OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Boomvorkje

Boomvorkje (Metzgeria) is een geslacht van thalleuze levermossen uit de boomvorkjesfamilie (Metzgeriaceae). Het geslacht is vernoemd naar de graveur Johann Baptist Metzger uit Staufen im Breisgau.

## Kenmerken

De thalli van de mossen uit deze familie zijn, afgezien van de altijd aanwezige hoofdnerf, slechts één cellaag dik. Ze zijn lineair van vorm en vertakken zich in vorken. De thalli zijn vaak behaard of trilharen, althans aan de randen en onder de hoofdnerf.
Op de hoofdnerf vormen zich aan de onderzijde van de thalli korte, gebogen zijtakken, waarop de bolvormige antheridiën en archegoniën zich bevinden. De kapsels zijn ingebed in een harige calyptra die uit het archegonium tevoorschijn komt.
Veel soorten planten zich echter ook vegetatief voort via spruiten aan de rand van de thallus, vooral in de voorste delen.

## Verspreiding

Het belangrijkste verspreidingsgebied van het geslacht ligt in de tropen van het zuidelijk halfrond.

## Soorten

Het geslacht omvat ongeveer 100 soorten.
In Europa komen alleen de volgende soorten voor:
* Metzgeria conjugata - breed boomvorkje
* Metzgeria fruticulosa - blauw boomvorkje
* Metzgeria furcata - bleek boomvorkje
* Metzgeria leptoneura (in Europa alleen op de Britse eilanden, Ierland en de Faeröer)
* Metzgeria simplex
* Metzgeria temperata - ruig boomvorkje
# Vergeetachtigheid

Vergeetachtigheid is het zich dingen minder goed kunnen herinneren dan normaal, of dan vroeger. Vergeetachtigheid kan geïsoleerd voorkomen of deel uitmaken van een meer globale geestelijke achteruitgang. Vergeetachtigheid wordt onderscheiden van geheugenverlies of amnesie, dat een volledige vergeten van dingen beschrijft, of een onvermogen dingen die gedurende een bepaalde periode zijn gebeurd te onthouden.
Een zekere mate van vergeetachtigheid, die wat toeneemt met toenemende leeftijd vooral na het 50e levensjaar is normaal.
Bij ernstiger vormen kan door psychologisch onderzoek worden nagegaan of de vergeetachtigheid geïsoleerd of als onderdeel van een globalere achteruitgang voorkomt. Het kortetermijngeheugen is meestal veel erger aangedaan dan het langetermijngeheugen.
Belangrijke oorzaken zijn de ziekte van Alzheimer en multi-infarctdementie. Deze zijn nauwelijks of niet behandelbaar en meestal progressief. Er zijn een aantal neurologische zeldzame tot zeer zeldzame oorzaken, zoals de ziekte van Creutzfeldt-Jakob. Er zijn echter ook een aantal behandelbare oorzaken die moeten worden uitgesloten alvorens men tot de ziekte van Alzheimer besluit, zoals de normaledrukhydrocefalie, een ruimte-innemend proces in de hersenen of hypothyreoïdie.
# Procalpurnus lacteus

Procalpurnus lacteus is een slakkensoort uit de familie van de Ovulidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1810 voor het eerst geldig gepubliceerd door Jean-Baptiste de Lamarck.
# Nesagapostemon

Nesagapostemon is een monotypisch geslacht van uitgestorven bijen uit de familie van de Halictidae, subfamilie Halictinae. Op het moment wordt slecht één soort, Nesagapostemon moronei, tot het geslacht gerekend.

## Etymologie

De geslachtsnaam is een samenstelling van het Oudgriekse woord νῆσος, nēsos, dat eiland betekent, en Agapostemon, een geslacht met sterk op Nesagapostemon gelijkende soorten, uit dezelfde geslachtengroep (Halictini), en mogelijk verwant. Het grammaticaal geslacht van de naam is mannelijk. De enige soort is genoemd naar Ettore Morone uit Turijn, en is slechts bekend van het holotype, een 9,9 millimeter groot vrouwtje in de particuliere collectie van Morone (catalogusnummer MACT-1172). Dit exemplaar werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Dr. Michael S. Engel, die de beschrijving en de soortnaam publiceerde in ZooKeys in 2009.

