OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Rise (beeld)

Rise is een zes meter hoogt vorm van kunst in de openbare ruimte in Amsterdam Nieuw-West.
Het beeld vormt een soort poort in het voetpad van de kruising Dr. H. Colijnstraat en de Beerenbrouckstraat richting Eendrachtspark. Hier was een olifantenpad ontstaan in een enigszins ruw terreintje, dat schil afstak tegen het enorm appartementencomplex Parkrandgebouw uit 2002-2007 ontworpen door MVRDV. De wijk zelf dateert uit de tijd dat stadsfotograaf Jusopo Muhamad Arsath Ro'is hier nog zand fotografeerde. Bewoners wilde op dat onbestemd terreintje wel een uiting van kunst. Caroline Ruijrok en Sajoscha Talirz ontwierpen een poort gelijkend op een bloemkelk. Het beeld werd neergezet op een stevige fundering.De constructie weegt 7000 kilo en zou zo wegzinken in de slappe grond. De buitenzijden van het beeld zijn gemaakt van cortenstaal, roestbruin en niet-reflecteren; de binnenzijden zijn gemaakt van roestvast staal, licht en reflecterend. In de omgeving werd het beeld aangevuld met natuurstenen plaveisel waarin in reliéf de handlijnen zijn verwerkt van buurtbewoners die tijdens de ontwerpfase belangstelling toonden en langs kwamen. Voor de fabricage moesten uitgeweken worden naar een scheepssnijbedrijf in Joure. Volgens de kunstenaars is de vorm en het licht- en donkerspel er de reden van dat je steeds een nieuwe indruk krijgt op welke manier je ook langs het beeld loopt, fietst of rijdt. Door de ronde vorm steekt het beeld af van de rechthoekige bouwwerken en stadsplattegrond in de omgeving.
Dat het gebied hier eeuwenlang diende voor landbouw en veeteelt was binnen een jaar goed te merken; de vruchtbare bodem zorgde ervoor dat het plaveisel direct overwoekerd werd door lage struiken. Ook groeiden er direct kleine planten tussen de tegels van het voetpad.
* Kees Keijer (kunstredactie), Aan dit beeld bij het Eendrachtspark in Nieuw-West werkte de hele buurt mee: Mijn eigen hand vereeuwigd. Het Parool/parool.nl (16 augustus 2024). Geraadpleegd op 3 maart 2025.
* Stadscuratorium Amsterdam (geraadpleegd 3 maart 2025)
* Buitenkunst Amsterdam (geraadpleegd 3 maart 2025)
# Catharina Helena Bolhuis-Schilstra

Catharina Helena (Crien) Bolhuis-Schilstra (Harmelen, 24 december 1905 – Den Haag, 18 november 1988) was padvindstersleidster, districtscommissaresse en een van de leidsters van de kampgevangene-padvindershorde van "De Stormvogels".

## Biografie

"Crien" werd geboren op 24 december 1905 in Harmelen, als dochter van de Almkerkse burgemeestersdochter Anna van de Koppel (1879–1961) en candidaat-notaris Freerk Schilstra (1869–1913). Zij trouwt op 10 februari 1930 in Wageningen met Garbrand Gerhard Bolhuis.

