OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hugh Grant

Hugh John Mungo Grant (Hammersmith, Londen, 9 september 1960) is een Brits acteur die in films over het algemeen de rol van een typische Engelsman speelt.
Hij studeerde Engels aan de Universiteit van Oxford en maakte zijn filmdebuut in 1982, waarna hij in 1985 in de televisieserie The Detective speelde. Een van zijn eerste grote rollen was in de film The Remains of the Day in 1993, en hij werd tegelijkertijd bekend als de vriend van actrice Elizabeth Hurley. Hij werd beroemd als acteur na zijn rol in Four Weddings and a Funeral in 1994. Een jaar later werd hij nummer 43 in de lijst van meest sexy mannen in een Amerikaans filmblad (Empire).
Niet lang na zijn grote rol in Sense and Sensibility in 1995 werd hij in Hollywood gearresteerd voor 'ongepast' gedrag met een prostituee. Een publiek excuus hielp hem de gunst van het publiek terug te winnen. Hij bleef uit de publiciteit totdat hij in 1999 tegenover Julia Roberts in de film Notting Hill verscheen. Hierna speelde hij in een reeks succesvolle films, waaronder Bridget Jones's Diary en About a Boy.
Grant had relaties met Elizabeth Hurley (1987-2000) en Jemima Goldsmith (2004-2007). Hij heeft vijf kinderen bij twee verschillende vrouwen.

## Filmografie

* Bibsys: 98067075
* Biblioteca Nacional de España: XX1092857
* Bibliothèque nationale de France: cb139722160 (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058530189906706
* Gemeinsame Normdatei: 119541955
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1450 534X
* Library of Congress Control Number: no96014456
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000268414
* MusicBrainz: c7e6fa51-487d-47ca-b6da-422da2e1104e
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00620759
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0028259
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007428872305171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002998096
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 126127328
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: RAVV103884
* SNAC: w6cr6q2p
* Système universitaire de documentation: 058643699
* Virtual International Authority File: 85474561
* WorldCat: E39PBJmTpT7vhjBc37Fgrcp9Dq
# Pocenia

Pocenia is een gemeente in de Italiaanse provincie Udine (regio Friuli-Venezia Giulia) en telt 2581 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 23,9 km², de bevolkingsdichtheid is 112 inwoners per km².
De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Torsa, Roveredo, Paradiso.

## Demografie

Pocenia telt ongeveer 959 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 0,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 2558 |
| 2001 | 2577 |

## Geografie

De gemeente ligt op ongeveer 9 m boven zeeniveau.
Pocenia grenst aan de volgende gemeenten: Castions di Strada, Muzzana del Turgnano, Palazzolo dello Stella, Rivignano, Talmassons, Teor.

## Externe link

* http://www.comune.pocenia.ud.it
* Italiaans bureau voor statistiek
Aiello del Friuli · Amaro · Ampezzo · Aquileia · Arta Terme · Artegna · Attimis · Bagnaria Arsa · Basiliano · Bertiolo · Bicinicco · Bordano · Buja · Buttrio · Camino al Tagliamento · Campoformido · Campolongo al Torre · Carlino · Cassacco · Castions di Strada · Cavazzo Carnico · Cercivento · Cervignano del Friuli · Chiopris-Viscone · Chiusaforte · Cividale del Friuli · Codroipo · Colloredo di Monte Albano · Comeglians · Corno di Rosazzo · Coseano · Dignano · Dogna · Drenchia · Enemonzo · Faedis · Fagagna · Fiumicello · Flaibano · Forgaria nel Friuli · Forni Avoltri · Forni di Sopra · Forni di Sotto · Gemona del Friuli · Gonars · Grimacco · Latisana · Lauco · Lestizza · Lignano Sabbiadoro · Lusevera · Magnano in Riviera · Majano · Malborghetto Valbruna · Manzano · Marano Lagunare · Martignacco · Mereto di Tomba · Moggio Udinese · Moimacco · Montenars · Mortegliano · Moruzzo · Muzzana del Turgnano · Nimis · Osoppo · Ovaro · Pagnacco · Palazzolo dello Stella · Palmanova · Paluzza · Pasian di Prato · Paularo · Pavia di Udine · Pocenia · Pontebba · Porpetto · Povoletto · Pozzuolo del Friuli · Pradamano · Prato Carnico · Precenicco · Premariacco · Preone · Prepotto · Pulfero · Ragogna · Ravascletto · Raveo · Reana del Rojale · Remanzacco · Resia · Resiutta · Rigolato · Rive d'Arcano · Rivignano · Ronchis · Ruda · San Daniele del Friuli · San Giorgio di Nogaro · San Giovanni al Natisone · San Leonardo · San Pietro al Natisone · San Vito al Torre · San Vito di Fagagna · Santa Maria la Longa · Sauris · Savogna di Cividale · Sedegliano · Socchieve · Stregna · Sutrio · Taipana · Talmassons · Tapogliano · Tarcento · Tarvisio · Tavagnacco · Teor · Terzo d'Aquileia · Tolmezzo · Torreano · Torviscosa · Trasaghis · Treppo Grande · Treppo Ligosullo · Tricesimo · Trivignano Udinese · Udine · Varmo · Venzone · Verzegnis · Villa Santina · Villa Vicentina · Visco · Zuglio
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Excelsior (warenhuis)