## Beschrijving

Het holotype is goed geconserveerd in barnsteen, afkomstig van afzettingen uit de Burdigalien-fase (vroeg Mioceen) van het eiland Hispaniola. In het barnsteen zijn enkele kleine luchtbellen ingesloten, alsmede drie werksters van Proplebeia dominicana, zodat een deel van de Nedagapostemon daarachter schuilgaat. Het holotype-exemplaar heeft diverse breuken in het gebied van het metasoma (achterlijf). De voorvleugels van dit vrouwelijk exemplaar van Nesagapostemon zijn 9,9 millimeter lang, en staan onder een hoek met de lijn van de thorax. Hoewel moeilijk te bepalen door de conservering zijn de kop en thorax waar zichtbaar metaalkleurig. De antennes zijn donkerbruin terwijl de tegula doorschijnend bruin is en de metasomale tegra donkerbruin met een zwakke metaalgroene glans. De poten zijn donker roodbruin en de vleugels zijn glasachtig met bruine aders.
Nesagapostemon is een van de slechts vijf geslachten van de Halictidae die bekend zijn uit Dominicaanse barnsteen. Drie daarvan zijn geheel uitgestorven. Nesagapostemon heeft een duidelijk ontwikkelde kiel (of carina) rond het achterste deel van de thorax (propodium). Het basale deel van het propodium beslaat maar de helft van de lengte van het posteriore (achterste) verticale oppervlak, en loopt niet schuin af. Bij de verwante uitgestorven soort Eickwortapis dominicana (ook een soort uit een monotypisch geslacht), is het basale deel van het propodium langer en het loopt wél schuin af. De middelste poten hebben een dichte beharing. De haren aan de binnenzijde zijn zo lang dat ze de metatibiale sporen bedekken, en die aan de buitenkant zijn lang en pluimvormig. Anders dan bij Eickwortapis is de binnenste metatibiale spoor bij Nesagapostemon gehaakt en is de binnenkant van de "C"-ader dubbel zo lang als het pterostigma.
* ↑ Engel, M.S. (2009). Two new halictine bees in Miocene Amber from the Dominican Republic (Hymenoptera, Halictidae). ZooKeys 29: 1–12. DOI: 10.3897/zookeys.29.257.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Nesagapostemon op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# The War Lord

The War Lord is een Amerikaanse dramafilm uit 1965 onder regie van Franklin J. Schaffner.

## Verhaal

Ridder Chrysagon is de aanvoerder van een groep Normandische krijgers, die een Vlaams kustdorp moet beschermen tegen aanvallen van de Friezen. Hij laat al gauw zijn oog vallen op Bronwyn, de dochter van het dorpshoofd.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Heston, Charlton Charlton Heston | Chrysagon |
| Boone, Richard Richard Boone | Bors |
| Forsyth, Rosemary Rosemary Forsyth | Bronwyn |
| Evans, Maurice Maurice Evans | Priester |
| Stockwell, Guy Guy Stockwell | Draco |
| MacGinnis, Niall Niall MacGinnis | Odins |
| Farentino, James James Farentino | Marc |
| Wilcoxon, Henry Henry Wilcoxon | Friese prins |
| Ross, Sammy Sammy Ross | Volc |
| Parfrey, Woodrow Woodrow Parfrey | Piet |
| Alderson, John John Alderson | Holbracht |
| Jaffe, Allen Allen Jaffe | Tybald |
| Conrad, Michael Michael Conrad | Rainault |
| Jenkins, Dal Dal Jenkins | Dirck |
| Jensen, Johnny Johnny Jensen | Jonge prins |
# A958 Zenobe Gramme (schip, 1961)

De A958 Zenobe Gramme was een zeilschip van de Belgische Marine dat dienst deed als schoolschip. Het werd naar de Belg Zénobe Gramme vernoemd.
Het schip werd in 1961 gebouwd door de Boelwerf te Temse en werd ontworpen door Frank Van Dycke. Het nam af en toe deel aan zeilwedstrijden en won de Cutty Sark Tall Ships Race in 1976. Het deed dienst als school- en trainingsschip voor onderofficieren en officieren van de Belgische Marine.
Het werd uit dienst genomen op 26 juli 2024.

