OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Grand Prix Formule 1 van Oostenrijk 1973

De Grand Prix Formule 1 van Oostenrijk 1973 werd gehouden op 19 augustus 1973 op de Österreichring.

## Uitslag

| Positie | Nummer | Rijder | Team | Ronden | Tijd/Opgave | Startplaats | Punten |
| 1 | 2 | Ronnie Peterson | Lotus-Ford | 54 | 1:28:49.2 | 2 | 9 |
| 2 | 5 | Jackie Stewart | Tyrrell-Ford | 54 | 9.01 | 7 | 6 |
| 3 | 24 | Carlos Pace | Surtees-Ford | 54 | 46.64 | 8 | 4 |
| 4 | 10 | Carlos Reutemann | Brabham-Ford | 54 | 47.91 | 5 | 3 |
| 5 | 20 | Jean-Pierre Beltoise | BRM | 54 | + 1:21.30 | 13 | 2 |
| 6 | 19 | Clay Regazzoni | BRM | 54 | + 1:38.40 | 14 | 1 |
| 7 | 4 | Arturo Merzario | Ferrari | 53 | +1 Ronde | 6 | |
| 8 | 7 | Denny Hulme | McLaren-Ford | 53 | +1 Ronde | 3 | |
| 9 | 26 | Gijs van Lennep | Iso Marlboro-Ford | 52 | +2 Ronden | 23 | |
| 10 | 23 | Mike Hailwood | Surtees-Ford | 49 | +5 Ronden | 15 | |
| NF | 1 | Emerson Fittipaldi | Lotus-Ford | 48 | Benzinesysteem | 1 | |
| NC | 25 | Howden Ganley | Iso Marlboro-Ford | 44 | Niet geklasseerd | 21 | |
| NF | 18 | Jean-Pierre Jarier | March-Ford | 37 | Motor | 12 | |
| NF | 28 | Rikky von Opel | Ensign-Ford | 34 | Benzinesysteem | 19 | |
| NF | 11 | Wilson Fittipaldi Jr. | Brabham-Ford | 31 | Benzinesysteem | 16 | |
| NF | 12 | Graham Hill | Shadow-Ford | 28 | Ophanging | 22 | |
| NF | 16 | George Follmer | Shadow-Ford | 23 | Differential | 20 | |
| NF | 9 | Rolf Stommelen | Brabham-Ford | 21 | Wiel | 17 | |
| NF | 17 | Jackie Oliver | Shadow-Ford | 9 | Benzinesysteem | 18 | |
| NF | 6 | François Cevert | Tyrrell-Ford | 6 | Ophanging | 10 | |
| NF | 27 | James Hunt | March-Ford | 3 | Injectie | 9 | |
| NF | 8 | Peter Revson | McLaren-Ford | 0 | Koppeling | 4 | |
| NF | 15 | Mike Beuttler | March-Ford | 0 | Botsing | 11 | |

## Statistieken

| Pole-position | Emerson Fittipaldi | Lotus-Ford | 1:34.98 |
| Snelste ronde | Carlos Pace | Surtees-Ford | 1:37.29 |
1963 · 1964 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025
# New Brunswick

New Brunswick (Nederlands: Nieuw-Brunswijk, Frans: Nouveau-Brunswick) is een provincie van Canada. Het is de enige provincie die officieel tweetalig Engels-Frans is.

## Toponymie

New Brunswick werd in 1784 vernoemd ter ere van de toen regerende Britse vorst, koning George III, die tevens hertog van Brunswijk was.

