OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Mark Lambrecht

Mark Lambrecht (°19 februari 1963) is een Belgische cellist en muziekpedagoog gespecialiseerd in barokcello en kamermuziek.
Lambrecht studeerde aanvankelijk Germaanse filologie (Zweeds en Duits) aan de Universiteit Gent (1980-1984) en vervolgde met muzikale studies aan het Koninklijk Conservatorium van Gent, waar hij eerste prijzen behaalde in cello (1987) en kamermuziek (1989). In 1995 behaalde hij aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel een eerste prijs barokcello onder leiding van Hidemi Suzuki.

## Muzikale carrière

Lambrecht heeft een uitgebreide carrière als uitvoerend musicus. Hij speelde met diverse barokensembles zoals The Great Charm, het Orlandus Ensemble en Il Fondamento. Sinds 1999 is hij actief als continuo-cellist bij het Orlandus Ensemble in Oostende. Daarnaast treedt hij op als freelance muzikant in zowel barokmuziek als kamermuziek.
Hij is medeoprichter van het baroktrio Tre Salti, waarin hij samenwerkt met sopraan Inge Zutterman en harpiste Hannelore Devaere. Verder heeft hij bijgedragen aan diverse cd-opnames.

## Muziekpedagogie

Lambrecht heeft sinds 1987 lesgegeven aan muziekscholen in België en Nederland. Hij richtte in 2004 de Belgische-Vlaamse tak van de European String Teachers Association (ESTA) op en diende als vicevoorzitter van ESTA International (2011-2020). Sinds 2020 is hij ere-lid van ESTA.
Van 2017 tot 2021 was hij waarnemend directeur van het Stedelijk Conservatorium Brugge.

## Instrumenten

Lambrecht bespeelt verschillende historische en moderne instrumenten:
* Een barokcello, gemaakt door Katrien Vandermeersch in 2017 (model Gagliano, 1704).
* Een moderne cello, vervaardigd in Parijs rond 1880, met een J.B. Vuillaume-label.
* Een violoncello piccolo uit 2007, gemaakt door J.P. Gheerardyn in Brugge
# Europese kampioenschappen judo 1993

De Europese kampioenschappen judo 1993 waren de zevende gezamenlijke editie van de Europese kampioenschappen judo en werden gehouden in Athene, van 29 april tot en met 2 mei 1993.

## Deelnemers
### Nederland

De Judo Bond Nederland (JBN) vaardigde twaalf judoka's af naar de titelstrijd in Griekenland.

#### Mannen

    –60 kg — Boudewijn Caspari
    –65 kg — Jan van Buren
    –71 kg — Geen deelnemer
    –78 kg — Louis Wijdenbosch
    –86 kg — Alex Smeets
    –95 kg — Theo Meijer
    +95 kg — Gert Catsburg
    Open klasse — Geen deelnemer

#### Vrouwen

    –48 kg — Geen deelneemster
    –52 kg — Geen deelneemster
    –56 kg — Nancy van Stokkum
    –61 kg — Jenny Gal
    –66 kg — Claudia Zwiers
    –72 kg — Karin Kienhuis
    +72 kg — Monique van der Lee
    Open klasse — Angelique Seriese

## Resultaten
### Mannen

| Gewichtsklasse | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons |
| – 60 kg | Nazim Guseinov | Huseyn Bisultanov | Pavel Botev Nigel Donohue |
| – 65 kg | Sergey Kosmynin | Vsevolods Zelonijs | Udo Quellmalz Fedor Lazarenko |
| – 71 kg | Vladimir Dgebuadze | Tarlan Poladov | Jorma Korhonen Patrick Rosso |
| – 78 kg | Darcel Yandzi | Soso Liparteliani | Johan Laats Alexey Timoshkin |
| – 86 kg | Pascal Tayot | Apti Magomadov | Alex Smeets Oleg Maltsev |
| – 95 kg | Stéphane Traineau | Thomas Etlinger | Leonid Svirid Antal Kovács |
| + 95 kg | Davit Chachaleisjvili | David Douillet | Rafał Kubacki Frank Möller |
| Open | Davit Chachaleisjvili | Harry Van Barneveld | Evgeny Pechurov Henry Stoehr |

