoni Kiriakoff, 1975
* H. jugans (Jordan, 1913)
* H. karschii Holland, 1897
* H. kivuensis Kiriakoff, 1973
* H. limbomaculata (Strand, 1909)
* H. lomata (Karsch, 1892)
* H. longipennis (Walker, 1854)
* H. medeba (Druce, 1880)
* H. mons-lunensis Hampson, 1901
* H. mozambica (Mabille, 1890)
* H. nandi Kiriakoff, 1974
* H. nigridorsa (Mabille, 1890)
* H. nobela Kiriakoff, 1974
* H. pampata Kiriakoff, 1974
* H. pardalina (Walker, 1869)
* H. pentelia (Druce, 1887)
* H. perdix (Druce, 1887)
* H. poggei (Dewitz, 1879)
* H. superba (Butler, 1875)
* H. terminatis (Walker, 1856)
* H. thruppi (Butler, 1886)
* H. viettei Kiriakoff, 1973
* H. xanthopyga (Mabille, 1890)
* H. zenkeri (Karsch, 1895)
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Heraclia Hübner, 1820 op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 8-3-2025.
# Jānis Matulis

Jānis Matulis (Kaloega, 21 februari 1911 – Riga, 19 augustus 1985) was een Lets theoloog en aartsbisschop van de Letse Evangelisch-Lutherse Kerk van 1969 tot 1985.
Jānis Matulis bezocht de kweekschool (onderwijzersopleiding) te Riga en werkte van 1932 tot 1936 op diverse scholen. In dezelfde periode studeerde hij rechten en natuurwetenschappen aan de Universiteit van Letland. Nadien studeerde hij theologie aan de Faculteit der Godgeleerdheid van de universiteit. In 1943 promoveerde hij cum laude Zijn proefschrift handelde over de Knecht des Heren (Ebed Jahwèh).
Op 9 juni 1943 werd Matulis tot priester gewijd en was vervolgens tot 1944 als pastor verbonden aan de Kerk van de H. Johannes te Riga. In 1944 werd hij tot pastor beroepen door de evangelisch-lutherse gemeente te Kandava. Van 1946 tot 1966 was hij pastor van de gemeente te Talsi.
Jānis Matulis werd op 22 februari 1969 tijdens een buitengewone synode van de Letse Evangelisch-Lutherse Kerk gekozen tot aartsbisschop, nadat Pēteris Kleperis, die in 1968 tot aartsbisschop was gekozen als opvolger van Gustavs Tūrs, nog voor zijn consecratie was overleden. Matulis werd op 14 september 1969 door een Zweedse bisschop geconsacreerd.
Matulis was een man van dialoog en een oecumenicus. Hij stond op redelijk goede voet met de regering van de Letse SSR. Hij was betrokken bij de werkzaamheden van de Lutherse Wereldfederatie en een voorstander van de wijding van vrouwelijke priesters. In 1975 werd het voorgangersambt opengesteld voor vrouwen, een beslissing die in 1993 werd teruggedraaid.
In 1973 verkreeg Matulis een eredoctoraat aan de Universiteit van Boedapest en in 1980 aan de Universiteit Erlangen-Nürnberg.
Jānis Matulis overleed op 19 augustus 1985 in Riga.
* ↑ Gearchiveerde kopie. Gearchiveerd op 3 april 2015. Geraadpleegd op 20 september 2014.
* ↑ I.v.m. de apostolische successie is het voor de Letse Kerk van belang dat een aartsbisschop wordt geconsacreerd door een bisschop die staat in de apostolische successie.
* ↑ http://www.helsinki.fi/teol/pro/inbch/inbchHistory_files/INBCH%20Wittram%20raport.pdf
* Gemeinsame Normdatei: 1012829006
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2075 7615
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000173758
* Virtual International Authority File: 171802606
* WorldCat: E39PBJxWXBtrrPYc4C73JW94bd
# Martin Kamminga

Martin Kamminga kan verwijzen naar:
* Martin Kamminga (muzikant) (1933–2015) – voormalig organist, dirigent en muziekpedagoog
* Martin Kamminga (voetballer) (1946) – voormalig voetballer van DWS en FC Amsterdam
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Martin Kamminga en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Rosmalen (gemeente)

Rosmalen is een voormalige gemeente (tot 1996) in Noord-Brabant. In 1996 telde de gemeente Rosmalen circa 30.000 inwoners.