## Scouting

In 1937 was Crien districtscommissaresse van het Meisjesgilde, de meisjestak van de Vereeniging Nederlandsch Indische Padvinders (NIPV). In januari 1941 had ze deze functie voor district Buitenzorg. Ze was Guido (hoofdleidster) van de padvindsters van de afdeling Buitenzorg van het Meisjesgilde van de NIPV. Bolhuis-Schilstra was in 1942 een actieve padvindstersleidster en Rode Kruisassistent op Java. Daar kreeg zij toestemming om wonden van Australische krijgsgevangenen te verzorgen.
Ze werd kort daarna door de Japanners geslagen en samen met haar twee dochters in Kamp Kareës gevangengezet, omdat ze extra voedsel en sigaretten naar de gevangengenomen soldaten had gesmokkeld. Tijdens haar gevangenschap leidde Crien padvinders in Kamp Kareës: samen met Cap van Oyen leidde ze de geheime groep. "Stormvogels" die de zieken hielpen en plezier in het kamp brachten. Ze hielden kringgesprekken waarbij ze op zelf geborduurde zitmatten zaten. Het motto van de Stormvogels was ‘Waarheid, Zuiverheid en Trouw’. In november 1944 werd Crien met haar twee dochters overgebracht naar Kamp Tijdeng, waar ze getuige was van de wreedheden die vrouwen werden aangedaan door Kenichi Sonei, de commandant van het kamp, die de gevangenen vaak mishandelde en onvoldoende voedde. Zij werd uiteindelijk in november 1945 vrijgelaten.
* 1 2 3 4 (en) Birth Catharina Helena Schilstra on December 24, 1905 in Harmelen (Netherlands). Open Archives. Geraadpleegd op 14 maart 2024.
* 1 2 3 4 Scouts in Nederlands Oost Indië: Crien Bolhuis-Schilstra. Scouting Nederland. Gearchiveerd op 14 maart 2024. Geraadpleegd op 14 maart 2024.
* 1 2 3 4 5 (en) Catharina Helena Schilstra. Geni.com (3 februari 2024). Geraadpleegd op 14 maart 2024.
* ↑ (en) Marriage Garbrand Gerhard Bolhuis & Meindert Bolhuis & Riksta Eisina Cornelia Bosscher & Catharina Helena Schilstra & Freerk Schilstra & Anna van de Koppel on February 10, 1930 in Wageningen (Netherlands). Open Archives. Geraadpleegd op 14 maart 2024.
* ↑ Huwelijk Garbrand Gerhard Bolhuis en Catharina Helena Schilstra, 10-02-1930. www.geldersarchief.nl. Geraadpleegd op 14 maart 2024.
* ↑ . Omdat Scouting door de Japanners verboden werd, moesten de padvinders gedeeltelijk geheim en onder andere spelgroepnamen genoemd worden
* ↑ 133 Bolhuis-Schilstra, C.H. (NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies) - NIOD. www.archieven.nl. Geraadpleegd op 14 maart 2024.
* ↑ Naamlijst. Japanse Burgerkampen (1 januari 2011). Gearchiveerd op 14 maart 2024. Geraadpleegd op 14 maart 2024.
# Meisje met de parel (muurschildering)

Meisje met de parel is een muurschildering in de Nederlandse plaats Amsterdam van de hand van Roelof Schierbeek (graffitinaam Beyond) uit 2023.

## Geschiedenis

Het schilderij Meisje met de parel van Johannes Vermeer vormt al lang inspiratie voor andere kunstenaars. Afbeeldingen ervan zijn voor allerlei doeleinden gebruikt.
In 2022 was het de inspiratie voor een 117 m² grote muurschildering op de hoek van de Amstelveenseweg en Eerste Schinkelstraat. Die Amstelveenseweg is hier voor een hoofdverkeersweg opvallend smal, de Eerste Schinkelstraat is een typisch 19e eeuwse smalle straat. Er was en is dus weinig ruimte voor een vorm van kunst in de openbare ruimte. Een buurtbewoner nam het initiatief toch een kunstwerk ter plaatse te krijgen en diende in 2022 een voorstel in om het door de gemeente Amsterdam beschikbare Buurtbudget daaraan te spenderen. Buurtbewoners waren het erover eens dat de buurt wel een werk kon gebruiken. Vanwege de beschikbare ruimte was een muurschildering een uitkomst. Dat een muurschildering ook werkt tegen graffiti was mooi meegenomen. Vanuit die graffitiwereld werd kunstenaar Roelof Schierbeek (graffitinaam Beyond) ingeschakeld en die zette in de zomer van 2023 een eigentijdse muralversie van Meisje met de parel op een (bijna) blinde gevel naast de kruising. Schierbeek had al enkele andere muurschilderingen op zijn naam staan. Zo is hij deels verantwoordelijk voor de lange Mural Foodstrip in Amsterdam-Zuidoost en een portret van Herman Brood in Amsterdam-Centrum (Karski & Beyond), maar ook buiten Amsterdam werden (officiële) muurschilderingen gezet. Schierbeek toog naar het Rijksmuseum Amsterdam, toen daar de Vermeertentoonstelling werd gehouden en liet de bewoners kiezen uit Een vrolijke vioolspeler van Gerard van Honthorst, De bedreigde zwaan van Jan Asselijn en Het meisje. De buurt koos voor die laatste. Schierbeek was zelf ook wel geïnteresseerd of hij de blik van het meisje in het schilderij kon vangen; het verhaal gaat dat dat meisje je vanuit welke hoek je ook kijkt aankijkt.
Het schilderij van Vermeer is doorgaans te zien in het Mauritshuis in Den Haag, dat zelf in 2004 Museum Murals organiseerde; een serie muurschilderingen geïnspireerd op museumkunst.
* Roxanne Soudagar, Muurschildering van Meisje met de parel in de Schinkelbuurt: Zo blijft ze toch een beetje in Amsterdam.. Het Parool/parool.nl (12 oktober 2023). Geraadpleegd op 28 februari 2025.
* Buurtbudget, 28 september 2022 (geraadpleegd 28 februari 2025)
* AT5 (geraadpleegd 28 februari 2025)
# Erin Brockovich (film)

