OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Toon Vandeurzen

Toon Vandeurzen (Genk, 14 maart 1992) is een Belgisch politicus voor CD&V.

## Biografie

Toon Vandeurzen is de zoon van Jo Vandeurzen, die onder meer partijvoorzitter van CD&V en federaal minister van Justitie en Vlaams minister van Welzijn was.
Hij studeerde in 2016 af als master in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven. Na zijn studies ging hij van mei 2017 tot november 2019 aan de slag als adviseur in het handelsrecht en het economisch recht op het kabinet van toenmalig minister van Justitie Koen Geens. In die hoedanigheid werkte hij mee aan het opstellen van het Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen. Vervolgens was Vandeurzen van november 2019 tot mei 2022 juridisch adviseur op het kabinet van Wouter Beke, Vlaams minister van Volksgezondheid, Welzijn en Gezin, en van mei 2022 tot juni 2024 juridisch adviseur op het kabinet van Jo Brouns, Vlaams minister van Werk, Economie en Landbouw.
Vandeurzen stelde zich bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2018 voor het eerst kandidaat en werd verkozen in de gemeenteraad van Genk. Hij werd er onmiddellijk aangesteld tot schepen en was van januari 2019 tot december 2024 bevoegd voor Economie, Duurzame Ontwikkeling, Leefmilieu en Ruimte. Na de verkiezingen van oktober 2024 keerde Vandeurzen niet meer terug naar het schepencollege om zich toe te leggen op zijn functies als parlementslid. Hij bleef wel zetelen als gemeenteraadslid.
Bij de Vlaamse verkiezingen van 9 juni 2024 werd Vandeurzen vanop de derde plaats van de Limburgse kieslijst van CD&V verkozen in het Vlaams Parlement. Hij werd er vast lid van de commissies Welzijn, Volksgezondheid, Gezin, Armoedebestrijding en Gelijke Kansen en Algemeen Beleid, Financiën, Begroting, Justitie en Onroerend Erfgoed.

## Externe link

* Persoonlijke website
* ↑ Zoon van Vlaams minister Jo Vandeurzen (CD&V) stapt politiek in, VRT NWS, 7 mei 2018.
* ↑ Profiel Toon Vandeurzen op LinkedIn.
* ↑ Fiche Toon Vandeurzen op cumuleo.be.
* ↑ Genkse schepencollege is bekend: 2 nieuwkomers en terugkeer Erik Gerits bij CD&V, VRT NWS, 24 oktober 2024.
* ↑ Fiche Toon Vandeurzen op de website van het Vlaams Parlement.
# Raymonde Serverius

Raymonde Serverius (Antwerpen, 4 augustus 1924 - aldaar, 25 december 2006) was een Belgisch sopraan en bekend concert- en operazangeres. Serverius was de vrouw van de Vlaamse regisseur Roland Verhavert.

## Biografie

Raymonde Serverius werd in Antwerpen geboren. Ze was de dochter van de dramatische sopraan Maria Serverius. Raymonde Serverius begon haar carrière met een radioconcert van Les amis de Mozart. De Belgische koningin-moeder gaf hierop een toelage en donatie aan Serverius. Hiermee werd het voor Raymonde Serverius mogelijk om te gaan studeren in Parijs bij mevrouw Ritter-Ciampi. Na drie jaar vervolgde ze haar studie in Salzburg aan de Universität für Musik und Darstellende Kunst "Mozarteum" Salzburg.
Na haar studie werkte ze dikwijls mee aan verschillende concerten van het Nationaal Orkest van België. Daarnaast werkte ze samen met een aantal radio-orkesten. Hierbij zong ze veel werken van Belgische componisten. Na de beëindiging van haar concertcarrière in 1951 zong ze in verschillende opera's. Dit deed ze bij de Koninklijke Muntschouwburg in Brussel. Hier maakte ze haar debuut als Mimi in de opera La bohème. De meeste van de opera's waarin Serverius zong werden opgevoerd in de Muntschouwburg in Brussel. In 1962 werd Serverius benoemd tot professor in de zang aan het Koninklijk Conservatorium Luik. Deze functie heeft ze gedurende dertig jaar uitgevoerd.
Op 25 december 2006 overleed Raymonde Serverius op 82-jarige leeftijd in haar geboorteplaats Antwerpen.

