OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Nanboku-cho-periode

De Nanboku-chō-periode (南北朝時代, Nanbokuchō jidai, letterlijk te vertalen als de "Periode van Noordelijke en Zuidelijke Hoven") is een periode uit de geschiedenis van Japan, die valt binnen de beginjaren van de Muromachiperiode (1336 tot 1392). Politiek-militair gezien wordt het tijdperk ook wel de Japanse Successieoorlog genoemd.
De periode begon direct na de mislukte Kenmu-restauratie. Rond deze tijd was het keizerlijk hof opgesplitst in twee hoven; het Zuidelijke hof met als thuisbasis Yoshino en het Noordelijke hof met als thuisbasis Kioto. Het Noordelijke hof was opgericht door Ashikaga Takauji nadat deze als Shogun aan de macht was gekomen, en het Zuidelijke hof door de verdreven keizer Go-Daigo.
De twee keizerlijke hoven vochten gedurende een periode van vijftig jaar met elkaar. Het Noordelijke hof stond toen al onder controle van het Ashikaga-shogunaat, en had daarom weinig politieke macht. In 1392 gaf het Zuidelijke hof zich over en werd Japan weer verenigd.
Gedurende de Nanboku-chō-periode hadden beide hoven hun eigen keizers, waardoor Japan feitelijk twee keizers tegelijk had. De keizers van het Zuidelijke hof werden na de eenwording van Japan niet langer als zodanig erkend door het shogunaat. In 1911 besliste de Japanse overheid echter dat de keizers van het zuidelijke hof de ware keizers waren, daar zij gedurende de periode de Keizerlijke regalia van Japan in hun bezit hadden. De keizers van het noordelijke hof staan tegenwoordig daarom bekend als troonpretendenten.
Invloeden van gebeurtenissen ten tijde van de Nanboku-chō-periode zijn vandaag de dag nog deels terug te vinden in de traditionele Japanse kijk op het Tennō Seika (keizersysteem).

## Keizers van het Zuidelijke hof

* Go-Daigo「後醍醐天皇」(1288–1339, r. 1318-1339)
* Go-Murakami「後村上天皇」(1328–1368, r. 1339-1368))
* Chokei「長慶天皇」((1343–1394, r. 1368-1383)
* Go-Kameyama「後亀山天皇」(1347-1424, r. 1383-1392)

## Keizers van het Noordelijke hof

* Kogon「光厳天皇」(1313–1364, r. 1331–1333)
* Komyo「光明天皇」(1322–1380, r. 1336–1348)
* Suko「崇光天皇」(1334–1398, r. 1348–1351)
* Go-Kogon「後光厳天皇」(1338–1374, r. 1352–1371)
* Go-En'yu「後円融天皇」(1359–1393, r. 1371–1382)

## Jaartelling

Volgens traditie begint de Japanse jaartelling steeds weer van voren af aan bij de troonsbestijging van een nieuwe keizer. Doordat er tijdens de Nanboku-chō-periode steeds twee keizers aan de macht waren, is de jaartelling binnen deze periode vanuit twee verschillende perspectieven opgesteld.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Nanboku-chō period op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Kohn, George Childs (2013). Dictionary of Wars. Revised Edition. Routledge, Londen/New York, p. 264. ISBN 9781135954949. Gearchiveerd op 30 oktober 2020.
$^*$ Regent Jingu staat niet op de traditionele lijst.
# Rozenscheutboorder

De rozenscheutboorder (Lampronia morosa) is een vlinder uit de familie van de yuccamotten (Prodoxidae). De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1852 door Zeller.
De soort komt voor in Europa.
# Apostolisch vicariaat Alessandria di Egitto

Het rooms-katholieke in Egypte gelegen Apostolisch vicariaat Alessandria di Egitto (Latijn: Apostolicus Vicariatus Alexandrinus Aegypti) werd op 18 mei 1839 als apostolisch vicariaat Egypte gesticht. Op 27 januari 1951 werd het hernoemd naar "Alessandria di Egitto". Het nam op 30 november 1987 de apostolische vicariaten Eliopoli di Egitto en Port Said in zich op en heet sindsdien officieel "Alessandria di Egitto-Eliopoli di Egitto-Port-Said".
Het vicariaat omvat geheel Egypte als werkingsgebied en telde in 1949 nog 32.000 katholieken. In 2002 waren het er nog slechts 2.000. Het aantal priesters nam in dezelfde periode af van 28 tot 17. Het aantal inheemse priesters nam in die tijd van 3 toe tot 7, terwijl het aantal ordepriesters toenam van 119 tot 159. De religieuze zusterorden telden in 2002 776 leden (in 1949: 915).
De beide voormalige apostolische vicariaten tellen in hun gebied 1600 (Heliopolis) resp. 375 (Port Said) katholieken. Dit geringe aantal was een reden tot samenvoeging in het huidige vicariaat.
Apostolisch vicaris is Claudio Lurati MCCJ.