Erin Brockovich is een biografische dramafilm uit 2000 onder regie van Steven Soderbergh. Het verhaal hiervan is gebaseerd op de waargebeurde geschiedenis van de echte Brockovich, die persoonlijk een juridische strijd aanging met de Pacific Gas and Electric Company.
De film werd genomineerd voor vijf Oscars, waarvan Julia Roberts die voor beste hoofdrolspeelster daadwerkelijk won. Daarnaast kreeg de productie ruim 25 andere prijzen toegekend, waaronder een Golden Globe en een BAFTA Award voor Roberts en National Board of Review Awards voor zowel Roberts als Soderbergh.

## Verhaal

Advocaat-medewerkster Erin Brockovich (Julia Roberts) is een gescheiden moeder van drie jonge kinderen. Ze komt te werken op het kantoor van de advocaat Ed Masry (Albert Finney). Ze spoort deze advocaat aan om een rechtszaak aan te spannen tegen een bedrijf in Californië dat giftige stoffen loost (chroom-6) in het drinkwater. Hierdoor werd een groep mensen zo ziek dat sommigen van hen hieraan overleden. Brockovich en Masry winnen deze zaak uiteindelijk en de fabriek wordt veroordeeld tot een schadevergoeding van 333 miljoen dollar.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Julia Roberts | Erin Brockovich |
| Albert Finney | Edward L. Masry |
| Aaron Eckhart | George, Erin's biker boyfriend |
| Marg Helgenberger | Donna Jensen |
| Tracey Walter | Charles Embry |
| Peter Coyote | Kurt Potter |
| Cherry Jones | Pamela Duncan |
| Conchata Ferrell | Brenda, Mr. Masry's secretary |
| Adilah Barnes | Anna, Mr. Masry's secretary |
| Scarlett Pomers | Shanna Jensen |
| Michael Harney | Pete Jensen |
| Veanne Cox | Theresa Dallavale |
| Scotty Leavenworth | Matthew Brown |
| Gemmenne de la Peña | Katie Brown |
| Gina Gallego | Ms. Sanchez, a PG & E attorney |
| T. J. Thyne | David Foil |
| Valente Rodriguez | Donald |
| Jamie Harrold | Scott |
| Erin Brockovich | Waitress Julia |
| Edward L. Masry | Diner Patron |

## Trivia

* De echte Brockovich verschijnt in de film even in beeld als serveerster Julia.
* De echte Masry overleed op 7 december 2005 in Californië op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van diabetes.
# Parkeerwekker

Parkeerwekker was een online dienst waarmee gebruikers een waarschuwing kregen wanneer een scanauto in de buurt was, zodat zij tijdig parkeergeld konden betalen. De dienst werd begin 2021 bekend en veroorzaakte veel discussie over de rol van technologie bij handhaving en privacy.

