OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jony Rodríguez

Jonathan Rodríguez Menéndez (Cangas del Narcea, 9 juli 1991) – alias Jony – is een Spaans voetballer die doorgaans als vleugelspeler speelt.

## Clubcarrière

Jony speelde in de jeugd bij Narcea, Real Oviedo en FC Barcelona. Als prof speelde hij bij Oviedo, Marino, Getafe CF B, Avilés en kwam in 2013 bij Sporting Gijón terecht bij. Hij tekende er een tweejarig contract en werd tijdens seizoen 2013-2014 ingedeeld bij het B-elftal. Vanaf seizoen 2014-2015 kwam hij bij de eerste ploeg terecht. De ploeg werd vice-kampioen en kon zo naar de Primera División terugkeren. Jony had met zeven doelpunten uit 41 wedstrijden een groot aandeel in dit succes. Hij volgde tijdens seizoen 2015-2016 de ploeg naar het hoogste Spaanse niveau en maakte zijn debuut op 23 augustus 2015 tijdens het 0-0 gelijkspel thuis behaald tegen Real Madrid. De ploeg redde zich met een zeventiende plaats in het eindklassement op het nippertje, maar de eerste samenwerking tussen club en speler kwam op het einde van het seizoen tot een einde. In totaal zou hij 82 competitieduels spelen en maakte hij 14 doelpunten voor Sporting Gijón.
In 2016 trok de vleugelspeler transfervrij naar reeksgenoot Málaga CF, waar hij een vierjarig contract ondertekende. Op 19 augustus 2016 debuteerde hij voor zijn nieuwe club in het competitieduel tegen CA Osasuna. Hij zou er anderhalf seizoen spelen, totdat hij in januari 2018 voor een tweede periode bij Sporting Gijón terecht kwam. Hij werd er uitgeleend tot het einde van het seizoen. De ploeg was ondertussen wel naar de Segunda División A teruggekeerd. Ook het daaropvolgende seizoen 2018-2019 werd Jony uitgeleend, deze maal aan Primera División club Deportivo Alavés.
Vanaf seizoen 2019-2020 zocht hij zijn geluk in het buitenland. Hij kwam op 22 juli bij het Italiaanse SS Lazio terecht. Op 1 september maakt hij zijn debuut in de Serie A en dit tijdens de Romeinse derby tegen AS Roma. Hij viel tijdens de 78ste minuut in tijdens de met 1-1 geëindigde thuiswedstrijd. Het daaropvolgende seizoen 2020-2021 werd hij uitgeleend aan CA Osasuna, een ploeg uit de Primera División. Na deze uitleen keerde hij nog zes maanden naar Italië terug, waarna hij op 30 januari 2022 uitgeleend werd en aan zijn derde periode bij Sporting Gijón begon. Deze ploeg speelde nog steeds op het niveau van de Segunda División A. Deze uitleen werd verlengd voor seizoen 2022-2023.
Nadat hij zijn contract met zijn Romeinse werkgever verbroken had, tekende hij op enkele uren voor het sluiten van de zomermercado voor het seizoen 2023-2024 bij FC Cartagena. Hij had echter vele fysieke problemen en kon nooit doorstoten als basisspeler. Om deze reden werd op 13 januari 2024 het contract met wederkeringe toestemming ontbonden.
# Natuurpark Vallei van de Attert

Het Natuurpark Vallei van de Attert (Frans: Parc naturel de la Vallée de l'Attert) is een natuurpark in de Ardennen in de Waalse provincie Luxemburg. Het park is 70 vierkante kilometer groot en ligt in de gemeente Attert. Het gebied is een scharnierzone tussen het Woud van Anlier op Ardense leisteengrond enerzijds en de beroemde cuesta’s van de Gaume en Belgisch Lotharingen anderzijds. Het landschap wordt bepaald door de vallei van de Attert, weiden en bossen. Verschillende delen zijn Europees beschermd als Natura 2000-gebied.
# Kanaal Seine-Noord Europa

