OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Priorij van Souvigny

De Priorij van Souvigny (Frans: Prieuré Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Souvigny) is een voormalige benedictijnse priorij in de Franse gemeente Souvigny die in de 10e eeuw werd gesticht vanuit de Abdij van Cluny.

## Geschiedenis

De gronden voor de bouw van de priorij werden aan het begin van de 10e eeuw aan de Abdij van Cluny geschonken door Aymard, heer van Bourbon. De abten Majolus en Odilo van Cluny (10e en 11e eeuw) waren betrokken bij de stichting en de opbouw van de priorij. Nadat Majolus in Souvigny was gestorven en begraven, liet Odilo een kerk om zijn graf bouwen. Ook Odilo overleed in Souvigny en werd er begraven. De kerk werd hierdoor een bedevaartsoord en bleef dit doorheen de middeleeuwen. Twaalf hertogen van Bourbon, te beginnen met Lodewijk II (1337-1410) en zijn echtgenote Anna van Auvergne, kozen ervoor begraven te worden in de kerk van de priorij. In de 15e eeuw volgde een tweede bouwfase onder dom Chollet. Vanaf 1432 werd de gehele priorij herbouwd en werden verder gebouwd aan de kerk in gotische stijl. Tussen 1629 en 1644 huisden er mauristen in de priorij. In de 17e eeuw werden een nieuwe ingang en slaapzalen gebouwd en in de 18e eeuw nieuwe kloostergebouwen. Na de Franse Revolutie werden de priorij en haar rijke bibliotheek openbaar verkocht. Tussen 1875 en 1905 was er opnieuw een benedictijnse gemeenschap in de priorij en vanaf 1990 de Communauté de Saint-Jean.

## Gebouwen

De kerk gewijd aan Sint-Pieter en Paulus heeft een lang, smal schip en is deels in romaanse, deels in gotische bouwstijl. Met de bouw van de kerk werd begonnen in de 11e eeuw. In de 12e eeuw werd het schip verlengd. In de 15e eeuw werd er verder gebouwd aan de kerk in gotische stijl. Binnenin in de kerk zijn de graven van de abten Majolus en Odilo, die werden beschadigd tijdens de Franse Revolutie. Verder bevat de kerk de necropool van twaalf hertogen van Bourbon in twee kapellen rond het koor.
De gebouwen van de priorij zijn goed bewaard en omvatten de kapittelzaal, het klooster, conventuele gebouwen, gastenverblijven, schuren en een poortgebouw.
Delen van de priorij werden beschermd in 1926 en de hele site van de priorij, inclusief tuinen en schuren, werd beschermd in 2001.
* Poortgebouw
* Klooster
* Kerk
* Interieur van de kerk
* Graven van abten Majolus en Odilo
* Graf van Lodewijk II van Bourbon en Anna van Auvergne
# Ara (dagblad)

Ara is een Catalaans dagblad, in 2010 door de uitgeverij Edició de Premsa Periòdica Ara in Barcelona opgericht. Het Catalaanse woord «ara» betekent «nu, heden».
Voor het internationale nieuws heeft een samenwerkingsakkoord met de International Herald Tribune en met The New York Times. Het dagblad had in het begin een catalanistische redactionele lijn en ondersteunt de onfhankelijkheidsbeweging, zij het de laatste tijd iets minder radicaal. Het kan rekenen op de medewerking van prominente auteurs, zoals Patrícia Gabancho.
In tegenstelling tot de oudere dagbladen, is Ara van in het begin een multimediaproject geweest met een internetversie en audiovisuele kanalen. De elektronische versie biedt meer ruimte voor regionaal nieuws met uitgaven zoals aragirona.cat (Girona), araponent.cat (west Catalonië), aravalles.cat (Vallès) enz. In de lokale versies is er meer ruimte voor bijdragen van niet professionele journalisten en gelegenheidscorrespondenten, terwijl de gedrukte versie selectiever is. Ara Films is een internetportaal dat zich toelegt op het verspreiden van oorspronkelijk Catalaanse of nagesynchroniseerde films.
De nieuwe titel verscheen voor het eerst op 28 november 2010 aan de vooravond van Catalaanse parlementsverkiezingen van 2010. De eerste aandeelhouders van de uitgeverij waren onder meer de coöperatieve Grup 03, Ferran Rodés van Havas Media Planning group, Artur Carulla, de zoon van Lluís Carulla i Canals en voorzitter van de holding Agrolimen en de journalist Antoni Bassas i Onieva. Op 29 juni 2012 hebben de voorzitter Oriol Soler en de Grup 03 de uitgeverij verlaten in onduidelijke omstandigheden. De uitgeverij is sedertdien in handen van Catalaanse ondernemers Ferran Rodés (ISP-Havas, Victor Font (Delta Partners) en Daniel Martínez (Focus) die de oorspronkelijke initiatiefnemers buiten spel gezet hebben.
# Auricularia