## Externe link

* De A996 Albatros
* Het Zeilschip Zenobe Gramme
* ↑ Webcachegoogle Vliz.be Pagina 2
# Henri Luyten

Henri Luyten (Koningshooikt, 1 augustus 1873 - Boechout, 28 september 1954) was een Belgisch wielrenner.

## Carrière

In 1894 werd hij Belgisch kampioen bij de liefhebbers. Luyten was beroepsrenner van 1895 tot 1897 en in 1895 en 1896 werd hij Belgisch wielerkampioen bij de beroepsrenners in Smeermaas. Ook won hij in deze jaren het Belgisch kampioenschap op de 100 km. Verder was hij tweemaal tweede in het wereldkampioenschappen baanwielrennen halve fond (in 1895 en 1897).
* Profiel van Henri Luyten op De wielersite
# Hans Hofmann

Hans Hofmann kan verwijzen naar:
* Hans Hofmann (wielrenner) (1867-1920), was een Duits wielrenner
* Hans Hofmann (schilder) (1880-1966), was een schilder van Duits-Amerikaanse komaf
* Hans Hofmann (politicus) (1939), een Zwitsers politicus
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Hans Hofmann en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# A958 Zenobe Gramme (schip, 1961)

De A958 Zenobe Gramme was een zeilschip van de Belgische Marine dat dienst deed als schoolschip. Het werd naar de Belg Zénobe Gramme vernoemd.
Het schip werd in 1961 gebouwd door de Boelwerf te Temse en werd ontworpen door Frank Van Dycke. Het nam af en toe deel aan zeilwedstrijden en won de Cutty Sark Tall Ships Race in 1976. De Zenobe Gramme deed dienst als school- en trainingsschip voor onderofficieren en officieren van de Belgische Marine.
Het werd uit dienst genomen op 26 juli 2024.

## Externe link

* De A996 Albatros
* Het Zeilschip Zenobe Gramme
* ↑ Webcachegoogle Vliz.be Pagina 2
# Jacqueline Reyneke van Stuwe

Jacqueline (Pierrette) Reyneke van Stuwe (Muntok, Indonesië, 13 augustus 1871 - Den Haag, 21 september 1955) was Nederlandse schrijfster en hoofdredacteur van De Hollandsche Lelie en De Haagsche Vrouwenkroniek.

## Biografie

Reyneke van Stuwe was dochter van militair Hendrik Wilhelm Carel Reyneke van Stuwe en Johanna Maria Wilhelmina de Jong. Kort na de geboorte van haar zusje Jeanne in 1874 verhuisde het gezin Van Stuwe van Indonesië naar Nederland. Ze zou een hechte band hebben gehad met haar zusje, die ook schrijfster was, en zou haar leven lang bij Jeanne hebben ingewoond.
In 1915 werd Reyneke van Stuwe hoofdredacteur van het tijdschrift de De Haagsche Vrouwenkroniek. Zij nam de functie van Susanna Lugten-Reys over, die wegens gezondheidsproblemen haar ontslag moest aanbieden. Vanaf het moment dat ze hoofdredacteur werd, domineerden zij en haar zus Jeanne de inhoud van het tijdschrift door onder andere hun romans in delen te publiceren. In 1919 werd Reyneke van Stuwe tevens hoofdredacteur van het tijdschrift De Hollandsche Lelie.
Als schrijfster publiceerde zij onder het pseudoniem Eline van Stuwe een groot aantal romans, novellen, toneelstukken en meisjesboeken.

## Belangrijke werken

* Schaakmat (Bruna, 1919)
* In de nevelen (P.N. Van Kampen en Zoon, 1923)
* De wisselingen van het lot (P.N. Van Kampen en Zoon, 1926)
* Hotel 'De Residentie' (P.N. Van Kampen en Zoon, jaartal onbekend)
* Lisette (P.N. Van Kampen en Zoon, 1941)
* ↑ Algemeen Handelsblad, 23 september 1955, Necrologie
* ↑ Harry G.M. Prick, Stuwe, Jeane Henriette Reine Reijneke Van (1874-1951). Huygens ING. Geraadpleegd op 23-04-2018.
* ↑ Suus Boef-van der Meulen, Opdat zij niet inslape aan haar spinnewiel. Gearchiveerd op 23-4-2018. Geraadpleegd op 23-04-2018.
* Biografisch Portaal: 19472262
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: reyn007
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9213 9247
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069452466
* LIBRIS: 367065
* Virtual International Authority File: 286148716
* WorldCat: E39PBJdM9dWB6QMyk3Wt3P3JDq
# Jacqueline Reyneke van Stuwe

Jacqueline (Pierrette) Reyneke van Stuwe (Muntok, Indonesië, 13 augustus 1871 - Den Haag, 20 september 1955) was Nederlandse schrijfster en hoofdredacteur van De Hollandsche Lelie en De Haagsche Vrouwenkroniek.

