OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Genesis (automerk)

Genesis (Koreaans: 제네시스) is het luxe automerk van de Zuid-Koreaanse autofabrikant Hyundai Motor Company. Genesis werd oorspronkelijk in 2004 tegelijk met de plannen voor Hyundai's nieuwe luxe sedan Genesis bedacht, maar werd op 4 november 2015 als onafhankelijk merk aangekondigd. Het eerste model, de Genesis G90, werd in 2017 uitgebracht. Genesis-modellen worden ontworpen in Rüsselsheim, Hwaseong en Irvine en geproduceerd in Ulsan. Genesis werd in 2017 in de Verenigde Staten gelanceerd en in 2021 in Europa. In augustus 2023 werd het voertuig meer dan 1 miljoen keer verkocht.
In december 2024 werd het Genesis Magma Racing Team opgericht en tegelijkertijd werd de eerste hypercar van het merk, de GMR-001, onthuld.

## Huidige series

* Genesis G70
* Genesis G80
* Genesis G90
* Genesis GV60
* Genesis GV70
* Genesis GV80

## Modellenoverzicht

* Genesis G70 (2021)
* Genesis G80 (2021)
* Genesis Electrified G80
* Genesis G90 RS4 (2024)
* Genesis GV60 (2022)
* Genesis GV70
* Genesis GV80 (2021)
* Genesis X Gran Berlinetta (2024, conceptauto)
* Genesis X Gran Racer Concept Magma (2024)
* Genesis Neolun (conceptauto)

## Externe link

* Genesis kr
* ↑ (en) Kim, Sohee, "Hyundai launches Genesis premium car brand in bid to end profit skid", Reuters, 4 november 2015. Gearchiveerd op 18 november 2015. Geraadpleegd op 5 november 2015.
* ↑ (en) Hyundai spins off Genesis luxury brand, promises six new models by 2020 – CNET. CNET. Gearchiveerd op 31 december 2015. Geraadpleegd op 5 november 2015.
* ↑ (en) Banks, Nargess, The Story Behind Genesis, The New Global Luxury Car Brand. Forbes (29 januari 2017). Gearchiveerd op 19 June 2019. Geraadpleegd op 30 april 2019.
* ↑ (en) McEachern, Sam, Where is Hyundai From and Where are Hyundais Made?. autoguide.com. Auto Guide (20 februari 2019). Gearchiveerd op 4 May 2019. Geraadpleegd op 30 april 2019.
* ↑ (ko) "'제네시스' 유럽 진격 모드…독일·영국·스위스 판매거점 5배↑", News1, 10 maart 2023.
# Sander van der Eijk

Sander van der Eijk (2 mei 1991) is een Nederlandse voetbalscheidsrechter. Hij fluit zijn wedstrijden voornamelijk in de Eredivisie. Daarnaast is hij ook internationaal actief.
Hij maakte zijn debuut op het tweede niveau van Nederland op 22 augustus 2016 bij de wedstrijd Jong FC Utrecht - RKC Waalwijk. De wedstrijd eindigde in 1-3 en Van der Eijk gaf vier gele kaarten.
Op 21 oktober 2018 leidde hij in de Belgische Eerste divisie een wedstrijd tussen KV Mechelen en Beerschot-Wilrijk. Zijn debuut in de Eredivisie maakte hij op 2 april 2019 bij de wedstrijd Heracles Almelo - Willem II, die in 3-4 eindigde.