Auricularia is een geslacht van schimmels behorend tot de familie Auriculariaceae. De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1780 door Jean Baptiste François Pierre Bulliard.

## Soorten

Het geslacht bestaat uit 48 soorten (peildatum februari 2023):
| Soortnaam | Auteur(s) | Publicatiejaar |
| Auricularia africana | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia albida | (Romell) Rick | 1958 |
| Auricularia americana | Parmasto & I. Parmasto ex Audet, Boulet & Sirard | 2003 |
| Auricularia angiospermarum | Y.C. Dai, F. Wu & D.W. Li | 2015 |
| Auricularia asiatica | Bandara & K.D. Hyde | 2016 |
| Auricularia auricula-judae (Echt judasoor) | (Bull.) Quél. | 1886 |
| Auricularia australiana | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia brasiliana | Y.C. Dai & F. Wu | 2015 |
| Auricularia camposii | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia conferta | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia cornea | Ehrenb. | 1820 |
| Auricularia delicata | (Mont. ex Fr.) Henn. | 1893 |
| Auricularia discensa | Lloyd | 1919 |
| Auricularia eximia | (Berk. & Cooke) Kobayasi | 1981 |
| Auricularia fibrillifera | Kobayasi | 1973 |
| Auricularia fuscosuccinea | (Mont.) Henn. | 1893 |
| Auricularia goossensiae | Beeli | 1926 |
| Auricularia hainanensis | L.J. Li | 1987 |
| Auricularia heimuer | F. Wu, B.K. Cui & Y.C. Dai | 2014 |
| Auricularia hispida | Iwade | 1944 |
| Auricularia hispidula | (Berk.) Farl. | 1905 |
| Auricularia incrassata | Kobayasi | 1973 |
| Auricularia indica | Massee | 1914 |
| Auricularia lateralis | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia mesenterica (Viltig judasoor) | (Dicks.) Pers. | 1822 |
| Auricularia minor | Kobayasi | 1981 |
| Auricularia minutissima | Y.C. Dai, F. Wu & Malysheva | 2015 |
| Auricularia nigricans | (Sw.) Birkebak, Looney & Sánchez-García | 2013 |
| Auricularia novozealandica | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia olivaceus | B. Kumari, R.C. Upadhyay & Atri | 2013 |
| Auricularia orientalis | Y.C. Dai & F. Wu | 2015 |
| Auricularia peltata | Lloyd | 1922 |
| Auricularia pilosa | Y.C. Dai, L.W. Zhou & F. Wu | 2021 |
| Auricularia rosea | Burt | 1921 |
| Auricularia scissa | Looney, Birkebak & Matheny | 2013 |
| Auricularia semipellucida | Kobayasi | 1942 |
| Auricularia sinodelicata | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia sordescens | Ces. | 1879 |
| Auricularia srilankensis | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia stellata | Lloyd | 1922 |
| Auricularia subglabra | Looney, Birkebak & Matheny | 2013 |
| Auricularia submesenterica | Y.C. Dai & F. Wu | 2021 |
| Auricularia tenuis | (Lév.) Farl. | 1905 |
| Auricularia thailandica | Bandara & K.D. Hyde | 2015 |
| Auricularia tibetica | Y.C. Dai & F. Wu | 2015 |
| Auricularia villosula | Malysheva | 2014 |
| Auricularia wrightii | (Berk. & M.A. Curtis) Farl. | 1905 |
| Auricularia xishaensis | L.J. Li | 1985 |
* ↑ (en) Auricularia Index Fungorum. Gearchiveerd op 10 december 2021.
* (en) Index Fungorum
# Sint-Laurentiuskerk (Mackenbach)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van de tot de Luikse gemeente Sankt Vith behorende plaats Mackenbach.
De grote gotische kerk staat op een geïsoleerde plek. De kerk heeft een uit de vijftiende eeuw stammende toren die voor het gebouw is geplaatst en enigszins uit het lood staat. Volgens de Legende zou de kerk gebouwd zijn op het graf van Sint-Lukerus, een lokale heilige die hier als kluizenaar zou hebben geleefd. In de nabijheid vindt men een bron, de Lukerusbron. Aan de zuidzijde van de toren is een neogotisch portaal en een gevelsteen met het jaartal 1713. Het kerkgebouw is driebeukig, en het eenbeukige koor wordt aan drie zijden afgesloten. Het geheel is gebouwd in breuksteen en witgepleisterd.
# Xinying

