OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Fraxinus mandshurica

Fraxinus mandshurica is een boomsoort in de olijffamilie (Oleaceae).
Deze loofboom komt voor in het noordoosten van Azië: Noordoost-China en Mantsjoerije (in het bijzonder de vlakte van de Amoer), het Russische Verre Oosten, Korea en Japan.
De boom wordt tot 30 m groot. De oneven geveerde bladeren bestaan uit zeven tot elf scherp getande blaadjes.
Het hout van de boom is buigzaam, zwaar en hard. Het is waardevol als fineerhout en als hout voor meubels en gymnastiektoestellen.

## Bedreiging

De illegale houtkap en ongecontroleerde handel van deze boomsoort en van de in hetzelfde gebied voorkomende Quercus mongolica (Mongoolse eik) verarmen echter de loofbossen en bedreigen de diersoorten die ze als bron van voedsel gebruiken en, indirect, roofdieren die deze dieren als prooi hebben, zoals de Siberische tijger en de amoerpanter.
De Russische Federatie heeft daarom in 2014 gevraagd om deze twee boomsoorten op te nemen in bijlage III bij de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES). Ze wenst daarmee de medewerking van andere landen te verkrijgen om de in- en uitvoer van deze soorten te controleren; die zou slechts mogen indien kan aangetoond worden dat het hout op legale wijze is gekapt.
* ↑ "CITES extends legal controls on high-value timber at the request of Nicaragua and Russian Federation.", Persbericht, 2 april 2014. Gearchiveerd op 20 maart 2023.
... · F. angustifolia (Smalbladige es) · F. excelsior (Es) · F. mandshurica · F. ornus (Pluim-es ) · ...
# Cyphomyrus macrops

Cyphomyrus macrops is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de tapirvissen (Mormyridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Boulenger.
* ↑ (en) Cyphomyrus macrops op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Cyphomyrus macrops. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Martin Wilhelm Kutta

Martin Wilhelm Kutta (Pitschen, 3 november 1867 – Fürstenfeldbruck, 25 december 1944) was een Duits wiskundige. In 1901 verbeterde hij een bestaande numerieke methode om differentiaalvergelijkingen op te lossen tot de Runge-Kuttamethode.
# Cyphomyrus grahami

Cyphomyrus grahami is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de tapirvissen (Mormyridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Norman.
* ↑ (en) Cyphomyrus grahami op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Cyphomyrus grahami. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Culicicapa

Culicicapa is een geslacht van zangvogels uit de familie Stenostiridae.

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soorten:
* Culicicapa ceylonensis – Grijskopvliegenvanger
* Culicicapa helianthea – Kanarievliegenvanger
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2025. IOC World Bird List (v15.1).
# Heteromormyrus longilateralis

Heteromormyrus longilateralis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de tapirvissen (Mormyridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Kramer & Swartz.
# Pollimyrus macroterops

Pollimyrus macroterops is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de tapirvissen (Mormyridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Boulenger.
* ↑ (en) Pollimyrus macroterops op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Pollimyrus macroterops. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Hippopotamyrus

Hippopotamyrus is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van tapirvissen (Mormyridae).

## Soorten

* Hippopotamyrus castor Pappenheim, 1906
* Hippopotamyrus paugyi Lévêque & Bigorne, 1985
* Hippopotamyrus pictus (Marcusen, 1864)
* ↑ (en) Hippopotamyrus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Haifa Wehbe

Haifa Mohammed Wehbe (Arabisch: هيفاء وهبي Hayfāʼ Wahbī; Mahrouna, 10 maart 1972) is een Libanese zangeres en actrice.

## Biografie

Wehbe werd geboren in Mahrouna, een kleine stad in het zuiden van Libanon. Haar vader Mohammed Wehbe is een sjiitische Libanees, terwijl haar moeder Sayeda Abdelaziz Ibrahim van Egyptische afkomst is. Wehbe verhuisde als kind naar Beiroet. Op zestienjarige leeftijd won Wehbe de schoonheidswedstrijd Miss South Lebanon en bereikte in 1995 de finale van de landelijke missverkiezing Miss Lebanon. Haifa werd echter gediskwalificeerd nadat de organisatie ontdekte dat ze getrouwd was geweest en een kind had.