## Geografie

New Brunswick wordt zowel tot de Maritieme Provincies als tot Atlantisch Canada gerekend. De provincie heeft een oppervlakte van 72.908 km². Het hoogste punt is de top van Mount Carleton (820 m). In de Fundybaai, die New Brunswick scheidt van de provincie Nova Scotia, vindt tweemaal per dag de getijdenbeweging met de grootste amplitude ter wereld plaats: gemiddeld 16 meter. Bij opkomend tij vloeit telkens 100 miljard ton zeewater binnen in de 290 kilometer lange baai. De provincie kent enkele relatief grote meren, waaronder Grand Lake en Lake Magaguadavic.
De hoofdstad van New Brunswick is Fredericton en de grootste stad is Saint John. Andere steden zijn:
* Bathurst
* Campbellton
* Dieppe
* Edmundston
* Miramichi
* Moncton
* Woodstock

## Demografie

New Brunswick telt 749.168 inwoners (2006). In 2001 waren dat er 729.498.
Bevolkingssamenstelling van 2001:
| Bevolkingsgroep | Aantal | Percentage |
| Franse Canadezen | 193.470 | 26,9% |
| Engelse Canadezen | 165.235 | 23% |
| Ierse Canadezen | 135.835 | 18,9% |
| Schotse Canadezen | 127,635 | 17,7% |
| Duitse Canadezen | 27.490 | 3,8% |
| Acadiërs | 26.220 | 3,6% |
| First Nations | 23.815 | 3,3% |
| Nederlandse Canadezen | 13.355 | 1,9% |
| Welsh Canadezen | 7620 | 1,1% |
| Canadezen | 242.220 | 33,7% |
| Canadees en een andere bevolkingsgroep | 173.585 | 24,1% |

## Taal

New Brunswick is officieel tweetalig, maar er worden ook andere talen als moedertaal gebruikt. Er is geen enkele andere taal die boven de 1% van de bevolking komt. De Canadese volkstelling van 2006 geeft de volgende top twaalf van moedertalen:
| 1. | Engels | 463.163 | 64,83% |
| 2. | Frans | 232.975 | 32,61% |
| 3. | Míkmaq | 2515 | 0,35% |
| 4. | Chinees | 2160 | 0,30% |
| 5. | Duits | 1935 | 0,27% |
| 6. | Nederlands | 1290 | 0,18% |
| 7. | Spaans | 1040 | 0,15% |
| 8. | Arabisch | 970 | 0,14% |
| 9. | Koreaans | 630 | 0,09% |
| 10. | Italiaans | 590 | 0,08% |
| 11. | Malecite | 490 | 0,07% |
| 12. | Perzisch | 460 | 0,06% |

## Religie

De overgrote meerderheid van New Brunswick belijdt het christendom. De Rooms-katholieke kerk is de grootste denominatie. Dit komt door de grote Franse invloed in het verleden. In de volkstelling van 2001 gaf de volgende aantallen en percentages:
* Rooms-katholiek: 385.985 (54%)
* baptist: 80.490 (11%)
* United Church of Canada: 69.235 (10%)
* Anglicaans: 58.215 (8%)
* pentecostaal: 20.155 (3%)
* moslim: 1,275 (0,2%)
* jood: 670 (0,1%)
* indiaan (aboriginal spirituality): 360 (0,1%)
* boeddhist: 545 (0,1%)
* hindoe: 475 (0,1%)
* onreligieus: 56.440 (7,8%)
De grootste groei van religieuze groepen tussen 1991 en 2001 vond plaats bij de moslims (410%) en beoefenaars van aboriginal spirituality (380%).
# Nederlands Meetinstituut

Het Nederlands Meetinstituut (NMi) is een RvA-geaccrediteerd instituut dat metrologische diensten levert zoals testen, certificeren, kalibreren en opleiden van personeel. Deze activiteiten worden uitgevoerd in en vanuit de hoofdvestiging in Delft en vanuit nevenvestigingen in Nederland (Amersfoort en Hoofddorp), in het Verenigd Koninkrijk (Shoreham-by-Sea, Southam, Bristol, Wrexham, Daventry), Denemarken (Regstrup), Verenigde Staten (Dallas). De private equity investeerder Levine Leichtman Capital Partners (LLCP) heeft per 22 oktober 2020 100% van de aandelen van NMi Certin B.V. overgenomen.
Eisen die gesteld worden aan een installatie zijn de volgende:
* nauwkeurigheid (als men een kilogram product wil, wil men ook echt een kilogram)
* reproduceerbaarheid (men wil ook iedere keer een kilogram)
* fraudebestendigheid
* controleerbaarheid (men wil elke geleverde kilogram terug kunnen vinden op een bon)
De eis van fraudebestendigheid stelt met meetapparatuur waarin computers verwerkt zijn speciale eisen aan het ontwerp. Een gewone PC, waarvan de software eenvoudig aangepast kan worden, zal niet eenvoudig in het primaire meetcircuit van een installatie gebruikt mogen worden. Meestal worden ingebedde systemen gebruikt, en dan nog kunnen zaken als zelf te upgraden firmware niet toegestaan zijn.