### Vrouwen

| Gewichtsklasse | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons |
| – 48 kg | Jana Perlberg | Tatyana Kuvshinova | Martine Dupond Hulya Senyurt |
| – 52 kg | Almudena Muñoz | Cécile Nowak | Elise Summers Alessandra Giungi |
| – 56 kg | Nicola Fairbrother | Tanja Muenzinger | Anita Kubica Nicole Flagothier |
| – 61 kg | Yael Arad | Gella Vandecaveye | Diane Bell Catherine Fleury-Vachon |
| – 66 kg | Alice Dubois | Chloe Cowen | Emanuela Pierantozzi Claudia Zwiers |
| – 72 kg | Laëtitia Meignan | Ulla Werbrouck | Karin Kienhuis Kate Howey |
| + 72 kg | Monique van der Lee | Svetlana Gundarenko | Natalina Lupino Beata Maksymow |
| Open | Angelique Seriese | Natalina Lupino | Irina Rodina Karin Kutz |

## Medaillespiegel

| Plaats | Land | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons | Totaal |
| 1 | Frankrijk | 5 | 3 | 4 | 12 |
| 2 | Georgië | 3 | 1 | 0 | 4 |
| 3 | Nederland | 2 | 0 | 3 | 5 |
| 4 | Rusland | 1 | 3 | 4 | 8 |
| 5 | Duitsland | 1 | 1 | 4 | 6 |
| 5 | Verenigd Koninkrijk | 1 | 1 | 4 | 6 |
| 7 | Azerbeidzjan | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 8 | Spanje | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 8 | Israël | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 10 | België | 0 | 3 | 2 | 5 |
| 11 | Moldavië | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 12 | Oostenrijk | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 12 | Letland | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 14 | Polen | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 15 | Italië | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 16 | Bulgarije | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 16 | Finland | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 16 | Hongarije | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 16 | Turkije | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 16 | Wit-Rusland | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Totaal | Totaal | 16 | 16 | 32 | 64 |
# Sultanaat Muscat en Oman

Het sultanaat Muscat en Oman (Arabisch: سلطنة مسقط وعمان), ook wel Masqat en Oman of Oman en Masqat was een land dat grotendeels bestond uit het huidige Oman op het Arabisch Schiereiland.

## Geschiedenis

Het sultanaat Muscat en Oman komt voort uit het imamaat Oman dat vanaf het jaar 750 voor ongeveer 1000 jaar, met enkele korte interrupties door invallen van buitenlandse mogendheden, een onafhankelijk gebied was bestuurd door een ibadiet. Tussen 1741 en 1749 stond het kustgebied, bestaande uit Muscat en Dhofar, onder Perzische bezetting. Nadat de Perzen waren verdreven onder leiding van de opstandeling Ahmad bin Said al-Busaidi, werd Ahmad bin Said gekozen tot sultan van Muscat en imam van Oman. De stammen in het binnenland erkenden echter niet de autoriteit van de sultan en vochten voor het herstel van het imamaat. Na de dood van Ahmad bin Said in 1783 kwam het in 1784 feitelijk tot een splitsing in het land, waarbij nakomelingen van de overleden sultan de macht behielden in het kustgedeelte (Muscat) en de kolonies. Het binnenland (Oman), hoewel de jure ook onder leiding van de sultan, kwam feitelijk onder het gezag van een imam.
Onder leiding van sultan Said ibn Sultan (1806–1856) werd het koloniale rijk verder uitgebouwd en werd Muscat een regionale grootmacht: het Omaanse Rijk. Het sultanaat had bezittingen aan de Afrikaanse oostkust (Zanzibar, Mombassa en Dar es Salaam) en in het huidige Pakistan (Gwadar). Toen in het midden van de 19e eeuw de slavenhandel verboden werd door de Britten en de Britten steeds meer invloed verkregen in het gebied, kwam het echter tot een ommekeer en stortte de economie in. Toen Sa'id ibn Sultan in 1856 stierf, kwam het land in een opvolgingscrisis terecht en verklaarde Zanzibar zich onafhankelijk. Via Britse bemiddeling werd toen besloten in 1861 het land op te splitsen in twee onafhankelijke staten: het Sultanaat Zanzibar (inclusief de overige Afrikaanse bezittingen) enerzijds en Muscat en Oman anderzijds. In 1891 werd Muscat en Oman een Brits protectoraat en na een staatsgreep in 1970 werd het land hernoemd tot het sultanaat Oman, dat in 1971 onafhankelijk werd.
# Maret