## Persoonlijk

Wehbe trouwde begin jaren negentig met haar neef Nasr Fayyad en reisde met hem mee naar Nigeria, waar hij destijds werkte. Tijdens haar zwangerschap keerde ze terug naar Libanon en scheidde zich van Fayyad, met wie ze in 1993 een dochter kreeg, Zeinab Fayyad.
Op 25 juni 2007 overleefde Wehbe een ongeluk tijdens het filmen van een videoclip voor het nummer "Hasa Ma Bena" in Libanon. In de video zou een eenmotorig vliegtuig Wehbe achtervolgen terwijl ze in een auto reed. Het vliegtuig raakte echter per ongeluk de auto, waardoor de voorruit van de cabriolet waarin ze reed losliep. Ondanks de ernst van het ongeval liep Wehbe slechts kleine snijwonden en kneuzingen op.
Op 24 april 2009 trouwde Wehbe in Beiroet met de Egyptische zakenman Ahmed Abou Hashima. De gasten die aanwezig waren op het huwelijksfeest waren onder andere: zangeres Anastacia, Carmen Electra, Sean Combs, Googoosh, Nawal El Zoghbi, Najwa Karam, Ragheb Alama en Sherine. In 2012 maakte Wehbe de scheiding met Hashima bekend.

## Discografie
### Studioalbums

* Houwa Al Zaman (2002)
* Baddi Aech (2005)
* Farashet El Wadi (2006)
* Habibi Ana (2008)
* Baby Haifa (2010)
* Malikat Jamal Al Kawn (2012)
* Hawwa (2018)

### Singles

* 80 Million Ehsas
* Enta Tany
* Yama Layali
* Breathing You In
* Habibi ft. Ne-Yo
* ma teegi nor2os
* Ahdam Khabrieya
* Touta

## Filmografie
### Films

* Sea of Stars (2008)
* Dokkan Shehata (2011)
* Halawet Rouh (2014)
* Khair and Baraka (2017)
* Renegades of Europe (2020)

### Series

* Kalam Ala Warak (2014)
* Mawlid wa Sahibuh Ghayb (2015)
* Maryam (2015)
* Al Herbaya (2017)
* Lanaat Karma (2018)
# Petrocephalus

Petrocephalus is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van tapirvissen (Mormyridae).

## Soorten

* Petrocephalus ansorgii Boulenger, 1903
* Petrocephalus arnegardi Lavoué & Sullivan, 2014
* Petrocephalus balayi Sauvage, 1883
* Petrocephalus bane (Lacepède, 1803)
* Petrocephalus binotatus Pellegrin, 1924
* Petrocephalus boboto Lavoué & Sullivan, 2014
* Petrocephalus bovei (Valenciennes, 1847)
* Petrocephalus catostoma (Günther, 1866)
* Petrocephalus christyi Boulenger, 1920
* Petrocephalus congicus David & Poll, 1937
* Petrocephalus cunganus Boulenger, 1910
* Petrocephalus degeni Boulenger, 1906
* Petrocephalus frieli Lavoué, 2012
* Petrocephalus gliroides (Vinciguerra, 1897)
* Petrocephalus grandoculis Boulenger, 1920
* Petrocephalus haullevillii Boulenger, 1912
* Petrocephalus hutereaui (Boulenger, 1913)
* Petrocephalus keatingii Boulenger, 1901
* Petrocephalus leo Lavoué, 2016
* Petrocephalus levequei Bigorne & Paugy, 1990
* Petrocephalus longianalis Kramer, Bills, Skelton & Wink, 2012
* Petrocephalus longicapitis Kramer, Bills, Skelton & Wink, 2012
* Petrocephalus magnitrunci Kramer, Bills, Skelton & Wink, 2012
* Petrocephalus magnoculis Kramer, Bills, Skelton & Wink, 2012
* Petrocephalus mbossou Lavoué, Sullivan & Arnegard, 2010
* Petrocephalus microphthalmus Pellegrin, 1909
* Petrocephalus odzalaensis Lavoué, Sullivan & Arnegard, 2010
* Petrocephalus okavangensis Kramer, Bills, Skelton & Wink, 2012
* Petrocephalus pallidomaculatus Bigorne & Paugy, 1990
* Petrocephalus pellegrini Poll, 1941
* Petrocephalus petersi Kramer, Bills, Skelton & Wink, 2012
* Petrocephalus pulsivertens Lavoué, Sullivan & Arnegard, 2010
* Petrocephalus sauvagii (Boulenger, 1887)
* Petrocephalus schoutedeni Poll, 1954
* Petrocephalus similis Lavoué, 2011
* Petrocephalus simus Sauvage, 1879
* Petrocephalus soudanensis Bigorne & Paugy, 1990
* Petrocephalus squalostoma (Boulenger, 1915)
* Petrocephalus steindachneri Fowler, 1958
* Petrocephalus stuhlmanni Boulenger, 1909
* Petrocephalus sullivani Lavoué, Hopkins & Kamdem Toham, 2004
* Petrocephalus tanensis Whitehead & Greenwood, 1959
* Petrocephalus tenuicauda (Steindachner, 1894)
* Petrocephalus valentini Lavoué, Sullivan & Arnegard, 2010
* Petrocephalus wesselsi Kramer & van der Bank, 2000
* Petrocephalus zakoni Lavoué, Sullivan & Arnegard, 2010
* ↑ (en) Petrocephalus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Pollimyrus

