# Muziek van Appalachia

De muziek van Appalachia is de muziek uit de culturele regio Appalachia, die voor 1900 de muziek was van de kolonisten, die er zich in de 18e en 19e eeuw vestigden, en later met een mix van vaudevilleliedjes en Afro-Amerikaanse muziek een belangrijke invloed had op de vroege ontwikkeling van old-time music, country, bluegrass en rock-'n-roll. Appalachia is een streek in het oosten van de Verenigde Staten, die zijn naam ontleent aan het gebergte van de Appalachen. De Appalachen omvatten de Berkshires van Connecticut, de Green Mountains van New Hampshire, de Catskills van New York, de Blue Ridge van Virginia en de Great Smoky Mountains van Tennessee. De muziek van de kolonisten vond zijn oorsprong in hun thuislanden en was gebaseerd op de ballades, hymnes en vioolmuziek van de Britse Eilanden, voornamelijk van die uit Schotland, en in mindere mate van de muziek van continentaal Europa.
De muziek van Appalachia, ook mountain music genoemd, vormde een belangrijk onderdeel van de heropleving van de Amerikaanse volksmuziek in de jaren 1960. Instrumenten die doorgaans werden gebruikt waren de banjo, de fiddle, de dulcimer en later de gitaar.

## De kolonisten

De meeste Europese kolonisten vestigden zich in Appalachia in de 18e eeuw, waar zij vanuit de kustvlaktes van Pennsylvania, Virginia en North Carolina en South Carolina de Appalachen introkken. Een relatief groot gedeelte van hen waren de Ulster-Schotten, die zich al eerder vanuit Zuid-Schotland in Noord-Ierland gevestigd hadden. Andere kolonisten waren Engelsen uit het grensgebied met Schotland en Duitsers uit de Rijnland-Palts. Tot slaaf gemaakte Afro-Amerikanen werden in grote getale door Europese kolonisten overgebracht naar gebieden ten oosten van de Appalachen in Tennessee en Kentucky.

### De Britse invloeden

De muzikale tradities die de immigranten van de Brise eilanden meebrachten, bestonden voornamelijk uit Engelse en Schotse ballades - die in wezen verhalen zonder begeleiding waren - en uit instrumentale dansmuziek, zoals reels met begeleiding van een viool. Volgens de musicoloog Cecil Sharp leken de ballades van Appalachia, inclusief hun melodieën, over het algemeen het meest op die van uit ‘het noorden van Engeland’, of op die uit de Schotse Laaglanden en niet op die van de Gaelic-sprekende Highlanders. De stijl van de 18e-eeuwse Schotse violist Niel Gow, die in een krachtige, ritmische zaagslagtechniek met korte boog speelde, zou de basis zijn geworden van de Appalachian-fiddlestijl.

### De invloeden vanuit het Europese vasteland

Er waren Duitse, Poolse en Tsjechische culturele zones in Appalachia, evenals die van Nederlandse en Franse hugenoten-immigranten. Deze culturen werden grotendeels geassimileerd, maar sommige liederen en melodieën, bijvoorbeeld de Duitse "Fischer's Hornpipe", bleven in het repertoire van hun veramerikaanste voorouders. De "Appalachian"-dulcimer, een snaarinstrument met fretten, ontstond in de 19e eeuw in het zuidwesten van Pennsylvania en Noordwest-Virginia en is vermoedelijk afgeleid van de Duitse scheitholt of van vergelijkbare instrumenten als de langeleik, hommel en épinette. In het begin van de 20e eeuw gaven nederzettingsscholen in Kentucky les op een dulcimer, waardoor de populariteit ervan in de regio werd verspreid. Jean Ritchie was grotendeels verantwoordelijk voor de popularisering van het instrument onder liefhebbers van volksmuziek in de jaren 1950.
Er wordt aangenomen dat het jodelen uit de Appalachen in de 18e eeuw de Appalachen is meegebracht door immigranten uit Duitsland, Scandinavië en Zwitserland. Het jodelen in Appalachia is vooral bekend van Jimmy Rodgers, wiens gejodel anders klonk dan de uit de Alpen bekende manier van zingen, waarmee grote afstanden overbrugd konden worden. Zijn manier van zingen was sterk beïnvloed door de bluesmuiek uit zijn geboortestreek aan de rand van Atlanta.

### Afro-Amerikaanse invloeden

In het oude Appalachia wisselden zwarte en blanke violisten melodieën uit, waardoor de ritmes en harmonieën elkaar konden beïnvloeden. De introductie van de banjo in de Southern Mountains na de Amerikaanse Burgeroorlog in de jaren zestig van de negentiende eeuw versnelde dit proces verder. Vroege Afro-Amerikaanse vocale muziek, waarschijnlijk de voorloper van de bluesmuziek, bracht harmonische (de bluesnoten en glissando's) en verbale behendigheid naar de Appalachian muziek, en veel vroege Appalachian muzikanten, zoals Dock Boggs en Hobart Smith , herinnerden zich dat zij sterk werden beïnvloed door het kijken naar zwarte muzikanten die aan het begin van de twintigste eeuw optraden. Dock Boggs, Doc Carter en Doc Watson worden allemaal omschreven als "witte blues" -muzikanten vanwege de aanwezigheid van Afro-Amerikaanse blueskenmerken in hun stijlen.

### Latere ontwikkelingen

De balladetraditie van de "Nieuwe Wereld", de Noord-Amerikaanse ballades, was net zo invloedrijk als de traditie van de Oude Wereld op de ontwikkeling van de Appalachiaanse muziek. Ballades uit de Nieuwe Wereld werden doorgaans geschreven om het nieuws van de dag weer te geven, en werden vaak als broadsides (liedbladen) gepubliceerd. Ballades uit de Nieuwe Wereld die populair waren onder muzikanten uit Appalachia waren onder meer "Omie Wise", "Wreck of the Old 97", "Man of Constant Sorrow" en "John Hardy". Later leidden de mijnbouw en de daarmee samenhangende arbeidskwesties tot de ontwikkeling van protestliederen, zoals "Which Side Are You On?" en "Coal Creek March".
Veel zangers van ballades, zoals Texas Gladden, verwierven wat wordt aangeduid als de "High Lonesome Sound", een schril, nasaal vocaal timbre, vaak met een maatloos ritme en het gebruik van pentatonische toonladders. Het is niet precies bekend wanneer en hoe deze stijl zich precies ontwikkelde, maar elementen zijn ook terug te vinden in Keltische ballades. Dankzij postordercatalogi werden instrumenten als de gitaar, mandoline en autoharp eind 19e eeuw populair. Deze instrumenten werden toegevoegd aan de banjo-en-viool-bezetting om de vroege stringbands te vormen. Daarnaast worden onder meer lepels gebruikt die worden bespeeld door twee lepels tegen elkaar te slaan, waardoor een 'klik'-geluid ontstaat dat tempo creëert, en het wasbord dat de spelers bespelen door met hun handen al dan niet voorzien van vingerhoedjes de riffs te slaan. De wastobbebas is een ander instrument dat populair is in de muziek van de Appalachen. Ook bekend als de gutbucket (of in andere landen de "benzinebas" of "wasmachine"), wordt deze meestal gemaakt van een metalen wastobbe, die als klankkast fungeert, en een staaf of stok met ten minste één snaar, soms met vier of meer. De bas kan ook stemknoppen hebben. De wastobbebas is ontstaan in Afro-Amerikaanse gemeenschappen in Appalachia voordat hij werd geadopteerd door de stringbands.