OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Woningbedrijf Amsterdam

Het Woningbedrijf Amsterdam is een voormalige stichting die op 31 december 1993 door de gemeente Amsterdam werd opgericht om alle bezit en taken van het Gemeentelijk Woningbedrijf Amsterdam over te nemen. Het voormalig hoofd van het Gemeentelijk Woningbedrijf, Lex Pouw, werd door de gemeenteraad benoemd tot directeur-bestuurder. De stichting heeft in de tien jaar van zijn bestaan geen andere directeur gekend. Zijn opdracht was het geprivatiseerde Woningbedrijf verder te hervormen en eenzelfde positie te geven op de woningmarkt als andere woningcorporaties.

## Verzelfstandiging

Na dit privatiseringsproces is het bedrijf daarom verder verzelfstandigd. Bij deze verzelfstandiging werd het bedrijf ingrijpend gereorganiseerd tot een vastgoedbeheer- en ontwikkelingsmaatschappij. Voorzitter van de raad van bestuur werd in 2001 ir. Pouw.

## Nieuwe fusies

Op 1 januari 2004 fuseerde Woningbedrijf Amsterdam met Woningstichting Wonen voor Allen (Almere), waarna de nieuwe organisatie Ymere ging heten, naar het IJmeer dat beide gemeenten met elkaar verbond. Samen had de nieuwe combinatie ruim 48.000 huurwoningen, winkelpanden, opslagruimtes, studentenwoningen, woon-zorgcomplexen, gezondheidscentra en andere bedrijfsruimten in beheer. Voorzitter van de raad van bestuur werd ir. Pouw. In een reeks fusies bleef de naam Ymere gehandhaafd.
Op 1 januari 2008 volgde een fusie met de Stichting Woonmaatschappij, een woningcorporatie met bijna 34.000 verhuureenheden die vooral actief was in Amsterdam, Haarlem en Haarlemmermeer. Door deze fusie ontstond de grootste woningcorporatie van Nederland. Voorzitter van de raad van bestuur van de nieuwe fusiecombinatie werd ir. Pouw, die op 1 juli 2008 werd opgevolgd door de vicevoorzitter van de raad van bestuur van Ymere en voormalig voorzitter van de raad van bestuur van de Stichting Woonmaatschappij, Roel Steenbeek.
Op 1 januari 2011 fuseerde Ymere met woningcorporatie Goed Wonen Noord-Kennemerland, officieel geheten Woningstichting Goed Wonen Koedijk Sint-Pancras, die circa 1100 woningen verhuurde in de gemeenten Alkmaar, Heerhugowaard en Langedijk. In oktober 2015 werd bekend dat Ymere dit bezit weer wilde verkopen aan woningcorporatie Woonwaard, en zich wilde terugtrekken uit de regio Noord-Kennemerland.
Op 1 maart 2014 fuseerde Ymere met woningcorporatie De Woningbouw uit Weesp, die in 2001 ontstaan was uit de woningcorporaties Samen Bouwen, Ons Belang en de Algemene Weesper Woningbouwvereniging (AWWV). De Woningbouw bracht circa 4.100 huurwoningen in die het in bezit had in Weesp, Muiden en Muiderberg. Binnen het werkgebied was De Woningbouw naast Ymere de enige woningcorporatie.
# Akira Kaji

Akira Kaji (加地 亮, Kaji Akira, Minamiawaji, 13 januari 1980) is een Japans voormalig voetballer die als verdediger speelde.

## Clubcarrière

Kaji speelde tussen 1998 en 2014 voor Cerezo Osaka, Oita Trinita, FC Tokyo en Gamba Osaka. Vervolgens tekende hij bij het Amerikaanse Chivas USA. De club werd aan het einde van het seizoen opgeheven, waardoor Kaji zonder club kwam te zitten. Even later sloot hij zich aan bij Fagiano Okayama.

## Japans voetbalelftal

Kaji debuteerde in 2003 in het Japans nationaal elftal en speelde 64 interlands, waarin hij twee keer scoorde.

