OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Rome-Jayden Owusu-Oduro

Rome-Jayden Owusu-Oduro (Purmerend, 2 juli 2004) is een Nederlands-Ghanees voetballer die speelt als doelman. In augustus 2022 debuteerde hij voor Jong AZ en in december 2023 voor AZ.

## Clubcarrière

Owusu-Oduro speelde in de jeugd van DVC Buiksloot en kwam in 2015 terecht in de opleiding van AZ nadat hij al een jaar bij zijn eigen club training had gekregen van AZ-trainers. Hier tekende hij in oktober 2020 zijn eerste professionele contract. In de zomer van 2022 werd hij overgeheveld naar de selectie van Jong AZ en bij dit team maakte hij op 26 augustus van dat jaar zijn professionele debuut. Op die dag mocht hij van coach Maarten Martens op doel starten op bezoek bij FC Eindhoven in de Eerste divisie. Door een doelpunt van Ozan Kökçü werd met 1–0 verloren.
Het contract van Owusu-Oduro werd in november 2022 opengebroken en verlengd tot medio 2026. Met het hoogste jeugdteam van AZ wist hij de UEFA Youth League te winnen door in de finale Hajduk Split te verslaan. In de route naar de finale was hij ook doelman in twee met winst afgesloten strafschopreeksen. Een maand later werd Owusu-Oduro voor het komende seizoen overgeheveld naar het eerste elftal. In december 2023 werd zijn contract opengebroken en met twee jaar verlengd, tot medio 2028.
Later die maand maakte hij zijn debuut in het eerste elftal. Door een blessure van Mathew Ryan besloot coach Pascal Jansen om Owusu-Oduro onder de lat te zetten in de uitwedstrijd tegen Legia Warschau in de UEFA Europa Conference League. Door doelpunten van Yuri Ribeiro en Blaž Kramer werd met 2–0 verloren en deze nederlaag betekende de Europese uitschakeling voor AZ. Hij zou uiteindelijk zeven wedstrijden spelen in alle competities voor AZ. Na het seizoen vertrok Ryan transfervrij bij AZ en kreeg Owusu-Oduro het rugnummer 1. Martens, inmiddels coach van het eerste elftal, bevestigde tevens dat Owusu-Oduro de eerste keuze op doel was voor het seizoen 2024/25. In februari 2025 stopte hij twee strafschoppen en zag hij een inzet over het doel gaan in een penaltyreeks tegen Heracles Almelo, waardoor AZ de finale van de KNVB Beker bereikte.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2022/23 | Jong AZ | Eerste divisie | 14 | 0 | — | — | — | — | 14 | 0 |
| 2023/24 | Jong AZ | Eerste divisie | 17 | 0 | — | — | — | — | 17 | 0 |
| 2024/25 | Jong AZ | Eerste divisie | 2 | 0 | — | — | — | — | 2 | 0 |
| 2023/24 | AZ | Eredivisie | 4 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 | 7 | 0 |
| 2024/25 | AZ | Eredivisie | 18 | 0 | 4 | 0 | 9 | 0 | 31 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 55 | 0 | 6 | 0 | 10 | 0 | 71 | 0 |
Bijgewerkt op 28 februari 2025.
# Emancipatiewet

De Emancipatiewet (Wetten ter opheffing der slavernij in Suriname en de eilanden Curaçao, Bonaire, Aruba, St. Eustatius, Saba en St. Martin (Nederl. ged.)) was een Nederlandse wet die per 1 juli 1863 de slavernij afschafte in de kolonie Suriname en de kolonie Curaçao en Onderhorigheden. Tot de laatste behoorden de zes eilanden Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Eustatius, Sint Maarten en Saba.