## Biografie

Reyneke van Stuwe was dochter van militair Hendrik Wilhelm Carel Reyneke van Stuwe en Johanna Maria Wilhelmina de Jong. Kort na de geboorte van haar zusje Jeanne in 1874 verhuisde het gezin Van Stuwe van Indonesië naar Nederland. Ze zou een hechte band hebben gehad met haar zusje, die ook schrijfster was, en zou haar leven lang bij Jeanne hebben ingewoond.
In 1915 werd Reyneke van Stuwe hoofdredacteur van het tijdschrift de De Haagsche Vrouwenkroniek. Zij nam de functie van Susanna Lugten-Reys over, die wegens gezondheidsproblemen haar ontslag moest aanbieden. Vanaf het moment dat ze hoofdredacteur werd, domineerden zij en haar zus Jeanne de inhoud van het tijdschrift door onder andere hun romans in delen te publiceren. In 1919 werd Reyneke van Stuwe tevens hoofdredacteur van het tijdschrift De Hollandsche Lelie.
Als schrijfster publiceerde zij onder het pseudoniem Eline van Stuwe een groot aantal romans, novellen, toneelstukken en meisjesboeken.

## Belangrijke werken

* Schaakmat (Bruna, 1919)
* In de nevelen (P.N. Van Kampen en Zoon, 1923)
* De wisselingen van het lot (P.N. Van Kampen en Zoon, 1926)
* Hotel 'De Residentie' (P.N. Van Kampen en Zoon, jaartal onbekend)
* Lisette (P.N. Van Kampen en Zoon, 1941)
* ↑ Algemeen Handelsblad, 23 september 1955, Necrologie
* ↑ Harry G.M. Prick, Stuwe, Jeane Henriette Reine Reijneke Van (1874-1951). Huygens ING. Geraadpleegd op 23-04-2018.
* ↑ Suus Boef-van der Meulen, Opdat zij niet inslape aan haar spinnewiel. Gearchiveerd op 23-4-2018. Geraadpleegd op 23-04-2018.
* Biografisch Portaal: 19472262
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: reyn007
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9213 9247
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069452466
* LIBRIS: 367065
* Virtual International Authority File: 286148716
* WorldCat: E39PBJdM9dWB6QMyk3Wt3P3JDq
# Lyon Sprague de Camp

Lyon Sprague de Camp, (New York, 27 november 1907 – Plano (Texas), 6 november 2000) was een Amerikaans sciencefiction- en fantasyschrijver. Hij publiceerde zijn eerste verhaal, "The Isolinguals" (1937), in het tijdschrift Astounding Science Fiction.
Tot de Camps bekendste werken behoren de korte romans Lest Darkness Fall (1939), The Wheels of If (1940) en The Glory That Was (1960). Ook de Harold Shea serie en de Tales from Gavagan's Bar zijn geliefd. Hij heeft enkele romans over Conan de Barbaar geschreven, waardoor de interesse in de door Robert E. Howard gecreëerde figuur oplaaide.
Hij schreef regelmatig "historische fictie", een verzonnen verhaal in een accurate historische omgeving. The Dragon of Ishtar Gate (1961) is hiervan een goed voorbeeld. Het speelt in de tijd van de Perzische koning Xerxes I en geeft een historisch accuraat beeld van deze periode.
De Camp kreeg the Nebula Grand Master Award in 1978, nadat hij al de Gandalf Grand Master Award in 1976 had ontvangen. Met zijn autobiografie, Time and Chance won hij de Hugo Award in 1997.
De Camp schreef biografieën over Robert E. Howard en H.P. Lovecraft. Fans van Lovecraft bekritiseerden het boek als weinig flatteus en ongebalanceerd.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte de Camp met collega-schrijvers Isaac Asimov en Robert Heinlein op de scheepswerf van de Amerikaanse marine in Philadelphia.
Hij schreef ook een standaardwerk over Atlantis, Lost Continents : the Atlantis theme in History, Science and Literature (1954, herziene versie 1970).
De Camp stierf zeven maanden na zijn vrouw, Catherine Cook de Camp, met wie hij zestig jaar getrouwd was.
# Jacqueline Reyneke van Stuwe

Jacqueline (Pierrette) Reyneke van Stuwe (Muntok, Nederlands-Indië, 13 augustus 1871 - Den Haag, 20 september 1955) was Nederlandse schrijfster en hoofdredacteur van De Hollandsche Lelie en De Haagsche Vrouwenkroniek.

