OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Roosmarijn Beckers

Roosmarijn Beckers (Sint-Truiden, 23 oktober 1986) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politica voor het Vlaams Belang.

## Levensloop

Beckers behaalde in 2008 een master in de geschiedenis aan de Katholieke Universiteit Leuven en volgde er daarna tot 2009 een lerarenopleiding geschiedenis, kunst en muziek. Van 2009 tot 2011 was ze leerkracht en daarna werd ze huisvrouw en tot 2019 meewerkende echtgenote in het advocatenkantoor van haar man.
Haar moeder Marleen Govaerts zetelde van 2003 tot 2007 voor het Vlaams Belang in de Kamer van volksvertegenwoordigers. Ook Roosmarijn Beckers werd politiek actief voor het Vlaams Belang. In 2006 werd ze verkozen in de gemeenteraad van Sint-Truiden, maar ze besloot haar zetel af te staan ten voordele van haar moeder, die ook verkozen was. Nadat haar moeder bij de lijstvorming voor de verkiezingen van 2007 aan de kant werd geschoven, besloot Beckers de politiek te verlaten omdat ze het Vlaams Belang als vrouwonvriendelijk beschouwde.
Bij de verkiezingen van mei 2019 overtuigde Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken haar om terug te keren naar de politiek. Beckers gaf als motivatie voor haar terugkeer enerzijds de nieuwe wind die onder Van Grieken binnen de partij waaide en anderzijds haar ontgoocheling inzake de geringe verwezenlijkingen van N-VA na de verkiezingen van 2014.
Vanop de tweede plaats van de Vlaams Belang-lijst in de kieskring Limburg werd ze verkozen in het Vlaams Parlement met 11.639 voorkeurstemmen. Beckers ging er zetelen in de Commissie Onderwijs en fungeerde als kopvrouw van haar fractie op dit domein. Concreet legde zij zich toe op de kwaliteit van het basisonderwijs, de begeleiding van kinderen met leer- en zorgnoden (onder andere de hervorming van het M-decreet naar het nieuwe Leersteundecreet), de digitalisering van het onderwijs (onder meer de Digisprong-operatie en professionalisering van scholen inzake ICT-beleid). Bij de Vlaamse verkiezingen van 9 juni 2024 werd ze opnieuw vanop de tweede plaats van de Vlaams Belang-lijst verkozen met 13.733 voorkeurstemmen.
Sinds januari 2025 is Roosmarijn Beckers eveneens gemeenteraadslid van Sint-Truiden.
Tevens is ze publicist op de Vlaamsgezinde opiniesite Doorbraak.

## Privé

Beckers is moeder van drie dochters. In september 2022 werd bij haar borstkanker vastgesteld. Hierdoor werd ze genoodzaakt om tussen september 2022 en april 2024 haar parlementaire activiteiten op een lager pitje te zetten. Beckers is een zelfverklaard "cultureel katholiek, maar niet praktiserend".

## Externe link

* Fiche Roosmarijn Beckers op de website van het Vlaams Parlement.
* ↑ Vlaams Belang wordt steeds vrouwelijker, Het Laatste Nieuws, 24 januari 2019.
* ↑ Roosmarijn Beckers: ‘Vlaams Belang moet ook inzetten op gezond leefmilieu’, Doorbraak, 2 juni 2019.
* ↑ Auteursfiche Roosmarijn Beckers op Doorbraak.
* 1 2 Een verbeten strijd tegen kanker: Roosmarijn Beckers (Vlaams Belang) vertelt voor het eerst haar verhaal: “Ik moet tot het uiterste gaan: voor mijn kinderen!”, De Zondag, 5 februari 2023.
# Mieke Claes

Mieke Claes (Sint-Truiden, 24 juni 1985) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politica voor de N-VA.