Het Kanaal Seine-Noord Europa (Frans: Canal Seine-Nord of Liaison Seine-Escaut) is een geplande vaarweg voor binnenschepen tot 4400 ton die de industriële regio's rondom de Seine met die rond de Schelde zal verbinden.
De nieuwe verbinding biedt economische perspectieven voor in eerste instantie Frankrijk en België, aangezien het de regio's van Le Havre, Rouen en Parijs met Noord-Frankrijk en België zal verbinden maar van daaruit met de hele Schelde- en Rijndelta in Nederland en Duitsland en Zeeuws-Vlaanderen via het Kanaal Gent-Terneuzen.

## Van idee naar realisatie

Het idee voor een kanaal dat Parijs met het centrum van België zou verbinden dateert al uit de negentiende eeuw.
Begin 2008 echter kwamen de plannen voor een kanaal, van de Schelde naar de Seine dat schepen met een tonnage van 4400 ton zou toelaten, met zeer concrete trajecten terug boven water. Initieel hoopte men reeds in juni 2008 de aanbesteding van deze waterweg te mogen verwachten, maar toen werd de doorlooptijd en de aanvang van werken jaar na jaar achteruit geschoven. Op dinsdag 5 april 2011 was er een princiepsakkoord tussen de verschillende betrokken landen, voor een project met een totale kostprijs van naar schatting 4,5 miljard euro.
Kernstuk van de verbinding was een nieuw te graven kanaal dat de Schelde te Cambrai met de Oise in Compiègne zal verbinden, 106 kilometer kanaal, met zeven sluizen, drie aquaducten en 59 bruggen. De aquaducten zouden een overbrugging van de autosnelwegen A26 en A29 vormen, alsmede een 1.330 meter lange overbrugging van de rivier de Somme. Dit nieuwe kanaal is een onderdeel van de Seine-Scheldeverbinding, een ruimer TEN-T-project. In België wordt de Schelde en Antwerpen bereikt via een westelijke route langs de Leie en een oostelijke route langs onder meer het Centrumkanaal.
Inmiddels is de aanvang van de werkzaamheden verschoven naar 2023. In 2028 zou het kanaal moeten worden opgeleverd.
* , Omroep Zeeland, Geraadpleegd op 9 augustus 2018
* (fr) , Les Echos, Geraadpleegd op 9 augustus 2018
* ↑ Half miljard euro subsidie voor volgende fase Seine-Schelde. Flows. Geraadpleegd op 8 maart 2025.
# Taymir Burnet

Taymir Burnet (Willemstad, 1 oktober 1992) is een Nederlands atleet die zich heeft gespecialiseerd in de 100 m en 200 m sprint.

## Nederlandse kampioenschappen
### Outdoor

| Onderdeel | Jaar |
| 200 m | 2020, 2023 |

## Persoonlijke records
### Outdoor

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 100 m | 10,09 s (+1,9 m/s) | 14 februari 2024 | Potchefstroom |
| 200 m | 20,30 s (0,0 m/s) | 14 februari 2024 | Potchefstroom |
| 300 m | 32,29 s | 17 februari 2024 | Pretoria |

### Indoor

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 60 m | 6,61 s | 8 maart 2025 | Apeldoorn |
| 200 m | 20,92 s | 3 februari 2022 | Ostrava |
| 400 m | 46,51 s | 26 februari 2022 | Apeldoorn |

## Palmares
### Nederlandse Kampioenschappen

* 2017: 2 NK 100 m - 10,48 s (+1,1 m/s)
* 2019: 3 NK 200 m - 21,08 s (-0,5 m/s)
* 2020: 1 NK 200 m - 20,35 s (+5,2 m/s)
* 2021: 2 NK 200 m - 20,82 s (+0,3 m/s)
* 2022: 2 NK 200 m - 21,03 s (-0,5 m/s)
* 2023: 2 NK 100 m - 10,18 s (+0,3 m/s)
* 2023: 1 NK 200 m - 20,92 s (-2,4 m/s)
* 2024: 2 NK 100 m - 10,26 s (+1,0 m/s)
* 2024: 4e NK 200 m - 20,69 (+1,8 m/s)
* 2025: 2 NK indoor 60 m - 6,67 s