Pollimyrus is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van de tapirvissen (Mormyridae).

## Soorten

* Pollimyrus adspersus (Günther, 1866)
* Pollimyrus brevis (Boulenger, 1913)
* Pollimyrus castelnaui (Boulenger, 1911)
* Pollimyrus cuandoensis Kramer, van der Bank & Wink, 2013
* Pollimyrus eburneensis Bigorne, 1991
* Pollimyrus guttatus (Fowler, 1936)
* Pollimyrus isidori (Valenciennes, 1847)
* Pollimyrus macroterops (Boulenger, 1920)
* Pollimyrus maculipinnis (Nichols & La Monte, 1934)
* Pollimyrus marianne Kramer, van der Bank, Flint, Sauer-Gürth & Wink, 2003
* Pollimyrus nigricans Boulenger, 1906)
* Pollimyrus nigripinnis (Boulenger, 1899)
* Pollimyrus pedunculatus (David & Poll, 1937)
* Pollimyrus petricolus (Daget, 1954)
* Pollimyrus plagiostoma (Boulenger, 1898)
* Pollimyrus pulverulentus (Boulenger, 1899)
* Pollimyrus schreyeni Poll, 1972
* Pollimyrus stappersii (Boulenger, 1915)
* Pollimyrus tumifrons (Boulenger, 1902)
* ↑ (en) Pollimyrus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Zeekraalroest

De zeekraalroest (Uromyces salicorniae) is een schimmel behorend tot de familie Pucciniaceae. Het is een biotrofe parasiet die aecia, uredinia en telia vormt op zeekraal (Salicornia).

## Kenmerken

Op zeekraal (Salicornia) is het de enig bekende roest.

### Spermogonia

Spermogonia ontbreken meestal.

### Aecia

Aecia komen voor in mei. Staan op de kiembladen en staan verspreid of in kleine groepjes. De vorm is in het begin halfrond en later worden ze wit en bekervormig. De aeciosporen zijn oranjegeel, fijnwrattig en meten 17-35 μm.

### Uredinia

Uredinia komen voor in juli tot oktober. Ze zijn zeer klein en staan individueel of in groepen. De vorm is rond en ze zijn bedekt door de epidermis. Lange tijd zijn ze bedekt en later staan ze naakt en worden dan poederig en kaneelkleurig. De Urediniosporen zijn geelbruin, met een min of meer gele wand, voorzien van vier poren, stekelwrattig en meten 24-35 × 18-25 μm.

### Telia

De telia zien er hetzelfde uit als de Uredinia maar staan met name op stengels. Ze zijn forser, compacter en donkerbruin. De teliosporen zijn glad, eencellig, aan de top tot 4 µm verdikt, pore apicaal, met een steel anderhalf keer de sporenlengte, met een celwand van 2,5 µm, en meten 25-35 × 18-28 µm.