## Bijzondere kerken in het apostolisch vicariaat

* Sint-Catharinakathedraal in Alexandrië
* Co-kathedraal van Onze-Lieve-Vrouw van Heliopolis in het stadsdeel Heliopolis in Cairo
* Co-kathedraal van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Michiel in Port Said
* Basiliek van de Heilige Theresia van het Kind Jezus, een basilica minor in Cairo
# Populares

Populares (Latijn: populus = volk), zo noemde zich in Rome van de 2e en 1e eeuw v.Chr. de "politieke fractie" van degenen die op ingrijpende politieke hervormingen aanstuurden, zoals de gebroeders Gracchus, Gaius Marius, Catilina (voorheen lid van de optimates), Clodius en Caesar. Zij ondervonden veel tegenkanting van de optimates en werden vaak het slachtoffer van een politieke moord.
Deze politieke fracties moeten niet vergeleken worden met de hedendaagse politieke fracties. Het ging hier om losse groeperingen van gelijkgezinde politici die inzagen dat de uitbuiting van de lagere klassen te ver ging. Ze waren tegen de uitbuiting van het volk door de senaat en vertegenwoordigden de belangen van de gewone man. Ze kunnen de voorlopers van het populisme genoemd worden.
# Het Houtland

Het Houtland is een heemkundig jaarboek dat sinds 1973 in Torhout verschijnt. Het boek wordt jaarlijks gepubliceerd door de Geschied- en Heemkundige Kring Het Houtland-Torhout. Aanvankelijk omvatte het jaarboek een volledig kalenderjaar, maar sinds 2023 wordt het jaarboek al uitgegeven in december van het lopende jaar.
Het jaarboek volgde het gelijknamige tijdschrift op, dat startte in 1959. Met de naam wordt verwezen naar de ruimere regio van het Houtland.
De focus ligt op lokale en familiegeschiedenis op het grondgebied van Torhout, maar de inhoud van het jaarboek is dikwijls breder dan alleen de lokale geschiedenis. De historie van Torhout wordt op die manier geplaatst binnen een bredere context dan alleen de eigen omgeving.

## Auteurs

* Frans Varendonck
* Jan D'hondt
* Katarina Vereecke
* Rita Lingier
* Artikelendatabank van Heemkunde West-Vlaanderen
* ↑ "Een halve eeuw jaarboeken bij geschied- en heemkundige kring Het Houtland", KW.be. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ Lermyte, Jean-Marie (2008). 50 jaar heemkunde West-Vlaanderen: 1958-2008. Heemkunde West-Vlaanderen. ISBN 9789077723722.
* ↑ Geschied- en Heemkundige Kring Het Houtland-Torhout. Geraadpleegd op 12 februari 2025.
* ↑ "Heemkring stelt vijftigste jaarboek voor (Torhout)", Het Nieuwsblad, 28 januari 2023. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ Het jaarboek van de heemkundige kring is er. torhoutvandaag.be. Geraadpleegd op 27 februari 2025.
* ↑ "Voorstelling jaarboek Het Houtland in Torhout", UiTinVlaanderen. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ (maart 2003). Jaarboek van het Houtland, 2002. Biekorf 103
# Massastuk