## Ontstaan en werking

De dienst werd ontwikkeld door softwareontwikkelaar Luis Román als een reactie op de inzet van scanauto's door gemeenten voor parkeerhandhaving. Deze voertuigen waren uitgerust met camera's en software die kentekens scanden om te controleren of er parkeergeld was betaald. Parkeerwekker verzamelde gegevens over de locaties van scanauto's door middel van een computer vision algoritme en waarschuwde gebruikers in real-time wanneer er een scanauto in de buurt was.

## Controverse

Parkeerwekker leidde tot een debat over privacy en de effectiviteit en rechtvaardigheid van digitale handhaving. Román bekritiseerde het gebruik van scanauto's als een inbreuk op de privacy, waarbij hij wees op ‘function creep’ – het fenomeen waarbij technologie voor andere doeleinden wordt ingezet dan oorspronkelijk bedoeld. Als voorbeeld noemde hij de gemeente Rotterdam, die scanauto’s gebruikte om te controleren op het dragen van mondkapjes tijdens de coronacrisis. Ook de stichting Privacy First spande daarvoor meerdere rechtzaken aan tegen het gebruik van de scanauto.
De Gemeente Amsterdam stelde daarentegen dat Parkeerwekker enkel als doel had om parkeergeld te ontwijken en daarmee in strijd was met het beleid om eerlijk parkeren af te dwingen. De gemeente vergeleek het systeem met een verzameling van verklikkers die op iedere hoek van de straat staan om te melden dat er een scanauto voorbij rijdt.

## Reacties en gevolgen

De discussie rondom Parkeerwekker leidde tot vragen over de wetgeving rondom parkeerhandhaving en het gebruik van real-time datadiensten. Gemeenten onderzochten mogelijkheden om dergelijke diensten te blokkeren of de wetgeving aan te passen, terwijl voorstanders van Parkeerwekker het initiatief verdedigden als een legitiem hulpmiddel tegen inbreuk op privacy door scanauto’s, de hoogte van de parkeertarieven of als makkelijk geheugensteuntje.
In de loop van 2021 werd de dienst uiteindelijk offline gehaald, deels door druk vanuit gemeenten en juridische bezwaren.
# Nederlandse Gidsen Beweging

De Nederlandse Gidsen Beweging (NGB) was een rooms-katholieke scoutingorganisatie voor meisjes in Nederland die bestond tussen 1945 en 1967.
Op 4 juli 1945 vond de oprichting plaats van de Nederlandse Gidsen Beweging voor Katholieke Vrouwelijke Jeugd. In 1946 werd door de NGB en de NPG het samenwerkingsverband Nationale Padvindsters Raad opgericht. Dit gebeurde omdat het wereldbureau gidsen maar één landelijke organisatie erkende. Het Nationaal Hoofdkwartier van de NGB werd in 1948 verplaatst van Den Oldenhof te Gorssel naar Utrecht. Mevrouw Bep Twaalfhoven was de eerste presidente van de beweging. Tot de vele commissies binnen de NGB behoorden de pioniersterscommissie, de Blauwe Vogelcommissie en de kaboutercommissie. Het Nationaal Buitencentrum de Holenberg in het Brabantse Schaijk was het hoofdkampeerterrein van de NGB.
Bij het gidsensysteem speelden meisjes het spel van verkennen op een Nederlandse Katholieke en vrouwelijke wijze. De nadruk lag op de Katholieke opvoeding en de godsdienstige sfeer in de groep. Van de NGB konden niet alleen gidsen lid worden. Elke groep bestond tot 1969 in principe uit drie speltakken: kabouters (8-11 jaar), gidsen (11-17 jaar) en pioniersters (boven 17 jaar). Een aantal groepen vormden samen een district. De groepen waren verbonden aan een parochie. De grenzen van de districten vielen vaak samen met die van de kerkelijke organisatie (parochie, decanaat en bisdom).