## Statistieken

Japans voetbalelftal :
| Jaar | Wed. | Dlp. |
| 2003 | 1 | 0 |
| 2004 | 20 | 0 |
| 2005 | 14 | 1 |
| 2006 | 14 | 0 |
| 2007 | 11 | 1 |
| 2008 | 4 | 0 |
| Totaal | 64 | 2 |
# Rein Zwart

Rein Zwart (Heerenveen, 19 juli 1936) was een Nederlandse sportvrijwilliger, die onder andere schaatsmarathonwedstrijden organiseerde, voorzitter was van een wielervereniging en trouw aan zijn thuisijsbaan Thialf.
Bij de Heerenveense wielervereniging Olympia groeide Zwart van gewoon bestuurslid uit tot voorzitter (1964-1984). Zijn organisatorische zaken kwamen bij Olympia ook goed tot zijn recht. Zo was hij nauw betrokken bij veel criteriums en klassiekers. Rein trad in 1962 toe tot het jurycorps van district Friesland, later van district Noord. In ruim vijftig jaar heeft hij daarin alle functies bekleed, zowel regionaal als nationaal. In diverse klassiekers trad hij als wedstrijdleider op.
Sinds de opening van ijsstadion Thialf in 14 oktober 1967, regelt Zwart daar de kaartcontrole. De eerste grote wedstrijd waarin hij diezelfde taak uitvoert is bij het eerste EK allround voor vrouwen in 1970. Er zullen daarna nog vele toernooien volgen, met op hoogtijdagen ruim 25.000 mensen op de tribunes. Op het stadion zit dan nog geen overkapping, want die komt er pas in 1987. Het gloednieuwe dak van Thialf gaat er bij het allereerste WK figuurlijk meteen weer af, met ruim 16.000 dolenthousiaste fans op de tribunes. In Andere Tijden Sport vertelt Zwart hoe hij meehielp om orde te scheppen in die Heerenveense heksenketel. Daarnaast was Zwart jaren lang coördinator van een grote groep vrijwilligers.
In de schaatssport ging Zwarts hart vooral uit naar de schaatsmarathon, waarvoor hij zich al sinds het begin van de jaren 70 inzette, eerst als organisator van wedstrijden en spoedig als (hoofd)scheidsrechter. In die functie reisde hij ook de wereld af als het peloton bij gebrek aan Nederlands natuurijs, de alternatieve Elfstedentochten afwerkte in onder meer Finland, Canada, de Verenigde Staten, Japan en natuurlijk op de Oostenrijkse Weissensee, waar ‘de Alternatieve’ uiteindelijk zijn vaste plaats van handeling kreeg.
In 2015 kreeg Zwart te kampen met chronische leukemie. De ziekte bleef onder de controle totdat Zwart tijdens de pandemie corona opliep. Die besmetting tastte vooral zijn longen aan, wat hem uiteindelijk fataal werd. Hierdoor overleed Zwart op 85-jarige leeftijd. Er was een condoleance in Thialf.
Met ingang van met schaatsmarathon seizoen 2022/2023 kreeg Zwart zijn eigen schaatsmarathon in Thialf, de Rein Zwart Bokaal.
* ↑ Supervrijwilliger Rein Zwart (85) overleden. www.schaatsen.nl. Geraadpleegd op 7 februari 2025.
* ↑ Mensenlinq. mensenlinq.nl. Geraadpleegd op 7 februari 2025.
* ↑ Thialf gaat supervrijwilliger Rein Zwart eren met een schaatsmarathon. Leeuwarder Courant (7 januari 2023). Geraadpleegd op 7 februari 2025.
# Ulica Szeroka (Krakau)

Ulica Szeroka of kortweg Szeroka, is een straat in de Krakause wijk Kazimierz. De naam van de straat betekent Brede Straat. De straat is eigenlijk te breed om een straat te heten maar te smal voor een plein.

