OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Houen zo!

Houen zo! is een documentaire uit 1952 van de Nederlandse filmregisseur, producent en scenarioschrijver Herman van der Horst. In 20 minuten schetst Van der Horst een beeld van de wederopbouw van het stadscentrum van Rotterdam dat tijdens de Duitse aanval op Nederland in 1940 grotendeels werd verwoest.
Houen zo! geldt als een typisch voorbeeld van de Hollandse Documentaire School: beeld en geluid zijn zorgvuldig gecomponeerd, er is gefilmd uit dramatische opnamehoeken en het ritme is lyrisch. De mensen die in beeld komen zijn bijna altijd archetypisch voor een (beroeps)groep: de fabrieksarbeider, de zeeman enz.
Van der Horst, die zijn documentaire kon maken met steun van de Marshallhulp, toont noeste werklieden met hun gereedschap en machines en, op zeker moment, een havenloods die ‘Houen zo!’ brult.
Houen zo! won in 1953 de prijs voor de beste ‘realistische korte film’ op het filmfestival van Cannes. Ruim een halve eeuw later, in 2007, werd de documentaire toegevoegd aan de Canon van de Nederlandse film.

## Literatuur

* Bert Hogenkamp - De documentaire film 1945-1965. De bloei van een filmgenre in Nederland (Rotterdam: Uitgeverij 010, 2003)
* Floris Paalman - Cinematic Rotterdam: The Times and Tides of a Modern City (Rotterdam: Uitgeverij 010, 2011)
# Fanfare (film)

Fanfare is een Nederlandse komische speelfilm uit 1958, geregisseerd door Bert Haanstra. De film werd opgenomen in het dorp Giethoorn en behoort tot de mijlpalen uit de Nederlandse filmgeschiedenis. Met ruim 2,6 miljoen bioscoopbezoekers is de film op Turks Fruit na, de succesvolste Nederlandse film aller tijden.
Het scenario werd geschreven door Bert Haanstra en Jan Blokker. Aan de film werd deelgenomen door een keur aan Nederlandse artiesten. De muziek is van de hand van Jan Mul en werd uitgevoerd door het Concertgebouworkest. De filmmuziek is als dubbelmars uitgegeven onder de naam Fanfare in Es.
De film was het speelfilmdebuut van Bert Haanstra, en wordt gezien als uniek in de Nederlandse cinema. De kosten bedroegen 450 duizend gulden, maar de film bracht 1,2 miljoen gulden op. In het restaurant Smits Paviljoen in Giethoorn herinneren grote wandposters nog aan de filmopnames van meer dan 60 jaar geleden. Aan het Binnenpad is nog steeds het Café Fanfare gevestigd, waar een gedeelte van de opnames is gemaakt. Giethoorn raakte als gevolg van de film in de mode bij Nederlandse artiesten. Onder meer Rijk de Gooyer en Peter van Straaten kochten er in de jaren zeventig een huis.
Aan het eind van de film komen de twee rivaliserende muziekkorpsen terecht op een muziekconcours. Haanstra filmde dit concours op een weiland in Diever. Hij gebruikte hiervoor muzikanten van verschillende korpsen uit de regio van Diever als figurant. Het vaandel van Wapse is in de film duidelijk te zien.