## De Emancipatiewet in Suriname en op de eilanden

Op 8 augustus 1862 werd de wet officieel ondertekend en op 22 augustus (in Curaçao en onderhorigheden) en 26 augustus 1862 (in Suriname) in het Staatsblad gepubliceerd. Op 24 september van dat jaar werd ze vervolgens afgekondigd in het Publicatie-blad van Curaçao en Onderhorigheden en op 3 oktober met een resolutie in het gouvernementsblad van de kolonie Suriname De wet ging in op 1 juli 1863. Een reden hiervoor was dat er in juli in Suriname niet op de plantages gewerkt werd omwille van de regentijd. Men had voorzien dat de voormalige slaven eerst van hun verkregen vrijheid zouden genieten en niet op het werk zouden verschijnen.

## Staatstoezicht in Suriname

Slavenhouders werden per slaaf vergoed. In Suriname kregen ze per slaaf 300 gulden, op Curaçao, Bonaire, Aruba en St. Eustatius en Saba 200 gulden en op Sint Maarten 100 gulden. Dit werd geregeld via de compensatiedossiers. De door de emancipatiewet vrijgemaakte slaven in Suriname tussen de 15 en 60 jaar werden verplicht een arbeidsovereenkomst af te sluiten om hun werk nog tien jaar op basis van jaarcontracten te blijven doen. Dit staat bekend als de periode van staatstoezicht.

## 1 juli 1863

Op de dag van de vankrachtwording, waren het paleis van de gouverneur, andere publieke gebouwen en de schepen in de haven van Paramaribo, de hoofdstad van Suriname, met vlaggen versierd. Om zes uur 's morgens kondigden kanonschoten vanuit Fort Zeelandia in Suriname, Fort Amsterdam op Curaçao en Fort Oranje op Sint Eustatius het einde van de slavernij aan. Grote menigten verzamelden zich op de pleinen voor de forten en de kerken hielden dankdiensten.

## Herdenking en viering

De dag wordt in Suriname jaarlijks onder de naam Ketikoti ("Ketenen Gebroken") gevierd. Op Sint Eustatius, Sint Maarten en Saba viert men de dag onder de naam Emancipatiedag. Op Curaçao wordt in plaats daarvan de Dia di lucha pa libertat ("Dag van de vrijheidsstrijd") gevierd op 17 augustus, het begin van de Curaçaose slavenopstand van 1795. In Nederland wordt in steeds meer steden Ketikoti herdacht en gevierd en gaan er stemmen op om van Ketikoti een algemeen erkende (nationale) feestdag te maken. Op Sint Eustatius is 1 juli met ingang van het jaar 2022 een algemeen erkende feestdag.
# Osman Kavala

Osman Kavala (Parijs, 2 oktober 1957) is een Turks ondernemer en filantroop. Sinds 2017 is hij politiek gevangene in Turkije.

## Biografie

Kavala is geboren in een familie van tabakshandelaars. Hij ging naar het Robert College in Istanboel en studeerde economie aan de Universiteit van Manchester. Na de dood van zijn vader nam hij de leiding van het familiebedrijf over. Hiervoor stopte hij met zijn promotieonderzoek in New York.
Kavala is de oprichter van Anadolu Kültür, een stichting die zich inzet voor culturele diversiteit en uitwisseling, en activiteiten organiseert rondom Armeense en Koerdische cultuur. Kavala was bestuurslid van de Open Society Foundation in Turkije.

