OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Communistische Partij van Turkije/Marxistisch-Leninistisch

De Communistische Partij van Turkije/Marxistisch-Leninistisch (Turks: Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist), afgekort als TKP/ML is een maoïstische partij in Turkije. De partij is in 1972 opgericht door onder anderen İbrahim Kaypakkaya, die de eerste leider van de partij werd. De oprichters van de partij zijn voormalige leden van de Revolutionaire Arbeiders en Boerenpartij van Turkije.
De TKP/ML heeft een militaire vleugel genaamd het Bevrijdingsleger van de Arbeiders en Boeren in Turkije (Turks: Türkiye İşci ve Köylü Kurtuluş Ordusu), afgekort als TİKKO. Deze militaire vleugel vecht tegen de Turkse overheid.
Er zijn meerdere partijen van de TKP/ML afgesplitst, waaronder de:
* Communistische Partij van Turkije/Marxistisch-Leninistisch - Bolsjewiek
* Communistische Partij van Turkije/Marxistisch-Leninistisch - Hareketi
* Communistische Partij van Turkije/Marxistisch-Leninistisch - Revolutionair Proletair
* Communistische Partij van Turkije/Marxistisch-Leninistisch - Maoïstisch Partijcentrum
* Maoïstische Communistische Partij van Turkije
# Ryan Murray

Ryan Murray (Edinburgh, 11 augustus 1987) is een Schotse darter die uitkomt voor de PDC. Hij haalde zijn tourkaart voor 2020/2021 door op de UK Q-School van 2020 als tweede op de Q-School Order of Merit te eindigen.

## Resultaten op Wereldkampioenschappen
### PDC

* 2021: Laatste 64 (verloren van Michael van Gerwen met 1-3)

## Externe link

* Player Profile Darts Database
# Bright and Hitchcocks

Bright and Hitchcocks (ook bekend als Brights ) was een warenhuis in Geelong, Victoria, Australië, dat van 1855 tot 1979 op dezelfde locatie gevestigd was. Anno 2025 is het gebouw nog steeds aanwezig op de zuidoosthoek van Moorabool Street en Little Malop Street in het centrum van Geelong.

## Geschiedenis

De oorsprong van het bedrijf ligt in 1850, toen drie broers, G.M., William en W.M. Hitchcock, met een lading handelswaar van Londen naar Geelong emigreerden en een winkel openden in Yarra Street. In 1853 vormde William Bright, die een winkel had in Moorabool Street, een partnerschap met G.M. en W.M. Hitchcock, en het nieuwe bedrijf handelde onder de naam Bright & Co. Na Brights pensionering bleven de gebroeders Hitchcock handelen onder de naam Bright & Hitchcocks. In 1926, toen het bedrijf werd verkocht aan vijf van zijn senior werknemers, was het het grootste warenhuis in de provincie Victoria. De zoon van een van de oprichters, Howard Hitchcock, was de laatste telg uit de familie die bij de winkel betrokken was; hij ging in 1927 met pensioen.

## Veranderingen

Bright and Hitchcocks werd in 1950 een naamloze vennootschap met bijna 600 aandeelhouders. In 1959 werd het bedrijf gekocht door Cox Brothers, een grote Australische retailer met meer dan 100 winkels.
De Cox Brothers raakten in financiële problemen en gingen in 1966 onder curatele. In maart 1968 werd de winkel verkocht aan nieuwe eigenaren, die de naam veranderden in "Brights", de naam waaronder de winkel al jaren bekendstond. In januari 1969 werd het opnieuw verkocht aan Burns Philp and Co. uit Sydney, die de winkel omdoopte tot "Mates" als onderdeel van de warenhuisketen uit Albury, New South Wales. De uiteindelijke verkoop vond plaats in 1976, toen Chas Moore de huurovereenkomst overnam en de naam opnieuw veranderde, ditmaal naar "Moores".