Excelsior is een Italiaans warenhuis met filialen in Milaan, Rome en Verona. De filialen maken onderdeel uit van de Gruppo Coin S.p.A. Het eerste filiaal werd geopend op 8 oktober 2011 in Milaan, in de oude bioscoop Excelsior aan de Corso Vittorio Emanuelle. Het warenhuis met een oppervlakte van zo'n 4.000 m², verdeeld over zeven verdiepingen, is ontworpen door de architect Jean Nouvel. In 2014 maakte het warenhuis een omzet van € 45 miljoen. In juni 2016 werd bekend gemaakt dat het warenhuis in Milaan verkocht zou worden aan Guangzhou Canudilo voor een bedrag van € 21,3 miljoen. De andere filialen waren niet in deze deal betrokken. De nieuwe eigenaar wilde binnen een aantal jaren drie vestigingen van Excelsior Milano openen in China. Het warenhuis in Milaan werd gesloten in 2019.
Op 15 maart 2013 werd het filiaal in Verona geopend (3.700 m² over 5 verdiepingen) en in mei 2014 het filiaal in Rome (4.300 m² over 3 verdiepingen). Het warenhuis had plannen voor filialen in Venetië, Florence, Napels, Lecce, Genua en Bologna. Daarnaast waren er internationale expansieplannen.
In 2019 werd het Coin-warenhuis in Triëst omgebouwd tot een Coin Excelsior-warenhuis met een oppervlakte van 2.650 m².
In maart 2023 werd bekend dat Coin in 2024 opnieuw een Excelsior-warenhuis zou openen in Milaan in het winkelcentrum The Medelan. Het filiaal in Verona werd in 2023 gerenoveerd en heropend onder de naam Coin Excelsior. Het Coin-warenhuis in Como wordt omgebouwd tot een Coin Excelsior-warenhuis.
Anno 2025 heeft Coin Excelsior 5 filialen: twee in Milaan, Triëst, Rome en Verona.

## Externe link

* Voormalige officiële website (archief)
* Officiële website (it)
* ↑ Excelsior Milano: Luxury retail according to Coin store (Les Cahiers Fashion Marketing, 13 januari 2015)
* ↑ Loon, Esmerij van, Excelsior Milano binnenkort in Chinese handen. FashionUnited (29 juni 2016). Geraadpleegd op 15 maart 2025.
* ↑ (it) redazione, Excelsior Milano ai cinesi di Canudilo. retail&food (28 juni 2016). Geraadpleegd op 15 maart 2025.
* 1 2 3 (it) Finanza, MF Milano, Coin restarts from Excelsior | MilanoFinanza News. MF Milano Finanza (15 maart 2023). Geraadpleegd op 15 maart 2025.
* ↑ (it) redazione, Coin a Trieste con il format Excelsior, il department store contemporaneo. retail&food (6 mei 2019). Geraadpleegd op 15 maart 2025.
* ↑ (it) Bonaccorsi, Alessandra, Coin di Trieste in versione Excelsior. Gdoweek (7 mei 2019). Geraadpleegd op 15 maart 2025.
* ↑ (en) Coin Reopening Verona. www.igds.org. Geraadpleegd op 15 maart 2025.
# Eremopterix

Eremopterix is een geslacht van zangvogels uit de familie Alaudidae (leeuweriken). De soorten uit dit geslacht onderscheiden zich van de andere leeuweriken omdat mannetje en vrouwtje onderling sterk verschillen. De vogels gedragen zich ook meer als vinken en worden daarom vinkleeuwerik genoemd.