Massastukken (ook wel gewichten) zijn er in vele vormen en maten. Voor de meeste mensen zijn deze het meest bekend in ijzeren vorm met vaak een draagbeugel erbovenop, of in setjes van koper. Deze laatste komen dan in series, oplopend in gewicht, in mooie houten doosjes voor. Ze zijn meestal ingedeeld volgens de Renard-3 reeks 1-2-5: 1, 2 (2 maal), 5, 10, 20 (2 maal), 50, 100, 200 (2 maal) en 500 gram. Hiermee is elke gehele waarde samen te stellen tussen 1 en 1110 gram. Ook zijn er gewichten in materiaal van roestvrij staal en zelfs van platina.
Gewichten worden gebruikt bij weegschalen, bascules en balansen, meestal als contragewicht maar ook als ijkgewicht voor het kalibreren van een weegschaal.
Het internationale prototype "K" is meer dan honderd jaar oud (1889), en is het laatste unieke voorwerp waarmee de standaard van een basisgrootheid van het Internationale Stelsel van Eenheden, SI, is gedefinieerd. Deze standaard van massa staat onder 3 glazen stolpen beschermd in een speciale kluis in de kelder van het Bureau International des Poids et Mesures in Frankrijk. Deze standaardkilo (ook wel prototype genoemd) heeft een dichtheid van 21,5 g/cm³. Dit geldt ook voor de kopieën die gebruikt worden bij nationale meetinstituten.
Door vergelijking worden hiervan andere massastukken afgeleid, de "eerste afgeleide", dit noemt men ook wel "nauwkeurigheidsklasse E1", deze zijn gemaakt van roestvrij staal, met een dichtheid van 8,0 g/cm³, ze zijn zeer glad gepolijst en niet justeerbaar: in een opening kan zich vuil bevinden waardoor de nauwkeurigheid vermindert. De hiervan afgeleide massastukken heten klasse E2, ook deze kunnen alleen gejusteerd worden door er iets af te polijsten. De daaropvolgende is klasse F1, deze zijn justeerbaar en worden gebruikt om bij de gebruikers van weegschalen te ijken. Volgende klassen zijn F2, M1, M2. De E en F klassen zijn van niet magnetiseerbaar RVS, vanaf M1 kan het ook ijzer zijn. Messing of koperen massastukken worden in de praktijk niet meer gebruikt, je vindt ze nog weleens op antiekmarkten met indrukwekkende rijen ijkstempels erin geslagen. Hoe echt die zijn is altijd twijfelachtig.
Indien gewichten enige tijd in gebruik zijn dienen ze te worden gekalibreerd met een gewicht van een hogere klasse. Indien het gewicht afwijkt van de standaard kan het worden gejusteerd door er massa in de vorm van lood aan toe te voegen. Bij ijzeren gewichten gebeurt dit door het lood vast te slaan in de justeerholte aan de onderzijde van het gewicht, bij gewichten van hogere klasse die bijvoorbeeld in laboratoria of door apothekers worden gebruikt is er vaak een justeerholte onder een schroef.
# Joost Claes

Joost Claes (Vlaanderen, 3 augustus 1976) is een Nederlandse (stem- en musical)acteur, dialoog- en toneelregisseur, zanger en voormalige docent van Belgische komaf.

## Biografie

Claes studeerde tot 1995 aan de Academie voor Woord in Heist-op-den-Berg, waar hij onder andere dictie, voordracht en repertoirestudie studeerde. Hier kreeg hij tevens pianoles van de Antwerpse orgeliste Yvonne Torfs. Claes studeerde in 2001 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Amsterdam. In 2006 was Claes actief als docent bij het Rozentheater en Stadsschouwburg Amsterdam, sindsdien regisseert hij diverse theaterproducties, waaronder de musical Romeo en Julia (2019). Als stemacteur is Claes in zowel Nederlandse als Vlaamse producties actief, sinds 2017 is hij tevens actief als regisseur in zowel Nederlandse als Vlaamse nasynchronisaties en als televisieacteur vertolkt hij voornamelijk gastrollen.

## Privé

Claes is afkomstig uit België, hij woont en werkt sinds 1997 in Nederland.

## Externe link

* (en) Joost Claes in de Internet Movie Database
* ↑ Profiel Joost Claes, samen1stem.nl, geraadpleegd op 12 januari 2023
* ↑ Joost Claes. pianostemmendevoorstelling.nl. Geraadpleegd op 24 oktober 2023.
* ↑ Joost Claes. Theater.nl. Gearchiveerd op 26 januari 2022. Geraadpleegd op 4 januari 2022.
* ↑ Red Carpet Radio: Hugo de Groot de musical. YouTube. Geraadpleegd op 4 januari 2022.
* ↑ Perspresentatie Hugo de Groot de musical. YouTube. Geraadpleegd op 6 juli 2023.
# Leerbiografie