## Verhaal

De film speelt zich af in het fictieve dorpje Lagerwiede, dat een goede fanfare telt, Kunst en Vriendschap geheten. Deze fanfare wil deelnemen aan een concours en heeft een grote kans in de prijzen te vallen.
Tijdens de voorbereiding op dat concours breekt echter ruzie uit tussen twee muzikanten. Als gevolg daarvan wordt de vereniging verdeeld in twee kampen die beide op eigen titel willen deelnemen aan het concours. Een componist schrijft voor beide orkesten een afzonderlijke compositie; op het eerste gehoor zijn het twee totaal verschillende stukken.
Na veel verwikkelingen arriveren beide orkesten gelijktijdig op het podium van het concours en beginnen eveneens gelijktijdig hun eigen stuk te spelen. Dan blijken beide stukken perfect in elkaar te passen, waarmee het concours gewonnen wordt.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage | Beschrijving |
| Hans Kaart | Geursen | |
| Bernard Droog | Krijns | |
| Albert Mol | Schalm | dirigent |
| Ineke Brinkman | Marije | dochter van Geursen en verloofde van Douwe |
| Wim van den Heuvel | Douwe | veldwachter |
| Andrea Domburg | Lies | zuster van Krijns |
| Henk van Buuren | Valentijn | dirigent |
| Herbert Joeks | Koendering | kruidenier |
| Johan Valk | Van Ogten | burgemeester |
| Ton Lutz | Altena | componist |
| Riek Schagen | Aaltje | kruideniersvrouw |
| Sara Heyblom | | leidster van vereniging |
| Dio Huysmans | Zwaansdijk | vertegenwoordiger van Provinciale Staten |
| Bob Verstraete | Griep | reisleider van een vereniging |
| Jan Mol | Henkie | hulpje Krijns |
| Huib de Vries | | |
| Willem Huysmans | | |
# Station Lympstone Village

Lympstone Village is een spoorwegstation van National Rail in Lympstone, East Devon in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Great Western Railway.
# Ik kom wat later naar Madra

Ik kom wat later naar Madra is een film uit 1965 van de Nederlandse regisseur Adriaan Ditvoorst.
Deze debuutfilm is de meest geprezen film uit het oeuvre van Ditvoorst en werd onderscheiden met diverse prijzen.
Het verhaal gaat over een soldaat, nr. 14 genaamd, die tegen zijn zin in toch zijn dienstplicht moet vervullen. Tijdens een militaire cursus krijgt hij ineens een telefoontje dat zijn vriendin een ongeluk heeft gehad. Ze ligt in het ziekenhuis van Madra. De soldaat wil verlof vragen, maar krijgt dit niet. Hij ontsnapt uit de kazerne en rent naar het station om daar de trein naar Madra te nemen. Hij mist de trein en besluit te gaan liften. Terwijl hij langs de snelweg loopt, ziet een legerofficier hem. De soldaat slaat hem neer en even later stapt hij in een stoppende auto.
Tijdens de rit naar Madra heeft de soldaat een uitvoerig gesprek over de huidige situatie in het land. Ook krijgt hij tijdens de autorit twee flashbacks: een met hem en zijn vriendin, en over zijn jeugd met zijn ouders. Die middag arriveert de soldaat in het ziekenhuis van Madra. Hier wordt hem verteld dat niemand van hem of van zijn vriendin gehoord heeft. De soldaat loopt het ziekenhuis uit. Vervolgens zijn we weer bij de legerofficier, het neerslaan en het meerijden bleek gewoon een gedachte te zijn. Hij gaat met de officier mee, en belandt wegens desertie in de cel. In de cel krijgt hij weer een vreemde droom, waarin zijn vriendin het auto-ongeluk krijgt. Ook ziet hij hoe zijn vriendin begraven wordt.
Die volgende ochtend wordt hij wegens desertie veroordeeld door de legerleiding tot een celstraf van drie weken. De soldaat merkt op: "beter een vrij man met een naam in de cel, dan een soldaat met een nummer in een uniform". De soldaat loopt weg, begeleid door bewakers, op weg naar zijn cel. Hij trekt zijn uniform uit en gooit zijn armen in de lucht. In een voice-over horen we dat de vriendin volkomen genezen was van haar operatie in het ziekenhuis van Madra. De camera zoomt uit, en we zien nu dat de legerkazerne een decor is, en dat een filmcamera het hele tafereel vastlegt.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Hans Oosterhuis | soldaat |
| Yvonne Grosfeld | |
| Chris Baay | |
| Maxim Hamel | |
| Rudi Falkenhagen | |
# Het is een schone dag geweest