### Internationale toernooien

* 2018: 3 EK 4 × 100 m - 38,03 s
* 2019: 4e in serie World Athletics Relays in Yokohama - 38,67 s
* 2019: DQ WK (in serie 37,91 s = NR)
* 2021: DNF World Athletics Relays in Chorzów (in serie 38,79 s)
* 2021: 8e in ½ fin. OS - 20,90 s (in serie 20,60 s)
* 2022: 3 WK indoor 4 × 400 m - 3.06,90
* 2022: 1 Stockholm Bauhaus Athletics 4 × 100 m - 38,70 s
* 2022: 4e EK 4 × 100 m - 38,25 s
* 2024: 3 WK indoor 4 × 400 m - 3.04,25 (NR)
* 2024: 2 EK 4 × 100 m - 38,46 s (in serie 38,34 s)
* 2024: 5e London Grand Prix - 38,55 s
* (en) World Athletics-profiel voor Taymir Burnet
* Profiel op de website van de Atletiekunie
* ↑ Taymir Burnet kwam uit in de series, die door de Nederlandse ploeg werd gewonnen in 3.06,47.
# Jozef Rombaux

Jozef ("Jos") Rombaux (Brugge, 29 december 1939) is een voormalig Belgisch atleet die vooral uitkwam op de middellange en lange afstanden en de marathon. Hij was lid van de atletiekvereniging Olympic Brugge waar hij als trainer Daniël Decloedt had.
Rombaux kwam sinds het begin van de jaren zestig uit bij Belgische kampioenschappen in diverse disciplines. Ook kwam nam hij deel aan internationale wedstrijden. In 1968 was hij kandidaat voor deelname aan de Olympische spelen in Mexico op de marathon, maar zou nooit deelnemen.
Op 8 augustus 1968 nam hij deel aan de Belgische kampioenschappen marathon te Tessenderlo waarbij vijf deelnemers op doping werden gecontroleerd. Rombaux was de winnaar met een tijd van 2:28:38 maar werd als enige positief bevonden op het gebruik van stimulerende middelen. Rombaux kon na de wedstrijd niet urineren en moest een dag later zich bij de arts melden voor de urinetest waar hij een briefje van zijn huisarts presenteerde waarin stond dat hij een slaaptablet van zijn vrouw had ingenomen waarin zich een "verboden produkt" bevond. De uitslag was echter geen slaapmiddel maar een amfetamine. Hierna werd hij gediskwalificeerd en raakte de titel kwijt aan de nummer 2 uit de uitslag, Willy Vergisson.
Hij werd door de Belgische atletiekbond vervolgens op 9 september 1968 voor zijn leven geschorst en was de eerste altleet in de gehele wereld en de eerste sporter in België die dit overkwam. Rombaux bleef ontkennen amfetamine geslikt te hebben, trok de resultaten van de urinetest in twijfel en begon een gerechtelijke procedure tegen de atletiekbond. Drie jaar later kwam hij tot een schikking en trok zijn rechtzaak terug. Hij erkende de resultaten van de dopingcontrole maar gaf aan het niet bewust tot zich te hebben genomen en kon daarna weer deelnemen aan competities. Na de opheffing van de schorsing zou hij nog deelnemen aan wedstrijden als de marathon in Brussel, maar won niet meer. Zijn persoonlijke toptijd op deze afstand was 2.22.08.
Rombaux is getrouwd en kreeg vier kinderen.
* ↑ Weekblad 't Pallieterke, Redactie - Dura Lex - levenslang voor Rombaux, 19 september 1968 pagina Sport
* ↑ Leidsch dagblad, 1 september 1968 pagina 1
* ↑ National Marathon Champions for Belgium op website sportarchief ARRS
* ↑ Redactie - Belgische atleet voor het leven geschorst, Provinciale Zeeuwse Courant, 12 september 1968, pagina 13
* ↑ Redactie - Jos Rombaux trok alles terug, weekblad 't Pallieterke, 3 juni 1971 pagina Sport
# As 't nedich is

As 't nedich is (Fries voor Als het nodig is) is een oorlogs- en verzetsmonument in Ferwerd. Het monument dient ter nagedachtenis aan het Nederlands verzet in de Tweede Wereldoorlog.