Maret is een plaats die is gelegen in de deelgemeente Orp-le-Grand van de Waals-Brabantse gemeente Orp-Jauche.

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Pancratiuskerk (Église Saint-Pancrace) is een classicistisch kerkgebouw uit de 2e helft van de 18e eeuw. Het hoofdaltaar is in Lodewijk XV-stijl.

## Natuur en landschap

Maret ligt aan de Kleine Gete. De hoogte aan de kerk is 66 meter.

## Nabijgelegen kernen

Orp-le-Grand, Pellen, Lijsem
# Vlag van Oman

De vlag van Oman bestaat uit drie horizontale banden (wit, rood en groen) met aan de hijszijde een verticale rode band die het embleem van het land bevat. De huidige vlag is in gebruik sinds 1995.

## Symboliek

De kleuren hebben elk een eigen symbolische betekenis:
* Wit staat voor het vertrouwen van de bevolking van Oman in vrede en vooruitgang;
* Groen voor vruchtbaarheid en het groen van Oman;
* Rood is overgenomen van de oude, geheel rode, Omanitische vlag en staat voor de strijd tegen buitenlandse legers.
Wit staat ook voor het oude imamaat in het binnenland en rood voor de hoofdstad Muscat (zie hierna).

## Geschiedenis

Tot 1970 gebruikte Oman het effen rode vaandel van de inheemse bevolking. In 1970 introduceerde de sultan een nieuwe nationale vlag en een reeks vaandels. De eenvoudige rode vlag van Muscat en Oman werd gewijzigd door toevoeging van de witte en groene banden aan de vlucht en het nationale embleem, het insigne van het Huis van Busaid, werd in het kanton geplaatst. Dit toont gekruiste zwaarden boven een khanjar, een traditionele gebogen dolk. Wit wordt van oudsher geassocieerd met de Imam, de religieuze leider van Oman, en soms de politieke rivaal van de heersende sultan. Het symboliseert ook vrede. Groen wordt traditioneel geassocieerd met de Djabal Achdar, of "Groene Bergen", die in het noorden van het land liggen. Rood is een veel voorkomende kleur in vlaggen van Golfstaten. Het nationale embleem stamt naar verluidt uit de 18e eeuw. Een gebogen dolk is bevestigd over een paar gekruiste zwaarden. Een sierlijke paardenbit verbindt de wapens en cultuur.
Tussen 1970 en 1995 was de middelste band van de driekleur smaller dan de andere twee, ongeveer een vijfde van de hoogte, de andere banden twee vijfde.
* Vlag van het Sultanaat Muscat en Oman, 1856-1970
* Imamaat van Muscat en Oman, 1868-1871 en in Oman tot 1970
* Vlag van de Imamaat Oman, 1954-1959
* Vlag van Oman, 1970-1995

## Overige vlaggen

* Koninklijke standaard van Oman
* Versie met 3:2 verhouding
* Marinevlag van Oman
* Koninklijke leger van Oman Vlag
* Luchtmacht vlag van Oman
# Prochalia

Prochalia is een geslacht van vlinders uit de familie van de zakjesdragers (Psychidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door William Barnes en James Halliday McDunnough in een publicatie uit 1913.
Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Prochalia pygmaea Barnes & McDunnough, 1913 die in de Verenigde Staten voorkomt.
# Huisweren

Huisweren kan verwijzen naar:
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Huisweren en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Meesbessenpikker

De meesbessenpikker (Oreocharis arfaki) is een zangvogel uit de familie Paramythiidae (prachtbessenpikkers). Het is een kleurrijke vogel uit een monotypisch geslacht. De vogel is endemisch in Nieuw-Guinea.