## Biografie

Mieke Claes behaalde in 2008 een bachelor in de voedings- en dieetkunde aan de Katholieke Hogeschool Leuven en ging in 2008 als diëtiste aan de slag in het Sint-Trudoziekenhuis in Sint-Truiden, waar ze van januari 2020 tot december 2022 diensthoofd voeding en diëtiek was.
Claes werd eveneens politiek actief voor de Vlaams-nationalistische N-VA en is voor deze partij sinds januari 2013 gemeenteraadslid van Sint-Truiden. In de gemeenteraad was ze van 2019 tot 2022 voorzitter van de N-VA-fractie en in november 2022 werd ze schepen in Sint-Truiden, waarbij ze bevoegd werd voor ruimtelijke ordening, wonen, onroerend erfgoed en dierenwelzijn. Na de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2024 bleef ze schepen, maar diende ze de bevoegdheid dierenwelzijn af te staan. Van 2012 tot 2018 was Claes tevens provincieraadslid van Limburg.
Bij de federale verkiezingen van mei 2019 stond Claes als tweede opvolger op de N-VA-lijst in de kieskring Limburg. Vanaf juni 2022 was ze effectief lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar ze Joy Donné opvolgde, die aangesteld was tot gedelegeerd bestuurder van Flanders Investment & Trade. Claes werd vast lid van de commissie Gezondheid en Gelijke Kansen, waar ze dossiers rond alcohol, tabak, obesitas, het beleid rond diëtisten en voedselveiligheid ging opvolgen. Ze zetelde tot aan de verkiezingen van juni 2024
Bij de Vlaamse verkiezingen van juni 2024 was Mieke Claes tweede opvolger in de kieskring Limburg. In oktober 2024 kwam ze effectief in het Vlaams Parlement terecht als opvolger van Vlaams minister Zuhal Demir. Ze werd er vast lid van de commissies Wonen, Toerisme, Energie en Klimaat en Brussel, Vlaamse Rand en Dierenwelzijn.

## Externe link

* Fiche Mieke Claes op de website van N-VA.
* ↑ Fiche Mieke Claes, Kamer van volksvertegenwoordigers.
* ↑ Profiel Mieke Claes, LinkedIn.
* ↑ Profiel Mieke Claes, Facebook.
* ↑ Mieke Claes wordt Vlaams Parlementslid, Trudocs, 26 april 2022. Gearchiveerd op 18 juni 2024.
* ↑ Fiche Mieke Claes op de website van het Vlaams Parlement.
# De Besnijdenis van Christus

De Besnijdenis van Christus is een schilderij van Nicolas de Liemaeckere. Het werk stelt de besnijdenis van de Heer voor en beeldt Jezus af, Maria, een oude man met goudkleurige kazuifel, een dienaar en enkele figuren in gebedshouding.
Het werk uit 1642 hangt in de Sint-Andreaskerk in het Belgische Strijpen, deelgemeente van Zottegem. Het schilderij werd lang ten onrechte toegeschreven aan Gaspar de Crayer of Theodoor van Loon. Uit een onderzoek van 2020 blijkt echter dat het doek in 1642 werd besteld bij Nicolas de Liemaeckere. De kerkrekening vermeldt onder andere noch betaelt aan m(eeste)r Niclaeys Roose, schildere tot Ghent [...]. Het doek werd waarschijnlijk gemaakt in opdracht van de in 1642 opgerichte Broederschap van de Naam van Jezus. In 2007 werd het schilderij in opdracht van kerkfabriek Sint-Andreas gerestaureerd. In 2025 werd ter ere van het schilderij de Missa Circumcisionis van Jan Dismas Zelenka in Belgische première gespeeld in de kerk.
# Ozarba inobtrusa

Ozarba inobtrusa is een vlinder van de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Metachrostis inobtrusa door George Francis Hampson in een publicatie uit 1902.
De soort komt voor in Ethiopië en Zuid-Afrika.
# Ozarba inopinata

Ozarba inopinata is een vlinder van de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Emilio Berio in een publicatie uit 1940.
De soort komt voor in Namibië.
# Station Aachen Süd