## Statistieken

| Seizoen | Eredivisie | Eerste divisie | KNVB Beker | Totaal |
| Seizoen | Gefloten | Gefloten | Gefloten | Gefloten |
| 2015/16 | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 2016/17 | 0 | 19 | 2 | 21 |
| 2017/18 | 0 | 17 | 1 | 18 |
| 2018/19 | 2 | 20 | 2 | 24 |
| 2019/20 | 8 | 10 | 2 | 20 |
| 2020/21 | 9 | 10 | 1 | 20 |
| 2021/22 | 12 | 11 | 2 | 25 |
| 2022/23 | 4 | 5 | 0 | 9 |
Bijgewerkt t/m 31 december 2022
* ↑ Nederlandse scheidsrechter leidt duel KV Mechelen, AD.nl, 17 oktober 2018
* ↑ Arbiter Van der Eijk debuteert in Eredivisie, KNVB, 2 april 2019
Internationaal scheidsrechter: Sander van der Eijk · Wendy Gijsbers · Serdar Gözübüyük · Lizzy van der Helm · Dennis Higler · Joey Kooij · Allard Lindhout · Danny Makkelie · Marc Nagtegaal · Marisca Overtoom · Shona Shukrula Nationaal scheidsrechter: Erwin Blank · Pol van Boekel · Alex Bos · Rob Dieperink · Laurens Gerrets · Edwin van de Graaf · Thomas Hardeman · Robin Hensgens · Jochem Kamphuis · Martin van den Kerkhof · Boyd van Kommer · Jannick van der Laan · Jeroen Manschot · Richard Martens · Bas Nijhuis · Ingmar Oostrom · Martin Pérez · Kevin Puts · Jesse Rozendal · Clay Ruperti · Rick Sturm · Stan Teuben · Luuk Timmer · Robin Vereijken · Martijn Vos · Wouter Wiersma
# Idylls of the King

Idylls of the King is een serie van twaalf lange verhalende gedichten over Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel van de hand van de Engelse dichter en latere Poet Laureate Alfred, Lord Tennyson.
De in blanke verzen geschreven gedichten kwamen niet meteen als een geheel uit. Tennyson werkte er vele jaren lang aan, tussen 1856 en 1885. De op zich los van elkaar staande gedichten vinden een eenheid in de centrale figuur van Arthur. Tennyson droeg het werk op aan Prins Albert. Dit gebeurde echter pas een jaar na het overlijden van de prins-gemaal. Hij vroeg hiervoor eerst toestemming aan koningin Victoria, die hem er dankbaar voor bleek te zijn. Zijn epiloog wijdde hij vervolgens aan haar.
Tennyson baseerde zijn werk op Le Morte d'Arthur van Thomas Malory, maar voegde zijn eigen interpretaties en uitbreidingen toe aan de hervertelling van de bekende verhalen, zoals niet ongebruikelijk in de vele Arthurlegendes en -films.
Al in 1835 was Tennyson begonnen aan een Arthur-verhaal, het begin van wat hij als een groot werk zag. In 1842 verscheen dit onder de titel Morte d'Arthur. De ontvangst was niet goed en hij liet het project vervolgens lange tijd rusten. Een gewijzigde en uitgebreide versie van dit gedicht verscheen later en werd in de uiteindelijke cyclus opgenomen als The Passing of Arthur, waarin de dood van de legendarische koning wordt beschreven.
Pas in 1859 verscheen de bundel The Idylls of the King, waarin de verhalen waren opgenomen over Vivien, Enid, Elaine en Guinevere. 'Enid' werd later opgesplitst in 'The Marriage of Geraint' en 'Geraint and Enid'. Het gedicht 'Guinevere' werd uitgebreid.
In 1869 volgde de publicatie van The Holy Grail and Other Poems met daarin de gedichten 'The Coming of Arthur', 'The Holy Grail', 'Pelleas and Ettarre' en 'The Passing of Arthur'. Gareth and Lynette kwam uit in 1872 en Teresias and Other Poems (1885) bevatte 'The Last Tournament' en 'Balin and Balan'.
De gehele serie omvat de volgende gedichten:
* The Coming of Arthur
* Gareth and Lynette
* The Marriage of Geraint
* Geraint and Enid
* Balin and Balan
* Merlin and Vivien
* Lancelot and Elaine
* The Holy Grail
* Pelleas and Ettarre
* The Last Tournament
* Guinevere
* The Passing of Arthur
# Huis Colaco Belmonte

