# Oscar Voch

Oscar Voch, pseudoniem van Igor Wesdorp (Amsterdam, 10 mei 1962), is een Nederlands beeldend kunstenaar.

## Levensloop/Biografie

Oscar Voch studeerde Kunsthistorie aan de UvA en werkte als rapportage- en medisch fotogaaf aan de VU. Daarnaast fotografeerde hij opstellingen in een door hemzelf geschilderd en geboetseerd decor. De opkomst van digitale technieken maakte het voor hem mogelijk om het decor en het te fotograferen object nog meer naar zijn hand te zetten. Vanaf 2005 wijdde hij zich volledig aan de kunst.

## Het werk

In het werk van Oscar Voch zijn foto’s, grafiek, schilderwerk en ruimtelijk werk digitaal aaneengesmeed tot één geheel. Deze werkwijze komt voort uit het verlangen te ontstijgen aan de beperkingen van de al te exact registrerende fotografische middelen die te weinig ruimte laten voor stilering. En stilering – hier te lezen als: een afwijken van de werkelijkheid door het aanbrengen van een eigen stijl – acht hij een noodzaak en één der kenmerken die het wezen der Kunst definiëren. “Want”, zo stelt hij, “de werkelijkheid, die hebben we thuis ook. Daarvoor behoef ik slechts uit het raam te kijken”.
Het werk dat zo ontstaat wil ontroering teweegbrengen - want dat is naar zijn zeggen het doel waarnaar de kunstenaar dient te streven – en deze ontroering is tweevoudig, zoals zij enerzijds wordt opgewekt door de schoonheid van het beeld, en anderzijds door de lading, door de betekenis van de voorstelling. Vooral in dit laatste, in wát er is afgebeeld, komt het thema van de kunstenaar tot uitdrukking, ofwel dat wat het beeld de beschouwer mededeelt aan sfeer, inhoud, toon of – maar dit zelden bij Voch – boodschap.
Incidentele uitstapjes naar onder meer actualiteit en erotiek daargelaten, is dat bij Voch in de eerste plaats de weemoed, zijnde een melancholische stemming die niet teweeg wordt gebracht door afzonderlijke lotgevallen of zorgen, maar doordat de geest vervuld is van een gevoel - of bewustzijn - van vergankelijkheid, verlies en onvervulde verlangens, dit evenwel met een bijmenging van vreugde om het schone dat geweest is en betekenis heeft gehad.
De weemoed, deze zacht-treurige gemoedstoestand, manifesteert zich niet fel en hevig als wat men ondergaat bij een groot ongeluk, en zonder de scherpe pijn die bij diepgevoeld verdriet hoort. Hij voelt niet aan als een schok van buiten uit, maar als een deel van het wezen, als een grondtoon vanuit het innerlijk. Hij zet niet aan tot onrust, opgewondenheid en verzet, maar tot kalme bespiegeling en berusting. Het is de sfeer van de vergeelde kinderfoto, van boot en trein, van regen, van de namiddag, van de verwaarloosde achtertuin waarin oude fietsbanden en glasscherven.
Deze sfeer mag op wie de ontvankelijkheid ontbeert neerdrukkend werken, maar wie de taal verstaat vindt erin de troost der herkenning, van te weten: ik ben niet alleen.
Oscar Voch heeft de overtuig dat, hoezeer in schijn een tegenstelling, Kunst juist het sterkst tot het gemoed spreekt wanneer de kunstenaar terughouding betracht, zich niet ten volle uitspreekt maar de beschouwer de ruimte laat zelf in te vullen. Hij zegt: “Kitsch schreeuwt. Kunst fluistert“.
En zeker een sentiment als weemoed wordt in kalmte beleden.

## Solotentoonstelling

Fluisteringen in Museum Belvédère 24 januari 2025 – 22 juni 2025

## Publicaties

BOUTADES Twee essays: Koren en kaf en Het heilige en de honden. Stichting Voetnoot, Amsterdam [NL] 2006
STAALKAARTKUNSTENKRANT Twee artikelen: De Goede Leugenaar (2011) en De Kunstenaar en de Jood (2012)