## Geschiedenis

In de middeleeuwen was hier waarschijnlijk het dorpsplein van het dorp Bawół, die in 1340 opging in de nieuwe stad Kazimierz, gesticht door Casimir III. Op het dorpsplein was een veemarkt. Vanaf het eind van de 15e eeuw werd ul. Szeroka een centrum van joodse cultuur en religie. In de straat staan drie synagogen, waaronder de Oude Synagoge uit de 15e eeuw, een mikwe, een joodse begraafplaats en het 17e-eeuwse huis van de invloedrijke familie Landau (Dom Landauów of Kamienica Jordanów). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de synagogen vernield, maar daarna heropgebouwd. In de straat vindt sinds 1988 jaarlijks het Joods Cultureel Festival plaats (Festiwal Kultury Żydowskiej).
* De oostkant van de straat. Jaar 1983.
* De oostkant van de straat. Jaar 2025.
* 2 Szeroka straat (41 Miodowa straat) "Jordans" huis
* 6 Szeroka straat Huurkazerne (1911)
* 7 Szeroka straat Huurkazerne
* 9 Szeroka straat Huurkazerne
* 10 Szeroka straat Huurkazerne
* 12 Szeroka straat Huurkazerne
* 13 Szeroka straat Huurkazerne
* 14 Szeroka straat Huurkazerne (1899)
* 16 Szeroka Street Toegangspoort tot de Wolf Poppersynagoge
* 15 Szeroka straat Huurkazerne (1842)
* 18 Szeroka straat Huurkazerne (1927, design. Zygmunt Prokesz)
* 20 Szeroka straat Huurkazerne (1895)
* 21 Szeroka straat Huurkazerne
* 30 Szeroka straat Huurkazerne
* 33 Szeroka straat Huurkazerne (1773)
* 36 Szeroka straat Huurkazerne
# Harry Oltheten

Harry Oltheten (Deventer, 1946) is een Nederlands auteur en vertaler.

## Biografie

Na bijna een kwart eeuw in het onderwijs werkzaam te zijn geweest, werd Oltheten redacteur bij diverse literaire uitgeverijen. Als vertaler debuteerde hij in 1997 met de vergeten klassieker The Journal of a disappointed Man (‘Dagboek van een teleurgesteld man’) van de Britse selfmade natuurhistoricus W.N.P. Barbellion die op jeugdige leeftijd overleed aan een ernstige vorm van multiple sclerose. Van hem zou hij later ook A last Diary (‘Laatste dagboek’) en Enjoying Life (‘Levensgenieten’) vertalen. Andere egodocumenten die hij vertaalde zijn The diaries of a dying man (‘Dagboeken van een stervende’) van de Schotse dichter William Soutar en Journals 1939-1977 (‘Dagboek 1939-1977’) van de Engelse schilder Keith Vaughan. De drie dagboeken van Barbellion werden eind 2017 in een band uitgegeven onder de titel ‘De Dagboeken (1903-1919)’. Voorts vertaalde Oltheten een groot aantal delen van de Bibliotheek van de Eerste Wereldoorlog.
Zijn liefde voorde cricketsport kwam o.a. tot uiting in ‘Georganiseerd luieren en andere cricketverhalen’ (1997). ‘Het gebeurt overal in den lande’ (1998), ‘Rood leer op wilgenhout’ (samen met Jacob-Jan Esmeijer) (2014) en ‘De zakdoek van Dickie Bird en andere cricketverhalen’( 2017). In 2021 verscheen het eeuwboek van Cricket Touring Club De Flamingo’s dat hij schreef samen met Kees Bakker en in 2022 was hij co-auteur van 'Steven Lubbers, a Dutch cricket life' , de biografie van de Nederlandse cricketlegende Steven Lubbers. In maart 2025 volgde 'Cricket en de Nederlandse letteren' dat hij schreef samen met Toine van Benthem.
Ook voetbal heeft zijn belangstelling wat bleek uit de publicatie van ‘Go-Ahead, van volksclub tot voetbalbolwerk’ in 2002, een ode aan de club van zijn jeugd. Verder wijdde hij in 2005 een biografie aan de Italiaans-Nederlandse ijsbereider Elio Talamini , ‘Elio Talamini, entrepeneur en visionair’.
Fictie
Sinds 2007 bepaalt Oltheten zich voornamelijk tot fictie. Zijn eerste publicatie op dit gebied was ‘De Krays en andere verhalen’. Deze bundel werd gevolgd door de romans ‘Wit licht’ (2008), ‘Dauw’ (2009) en ‘Mul ijs’ (2010). Met ‘Schier en andere verhalen’ (2013) en ‘Houd je adem in… en andere verhalen’ (2015) keerde hij terug naar de korte baan. In april 2018 verscheen in New Delhi de cricketthriller ‘Murder at Lord’s’ die hij schreef samen met John H. Wories en in de herfst van 2020 publiceerde hij de kleine roman ‘Nachtvaart’, gebaseerd op het leven van zijn moeder die in juni van dat jaar op 102-jarige leeftijd overleed.