## Geschiedenis

Het Nederlandse Meetinstituut was vroeger een rijksdienst, bekend als Dienst van het IJkwezen. IJkmeesters reisden rond om gewichten te kalibreren en te justeren. Door gebruik (slijtage) of roestvorming kon de massa van een gewicht kleiner of groter worden, waardoor het gewicht niet meer aan de wettelijke eis voldeed. Als bewijs dat het massastuk aan de wettelijke eis voldoet, werd een stempel in de gewichten geslagen. Tot 1973 werden hiervoor de letters van het alfabet gebruikt. In 1974 werd in verband met de Europese harmonisatie overgegaan op stempels met jaartallen.
In 1998 zijn de IJkwet en het IJkreglement aangepast. De toename van de kosten voor de betrokken ondernemingen alsmede de sterke afname van het gebruik van de betrokken gewichten hebben geleid tot de beslissing de periodieke herkeuring (herijk) van gewichten af te schaffen.

## Europese en nationale richtlijnen

Binnen de Europese Unie moeten meetinstrumenten die gebruikt worden voor handelsdoeleinden voldoen aan de richtlijnen gegeven in de richtlijn betreffende meetinstrumenten. Het is de bedoeling dat er per type meter een Europese CEN-norm of een OIML normatief document komt die detailleert hoe men aan deze richtlijn kan voldoen. Voor debietmeting geeft het Nederlands Normalisatie Instituut NEN nationale normen normen uit die veelal identiek zijn aan de betreffende internationale ISO-standaarden.
# Nidjat Mamedov

Nidjat Mamedov (Azerbeidzjaans: Nicat Məmmədov) (Nachitsjevan, 2 april 1985) is een Azerbeidzjaanse schaker, met een FIDE-rating 2597 in 2017; hij is sinds 2006 grootmeester en was in 2011 kampioen van Azerbeidzjan.
Hij won in 1999 het Europees jeugdkampioenschap schaken in de categorie onder 14 jaar. In 2007 werd Mamedov in het 11e open schaakkampioenschap van Beieren, in Bad Wiessee, gedeeld eerste met Mircea Parligras; vervolgens won hij via de tiebreak. Hij werd gedeeld eerste met Vadym Malachatko en Valeri Neverov in het Hastings International Chess Congress van 2007/08. In 2008 werd hij gedeeld 4e-8e met Tamaz Gelashvili, Anton Filippov, Constantin Lupulescu en Aleksandr Zoebarev in het open Romgaz toernooi in Boekarest. In 2010 werd hij in Bakoe, tweede op het individuele schaakkampioenschap van Azerbeidzjan.
In juni 2013 won Mamedov het Teplice Open toernooi in Tsjechië.
Hij speelde voor Azerbeidzjan in de Schaakolympiade van 2000 in Istanboel, Turkije. Hij deed dat ook bij het Wereldkampioenschap schaken voor landenteams van 2010 en 2013.

## Externe koppelingen

* (en) Informatie over schaakpartijen van Nidjat Mamedov op ChessGames.com
* (en) Informatie over schaakpartijen van Nidjat Mamedov op 365chess.com
* (en) FIDE-ratinggegevens voor Nidjat Mamedov
* ↑ Azerbaijan Championship. World Chess Federation. Gearchiveerd op 8 december 2015. Geraadpleegd op 11 april 2011.
* ↑ (de) Nidjat Mamedov gewinnt in Bad Wiessee. ChessBase (19 november 2007). Geraadpleegd op 2 november 2015.
* ↑ Crowther, Mark, TWIC 687: 83rd Hastings International Congress. London Chess Center (7 januari 2008). Gearchiveerd op 13 oktober 2012. Geraadpleegd op 11 april 2011.
* ↑ Tournament report January 2009: Open Romgaz. World Chess Federation. Geraadpleegd op 11 april 2011.
* ↑ Championship of Azerbaijan, men, 2010, chessresults.com
* ↑ Eight Players Share First in Teplice Open. Chessdom. Geraadpleegd op 24 juni 2013.
* ↑ resultaten Nidjat Mamedov bij WK landenteams, www.olimpbase.org
# Tigo Zijlstra