## Verspreiding

De zeekraalroest met name voor in Europa, maar er zijn ook enkele waarnemingen buiten dit bekend bekend (Rusland, Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland). In Nederland stond hij op de rode lijst oin de categorie 'verdwenen'. Bekende vondsten kwamen uit Balgzand (1970) en Terschelling (1971).
* ↑ (en) Index Fungorum
* 1 2 3 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* 1 2 3 4 Roesten van Nederland (2011) door Aad Termorshuizen, Charlotte Swertz / ISBN 9789064644832
* ↑ (en) GBIF.org
# Boegbeeld

Een boegbeeld of schegbeeld is een beeld op de boeg van een schip.
Door de Vikingen werden boegbeelden op de voorplecht van het schip geplaatst om de opvarenden tegen zeemonsters te beschermen.
Tijdens de 15e tot in de 19e eeuw, de tijd van de handels- en oorlogsvaart met over het algemeen dwarsgetuigde houten schepen, werden ook boegbeelden gevoerd, gemonteerd voor op het galjoen of de scheg. Voor Nederlandse oorlogsschepen waren dat meestal leeuwen, voor handelsschepen soms ook (zie de Batavia), maar ook figuren uit de mythologie kwam voor. Veel boegbeelden zijn vrouwelijk.
Volgens het volksgeloof belichaamden boegbeelden de geest van het schip.
Beelden aan de achtersteven van het schip worden sternbeeld of hekbeeld genoemd. Bij de binnenvaart werd gebruikgemaakt van een roerbeeld.
# Hanneke Mols-van Gool

Adriana Johanna Maria (Hanneke) Mols-van Gool (Goirle, 27 mei 1933 – 6 februari 2020) was een Nederlands beeldhouwer en medailleur.

## Leven en werk

Van Gool was een dochter van architect A. van Gool. Ze werd opgeleid aan de kunstacademie in Tilburg (1950-1952), de Jan van Eyck Academie in Maastricht (1952-1955) en de Accademia di Belle Arti di Brera in Milaan (1955-1956). Ze was een leerling van onder anderen Thé Lau, Oscar Jespers en Luciano Minguzzi. In 1960 trouwde ze met de schilder en glazenier Theo Mols (1929-2010), die een belangrijke rol in haar ontwikkeling als kunstenares speelde. Zij exposeerden onder meer samen in 1961 en 1968 bij galerie Nouvelles Images in Den Haag.
Mols-van Gool maakte beelden in diverse steensoorten, ze werkte echter bij voorkeur met diabaas, dat ze combineerde met bijvoorbeeld ijzer en marmer. Naast beelden maakte ze ook penningen. In 1965 maakte ze twee epitafen voor de Sint-Petrus' Stoel van Antiochiëkerk in Uden ter herinnering aan slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de moorden op missionarissen in Congo in 1964. Haar man maakte in dezelfde periode voor deze kerk dertig glas-in-loodramen. Mols-van Gool kreeg opdrachten van onder meer scholen, banken en kerken, na 1965 maakt ze echter geen religieus werk meer. De beeldhouwster was lid van de Brabantse Kunststichting.
Hanneke Mols-van Gool overleed op 86-jarige leeftijd.

## Werken (selectie)

* kruisweg (1960) voor de Christus Koningkerk in Sittard
* reliëf in het altaar (1960) van de Heilige Kruisvindingskerk, Odiliapeel
* Vrouw met kind (1964), Boerenleenbank, Uden
* Persephone (1964), bronzen reliëf voor winkelcentrum Presikhaaf, Arnhem
* Maria en kind en Roepende (1964), eikenhouten beelden voor de Sint-Jan de Doperkerk, Wateringen
* Epitaaf met christusmonogram en epitaaf met Christus, Maria en Johannes (1965), Sint-Petruskerk, Uden
* Ballefrutter (1967), Rabobank, Goirle
* Hommage aan Oscar Jespers (1971), gemeentehuis in Tilburg
* Water (1975), bureau Rijkspolitie, Waspik
* Versteend Drieluik (1978), raadhuis in Sint-Oedenrode
* Steenvrucht (1981) in de tuin van het Noordbrabants Museum, 's-Hertogenbosch
* Zonnespiegel (1991), gemeente Kranendonk
* Versteend Vaartuig (1993), Rabo Adviescentrum, Tilburg
* Uitwisseling (1996), STOA, Asten
* Bevrijdingsbeeld (1996), gemeente Wouw
* grafmonument (ca. 2000) voor Miet van Puijenbroek op begraafplaats Vredehof in Tilburg