## Externe link

* Virtual International Authority File (VIAF): 28861927
* Gemeinsame Normdatei: 1226776078
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3795 4984
* Library of Congress Control Number: n99023539
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 14045439X
* Virtual International Authority File: 28861927
* WorldCat: E39PBJhd6gf33cPyGvfcKXcwYP
# Jelle van Kruijssen

Jelle van Kruijssen (Eindhoven, 3 juli 1989) is een Nederlands voetballer die doorgaans als aanvaller speelt.

## Loopbaan

Van Kruijssen speelde in de jeugd van de Brabantse amateurclubs DVS en UNA, alvorens hij in 2007 in de jeugdopleiding van Willem II terechtkwam. De aanvaller verliet Willem II in 2010 om te gaan voetballen bij FC Eindhoven. Van Kruijssen maakte zijn debuut in het betaalde voetbal op 27 augustus 2010 tegen Fortuna Sittard. Na drie seizoenen met FC Eindhoven in de Eerste divisie te hebben gespeeld vertrok hij in de zomer van 2013 voor drie maanden naar het Amerikaanse Houston Dutch Lions. Hierna kwam hij nog uit in België voor KFC Zwarte Leeuw, Hoogstraten VV, Berchem Sport, SK Londerzeel en Wezel Sport. Vanaf medio 2024 komt hij uit voor VV UNA.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Wedstrijden | Doelpunten | Competitie |
| 2009/10 | Willem II | 0 | 0 | Eredivisie |
| 2010/13 | FC Eindhoven | 56 | 14 | Jupiler League Eerste divisie |
| 2013 | Houston Dutch Lions | 12 | 6 | National Premier Soccer League |
| 2013/14 | Zwarte Leeuw | 23 | 17 | Vierde afdeling C |
| 2014/15 | Hoogstraten VV | 32 | 20 | Derde afdeling B |
| 2015/16 | Berchem Sport | 34 | 23 | Derde afdeling B |
| 2016/17 | Berchem Sport | 27 | 26 | Tweede amateur B |
| 2017/18 | Berchem Sport | 15 | 7 | Eerste amateur |
| 2018/19 | Berchem Sport | 28 | 23 | Tweede amateur B |
| 2019/20 | Berchem Sport | 18 | 10 | Tweede amateur B |
| 2020/22 | SK Londerzeel | 25 | 15 | Tweede amateur B |
| 2022/24 | FC Wezel Sport | 27 | 16 | Derde amateur B |
| Totaal | | 297 | 177 | |
# Haumea

(136108) Haumea (symbool: ) is een dwergplaneet in de Kuipergordel van het zonnestelsel. Op 17 september 2008 is de naam Haumea en de status van dwergplaneet toegekend, het definitieve catalogusnummer 136108 kreeg hij al wat eerder. De dwergplaneet is vernoemd naar een Hawaïaanse vruchtbaarheidsgodin.
José-Luis Ortiz van het observatorio de Sierra Nevada in Spanje ontdekte Haumea in 2003. Het object bleek al voor te komen op foto's uit 1955.
Voor de officiële naam werd toegekend had Haumea de voorlopige aanduiding 2003 EL$_{61}$. Maar ook de bijnaam "Santa" omdat het object rond Kerstmis werd ontdekt.
De equatoriale diameter is waarschijnlijk 1740 km (73% van Pluto) en er zijn twee manen. Haumea is het op vier na grootste ontdekte object voorbij Neptunus, na Eris, Pluto, Sedna en Makemake. Ze is groter dan Orcus en Quaoar.
Het oppervlak lijkt op dat van Pluto's maan Charon. Opvallend is de langgerekte vorm, die het gevolg is van de relatief korte rotatieperiode (3,5 uur).
Het object draait in ongeveer 284 jaar op gemiddeld 43 AE van de zon. De baan is tamelijk langgerekt elliptisch waardoor het soms dichterbij komt dan Pluto.

## Classificatie

Haumea is een plutoïde, een technische term die gebruikt wordt om een dwergplaneet aan te duiden met een baan buiten die van Neptunus. Zijn status als dwergplaneet betekent dat hij door zijn eigen zwaartekracht is afgerond, maar die zwaartekracht niet sterk genoeg is om soortgelijke objecten in de ruimte te beïnvloeden. De ellipsvorm is vermoedelijk het gevolg van zijn snelle rotatie, te vergelijken met een met water gevulde ballon die snel ronddraait, en niet omdat hij niet sterk genoeg is om de zwaartekracht te overwinnen.