Tigo Zijlstra (Oostvoorne, 21 mei 2001 – Rockanje, 28 november 2021), beter bekend als Tigootje, was een Nederlandse youtuber. Hij was vooral bekend van zijn parodistische video's op zijn YouTubekanaal, waarin hij op komische wijze de tekst verving van een bestaand lied. Op het moment van zijn overlijden had hij 37.000 abonnees op zijn YouTubekanaal.

## Biografie

Zijlstra groeide op in Oostvoorne. Hij begon in 2013 met zijn YouTubekanaal YoloTigoLandGames, waarop hij gaming video's uploadde. De meeste video's hiervan speelden zich af in het bekende videospel Minecraft. Een aantal jaar later veranderde hij de naam van zijn YouTubekanaal in Tigootje.
In 2019 nam Zijlstra deel aan een spin-offserie van de Nederlandse YouTube-serie Legends of Gaming. In deze spin-offserie, Legend Gezocht, werd er gezocht naar een nieuw lid van het YouTubekanaal. Zijlstra was een van de vierentwintig kandidaten die was geselecteerd om mee te doen aan deze serie. Hij wist door de eerste ronde te komen, maar in de kwartfinale viel hij af.

## Overlijden

In de nacht van 27 op 28 november 2021 reed Zijlstra op de Oudedijk bij Rockanje met zijn auto tegen een boom. Rond kwart over drie in de nacht kreeg de politie een melding van het verkeersongeval. De auto werd bij aankomst total loss aangetroffen. Vermoedelijk was Zijlstra de macht over het stuur verloren. Hij overleed aan zijn verwondingen. De politiewoordvoerster meldde dat Zijlstra zeer waarschijnlijk niet te hard heeft gereden, maar een stuurfout heeft gemaakt. Op 2 december brachten honderden mensen ballonnen, fakkels en bloemen als laatste eerbetoon aan hem.
* Social Blade
* ↑ YoloTigoLandGames - Dorpje, YouTube, 30 oktober 2013.
* ↑ Legends of Gaming NL, YouTube, 25 mei 2019.
* ↑ Man (20) komt om het leven bij verkeersongeval op N496 bij Rockanje. www.rijnmond.nl (28 november 2021). Geraadpleegd op 27 mei 2024.
* ↑ Youtuber Tigo (20) klapt met auto op boom en overlijdt: 'Zo intens verdrietig, niet te bevatten', Algemeen Dagblad, 1 december 2021.
* ↑ Indrukwekkende erehaag voor verongelukte youtuber Tigo (20), Algemeen Dagblad, 2 december 2021.
# Postillion Hotels

Postillion Hotels is een Nederlandse hotelketen met een focus op congressen en events. Op dit moment bestaat de keten uit 8 hotels in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Dordrecht, Bunnik, Arnhem, Deventer en Putten.
De keten werd in de jaren vijftig opgericht onder de naam "Motoresto". Na verschillende naamswijzigingen ("Postiljon Pleisterplaatsen", "Postiljon Motels", "Postiljon Hotels") kreeg de keten uiteindelijk zijn huidige naam.
In 1959 werd de eerste "MotoResto", het eerste wegrestaurant van Nederland, geopend aan de Rijksweg 12 te Bunnik.
Postiljon Motel Arnhem was het eerste hotel dat een maquette kreeg in Madurodam.