Het is een schone dag geweest is een documentaire uit 1993 van de Nederlandse regisseur Jos de Putter. Hij maakte een weemoedig portret van zijn ouders: een Zeeuws-Vlaamse boer en zijn vrouw aan de vooravond van de sluiting van hun bedrijf. De subtitel van de film luidt: ‘Kleine vertelling over een laatste oogstjaar’.
Het is een schone dag geweest won de Filmprijs van de Stad Utrecht op het Nederlands Film Festival. In 2007 werd de documentaire toegevoegd aan de Canon van de Nederlandse film. De commissie die zich met de opstelling daarvan bezighield, roemde de werkwijze van de regisseur: ‘De Putter creëerde een document van een veranderend Nederland. Een verdwijnende manier van leven dat plaatsvindt in een typisch Nederlands landschap, dat hij met veel totaalshots heeft vastgelegd en zo heeft bewaard voor latere generaties.’
# Hamburg-Wandsbek

Hamburg-Wandsbek is een van de zeven districten van de stad Hamburg in Duitsland. Het district Wandsbek is gelegen in het noordoosten van de stad, ten oosten van het district Nord. In het zuiden grenst het district aan Hamburg-Mitte. Het is het district met veruit de meeste inwoners van de stad. In het district zijn 18 stadsdelen, waaronder het gelijknamige Hamburg-Wandsbek.
Altona · Bergedorf · Eimsbüttel · Mitte · Nord · Harburg · Wandsbek
Bergstedt · Bramfeld · Duvenstedt · Eilbek · Farmsen-Berne · Hummelsbüttel · Jenfeld · Lemsahl-Mellingstedt · Marienthal · Poppenbüttel · Rahlstedt · Sasel · Steilshoop · Tonndorf · Volksdorf · Wandsbek · Wellingsbüttel · Wohldorf-Ohlstedt
# Zoo (1961)

Zoo (1961) was de veertiende film van Bert Haanstra.

## Over de film

De film is in zwart-wit en werd in zestig dagen in dierentuin Artis te Amsterdam gefilmd. De film duurt elf minuten. Zoo is de eerste film van Haanstra waarin hij met een verborgen camera werkt. De complete film is gemonteerd op muziek van Pim Jacobs. De film laat dieren achter tralies zien, en de meeste shots van mensen zijn vanaf de andere kant van de tralies genomen. De film gaat over de interactie en gelijkenis tussen mens en dier.
# Violofoon

De strohviool, trompetviool of violofoon (ook wel schaatsviool genoemd), is een viool zonder de houten klankkast. Het geluid wordt versterkt door een hoorn. Het instrument is vernoemd naar zijn Duitse bedenker, Johannes Matthias Augustus Stroh.

## Oorsprong en gebruik

De strohviool klinkt veel luider dan een gewone houten viool. Door zijn volume en de mogelijkheid om de klank te richten was dit instrument zeer geschikt voor opnamen in de begindagen van de opnametechniek. Toen de studio's elektrische microfoons gingen gebruiken verloor de strohviool aan populariteit, daar een strohviool niet als een houten viool klinkt. Vanwege de metalen beker is de strohviool veel zwaarder en daardoor moeilijker te bespelen; het kost de nodige inspanning om de beker de gewenste kant op te houden.

## Huidig gebruik

Een aantal muzikanten waaronder Tom Waits, Thomas Newman, Bob Cohen, Spinvis en Scotch gebruiken de strohviool nog steeds. Tevens treft men de strohviool aan in de volksmuziek van Roemenië (Vioară cu goarnă). Ook in oudere Argentijnse tango's is de strohviool te horen. De Argentijnen noemen het een 'Violin Corneta' (gehoornde viool). Vele straatmuzikanten gebruiken ook wel een strohviool.
* ↑ https://www.youtube.com/watch?time_continue=13&v=yPwrU37b3cM
# Een pak slaag

Een pak slaag is een Nederlandse speelfilm uit 1979, geregisseerd door Bert Haanstra.