## Biografie

Reyneke van Stuwe was dochter van militair Hendrik Wilhelm Carel Reyneke van Stuwe en Johanna Maria Wilhelmina de Jong. Kort na de geboorte van haar zusje Jeanne in 1874 verhuisde het gezin Van Stuwe van Indonesië naar Nederland. Ze zou een hechte band hebben gehad met haar zusje, die ook schrijfster was, en zou haar leven lang bij Jeanne hebben ingewoond.
In 1915 werd Reyneke van Stuwe hoofdredacteur van het tijdschrift de De Haagsche Vrouwenkroniek. Zij nam de functie van Susanna Lugten-Reys over, die wegens gezondheidsproblemen haar ontslag moest aanbieden. Vanaf het moment dat ze hoofdredacteur werd, domineerden zij en haar zus Jeanne de inhoud van het tijdschrift door onder andere hun romans in delen te publiceren. In 1919 werd Reyneke van Stuwe tevens hoofdredacteur van het tijdschrift De Hollandsche Lelie.
Als schrijfster publiceerde zij onder het pseudoniem Eline van Stuwe een groot aantal romans, novellen, toneelstukken en meisjesboeken.

## Belangrijke werken

* Schaakmat (Bruna, 1919)
* In de nevelen (P.N. Van Kampen en Zoon, 1923)
* De wisselingen van het lot (P.N. Van Kampen en Zoon, 1926)
* Hotel 'De Residentie' (P.N. Van Kampen en Zoon, jaartal onbekend)
* Lisette (P.N. Van Kampen en Zoon, 1941)
* ↑ Algemeen Handelsblad, 23 september 1955, Necrologie
* ↑ Harry G.M. Prick, Stuwe, Jeane Henriette Reine Reijneke Van (1874-1951). Huygens ING. Geraadpleegd op 23-04-2018.
* ↑ Suus Boef-van der Meulen, Opdat zij niet inslape aan haar spinnewiel. Gearchiveerd op 23-4-2018. Geraadpleegd op 23-04-2018.
* Biografisch Portaal: 19472262
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: reyn007
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9213 9247
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069452466
* LIBRIS: 367065
* Virtual International Authority File: 286148716
* WorldCat: E39PBJdM9dWB6QMyk3Wt3P3JDq
# Restaurantketen

Een restaurantketen is een onderneming met restaurants met eenzelfde naam en veelal hetzelfde aanbod qua eten en drinken.
Met name in de Angelsaksische wereld zijn ketenrestaurants al decennialang erg populair. Veel van deze ketens zijn inmiddels wereldwijd zeer bekende merken.
Restaurants in de winkels van een winkelketen (bijvoorbeeld HEMA en IKEA) vormen ook min of meer een restaurantketen.

## Fastfoodrestaurantketens

Fastfood-restaurantketens zijn goede voorbeelden van restaurantketens. Voorbeelden:
* Burger King
* Pizza Hut
* Domino's Pizza
* Febo
* KFC
* McDonald's
* Nando's
* White Castle
In fastfoodrestaurants worden goedkope maaltijden in een omgeving gericht op snelle afhandeling aangeboden. Veel fastfoodrestaurantketens zijn wereldwijd actief.

## Middenklasse-restaurantketens

Middenklasse-restaurantketens (casual dining) zijn een bekend fenomeen in Noord-Amerika. Hier worden maaltijden tegen een schappelijke prijs aangeboden in een ongedwongen sfeer. Voorbeelden:
* Applebee's
* Hard Rock Cafe
* Hooters
* Olive Garden
* Outback Steakhouse
* TGI Friday's
In het verleden hebben meerdere ketens gepoogd zich buiten Noord-Amerika te vestigen. Vaak echter met beperkt succes. Applebee's is hiervan een voorbeeld. La Place is een succesvolle Nederlandse middenklasse restaurantketen.