## Manen

Haumea heeft twee manen. De grootste, Hiʻiaka, heeft voor de officiële naamgeving de bijnaam "Little Helper" gekregen, een verwijzing naar de stripfiguur Santa's Little Helper, of "Rudolph" naar het bekendste rendier van de Kerstman. De massa is 1% van Haumea, de diameter is ongeveer 310 km. De andere maan, Namaka, bijnaam "Blitzen", heeft een diameter van ongeveer 160 km.

## Ring

In 2017 ontdekte een groep Spaanse astronomen dat Haumea een grote planetaire ring bezit met een breedte van 70 km en een straal van 2287 km. Het is de eerste keer dat astronomen een ring ontdekken bij een dwergplaneet in het zonnestelsel.
# Kisho Yano

Kisho Yano (矢野 貴章, Yano Kisho, Hamamatsu, 5 april 1984) is een Japans voetballer die als aanvaller speelt.

## Carrière

Kisho Yano speelde tussen 2003 en 2011 voor Kashiwa Reysol, Albirex Niigata en Freiburg. Hij tekende in 2012 bij Albirex Niigata.

## Japans voetbalelftal

Kisho Yano debuteerde in 2007 in het Japans nationaal elftal en speelde 19 interlands, waarin hij 2 keer scoorde.

## Statistieken

Japans voetbalelftal :
| Jaar | Wed. | Dlp. |
| 2007 | 7 | 1 |
| 2008 | 5 | 0 |
| 2009 | 4 | 1 |
| 2010 | 3 | 0 |
| Totaal | 19 | 2 |

## Externe link

* Kisho Yano op National Football Teams
* ↑ (en) Japan National Football Team Database. Gearchiveerd op 21 september 2020.
1 Narazaki · 2 Abe · 3 Komano · 4 Tulio · 5 Nagatomo · 6 Uchida · 7 Endo · 8 Matsui · 9 Okazaki · 10 S. Nakamura · 11 Tamada · 12 Yano · 13 Iwamasa · 14 K. Nakamura · 15 Konno · 16 Okubo · 17 Hasebe · 18 Honda · 19 Morimoto · 20 Inamoto · 21 Kawashima · 22 Nakazawa · 23 Kawaguchi · Coach: Okada
# Vladimir Semirunniy

Vladimir Sergejevitsj Semirunniy (Russisch: Владимир Сергеевич Семирунний) (11 december 2002) is een Poolse langebaanschaatser die afkomstig is uit Rusland. Na de Russische invasie in Oekraïne werd Rusland uitgesloten van deelname aan internationale schaatswedstrijden. Dit was voor Semirunniy reden om in 2023 naar Polen te vluchten. De ISU sloot Semirunniy veertien maanden uit van deelname aan wedstrijden. Semirunniy verklaarde de invasie van Rusland in Oekraïne niet te steunen. Nadat zijn schorsing er op zat, werd Semirunniy meteen Pools allroundkampioen.

## Records
### Persoonlijke records

| Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 500 meter | 36,95 | 19 maart 2022 | Irkoetsk |
| 1000 meter | 1.13,54 | 9 maart 2023 | Tsjeljabinsk |
| 1500 meter | 1.45,29 | 28 februari 2025 | Heerenveen |
| 3000 meter | 3.42,81 | 27 november 2021 | Inzell |
| 5000 meter | 6.12,95 | 13 maart 2025 | Hamar |
| 10000 meter | 12.49,93 | 16 maart 2025 | Hamar |
    (laatst bijgewerkt: 16 maart 2025)
# Raveleijn (boek)

Raveleijn is een jeugdboek, geschreven door de Nederlandse kinderboekenschrijver Paul van Loon in opdracht van attractiepark de Efteling. Het verhaal stond aan de basis van de Efteling-parkshow Raveleijn en is een fantasyboek voor kinderen vanaf 8 jaar.
In 2017 kreeg het originele verhaal een vervolg getiteld De bende van de Witte Veer. In 2023 kwam er een tweede vervolg, Het Bloed van de Laatste Draak.