## Literatuur

* Boyens, J. (1991) Hanneke Mols-van Gool : beelden. Tilburg.
* Boyens, J. en Beek, P. (1989) Oscar Jespers 1887-1970 : Theresia van der Pant, Piet Killaars, Hanneke Mols-van Gool : beeldhouwers. Hapert: De Kempen Pers. ISBN 90-70427-64-8
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ Officiële website. Gearchiveerd op 9 januari 2016. Geraadpleegd op 22 januari 2016.
* ↑ Boyens, J. (1979) "Dicht bij de aarde blijven : Het beeldhouwwerk van Hanneke Mols-van Gool" in Ons Erfdeel. Jaargang 22. Stichting Ons Erfdeel, Rekkem / Raamsdonksveer 1979. Gearchiveerd op 15 juni 2022.
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 56775
# Teun Wilke

Teun Sebastián Ángel Wilke Braams (Santiago de Querétaro, 14 maart 2002) is een Mexicaans-Nederlands voetballer die in het seizoen 2022/23 door SPAL wordt uitgeleend aan Cercle Brugge.

## Carrière

Wilke werd geboren in Mexico, waar hij tot zijn zestiende woonde. In 2018 ruilde hij de jeugdopleiding van Querétaro FC voor die van sc Heerenveen. In 2021 verhuisde hij naar SPAL.
Op 20 augustus 2022 kondigde Cercle Brugge aan dat het Wilke op huurbasis had aangetrokken voor Jong Cercle Brugge, het beloftenelftal van de vereniging in de Tweede afdeling. Zijn officiële debuut voor groen-zwart maakte hij echter in het eerste elftal van de club: op 27 augustus 2022 liet Dominik Thalhammer, de trainer van het eerste elftal, hem in de competitiewedstrijd tegen Zulte Waregem (1-1-gelijkspel) hem in de 85e minuut invallen voor Ayase Ueda. Uiteindelijk kwam hij toch voornamelijk in actie voor Jong Cercle: na drie korte invalbeurten in de Jupiler Pro League kwam hij enkel nog in actie in de Tweede afdeling. Daar was hij in dertien wedstrijden goed voor elf goals. Vier van die elf goals scoorde hij in de eindronde voor promotie: in de 0-4-zege tegen SC City Pirates Antwerpen in de eerste ronde scoorde hij een hattrick, in de halve finale opende hij de score in de 1-4-zege tegen Sporting Hasselt. In zijn mogelijke afscheidswedstrijd slaagde Wilke er niet in om Jong Cercle naar Eerste nationale te loodsen: Young Reds won de finale en vermeed zo de degradatie naar de Tweede afdeling.
# Margje Woodrow

Margje Woodrow (Uden, 15 april 1975) is een Nederlandse schrijfster van jeugdthrillers voor jongeren. Tot 2015 was Woodrow onderwijzeres op basisscholen in Tilburg. In 2013 debuteerde zij met Examendeal.
Haar boek Snitch werd in 2019 genomineerd voor de Prijs van de Jonge Jury.
In 2019 was zij een van de drie auteurs die een bijdrage leverde aan de gratis bundel voor de Boekenweek voor Jongeren.
Met Fake trip won zij in 2021 de Prijs van de Jonge Jury.
# Amstel Gold Race 1969

De Amstel Gold Race 1969 was 259 km lang en ging van Helmond naar Meerssen. Op het parcours waren er 7 hellingen. Aan de start stonden 132 renners waaronder, Eddy Merckx en Arie den Hartog. De renners vertrokken voor de Amstelbrouwerij. Via Midden-Limburg werd de Limburgse heuvelzone bereikt. In Meerssen dienden nog 4 plaatselijke omlopen van 13 kilometer te worden afgelegd.

## Verloop

Een harde koers door sneeuw en hagel bij een maximum temperatuur van 6 graden. Slechts 36 renners bereiken de finish in Meerssen. Na ongeveer 175 kilometer wedstrijd ontsnappen eerstejaarsprof René Pijnen en winnaar van de editie 1967, Arie den Hartog. Beiden moeten bevangen door de kou en uitgeput opgeven echter; 50 kilometer voor het einde stapt Arie den Hartog af nadat hij het wiel van Pijnen moest lossen, 25 kilometer verder, in de voorlaatste plaatselijke omloop, stapt Pijnen zelf af wanneer hij door het peloton, dat aangevoerd wordt door het Belgisch gekleurde Faema, bijgehaald wordt. Direct daarna ontsnappen uit het overgebleven peloton Jos Huysmans en daarna Faema-ploegmaat van de als favoriet gestarte Eddy Merckx, Guido Reybrouck, die voor zijn eigen kans mag gaan; waarna de Faema-ploeg de rest van het peloton in bedwang houdt. De snelle Reybrouck wint met twee fietslengten de sprint om de eerste plaats. Merckx wint daarachter de sprint van een verbrokkeld peloton op 16 seconden.