Een leerbiografie is een uitgebreide schriftelijke weergave van iemands leergeschiedenis. Daarbij gaat het om het opsporen van patronen en strategieën die iemand bij het leren heeft gevolgd. Door het materiaal te analyseren en te interpreteren verkrijgt men inzicht in en grip op de manier waarop (vooral informele) leerprocessen verlopen en op de factoren die de leerprocessen en leeromgevingen beïnvloeden. Een leerloopbaan is een verbijzondering, een specifieke ordenings-, presentatie- en analysewijze van de leerbiografie.
Het gebruik van biografieën is in de jaren twintig van de twintigste eeuw geïntroduceerd in de sociale wetenschappen door de Chicago School. Vanaf 1980 is er een hernieuwde interesse voor de biografie als onderzoeksmethode, zowel in sociaal-wetenschappelijk onderzoek als in praktische toepassingen in onderwijs, educatie en HRD. Deze hernieuwde interesse wordt wel verklaard vanuit de steeds complexer wordende levensloop van individuen.
# Pinarocorys

Pinarocorys is een geslacht van zangvogels uit de familie leeuweriken (Alaudidae).

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soorten:
* Pinarocorys erythropygia – Roodstuitleeuwerik
* Pinarocorys nigricans – Lijsterleeuwerik
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2025. IOC World Bird List (v15.1).
# Jan Meijer (voetballer)

Jan Meijer (Loon op Zand, 18 december 1926 – Tilburg, 8 november 2012) was een Nederlands voetballer.

## Spelersloopbaan

Meijer begon als speler bij de plaatselijke amateurclub Uno Animo waar hij regionale faam verwierf als trefzekere spits. Toen het profvoetbal in 1954 zijn intrede deed in Nederland, maakte hij de overstap naar NOAD dat twee jaar later in de Eredivisie debuteerde. Daar groeide de harde werker, die naast het voetbal in ploegendienst in de textiel werkzaam was, drie seizoenen op rij uit tot clubtopscorer. In 93 eredivisiewedstrijden scoorde hij 58 keer. Na de degradatie van NOAD naar de Eerste divisie vertrok Meijer in 1959 naar stadgenoot LONGA waar hij drie jaar op rij eveneens clubtopscorer werd. In 1964 verliet hij de Tilburgse tweededivisionist en keerde terug op het oude nest bij Uno Animo. Op 38-jarige leeftijd werd Meijer op 6 mei 1965 met zijn club kampioen van de Derde klasse. In de kampioenswedstrijd tegen RAC scoorde hij bij een 2-2 stand uit een strafschop de beslissende 3-2. Meijer overleed in 2012 op 85-jarige leeftijd.

### Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Duels | Goals |
| 1954/55 | NOAD | Nederland | Eerste klasse C | ?? | 14 |
| 1955/56 | NOAD | Nederland | Hoofdklasse A | ?? | 4 |
| 1956/57 | NOAD | Nederland | Eredivisie | 34 | 19 |
| 1957/58 | NOAD | Nederland | Eredivisie | 32 | 21 |
| 1958/59 | NOAD | Nederland | Eredivisie | 27 | 18 |
| 1959/60 | LONGA | Nederland | Tweede divisie A | ?? | 16 |
| 1960/61 | LONGA | Nederland | Tweede divisie | 34 | 30 |
| 1961/62 | LONGA | Nederland | Tweede divisie | ?? | 13 |
| 1962/63 | LONGA | Nederland | Tweede divisie B | ?? | 16 |
| 1963/64 | LONGA | Nederland | Tweede divisie B | 14 | 6 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | ??? | 157 |
# Diksnavelleeuwerik

De diksnavelleeuwerik (Ramphocoris clotbey, synoniem: Melanocorypha clotbey) is een zangvogel uit de familie van de leeuweriken (Alaudidae).

## Kenmerken

Het meest opvallend is de snavel die doet denken aan die van een appelvink: stevig en dik. De veren zijn bruin, met op de borst donkere vlekken. Op de vleugels bevindt zich een zwarte en duidelijke witte streep. Op de zijkant van de kop is er een zwarte vlek aanwezig. Zijn houding doet trots aan, omdat zijn lichaam sterk opgericht is. De soort beweegt zich in een snel tempo over de grond en terwijl hij rent houdt hij het lijf rechtop, terwijl de meeste leeuweriksoorten dan hun lijf juist naar beneden drukken.