## Sluiting

Moores sloot in 1979 en het gebouw werd opgedeeld in een aantal kleinere winkels op straatniveau. De bovenste verdiepingen staan inmiddels leeg, maar in de kelder was tot 2005 een Spotlight-stoffenwinkel gevestigd. In 2006 werd de buitenkant van het gebouw opnieuw geschilderd en vond er een kleine renovatie plaats. Een deel van de begane grond is nu een 7-Eleven-supermarkt.

## Literatuur

* Peter Begg (1990). Geelong - De eerste 150 jaar . Globe Pers.ISBN 0-9592863-5-7ISBN 0-9592863-5-7
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bright and Hitchcocks op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Jiang Ziya

Jiang Ziya (Chinees: 姜子牙; pinyin: Jiāng Zǐyá, soms gespeld als Jiang Zi Ya) is een Chinese computeranimatiefilm uit 2020, geregisseerd door Cheng Teng en Li Wei. Met de mythologische en fictieve versie van de populaire Chinese figuur Jiang Ziya, is de plot losjes gebaseerd op de Ming-dynastie-roman Fengshen Yanyi (Investiture of the Gods) van Xu Zhonglin. De film is een vervolg op Ne Zha uit 2019 en het tweede deel van het Fengshen Cinematic Universe.
De film zou aanvankelijk in China worden uitgebracht op 25 januari 2020, maar na de COVID-19-pandemie werd de film uitgesteld en verplaatst naar de nieuwe releasedatum 1 oktober 2020. De officiële Engelse titel van de film is Legend of Deification.

## Stemverdeling

| Acteur | Personage |
| Zheng Xi | Jiang Ziya |
| Yang Ning | Xiao Jiu / Su Daji |
| Tutehameng | Shen Gongbao |
| Yan Meme | Père David's deer |
| Ji Guanlin | Jiuwei |
| Jiang Guangtao | Tianzun |
# Dora van der Veen

Dorothea Johanna (Dora) van der Veen (Amsterdam, 13 juli 1910 – Amsterdam, 6 december 2001) was een Nederlands kunstschilder.
Ze was dochter van Dorothea Lorenz en Gerrit Jan van der Veen. Zij was een zuster van kunstenaars Gerrit van der Veen en Gob van der Veen. In 1936 trouwde ze tandarts en pianist Justus Herman van der Klei. Het echtpaar kreeg drie dochters, Pauline (overleed op 29-jarige leeftijd), Dorine van der Klei en Gerrie van der Klei. De fusillade van haar broer Gerrit zou een grote indruk achterlaten en een rol spelen gedurende haar verdere leven; ze kon er langere tijd niet over praten.
Ze zou in eerste instantie kleuterleidster worden, maar al tijdens de studie daarvoor bezocht ze cursussen aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten; ze volgde daar drie jaar lessen van Gerard Westermann en Hendrik Jan Wolter. Zoals gebruikelijk in die jaren kwam haar loopbaan frustrerend stil te liggen toen ze trouwde, maar later (1959) pakte ze draad weer op. Het Algemeen Dagblad omschreef haar werk in 1968 als “verstild-naïve zuivere schilderijen”. Haar schilderwerk maakte ze aan de hand foto’s, er kwamen nauwelijks mensen op voor; ze werd daarom wel vergeleken met het werk van Carel Willink, Magisch realisme.
In 1981 werd ze aan één oog blind door trombose, waardoor actieve kunst moeilijk werd. Ze begon toen aan het boek Raaklijnen met autobiografische verhalen.
Dora van der Veen was jarenlang voorzitter van Arti et Amicitiae, dat ze zelf ook in een schilderij vastlegde.
* Redactie., Lange weg. Algemeen handelsblad (5 januari 1968). Geraadpleegd op 17 februari 2025 – via delpher.nl.
* Jan Bert Klaster., Iets wat mooi is hoef je niet meer te schilderen. Het Parool (28 februari 1974). Geraadpleegd op 17 februari 2025 – via delpher.nl.
* Hans Vogel., Schilderes schreef haar hele leven op. Het Parool (3 januari 1986). Geraadpleegd op 17 februari 2025 – via delpher.nl.
* Maatstaf 1982 via Digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren (geraadpleegd 17 februari 2025) met een reeks aan schilderwerken.
* Kunsthandel Metzemaekers met enkele voorbeelden uit haar werk. (geraadpleegd 17 februari 2025)
* RKD pagina (geraadpleegd 17 februari 2025)
* Biografisch Portaal: 41221901
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 79599
* Union List of Artist Names: 500060074
* Virtual International Authority File: 96085656
# Marcel Thijsen