Het Huis Colaco Belmonte is een monumentaal pand gelegen aan Keizerstraat 25 te Paramaribo, Suriname. Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die sinds 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.
Het houten huis werd gebouwd in de empirestijl in of vlak na 1821 op oude stenen funderingen van het vorige huis, dat in de stadsbrand van 1821 was verwoest. Het huis wordt gekenmerkt door veel fijngesneden details en hoge plafonds. Zo hebben de ruimtes op de begane grond een hoogte van 4,1 meter. De voordeur is verdiept in een getoogd voorportaal.
In 1828 bewoonde gouverneur-generaal Paulus Roelof Cantz'laar met zijn gezin in dit huis. Het is niet bekend waarom dit huis zijn voorkeur had boven het Presidentiële Paleis aan het Onafhankelijkheidsplein.
In 1865 was het huis in bezit van de medicus Jacob Colaco Belmonte. Later werd het huis aangekocht door de overheid. Vanaf 1960 werd er een politiebureau gevestigd, waarbij de grote zalen werden onderverdeeld in kleine kantoortjes. Ook kreeg het huis aan de achterzijde een aanbouw.
# Station Wetheral

Wetheral is een spoorwegstation van National Rail in Wetheral, Carlisle in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Northern Rail.
# Charlotte Verkeyn

Charlotte Fabienne Verkeyn (Oostende, 6 januari 1989) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politica voor de N-VA.

## Biografie

Verkeyn volgde de richting Latijn-Wetenschappen aan het Onze-Lieve-Vrouwecollege in Oostende en ging nadien rechten studeren aan de Universiteit Gent. Na het behalen van haar masterdiploma ging ze stage lopen bij de Balie van Brugge. In 2012 startte ze haar eigen praktijk als advocate in Oostende.
In oktober 2012 werd ze op 23-jarige leeftijd voor de N-VA verkozen tot gemeenteraadslid van Oostende. Na de verkiezingen van oktober 2018 kwam ze begin 2019 in het college van burgemeester en schepenen terecht als schepen van Ondernemen. In die hoedanigheid werd ze ook bevoegd voor het Economisch Huis en de Luchthaven en werd ze in januari 2019 voorzitter van de Haven van Oostende.
Bij de federale verkiezingen van 9 juni 2024 werd Verkeyn vanop de vierde plaats van de West-Vlaamse kieslijst van N-VA verkozen in de Kamer van volksvertegenwoordigers. Ze werd er lid van de commissies Financiën en Begroting en Economie, Consumentenbescherming en Digitalisering.
Bij de lokale verkiezingen van oktober 2024 behaalde ze in Oostende het op één na hoogste aantal voorkeursstemmen, waarna ze in december van dat jaar eerste schepen werd, bevoegd voor Economie en Ondernemen, Haven, Gebouwen en Sport.

## Privé

Verkeyn was gehuwd met Niels Desein, een voormalige tennisser met een aandeel in de Davis Cup. Samen hebben ze een zoontje.
* ↑ Profiel Charlotte Verkeyn op LinkedIn.
* ↑ Fiche Charlotte Verkeyn op de website van de N-VA-afdeling in Oostende.
* ↑ Oostends N-VA kopstuk Charlotte Verkeyn verkozen vanop vierde plaats op Kamerlijst: “Erkenning voor het werk van afgelopen 5 jaar”, Het Nieuwsblad, 10 juni 2024.
* ↑ Profiel Charlotte Verkeyn op de website van de Kamer.
* ↑ Fiche Charlotte Verkeyn op de website van de N-VA-.
# Yuval Raphael

Yuval Raphael (Hebreeuws: יובל רפאל; Raänana, 5 november 2000) is een Israëlisch zangeres.