## Locaties

Voormalige vestigingen. Door overnames en splitsingen is een aantal van de Postiljon-hotels in andere handen overgegaan. Postiljon-gelegenheden waren er voorheen ook in Almelo, Delft (in samenwerking met Travelodge), Den Haag, Enschede, Heerenveen (1964-2001), Hengelo, Nulde, Rosmalen (1989), en Zwolle.
Tegenwoordig staan er Postillion-hotels & Convention Centres in Amsterdam, Amersfoort, Den Haag, Arnhem (1961), Bunnik (1959), Deventer, en Dordrecht, Rotterdam.
* ↑ Historie. Gearchiveerd op 7 november 2012.
* ↑ (10 april 1959). Eerste motoresto. De Waarheid. Geraadpleegd op 20 juni 2012.
* ↑ (26 september 1958). Moderne pleisterplaats tussen Utrecht en Arnhem. Nieuwsblad van het Noorden. Geraadpleegd op 20 juni 2012.
* 1 2 Bluiminck, Nathalie (21 april 2011). Primeur-hotel bestaat 50 jaar. Miset Horeca. Geraadpleegd op 21 juni 2012.
* ↑ (27 juni 1969). Ook Almelo heeft „Postiljon motel”. Friese Koerier. Geraadpleegd op 20 juni 2012.
* 1 2 3 4 5 6 (16 februari 1972). Hotels. Limburgsch Dagblad. Geraadpleegd op 20 juni 2012.
* ↑ (15 december 1964). Eerste postiljon motel van Friesland wordt morgen officieel geopend. Nieuwsblad van het Noorden. Geraadpleegd op 21 juni 2012.
* ↑ Hendriks, Patrick (9 april 2011). Horeca-ondernemer Hajé de Jager neemt Mercure Postiljon-hotel in Heerenveen over.. Misset Horeca. Geraadpleegd op 21 juni 2012.
* ↑ (30 juni 1990). Postiljon behaalt fors hogere winst. De Telegraaf. Geraadpleegd op 21 juni.
# Schenklengsfeld

Schenklengsfeld is een gemeente in de Duitse deelstaat Hessen, en maakt deel uit van de Landkreis Hersfeld-Rotenburg. Schenklengsfeld telt 4.336 inwoners.

## Plaatsen in de gemeente Schenklengsfeld

* Dinkelrode
* Erdmannrode
* Hilmes
* Konrode
* Lampertsfeld
* Landershausen
* Malkomes
* Oberlengsfeld
* Schenklengsfeld
* Schenksolz
* Unterweisenborn
* Wehrshausen
* Wippershain
* Wüstfeld
* 1 2 (de) Hessisches Statistisches Landesamt: Bevölkerung in Hessen am 31.12.2020 nach Gemeinden (Landkreise en kreisfreie Städte evenals gemeenten, inwonertallen op basis van de census 2011) (gearchiveerd)
Alheim · Bad Hersfeld · Bebra · Breitenbach a. Herzberg · Cornberg · Friedewald · Hauneck · Haunetal · Heringen (Werra) · Hohenroda · Kirchheim · Ludwigsau · Nentershausen · Neuenstein · Niederaula · Philippsthal (Werra) · Ronshausen · Rotenburg an der Fulda · Schenklengsfeld · Wildeck
# Emile Francqui

Émile Francqui (Brussel, 25 juni 1863 - Brussel, 1 november 1935) was een Belgische militair, diplomaat en zakenman.