## Verspreiding en leefgebied

De soort komt voor in noordwestelijk Afrika en in het noordwesten van het Arabisch schiereiland. De vogel leeft in steenwoestijnen in vlak of licht golvend terrein, met een voorkeur voor licht begroeide stukken, ook wel in spaarzaam begroeide beddingen van wadi's en droge steppen.

## Status

De grootte van de wereldpopulatie is niet gekwantificeerd. Men veronderstelt dat de soort in aantal stabiel is. Om deze redenen staat de diksnavelleeuweik als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Diksnavelleeuwerik op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Sky (band)

Sky is een instrumentale band uit Australië. De band is opgericht in 1978 door John Williams, hij maakte samen met verschillende muzikanten een niet-klassiek album. Onder deze muzikanten bevonden zich Herbie Flowers, Francis Monkman en Tristan Fry.
Dit viertal zou de volgende 10 jaar in nog veel meer projecten samenwerken. Na het opnemen van "Travelling" in 1978, maakten Williams en Flowers de keuze om een stap verder te gaan: ze wilden een instrumentale rockband gaan vormen. Kevin Peek voegde zich bij de band, die toen compleet was (op een naam na).

## Bandleden

De band bestond uit de volgende leden:
* John Williams (klassieke gitaar) (1979 - 1983)
* Richard Durrant (gitaar) (1993 - 1994)
* Herbie Flowers (basgitaar, contrabas en tuba) (1979 - 1994)
* Tristan Fry (drums) (1979 - 1994)
* Paul Hart (keyboard) (1984 - 1994)
* Steve Gray (piano en keyboard) (1981 - 1994)
* Francis Monkman (piano en keyboard) (1979 - 1980)
* Kevin Peek (elektrische gitaar) (1979 - 1985)

## Discografie
### Albums

* Sky (1979)
* Sky 2 (1979)
* Sky 3 (1981)
* Sky 4 Forthcoming (1982)
* Sky Five Live
* Cadmium (1983)
* Masterpieces (The Best of Sky)
* The Great Balloon Race
* Mozart (1987)
* Squared (1998)

### Singles

* Cannonball (mei 1979)
* Carillon El Cielo (september 1979)
* Toccata (maart 1980)
* Toccata/Carillon/Vivaldi/Cannonball (augustus 1980)
* Dies Irae (augustus 1980)
* Sky 3 (Promo) (maart 1981)
* Masquerade (maart 1982)
* My Giselle (mei 1982)
* Five Live (Promo) (januari 1983)
* The Animals Pt. 1 (januari 1983)
* Troika (november 1983)
* Fool on the hill (april 1984)
* Desperate For Your Love (maart 1985)
* Night Sky (mei 1985)
* Marriage of Figaro: Overture (november 1987)
* CD Release Promo (Lente van 1992)

### Trivia

* De single "Carillon El Cielo" is vaak te horen in de Vlaamse kindertelevisieserie Samson en Gert wanneer de personages verdrietig zijn of er iets droevigs is gebeurd.
# Luneray

Luneray is een gemeente in het Franse departement Seine-Maritime (regio Normandië). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Dieppe. De gemeente telde 2.166 inwoners op 1 januari 2022.

## Geschiedenis

Op het grondgebied van de gemeente werd een urnenveld uit het einde van de 2e of het begin van de 3e eeuw gevonden.
De kerk van Luneray werd voor het eerst vermeld in de 12e eeuw. Luneray was een landbouwdorp waar ook textielnijverheid was. Er werden wol en vlas verwerkt. Onder de wevers van Luneray, die over het algemeen geletterd waren, verspreidde zich in de 16e eeuw het protestantisme na de komst van predikant Jean Venable. Zij namen een protestantse kerk in gebruik maar die werd vernield tijdens de godsdienstoorlogen. Een tweede protestantse kerk werd gebouwd in 1630. Ook deze werd afgebroken, in 1682, enkele jaren voor het Edict van Fontainebleau een einde maakte aan de geloofsvrijheid van de Franse protestanten. Een deel van de protestanten vluchtte naar Engeland. Er bleef wel een belangrijke protestantse aanwezigheid in Luneray. Pas in 1812 werd er een nieuwe protestantse kerk geopend. De vader van Julie Siegfried (geboren Puaux), Frans feministe, was dominee in Luneray.
De textielnijverheid van Luneray kende haar hoogtepunt in de 18e en 19e eeuw. Een specialiteit van de streek was de siamoise, een stof geweven uit linnen en katoen. Het thuis weven verdween in de 19e eeuw. Tissage du Ronchay, een textielfabriek die linnen maakte, werd geopend in 1845. Ze sloot rond 2010. Luneray kreeg een treinstation op de spoorlijn Dieppe - Fécamp, maar dit station werd later gesloten en de spoorlijn werd opgebroken.