### Arrestatie en veroordeling

In oktober 2017 werd Kavala na een bezoek aan Gaziantep opgepakt op de Luchthaven Istanboel Atatürk op verdenking van betrokkenheid bij anti-regeringsdemonstraties in 2013. In februari 2020 werd hij vrijgesproken, maar meteen daarna weer vastgezet op grond van de beschuldiging betrokken te zijn geweest bij de couppoging in 2016. Mensenrechtenorganisaties en de Raad van Europa hebben Turkije verzocht Kavala vrij te laten omdat hij onwetmatig zou zijn vastgezet.
In oktober 2021 kondigde president Recep Tayyip Erdoğan aan tien ambassadeurs, onder wie die van de Verenigde Staten, Frankrijk, Duitsland en Nederland, tot persona non grata te verklaren omdat zij opriepen Kavala vrij te laten. Nadat de ambassadeurs verklaarden zich niet meer te zullen bemoeien met binnenlandse aangelegenheden van Turkije, werden ze toch niet uitgewezen.
Op 25 april 2022 werd Kavala door de rechtbank in Istanboel veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf voor betrokkenheid bij de mislukte staatsgreep in 2016. Hij werd ook verdacht van spionage, maar de rechter sprak hem hiervan vrij wegens gebrek aan bewijs. Zeven andere verdachten, die tegelijk met Kavala voor de rechter verschenen, kregen achttien jaar celstraf voor het steunen van Kavala. In 2023 werd Kavala onderscheiden met de Václav Havelprijs, de Europese Mensenrechtenprijs van de Raad van Europa.
* 1 2 In Osman Kavala ziet Erdogan een soort Turkse Soros, Trouw, 24 oktober 2021
* 1 2 Turkije verklaart tien ambassadeurs, onder wie de Nederlandse, tot persona non grata, NRC Handelsblad, 23 oktober 2021
* ↑ Turkije verwelkomt verklaring Nederlandse ambassadeur en anderen, RD, 25 oktober 2021
* ↑ Levenslange celstraf voor Turkse zakenman en filantroop Kavala, NRC, 25 april 2022
* Gemeinsame Normdatei: 1142152006
* Virtual International Authority File: 2223157162096478980003
* WorldCat: E39PBJcWrKpKDtr3GYmVhgqYT3
# Klaas Bond

Klaas Bond (Volendam, 14 januari 1959) is een Nederlandse auteur en docent.

## Levensloop

Bond studeerde Nederlandse Taal- en Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is docent Nederlands aan het Don Bosco College in Volendam.
Bond schrijft jeugdboeken over de manier waarop jongeren omgaan met gevoelens, tegenslagen, het zoeken naar zekerheden, gayseksualiteit en manieren om je leven vorm te geven. In 2001 kwam zijn eerste boek Gevoelige snaren uit. In 2002 volgde Groener gras dat werd genomineerd voor de Prijs van de Jonge Jury 2004. In 2004 kwam Geesten uit, en in 2007 Angels & Demons. Veroordeel me, dat in 2008 verscheen, is zijn eerste literaire thriller voor volwassenen.
Bond was de leraar Nederlands van Nick & Simon. In 2016 kwam zijn biografie over het duo uit.
# Belgische Martinistenorde

De Belgische Martinistenorde is een orde van martinisten. Het is een para-maçonnieke orde, dus verwant aan, maar geen vrijmetselarij in de letterlijke zin. De orde is ontstaan uit een reorganisatie van de Ordre Martiniste in 1968, toen Philippe Encausse, de Soeverein Grootmeester van de Ordre Martiniste, de Belgische en Nederlandse groepen volledige onafhankelijkheid verleende van de moederbeweging.
Voordien bestond de Belgische groep als een afdeling van de Ordre Martiniste in Parijs, waarvan de Opperraad Emile Ehlers reeds in het begin van de 50'er jaren tot afgevaardigde voor België had benoemd. Op 28 januari 1956 besliste de Opperraad in Parijs Brahy als opvolger te benoemen voor Ehlers, die in de kerstnacht van 1953 overleden was. Brahy kreeg hierbij de titel van Souverain délégué général de l'Ordre, pour le Royaume de Belgique.
De onafhankelijkheid van 1968 werd door de opperraad van de Belgische Martinistenorde bekrachtigd in de zitting van 12 februari 1970, waardoor de titel en functie van Brahy en zijn opvolgers werd: Soeverein Grootmeester van de Belgische Martinisten Orde.