## Biografie

Raphael werd geboren in Raänana en verhuisde op zesjarige leeftijd voor drie jaar naar Zwitserland. Nadien keerde ze terug naar Raänana alwaar ze theater en Arabisch studeerde. In oktober 2023 overleefde ze het bloedbad op het muziekfestival Supernova Sukkot Gathering.
Eind 2024 besloot ze haar kans te wagen in HaKokhav HaBa, een populaire Israëlische talentenjacht. Ondanks het feit dat ze geen professionele ervaring had als zangeres, wist ze de finale te bereiken en deze te winnen. Hiermee won ze ook het voorrecht om haar vaderland te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival 2025, dat gehouden wordt in Bazel, Zwitserland. ze gaat richting Basel met het nummer New Day Will Rise en het budget voor de inzending is 1 miljoen euro (3.5 miljoen shekels) waarvan het grootste gedeelte door Yuval haar familie zelf wordt betaald.
ze is het nichtje van de rijke zakenvrouw Ronit Raphael.
1973: Ilanit · 1974: Poogy · 1975: Shlomo Artzi · 1976: Chocolad Menta Mastik · 1977: Ilanit · 1978: Izhar Cohen & The Alphabeta · 1979: Gali Atari & Milk and Honey · 1981: Hakol Over Habibi · 1982: Avi Toledano · 1983: Ofra Haza · 1985: Izhar Cohen · 1986: Moti Giladi & Sarai Tzuriel · 1987: Lazy Bums · 1988: Yardena Arazi · 1989: Gili & Galit · 1990: Rita · 1991: Duo Datz · 1992: Dafna Dekel · 1993: The Shiru Group · 1995: Liora · 1998: Dana International · 1999: Eden · 2000: Ping Pong · 2001: Tal Sondak · 2002: Sarit Hadad · 2003: Lior Narkis · 2004: David D'Or · 2005: Shiri Maimon · 2006: Eddie Butler · 2007: Teapacks · 2008: Bo'az Ma'uda · 2009: Noa & Mira Awad · 2010: Harel Skaat · 2011: Dana International · 2012: Izabo · 2013: Moran Mazor · 2014: Mei Finegold · 2015: Nadav Guedj · 2016: Hovi Star · 2017: Imri Ziv · 2018: Netta Barzilai · 2019: Kobi Marimi · 2021: Eden Alene · 2022: Michael Ben David · 2023: Noa Kirel · 2024: Eden Golan · 2025: Yuval Raphael
* ↑ Yuval Raphael will represent Israel in Basel. EBU (22 januari 2025). Geraadpleegd op 23 januari 2025.
* ↑ https://eurovisionfun.com/en/2025/01/israel-yuval-raphael-heads-to-eurovision-2025-with-record-breaking-budget/
* ↑ https://www.eurovisionuniverse.com/encyclopedia/yuval-raphael/
# Geefsweer

Geefsweer is een gehucht in de gemeente Eemsdelta in de Nederlandse provincie Groningen. Het bestaat uit enkele huizen en boerderijen bij een wierde, direct ten zuiden van het Eemskanaal en ten westen van Weiwerd. De wierde werd deels afgegraven in 1917. Ten westen van de wierde stroomt het Afwateringskanaal van Duurswold in het Eemskanaal.
De wierde wordt voor het eerst genoemd als Gewesweer (1306), in de betekenis 'de wierde van Gewe' (mansnaam). Latere vermeldingen zijn 'thoe Gheuesweer' (1459), 'to Gheweswere' (1461) en 'Gevesweer' (1632).
* De wierde vanuit het noorden ...
* ... en vanuit het zuiden

## Oorlogshandelingen

Aan het einde van de Franse tijd was er in Geefsweer een batterij gevestigd voor het Beleg van Delfzijl. Tijdens dit beleg werd Geefsweer geplunderd en deels verwoest tijdens een uitval van de Fransen in februari 1814.
Op 27 september 1943 stortte B-17 bommenwerper "Local Girl" neer bij Geefsweer. Het vliegtuig had Emden gebombardeerd en werd neergeschoten door een Duitse Messerschmitt Bf 109, waarop het toestel crashte in de landerijen. Van de 10 bemanningsleden kwamen hierbij 4 om het leven. De rest werd krijgsgevangen gemaakt. Voormalig bemanningslid Orlo Natvig liet in 1980 een van de propellers van de Local Girl in zijn tuin plaatsen als eerbetoon aan voormalig Amerikaanse krijgsgevangenen. In 1997 werd de propeller overgebracht naar het National Museum of the United States Air Force bij de luchtmachtbasis Wright-Patterson Air Force Base in de Amerikaanse staat Ohio.
Geefsweer vormde tijdens de Tweede Wereldoorlog onderdeel van de luchtverdedigingslinie rond de Duitse stad Emden. Daartoe werden onder andere drie bunkers ten noorden van Geefsweer gebouwd, een prikkeldraadversperring geplaatst en een tweetal wegblokkades ingericht. Op 2 mei 1945 kwam hier de laatste Canadese soldaat om het leven tijdens de bevrijding van Delfzijl. Dit was tevens de laatste schermutseling van de geallieerden op Nederlands grondgebied. Van de drie bunkers resteert er nog een (type 656: 'Unterstand für 15 Mann') naast de boerderij ten oosten van de Geefsweersterweg en ten zuiden van de Vennendijk. Deze bunker heeft ook nog een mitrailleursnest.
* Bunker uit de Tweede Wereldoorlog, zijaanzicht
* Vooraanzicht