Xinying is een district van Tainan in Taiwan. Xinying telt ongeveer 80.000 inwoners.
# Jan-Willem Rosier

Jan-Willem Rosier (Lanaken, 15 september 1858 – Antwerpen, 24 juli 1931) was een Belgisch kunstschilder. Hij schilderde portretten en 18e-eeuwse taferelen uit het dagelijkse leven maar ook godsdienstige taferelen.
Omstreeks 1870 ontmoette Rosier Godfried Guffens toen deze in de Sint-Ursulakerk van Lanaken schilderde. In 1880-81 studeerde hij aan de École nationale supérieure des beaux-arts te Parijs en reisde in 1882 naar Engeland voor een opleiding portretschilderen. Even later vestigde hij zich in Antwerpen. Toen hij in 1885 tot leraar aan de Antwerpse academie werd benoemd had hij onder andere Rik Wouters en Edward Van Ryswyck als leerling. In 1886 kreeg hij een eervolle vermelding (3e prijs) in het concours voor de Prijs van Rome, toen gewonnen door Constant Montald.
Tijdens de wereldtentoonstelling van 1894 te Antwerpen mocht hij een werk exposeren. Hij werkte tien jaar (1888-1898) aan een kruisweg voor de Sint-Ursulakerk van Lanaken. Dit werk werd een aantal keren gekopieerd voor gebruik in andere kerken. Onder andere in de Sint-Hubertuskerk in Runkst hangt zo'n kopie. Er volgde nog een Gouden Medaille op een tentoonstelling te München. Een Argentijnse president kocht in 1883 een schilderij van hem tijdens een tentoonstelling in Argentinië. Rosier was directeur van de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten van Mechelen (1892-1925). Tijdens de Eerste Wereldoorlog week hij uit naar Engeland en gaf in Londen les aan de London School of Arts. Na de oorlog keerde Rosier terug naar België. In 1927 moest hij omwille van zijn verslechterende gezondheid stoppen met schilderen.
* ↑ De kruisweg van Jan Willem Rosier in de St. Ursulakerk van Lanaken. blog.seniorennet.be. Gearchiveerd op 14 juli 2014. Geraadpleegd op 11 juli 2014.
* ↑ Sint-Hubertuskerk Runkst. hasel.be. Gearchiveerd op 14 juli 2014. Geraadpleegd op 11 juli 2014.
* ↑ Paul Piron (2016) De Belgische beeldende kunstenaars van de 19e tot de 21e eeuw. Brussel: Ludion. ISBN 9789491819643. p. 2025.
* Gemeinsame Normdatei: 124481698
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2211 7064
* Library of Congress Control Number: nr99022300
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 89948
* Union List of Artist Names: 500190482
* Virtual International Authority File: 61467023
* WorldCat: E39PBJbGQpQcyX8yXCV4pT67pP
# Geereweg

De Geereweg is een voormalig waterschap in de Nederlandse provincie Groningen. Het schap is ontstaan uit de Walstermolenkolonie (1802, genoemd naar de Diepswal bij Nieuw-Scheemda) en de Gerewegstermolenkolonie (1830). De naam is ontleend aan een 17e-eeuwse kleilaan.
Het waterschap lag ten oosten van Nieuw-Scheemda en ten westen van Midwolda aan weerszijden van de Gereweg (N362) in de hoek tussen het Termunterzijldiep en het Nieuwe Kanaal. De molen sloeg uit op het Termunterzijldiep en stond dicht bij de t-splitsing Pastorieweg-Zijdwende.
Waterstaatkundig gezien ligt het gebied sinds 2000 binnen dat van het waterschap Hunze en Aa's.