## Fusies

In 1967 ging het NGB verder als Nederlandse Gidsen (NG). Op 30 januari 1968 ontstond de federatie van Nederlandse padvinders- en padvindstersorganisaties onder de naam Federatie Scouting Nederland. De bij de federatie aangesloten verenigingen bleven als zelfstandige organisaties bestaan. Op 6 januari 1973 werd de Vereniging Scouting Nederland opgericht. Daarmee kwam een einde aan het zelfstandig bestaan van de vier padvind(st)ersorganisaties NGB, NPG, NPV en KV.
* ru.nl
* ↑ Scoutmuseum.nl. Gearchiveerd op 9 mei 2021. Geraadpleegd op 16 maart 2017.
* ↑ Beelden van de haagsefilmbank.nl over het 10-jarig bestaan
# Kofax

Tungsten Automation, voorheen gekende als Kofax, is een bedrijf dat informatie-capturesoftware ontwikkelt en diensten levert voor documentmanagementsystemen en contentmanagementsystemen.
Het bedrijf is beursgenoteerd aan de London Stock Exchange.

## Historie

Het bedrijf is in 1985 opgericht en in 1999 overgenomen door de DICOM Group. In 1996 stond het bedrijf genoteerd aan de Alternative Investment Market en voor het eerst genoteerd aan de London Stock Exchange in 1997. In 2008 heeft het moederbedrijf (voorheen bekend als de Dicom Group), als onderdeel van een brandinginitiatief, haar naam veranderd in Kofax.
In mei 2011 kocht Kofax Atalasoft Inc. aan, een kleine softwareonderneming die voornamelijk bekend is om haar DotImage Imaging Toolkit. In december 2011 kocht Kofax daarnaast Singularity Limited aan, een aanbieder van Business Process Management (BPM) en casemanagementsoftware.
Op 2 maart 2015 maakte Kofax bekend dat ze het Nijmeegse bedrijf Aia Software (ongeveer 70 werknemers) hebben overgenomen voor 19,5 miljoen dollar.
Op 16 januari 2024 voerde Kofax een naamswijziging door naar Tungsten Automation.
* 1 2 Annual Report 2011
* ↑ Kofax Inc Bloomberg
* ↑ London Stock Exchange
* ↑ Dicom's new dawn Investors Chronicle, 18 februari 2008
* ↑ Kofax Acquires Aia Holding BV. Gearchiveerd op 28 maart 2016.
* ↑ (en) Kofax rebrands as Tungsten Automation to reflect its AI-powered workflow automation focus. KMO world (19 januari 2024).
# Historisch Museum Haarlemmermeer

Het Historisch Museum Haarlemmermeer is een museum het dorp Cruquius in de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer. Het behandelt de geschiedenis van de Haarlemmermeer sinds de droogmaking.
Het museum was tot 2024 gevestigd in de Mentzhoeve in Hoofddorp. In 2025 werd de collectie ondergebracht in een nieuw gebouwd paviljoen bij stoomgemaal De Cruquius aan de Cruquiusdijk. In het museumpaviljoen, een ontwerp van Braaksma en Roos architecten, wordt de geschiedenis van de Haarlemmermeer gepresenteerd vanaf de droogmaking in 1852.

## Geschiedenis

Het museum bestaat sinds 1992. Het was een initiatief van Stichting Meer-Historie met behulp van onder andere de lokale Rotary serviceclub. In 2005 werd de inrichting van het gebouw vernieuwd en het marktplein gebouwd. Sinds 2014 werkt het museum samen met museumgemaal De Cruquius in de Stichting Haarlemmermeer De Cruquius.

### Mentzhoeve

De Mentzhoeve, aan de Bosweg in Hoofddorp, werd omstreeks 1858 gebouwd door de eerste eigenaar van de grond mr. Aarnoud Hendrik Wickevoort Crommelin (1797-1881). Hij vernoemde de hoeve naar Dirk Mentz, die eerder door Koning Willem I was benoemd tot voorzitter van de commissie die een voorstudie deed naar de mogelijkheden om het Haarlemmermeer door middel van stoomkracht dan wel windkracht droog te maken. In 1956 werd Cebeco eigenaar van de boerderij en er werden proefvelden aangelegd onder andere voor de veredeling van suikerbietenrassen. De gemeente werd in 1972 eigenaar van de Mentzhoeve. In 1989 werd de boerderij verkocht aan de gebroeders Claus die er een horeca annex partycentrum vestigden. De grote schuur bleef in bezit van de gemeente en werd van 1992 tot 2024 verhuurd aan het Historisch Museum Haarlemmermeer.