## Achtergrond

Ferwerd wilde graag een oorlogsmonument dat uitdrukking gaf aan het verzet van de bevolking in de oorlogsjaren. De Utrechtse beeldhouwer Jan van Luijn maakte een beeld van "een krachtige mannenfiguur, die het karakter van deze streek draagt. Enerzijds, enigszins teruggehouden, heeft de figuur een schop in de hand, anderzijds, meer in het centrum van de aandacht wordt een geweer omklemd met de vastberaden houding van een mens, die, indien hij gedwongen wordt, niet aarzelt er zijn vrijheid mee te verdedigen." Van Luijn maakte ook verzetsmonumenten voor Appelscha en Wolvega.
Het monument werd op 4 mei 1956 onthuld.

## Beschrijving

Het beeld van Franse kalksteen toont een half geknielde man, met een schep in linkerhand en een geweer in zijn rechterhand. In de voet van het beeld staat As 't nedich is (Als het nodig is). Het staat op een gemetselde bakstenen zuil, waarin een plaquette is geplaatst met de namen van achttien oorlogsslachtoffers uit de gemeente.
# Klooster van Leeuwergem

Het Klooster van Leeuwergem is een voormalig klooster in het Belgische Leeuwergem, deelgemeente van Zottegem.
In 1849 kocht Jean-Baptiste Joseph d'Hane de Steenhuyse het huis van de familie De Beer om er een klooster met godshuis en school te laten inrichten voor behoeftige ouderen en wezen. Het beheer werd toevertrouwd aan de zusters van Kindsheid Jesu uit Gent. Tussen 1852 en 1854 werden er twee vleugels bijgebouwd. Er was een kantschool, een modelboerderij en vanaf ongeveer 1900 een pensionaat. In 1924 droeg baron Idesbald della Faille D'Huyse het klooster, de school en de landerijen in volle eigendom over aan de kloostergemeenschap. In 1968 werd het klooster afgebroken voor een verkaveling; de school bleef als school met lekenpersoneel (nu Vrije Basisschool Het Leeuwke).
# Gewandhausorchester

Het Gewandhausorchester is een symfonieorkest in Leipzig. Het telt circa 175 musici en geldt daarmee als het grootste beroepsorkest ter wereld. De chef-dirigent van het orkest is sinds 2018 Andris Nelsons. Het orkest draagt de naam van het Gewandhaus, het gebouw van het gilde der lakenhandelaren. Het draagt zijn huidige naam sinds 1781. Felix Mendelssohn Bartholdy was Kapellmeister van het orkest.

## Het orkest

De geschiedenis van het orkest gaat terug tot de 15de eeuw. Het orkest geldt als het oudste burgerlijke orkest van Duitsland. Oorspronkelijk was het een vereniging die door vermogende kooplieden in stand werd gehouden. Sinds 1840 is het orkest een instelling van de stad Leipzig, die haar reputatie als muziekstad voor een groot deel aan dit orkest dankt. Het orkest verzorgde in de 19e eeuw vele premières van nu klassieke werken. Het Gewandhausorchester behoort tot de weinig overgebleven Europese orkesten met een duidelijk eigen klank en speelstijl. Vooral de beheerstheid, de milde toonvorming en het fijnzinnige samenspel vallen hierbij op.
Het orkest is tevens het orkest van de Opera van Leipzig.