## Gereweg (N362)

Het waterschap Geereweg is genoemd naar een oude kleilaan, die nu in gebruik is als de autoweg Gereweg of N362. Deze Geereweg, Gareweg of Groene weg was oorspronkelijk een ontsluitingslaan annex ontginningslijn die tussen Midwolda en Nieuwolda schuin over de kwelders liep. De naam is ontleend aan de gerende verkaveling, die taps toeliep tegen de bermsloot van de weg. Deze Gaergroepe wordt al genoemd in 1563 en in 1564 als komende uth dat veen inden Dullert. De sloot dateert vermoedelijk uit de ontginningstijd rond het jaar 1000. In aansluiting daaraan sprak men over de Gaergroepewech (1638) of Gaerwech (1690). De naam bevat de Oudfriese stam gāre, Nederlands geer, dat is 'wigvormig, spits toelopend land'; eventueel zou het bestanddeel ga(d)er ('tegader, tezamen') ook op gemeenschappelijk gebruikt land kunnen wijzen. Overschietende hoeken in de verkaveling werden vaak gebruikt als meenteschaar.
Het toponymisch element gaar- of geer- komt ook elders in Groningen voor, en eveneens in andere delen van Nederland , bijvoorbeeld als Gaarland of Geerland, een gehucht en voormalig waterschap onder Siddeburen, en Gaarveen, een voormalig buurtschap onder Kolham.
Over het tracé van de Geereweg werd tussen 1955 en 1960 de provinciale weg 362 aangelegd. Het wegtracé van Scheemda naar Delfzijl staat sindsdien bekend als Gereweg. Voor het vervolg vanaf Nieuwolda tot Delfzijl maakte men gebruik van het tracé van de Noordoosterlocaalspoorweg uit 1910.
* ↑ C.C. Geertsema (1910) De zeeweringen, waterschappen en polders in de provincie Groningen, Groningen: Erven B. van der Kamp, blz. 559, kaarten: Blad 7 en Blad 8 (C¹ + C²)
* ↑ Groninger archiefnet. Gearchiveerd op 30 augustus 2017.
* ↑ Groninger archiefnet, 1802-1890, grootte onbekend. Gearchiveerd op 18 augustus 2016.
* ↑ Groninger archiefnet, 1830-1890, grootte onbekend. Gearchiveerd op 18 augustus 2016.
* ↑ "Noch eene grope in Midtwolde up de oester zijdt nha Luert Doens huus geheeten de Gaere grope, komende uth dat veen inden Dullert, und weer eene scheijdinge der landen daer oeck alle ackere landen up endighen an beijden tsijden unde wer boven twe voeten niet wijt". Groninger Archieven, toegang 2100. inv.nr. 1103, p. 391$^{vs}$.
# Adelaïde Lefebvre

Adelaïda Elisée Emilia (Adelaïde) Maeterlinck-Lefebvre (Gent, 4 mei 1860 – aldaar, 17 april 1940) was een Belgisch beeldhouwer.