M.J.F.J. (Marcel) Thijsen (Wijchen, 5 januari 1968) is een Nederlands bestuurder en partijloos politicus. Sinds 16 december 2014 is hij burgemeester van Tynaarlo.

## Biografie

Thijsen studeerde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Thijsen is 20 jaar politiek actief geweest in de gemeente Wijchen. Aanvankelijk als raadslid en wethouder voor de PvdA, later behoorde hij tot de initiatiefnemers die in 2009 de lokale partij Kernachtig Wijchen oprichtten. Tijdens zijn raadslidmaatschap zat hij in het managementteam van het Ds. Pierson College. In april 2010 werd Thijsen wethouder in de gemeente Wijchen namens Kernachtig Wijchen.
Vervolgens werd Thijsen met ingang van 16 december 2014 burgemeester van de gemeente Tynaarlo. Op 14 december 2020 werd hij tijdens een raadsvergadering met ingang van 16 december 2020 herbenoemd en beëdigd door de commissaris van de Koning in Drenthe tot burgemeester van Tynaarlo.
* ↑ Website van Kernachtig Wijchen. Gearchiveerd op 8 augustus 2020. Geraadpleegd op 16 januari 2019.
* ↑ Raad Tynaarlo beveelt Marcel Thijsen aan, www.burgemeesters.nl
* ↑ Benoeming Marcel Thijsen tijdens raadsvergadering op 16 december 2014., http://raad.tynaarlo.nl. Gearchiveerd op 27 maart 2023.
* ↑ Nieuwe burgemeester in Tynaarlo, Rijksoverheid, 6 november 2014. Gearchiveerd op 9 september 2023.
* ↑ Burgemeester Marcel Thijsen viert kerst met zijn dochters, De Krant van Tynaarlo, 19 december 2019. Gearchiveerd op 9 september 2023.
* ↑ Marcel Thijsen: ‘Ik zeg vrijuit wat ik vind’, Binnenlands Bestuur, 2 oktober 2021.
* ↑ Herbenoeming burgemeester, Gemeente Tynaarlo, 14 december 2020
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 8873 5468
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 180398881
* Virtual International Authority File: 281995146
# Clásica Jaén 2024

De derde editie van de wielerwedstrijd Clásica Jaén vond plaats op 12 februari 2024. Titelverdediger van deze wedstrijd was Tadej Pogačar, hij werd opgevolgd door de Spanjaard Oier Lazkano.