## Verhaal

Hein Slotter (Kees Brusse) staat voor de viering van zijn 25-jarig jubileum als president-directeur van de kinderwagenfabriek Slieps. Hij is de schoonzoon van oud-directeur Slieps (Paul Steenbergen) die destijds zijn eigen zoon Kees (Eric Schneider) als opvolger heeft gepasseerd. Als jongeman heeft Slotter van de oude Slieps alle kneepjes van het vak geleerd en de twee zijn zeer aan elkaar gehecht. Slotter ziet tegen de viering op en wil alleen instemmen als Slieps een toespraak houdt. Helaas is Slieps aan het dementeren. Het feestcomité hoort intussen een gerucht over de jonge jaren van Slotter en besluit hem hiermee te confronteren.

## Over de film

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1963 van Anton Koolhaas. Zoals veel werken van Koolhaas, gaat ook Een pak slaag over een vijftiger, die ingedut lijkt te zijn in de dagelijkse routine van zijn leven.
Bert Haanstra en zijn zoon Rimko voerden de regie. Anton van Munster, die eerder onder andere, Haanstra's De stem van het water (1967) en Bij de beesten af (1972) in beeld bracht, was de cameraman. De muzikale begeleiding was van Haanstra's zoon Jurre Haanstra en tenorsaxofonist Stan Getz.
De kosten werden geraamd op 1,4 miljoen gulden en de film werd gefinancierd door Tuschinski Film en een bijdrage uit het Productiefonds. Haanstra was ruim voor de opnamen waren begonnen al erg enthousiast. Een pak slaag werd echter slecht ontvangen. de Volkskrant vond de film "gaaf oude herentoneel" en NRC Handelsblad roemde de technische afwerking, maar vond de inhoud "verschraald" en het scenario onbegrijpelijk voor wie het boek niet had gelezen. Het publiek bleef massaal weg. Een pak slaag zou de laatste speelfilm van Haanstra blijven.

### Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Kees Brusse | Hein Slotter |
| Paul Steenbergen | Slieps sr. |
| Bernhard Droog | Vrijst |
| Jeroen Krabbé | Dries Barns |
| Eric Schneider | Kees Slieps |
| Ellen de Thouars | Dolle Hans |
| Annet Nieuwenhuyzen | Ans Slieps |
| Jacques Commandeur | Henri Lutters |
| Gees Linnebank | Kraanarbeider |
| Eric van Ingen | Paul |
| Joekie Broedelet | Mevrouw Jonkind |
| Sacco van der Made | Hendrik J. Jonkind |
# Les Vacances de monsieur Hulot

Les Vacances de monsieur Hulot is een komische film van Jacques Tati uit 1953.
In deze film speelt Tati voor het eerst het personage Monsieur Hulot: een lange slungelige man, excentriek maar goedbedoelend, met een pijp, paraplu, flaphoedje, vlinderdas en te korte broek. Hulot is een ouderwetse man die niets begrijpt van de wereld om zich heen. Hij bedoelt alles goed, maar door zijn onhandigheid stuurt hij alles in de war. Tati zou Hulot in al zijn latere films spelen en Hulot zou uitgroeien tot een van de grootste iconen uit de komische cinema.
Met deze komedie wilde Tati kritiek leveren op de decadentie van de bourgeoisie. De film groeide uit tot Tati's meest succesvolle en meest geprezen film. Tal van scènes - de tennispartij, de kano die in een krokodil verandert en het diner in het hotel - werden legendarisch.
De film is op locaties in het Franse Saint-Marc-sur-Mer (Loire-Atlantique) opgenomen en heeft een zwart-witfotografie. De filmmuziek is van Alain Romans. Het hotel, hôtel de la Plage, bestaat nog steeds en gelijkt nog sterk op het oorspronkelijke uit de film. Het strand voor de deur is nagenoeg ongewijzigd. In de kamers van het hotel hangen foto's van het oude gebouw.
In deze film gaat Tati met zijn maatschappijkritiek en filmstijl een hele stap verder dan in zijn vorige films. Tati laat duidelijk een fascinatie zien voor mensenmassa's, de dialogen worden minder, het verhaal abstracter, de geluidseffecten prominenter en de close-ups zijn al verdwenen. Door het minimum aan dialoog moet de film het hebben van situaties en mimiek, waardoor hij een beetje Engels aandoet.
Tati bewerkte de film in 1963, waarbij onder andere de oorspronkelijke muziek werd vervangen door een jazz-versie. In 1978 keerde hij terug naar Saint-Marc-sur-Mer om, beïnvloed door Jaws (1975), een paniekscène op het strand op te nemen, die aan de kano-scène werd toegevoegd. De versie van 1978 is in 2009 gerestaureerd.