## Beschrijving

De meesbessenpikker is ongeveer 13 cm lang. Zoals de naam al zegt, lijkt de vogel op een mees. Tenminste, het mannetje lijkt op een koolmees, omdat de buik oranjegeel gekleurd is en het zwart op de kop bijna hetzelfde patroon volgt als bij een koolmees: een zwarte bef, kopkap en halsband. De vogel is echter helemaal niet verwant aan de mezen, verder is de wang niet wit maar geel en er zijn ook gele vlekken op de vleugel. Het vrouwtje is onopvallend grijs met wat geschubd aandoend geel en wit vlekkenpatroon.

## Verspreiding en leefgebied

Net als de bergbessenpikkers komt deze vogel voor in de nevelwouden in het bergland van West-Papoea, Papoea en Papoea-Nieuw-Guinea, maar dan in een iets lagere zone, tussen de 1750 en 3000 meter boven de zeespiegel, soms tot op 1450 m.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen tot zeer algemeen op de juiste hoogte. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Meesbessenpikker op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Meyer, AB, 1875. Parus (?) Arfaki (protoniem). Mitth. Koen. Zool. Mus. Dresden. BHL
* ↑ Beehler, B.M., T.K. Pratt & D.A.Zimmerman 1986. Birds of New Guinea. Princeton University Press. ISBN 0-691-02394-8.
# Kuidas kuningas kuu peale kippus

Kuidas kuningas kuu peale kippus, vertaald als Hoe de koning op de maan terechtkwam, is een Sovjet-Estische fantasy-musical-televisiefilm uit 1976. De film werd in 2024 hervertoond op het Haapsalu Horror & Fantasy Film Festival, waar componist Peeter Volkonski, verantwoordelijk voor de liedjes in de film, een carrièreprijs in ontvangst nam.
* ↑ https://hoff.ee/en/film/how-the-king-wished-to-go-to-the-moon/
* ↑ https://arhiiv.err.ee/video/vaata/kuidas-kuningas-kuu-peale-kippus
* ↑ https://kultuur.err.ee/1609257918/peeter-volkonski-palvib-hoff-i-tanuauhinna
# This is welfare (album)

This is welfare is het tweede album van de Nederlandse newwavepopband The Dutch, uitgebracht in oktober 1983 via Epic Records en in mei 1983 opgenomen in Studio Spitsbergen in Zuidbroek (Groningen). De album cover art getiteld Brighton 2 was afkomstig van fotograaf Paul den Hollander welke de foto in 1982 publiceerde in het boek Moments In Time.
In 2014 kwam er een heruitgave van het album op iTunes en Spotify aangevuld met nummer 6 en 7.

## Nummers

* "This is Welfare" – 4:47
* "The Good Earth" – 3:38
* "Where Did the Inquisition Fail" – 4:46
* "The End of Ideology" – 3:45
* "Civil Service Playing Time" – 4:35
* "This is Welfare - Radio Edit" – 4:01
* "Heimat Vorbei" – 3:59

## Bezetting

Op This is Welfare bestaat de bezetting van The Dutch uit:
* Hans Croon - zang, gitaar
* Bert Croon - zang, keyboards
* Jan de Kruijf - basgitaar
* Klaas Jonkmans - drums, ijzer
* Michiel Hoogenboezem - strings, brass

## Singles

Er werden totaal twee singles uitgebracht van het album This is Welfare: This is Welfare (1983) en Video (1984).
In Nederland werd de single This is Welfare in het najaar van 1983 veel gedraaid op Hilversum 3 en werd een radiohit in de destijds drie landelijke hitlijsten op de nationale publieke popzender. De plaat bereikte de 25e positie in de Nederlandse Top 40 (nummer 25 in week 47 van 1983), de 28e positie in de TROS Top 50 en de 44e positie in de Nationale Hitparade. De single 'Video', die niet op het album This is Welfare staat, werd overigens geen hit.
De B-kant van This is Welfare bevat het niet eerder op het originele album uitgebrachte Heimat Vorbei. Dit nummer werd later aan de albumheruitgave uit 2014 toegevoegd. De B-kant van Video bevat het nummer Another D'Artagnan. Dit nummer komt in tegenstelling tot de A-kant Video wel voor op het album This is Welfare.
# Boezloedzjamonument