Station Aachen Süd (Bahnhof Aachen Süd) was een spoorwegstation voor personen en goederen in de Duitse stad Aken. Het station lag aan de lijn Köln - Aachen en was het grensstation met België.
* (de) Der Bahnhof Aachen Süd/Abzweig. Eisenbahnrelikte. Helmut Roel. Geraadpleegd op 27 november 2012.
* (de) Aachen - Welkenraedt - Lüttich-Guillemins. Bergbau und Eisenbahnen in der Region Aachen-Düren-Heinsberg. Reinhard Gessen. Geraadpleegd op 27 november 2012.
* ↑ (de) Station Aachen Süd. NRW Rail Archive. André Joost. Geraadpleegd op 27 november 2012.
* ↑ (de) DB 2600 (Köln - Aachen (Grenze)). NRW Rail Archive. André Joost. Geraadpleegd op 27 november 2012.
# Ksenia Sinitsyna

Ksenia Aleksejevna Sinitsyna (Russisch: Ксения Алексеевна Синицына) (Tver, 5 augustus 2004) is een Russisch kunstschaatsster. Op de Olympische Jeugdwinterspelen van 2020 won ze de zilveren medaille.

## Biografie

Ksenia Sinitsyna begon in 2008 met kunstschaatsen. In september 2018 debuteerde ze op internationaal niveau bij de junioren, en in oktober 2021 bij de senioren. In 2020 nam Sinitsyna deel aan de Olympische Jeugdwinterspelen, waar ze de zilveren medaille behaalde achter You Young en voor haar landgenoot Anna Frolova. In het gemengde team won ze de gouden medaille.

## Persoonlijke records

    Behaald tijdens ISU wedstrijden.
| | punten | toernooi |
| Hoogste totaalscore | 215.58 | 2019 JGP Italië |
| Hoogste korte kür | 074.65 | 2019 JGP Italië |
| Hoogste lange kür | 140.93 | 2019 JGP Italië |

## Belangrijke resultaten

| Kampioenschap | 17/18 | 18/19 | 19/20 | 20/21 | 21/22 | 22/23 | 23/24 | 24/25 |
| Nationaal kampioenschap | | | 5e | t.z.t. | 8e | 8e | 3 | 10e |
| Olympische Jeugdspelen | | | 2 1 (team) | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname |
| WK junioren | | 4e | | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname |
| Junior Grand Prix-finale | | | 4e | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname |
| NK junioren | 9e | 4e | 7e | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname | geen deelname |
    t.z.t. = trok zich terug
* Sinitsyna's profiel op isuresults.com
* ↑ Competition Results: Kseniia Sinitsyna. International Skating Union.
* ↑ (en) You Young delivers brilliant free skate for gold at Lausanne 2020. olympics.com. Geraadpleegd op 13 maart 2025.
# Louk van Meurs-Mauser

Louise Helianthe (Louk) van Meurs-Mauser (Hengelo, 17 mei 1929 – Bergen, 15 maart 2013) was een Nederlandse beeldhouwster.

## Leven en werk

Van Meurs volgde haar opleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Ze was getrouwd met kunstenaar Geertjan van Meurs. In 1953 vestigde het paar zich in Egmond aan Zee. Ze werd in 1964 lid van Kunstenaarsvereniging Sint Lucas. Zij was, evenals haar man, erelid van het KunstenaarsCentrumBergen (KCB). Van Meurs maakte haar werken in metalen als ijzer- en koperplaat. Ze werd in haar werk geïnspireerd door schepen, de zee en beweging.

## Werken (selectie)

* 1959 Starke Jâan, Groningen
* 1963 (1999) Vissersmonument, Den Helder
* 1965 Klipper 'Kosmopoliet' en Vrachtschip 'Beacon', Alblasserdam
* 1971 abstracte metaal-plastiek, Amsterdam-Zuid
* 1976 De Kat, Alkmaar
* 1978 Ganzen, Enschede
* 2004 Roeireddingsboot in de branding, Egmond aan zee
# Adalbertstor

De Adalbertstor was een stadspoort gebouwd aan het begin van de 14e eeuw en maakte deel uit van de buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. Het poortgebouw bestaat niet meer.