## Het Gewandhaus

De zaal van het eerste Gewandhaus werd in 1843 verbouwd met goede akoestische resultaten. In 1884 bouwde men een groter Neues Gewandhaus. Het oude Gewandhaus werd niet meer gebruikt. Ook dit nieuwe gebouw bleek een uitstekende akoestiek voor klassieke muziek te hebben. Voor een aantal concertzalen vormde deze zaal een belangrijk uitgangspunt, onder andere voor het Concertgebouw te Amsterdam en de Boston Symphony Hall. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft het gebouw in 1943 zwaar te lijden gehad van bombardementen. Na de oorlog werd het gebouw provisorisch gerestaureerd en weer in gebruik genomen. Uiteindelijk werd deze concertzaal in 1968 onder veel protest gesloopt. In 1981 werd het huidige derde Gewandhaus geopend.

## Belangrijke chef-dirigenten

| 1781–1785 Johann Adam Hiller 1785–1810 Johann Gottfried Schicht 1810–1827 Johann Philipp Christian Schulz 1827–1835 Christian August Pohlenz 1835–1843 Felix Mendelssohn 1843–1844 Ferdinand Hiller 1845–1847 Felix Mendelssohn 1848–1854 Julius Rietz 1860–1895 Carl Reinecke 1895–1922 Arthur Nikisch | 1922–1928 Wilhelm Furtwängler 1929–1933 Bruno Walter 1934–1945 Hermann Abendroth 1946–1949 Herbert Albert 1949–1962 Franz Konwitschny 1964–1968 Václav Neumann 1970–1996 Kurt Masur 1998–2005 Herbert Blomstedt 2005–2016 Riccardo Chailly 2018– Andris Nelsons |

## Externe link

* Gewandhaus, Leipzig
# Ozarba albifascia

Ozarba albifascia is een vlinder van de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Anthoecia albifascia door Francis Walker in een publicatie uit 1865.
De soort komt voor in Botswana en Zuid-Afrika.
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Ozarba albifascia op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 15-3-2025.
* Markku Savela. Ozarba Walker, 1865. nic.funet.fi. Geraadpleegd op 15-3-2025.
# Ricard Pruna

Ricard Pruna i Grivé (Badalona, 8 augustus 1964) is een Spaans arts en chirurg gespecialiseerd in sportgeneeskunde. Sinds 1996 is hij bekend als de clubdokter van FC Barcelona.

## Loopbaan

Pruna studeerde af in geneeskunde en chirurgie aan de Universiteit van Barcelona in 1988, en is ook een specialist in geneeskunde, lichamelijke opvoeding en sport, deze diploma's behaalde hij in 1992. Zijn master sport-traumatologie behaalde hij in 1995 en zijn doctoraat geneeskunde in 2013. Hij werkte bij het sportmedisch centrum van de Catalaanse Sport. In 1996 trad hij toe tot de medische dienst van FC Barcelona, waar hij club-arts was voor het eerste voetbalteam. In 2011 ontving hij de prijs voor professionele uitmuntendheid van de Barcelona Medical Association en tijdens het seizoen 2012/13 de prijs voor medische wetenschappen van het UEFA Research Fellowship-programma. In september 2020 verliet hij FC Barcelona en ging aan de slag bij FC Andorra, de club van Gerard Piqué. Hier werkte hij een half jaar voordat hij een overstap maakte naar Sharjah FC. Hier verbleef hij enkele maanden voordat op 15 december 2021 weer terugkeerde naar FC Barcelona, onder andere omdat hier een medische-bestuurlijke schoonmaak werd uitgevoerd door het bestuur van president Joan Laporta.
# Lieven Maesschalck

Lieven Maesschalck (Zele, 1964) is een Belgische kinesitherapeut. Hij is getrouwd en heeft één dochter (Angélique).