## Opera's

In onder meer de volgende opera's heeft Raymonde Serverius als sopraan gezongen. Het personage dat ze voorstelde staat voor de naam van de opera:
* Mimi in La bohème
* Cio-Ci-San in Madama Butterfly
* Micaela in Carmen
* Anne Trulove in The Rake's Progress (Igor Stravinsky)
* Marie in Les Voix de la Mer (Jean Absil)
Ook zong ze als Aida, Abigaille in Giuseppe Verdi's Nabucco en in Le Sacre du printemps.
* ↑ Sopraan Raymonde Serverius overleden - De Morgen, 17 juni 2007
# Haags Studentencabaret

Het Haags Studentencabaret was een Nederlands cabaretgezelschap opgericht in 1952 door Rinus Ferdinandusse als amateur-scholierencabaret onder de naam El Hazmerreir. Ferdinandusse was de conferencier, tekstschrijver en regisseur. Buiten de hieronder genoemde leden werd in die eerste jaren, tot 1958, ook meegespeeld door Rita Fransen, Irja Jonges, Thijs Karelse, Mieke Kemmers, Henk Neeleman (mede-oprichter) en Mia Visser. In 1955 werd de naam gewijzigd in Haags Studenten Cabaret El Hazmerreir. Na 1960 verdween de toevoeging 'El Hazmerreir'. In den beginnen woonden de meeste leden in Den Haag maar studeerden in Delft of Leiden. Alleen Ferdinandusse woonde en studeerde toen in Amsterdam.
In die jaren werden vrolijke avonden voornamelijk georganiseerd door personeels- en feestverenigingen. De kleinkunstartiesten trokken door het land, van zaal tot zaal, en dat deed ook dit cabaretgezelschap, op één of twee avonden per week. De titels van de programma's waren achtereenvolgens: Pas op! Niet te geloven (1952), Is de krant d'ral (1954), Spotlicht (1955), De Muze uit de mouw (1956), In Voetlichterlaaie (1957), Bij Lach en Ontij (1958), Studentikoos (1958), Met Huid en Hagenaar (1963) en Opzitten en pootjes geven (1964).
Van 1962 tot 1966 trad het Haags Studentencabaret ook op voor de VARA-televisie, met ieder kwartaal een uitzending van een half uur (soms 50 minuten). De titel luidde toen K-Wartaal.

## Medewerkers

* Koos Alsem, inspiciënt en acteur
* Rita Beeuwkes actrice (van 1958 tot 1961)
* Daan Ferdinandusse, acteur
* Rinus Ferdinandusse, regie, teksten, conferences
* Hans Gelderblom, acteur
* Else Hoog, (vanaf 1958) eerst piano, later actrice
* Frits van der Jagt, acteur
* Hans Punt, piano en composities
* Henry de Ruiter, acteur

## Bron

* Documentatie Rinus Ferdinandusse
# Podlinnik

Een podlinnik (letterlijke betekenis authentiek of origineel, uit het Russisch, meervoud podlinniks of podlinniki) is een handboek met regels voor het schilderen van iconen. De voorschriften hebben betrekking op zowel de iconografie, de door de oosters-orthodoxe kerken geaccepteerde uitvoeringen, als op technische details en zelfs op de kwaliteit van de gebruikte materialen. De beschrijvingen worden soms vergezeld door voorbeelden in de vorm van losse kaarten of boeken, met een aanduiding van de te gebruiken kleuren. De regels in de podlinnik hebben ook betrekking op het strikt naleven van het ruimtelijke ophangen van schilderijen in de kerk, de plaatsing van opeenvolgende scènes die de fundamentele waarheden van het geloof laten zien.
De oudste bekende boeken met voorbeelden uit de 16e eeuw. Er waren podlinniks met getekende voorbeelden, maar er waren ook boeken die alleen beschrijvingen bevatten. De Stroganov Podlinnik, geschreven door graaf Sergei Grigor'evich Stroganov in 1869 is een geïllustreerde versie, een andere bekende, de Filimonov Podlinnik, ook in de 19e eeuw samengesteld, bevat alleen tekst.
Langs de afbeeldingen in de voorbeeldenboeken werden gaatjes geprikt, zodat een kopiist er houtskool of kalk op kon strooien, die dan op het te beschilderen oppervlak terecht kon komen om de icoon nauwkeurig over te nemen.
Boeken met podlinniks kunnen ook leefregels bevatten. Zowel in het icoon als in het leven van de schilder ervan mag er niets aan het toeval overgelaten worden. Daarom hebben de iconenschilders hoge morele waarden opgelegd gekregen. Deze hoge mate van regulering heeft geleid tot creatieve stagnatie en eentonigheid. Toch had de kunstenaar wel enkele mogelijkheden. Hij was vrij in de keuze van middelen, en van de stemmingen en emoties die hij liet zien. Daardoor is het toch mogelijk om bij traditionele iconen veel verschillende stijlen en kunstacademies te onderscheiden.
* 1 2 (en) Sarah Warren (5 juli 2017). Mikhail Larionov and the Cultural Politics of Late Imperial Russia. Routledge. ISBN 9781351558228.
* ↑ (en) Robert Walter Hans Peter Scheller (1995). Exemplum: Model-book Drawings and the Practice of Artistic Transmission in the Middle Ages (ca. 900-ca. 1470). Amsterdam University Press. ISBN 9789053561300.
* ↑ (en) Boris Andreevich Uspenski (1976). The Semiotics of the Russian Icon. John Benjamins Publishing. ISBN 9789031600786.
* ↑ Jeremy Howard, Sergey Kuznetsov (2003). Stroganov school. Oxford Art Online (Oxford University Press).
# Jocelyn (kanselier)