## Locatie

De Adalbertstor lag aan het einde van de Adalbertstraße die uitkwam bij de in de binnenste stadsmuren van de stad gelegen Ursulinertor. Ze lag direct ten zuiden van de Sint-Adalbertkerk in het oosten van de stadsomwalling.
Als onderdeel van de buitenste stadsmuren van Aken lag de Adalbertstor tussen de Kölntor in het noorden en de Wirichsbongardstor in het zuiden. Tussen de Kölntor en de Adalbertstor lagen een erker van de Akense stadsmuren, een van de wachthuizen van de Akense stadsmuren en de waltorens de Wasserturm en de Adalbertsturm. De Adalbertsturm bevond zich in de directe nabijheid van de Adalbertstor. Tussen de Adalbertstor en de Wirichsbongardstor bevonden zich de Rotkugelturm, Pulvertürmchen en Schildturm.
De Adalbertstor had als equivalent in de binnenste stadsmuren de Ursulinertor.

## Geschiedenis

De naam van de poort is afgeleid van de rond de 11e eeuw op de rotsformatie Adalbertsfelsen opgetrokken Adalbertsstift. Later werd er op die plek de Sint-Adalbertkerk gebouwd.
Aan het begin van de 14e eeuw werd de Adalbertstor opgetrokken, direct ten zuiden van de Adalbertsfelsen.
Vermoedelijk is de poort tijdens de Franse bezetting van Aken toen Napoleon in 1804 de instructies gaf om de militaire betekenis van Aken te minimaliseren, volledig afgebroken.

## Opbouw

De Adalbertstor werd als klein drie verdiepingen tellend rechthoekig gebouw gebouwd. De weg die door de poort voert bestaat al sinds de Romeinse tijd en verbond Aken met de stad Jülich. De doorgang werd geflankeerd door ruimtes voor wachters. Net als bijna alle Akense stadspoorten had de stadspoort ook een voorpoort. Tussen het hoofdgebouw en de voorpoort lag een ongeveer 70 meter lange gebogen damweg. Aan de rechterkant van deze verbinding lag naast de gracht een lage muur. Aan de linkerkant bevond zich een hoge muur met kantelen.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Adalbertstor op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Beguinenturm

De Beguinenturm was een weertoren en maakte deel uit van de tussen 1300 en 1350 gebouwde buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De waltoren bestaat niet meer.

## Locatie

In de buitenste ringmuur stond de Beguinenturm in het westnoordwesten tussen de Königstor (in het zuidwesten) en de Ponttor (in het noordoosten), op ongeveer 75 meter ten noordoosten van de Burtscheider Turm tussen de Turmstraße en de Junkerstraße. Tussen de Beguinenturm en de Königstor stonden de Burtscheider Turm en de Langer Turm. Tussen de Beguinenturm en de Ponttor stonden de Gregoriusturm, de Bongartsturm en de Krückenturm.

## Geschiedenis

De bouwdatum van de Beguinenturm is niet bekend, maar deze zal net als de Langer Turm vroeg in de 14e eeuw gebouwd zijn, aangezien dit gedeelte van de stadsmuur in het noordwesten van de stad vanwege de voor een aanval op de stad gunstige omgeving als een van de eerste gedeelten van de tweede ringmuur gebouwd werd.
Tijdens de Franse bezetting van Aken werd op instructie van Napoleon om de militaire betekenis van Aken te minimaliseren, de Burtscheider Turm in het eerste kwart van de 19e eeuw afgebroken.