## Verloop

Net na de start volgden enkele aanvallen uit het peloton, maar deze geraakten niet weg. De eerste aanval die weg geraakte was van Joey Rosskopf, Sébastien Grignard en Paul Lapeira. Later volgde ook nog Axandre Van Petegem, die naar de eerste groep toe reed. Ook Sinuhé Fernandez, Jorge Gutiérrez en Valentin Retailleau reden nog naar de kopgroep voordat ze teruggegrepen werden. Er volgden nadien twee grote aanvallen en een paar kleintjes. De eerste met Cédric Beullens, Orluis Aular, Cameron Rogers, Iván Romeo, Nicolas Prodhomme, Valentin Retailleau, Salvatore Puccio, Sepp Kuss en Marc Soler.
In de tweede aanval zaten Alex Molenaar, Filippo Conca, Gianluca Brambilla, Jefferson Alveiro Cepeda, Eric Antonio Fagúndez, Oier Lazkano, Gonzalo Serrano, Nicolas Prodhomme, Jordan Labrosse, Ben Turner, Jan Tratnik, Tim Wellens, Alessandro Covi en Igor Arrieta.
Deze vlucht hield wel stand en na 50 kilometer volgde een aanval vanuit de kopgroep van Lazkano, Prodhomme, Arrieta, Molenaar en Cepeda. De andere groep werd opnieuw ingelopen door het peloton. Op 68 kilometer van de streep moest Molenaar laten lopen, op 55 kilometer Cepeda en op 40 kilometer Arrieta. Op 13 kilometer van de streep moest Prodhomme Lazkano laten gaan. Lazkano reed solo door naar de streep. Achter hem reed Bastien Tronchon naar een tweede plaats, voor Tratnik en Wellens.
De wedstrijd was onderdeel van de UCI Europe Tour 2024.

## Uitslag

| Plaats | Naam | Ploeg | tijd |
| | Oier Lazkano | Movistar Team | 3u43'50" |
| 2 | Bastien Tronchon | Decathlon AG2R La Mondiale Team | + 28" |
| 3 | Jan Tratnik | Team Visma-Lease a Bike | z.t. |
| 4 | Tim Wellens | UAE Team Emirates | z.t. |
| 5 | Nicolas Prodhomme | Decathlon AG2R La Mondiale Team | + 42" |
| 6 | Sepp Kuss | Team Visma-Lease a Bike | + 47" |
| 7 | Michał Kwiatkowski | INEOS Grenadiers | + 1'22" |
| 8 | Carlos Canal | Movistar Team | z.t. |
| 9 | Cédric Beullens | Lotto Dstny | z.t. |
| 10 | Marc Soler | UAE Team Emirates | z.t. |
* Uitslag via ProCyclingStats.com
2022 · 2023 · 2024 · 2025
# Egbert Darwinkel

Egbert Darwinkel (Langelo, 18 september 1965) is een Nederlands voormalig voetbaldoelman.
Darwinkel begon zijn loopbaan in het seizoen 1991/92 bij BV Veendam waar hij op 7 maart 1992 debuteerde in de uitwedstrijd tegen N.E.C. In 1997, na 68 wedstrijden voor Veendam gespeeld te hebben, ging hij naar FC Groningen waar hij achter Patrick Lodewijks en Roy Beukenkamp derde doelman werd. Tot 2003, toen hij bij Veendam terugkeerde, speelde hij 23 wedstrijden voor FC Groningen. Na nog twee seizoenen bij Veendam (45 wedstrijden) beëindigde hij in 2005 zijn profloopbaan. Hierna speelde hij nog bij Harkemase Boys. In 2008 werd hij trainer bij amateurclub Hunsingo uit Winsum in de provincie Groningen. Met ingang van het seizoen 2013/2014 was hij trainer bij VV VAKO uit Vries. Na het seizoen 2016/2017 stopte hij als trainer in het amateurvoetbal.
# Jacquinot & Fils

Jacquinot & Fils is een in 1947 opgericht champagnehuis dat in Épernay is gevestigd.
De familie is al sinds de 17e eeuw actief in de wijnhandel maar de eerste oogst van eigen wijngaarden vond voor zover bekend in 1896 plaats. Na de Eerste Wereldoorlog werden meer wijngaarden aangekocht. In 1929 werd de eerste eigen wijnpers in gebruik genomen en in dat jaar begon Pierre Jacquinot met de productie van champagne.
In 1947 werd het champagnehuis Jacquinot & Fils gesticht door Pierre Jacquinot en zijn twee zonen Jacques en Jean-Guy. Het bedrijf nam crayéres, in de krijtrotsen uitgehouwen kelders, onder Épernay in gebruik. Het bedrijf bezit 17 hectare wijngaarden.
Jean-Manuel Jacquinot, zoon van Jean-Guy, is sinds 1998 oenoloog en productiemanager en staat sinds 2009 aan het hoofd van het huis. Dit samen met François Nicolet, de schoonzoon van Jacques.
Het most mag na de oogst in gekoelde roestvrijstalen vaten gusten en wordt in het voorjaar gebotteld. Het huis laat de flessen veel langer rijpen dan de voorgeschreven 16 maanden. De Brut Sans Année mag twee jaar in de kelders rusten. De millessé Rosé rijpt 4 jaar. De millessimé Symphony rijpt 10 jaar en de Harmony zelfs 14 jaar.