## Geografie

Luneray ligt in het Pays de Caux op een hoogte van ongeveer 75 meter tussen de valleien van de Dun en de Saâne.
De oppervlakte van Luneray bedroeg op 1 januari 2022 5,08 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 426,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Luneray met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Bezienswaardigheden

De katholieke kerk Saint-Rémi gaat terug tot de 12e eeuw. De eerste kerk werd gebouwd uit tufsteen. Uit deze eerste bouwfase rest enkel een boog in de toren. De huidige kerk kende bouwfases in de 16e, 17e en 19e eeuw. Binnenin bevinden zich doopvonten uit de 12e of 13e eeuw. De protestantse kerk werd gebouwd vanaf 1807 met keizerlijke toelating.
* Katholieke kerk
* Protestantse kerk
* Gemeentehuis

## Geboren

* Julie Siegfried (1848-1922), feministe
# Marie Élisabeth De Buyger

Marie Élisabeth De Buyger (Parijs, 23 oktober 1852 – Brussel, 30 maart 1941) was een Belgische drukker en socialiste. Ze was de echtgenoot van socialistisch voorman en drukker Désirée Brismée.

## Levensloop

De Buyger groeide op in een socialistisch milieu. Haar vader, Charles De Buyger, was een arbeider die er revolutionair socialistische ideeën en later ook anarchistische ideeën op nahield.
Ze trouwde op 23 oktober 1833 in Londen met Désiré Brismée, die dertig jaar ouder was. Brismée had een drukkerij in Brussel en was daarnaast een invloedrijk socialistische militant in Brussel. Hij kan tot één van de initiatiefnemers gerekend worden van de sociaal-democratische beweging in België en speelde een belangrijke rol in de Eerste Internationale.
De Buyger werkte mee in de drukkerij van haar echtgenoot en na zijn dood in 1888, nam zij als jonge weduwe het bedrijf over. De drukkerij onder de nieuwe naam ‘Veuve Brismée’ lag eerst in de Provoostschapstraat in Brussel en verhuisde later naar Hoogstraat 46. De Buyger leidde het bedrijf een periode alleen, vooraleer haar zonen (Aimé Charles Camille Brismée en Désirée Edmond César Brismée) de drukkerij mee aanstuurden. Na haar overlijden in 1941, namen de zonen het familiebedrijf over. Na de Tweede Wereldoorlog, opereerde de drukkerij verder onder naam ‘Imprimerie Populaire’.

## Betrokkenheid bij de socialistische beweging

De drukkerij had een duidelijke socialistische en syndicalistische insteek. ‘Veuve Brismée’ gaf voornamelijk publicaties uit die gelieerd waren aan de socialistische beweging in Brussel. Socialistische kranten als L’Antimilitariste, La Jeunesse socialiste, La Maison du peuple, La Raison, werden er gedrukt, naast de publicaties van de syndicalistische organen zoals Le Carrier, Le Vêtement, Le Chapeau, L’Employé. Hun grote bedrijvigheid op vlak van syndicalistische publicaties, is een verklaring voor de afwezigheid van coöperatieve drukkerijen in Brussel. Eén van de meer invloedrijkere publicaties die bij Veuve Brismée gedrukt werden, was het tijdschrift Cahiers féministes, onder leiding van Isabelle Gatti de Gamond.
Naast haar bedrijfsactiviteiten, speelde Buyger ook een rol in het socialistisch weefsel in Brussel. Ze was één van de grondleggers van de Prévoyance Sociale in 1907. Ze nam deel aan congressen van de Belgische Werkliedenpartij (BWP) en van de Syndikale Kommissie, en was ook lid van de Brusselse Femmes socialistes et rationalités.