## Externe link

* Website Cruquius Museum
# Katholieke Verkenners

De Katholieke Verkenners (KV) was een rooms-katholieke scoutingorganisatie voor jongens in Nederland die tussen 1930 en 1973 bestond. Van 1946 tot 1961 heette de organisatie Verkenners van de Katholieke Jeugdbeweging (VKJB).
De Katholieke Verkenners werd in 1930 opgericht met instemming van de Nederlandse rooms-katholieke kerkleiding. De vereniging sloot zich aan bij het NPV. In 1931 waren er zo'n 2.000 leden, bestaande uit 225 leiders, 79 groepsaalmoezeniers, 329 welpen, 1229 verkenners en 66 voortrekkers. Dit zou tot de Tweede Wereldoorlog oplopen naar ruim 8.000. In 1937 besloot de Nederlandse rooms-katholieke kerkleiding dat de katholieke jeugd niet onder leiding kon staan van een vereniging waarvan het bestuur niet geheel uit katholieken bestond. Hierdoor splitsten de rooms-katholieke verkenners zich af van de NPV. Een jaar later zouden de NPV als de KV gaan samenwerken in de Nationale Padvindersraad (NPR). Via de NPR was er aansluiting bij de wereldorganisatie (World Organisation of the Scout Movement).

## Na de Tweede Wereldoorlog

In april 1941 werd Scouting verboden en moesten uniformen en materialen worden ingeleverd. Na 1945 werd het katholieke jeugdwerk anders georganiseerd en kwam er een overkoepelende organisatie De Katholieke Jeugdbeweging. De verkenners vormden daarin de onderafdeling Verkenners van de Katholieke Jeugd Beweging (VKJB). De rooms-katholieke kerkleiding wenste echter één Katholieke Jeugd Beweging (KJB) en volledige opheffing van de Katholieke Verkenners. Om de Katholieke Verkenners toch binnen scouting te houden, werd de NPR opnieuw geïnstalleerd met daarin de NPV en de VKJB.
In 1947 waren er 78.000 leden, 30.000 welpen, 35.000 verkenners, 4.000 voortrekkers, 9.000 leiders en 1.500 aalmoezeniers in 1.700 groepen. Vanaf 1949 was Scoutingkampeerterrein St. Walrick het hoofdkampeerterrein van de Katholieke Verkenners. Daar werden ook de Gilwelltrainingen gehouden. In 1958 werden de Rowans opgericht, de voorloper van de tegenwoordige Explorers. Het ledenblad dat maandelijks verscheen droeg de titel Alle Hens. In 1961 werden de Katholieke Verkenners weer een zelfstandige organisatie en namen de plaats in van de VKJB in de Nationale Padvindersraad. In 1970 was het ledenaantal teruggelopen naar 35.000.
Op 6 januari 1973 zou de Katholieke Verkenners met de De Nederlandse Padvinders, het Nederlandse Padvindstersgilde en de (ook rooms-katholieke) Nederlandse Gidsen fuseren tot Scouting Nederland.
* Katholieke Verkenners - Scoutwiki.nl
* ↑ De Tĳd: godsdienstig-staatkundig dagblad 23 maart 1931
* ↑ Het apostolaat der jeugd: katholieke jeugdbewegingen in Nederland 1900-1941 Gearchiveerd op 17 oktober 2021
* ↑ Nieuwsblad van het Zuiden: dagblad met ochtend- en avond-editie 05-05-1947
* ↑ Nederlands dagblad : gereformeerd gezinsblad 18-10-1971
# San Diego FC

San Diego Football Club is een Amerikaanse voetbalclub uit San Diego in de staat Californië. De club werd opgericht in 2023 en neemt vanaf 2025 voor het eerst deel aan de Western Conference van de Major League Soccer.