## Champagnes

* De Private Cuvée is de Brut Sans Année, de meest verkochte champagne en het visitekaartje van het huis. Om de kwaliteit en de stijl constant te houden wordt aan de jonge wijn die voor 70% uit chardonnay en verder uit pinot noir werd gemaakt tijdens de assemblage 20 tot 30% wijn uit de reserve toegevoegd.
* De Symphonie werd gemaakt van 60% chardonnay en 40% pinot noir.
* De Symphonie Rosé is gelijk aan de Symphonie maar voor de kleur van de roséchampagne werd hier rode wijn van pinot noir uit de Champagne aan toegevoegd.
* De Harmonie is een millésime en de cuvée de prestige van het huis. De wijn werd geassembleerd uit 80% chardonnay en 20% pinot noir.

## Externe link

* Website van het huis
# Boyne River Bridge

De Boyne River Bridge is een tuibrug in Ierland. De brug overspant de rivier Boyne, 3 kilometer ten westen van de stad Drogheda op de grens tussen de graafschappen Meath en Louth. Het is een onderdeel van de autosnelweg M1. Tot 2009, voor de opening van de River Suir Bridge in de N25, was het de langste tuibrug van Ierland.
Vanwege mogelijke nadelen voor het milieu werd een aparte milieueffectrapportage gehouden voor de brug, naast die van de M1. Dit was de eerste officiële milieueffectrapportage voor een brug.
In 2006 won de brug de civiele versie van de Excellence Award van de Vereniging van Raadgevende Ingenieurs van Ierland (Association of Consulting Engineers of Ireland). De brug werd gebouwd van en to 2003 en werd ontworpen Roughan en O’Donovan, die in 2005 de ACEI Presidential Award wonnen voor het ontwerp.
* ↑ (en) Bypass 'to cut journey times', BBC NEWS
* ↑ (en) The Design and Construction of the Boyne Bridge, pagina 4
* ↑ (en) ACEI Excellence Award (Civil) 2006
* ↑ (en) ACEI Member News
# Een dubbeltje te weinig

Een dubbeltje te weinig is een Nederlandse film uit 1991 van André van Duren. Hij is gebaseerd op een scenario van Peter van Gestel. De film heeft als internationale titel A Penny Too Short.

## Cast

| Acteur | Personage |
| Boris Rodenko | Jop |
| Dokus Dagelet | Ankie |
| Henriëtte Tol | To Ruif |
| Hans Hoes | Jaap Omvlee |
| Kees Hulst | Jan Ruif |
| Johan Ooms | Johannes Pieterman |
| Wim Kouwenhoven | Joris Donker |
| Han Römer | Ambtenaar sociale zaken |
| Hammy de Beukelaer | Kastelein |
| Lettie Oosthoek | Moeder van To |
| Jan Wegter | Vader van To |
| Ottolien Boeschoten | Vriendin van To |
| Con Meyer | Fietsenmaker |
| Marijon Luitjes | Verjaardagsgaste |
| Gwen Eckhaus | Verjaardagsgaste |
# Gewoon krulmos

Gewoon krulmos (Funaria hygrometrica) is een soort bladmos uit het geslacht krulmos (Funaria). Het behoort tot de meest algemene mossen in Nederland en België.