## Hogereklasse-restaurantketens

Hogereklasse-restaurantketens (fine dining) zijn ook een bekend fenomeen in Noord-Amerika. Hier worden maaltijden tegen een hogere prijs aangeboden in een formele sfeer. In Nederland is de keten Gauchos Grill een goed voorbeeld van een hogereklasse-restaurantketen.
* ↑ Restaurant Applebee's sluit deuren
# Smilodectes

Smilodectes is een geslacht van uitgestorven adapiforme primaten dat in het Midden-Eoceen in Noord-Amerika leefde. Het bezat post-orbitale botstructuren en had grijpduimen en -tenen. Smilodectes heeft een kleine schedelgrootte en het foramen magnum bevindt zich aan de achterkant van de schedel, op het achterhoofdsbeen.
Er zijn drie benoemde soorten: Smilodectes gracilis, Smilodectes gingerichi en Smilodectes mcgrewi.

## Smilodectes gracilis

Smilodectes gracilis was een adapiforme primaat uit het vroege Eoceen, zo'n 55 miljoen jaar geleden. S. gracilis werd gevonden op de landmassa van Noord-Amerika en op basis van zijn tandmorfologie was S. gracilis een Folivora. S. gracilis had een tandtechnische formule van 2.1.4.3/2.1.4.3 en had een relatief korte snuit, met afgerond frontaal bot in vergelijking met andere nothactines. Deze soort miste symfyseale fusie en deze soort primaten had relatief minder reukbollen en een meer uitgebreide visuele cortex. Dit suggereert dat S. gracilis een diurnale soort was. S. gracilis had een schedelinhoud van 9,5 cc. Er wordt gedacht dat S. gracilis een gemiddelde lichaamsmassa van ongeveer 2,1 kilogram had. Op basis van zijn postcraniële skelet was S. gracilis een rechtopstaande grijper en springer.
* ↑ Smilodectes. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Smilodectes. fossilworks.org. Gearchiveerd op 28-6-2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Smilodectes gracilis. fossilworks.org. Gearchiveerd op 27-10-2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Smilodectes mcgrewi. fossilworks.org. Gearchiveerd op 27-10-2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Smilodectes op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Smilodectes

Smilodectes is een geslacht van uitgestorven adapiforme primaten dat in het Midden-Eoceen in Noord-Amerika leefde. Het bezat post-orbitale botstructuren en had grijpduimen en -tenen. Smilodectes heeft een kleine schedelgrootte en het foramen magnum bevindt zich aan de achterkant van de schedel, op het achterhoofdsbeen.
Er zijn drie benoemde soorten: Smilodectes gracilis, Smilodectes gingerichi en Smilodectes mcgrewi.

## Smilodectes gracilis

Smilodectes gracilis was een adapiforme primaat uit het vroege Eoceen, zo'n 55 miljoen jaar geleden. S. gracilis werd gevonden op de landmassa van Noord-Amerika en op basis van zijn tandmorfologie was S. gracilis een Folivora. S. gracilis had een gebitsformule van 2.1.4.3/2.1.4.3 en had een relatief korte snuit, met afgerond frontaal bot in vergelijking met andere nothactines. Deze soort miste symfyseale fusie en had relatief kleinere reukkwabbben en een meer uitgebreide visuele cortex. Dit suggereert dat S. gracilis een diurnale, overdag levende, soort was. S. gracilis had een schedelinhoud van 9,5 cc. Er wordt gedacht dat S. gracilis een gemiddelde lichaamsmassa van ongeveer 2,1 kilogram had. Op basis van zijn postcraniale skelet was S. gracilis een rechtopstaande grijper en springer.
* ↑ Smilodectes. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Smilodectes. fossilworks.org. Gearchiveerd op 28-6-2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Smilodectes gracilis. fossilworks.org. Gearchiveerd op 27-10-2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Smilodectes mcgrewi. fossilworks.org. Gearchiveerd op 27-10-2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Smilodectes op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Pseudocarcinus gigas

Pseudocarcinus gigas is een krabbensoort uit de familie van de Menippidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1818 voor het eerst geldig gepubliceerd door Jean-Baptiste de Lamarck.