## Leven en werk

Adelaïde Lefebvre was een dochter van Elisée Sabbas Lefebvre (1831-1910), leraar, later schooldirecteur in het middelbaar onderwijs, en Cécilia Adelaida Theresia De Laval (1821-1908). Ze werd ingeleid in het kunstenaarsvak door haar moeder, die amateurschilder was. Lefebvre schilderde genrestukjes met een symbolische betekenis en maakte als beeldhouwer figuurvoorstellingen in terracotta en brons. Ze had in haar werk een voorkeur voor schaars geklede vrouwen, een enkele keer werd haar inzending voor een tentoonstelling geweigerd.
Lefebvre behoorde met onder anderen Elise Van den Bossche, Hélène Cornette, Henriëtte Calais, Jenny Lorrain, Berthe Van Tilt, Juliette Samuel-Blum, Yvonne Serruys en Julia Vanzype tot de eerste generatie Belgische beeldhouwsters die vanaf eind 19e eeuw deelnamen aan de Belgische Salons. Ze nam onder meer deel aan de Exposition nationale des Beaux-Arts in Antwerpen (1884) en de Salon van Brussel (1893). In 1892 was ze een van de drie beeldhouwsters op de door de Société Royale pour l’Encouragement des Beaux-Arts (SEBA) georganiseerde Salon in Gent, ze verkocht op de tentoonstelling haar bronzen werk Révélation (Openbaring).
De kunstenares trouwde in 1890 met de schilder Louis Maeterlinck (1846-1926). Hij was lid van de Société Royale pour l’Encouragement des Beaux-Arts (1880-1900), bestuurder van de Cercle Artistique et Littéraire (1888-1900) en werd in 1896 aangesteld als conservator van het Museum voor Schone Kunsten in Gent. Ze woonden aanvankelijk aan de Gentse Eedverbondkaai, vanaf 1911 tot aan hun overlijden woonde het echtpaar in Lefebvres ouderlijk huis aan de Coupure links 5 in Gent.
Adelaïde Maesterlinck-Lefebvre overleed op 79-jarige leeftijd.
# NGC 6539

NGC 6539 is een bolvormige sterrenhoop in het sterrenbeeld Slangendrager. Het ligt 27.400 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 30 september 1856 ontdekt door de Deense astronoom Theodor Brorsen. Deze bolvormige sterrenhoop zou Brorsen's eerste en enige ontdekking zijn van een deepsky object dat tevens een plaats kreeg in de New General Catalogue.
Waarnemers in de Benelux kunnen, aan de hand van NGC 6539, op zoek gaan naar de gordel van geostationaire satellieten. De telescoop met volgmechanisme dient naar NGC 6539 gericht te worden, de geostationaire satellieten bewegen traag doorheen het beeldveld.
Een halve graad ten zuiden van NGC 6539 bevindt zich, vanaf de Aarde gezien, een rechthoekig asterisme met, in de noordwestelijke hoek ervan, Tau Ophiuchi, de helderste van deze vier sterren.

## Synoniemen

* GCl 85
# Lactaat

Lactaat (de zuurrest van melkzuur) is het eindproduct uit het glucosemetabolisme onder zuurstofarme omstandigheden (anaerobe glycolyse) en levert energie aan skeletspieren tijdens zware inspanning. Het kan onder invloed van zuurstof geoxideerd worden (citroenzuurcyclus) in hartspiercellen of zelfs weer geconverteerd worden naar glucose (gluconeogenese of Cori-cyclus). Lactaat is een marker voor de mate van weefseloxygenatie. Bij zuurstoftekort (hypoxie) zal er veel lactaat gevormd worden. De belangrijkste bronnen van lactaat zijn de huid, rode bloedcellen, hersenen, skeletspieren, darmen en leukocyten. Lactaat en pyruvaat samen vormen een reversibel reactiekoppel waarvan het reactie-evenwicht gereguleerd wordt door de hoeveelheid aanwezig zuurstof. Lage zuurstofwaarden versterken de omzetting van pyruvaat naar lactaat terwijl adequate zuurstofwaarden de reactie de andere kant op laten lopen. Lactaatconcentraties zijn afhankelijk van de pH, ratio NADH/NAD+, snelheid van het metabolisme en de pyruvaatconcentratie.

## Mogelijke toepassingen

Differentiaaldiagnose bij metabole acidose zoals bij:
* Vaststellen van de mate van weefseloxygenatie tijdens metabole- en shockomstandigheden en tijdens afgenomen bloedcirculatie.
* Comateuze condities, leverfalen en intoxicaties (alcohol, paracetamol).
* Incorrecte indicatie van biguaniden (o.a. metformine) bij type 2-diabeten. Onderdeel van de primaire screening bij verdenking op aangeboren metabole stofwisselingsziekten, zoals bij:
* Myopathieën (glycogeenstapelingsziekten).
* Aangeboren enzymopathieën als bij organische acidurieën, ureumcyclusdefecten (bloed ammoniakmeting) en vetzuuroxidatiedefecten. Perinatale asfyxie waarbij tevens een bloedgaswaarde wordt mee bepaald in foetale hoofdhuidmonsters en/of navelstrengbloed.
* Vaststellen van de mate van hypoxie in tumoren.