## Kenmerken

Gewoon krulmos groeit in groepen of in uitgestrekte, min of meer dichte gazons. Het is een heldergroene knop- of rozetvormige plantje. Het blad is omgekeerd eivormig, kort toegespitst, doorschijnend. Zelden hebben ze een zeer korte bladnerf die anders eindigt in de bladtop. Met een loep zijn netwerkvormige cellen te zien. De mannelijke planten vormen antheridiën aan het uiteinde van de bladrozet. De laminacellen zijn rechthoekig of langwerpig hexagonaal van vorm, ongeveer 50 tot 100 µm lang en 25 tot 50 µm breed. In het bovenste deel van het blad zijn ze op zijn minst rechthoekig, maar nooit afgerond. Vegetatieve rozetten kunnen herkend worden aan de breed spatelvormige bladen met grote bladcellen, maar verwarring blijft mogelijk met gewoon knikkertjesmos (Physcomitrium pyriforme).
De kapselsteel als zwanenhals gebogen. Jonge kapsels zijn transparant. Bij jonge kapsels is het huikje (calyptra) lang en spits en staat dwars op de capsule. Het peristoom is dubbel gevormd en altijd goed ontwikkeld. Het koepelvormige operculum heeft geen top, is glad en zit op de ring van de capsule aan de basis. De meestal gladde sporen zijn gemiddeld zo'n 12–22 µm groot. Sporogonen zijn er altijd in overvloed. Rijping kan het hele jaar door plaatsvinden.

## Ecologie

Het komt vooral voorkomend op eutrofe, ruderale plaatsen als braakliggende terreinen, halfverharde wegen, etc. Het is pyrofytische soort.

### Syntaxonomie

In de syntaxonomie staat gewoon krulmos te boek als transgrediërende kensoort voor de krulmos-associatie (Funarietum hygrometricae), een associatie uit de smaragdsteeltjes-klasse.

## Levenswijze

Gewoon krulmos verspreidt zich via sporen door de lucht. De sporen van dit mos behouden een tiental jaren kiemkracht.

## Verspreiding

Gewoon krulmos kent een kosmopolitische verspreiding. Het is een veel voorkomend mos in Centraal-Europa. In Nederland komt het zeer algemeen voor. Het is niet bedreigd en het staat niet op de rode lijst.

## Fotogalerij

* Hele plant
* Sporendoosjes
* Sporenkapsel
* Sporen
* Blad
* Bladtop
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
# With a Song in My Heart (film)

With a Song in My Heart is een Amerikaanse muziekfilm uit 1952 onder regie van Walter Lang.

## Verhaal

De zangeres Jane Froman krijgt een baantje bij een radiozender in Cincinnati. Wanneer haar carrière tijdens de Tweede Wereldoorlog in het slop raakt, besluit ze voor de Amerikaanse troepen in Europa te gaan optreden. Haar vliegtuig stort neer en Jane raakt deels verlamd.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Hayward, Susan Susan Hayward | Jane Froman |
| Calhoun, Rory Rory Calhoun | John Burn |
| Wayne, David David Wayne | Don Ross |
| Ritter, Thelma Thelma Ritter | Clancy |
| Wagner, Robert Robert Wagner | Paratroeper |
| Westcott, Helen Helen Westcott | Jennifer March |
| Merkel, Una Una Merkel | Zuster Marie |
| Allen, Richard Richard Allen | Danser / Tenor |
| Showalter, Max Max Showalter | Harry Guild |
# Sint-Dominicuskerk (Alkmaar)

De Sint-Dominicus was een rooms-katholieke kerk aan de Laat 9 in Alkmaar.