## Beschrijving

De Beguinenturm was een halfronde schelptoren met verlengde benen. De toren had een breedte van 11,1 meter en een diepte van 7,6 meter.
De toren had twee verdiepingen. Beide verdiepingen waren met een half koepelgewelf overwelft, dat over de verlengde ribben in een tongewelf overging. De begane grond had schietgaten voor boogschutters en kruisboogschutters. Op de bovenverdieping waren er bredere schietluiken aanwezig die door houten deurtjes gesloten konden worden, waarachter geschut geplaatst was zoals de ballista.
Het dak bestond uit een half kegeldak dat overging in een zadeldak.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Beguinenturm op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Besterdertor

De Besterdertor was een stadspoort en maakte deel uit van de tussen 1171 en 1175 gebouwde binnenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De stadspoort bestaat niet meer.

## Locatie

In de binnenste ringmuur stond de Besterdertor in het oosten tussen de Kölnmitteltor (in het noorden) en de Ursulinertor (in het zuidwesten). Ze bevond zich aan waar tegenwoordig de Büchel, Dahmengraben en Holzgraben liggen. De Besterdertor had geen equivalent in de buitenste stadsmuren.

## Geschiedenis

De poort was onderdeel van de binnenste stadsmuren die op instigatie van Frederik I van Hohenstaufen tussen 1171 en 1175 gebouwd zijn.
In het midden van de 13e eeuw werd de stadspoort gebouwd.
In 1783 werd de Besterdertor gesloopt.
# Bongartsturm

De Bongartsturm was een weertoren en maakte deel uit van de tussen 1300 en 1350 gebouwde buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De waltoren bestaat niet meer.

## Locatie

In de buitenste ringmuur stond de Bongartsturm in het noordwesten tussen de Königstor (in het zuidwesten) en de Ponttor (in het noordoosten). Ze bevond zich aan het einde van wat nu de Wüllnerstraße is, nabij de Pontwall en de Turmstraße. Tussen de Bongartsturm en de Königstor bevonden zich de Langer Turm, de Burtscheider Turm, de Beguinenturm en de Gregoriusturm. Tussen de Bongartsturm en de Ponttor bevond zich alleen de Krückenturm.

## Geschiedenis

De bouwdatum van de Gregoriusturm is niet bekend, maar zal vermoedelijk net als nabijgelegen onderdelen van de ringmuur in de 14e eeuw gebouwd zijn. De Bongartsturm behoorde tot het Ponttorgrafschaft. De naam van de toren is afgeleid van een Bongart waarvan de oppervlakte reikte tot aan de muren.
De toren werd net als de meeste de stadsmuren, stadspoorten en torens waarschijnlijk in het eerste kwart van de 19e eeuw gesloopt, toen tijdens de Franse bezetting van Aken Napoleon de instructie gaf om de militaire betekenis van Aken te minimaliseren.

## Beschrijving

Het gebouw telde twee verdiepingen. Het was half rond gebouwd en bezat een breedte van 11 meter en een diepte van 8 meter. De onderste verdieping die zich op waldamhoogte bevond, bood de mogelijkheid om via drie schietgaten het vuur te openen op aanvallers. Deze openingen bezaten een bijzonderheid. Het middelste schietgat was in de richting van de Ponttor georiënteerd. Ze bood daarmee betere vuurmogelijkheid in de richting van de omgeving van de stadspoort, omdat die met een grotere waarschijnlijkheid door aanvallers aangevallen te worden.
Vanuit de aangrenzende Gregoriusturm voerde een trap naar de eerste verdieping van de Bongartsturm. Er bevonden zich vier schietgaten in dit torengedeelte.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bongartsturm op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Erker van de Akense stadsmuren

Een erker van de Akense stadsmuren was uit de stadsmuur stekende ruimte voor extra verdediging van muurdelen tussen de poorten en torens. De verschillende erkers werden vermoedelijk rond de 13e of 14e eeuw gebouwd als onderdeel van de buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken.