Jocelyn (Anglo-Angevijnse Rijk, 12e eeuw – Koninkrijk Sicilië, na 1137) was een militair gouverneur in dienst van Rogier II, koning van Sicilië uit het Normandische Huis Hauteville. Hij was korte tijd (1137) kanselier van Sicilië.

## Namen

Zijn naam in het Italiaans was Gozzelino en in het Latijn Canzolinus.

## Levensloop

Jocelyn was een soldaat uit het Anglo-Angevijnse Rijk; het blijft onduidelijk of hij een Normandiër was of een Engelsman. Hij emigreerde naar Sicilië circa 1130, een land dat groter was dan het eiland Sicilië en bestuurd werd door koning Rogier II van Sicilië. Waarschijnlijk maakte hij de reis samen met Guarinus. Hij bleef aan het koninklijk Hof.
Jocelyn werd de rechterhand van Guarinus, die vanaf 1131 of 1133, de kanselier van Sicilië werd. Jocelyn droeg de titel van kamerheer voor Terra Liburiae. Dit gebied op het Zuid-Italiaanse of Siciliaanse vasteland is te omschrijven als het prinsdom Capua met steden als Capua, Aversa en Caserta. Zijn functie was zowel militair als bestuurlijk en daarom kan zijn titel kamerheer als militair gouverneur omschreven worden. In 1135 werd Jocelyn bevorderd tot procureur van het prinsdom Capua. Als procureur van Capua bleef hij de rechterhand van Guarinus, die regent van Capua was voor de minderjarige Alfons, prins van Capua en zoon van koning Rogier II.
Heel Zuid-Italië was in de jaren 1135-1137 gekenmerkt door opstandige Normandische edelen aangestookt door paus Innocentius II en de veldtocht van keizer Lotharius III van het naburige Heilige Roomse Rijk. Jocelyn vocht mee met Guarinus in het beleg van de abdij van Monte Cassino en van Salerno (1137). Na de dood van Guarinus was hij in het jaar 1137 enkele maanden kanselier van Sicilië, totdat Robert van Selby overnam.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gozzelino (cancelliere) op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Jocelyn (chancelier) op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Pius X-kerk (Amsterdam)

De Pius X-kerk was een rooms-katholieke kerk vernoemd naar Paus Pius X aan de Jacob Geelstraat in Amsterdam Nieuw-West.
De kerk werd in 1959-1961 gebouwd in de wijk Slotervaart in de Bossche School-stijl naar ontwerp van architect van J.A. van der Laan (1896-1966) en was een belangrijk werk in zijn latere oeuvre.
Te midden van scholen en een patronaatshuis vormde dit een monumentaal, naoorlogs rooms-katholiek kerkcomplex in Amsterdam.
Van 1997 tot 2007 was de kerk ook in gebruik als Poolse R.K.-kerk. De Poolse parochie is daarna verhuisd naar de Pauluskerk in Osdorp.
De in 1956 opgerichte parochie hield in 2007 op te bestaan en ging op in de H. Marcusparochie in de Verrijzeniskerk in Slotervaart. Deze is in 2020 opgegaan in De Vier Evangelisten.
De Pius X-kerk werd ondanks protesten van diverse erfgoedorganisaties tegen de sloop afgebroken in juni 2008.
Tien jaar later verrees op de vrijgekomen grond een schoolgebouw.
* ↑ Pius X (1960 - 2007), www.reliwiki.nl
* ↑ Pius X-kerk, Jacob Geelstraat 42; www.amsterdamopdekaart.nl
* ↑ Geschiedenis van de parochie; www.devierevangelistenamsterdam.nl
* ↑ Red de Pius X kerk, www.geheugenvanwest.amsterdam
# Opzij Literatuurprijs