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soorten:
* Eremopterix australis – Zwartoorleeuwerik
* Eremopterix griseus – Grijskruinvinkleeuwerik
* Eremopterix hova – Hovaleeuwerik
* Eremopterix leucopareia – Bruinkapvinkleeuwerik
* Eremopterix leucotis – Bruinrugvinkleeuwerik
* Eremopterix nigriceps – Zwartkruinvinkleeuwerik
* Eremopterix signatus – Somalische vinkleeuwerik
* Eremopterix verticalis – Grijsrugvinkleeuwerik
1 =Zwartoorleeuwerik; 2 = Grijsrugvinkleeuwerik; 3 = Bruinrugvinkleeuwerik; 4 = Bruinkapvinkleeuwerik; 5 = Somalische vinkleeuwerik; 6 = Zwartkruinvinkleeuwerik; a = mannetje; b = vrouwtje
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2025. IOC World Bird List (v15.1).
# Van Wesenbekestraat

De Van Wesenbekestraat is een straat in Antwerpen die vooral bekend is vanwege de Chinese gemeenschap die er gevestigd is. Toeristen in Antwerpen noemen deze buurt weleens Chinatown. De Van Arteveldestraat maakt dan ook deel uit van de Chinese buurt. Hoewel deze twee straten behalve veel Chinese zaken ook veel Thaise en Filipijnse zaken bevat, wordt het toch een Chinatown genoemd. Antwerpen heeft de grootste Chinese winkelbuurt van België.
Aan het uiteinde van de straat tegenover het station Antwerpen-Centraal, staan twee marmeren leeuwen die de bewoners van de straat moeten beschermen. (Aan het andere uiteinde van de straat stonden twee identieke leeuwen, maar deze werden in 2024 naar de ingang van de Zoo verplaatst). Er zijn naast deze leeuwen ook vlaggen en met draken versierde straatverlichting aangebracht die het typische karakter van de buurt moeten benadrukken.
In de straat bevinden zich tal van Aziatische restaurantjes, de grootste Aziatische supermarkt van het land (Sun Wah). Ook is er een kungfuschool, een boeddhistische tempel (Antwerpen Fo Guang Shantempel), een Chinese bakker (St Anna Food) en zijn er tientallen andere supermarkten en restaurants.
Eind 2007 zou de straat een Chinese toegangspoort krijgen. Verzet van Panos Astrid, de plaatselijke vestiging van de broodjesketen Panos, heeft dit voornemen uitgesteld, de poort zou vlak voor hun ingang komen.
In de zomer van 2010 werd dan toch een Chinese toegangspoort gebouwd. Deze werd gemaakt in China, waarna ze in verschillende delen verscheept werd richting Antwerpen om daar opgebouwd te worden.

## Bereikbaarheid

Uitstappen bij metrostation Astrid. Tram 12 rijdt door de straat. De straat is op wandelafstand van het Centraal Station en de F. Rooseveltplaats.
# Jan Bolhuis van Zeeburgh

Jan Bolhuis van Zeeburgh (voornamen zijn: Jan Bolhuis, de geslachtsnaam is: Van Zeeburgh) (Warffum, 11 januari 1836 – Den Haag, 18 oktober 1880) was een Nederlands historicus.

## Leven en werk

Van Zeeburgh werd in 1836 in Warffum geboren als derde zoon van de landbouwer Pieter Dojes van Zeeburgh (1809-1842) en Eilke Mennes Beukema (1801-1840). Zijn grootvader Doje Pieters van Zeeburgh (1779-1820), burgemeester van Warffum, was getrouwd met Alagonda van Bolhuis (1784-1816), dochter van Jan van Bolhuis (1750-1803).
Van Zeeburgh werd op 15 september 1855 aan de Universiteit van Groningen ingeschreven bij de faculteit voor letteren en rechten. Op 15 maart 1859 vertrok hij naar de Universiteit van Leiden. Hier promoveerde hij op 2 juni 1870 tot doctor in de letteren met een studie naar de eerste graven van het Hollandse Huis.
In het begin van 1877 volgde een aanstelling als tijdelijk ambtenaar bij de Koninklijke Bibliotheek. Hier werkte hij aan een catalogus van de handschriften die zich daar bevonden. Deze kon hij niet voltooien door toenemende ziekelijkheid. Hij overleed op 18 oktober 1880 in de hofstad.