## Opbouw

De aan de Akense stadsmuur aangebrachte weererkers waren over het algemeen gesloten, met shingles gedekte houten kasten met een lengte van 2 tot 5 meter en een breedte van 1,5 meter. Ze rusten op houten balken of stenen, die aan de buitenzijde van de stadsmuur uitkragen. De toegang tot de erkers was mogelijk via een opening in de stadsmuur.
In de drie wanden van de weererker waren er schietgaten aangebracht. Van hier uit kon men ook de dicht bij de muur doorgedrongen aanvallers beschieten, hetgeen door de kroon van de stadsmuur niet mogelijk was. Door gaten in de vloer (mezekouwen) van de erker konden de aanvallers bekogeld worden door steenbrokken.

## Locatie

De enige erker met een naam als onderdeel van de Akense stadsmuur was de Wandlaus tussen de Pfaffenturm en de Königstor. Net als de Wandlaus waren er nog meer erkers, die met een wachthuis van de Akense stadsmuren verbonden waren en van deze uit via een korte, door de muur voerende gang bereikbaar waren. Zulke erkers bevonden zich ook bij de wachthuizen Posthäuschen, Schaafjanshäuschen, Krahborn en op de Adalbertsstift, alsook de wachthuizen die niet direct bij een poort lagen.
Daarnaast waren er vrije erkers die alleen vanaf de muur te bereiken waren. Zulke vrije erkers zijn deels in oorkonden genoemd, deels doordat doorgangen in de tijd van historisch onderzoek nog bestonden als restanten van de stadsmuur. Specifiek bevonden deze erkers zich tussen de Marienturm en de Bergtor (30), tussen de Kölntor en de Wasserturm (40), tussen de Wirichsbongardstor en de Krichelenturm (48), tussen de Krichelenturm en de Marschiertor (50), tussen de Marschiertor en de Kleiner Pounellenturm (52), onmiddellijk ten zuiden van de Pfaffenturm boven de inlaat van de Johannisbach in de stad (66) en tussen de Gregoriusturm en de Bongartsturm (74). (De nummers corresponderen met de kaart hier rechts.)
Andere weererkers bevonden zich aan de poorten en torens van de Akense stadsmuur en zijn in de beschrijving van de betreffende structuren opgenomen.
Geen van de erkers van de Akense stadsmuur bestaan heden ten dage nog, maar zijn verdwenen tijdens de afbraak van de stadsmuur in opdracht van de Franse bezetting in Aken. In het eerste kwart van de 19e eeuw begon met de afbraak die verder in deze eeuw doorging. In het bijzonder verdwenen ze ook bij de aanleg van de spoorwegen en verschillende stadsuitbreidingen.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Erker der Aachener Stadtmauer op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Eyerkeilturm

De Eyerkeilturm was een weertoren en maakte deel uit van de tussen 1300 en 1350 gebouwde buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De toren bestaat niet meer.

## Locatie

De Eyerkeilturm was geen onderdeel van de buitenste ringmuur maar stond alleen ten zuidwesten van de ringmuur op de hoek van de grachtmuur (dwingelmuur) van de driehoekige Lütticher Schanze tussen de Jakobstor (in het zuidoosten) en de Junkerstor (in het noordoosten). Tegenover de Eyerkeilturm bevond zich in de stadsmuur de toren zonder naam.

## Beschrijving

De Eyerkeilturm was een ronde toren en werd daarom ook vaak als zodanig aangeduid. Hij had een doorsnede van ongeveer 12,5 meter. De toren had twee verdiepingen, waarheen een wenteltrap voerde.
De begane grond had schietgaten voor boogschutters en kruisboogschutters. Op de beide bovenverdiepingen waren er bredere schietluiken aanwezig die door houten deurtjes gesloten konden worden, waarachter geschut geplaatst was zoals de ballista.
Het dak was plat en werd omgeven door kantelen, zodat ook van daar uit de ruimte buiten de muur en binnenin de dwingel (tussen de voormuur en de stadsmuur) van de Lütticher Schanze gecontroleerd en beschoten kon worden.
Door zijn ligging voor de ringmuur diende de Eyerkeilturm ook ter ondersteuning voor de verdediging van de Jakobstor en de Junkerstor.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Eyerkeilturm op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.