Het Herdenkingshuis van de Bulgaarse Communistische Partij (Bulgaars: Дом-паметник на БКП), beter bekend als het Boezloedzjamonument (Паметникът на Бузлуджа), is een auditorium in de stijl van het brutalisme gebouwd op een 1.441 hoge bergtop in het Bulgaarse Balkangebergte. Het auditorium werd in de communistische tijd gebruikt voor bijeenkomsten en lezingen. De zaal had voor 510 vierkante meter aan mozaïeken.
Het werd gebouwd ter nagedachtenis aan een geheime bijeenkomst in 1891 onder leiding van Dimitar Blagoev waarbij een voorloper van de Bulgaarse Communistische Partij werd gevormd. Omdat deze berg als de geboorteplaats van het Bulgaarse communisme werd gezien, werd in 1974 begonnen met de bouw onder leiding van Georgi Stoilov. Het gebouw werd op 23 augustus 1981 geopend. Tegenwoordig is het vervallen en sinds 2017 niet meer toegankelijk voor het publiek. Het is mede door de vervallen staat en de iconische locatie een toeristische trekpleister geworden.
# Tjeerd van der Zee

Tjeerd van der Zee (Den Haag, 3 maart 1849 – aldaar, 24 april 1912) was burgemeester van Enschede aan het eind van de 19e eeuw.
Hij was van huis uit militair en bereikte de rang van kapitein in het KNIL. Van der Zee raakte gewond tijdens de tweede Atjehexpeditie. Voor zijn optreden in 1874 werd hij onderscheiden met de Militaire Willemsorde vierde klasse (Koninklijk Besluit van 4 april 1875 nummer 22). Na zijn terugkeer in Nederland was hij van 1881 tot 1884 burgemeester van Monnickendam en Katwoude. Hetzelfde ambt bekleedde hij vervolgens in Enschede van 1884 tot 1896.
Als burgemeester werd hij geconfronteerd met stakingen in de textielindustrie, mede onder invloed van de opkomende socialistische beweging. Als er opstootjes op straat waren ging hij zelf, met de sabel in de hand, de politie vooruit om de orde te herstellen. Van der Zee was dan ook een gevreesd burgervader.
* ↑ Tjeerd van der Zee. Oudheidkamer Twente
* ↑ (nl) Databank dapperheidsonderscheidingen, Militaire Willems-Orde: Zee, T. van der, niveau MWO 4. Gezien op 13 februari 2016.
* ↑ Jan Cremer, Fernweh, De Bezige Bij, 2016, pag.16
# Karel Lodewijk van Keverberg van Kessel

Karel Lodewijk Willem Joseph baron van Keverberg van Kessel, (Frans: Charles Louis Guillaume Joseph de Keverberg de Kessel; doopnamen: Carolus Ludovicus Gulielmus Josephus) (Haelen, 14 maart 1768 – Den Haag, 30 november 1841) was een politicus in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden en Nederland.