## Werken (selectie)

* (1870) Over de geschiedenis der eerste graven uit het Hollandsche huis (dissertatie). Leiden. Digitaal beschikbaar via www.books.google.com.
* (1873) Kritiek der Friesche geschiedschrijving (1e deel, onvoltooid gebleven). Den Haag. Digitaal beschikbaar via www.wumkes.nl.
* (1875) Hollandsche geschiedbronnen voor het Beiersche tijdperk, 1345-1436. In Bijdragen voor vaderlandsche geschiedeniedenis en oudheidkunde (BVGO), blz. 347. Digitaal beschikbaar via www.books.google.com.
* (1880) Herman van Kuik en graaf Floris I en Otto voogd van Holland. In BVGO, blz. 29 resp. 75. Digitaal beschikbaar via www.books.google.com.
* Verscheidene artikelen, onder andere in De Nederlandsche Spectator.

## Bron

* Jan Bolhuis van Zeeburgh in J.G. Frederiks en F. Jos. van den Branden, Biographisch woordenboek der Noord- en Zuidnederlandsche letterkunde, L.J. Veen, Amsterdam 1888-1891.
# Sainte-Tulle

Sainte-Tulle is een gemeente in het Franse departement Alpes-de-Haute-Provence (regio Provence-Alpes-Côte d'Azur). De gemeente telde 3.530 inwoners op 1 januari 2022. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Forcalquier.

## Geschiedenis

Al in de Gallo-Romeinse tijd was hier bewoning. Sainte-Tulle was het laatantieke Tetea en werd mogelijk vroeger Bormonicum genoemd.
In de 11e eeuw stichtte de Saint-Andréabdij in Villeneuve-lès-Avignon hier een priorij. Er kwam ook een feodaal kasteel. In 1348 werd het dorp getroffen door de Zwarte Dood en door plunderende benden raakte het verder ontvolkt. In de 15e eeuw liet heer Jean de Villemus mensen uit Savoye en Piëmont overkomen om het dorp opnieuw te bevolken.
In april 1590 was de Slag bij Sainte-Tulle een episode in de Hugenotenoorlogen. In 1609 kwam er een twee kilometer lang aquaduct om het dorp van drinkwater te voorzien. En in 1670 werd Sainte-Tulle een etappeplaats op de nieuwe koninklijke weg naar de Dauphiné. In de eerste helft van de 18e eeuw werd het dorp getroffen door rampspoed. De pest die zich in 1720 verspreidde vanuit Marseille kostte aan 426 van de 810 inwoners het leven. En in 1743 werd de brug over de Chaffère weggespoeld bij een stortvloed. Het dorp herstelde zich in de loop van de tweede helft van de eeuw. Er werden moerbeien, olijven, wijndruiven en hennep verbouwd.
Tijdens de Franse Revolutie werd het kasteel verwoest en werden de landbouwgronden herverdeeld. Tijdens de 19e eeuw legde de landbouw zich verder toe op het kweken van zijderupsen voor de zijde-industrie. In de 20e eeuw groeide de gemeente verder door de elektriciteitsproductie. In 1919 kwam er een eerste elektriciteitscentrale. In 1958 opende EDF (Électricité de France) een vakschool in Sainte-Tulle en de stuwdammen op de Verdon en de Durance worden aangestuurd vanuit de gemeente.