## Plot

In Les Vacances de monsieur Hulot gaat Hulot in zijn vooroorlogse cyclecar op vakantie naar een badplaats. Het hotel waarin hij verblijft zet hij binnen de kortste keren op stelten.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Jacques Tati | Meneer Hulot |
| Nathalie Pascaud | Martine |
| Michele Rolla | tante van Martine |
| Valentine Camax | Engelse |
| Louis Perrault | meneer Fred |
| André Dubois | commandant |
| Lucien Frégis | hoteleigenaar |
| Raymond Carl | ober |
| René Lacourt | slenterende man |
| Marguerite Gérard | slenterende vrouw |
# Wilma Olausson

Wilma Olausson (9 april 2001) is een Zweedse voormalig wegwielrenster.

## Carrière

Voordat ze onder contact kwam te staan bij Uno-X heeft ze twee jaar bij Team Sunweb gereden. Olausson won in 2019 de Watersley Ladies Challenge en het Zweedse kampioenschap op zowel de tijdrit als de wegwedstrijd bij de junior vrouwen. Ze werd in dit jaar ook derde op de tijdrit tijdens de Europese kampioenschappen wielrennen.

## Palmares
### Wegwielrennen
#### 2019

    Zweeds kampioenschap tijdrijden, junior vrouwen
    Zweeds kampioenschap op de weg, junior vrouwen
    Eind- en bergklassement Watersley Ladies Challenge
    3 Europees kampioenschap tijdrijden, junior vrouwen

### Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Gent-Wevelgem | Amstel Gold Race | Luik-Bast.‑Luik | Strade Bianche |
| 2020 | | | opgave | |
| 2021 | | | | 69e |
| 2022 | opgave | | | opgave |
| 2023 | | 59e | opgave | |

## Ploegen

* 2020 – Team Sunweb
* 2021 – Team DSM
* 2022 – Uno-X Pro Cycling Team
* 2023 – Uno-X Pro Cycling Team
* 2024 ― Uno-X Mobility
Andersen · Georgi · Henderson · Jackson · Kirchmann · Koch · Labous · Lippert · Mackaij · Mathiesen · Olausson · Rivera · Soek · Wiebes
Andersen · Georgi · Jastrab · Kirchmann · Koch · Labous · Lippert · Mackaij · Olausson · Peperkamp · Rivera · Soek · Wiebes
Ahtosalo · Andersen · Barker · Barnes · Koerner · Leth · Lowden · Ludwig · Lutro · Olausson · Bjørndal Ottestad · Ysland
Ahtosalo · Andersen · Barker · Barnes · Confalonieri · Dideriksen · Berg Edseth · Koerner · Koster · Leth · Lowden · Ludwig · Lutro · Olausson · Bjørndal Ottestad · Ysland
Aalerud · Ahtosalo · Andersen · Anderson · Barker · Beekhuis · Berg Edseth · Boilard · Confalonieri · Dideriksen · Koerner · Koster · Leth · Lowden · Olausson · Bjørndal Ottestad · Ysland
* (en) Profiel van Wilma Olausson op ProCyclingStats
* Profiel van Wilma Olausson op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Wilma Olausson op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Wilma Olausson op de website van de UCI
* cyclingarchives
# Battenberg (geslacht)