## Soevereine Grootmeesters

* Gustave Lambert Brahy (3 maart 1970 - 1988)
* Nicolas Leruitte (1988 - 2000)
* Robert Francken (2000 - 13/12/2013)
* Roger Huts (13/12/2013 - 7/7/2024)
* Christian Vandekerkhove (7/7/2024 tot heden)
# Zilveren schijnpluimpje

Het zilveren schijnpluimpje (Stemonitopsis typhina) is een slijmzwam die behoort tot de familie Stemonitidaceae. De soort werd in 1975 beschreven door Elly Nannenga-Bremekamp.

## Macroscopische kenmerken

Het vruchtlichaam wordt tussen de 1,7 en de 2,5 (- 3,8) mm lang, en heeft een cilindrische vorm, met een afgebolde top. Aanvankelijk, als het vruchtlichaam zich pas ontwikkeld heeft, zijn de steel en de slijmlaag niet te onderscheiden. Het vruchtlichaam bestaat dan uit een volledig witte slijmachtige structuur. Later wordt de witte slijmlaag omhoog geheven en wordt de grijsachtige steel zichtbaar (hierbij haalt het een maximale lengte van 3,8 mm). Daarna wordt de slijmlaag eerst lichtroze, vervolgens rood, lilla-bruin en tenslotte donkerbruin.

## Microscopische kenmerken

De sporen hebben een zwarte kleur, zijn rondvorming met een diameter van 7 - 8,5 µm. De sporen zijn sterk geribbeld in een net-achtig patroon.

## Voorkomen

De soort komt voor in loofbossen op alle continenten. Het zilveren schijnpluimpje is saprotroof: hij groeit op vochtig dood hout. Het vruchtlichaam is te vinden tussen juni en november, met een piek in september.

## Foto's

* 1 2 3 Zilveren schijnpluimpje - Stemonitopsis typhina. Verspreidingsatlas. Geraadpleegd op 8 februari 2025.
* ↑ Stemonitopsis typhina - Zilveren schijnpluimpje. www.loegiesen.nl. Geraadpleegd op 8 februari 2025.
* 1 2 (en) Dan Dai, Benjamin A Okorley, Yu Li. Life Cycles of Myxogastria Stemonitopsis typhina and Stemonitis fusca on Agar Culture. The Journal of Eukaryotic Microbiology 67 (1): 66-75. ISSN: 1066-5234. PMID 31408563. PMC 6973090. DOI: 10.1111/JEU.12754. Wikidata
* ↑ (pt) Stemonitopsis typhina · BioDiversity4All. BioDiversity4All. Geraadpleegd op 28 februari 2025.
* ↑ Stemonitopsis typhina | NatureSpot. www.naturespot.org. Geraadpleegd op 28 februari 2025.
# NSSV

De Nederlandse Schaats Supporters Vereniging, kortweg NSSV, is een supportersvereniging opgericht in Mildam op 17 oktober 1994. Voorzitter is Jan Augustinus.
Reden van oprichting was om schaatssupporters ieder jaar betere toegankelijkheid tot wedstrijden te bieden en te kunnen voorzien van toegangsbewijzen bij de toernooien wereldwijd. Op nationaal niveau is er periodiek overleg met de directie van de KNSB om te bewerkstelligen dat de NSSV voor de grote internationale wedstrijden in Nederland 250 zitplaatsen kan reserveren.
Verder organiseert de NSSV ook jaarlijks de NSSV Talentendag dat tevens een plaatsingswedstrijd is voor de NK junioren C.
De NSSV brengt drie keer per jaar het blad Skate-off uit met informatie over wedstrijden in het schaatsseizoen.
A.S.S.W.S.V. SKITS (Amsterdam) · IJssportvereniging Alblasserwaard (Dordrecht) · E.S.S.V. Alcedo (Rotterdam) · IJsclub Bleiswijk (Bleiswijk) · D.S.V. De Skeuvel (Enschede) · HardrijVereniging Den Haag-Westland · (Den Haag) · IJsclub Eindhoven (Eindhoven) · Schaatsclub Gouda (Gouda) · IJsvereniging Groningen (Groningen) · HCH Heerenveen (Heerenveen) · Hengelose IJsclub (Hengelo) · IJsclub Nut & Vermaak (Leimuiden) · IJsclub Twenthe (Almelo) · IJssport Vereniging Leiden (Leiden) · STV Lekstreek (Krimpenerwaard) · Lissesche IJsclub (Lisse) · NSSV (Mildam) · USSV Softijs (Utrecht) · SVS Stevensbeek (Stevensbeek) · IJsvereniging Zoetermeer (Zoetermeer)
# Raphael Azeredo