## Valkuilen

De meeste bepalingsmethoden meten alleen L-lactaat. Dit gegeven is van belang bij verdenking op een D-lactaat-acidose die wordt veroorzaakt door veranderingen in de darmflora samen met mentale veranderingen.

### Referentiewaarden

Voor veneus of capillair volbloed geldt:
* Neonaten: < 2,9 mmol/L
* Volwassenen: 0,5 - 1,8 mmol/L
# Agristo

Agristo N.V. is een Belgisch aardappelverwerkend bedrijf. Het is wereldwijd de grootste exporteur van diepvriesfrieten en exporteert naar 120 landen. Het hoofdkantoor bevindt zich in Wielsbeke. Daarnaast produceert Agristo ook in Nazareth, Harelbeke en het Nederlandse Tilburg. Agristo werd opgericht in 1985 door Antoon Wallays en Luc Raes.
In 2001 nam Agristo de fabriek in Tilburg over en in 2011 werd Willequet N.V. uit Nazareth overgenomen.
Agristo produceert hoofdzakelijk private labels. In 2019 was de productiecapaciteit 750.000 ton aardappelen, het aantal werknemers is dan 900. In 2016 investeerde Agistro 100 miljoen euro in een nieuwe volautomatische fabriek in Wielsbeke en breidde haar capaciteit met 200.000 ton aardappelen uit. Bijna de hele productie van Agristo (90%) gaat naar het buitenland, waarvan een derde bestemd is voor buiten Europa. Grote exportlanden zijn Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, waar aardappelproducten te vinden zijn in de rekken bij supermarkten als Intermarché en Tesco.

## Vergunningsconflict

Buurtbewoners maken sinds de jaren 1980 bezwaren tegen de vestiging in Harelbeke. Het grootschalige bedrijf is gevestigd in een landbouwzone en kwam vóór de aanleg van de gewestweg N36. In 1986 na veel beslommeringen kreeg het voor 15 jaar een vergunning, waarover vele gerechtelijke procedures gevoerd werden.
In april 2001 toen deze vergunning verliep, kreeg Agristo een nieuwe milieuvergunning door de provincie, maar het Harelbeekse stadsbestuur ging hiertegen in beroep. In 2007 legde de Vlaamse Regering op dat Agristo niet mocht uitbreiden in Hulste. In 2005, 2012, als in 2019 kwam het na veroordelingen tot boetes.

## Externe link

* Website van Agristo
* 1 2 K. Van Haver en S. Sinnaeve, "België krijgt Europese hulp in escalerende frietoorlog", De Tijd, 21 juni 2019.
* ↑ Agristo koopt alle aandelen Willequet, 1 juni 2011, Boerenbusiness. Gearchiveerd op 6 april 2017.
* ↑ Investering 100 miljoen euro Fritesmaker Agristo voert capaciteit met 50 procent op, 4 maart 2016, Boerenbusiness. Gearchiveerd op 4 april 2017.
* ↑ Rousseau, Sebastien, "In Memoriam Luc Raes (1952-2019)", De Tijd, 21 juni 2019.
* ↑ Agristo kan blijven Hulste Vlaamse regering verbiedt aardappelbedrijf wel uit te breiden, Het Nieuwsblad, 2 februari 2007
# Jean-Pierre Tuerlinckx

Jean-Pierre Tuerlinckx (Mechelen, 3 januari 1932 - 18 juli 2004) was een Belgisch beeldend kunstenaar.

## Loopbaan

Tuerlinckx studeerde aan de Koninklijke Academie in Mechelen en werd laureaat aan het Nationaal Hoger Instituut in Antwerpen. Behalve een actief kunstenaar was hij ook leerkracht aan de Academies voor schone kunsten in Antwerpen, Leuven en Mechelen. Na zijn pensioen ontving hij de titel van eredirecteur voor de steun die hij is geweest in de ontwikkeling van jong talent.
Ook is hij lid geweest van de commissie voor het kunstenambacht van de provincie Antwerpen en was hij lid van de Belgische Nationale Raad der plastische kunsten.