De Opzij Literatuurprijs is een jaarlijkse bekroning voor schrijfsters wier werk bijdraagt aan de ontplooiing, bewustwording en emancipatie van vrouwen. De prijs wordt sinds 1979 uitgereikt door het maandblad Opzij. Tot 2008 heette de prijs de Annie Romeinprijs, vernoemd naar Annie Romein-Verschoor (1895-1978), en was het een tweejaarlijkse prijs. In 2008 is de prijs hernoemd naar Opzij Literatuurprijs.
In 2018 bestond de prijs uit een halve bitcoin met een toenmalige dagwaarde van ongeveer 2750 euro.

## Annie Romeinprijs (1979-2007)

* 1979: Joke Smit
* 1981: redactie van het tijdschrift LOVER
* 1983: Andreas Burnier
* 1985: Éva Besnyő
* 1987: Anja Meulenbelt
* 1989: Hannes Meinkema
* 1991: Ethel Portnoy
* 1993: Renate Dorrestein
* 1995: Hella S. Haasse
* 1997: Doeschka Meijsing
* 1999: Marga Minco
* 2001: Helga Ruebsamen
* 2003: Mensje van Keulen
* 2005: Maria Stahlie
* 2007: Marjolijn Februari

## Opzij Literatuurprijs (sinds 2008)

* 2008: Over de liefde van Doeschka Meijsing
* 2009: Weg van Minke Douwesz
* 2010: De held van Jessica Durlacher (Uitreiking woensdag 16 februari 2011)
* 2012: Lieve Céline van Hanna Bervoets
* 2013: De ochtend valt van Manon Uphoff
* 2014: Wij en ik van Saskia De Coster
* 2015: De consequenties van Niña Weijers
* 2016: Dertig dagen van Annelies Verbeke
* 2017: Geen prijs uitgereikt door overname van het tijdschrift door uitgever Hans van Brussel van Veen Media
* 2018: Dubbelbloed van Etchica Voorn
* 2019: ’t Hooge Nest van Roxane van Iperen
* 2020: Geen prijs uitgereikt in verband met de Coronacrisis in Nederland
* 2021: geen uitreiking
* 2022: geen uitreiking
* 2023: Citroeninkt van Maral Noshad Sharifi, de publieksprijs ging naar Mama Lee van Mischa Blok.
# Frans protectoraat van Tunesië

Het Frans protectoraat van Tunesië ((ar) الحماية الفرنسية في تونس ) was een staat in de Maghreb die ontstond na de Franse bezetting van de Ottomaanse provincie Tunis.