## Levensbeschrijving

In de tijd van het Koninkrijk Holland en het Eerste Franse Keizerrijk was hij onder-prefect in Kleef van 1805 tot 1810. Op januari 1809 werd het land van Kleef getroffen door een van de grootste overstromingsrampen uit de geschiedenis van het gebied. Charles Louis Guillaume Joseph de Keverberg de Kessel ontving van Napoleon Bonaparte het ridderteken van het Legioen van Eer vanwege zijn inspanningen voor de rampbestrijding na die overstroming.
Hij werd vervolgens prefect van het departement Ems-Supérieur van 30 november 1810 tot de opheffing van het departement in 1814.
Tussen 1815 en 1817 was hij gouverneur van de Nederlandse provincie Antwerpen en vervolgens, van 1817 tot 1819, gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen. Later was hij ruime tijd lid van de Raad van State.
Op 16 februari 1816 werden hij en zijn broer bij Koninklijk Besluit benoemd in de ridderschap van Limburg met de titel baron waardoor zij en hun nageslacht gingen behoren tot de Nederlandse adel.
Charles Louis Guillaume Joseph de Keverberg de Kessel hield zich verder bezig met het verzamelen van statistieken over in het bijzonder Oost-Vlaanderen. Over zijn statistische methoden correspondeerde hij onder meer met Adolphe Quételet, die later van zijn data gebruik zou maken. Verder verschenen er publicaties van Van Keverberg van Kessel op het gebied van de staatshuishoudkunde, het staatsrecht en geschiedenis. Om die reden werd hij in 1820 uitgenodigd als lid van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde.
Vanwege zijn verdiensten werd Van Keverberg van Kessel bovendien bij het einde van zijn leven benoemd tot commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

## Familie

Van Keverberg was lid van de familie De Keverberg en de zoon van Carolus Emanuel Caspard Josephus de Keverberg, heer van Aldegoor, Haelen, Neer, Ghoor, Warenberg en Kessel, en van Anne Marie Josephine des H.R. Rijksbarones von und zu Weichs zu Roesberg. Hij was in tweede echt gehuwd met Mary Lodge (1794-1879) uit Rochdale (Lancaster, Engeland). Zij hadden vier kinderen, onder wie mr. Frederik Hendrik Karel de Keverberg de Kessel, lid van de gemeenteraad van Kessel en in 1864 lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Met diens dochter Maria Carolina Hortense Mathilde barones de Keverberg van Aldengoor stierf het geslacht in 1921 uit.

## Trivia

* Karel Lodewijk van Keverberg heeft een plaats gekregen in de Canon van Limburg.
# Nicolaas Coenraadsz Ruijsch

Nicolaas Coenraadsz Ruijsch (Dordrecht, 1610 - Den Haag, 1670) was diplomaat en van 1650 tot 1670 griffier van de Staten-Generaal van de Republiek der Verenigde Provinciën.
Nicolaas Ruijsch studeerde rechten in Leiden. Hij was ambassadeur van de Staten-Generaal in Denemarken en secretaris van het buitengewoon gezantschap naar Engeland. Van 1640 tot 1650 was hij pensionaris van Dordrecht. Kort na het overlijden van stadhouder Willem II leidde hij als pensionaris een missie naar Zeeland om daar de gemoederen te bedaren. Hij werd in deze functie opgevolgd door Johan de Witt. Hij trouwde in 1642 met Elisabeth Paedts, dochter van Willem Paedts, burgemeester van Leiden.
In 1650 werd hij met algemene stemmen benoemd tot griffier van de Staten-Generaal als opvolger van Cornelis Musch. Hij zou deze functie tot 1670 vervullen. Hij stond als bekwaam staatsman bekend. Rotterdam kent een Nicolaas Ruijschstraat.
In 1637 werd hij door Karel I van Engeland in de adelstand verheven. Ook Denemarken schonk hem in dat jaar een adellijke titel.
* Jacobus Scheltema, Staatkundig Nederland: een woordenboek tot de biographische kaart van die naam, Tweede deel, eerste stuk 1804.
* A.J. van der Aa, Biographisch woordenboek der Nederlanden. Deel 16. J.J. van Brederode, Haarlem 1874.
# Hendrik Geerhardt Kiehl

Hendrik Geerhardt Kiehl, beter bekend als H.G. Kiehl, (Den Haag, 21 juli 1815 – aldaar, 8 november 1895) was een Nederlands acteur, vader van August Kiehl en Mathilde Kiehl. Hij was verbonden aan de Salon des Variétés en in de periode 1855/76 aan de Koninklijke Schouwburg onder Jean Chrétien Valois.