## Uitslag

| rang | renner | land | tijd |
| 1 | Guido Reybrouck | België | 6u 21' 03" |
| 2 | Jos Huysmans | België | 6u 21' 03" |
| 3 | Eddy Merckx | België | op 0' 16" |
| 4 | Eric Leman | België | z.t. |
| 5 | Willy Vekemans | België | z.t. |
| 6 | Georges Pintens | België | z.t. |
| 7 | Roger Rosiers | België | z.t. |
| 8 | Gerard Vianen | Nederland | op 0' 25" |
| 9 | Valere Van Sweevelt | België | op 0' 40" |
| 10 | Jacques Frijters | Nederland | z.t. |

## Hellingen

De 7 hellingen gerangschikt op voorkomen op het parcours.
| 1. Raarberg 2. Hulsberg 3. Vijlenerberg 4. Eperheide | 5. Piemert 6. Cauberg 7. Raarberg (2e maal) |

## Galerij

* Na de start in Helmond
* Rene Pijnen reed alleen vooruit
* Uitgedund peloton getekend door de neerslag
* Aankomst Eddy Merckx voor plek 3
# Olivier van Beemen

Olivier van Beemen (Haarlem, 1979) is een Nederlandse onderzoeksjournalist en schrijver.

## Leven en werk

Na voltooide studies Franse taal en cultuur en journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam vestigde Van Beemen zich in 2002 in Parijs. Daar was hij tien jaar lang Frankrijk-correspondent en schreef hij voor diverse Nederlandse en Belgische media: Het Financieele Dagblad, Elsevier, Het Parool, persbureau GPD, Knack en De Tijd. In 2012 verhuisde hij naar Amsterdam. Sindsdien legt hij zich toe op onderzoeksjournalistiek met een focus op Afrika. Hij publiceert in Follow the Money, De Groene Amsterdammer en NRC, en heeft ook geschreven voor The Guardian, Le Monde en Mediapart.

### Onderzoek naar Heineken

Hij deed zes jaar lang onderzoek naar de activiteiten van bierbrouwer Heineken in Afrika, wat resulteerde in de boeken Heineken in Afrika (2015) en Bier voor Afrika (2018) en talrijke krantenartikelen en een radioreportage voor het historische radioprogramma OVT. Bier voor Afrika verscheen in vijf talen. Van Beemen onthulde dat Heineken een belangrijke rol had gespeeld bij de genocide in Rwanda (1994) en bij de omstreden herverkiezing van president Pierre Nkurunziza in Burundi in 2015. Bovendien was er sprake van seksueel misbruik van zogenoemde promotiemeisjes die Heineken in veel Afrikaanse landen inzet om de verkoop te stimuleren. Naar aanleiding hiervan verwijderde de ASN Bank Heineken in 2018 uit een duurzaam aandelenfonds en zegde The Global Fund datzelfde jaar een partnerschap met de bierbrouwer op.
In 2023 onthulde hij in Follow the Money dat Heineken een eerdere belofte had gebroken niet langer in Rusland te investeren, na de Russische invasie van Oekraïne, die begon in februari 2022. Heineken lanceerde in 2022 liefst 61 nieuwe producten, waaronder alternatieven voor merken die wel uit Rusland waren vertrokken, zoals Guinness en Coca Cola. Minister Wopke Hoekstra (Buitenlandse Zaken) noemde de investeringen van Heineken ‘moreel niet uit te leggen’.
Tussen 2020 en 2024 deed Van Beemen onderzoek naar de natuurbeschermingsorganisatie African Parks, medeopgericht door Paul Fentener van Vlissingen. Daarover schreef hij het boek Ondernemers in het wild (2024), met getuigenissen van martelpraktijken tegen vermeende stropers. African Parks bedreigde de auteur en zijn uitgever Prometheus met een miljoenenclaim indien donoren, zoals de Nationale Postcode Loterij, hun steun zouden intrekken. Tijdens het onderzoek bracht Van Beemen samen met journalist Flore Nobime vier dagen in detentie door in Benin, op verdenking van spionage. Nobime werd vrijgelaten, van Beemen werd het land uitgezet. Er was bij de verschijning van het boek meteen belangstelling van de internationale media.