## Geografie

De oppervlakte van Sainte-Tulle bedroeg op 1 januari 2022 17,07 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 206,8 inwoners per km².
De gemeente ligt boven de Durance. De beek de Chaffère stroomt door de gemeente. De autosnelweg A51 loopt door de gemeente.
De onderstaande kaart toont de ligging van Sainte-Tulle met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Bezienswaardigheden

Het kasteel van de heren van Sainte-Tulle werd geplunderd en in brand gestoken in 1792. Er zijn nog enkele resten zichtbaar in de wijk Trécastels. Bezienswaardigheden zijn:
* Crypte-chapelle Sainte-Tulle, kapel met crypte van eind 11e - begin 12e eeuw
* Église Notre-Dame de Beauvoir, kerk uit de 16e en 17e eeuw
* Tour de l'Horloge, toren uit de 16e eeuw
* Crypte-chapelle Sainte-Tulle
* Église Notre-Dame de Beauvoir
* Chapelle des Pénitents
* Fontaine basse

## Geboren

* Fortuné Ducros (1808-1849), arts
# Mithridates Chrestus

Mithridates Chrestus (gestorven: ca. 115 v.Chr.) was een Pontische prins en medevorst van het koninkrijk Pontus.

## Biografie

Mithridates Chrestus was een jongere zoon van koning Mithridates V van Pontus en zijn vrouw Laodice. Zijn oudere broer was Mithridates VI. Nadat zijn vader in 120 v.Chr. vergiftigd werd en stierf werd hij samen met zijn moeder en broer koning van Pontus. Hij en zijn broer waren nog minderjarig waardoor al het bestuur bij hun moeder terechtkwam.
Al snel bleek dat Chrestus het favoriete kind van Laodice was en hierdoor dook Mithridates VI onder. Omstreeks 115 v.Chr. keerde hij terug en werd hij uitgeroepen tot koning van Pontus. Hij wist zijn moeder op te sluiten en Chrestus van de troon te stoten. Waarschijnlijk is Chrestus tijdens zijn gevangenschap gestorven. Na zijn dood verkreeg hij nog wel een koninklijke uitvaart.
* Day, J.: An economic history of Athens under Roman domination, Ayer Publishing, 1942
* Erciyas, D.B.: Wealth, aristocracy and royal propaganda under the Hellenistic kingdom of the Mithradatids in the Central Black Sea Region in Turkey, BRILL, 2006
* Mayor, A.: The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy, Princeton University Press, 2009
# Noordelijke groene anaconda

De noordelijke groene anaconda (Eunectes akayima) is een (wurg)slang uit de familie van reuzenslangen.

## Naam

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door een groep van biologen onder leiding van Jesús A. Rivas in 2024. De soortaanduiding akayima is afkomstig uit de inheemse Caribische talen en betekent vrij vertaald 'grote slang'. De uitspraak is ɘkɘyimɘ.

## Ontdekking

In 2024 bleek uit onderzoek dat de noordelijke groene anaconda (Eunectes akiyama) genetisch vrij sterk verschilden van de anaconda (Eunectes murinus), die hetzelfde leefgebied deelt en ook verder naar het zuiden voorkomt. Het verschil van ongeveer 5,5 procent in het mitochondriaal DNA was aanleiding om de noordelijke populaties als een aparte soort te erkennen. Zowel wilde dieren als exemplaren in gevangenschap werden getest waarbij bloedmonsters werden afgenomen.
Aan het onderzoek werkten vijftien wetenschappers mee: Jesús A. Rivas, Paola De La Quintana, Marco Mancuso, Luis F. Pacheco, Gilson A. Rivas, Sandra Mariotto, David Salazar-Valenzuela, Marcelo Tepeña Baihua, Penti Baihua, Gordon M. Burghardt, Freek J. Vonk, Emil Hernandez, Juán Elías García-Pérez, Bryan G. Fry en Sarah Corey-Rivas.

## Verspreidingsgebied

De slang komt voor in delen van Zuid-Amerika. Het precieze verspreidingsgebied is nog niet bekend maar op basis van genomen monsters komt de soort voor in de landen Venezuela, Frans-Guyana, Suriname, Ecuador, noordelijk Brazilië, Guyana en het Caribische eiland Trinidad en Argentinië.

## Bronvermelding
### Referenties

* 1 2 Jesús A. Rivas, Paola De La Quintana, Marco Mancuso, Luis F. Pacheco, Gilson A. Rivas, Sandra Mariotto, David Salazar-Valenzuela, Marcelo Tepeña Baihua, Penti Baihua, Gordon M. Burghardt, Freek J. Vonk, Emil Hernandez, Juán Elías García-Pérez, Bryan Grieg Fry &, Sarah Corey-Rivas., Disentangling the Anacondas: Revealing a New Green Species and Rethinking Yellows (16 februari 2024). Geraadpleegd op 19 februari 2024.
* ↑ Jason Bittel, The world's heaviest snake has been hiding a big secret. National Geographic (16 February 2024).