Battenberg (later ook Mountbatten) is de naam van een uit Duitsland stammend adellijk geslacht.
De naam Battenberg werd gevoerd door de nazaten van prins Alexander van Hessen (1823-1888) en Julia Hauke (1825-1895), de dochter van graaf Hauke, onder meer oud-minister van Oorlog namens Rusland in Polen. Alexander trouwde als prins uit een regerend vorstengeslacht beneden zijn stand met de hofdame van zijn zus en sloot derhalve een morganatisch huwelijk, dat wil zeggen dat de kinderen geen rechten kregen van de vader, maar alleen de status van hun moeder konden erven. Aan Julia werd door Alexanders oudere broer Lodewijk, de regerende groothertog van Hessen, de erfelijke titel van gravin/graaf verleend en enige tijd later de erfelijke titel van H.D. Prinses van Battenberg, naar een klein plaatsje met die naam in het groothertogdom. De kinderen van Alexander en Julia verkregen hiermee het recht zich prinsen en prinsessen van Battenberg te noemen.

## Huwelijkspolitiek

Nazaten van Alexander en Julia huwden met leden van de Britse koninklijke familie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog veranderde de Britse koning George V de naam in het meer Engels klinkende Mountbatten. George V deed iets vergelijkbaars met zijn eigen achternaam, het Duitse Saksen-Coburg-Gotha wijzigde hij in Windsor. Prins Philip, de echtgenoot van de Britse koningin Elizabeth II uit het Huis Windsor, nam bij zijn huwelijk in 1947 eveneens de naam Mountbatten aan, zijn moeder was een telg uit de familie Battenberg. Elizabeth op haar beurt bepaalde dat haar nazaten, met uitzondering van koning Charles III, de naam Mountbatten-Windsor zouden dragen.
Ook aan het Spaanse hof vloeit er Battenberg-bloed door de aderen. De grootmoeder van koning Juan Carlos I van Spanje was Victoria Eugénie van Battenberg, een kleindochter van de Britse koningin Victoria.
Lodewijk Alexander van Battenberg was de kleinzoon van hertog Lodewijk II van Hessen-Darmstadt, schoonzoon van Lodewijk IV van Hessen-Darmstadt, broer van tsaar Alexander I van Bulgarije, schoonvader van koning Gustaaf VI Adolf van Zweden, grootvader van prins Philip en oom van koningin Victoria Eugenia van Spanje.

## Trivia

Naar de prinsen uit dit geslacht zou de “battenbergcake” genoemd zijn, die dan weer zijn naam gaf aan het battenburgpatroon.
# Max Havelaar (film)

Max Havelaar of de koffieveilingen der Nederlandsche Handelmaatschappij is een Nederlands-Indonesische speelfilm uit 1976 van Fons Rademakers naar de gelijknamige roman van Multatuli.
De hoofdrollen worden gespeeld door Peter Faber (Max Havelaar) en Sacha Bulthuis (Tine). Rutger Hauer, die de hoofdrol had willen spelen, vervult een bijrol als Duclari; Krijn ter Braak speelt de controleur Verbrugge en Adendu Soesilaningrat speelt de rol van inlandse regent. Het camerawerk is van Jan de Bont. Het scenario van Gerard Soeteman is gebaseerd op de roman, maar vooral aan het einde van de film krijgt de geschiedenis van Saïdjah en Adinda meer nadruk. Dharmaya W. Sarjana schreef een eerste scenario voor de film met de titel Saïdjah en Adinda.
De film werd grotendeels in Indonesië gedraaid, aanvankelijk met steun van de Indonesische regering. De film werd echter tot 1987 door de Indonesische censuurcommissie verboden, omdat de positie van het Indonesische volk erin als ontoereikend werd geacht. Later eisten de Indonesische autoriteiten drie aanvullende scènes die het Indonesisch verzet beter in beeld brachten. Een reden voor het verbod kan ook geweest zijn dat het Soeharto-regime moeite had met de scènes over onderdrukking door een inlandse regent. Het einde van de film bevat enkele scènes met gewelddadig optreden door het KNIL.
In Nederland was de film met 727.000 bezoekers een succes. Ook in de Sovjet-Unie, de Verenigde Staten, Spanje, Denemarken en andere Europese landen deed de film het goed. Max Havelaar won de speciale juryprijs op het filmfestival van Teheran, een ereprijs op het filmfestival van Napels en de Deense Bodil voor Beste niet-Engelstalige film. De film werd in 2003 door A-Film Distribution en het Nederlands Filmmuseum op dvd uitgebracht als onderdeel van een box met 11 films van Rademakers.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Peter Faber | Max Havelaar |
| Sacha Bulthuis | Tine |
| Rutger Hauer | Duclari |
| Krijn ter Braak | Verbrugge |
| Adendu Soesilaningrat | Inlands regent |
| Maruli Sitompul | Demang |
| Carl van der Plas | Resident |
| Rima Melati | Mevrouw Slotering |
| Joop Admiraal | Slotering |
| Herry Lantho | Saïdjah |
| Nenny Zulaini | Adinda |
| Frans Vorstman | Gouverneur-generaal |
| Dolf de Vries | Hendrickx |
| Leo Beyers | Droogstoppel |
| Trees van der Donck | Mevrouw Droogstoppel |
| Hugo Koolschijn | Luitenant |
| Helmert Woudenberg | Planter |
# Grand Prix Formule 1 van Spanje 1951