## Geschiedenis

De provincie maakte nominaal deel uit van het Ottomaanse Rijk, maar in de praktijk had de Bey van Tunis in de 19e eeuw een eigen regering en kende Tunesië een zeer grote mate van autonomie. Frankrijk had sinds 1830 het naburige Algerije veroverd op de Ottomanen. De financiële wereld in Tunesië werd gedomineerd door Tunesische joden, terwijl een groeiend aantal Europeanen, haast uitsluitend Italianen en Maltesen, zich in het land vestigde. In 1870, woonden er reeds 15.000 Europeanen.
Het zieltogende Ottomaanse rijk werd na de Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878) bedreigd met totale ontmanteling. Om dit te verhinderen riep Otto von Bismarck, het Congres van Berlijn bijeen. Om de Fransen met het verlies van Elzas-Lotharingen te sussen, liet hij hen toe Tunesië in te lijven. Italië, dat grote economische belangen had in Tunesië, verzette zich hier tegen, maar zonder succes. De relaties tussen Italië en Frankrijk verslechterden hierdoor aanzienlijk. De generale staf van Italië onderzocht de situatie vanuit militair oogpunt, waarbij een eventuele invasie van het Italiaanse schiereiland door Franse troepen niet uitgesloten werd. De Europese grootmachten reageerden op verschillende wijzen op de Franse invasie in Tunesië. Duitsland en Oostenrijk-Hongarije stemden ermee in, terwijl het Verenigd Koninkrijk zich haastte om Egypte te bezetten.
In 1881 gebruikte Frankrijk een conflict tussen Algerijnse en Tunesische stammen als voorwendsel om met een leger Tunesië binnen te vallen. Op 12 mei verschafte de Franse generaal Bréart zich toegang tot het paleis Bardo en dwong de laatste Bey van Tunis, Muhammad III as-Sadiq, om het verdrag van Bardo te ondertekenen, waardoor het gezag van de bey beperkt werd tot binnenlandse zaken.
In tegenstelling tot het buurland Algerije was er in Tunesië al voor de Eerste Wereldoorlog een onafhankelijkheidsbeweging. Van 1940 tot 1943 was Tunesië betrokken bij de gevechten tussen de geallieerden en nazi-Duitsland. Vele Tunesiërs waren blij met de Franse nederlaag tegenover Duitsland in juni 1940, maar de nationalistische partijen in het land haalden hier geen voordeel uit. Ondanks zijn engagement om een einde te maken aan het Franse protectoraat wenste de pragmatische leider Habib Bourguiba de ondergeschiktheid van Tunesië aan de Franse Republiek niet in te ruilen voor een overheersing door een fascistisch Italië of Nazi-Duitsland, wiens ideologieën hij verafschuwde. Na een grotendeels geweldloze strijd werd Tunesië onafhankelijk in 1956.
# Iterbach

De Iterbach is een riviertje dat ontspringt in het Hertogenwoud, in de Belgische gemeente Raeren in de Belgische Eifel. Het loopt in noordoostelijke richting naar Duitsland en mondt bij Kornelimünster in de Inde uit. De Inde op haar beurt mondt weer uit in de Roer. De lengte van het riviertje bedraagt 15,4 km en het heeft een stroomgebied van 13,5 km².
Het riviertje ontvangt water van een aantal zijbeken, loopt langs Kasteel Knoppenburg, door de kom van Raeren en langs het Kasteel van Raeren. Nabij de buurtschap Sief overschrijdt het de Belgisch-Duitse grens, loopt langs Walheim en Nütheim, waar zich de watermolen Königsmühle bevindt. In de nabijheid daarvan bevindt zich ook een voor-industrieel hoogovenbedrijfje (Eisenhütte). Vlak voor Kornelimünster overspant een viaduct uit 1885 het Iterbachdal. Over dit viaduct werd de Vennbahn geleid, en nu loopt er een fietspad over. Kort daarna mondt de Iterbach uit in de Inde.
* Voormalig spoorviaduct over de Iterbach
* Iterbachdal
* Iterbach
* Königsmühle
* Eisenhütte
# Bestla (maan)

Bestla, of Saturnus XXXIX (tijdelijke aanduiding S/2004 S 18) is een maan van Saturnus. De maan werd ontdekt door Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna en Brian G. Marsden op 4 mei 2005 gebaseerd op observaties in de periode van 13 december 2004 en 5 maart 2005.
De maan is ongeveer 7 kilometer in doorsnee en draait om Saturnus met een gemiddelde afstand van 20.209.000 km in 1088,07 dagen. De maan heeft een inclinatie van 145° en een excentriciteit van 0,5145. In 2005 deden eerdere observaties vermoeden dat Bestla een grotere excentriciteit had namelijk 0,77. Waarschijnlijk varieert deze door het Kozai-effect zoals wel vaker wordt waargenomen bij onregelmatige manen in de nabijheid van grote gasplaneten.
De naam komt van de godin Bestla, een oerreus in de Noorse mythologie.
# Co-kathedraal

Een co-kathedraal is een kerkgebouw dat samen met een andere kathedraal de functie heeft van zetelkerk van de bisschop.
Een dergelijke situatie komt voor waar in het verleden bisdommen zijn samengevoegd. De hoofdkerk die als bisschopszetel wordt aangewezen wordt vervolgens kathedraal van het nieuwe bisdom en de voormalige hoofdkerk van het toegevoegde bisdom wordt een co-kathedraal.