## Biografie

Voor hij acteur werd was H.G. Kiehl boekhandelaar te Den Haag. Zijn toneelcarrière begon bij gezelschap Boas en Judels in Amsterdam, maar bekend werd hij als een der steunpilaren van het gezelschap Valois in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag, waar hij vele jaren aan verbonden was. In zijn tijd in Den Haag was Kiehl tevens eigenaar van het destijds welbekende Café du Théâtre in de Schouwburgstraat, waar menig toneelgrootheid uit die tijd na een voorstelling vertoefde. Hij trouwde met Theodora Sophia Sablairolles, met wie hij o.a. August en Mathilde Kiehl kreeg. Zijn broer Conrad Laurens Kiehl was tussen 1929 en 1939 burgemeester van Puttershoek.
* ↑ , Het Tooneel, Het nieuws van den dag, 17 juli 1895
* ↑ , August Kiehl overleden, IJmuider Courant, 24 november 1938. Gearchiveerd op 23 juli 2021.
* ↑ , August Kiehl 30 jaar tooneelspeler, Het nieuws van den dag, 14 maart 1905
# Polder het Noordland

Het waterschap Polder het Noordland was een waterschap in de gemeente 's-Gravenzande in de Nederlandse provincie Zuid-Holland.
Het waterschap was verantwoordelijk voor de drooglegging en de waterhuishouding in de polder.
# Nieuwland en Noordland

Het waterschap Polder het Nieuwland en Noordland was een waterschap in de gemeente 's-Gravenzande in de Nederlandse provincie Zuid-Holland.
Het waterschap was in 1952 ontstaan uit de samenvoeging van:
* Polder het Nieuwland
* Polder het Noordland
Het waterschap was verantwoordelijk voor de waterhuishouding in de polders.
Het poldergebied is grotendeels bebouwd met kassen. In het zuiden grenst de polder aan de Buiten-Nieuwlandsepolder.
# Maren van Spronsen

Maren van Spronsen (Delft, 22 januari 1987) is een Nederlandse oud-langebaanschaatsster die deel uitmaakt van het team van het Gewest Zuid-Holland. Ze is woonachtig in 's-Gravenzande en schaatste eerder voor het KNSB Opleidingsteam. Het seizoen 2006-2007 moest ze aan zich voorbij laten gaan vanwege een blessure.
Haar internationale doorbraak beleefde ze tijdens het WK Junioren 2006. Daar was ze de beste Nederlandse met op alle vier de afstanden top-10 posities en een vijfde positie in het eindklassement. Ook schaatste ze daar met Ingeborg Kroon en Foske Tamar van der Wal naar het wereldrecord op de ploegenachtervolging.
Op 29 juni 2010 maakte ze bekend te stoppen met de schaatssport.

## Persoonlijke records

| Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 500 meter | 40,59 | 29 december 2005 | Heerenveen |
| 1000 meter | 1.19,07 | 30 december 2009 | Heerenveen |
| 1500 meter | 2.01,85 | 28 december 2008 | Heerenveen |
| 3000 meter | 4.20,21 | 12 maart 2006 | Erfurt |
| 5000 meter | 7.54,49 | 15 januari 2006 | Groningen |
Tevens in het bezit van het wereldrecord junioren op de ploegenachtervolging: 3.09,11 (12 maart 2006).

## Resultaten

| Jaar | NK Afstanden | NK Sprint | NK Allround | WK Junioren |
| 2006 | 13e 500m 13e 1000m | | 6e | 5e 1 achtervolging |
| 2007 | | | | |
| 2008 | 20e 1000m | | NC14 | |
| 2009 | | 14e | NC12 | |
| 2010 | | | NC14 | |
    NC = niet gekwalificeerd voor de vierde afstand

### Medaillespiegel

| Kampioenschap | 1 | 2 | 3 |
| WK Junioren | 1 | 0 | 0 |
* ↑ "Maren van Spronsen beëindigt schaatscarrière" SchaatsENZO, 29 juni 2010
* Website van Maren van Spronsen
* (en) PR's van Maren van Spronsen op Jakub Majerski's Speedskating Database
* (en) Maren van Spronsen op skateresults.com (gearchiveerd)