## Moordhut

Het gehucht is vooral bekend vanwege een vijfvoudige roofmoord die in de Franse tijd heeft plaatsgevonden ten zuidwesten van Geefsweer. De moord is onderwerp van meerdere volksverhalen in Groningen. De plek waar deze moord plaatsvond wordt nog steeds aangeduid met Moordhut, hoewel de woning zelf is verdwenen. De woning bevond zich ten westen van de Geefsweersterweg, aan de Opvaartlaan, ter hoogte van de oostzijde van de windhaag om het grote perceel ten zuiden van de boerderij aan de Geefsweersterweg 9, aan de N362. De exacte plek is niet meer aan te wijzen doordat de locatie is verdwenen bij de ruilverkaveling van de jaren 1950.
* ↑ B-17F-25-DL "Local Girl", 42-3111. USAF Museum. Gearchiveerd op 28 november 2021.
* ↑ Jaap Bottema, ‘Moorden te Geefsweer. Historie en sagevorming’, in: Neerlands Volksleven 27 (1977), p. 103-119.
Groningen: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Suzanne Vermeer

Suzanne Vermeer is een schrijverspseudoniem in het thriller genre, waaronder verschillende schrijvers gepubliceerd hebben. Tot zijn overlijden in 2011 ging schrijver Paul Goeken achter het pseudoniem schuil. Na zijn dood werd de naam overgenomen door een door uitgeverij A.W. Bruna Uitgevers onbekend gehouden schrijver of schrijfster.

## Historie

Nadat Goeken in 2006 het boek All-inclusive schreef, werd in samenspraak met de uitgeverij besloten om het boek niet onder zijn eigen naam maar onder het pseudoniem Suzanne Vermeer uit te brengen. Dit gebeurde in het diepste geheim: slechts enkele personen uit de kennissenkring van Goeken en bij de uitgeverij waren op de hoogte van de identiteit van Vermeer. Vermeer werd gepresenteerd als een in 1968 in Nijmegen geboren schrijfster die na een studie Spaans aan de Universiteit van Amsterdam naar Barcelona was verhuisd.
De boeken van Vermeer kenmerken zich doordat ze vakantie als thema hebben. De eerste boeken verschenen jaarlijks in de zomer. Met Après-ski werd in 2010 het eerste wintervakantieboek uitgebracht. Het succes hiervan leidde een jaar later tot de opvolger Zwarte Piste.
Nadat in 2010 het boek Cruise werd genomineerd voor de NS Publieksprijs, beweerde de eveneens genomineerde Ernest van der Kwast dat hij achter het pseudoniem van Vermeer zou zitten. Door de uitgeverij werd dit in een persbericht ontkend en een week later herriep Van der Kwast zijn bekentenis. Een week na het overlijden van Goeken in juni 2011 werd door de uitgeverij bekendgemaakt dat hij de schrijver was die achter Suzanne Vermeer schuilging. Het postuum uitgebrachte Noorderlicht was het laatste boek van zijn hand.
Het pseudoniem Suzanne Vermeer werd voortgezet met een andere - onbekend gehouden - schrijver/schrijfster. Het in 2013 verschenen Route du Soleil is gebaseerd op een idee van Goeken.
# Waterkasteel van Moorsel

Het Waterkasteel van Moorsel is een kasteel in het Oost-Vlaamse Moorsel in de Faluintjesstreek. Het dateert van 1520 en werd gebouwd in opdracht van de kardinaal-abt van Affligem, Karel van Croÿ. Het kasteel werd in 1944 beschermd als monument en werd door de latere eigenaar en bewoner Willy Michiels gerestaureerd.