## Biografie

In 1987 studeert Maesschalck af te Gent als kinesitherapeut in de revalidatiewetenschappen. Eind jaren 80 neemt hij de praktijk over van zijn vader in Lebbeke. Tien jaar later opent hij zijn tweede kinesistenpraktijk in Berchem.
Tijdens de Olympische Zomerspelen van 1996 in Atlanta reist Maesschalck mee als extern consultant van de Belgische judo- en atletiekfederatie.
In 2001 ontwikkelt Maesschalck zijn eigen concept ‘Move To Cure’ oftewel letterlijk ‘Genezen door juist te bewegen’. Samen met een team van kinesisten is hij gespecialiseerd in de behandeling van complexe orthopedische letsels. Bij Move To Cure komen zowel professionele als niet-professionele sporters over de vloer. Momenteel telt Move To Cure twee vestigingen: Jan Van Rijswijcklaan 162 (Antwerpen) en in Watermaal-Bosvoorde. Die laatste vestiging in Brussel werd geopend in 2016.
In 2006 was Maesschalck een tijdje externe consult fysiotherapeut bij voetbalclub AC Milan en werkte hij samen met Jean-Pierre Meersseman als consult in het Milan Lab. Evenzeer staat hij sedert 2010 aan het hoofd van de Medische Staf van de Rode Duivels. Anno 2020 vaardigt Move to Cure telkens 5 leden af voor de medische staf van de nationale voetbalploeg.
Later in 2013 mocht de kinesitherapeut een eredoctoraat ontvangen van de Universiteit van Hasselt. Sinds 2015 is hij ook ambassadeur van het Belgische Special Olympics team en werd hij aangesteld tot Medical Coordinator in het European Training Centre for Australian Institute of Sport (2017).
Sinds 2020 is Maesschalck lid geworden van de Algemene Vergadering van Orsi Academy vzw.
Hij heeft een boek “Move” uitgebracht in 2020 met uitgeverij Borgerhoff&Lamberigts.
Sinds 2021 werkt hij als extern consultant voor de medische staf van FC Real Madrid
Sinds 2024 is zetelt hij in de raad van bestuur van Special Olympics Belgium
Eind 2024 heeft hij een Gouden Palm in Kroonorde verkregen
# Jan Dirk van der Burg

Jan Dirk van der Burg (Voorburg, 3 april 1978) is een Nederlands fotograaf. In 2018 werd hij verkozen tot Fotograaf des Vaderlands.
Van der Burg ging naar de School voor de Journalistiek waar hij de richting fotografie koos. Hij deed een vervolgopleiding aan de kunstacademie; hij is in 2004 afgestudeerd met een serie over kantoorcultuur.
Hij is bekend door zijn documentaire fotografie, onder andere door het fotoboek Olifantenpaadjes (2011), en door het categoriseren van foto's die hij op social media vindt. Hij ordent deze rond bijzondere thema's als ‘wethouders van middelgrote gemeenten met stekelhaar’. Ook publiceerde hij tien Tweetbundels, 'ongevraagde autobiografische bloemlezingen' van opvallende Twitteraccounts (2015).
In 2018 werd Van der Burg verkozen tot de vijfde Fotograaf des Vaderlands. Datzelfde jaar presenteerde hij op theaterfestival de Parade een fotocomedyshow rond zijn werk. Hij heeft een wekelijkse beeldcolumn in Volkskrant Magazine met de titel Heerlijk Genieten.
In 2019 maakte hij samen met Marcel van Roosmalen en Roelof de Vries de theatervoorstelling Dit is Nederland, daarin bekritiseerden ze de verschillende plaatsen waar de voorstelling plaatsvond. In 2020 publiceerde hij samen met Marcel van Roosmalen het fotoboek Nederland onder het systeemplafond.

## Publicaties (selectie)

* Nederland onder het systeemplafond (samen met Marcel van Roosmalen). 2020 ISBN 9789045045191
* Cutting edges: excesses of Dutch prosperity. 2016
* Tweetbundels 2015
* Calvin Klein: the dyslexic collection. 2015. ISBN 978-90-81760-72-0
* After Mandela: a Dutch tribute. 2013. ISBN 978-94-6083071-6
* Censorship daily: Netherlands-Iran. 2012. ISBN 978-90-817607-1-3
* Olifantenpaadjes = Desire lines. 2011. ISBN 978-90-817607-0-6
* Kop der veur!: verhalen uit het Groningse politieke landschap. 2010. ISBN 978-90-9025745-7