### Bronnen

* (en) – Jesús A. Rivas, Paola De La Quintana, Marco Mancuso, Luis F. Pacheco, Gilson A. Rivas, Sandra Mariotto, David Salazar-Valenzuela, Marcelo Tepeña Baihua, Penti Baihua, Gordon M. Burghardt, Freek J. Vonk, Emil Hernandez, Juán Elías García-Pérez, Bryan G. Fry &, Sarah Corey-Rivas. - 16 februari 2024 - Disentangling the Anacondas: Revealing a New Green Species and Rethinking Yellows - Volume 16, Issue 2 - doi = 10.3390/d16020127 - Website (Download PDF)
# Huccorgne

Huccorgne is een deelgemeente van de Belgische gemeente Wanze in de provincie Luik aan de oevers van de Mehaigne. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.

## Bezienswaardigheden

* Het Viaduct van Huccorgne werd in 1969-1972 aangelegd. De E42 wordt hiermee over het dal van de Mehaigne geleid.
* De Sint-Jan-de-Doperkerk (Église Saint-Jean Baptiste) is een neogotisch kerkgebouw van 1907. De 16e-eeuwse pilaren van de voorgaande kerk werden daarbij hergebruikt.
* De Moulin de Huccorgne is een middenslagmolen op de Mehaigne.
* Het Château de Famelette was vroeger waarschijnlijk een buitenpost van het Graafschap Moha. Het kasteel heeft zich omtwikkeld rondom een donjon die mogelijk uit de 14e eeuw stamt. Er is een 16e-eeuws poortgebouw. Het kasteel ligt op een hoge rotswand die de Mehaigne beheerst.

## Natuur en landschap

Nabij Huccorgne vloeit de Burdinale in de Mehaigne. De hoogte aan de kerk bedraagt 106 meter, maar boven in het dal loopt de hoogte op tot 206 meter. Er zijn grotten en prehistorische overblijfselen en twee belangrijke steile rotsen: de Roche aux Corneilles en de Roche de la Marquise.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december

## Trivia

Een fietsmuseum is te bezoeken in het dorp.
Het dorp heeft enige bekendheid in Vlaanderen omdat de Vlaamse auteur Dimitri Verhulst er gewoond heeft.

## Nabijgelegen kernen

Marneffe, Lavoir, Moha
* Waals erfgoed
Deelgemeenten: Antheit ·Bas-Oha · Huccorgne · Moha · Vinalmont · Wanze Belgische gemeenten · Arrondissement Hoei · provincie Luik · Wallonië
# Olympische Zomerspelen 1940

De Spelen van de XIIe Olympiade werden afgelast door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Het originele plan was dat de Spelen gehouden zouden worden in Tokio, Japan. Japan moest echter afzien van de organisatie door het uitbreken van de Tweede Chinees-Japanse Oorlog in 1937. De Spelen werden toen toegewezen aan Helsinki, Finland, maar uiteindelijk werden ze definitief afgelast. Pas in 1952 werden de Olympische Spelen gehouden in Helsinki en in 1964 werden de Olympische Spelen alsnog gehouden in Tokio.

## Galerij

* Het vervaardigen achter de naaimachine van olympische vlaggen voor de Olympische Spelen van 1940 in Japan, 24 september 1936.
* Olympische vlag als souvenir, gemaakt in 1936.

## Externe link

* (en) The organizing committee of the XIIth olympiad (1940). Report of the organizing committee on its work for the XIIth Olympic Games of 1940 in Tokyo until the relinquishment. Isshiki Printing Co, Japan.. Dit is het officiële rapport van de voorbereiding van de Olympische Zomerspelen van 1940 van Tokio; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation.
Olympische Zomerspelen
Olympische Winterspelen
Gerelateerd
Olympische Jeugdspelen · Paralympische Spelen · Deaflympische Spelen · Special Olympic World Games
IOC · COA · BOIC · NOC*NSF · NAOC · SOC
* Gemeinsame Normdatei: 7586814-3
* Virtual International Authority File: 241249759