## Historie

Karel van Croy was in de vroege zestiende eeuw de abt van het klooster van Affligem en liet het kasteel van Moorsel bouwen. Het oorspronkelijk ontwerp is hetzelfde gebleven; namelijk een zware vierhoek met vier stevige hoektorens. Alles is omgevend door water.
In de loop van de achttiende eeuw werd een van de torens afgebroken, omdat hij dreigde in te storten. Tijdens verschillende restauraties bleef het oorspronkelijk karakter gegarandeerd. Het kasteel van Moorsel kreeg zoals vele kastelen heel wat te verduren van oorlogsgeweld. In 1894 vond men in de kasteelmuren verschillende kanonskogels terug. Het kasteel werd gespaard tijdens beide wereldoorlogen, maar het gebrek aan onderhoud vanaf 1960 tot 1980 bleek meer schade te geven. In 1980 werden totale restauratiewerken aangevangen dankzij de eigenaar Willy Michiels, die instond voor het behoud van het monument.

## Bereikbaarheid

Het kasteel kan bereikt worden vanaf de kerk van Moorsel, oostwaarts, via een dreef die leidt tot bij het volledig ommuurde kasteeldomein. Kasteel noch park zijn toegankelijk voor het publiek.
* Julien Van Remoortere. Ippa's Kastelengids. Lannoo. 1988. p.374.
* ↑ Waterkasteel inventaris.onroerenderfgoed.be
# Executies Weteringplantsoen

Op 12 maart 1945 werden in het Eerste Weteringplantsoen te Amsterdam dertig verzetsstrijders geëxecuteerd. Ook de predikant dr. Jan Koopman, die was ondergedoken op de Stadhouderskade aan de overkant, werd door een verdwaalde kogel getroffen. De gevangenen kwamen enkele honderden meters verderop uit het Huis van Bewaring I aan de Weteringschans.
De executies waren een vergeldingsmaatregel voor het doodschieten van SS-Hauptscharführer Ernst Wehner op 10 maart 1945 aan de Stadhouderskade. Hij werd dodelijk getroffen toen verzetslieden het pand binnenvielen dat werd gebruikt door de illegale verzetsgroep Groep 2000. Een dag eerder was de SD er binnengevallen en de verzetslieden wilden voorkomen dat een codesleutel zou worden gevonden waarmee gevoelige administratie door de Duitsers zou kunnen worden worden gelezen.
De gevangenen werden in drie groepen van tien doodgeschoten door Duitse soldaten. Passerende burgers werden, ongeacht leeftijd, gedwongen de executies gade te slaan. De stoffelijke overschotten bleven eerst lange tijd als waarschuwing liggen, voordat ze op een open vrachtwagen werden afgevoerd. De doden werden daarna door de Duitsers begraven in de Kennemerduinen. Na de oorlog zijn ze herbegraven op de Eerebegraafplaats in de duinen bij Overveen en enkelen op begraafplaats Duinrust in Beverwijk
Fotograaf Cas Oorthuys legde vast hoe onbekenden vlak na de executies bij wijze van eerbetoon aan de gedode verzetslieden een Nederlandse vlag legden op de plaats van de executies.
Ter nagedachtenis aan de geëxecuteerden is in het plantsoen het monument Fusillade, ook wel bekend als "De Gevallen Hoornblazer", opgericht waar jaarlijks op 4 mei een kranslegging plaatsvindt. Het monument, uit 1954 van beeldhouwer Gerrit Bolhuis, stelt een dode soldaat voor met een hoorn in zijn hand.
# Het vibreerputje

Tom Poes en het vibreerputje of kortweg Het vibreerputje is het 34ste verhaal uit de Bommelsaga, geschreven en getekend door Marten Toonder. Het verhaal verscheen voor het eerst op 6 januari 1949 en liep tot 8 maart van dat jaar. Thema: Commerciële exploitatie van artistieke Waarden.