Raphael Azeredo, voluit José Raphael Lopes de Azeredo, is een Braziliaans diplomaat. Hij werkte op verschillende diplomatieke posten en is sinds 2021 ambassadeur in Suriname.

## Biografie

Azeredo werd in circa 1967/1968 geboren in Rio de Janeiro. Hij studeerde af in sociale wetenschappen aan de Universiteit van Brasilia.
Hij begon in 1991 met zijn diplomatieke loopbaan en werkte in de loop van de jaren in Buenos Aires (Argentinië), voor de Verenigde Naties en in Lissabon (Portugal). In 2019 klom hij op in de diplomatieke rang ministro-conselheiro ("ministerraadsheer") op de ambassade van Ottawa (Canada).
In september 2020 kreeg hij een ruime meerderheid van de senaat achter zich voor zijn benoeming tot ambassadeur in Suriname. Suriname is voor Brazilië van belang als strategisch partner, en is daarnaast het gastland voor 15.000 tot 30.000 Braziliaanse gastarbeiders in de goudmijnbouw. Hij begon rond maart 2021 in zijn nieuwe functie in Suriname. Hij bleef drie jaar aan tot zijn afscheid op 3 september 2024.
* 1 2 Senado Notícias, Plenário aprova indicado para embaixada brasileira no Suriname, 23 september 2020
* ↑ De Ware Tijd, 'Suriname heeft mij geleerd om te verbinden', 26 januari 2021
* ↑ Waterkant, Vertrekkende Braziliaanse ambassadeur gedecoreerd door president Suriname, 5 september 2024
# Bertha

Bertha of Berthe kan verwijzen naar:
Vrouwelijke variant van Albert (ook Berthe en vroeger ook Bertrade of Bertrada).

## Heerserinnen

* Bertha van Bourgondië (964-1010), koningin-gemaal van Frankrijk
* Bertha van Bretagne (?-1156), hertogin van Bretagne
* Bertha van Frankrijk (779-826), dochter van Karel de Grote, leven mogelijk gebruikt voor de sage van Eginhart en Emma
* Bertha van Holland (ca. 1058-1094), koningin-gemalin van Frankrijk
* Bertha van Rouergue (?-1065), gravin van Rouergue
* Bertha van Savoye (1051-1087), koningin-/keizerin-gemaal van het Heilige Roomse Rijk
* Bertha van Toscane (?-1097), koningin van Castilië
* Bertha von Hessen-Philippsthal (1874-1919), vrouw van Leopold IV van Lippe
** Bertha-Orde, damesorde voor "opofferende verdienste van vrouwen en maagden"

## Heiligen en zaligen

* Bertha van Avenay (?-ca. 690), christelijke heilige
* Bertha van Blagny (?-725), christelijke heilige
* Bertha van Kent (?-612), christelijke heilige en koningin van Engeland (introduceerde het christendom)
* Bertha van Marbais (?-1247), christelijke zalige

## Overige personen

* Bertha Benz (1849-1944), eerste 'serieuze automobilist' ter wereld
* Bertha "Chippie" Hill (1905-1950), Amerikaans blues- en vaudevillezangeres en danseres
* Bertha Koopman (1874-1953), Nederlands componiste
* Bertha Lamme (1869-1943), eerste vrouwelijke elektrotechnicus in de Verenigde Staten
* Bertha van Heukelom (?-1322), aanvoerster van de verdediging van kasteel IJsselstein (Utrecht)
* Bertha von Suttner (1843-1914), Oostenrijks radicaal pacifiste
* Berthe Art (1857–1934), Belgisch kunstschilderes
* Berthe Morisot (1841–1895), Frans impressionistisch kunstschilder
* Berthe Nyssens (1891-1981), Belgisch musicologe
* Bertha (abdis)