## Verhaal

Het gezin Woudenberg verhuist van de stad naar een oude herberg aan de rand van een bos in Limburg genaamd ravenhorst. Vader, moeder en vijf kinderen: Thomas, Maurits, de tweeling Emma en Lisa en de jongste, Joost. De kinderen ontdekken dat hen in de bossen een groot avontuur wacht. Raven en een mysterieuze vrouwenstem leiden hen naar een geheimzinnige oude stadspoort waarop een cryptische tekst verschijnt: "Raveleijn, waar Raven Ruiters zullen zijn".
Zodra zij door deze poort stappen, veranderen de kinderen in volwassen ruiters en de raven veranderen in prachtige paarden. Zo komen ze in een andere wereld terecht waar de oeroude stad Raveleijn ligt. Graaf Olaf Grafhart regeert daar met ijzeren hand. Hij onderdrukt de bewoners en laat hen monsterlijke wezens bouwen waarmee opstandelingen worden verslagen. Deze ‘Graffers van ijzer, hout en leer, met stalen kaken’ noemt Joost bijtmonsters.
Een aantal bewoners, de Bannelingen, is de stad ontvlucht en leeft verstopt in de bossen. Samen vormen zij de Orde van de Raven. De kinderen stuiten op deze groep en horen over een mysterieuze voorspelling: Vijf Ruiters zullen de bevolking van Raveleijn redden. Iedereen begrijpt dat zij de Uitverkoren Vijf zijn. Dan merken ze dat ze alle vijf speciale krachten blijken te bezitten, gebaseerd op de elementen Vuur, Hout, Metaal, Water en Aarde. Na een korte opleiding bij de orde trekken de Ruiters naar de stad Raveleijn om af te rekenen met de graaf en zijn Graffers. Als ze uiteindelijk tegenover de verschrikkelijke Graaf Olaf Grafhart de Verschrikkelijke staan, die niet de echte graaf bleek te zijn, die was opgesloten in een kerker, maar de tovenaar Falco Peregrinus, heeft die nog een reusachtige verrassing achter de hand. Een strijd op leven en dood ontbrandt.

## Televisieserie

Op het boek en de attractie is ook de twaalfdelige tv-serie Raveleijn gebaseerd. Deze serie werd, voor de opening van de attractie, vanaf 26 februari 2011 elke zaterdag uitgezonden op RTL in Nederland.
* ↑ Falco peregrinus is de wetenschappelijke naam voor de slechtvalk
# Yoshito Okubo

Yoshito Okubo (大久保 嘉人, Okubo Yoshito, Fukuoka, 9 juni 1982) is een Japans voetballer die als aanvaller speelt.

## Interlandcarrière

Yoshito Okubo debuteerde in 2003 in het Japans nationaal elftal en speelde 60 interlands, waarin hij 6 keer scoorde. Hij vertegenwoordigde zijn vaderland op de Olympische Spelen 2004 in Athene, waar de selectie onder leiding van bondscoach Masakuni Yamamoto in de groepsronde werd uitgeschakeld.

## Statistieken

Japans voetbalelftal :
| Jaar | Wed. | Dlp. |
| 2003 | 14 | 0 |
| 2004 | 3 | 0 |
| 2005 | 2 | 0 |
| 2006 | 0 | 0 |
| 2007 | 2 | 2 |
| 2008 | 12 | 3 |
| 2009 | 9 | 0 |
| 2010 | 11 | 0 |
| 2011 | 0 | 0 |
| 2012 | 1 | 0 |
| 2013 | 0 | 0 |
| 2014 | 6 | 1 |
| Totaal | 60 | 6 |

## Erelijst
### VfL Wolfsburg

* Bundesliga
    2009

## Externe link

* Yoshito Okubo op National Football Teams
* ↑ (en) Japan National Football Team Database
1 Narazaki · 2 Abe · 3 Komano · 4 Tulio · 5 Nagatomo · 6 Uchida · 7 Endo · 8 Matsui · 9 Okazaki · 10 S. Nakamura · 11 Tamada · 12 Yano · 13 Iwamasa · 14 K. Nakamura · 15 Konno · 16 Okubo · 17 Hasebe · 18 Honda · 19 Morimoto · 20 Inamoto · 21 Kawashima · 22 Nakazawa · 23 Kawaguchi · Coach: Okada
1 Kawashima · 2 Uchida · 3 G. Sakai · 4 Honda · 5 Nagatomo · 6 Morishige · 7 Endo · 8 Kiyotake · 9 Okazaki · 10 Kagawa · 11 Kakitani · 12 Nishikawa · 13 Okubo · 14 Aoyama · 15 Konno · 16 Yamaguchi · 17 Hasebe · 18 Osako · 19 Inoha · 20 Saito · 21 H. Sakai · 22 Yoshida · 23 Gonda · Coach: Zaccheroni
# Station Longbeck

Longbeck is een spoorwegstation van National Rail in Marske-by-the-Sea, Redcar and Cleveland in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Northern Rail. Het station is geopend in 1985.
# Station Drayton Green

Drayton Green is een spoorwegstation van National Rail in Ealing in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Great Western Railway.