## Levensloop

De familie Francqui vestigde zich in de 18de eeuw in Laken. Émile Francqui werd geboren als zoon van Pierre-Joseph-Jules wiens broer Jean-Baptiste (1835-1871) als doctor in de chemie professor werd en rector van de Université libre de Bruxelles. Adolphine-Marie-Josèphe Tilquin was zijn moeder en verwant met de Naamse schilder Félicien Rops.
Op 25 januari 1878 ging Émile op zijn 14de als weeskind het leger in en werd later als soldaat opgenomen in het 7de lijnsregiment. In 1884 werd hij onderluitenant en als 21-jarige door koning Leopold II naar de Kongo-Vrijstaat uitgezonden. Hij nam deel aan de bestrijding van de slavenhandel tijdens de Veldtochten van de Onafhankelijke Congostaat tegen de Arabo-Swahili. In 1889 werd hij gepromoveerd tot luitenant.
In 1896 promoveerde hij tot kapitein en werd Belgisch consul in China. Daar leerde hij de latere president van de Verenigde Staten Herbert Hoover kennen tijdens onderhandelingen over de toekenning van een groot spoorwegcontract. Hoewel ze concurrenten waren, hadden ze veel respect voor elkaar.
In 1902 keerde hij terug naarzijn vaderland en begon zijn financiële carrière. In 1912 werd hij directeursstoel bij de Generale Maatschappij van België. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij voorzitter van het Nationaal Hulp- en Voedingskomiteit, dat gesteund werd door de Commission for Relief in Belgium die Hoover in de Verenigde Staten had opgezet. Ook was hij bestuurder van verschillende vennootschappen in Congo en Belgische banken.
In 1918 werd Emile Francqui benoemd tot minister van Staat. Onder impuls van de latere koning Leopold III werd hij ook de eerste voorzitter van het Instituut voor Tropische Geneeskunde te Antwerpen.
Francqui heeft zich in het bijzonder ingezet voor het universitair onderwijs. Hij was nauw betrokken bij de oprichting van het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek en hij zorgde ervoor dat de beschikbare middelen van het Nationaal Hulp- en Voedingskomiteit na de Eerste Wereldoorlog in het onderwijs werd geïnvesteerd. Hiervoor werd in 1932 een stichting opgericht die op voorstel van Hoover de Francqui-Stichting ging heten. In 1933 kende die voor de eerste maal de Francquiprijs voor Belgen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de wetenschap die het aanzien van België verhoogt. Onder andere Henri Pirenne en Ilya Prigogine hebben deze prijs mogen ontvangen. Vanwege de Francqui-stichting bestaan sinds 1946 ook de Francqui-leerstoelen, waarbij aan de Belgische universiteiten jaarlijks bijzondere hoogleraren worden benoemd voor een reeks van 10 speciale voordrachten. In 1935 werd Francqui, samen met Charles Fabri, genoemd in financiële malversaties met betrekking tot de devaluatie van de Belgische frank.
# Emile Francqui

Émile Francqui (Brussel, 25 juni 1863 - Brussel, 1 november 1935) was een Belgische militair, diplomaat en zakenman.

## Levensloop

De familie Francqui vestigde zich in de 18de eeuw in Laken. Émile Francqui werd geboren als zoon van Pierre-Joseph-Jules wiens broer Jean-Baptiste (1835-1871) als doctor in de chemie professor werd en rector van de Université libre de Bruxelles. Adolphine-Marie-Josèphe Tilquin was zijn moeder en verwant met de Naamse schilder Félicien Rops.
Op 25 januari 1878 ging Émile op zijn 14de als weeskind het leger in en werd later als soldaat opgenomen in het 7de lijnsregiment. In 1884 werd hij onderluitenant en als 21-jarige door koning Leopold II naar de Kongo-Vrijstaat uitgezonden. Hij nam deel aan de bestrijding van de slavenhandel tijdens de Veldtochten van de Onafhankelijke Congostaat tegen de Arabo-Swahili. In 1889 werd hij gepromoveerd tot luitenant.
In 1896 promoveerde hij tot kapitein en werd Belgisch consul in China. Daar leerde hij de latere president van de Verenigde Staten Herbert Hoover kennen tijdens onderhandelingen over de toekenning van een groot spoorwegcontract. Hoewel ze concurrenten waren, hadden ze veel respect voor elkaar.
In 1902 keerde hij terug naar zijn vaderland en begon zijn financiële carrière. In 1912 werd hij directeur bij de Generale Maatschappij van België. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij voorzitter van het Nationaal Hulp- en Voedingskomiteit, dat gesteund werd door de Commission for Relief in Belgium die Hoover in de Verenigde Staten had opgezet. Ook was hij bestuurder van verschillende vennootschappen in Congo en Belgische banken.
In 1918 werd Emile Francqui benoemd tot minister van Staat. Onder impuls van de latere koning Leopold III werd hij ook de eerste voorzitter van het Instituut voor Tropische Geneeskunde te Antwerpen.
Francqui heeft zich in het bijzonder ingezet voor het universitair onderwijs. Hij was nauw betrokken bij de oprichting van het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek en hij zorgde ervoor dat de beschikbare middelen van het Nationaal Hulp- en Voedingskomiteit na de Eerste Wereldoorlog in het onderwijs werd geïnvesteerd. Hiervoor werd in 1932 een stichting opgericht die op voorstel van Hoover de Francqui-Stichting ging heten. In 1933 kende die voor de eerste maal de Francquiprijs voor Belgen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de wetenschap die het aanzien van België verhoogt. Onder andere Henri Pirenne en Ilya Prigogine hebben deze prijs mogen ontvangen. Vanwege de Francqui-stichting bestaan sinds 1946 ook de Francqui-leerstoelen, waarbij aan de Belgische universiteiten jaarlijks bijzondere hoogleraren worden benoemd voor een reeks van 10 speciale voordrachten. In 1935 werd Francqui, samen met Charles Fabri, genoemd in financiële malversaties met betrekking tot de devaluatie van de Belgische frank.
# Artaxa guttata