## Onderscheidingen

Hij behaalde tijdens zijn loopbaan diverse onderscheidingen:
* 1959 Laureaat van de nationale wedstrijd van het kunstglasraam.
* 1962 prijs "Philip Oppenheimer", schilderkunst
* 1964 prijs van de provincie Antwerpen monumentale kunsten
* 1964 prijs "Burgemeester C. Huysmans", schilderkunst
* 1965 prijs van "De Prins" Schilderkunst
* 1966 prijs "Louis Schmidt" Schilderlunst
* 1970 prijs van de provincie Antwerpen

## Familie

Mechels beeldhouwer Jozef Tuerlinckx is zijn betovergrootvader.

## Werken

Werken van Jean-Pierre Tuerlinckx zijn te bezichtigen in:
* Museum Sterckhof, Deurne
* Museum "Da Vinci", Tongerlo
* Stadhuis Antwerpen
* Zwembad Asse
* Gemeentehuis Herne
* Stad Mechelen
* kapel Muizen
* ↑ DBNL Geraadpleegd op 28 februari 2022. Gearchiveerd op 15 november 2021.
* ↑ dbnl.org Geraadpleegd op 28 februari 2022. Gearchiveerd op 28 februari 2022.
* ↑ Handelingen (jaarboek 2023 Oudheidkundige Kring Mechelen), blz. 79
* ↑ hln.be Geraadpleegd op 28 februari 2022. Gearchiveerd op 28 februari 2022.
# Roger Verhaert

Roger Verhaert, (Antwerpen, 30 maart 1938 – Antwerpen, 2 maart 2008), was een Belgisch kunstschilder. Hij schilderde vooral portretten, naakten, landschappen, en stillevens.

## Biografie

Roger Verhaert werd geboren in Antwerpen en woonde in Deurne, waar hij ook zijn atelier had. Hij begon als tekenaar, ontwerper, en decorateur bij verschillende Antwerpse firma’s. Hij studeerde kunst aan kunstschool Academia te Borsbeek, de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten van Mechelen, Stedelijke Academie voor Schone kunsten te Sint-Niklaas, en het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten te Antwerpen. Aldaar kreeg hij les van onder meer beeldhouwer-graficus René Smits, en kunstschilder Hubert De Volder. Hij was jarenlang leerkracht tekenen en schilderen op de gemeentelijke kunstschool Academia te Borsbeek.

## Oeuvre

Roger Verhaert had een fascinatie voor de mens, wat resulteerde in heel levendige werken. Hij legde zich in hoofdzaak toe op het figuur, het naakt, en het portret. Hij schilderde vooral olieverf op doek, maar ook pastel, aquarel, en schetsen. Daarnaast schilderde hij ook landschappen en stillevens.

## Overzicht van enkele tentoonstellingen

Roger Verhaert hield zijn eerste individuele tentoonstelling al toen hij 38 jaar was. In de jaren ‘70 en ’80 hield hij verschillende grote individuele overzichtstentoonstellingen.
* 1976 - Kunstcentrum Hof De Bist te Ekeren
* 1977 - Hendrik De Braekeleerstudio te Antwerpen
* 1978 - Kunsthandel Danthe te Sint-Niklaas
* 1979 - Kunstcentrum Hof De Bist te Ekeren
* 1981 - De Casteleyn te Hingene
* 1982 - Kunstcentrum Hof De Bist te Ekeren
* 1984 - Galerij Brabo (Mercator) te Antwerpen
Hiernaast had hij nog vele groepstentoonstellingen, onder andere in Deurne, Sint-Niklaas, Hulst ( Nederland ), Belsele, en Willebroek.

## Onderscheidingen

* Regeringsmedaille voor tekenen - de Academie voor Schone Kunsten te Berchem
* Regeringsmedaille voor tekenen - Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Mechelen
* Gouden regeringsmedaille voor schilderen - Academie voor Schone Kunsten te Sint-Niklaas
* Biografie, Galerij Brabo, Antwerpen, 1984,
* Biografie, Hof de Bist, Ekeren, 1979
* Archief Anet.be