## Nederland

In Nederland wordt de Sint-Bonifatiuskerk te Leeuwarden gezien als de co-kathedraal van het bisdom Groningen-Leeuwarden.
In 2025 is de tot dan toe genoemde Sint-Nicolaasbasiliek te Amsterdam verheven tot Co-kathedrale basiliek van de Heilige Nicolaas van het bisdom Haarlem-Amsterdam. De hoofd­kerk is de Kathedrale basiliek Sint Bavo (Koepel­kathe­draal) in Haar­lem. De Nicolaas heeft de titel van co-ka­the­draal gekregen, omdat Amsterdam ooit als bisdom is opgericht door een concordaat dat koning Willem I der Nederlanden in 1827 sloot met paus Leo XII.

## België

In België is de Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele te Brussel de co-kathedraal van het aartsbisdom Mechelen-Brussel.
* De neogotische Sint-Bonifatiuskerk, Leeuwarden
* De gotische kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele
# Station Hatfield and Stainforth

Hatfield and Stainforth is een spoorwegstation van National Rail in Doncaster in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Northern Rail.
# Station Hollingbourne

Hollingbourne is een spoorwegstation van National Rail in Hollingbourne, Maidstone in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Southeastern. Het station is geopend in 1884.
# Hochter Bampd

Hochter Bampd is een Vlaams natuurreservaat dat zich bevindt tussen de Zuid-Willemsvaart en de Maas, en tussen Neerharen en Uikhoven. Het langgerekte gebied heeft een oppervlakte van 40 ha en behoort tot het meest zuidelijke deel van Rivierpark Maasvallei.

## Geschiedenis

Dit gebied behoorde tot het domein van Abdij van Hocht. Via waterwerken, zoals kribben, verlegden de monniken de loop van de Maas in oostwaartse richting, waardoor hun domein werd vergroot. Zo ontstonden, begin 15e eeuw, de Hochter beemden. Toen, in 1826, de Zuid-Willemsvaart werd aangelegd, gebeurde dit deels in een oude Maasloop.
Tussen 1950 en 1966 werd, door de Nederlandse firma Van Roosmalen, grind gewonnen in dit gebied. Er bleven diepe plassen achter, zoals de Wissenplas, en ondiepe plassen, zoals De Bies. Er ontstond ooibos en er werd hier en daar nog akkerbouw bedreven. Ook werden populieren aangeplant.
In 1993 en 1995 werd het gebied overstroomd door de Maas. Er werd een begrazingsproject gestart met galloway runderen en prezwalski paarden. Ook werd het terrein ontdaan van illegale vuilstorten in vroegere kiezelgaten en diverse bouwsels. Deze gebouwen waren afkomstig van het vroegere kiezelfabriek en de ijzeren pijpleidingen die de kiezel moesten transporteren. Enkel een gebouw wat onder aan de Zuid-Willemsvaart staat is nog bewaard. De Neerharenaren noemde de Hochter Bampd daarom ook vroeger De Kiezelkoeter (grindgaten).

## Natuurwaarden

Vóór de natuurontwikkeling werden bijzondere plantensoorten aangetroffen zoals kandelaartje, knolsteenbreek, mottenkruid, kruisbladwalstro en rapunzelklokje. Na 1992 zijn daar ook beemdkroon, donderkruid, borstelkrans, rode ogentroost en vele andere soorten bijgekomen waaronder onder andere orchideeën . In het ooibos werd onder meer verspreidbladig goudveil aangetroffen. In deze bossen is veel kwel aanwezig, afkomstig van de Zuid-Willemsvaart.
Er waren ook voor 1992 al veel broedvogels, zowel vogels van struwelen, als watervogels. Er werden 18 soorten libellen waargenomen. Onder andere beekrombout, kleine roodoogjuffer, houtpantserjuffer en zuidelijke glazenmaker, de weidebeekjuffer, de kanaaljuffer en de blauwe breedscheenjuffer werden gezien. Er werden 22 soorten dagvlinders aangetroffen en 12 soorten sprinkhanen. Van de reptielen kunnen de hazelworm en de levendbarende hagedis worden genoemd.
Andere soorten zijn de wijngaardslak, de kleine glimworm en de muskusboktor. Van de zoogdieren zijn de das en de bever sinds 2003 aanwezig.
Wel zijn de natuurwaarden door de verruiging achteruit gegaan, uitbreiding van het gebied met open grasland ligt mogelijk in het verschiet. Ook is de Maasdam verlaagd en omgevormd in een meer afwisselend gebied met moerassige oeverzone. De Maas zal dan ook vaker het gebied overstromen.