## Treinverbindingen

* Great Western Railway London Paddington naar Greenford.
** 2 treinen per uur stoppen in London Paddington, Acton Main Line, Ealing Broadway, West Ealing, Drayton Green, Castle Bar Park, South Greenford en Greenford.
Er rijdt geen trein op zondag van dit station.

## Busverbinding

| Lijn | Route |
| E1 | Greenford Broadway - Drayton Green - West Ealing - Ealing Broadway |
| E11 | Greenford Broadway - Castle Bar Park - Drayton Green - West Ealing - Ealing Broadway - Ealing Common |
* ↑ Office of Rail and Road, Table 1410 - Passenger entries and exits and interchanges by station (21 november 2024). Geraadpleegd op 21 november 2024.
# Kortrijk Spurs in het seizoen 2024/25

Het seizoen 2024/2024 was het 5e jaar in het bestaan van de Kortrijkse basketbalclub Kortrijk Spurs en de tweede in de BNXT League.

## Seizoen

Kortrijk speelde voor een tweede seizoen in de BNXT League. Alle Amerikaanse spelers verlieten de ploeg na vorig seizoen en zij werden vervangen door Robbie Beran, John Newman III, Eric Reed Jr., Darren Williams, Douglas Wilson en de Belg Sam Hofman. De laatste aanwinst voor deze ploeg was de Sloveense shooting guard Leon Stergar.
Eind september werd nog de Amerikaan Yor Anei gehaald als vervanger voor de geblesseerde en vertrokken Douglas Wilson. Eind oktober 2024 kwam de Amerikaan Jackson Stormo de ploeg versterken. Yor Anei verliet de club alweer begin november 2024.

## Selectie

* ↑ "Kortrijk Spurs versterkt zich nog met Amerikaan", Het Nieuwsblad. Gearchiveerd op 1 oktober 2024. Geraadpleegd op 2 februari 2025.
* ↑ Kortrijk Spurs versterkt zich met Jackson Stormo. Focus en WTV (16 oktober 2024). Geraadpleegd op 2 februari 2025.
Antwerp Giants · Brussels Basketball · Den Helder Suns · Donar · Feyenoord · Heroes Den Bosch · Kangoeroes Basket Mechelen · Kortrijk Spurs · Landstede Hammers · Leuven Bears · Limburg United · LWD Basket · Okapi Aalst · Oostende · PrismaWorx BAL · Spirou Charleroi · QSTA United · Union Mons-Hainaut · ZZ Leiden
# Kluysbos

Het Kluysbos is een natuurgebied in het Vlaams-Brabantse Galmaarden.
Het 15 hectare grote bos ligt aan de vallei van de Mark in het Pajottenland, vlak bij de Bosberg op de grens met de Oost-Vlaamse Vlaamse Ardennen. Het bosgebied sluit bovendien aan op het Raspaillebos, Moerbekebos en Karkoolbos. Het heuvelende bronloofbos wordt beheerd door 'vzw De Mark' (Natuurpunt afdeling 'Markvallei') en bestaat voornamelijk uit eik, beuk, kastanje en els. Het Kluysbos wordt gekenmerkt door voorjaarsbloeiers zoals bosanemoon, wilde hyacint, daslook en dotterbloem. In het Kluysbos leeft onder andere Brandts vleermuis, gewone dwergvleermuis, laatvlieger, buizerd, sperwer, koekoek, middelste bonte specht, braamsluiper, grauwe vliegenvanger, boomklever, glanskop, matkop, sleedoornpage, oranje zandoogje, bruin zandoogje.
Het Kluysbos is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Het Kluysbos is vrij toegankelijk via het wandelknooppuntennetwerk 'Pajottenland', de bewegwijzerde Natuurpunt-routes en de Galmaardse 'Ringmuswandeling'.