## Kernen

Hintham, Kruisstraat, Maliskamp, Rosmalen en de gehuchten Bruggen, Heeseind, Molenhoek, Sprokkelbosch en Varkenshoek. Na het opheffen van de gemeente vielen alle kernen, met uitzondering van Heeseind, dat onder Maasdonk kwam te vallen, onder 's-Hertogenbosch.

## Geschiedenis

Op 25 oktober 1505 wordt Rosmalen verheven tot hoge, middelbare en lage heerlijkheid met Ridder Jan van Baexen als heer.
Als in 1815 Erfprins Willem, Prins van Oranje, de soevereiniteit en later het koningschap aanvaardt over de Nederlanden, krijgt Rosmalen haar eerste burgemeester. Tot eerste burgemeester van Rosmalen wordt benoemd de onder Frans bewind reeds functionerende representant van het Bataafs Volk van Brabant en "maire" Willem Siepkens.
In 1960 wordt de tienduizendste inwoner geboren. Hierna groeit Rosmalen van een eenvoudig dorp uit naar een forensenplaats met meer dan 25.000 inwoners in 1985.
Na jarenlange strijd wordt in oktober 1995 door de Eerste Kamer het wetsvoorstel aangenomen, dat de gemeenten 's-Hertogenbosch en Rosmalen per 1 januari 1996 samenvoegt. Rosmalen heeft zich hier altijd tegen verzet, hetgeen zich onder meer vertaald heeft in een klinkende zege voor Rosmalens Belang bij de gemeenteraadsverkiezingen die bij de gemeentelijke herindeling nodig waren. Peter van der Velden was de laatste burgemeester van de gemeente Rosmalen.
# Luisana Lopilato

Luisana Loreley Lopilato de la Torre (Buenos Aires, 18 mei 1987) is een Argentijns model, actrice en voormalig zangeres.

## Biografie

Lopilato is geboren en getogen in Buenos Aires. Ze heeft een oudere zus en broer (Darío, ook een bekende Argentijnse acteur). Het meisje werd als kind evangelisch opgevoed. In 1995 maakte ze haar debuut in de televisieserie Mi familia es un dibujo, waarna ze doorging als jong model en actrice. Ze kreeg in 1999 de rol van Luisana Maza in de telenovela Chiquititas. Lopilato tekende kort hierna een contract bij de Cris Morena Group, waarna er van 1999 tot en met 2001 vier (soundtrack)albums uitgebracht werden waar Lopilato onder andere op meezong.
In 2002 kreeg Lopilato de rol van Mía Colucci in de soapserie Rebelde Way. Met enkele andere hoofdrolspelers van die serie formeerde ze een poprockband, Erreway. Ze brachten drie albums uit, met wereldwijd vijftien miljoen verkochte exemplaren, en in 2004 een film, Erreway: 4 Caminos. Lopilato ging in 2007 solo verder bij de Universal Music Group toen ze dat jaar de band verliet. Een eerste album moet overigens nog verschijnen.
Lopilato acteerde verder in de serie Casados con Hijos (2005-2006), verschillende telenovela's als Alma Pirata (2006), Encandilados (2008) en Atracción x4 (2008-2009), de (animatie)films Papá por un día (2009) en Plumíferos (2010) en enkele theaterstukken. Naast haar zang- en acteercarrière, heeft Lopilato ook een carrière als model. Ze heeft vele contracten; zo was ze van 2006 tot en met 2010 het gezicht van lingeriefabrikant Promesse.

### Privéleven

Lopilato was sinds november 2009 verloofd met de Canadese zanger Michael Bublé, die ze eind 2008 had ontmoet na een van Bublés concerten in Buenos Aires. Volgens een vriend van het stel ontmoetten ze elkaar op een afterparty en was het "liefde op het eerste gezicht". Lopilato speelde een rol in de videoclip van Haven't Met You Yet (2009). Ze trouwden op 31 maart 2011. Bublé en Lopilato hebben twee zoons en twee dochters.