## Andere betekenissen

* Bertha (Minnesota), een plaats in de Amerikaanse staat Minnesota
* Bertha (televisieserie), een Britse animatieserie
# Hans Furler

Hans Furler (Lahr, 5 juni 1904 – Achern, 29 juni 1975) was een Duits politicus van het CDU en voorzitter van het Europees Parlement.

## Levensloop
### Jonge jaren

Furler werd geboren in Lahr in het Baadse deel van het Zwarte Woud. Hij studeerde rechten in Freiburg im Breisgau, Berlijn en Heidelberg, waarna hij in 1928 promoveerde tot doctor in rechten.
Nadat hij in december 1928 definitief afstudeerde, ging hij als advocaat werken in Pforzheim. Vanaf 1930 gaf hij ook lezingen bij patentuitreikingen.
In 1932 ging Furler bij de Technische School van Karlsruhe werken. In 1940 werd hij er benoemd tot buitengewoon professor voor industriële eigendom en auteursrecht.
Nadat hij van 1945 tot 1948 advocaat was voor een papierfabriek in handen van zijn schoonfamilie, opende hij in 1948 een nieuw advocatenkantoor in Freiburg. Na 1950 gaf hij lezingen aan de Albert-Ludwigs-Universiteit in Freiburg.

### Politieke carrière

In 1952 werd Furler lid van het CDU. Datzelfde jaar al werd hij verkozen tot voorzitter van de Economische Raad van de partij in Baden.
Van 1953 tot 1972 was hij lid van de Duitse Bondsdag. Hij vertegenwoordigde er het district Offenburg.

#### Europese politiek

Furler vertegenwoordigde Duitsland in de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) van 1955 tot 1958 en in de Europese Parlementaire Vergadering van de Europese Economische Gemeenschap, de voorloper van het Europees Parlement, van 1958 tot 1973. Van beide lichamen was hij voorzitter: van de EGKS van 1956 tot 1958 en van het Europees Parlement van 1960 tot 1962. Van het Europees Parlement was hij van 1962 tot 1973 ondervoorzitter.
Van 1958 tot 1966 was hij voorzitter van de Duits Comité van de Europese Beweging.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hans Furler op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* CiNii: DA13467206
* Gemeinsame Normdatei: 118536893
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1046 945X
* Library of Congress Control Number: n86137377
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mub20181011988
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007271300605171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074977490
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A003269912
* Système universitaire de documentation: 079298818
* Virtual International Authority File: 25393935
* WorldCat: E39PBJymydvJ8Q4JHDjDYTXWXd
# Sigrid Sengers

S.W.P.J. (Sigrid) Sengers (Deest, 1972) is een Nederlandse onafhankelijke politica en bestuurder. Sinds 30 maart 2023 is zij burgemeester van de gemeente Druten.

## Politieke carrière

Van 2002 tot 2004 was Sengers actief als gemeenteraadslid voor de VVD in de gemeente Groningen. Hierna werd zij wethouder in de gemeente Slochteren van 2004 tot 2008. Zij was daar verantwoordelijk voor onder meer zorg, welzijn en toerisme.
In 2008 maakte Sengers de overstap naar Brussel om daar de permanente vertegenwoordiger van Nederland bij de Europese Unie te worden. Zij was daar verantwoordelijk voor de belangenbehartiging van Noord-Nederland.
In 2023 werd Sengers benoemd tot burgemeester van de gemeente Druten, waartoe ook haar geboortedorp Deest behoort. Zij is de opvolger van Corry van Rhee-Oud Ammerveld die, na het vertrek van Luciën van Riswijk in 2018, waarnemend burgemeester was.