## Geschiedenis
### Toelating

De Major League Soccer voerde al langere tijd gesprekken met verschillende partijen om een MLS-franchise in San Diego te huisvesten. Zo was onder andere San Diego Loyal, destijds eigendom van onder andere Landon Donovan en DeAndre Yedlin, in de race. De Sycuan Band of the Kumeyaay Nation, een federaal erkende indianenstam, begon in december 2020 sporteigenaarschap te onderzoeken. In het najaar van 2022 trad de Egyptisch-Britse Mohamed Mansour toe tot de groep. Op 18 mei 2023 maakte de MLS bekend dat Mansour en de Sycuan Band of the Kumeyaat Nation werden aangewezen als de eigenaren van het dertigste MLS-team die met ingang van het seizoen 2025 deel zou gaan nemen aan de competitie. Binnen een dag wist de club 5.000 seizoenskaarten te verkopen. Later sloot de Spaanse voormalig-wereldkampioen voetbal Juan Mata zich aan als aandeelhouder van de club.

## Clubcultuur
### Clublogo

Het logo van San Diego is een schild in de officiële clubkleuren. In het centrum van het logo is een speciaal ontworpen cirkel, The Flow, te zien. De achttien lijnen van deze cirkel vertegenwoordigen de achttien plaatsen in San Diego County.

## Stadion
### Snapdragon Stadium

San Diego FC zal haar thuiswedstrijden gaan spelen in het Snapdragon Stadium. Het stadion werd in 2022 geopend en biedt plaats aan 35.000 toeschouwers. Het staat op de plaats waar voorheen het Qualcomm Stadium stond. Naast San Diego FC maken ook vrouwenvoetbalclub San Diego Wave en rugbyclub San Diego Legion gebruik van het stadion.

## Sponsoren

| Periode | Kledingsponsor | Shirtsponsor | Shirtsponsor mouw |
| 2025–0000 | Adidas | DirecTV | |

## Bekende (oud-)Diego's
### Spelers

* Marcus Ingvartsen
* Hirving Lozano
* Patrick McNair

### Trainers
## Kroniek

* ↑ Spanish International Football Legend Juan Mata Joins San Diego FC Ownership Group as a Club Partner San Diego FC, 20 november 2024
# René Höppener

René Gijsbertus Antonius Höppener (Roermond, 9 juli 1903 - aldaar, 24 augustus 1983) was een Nederlands politicus.
Höppener was een Roermondse katholieke politicus en bestuurder met een lange staat van dienst in het openbaar bestuur. Hij werd al op zijn vierentwintigste raadslid. Aanvankelijk was hij advocaat en docent en nadien kantonrechter. In Roermond was hij wethouder en na de oorlog gedeputeerde van Limburg. Hij werd in 1956 in het kabinet-Drees III staatssecretaris onder Cals. Na zijn aftreden werd hij benoemd tot burgemeester van zijn woon- en geboorteplaats. In de periode 1963-1969 was hij woordvoerder culturele zaken van de KVP in de Eerste Kamer. Hij had vele functies op maatschappelijk gebied. Höppener was net als Cals actief in Katholieke Verkenners, onder andere als hopman van de troep waar Jo Cals verkenner was en vanaf 1937 als hoofdkwartiercommissaris van de Katholieke Verkenners.
In Roermond zijn een straat (Burgemeester Höppenerlaan) en scoutinggroep naar hem vernoemd.
* Biografisch Portaal: 36360021
* Parlement.com: vg09ll1tpgvs
* Virtual International Authority File: 290130258
# Bon Voyage (1944)

Bon Voyage is een Franstalige Britse korte film uit 1944, gemaakt door Alfred Hitchcock in opdracht van het Britse Ministerie voor Informatie.
De film toont dezelfde scène vaak meerdere malen vanuit verschillende perspectieven, een techniek die later ook toegepast werd door onder anderen Akira Kurosawa in Rashomon en Fernando Meirelles in Cidade de Deus.

## Verhaal

De film draait om John Sandy Dougall, een neergeschoten RAF-piloot, die terug probeert te keren naar Engeland door het door Nazi-Duitsland bezette Frankrijk.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| John Blythe | John Dougall |