## Geschiedenis

Sinds 1630 was er al een schuilkerk gewijd aan Dominicus in Alkmaar. Deze statie werd bediend door de paters dominicanen. Rond 1860 werd besloten tot de bouw van een nieuw kerkgebouw. De architect was Pierre Cuypers (1827–1921). Opzichter tijdens de bouw was Evert Margry (1841–1891) een vroegere leerling van Cuypers. Het was een hoge driebeukige kruisbasiliek geïnspireerd op de vroege Franse Gotiek (bouwkunst). Vanwege de ligging en de beperkte ruimte was de kerk niet georiënteerd en was zij inwendig voorzien van galerijen. In plaats van een fronttoren had zij een forse vierkante vieringtoren. Het kerkgebouw was een rijksmonument maar werd later als zodanig afgevoerd, waarna in 1985 de sloop volgde. Van de kerk resteert alleen de traptoren die zich aan de voorzijde van de westelijke zijbeuk bevond. Deze werd geïntegreerd in het winkelcentrum Domus. Anno 2016 is het winkelcentrum verbouwd tot één winkelpand voor de Primark.
Het Maarschalkerweerd-orgel uit 1897 gebouwd door Michaël Maarschalkerweerd kreeg in 1984 na de sloop van de kerk een nieuwe bestemming in de Sint-Willibrorduskerk in Bodegraven.
De Laurentius en Dominicus klokken kregen een nieuwe bestemming bij kerkelijk centrum De Blije Mare te Alkmaar. Ook twee gebrandschilderde ramen zijn hier terecht gekomen.

## Trivia

De nummering op de Laat is in de loop der jaren veranderd, zo was vroeger de Sint-Dominicus op nummer 9, dat is 128 geworden waar de overgebleven toren nog staat.
* De sloop van Cuypers’ Dominicuskerk in Alkmaar - oneindignoordholland.nl
* ↑ Geschiedenis Sint-Dominicus aan de Laat 9 te Alkmaar kerk-en-orgel.nl
* ↑ Geschiedenis van de Sint-Dominicus aan de Laat 9 te Alkmaar reliwiki.nl
* ↑ Youtube kanaal van het Regionaal Archief Alkmaar
# Kerk van Etersheim

De kerk van Etersheim werd rond 1900 gebouwd ten behoeve van de hervormde gemeente van de Noord-Hollandse plaats Etersheim in de gemeente Edam-Volendam.

## Geschiedenis

De eerste kerk van Etersheim is samen met het oude dorp verzwolgen in de toenmalige Zuiderzee. Een nieuw dorp Etersheim, inclusief kerk, werd westelijker van de oorspronkelijke ligging, binnen de bescherming van de zeedijk, opnieuw opgebouwd. Ook deze 17e- of 18e-eeuwse kerk bestaat niet meer. De stenen van deze kerk werden hergebruikt bij de nieuwbouw die eind 19e eeuw, begin 20e eeuw plaatsvond. Deze nieuwe kerk kwam gereed in 1901. In 1984 moest de toren, vanwege de bouwvallige staat, worden afgebroken. Er resteert van de toren nog slechts een afgeknot onderstuk. Links van de kerk ligt, op een hoger gelegen terrein, het kerkhof. Rechts van de kerk staat de voormalige pastorie.
Vanwege het teruglopend aantal kerkbezoekers werd de kerk afgestoten voor het kerkelijk werk. Het gebouw deed vervolgens in eerste instantie dienst als theater. Ook de Amsterdamse satanskerk huurde het gebouw enige tijd. Daarna werd het gebouw geschikt gemaakt voor particuliere bewoning. Het gebouw doet tevens dienst als bed & breakfastaccommodatie.
* Gemeente Zeevang: Kerk van Etersheim
* Stenvert, Ronald [et al.] Monumenten in Nederland. Noord-Holland - Oosthuizen (gemeente Zeevang), Rijksdienst voor de Monumentenzorg/Waanders, Zeist/Zwolle, 2006
* Agt, J.F. van, Waterland en omgeving, SDU, Den Haag 1953
Noot
* ↑ De gemeente Zeevang dateert de bouw rond 1730. Volgens Van Agt en Stenvert werd de kerk al in 1639 gebouwd (Van Agt 1953:106 en Stenvert 2006:464).