## Trivia

* In 2024 deed Van der Burg mee aan de televisiequiz De slimste mens; hij werd tweede.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Jan Dirk van der Burg nieuwe Fotograaf des Vaderlands. NU.nl (5 september 2018). Gearchiveerd op 11 maart 2019. Geraadpleegd op 10 maart 2019.
* ↑ Steffie Kouters, Fotograaf des Vaderlands Jan Dirk van der Burg: ‘Ik zeg nooit van mezelf: ik ben een kunstenaar. Mensen die dat het hardste zeggen zijn vaak niet de beste kunstenaars’. de Volkskrant (11 januari 2019). Geraadpleegd op 10 maart 2019.
* ↑ Jan Dirk van der Burg. BredaPhoto Festival. Geraadpleegd op 10 maart 2019.
* ↑ Parade, Jan Dirk van der Burg & Flavia Faas - Parade - rondreizend theaterfestival. Parade. Gearchiveerd op 28 april 2019. Geraadpleegd op 10 maart 2019.
* ↑ Marcel van Roosmalen gaat theater in. Panorama (9 juli 2019).
* Gemeinsame Normdatei: 1023897644
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9564 8557
* Library of Congress Control Number: no2014092826
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 32648664X
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 312824
* Système universitaire de documentation: 169982157
* Virtual International Authority File: 290420682
* WorldCat: E39PBJtxgkDR34QMwHrycYXGHC
# Ambassade van China in Suriname

De ambassade van China in Suriname staat aan de Anton Dragtenweg 131 in Paramaribo.
Tijdens de viering van de Surinaamse onafhankelijkheid op 25 november 1975 werd China in Suriname vertegenwoordigd door zijn ambassadeur uit Guyana. Toen werd aangekondigd dat China een van de eerste landen zou zijn die in Suriname een ambassade zou openen. Formeel werden de onderlinge betrekkingen op 26 mei à 28 mei 1976. De ambassade werd medio 1977 in Paramaribo gevestigd

## Ambassadeur

* ↑ Het Parool, Gaat Suriname 'naar de barrebiesjes'? - Geen luxe., 29 november 1975
* ↑ Suriname Herald, President Santokhi beëdigt nieuwe ambassadeur voor China, 12 december 2022
* ↑ Surinaams ministerie van Buitenlandse Zaken. 45 jaar diplomatieke betrekkingen Republiek Suriname en de Volksrepubliek China 28 mei 1976 – 28 mei 2021, 19 mei 2021. Gearchiveerd op 9 september 2021.
* ↑ Amigoe, Surinaams nieuws - Paramaribo (6), 21 mei 1977
* ↑ Vrije Stem, KNTS weerspreekt De West: China altijd rood geweest, 05 augustus 1977
* ↑ De Telegraaf, CD-Nieuws, 11 augustus 1977
# Borstbeeld van Jnan Adhin

Het borstbeeld Jnan Adhin aan de Dr. Sophie Redmondstraat in Paramaribo, Suriname, werd in 2023 onthuld. Het bevindt zich in de middenberm tegenover de A.T. Calorschool.
De officiële onthulling werd op op 10 november 2023 voltrokken door president Chan Santokhi. Het beeld was toen al enkele jaren klaar om geplaatst te worden. De maker is Iwan Verwey. Er werden verschillende toespraken gehouden, waaronder door mr. Carlo Jadnanansing die sprak over het leven van Adhin. Andere aanwezigen waren onder meer districtscommissaris Ricardo Bhola en gewezen vicepresident Ashwin Adhin.
Jnan Adhin (1927-2002) studeerde in Suriname, Nederland en India in rechten, filosofie, economie en taalkunde. In de eerste twee promoveerde hij met een doctoraat in elk. In de praktijk was hij op nog meer terreinen actief, zoals cultureel en historisch. Hij was ook politiek actief, als lid van de Staten van Suriname en als minister van Justitie en Politie en tijdelijk van Onderwijs en Volksontwikkeling. Verder was hij directeur van het Bureau Volkslectuur en het Taalbureau.