Artaxa guttata is een donsvlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1855 door Walker.
# Eduard Veterman

Elias "Eduard" Veterman (Den Haag, 9 november 1901 - Laren, 28 juni 1946) was een Nederlands schrijver, beeldend kunstenaar en verzetsman tijdens de Tweede Wereldoorlog.

## Levensloop

Veterman was van Joodse afkomst. Hij werd opgeleid als beeldend kunstenaar aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Hoewel hij actief was als schilder en tekenaar (o.a. boekillustraties), werd hij toch vooral bekend door zijn andere activiteiten. Hij begon zijn carrière aan het toneel als rechterhand van Cor van der Lugt Melsert, over wie hij later (samen met diens zwager Jan van Ees) een van zijn vele boeken zou schrijven. In totaal schreef hij vijftien romans en dertig toneelstukken. Hij kan beschouwd worden als een vertegenwoordiger van het decadentisme.
Pogingen van Veterman om een eigen toneel- of cabaretgezelschap op te zetten eindigden tweemaal in een financieel fiasco. Meer succes had hij als toneelschrijver en regisseur bij de Hollandse Schouwburg in Den Haag. Toen de Duitsers in 1940 Nederland binnenvielen werd dit onmogelijk. Hij nam een valse naam aan (prof.dr. Eduard Jacques Necker, hoogleraar Kunstgeschiedenis) en moest onderduiken. Tijdens de bezetting maakte hij zich verdienstelijk met het vervalsen van persoonsbewijzen voor onderduikers en verzetsmensen. Hij maakte deel uit de verzetsgroep Luctor et Emergo.
Veterman werd in 1943 verraden en door de Gestapo gearresteerd. Hij zat een tijd opgesloten in de gevangenis van Scheveningen (Oranjehotel). Hij werd ter dood veroordeeld en afgevoerd naar een gevangenis in Lüttringhausen, waar hij in 1945 door de Amerikanen werd bevrijd. Na de bevrijding had hij groot succes met het toneelstuk "Oranje Hotel", waarvan 150 voorstellingen gespeeld werden.
Prins Bernhard gaf Veterman persoonlijk de opdracht tot het schrijven van de geschiedenis van de Binnenlandse Strijdkrachten, maar toen duidelijk werd dat de schrijver daarin een boekje open wilde doen over dubieus gedrag van hooggeplaatste militairen en politici tijdens de oorlog, werd de opdracht weer ingetrokken.
In juni 1946 kwamen Veterman en zijn vrouw Katy om het leven bij een verkeersongeluk bij Laren. Omdat hij na de bevrijding een ware luis in de pels was geworden, waren er onmiddellijk geruchten over een liquidatie, maar bewijs hiervoor is nooit geleverd.
Maar goed onderzoek is er niet gedaan naar het ongeluk. Net zomin als naar het auto-ongeluk waarbij verzetsman pater Ludo Bleys op 15 augustus 1945 om het leven was gekomen. Ook hij had zich kritisch geuit over bepaalde ministers in "Londen". Zij maakten gebruik van dezelfde garage in Utrecht.