## Privé

Sengers heeft twee kinderen.
* ↑ Deurloo, Peter, Deestse manager Sigrid Sengers (VVD) is de nieuwe, ‘sprankelende’ baas van Druten. gelderlander.nl (16 februari 2023). Geraadpleegd op 13 juli 2023.
* ↑ Nieuwe burgemeester in Druten (16 maart 2023). Gearchiveerd op 27 maart 2023. Geraadpleegd op 13 juli 2023.
* 1 2 Deurloo, Peter, Sigrid Sengers is weer verliefd op de streek: ‘Als ik plat Maas en Waals zou kunnen spreken, zou ik dat doen’. ad.nl (1 april 2023). Geraadpleegd op 13 juli 2023.
* ↑ Ebben, Ton, Sigrid Sengers: ‘Geen zenuwen, wel gezonde spanning.’ (2023-04). Geraadpleegd op 13 juli 2023.
* ↑ Slochteren haalt wethouder uit stad Groningen (6 april 2004). Geraadpleegd op 13 juli 2023.
* ↑ De Permanente Vertegenwoordiging. Geraadpleegd op 13 juli 2023.
* ↑ Mudde, Leo, Overstap: Sigrid Sengers. VNG Magazine (14 april 2023). Geraadpleegd op 13 juli 2023.
* ↑ Druten wil Sigrid Sengers als burgemeester. vng.nl. Geraadpleegd op 13 juli 2023.
# Nieuwe Sluis (Breskens)

Nieuwe Sluis is een vuurtoren bij de buurtschap Nieuwesluis, enkele kilometers ten westen van de dorpskern van Breskens, in de Nederlandse provincie Zeeland. De vuurtoren is ontworpen door Quirinus Harder en is gebouwd in 1867. De achtkantige, zwart-wit geverfde toren staat op de zeedijk aan de ingang van de Westerschelde, vlak bij de Waterdunen. De toren heeft een hoogte van 22,4 meter en heeft vijf verdiepingen. Hij maakt deel uit van een reeks van lichten die het einde van de Schelde markeren en het scheepvaartverkeer tussen de Noordzee en Antwerpen begeleiden.
Deze toren is de oudste nog bestaande gietijzeren vuurtoren van Nederland, nadat de vuurtoren Noord-Schouwen Laag in Renesse in 1915 werd afgebroken en de gietijzeren baak bij het Flaauwe Werk bij Ouddorp in 1911 verdween. De toren heeft niet altijd zwart-witte banden gehad, maar was eerst geel en werd daarna voorzien van rood-witte banden. Het optiek van de toren is gemaakt door Barbier, Bénard & Turenne. Het lichthuis bevat een koperen koepel.
Oorspronkelijk maakte de vuurtoren als hoge licht deel uit van een lichtenlijn met een opengewerkt lichtopstand dat gelijktijdig met de vuurtoren bij het ’t Killetje van Nieuwesluis werd gebouwd.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de vuurtoren enige tijd buiten werking gesteld en toen voorzien van camouflagekleuren. Na de oorlog is het licht pas in 1951 weer ontstoken. De vuurtoren kreeg toen een licht dat één verduistering telt per tien seconden. Het lage licht is na de oorlog verplaatst naar het centrum in Breskens. Tegenwoordig staat het op het Spuiplein.
Op 3 oktober 2011 werd het licht van de toren gedoofd. Op 29 mei 2015 is de vuurtoren in een kleine ceremonie door de Belgische overheid aan de Stichting Vuurtoren Breskens overgedragen. Sindsdien is de toren open voor publiek. Tevens is het licht weer operationeel, en staat ook op zeekaarten.
De vuurtoren stond oorspronkelijk boven op de zeedijk. Toen de dijk in de jaren zeventig van de twintigste eeuw op deltahoogte werd gebracht kwam hij aan de zeezijde van de dijk te staan.