De Grand Prix Formule 1 van Spanje 1951 werd gehouden op 28 oktober op het circuit van Pedralbes in Barcelona. Het was de achtste en laatste race van het seizoen.

## Uitslag

| Pos. | Nr. | Coureur | Constructeur | Rondes | Tijd / Oorzaak uitval | Grid | Punten |
| 1 | 22 | Juan Manuel Fangio | Alfa Romeo | 70 | 2:46:54.10 | 2 | 9$^S$ |
| 2 | 6 | José Froilán González | Ferrari | 70 | +54.28 | 3 | 6 |
| 3 | 20 | Nino Farina | Alfa Romeo | 70 | +1:45.54 | 4 | 4 |
| 4 | 2 | Alberto Ascari | Ferrari | 68 | +2 Rondes | 1 | 3 |
| 5 | 24 | Felice Bonetto | Alfa Romeo | 68 | +2 Rondes | 8 | 2 |
| 6 | 26 | Toulo de Graffenried | Alfa Romeo | 66 | +4 Rondes | 6 | |
| 7 | 28 | Louis Rosier | Talbot | 64 | +6 Rondes | 20 | |
| 8 | 34 | Philippe Étancelin | Talbot | 63 | +7 Rondes | 13 | |
| 9 | 14 | Robert Manzon | Simca-Gordini | 63 | +7 Rondes | 9 | |
| 10 | 44 | Francisco Godia-Sales | Maserati | 60 | +10 Rondes | 17 | |
| NF | 4 | Luigi Villoresi | Ferrari | 48 | Ontsteking | 5 | |
| NF | 16 | André Simon | Simca-Gordini | 48 | Motor | 10 | |
| NF | 36 | Johnny Claes | Talbot | 37 | Ongeluk | 15 | |
| NF | 8 | Piero Taruffi | Ferrari | 30 | Wiel | 7 | |
| NF | 12 | Maurice Trintignant | Simca-Gordini | 25 | Motor | 11 | |
| NF | 38 | Georges Grignard | Talbot | 23 | Motor | 16 | |
| NF | 32 | Yves Giraud Cabantous | Talbot | 7 | Ongeluk | 14 | |
| NF | 30 | Louis Chiron | Talbot | 4 | Ontsteking | 12 | |
| NF | 18 | Prince Bira | Maserati-OSCA | 1 | Motor | 19 | |
| NF | 46 | Juan Jover | Maserati | 0 | Motor | 18 | |

## Statistieken

| Pole-position | Alberto Ascari | Ferrari | 2:10.59 |
| Snelste ronde | Juan Manuel Fangio | Alfa Romeo | 2:16.93 |
1913 · 1923 · 1926 · 1927 · 1933 · 1934 · 1935 · 1951 · 1954 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025 · 2026