## Samenvatting

Heer Bommel krijgt ongewenst bezoek van Terpen Tijn en de dichtende broers Antonius & Gerardus Flambard. De schilder vindt een ondergrondse bron; wanneer de politie aankomt om de schilder weg te krijgen biedt deze de politie wat van het bronwater aan. Commissaris Bulle Bas begint vervolgens te dansen. Steeds meer mensen komen op het putje af, onder hen is ook journalist Argus en de burgemeester. Iedereen die van het water drinkt voelt zich als een kunstenaar. Heer Bommel weet niet wat te doen en gaat met Tom Poes naar zijn advocaat. Helaas heeft deze ook de trilling van de bron op zich laten inwerken.
Heel Rommeldam is nu onder invloed van het vibreerputje, de twee duistere zakenlieden Super en Hieper persen de inwoners af met veel te hoge prijzen en tolbomen. Tom Poes besluit dat hij er zelf een einde aan moet maken. Nadat hij bij kasteel Bommelstein een vat petroleum is gaan halen giet hij het leeg in de bron. Bul Super heeft door dat Tom Poes iets aan het plannen is en wil hem verjagen. Hij gooit een brandende tak naar Tom Poes maar mist. Niet veel later verandert het vibreerputje in een vuurzee. Super en Hieper proberen te vluchten met alle levensmiddelen van de stad. Ze worden echter tegengehouden door heer Bommel en Tom Poes in de Oude Schicht. Op het einde van het verhaal helpen de dichters met het dichten van het vibreerputje.
Dit verhaal werd ook als oblong-boekje uitgegeven. Uitgever en datum zijn onbekend.
# Siegfried Buback

Siegfried Buback (Wilsdruff, 3 januari 1920 - Karlsruhe, 7 april 1977) was van 1974 tot zijn dood in 1977 procureur-generaal bij het Bundesgerichtshof, het hoogste gerechtshof voor civiele en strafrechtszaken in West-Duitsland. Buback werd vermoord door de Rote Armee Fraktion (RAF), een linkse terreurorganisatie.
Als procureur-generaal was Buback betrokken bij de vervolging van de RAF. Op 7 april 1977 werd de Mercedes waarmee Buback onderweg was van zijn huis in Neureut naar het Bundesgerichtshof in Karlsruhe tot stoppen gedwongen door een motorrijder. De bijrijder nam de wagen onder vuur en bracht naast Buback ook diens chauffeur, Wolfgang Göbel en de jurist Georg Wurster om het leven.
Voor deze aanslag werden vier RAF-leden (Christian Klar, Knut Folkerts, Günter Sonnenberg en Brigitte Mohnhaupt) vervolgd, maar de Duitse justitie heeft noch de exacte toedracht van de moord, noch de identiteit van de schutter ooit boven water gekregen.
In april 2007 werd Bubacks zoon, Michael Buback, benaderd door voormalig RAF-lid Peter-Jürgen Boock. Boock verklaarde dat Stefan Wisniewski de passagier was die de fatale schoten heeft gelost. Deze verklaring is later bevestigd door Verena Becker, eveneens een voormalig lid van de RAF. Vanaf april 2008 werd de rol van de laatste opnieuw onderzocht, omdat van haar DNA-sporen op het zogenaamde "Bekennerschreiben" zijn gevonden. Op 30 september 2010 werd om die reden haar mogelijke betrokkenheid voor het Oberlandesgericht in Stuttgart-Stammheim (opnieuw) behandeld. In 2012 werd Becker tot vier jaar cel veroordeeld.
* ↑ "Wisniewski soll Buback-Mörder sein", Spiegel Online, 21-04-2007. Geraadpleegd op 12-09-2009.
* ↑ http://www.spiegel.de/international/germany/0,1518,478928,00.html
* ↑ Vier jaar cel voor oud-RAF-terrorist, NOS, 6 juli 2012.