OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# FC Haarlem in het seizoen 1980/81

Het seizoen 1980/1981 was het 26e jaar in het bestaan van de Haarlemse betaaldvoetbalclub FC Haarlem. De club kwam uit in de Eerste divisie en eindigde daarin op de eerste plaats, dit hield in dat de club rechtstreeks promoveerde naar de Eredivisie. Tevens deed de club mee aan het toernooi om de KNVB beker, hierin werd in de kwartfinale, over twee wedstrijden, verloren van AZ '67 (2–4).

## Wedstrijdstatistieken
### Eerste divisie

| | SC Amersfoort | FC Amsterdam | FC Den Bosch '67 | SC Cambuur | DS '79 | Eindhoven | Fortuna Sittard | De Graafschap | sc Heerenveen | Helmond Sport | SC Heracles '74 | SVV | Telstar | SC Veendam | Vitesse | FC Vlaardingen '74 | FC Volendam | FC VVV |
| Thuis | 6 – 0 | 2 – 0 | 0 – 2 | 1 – 0 | 3 – 1 | 2 – 0 | 1 – 0 | 3 – 2 | 3 – 0 | 3 – 1 | 5 – 0 | 1 – 1 | 3 – 1 | 4 – 0 | 0 – 1 | 2 – 1 | 4 – 1 | 2 – 1 |
| Uit | 0 – 1 | 0 – 3 | 2 – 0 | 0 – 0 | 1 – 3 | 0 – 3 | 2 – 1 | 1 – 0 | 0 – 0 | 1 – 1 | 0 – 4 | 0 – 3 | 0 – 5 | 2 – 1 | 1 – 1 | 1 – 1 | 1 – 3 | 1 – 3 |

### KNVB beker

| 1e ronde | Haarlem | 3 – 0 (1 – 0) | Vitesse |
| 7 september 1980 Plaats: Haarlem Jan Gijzenkade | Martin Haar 31' Ruud Gullit 81' Terry Hendriks 83' | | |
| 2e ronde | Haarlem | 2 – 2 (2 – 1, 2 – 2) Na strafschoppen | NAC |
| 16 november 1980 Plaats: Haarlem Jan Gijzenkade | Ruud Gullit 10' Alwin Leysner 30' | | 18' Martien Vreijsen 64' Ton Sprangers |
| 3e ronde | Feyenoord | 3 – 3 (1 – 1, 2 – 2) Na strafschoppen | Haarlem |
| 25 januari 1981 Plaats: Rotterdam Stadion Feijenoord | Pierre Vermeulen 33' Jan Peters 47' Ivan Nielsen 101' | | 42' Terry Hendriks 90' Joop Böckling 112' Alwin Leysner |
| Kwartfinale | Haarlem | 1 – 1 (1 – 1) | AZ '67 |
| 25 februari 1981 Plaats: Haarlem Jan Gijzenkade | Terry Hendriks 1' | | 4' Kurt Welzl |
| Kwartfinale (replay) | AZ '67 | 3 – 1 (1 – 0) | Haarlem |
| 1 april 1981 Plaats: Alkmaar Alkmaarderhout | Pier Tol 28' Kristen Nygaard 46' Jan Peters 90' | | 48' Alwin Leysner |

## Statistieken Haarlem 1980/1981
### Eindstand Haarlem in de Nederlandse Eerste divisie 1980 / 1981

| Stand | Gespeeld | Gewonnen | Gelijk | Verloren | Punten | Doelpunten voor | Doelpunten tegen |
| 1e | 36 | 24 | 6 | 6 | 54 | 78 | 25 |

### Topscorers

| # | Naam | |
| 1. | Ruud Gullit | 14 |
| 2. | Terry Hendriks | 13 |
| 3. | Tom Nijdam | 12 |
| 4. | Gerrie Kleton | 8 |
| 5. | Joop Böckling | 7 |
| 6. | Martin Haar | 4 |
| 7. | Wim Balm | 3 |
| 8. | Piet Huyg | 2 |
| 8. | Frank van Leen | 2 |
| 8. | Alwin Leysner | 2 |
| 8. | Keith Masefield | 2 |
| 8. | Chris Verkaik | 2 |
| 13. | Abe van den Ban | 1 |
| 13. | Eef Melgers | 1 |
| 13. | Edward Metgod | 1 |
| 13. | Ron van Niekerk | 1 |
| Onbekende doelpunten |||
| – | Onbekend | 3 |
| Totaal | Totaal | 78 |
| # | Naam | |
| 1. | Terry Hendriks | 3 |
| 1. | Alwin Leysner | 3 |
| 3. | Ruud Gullit | 2 |
| 4. | Joop Böckling | 1 |
| 4. | Martin Haar | 1 |
| Totaal | Totaal | 10 |
# Ljoebov Sadtsjikova

Ljoebov Ivanova Sadtsjikova (Russisch: Любовь Ивановна Садчикова) (Koejbysjev , 22 september 1951 - Smolensk, 22 november 2012) was een Russisch oud-langebaanschaatsster.
Ljoebov Sadtsjikova debuteerde in 1973 op een internationaal kampioenschap. In dat jaar deed ze mee aan het WK Sprint in Oslo, waar zij verdienstelijk zevende werd. De jaren erna bleven haar prestaties goed, met onder meer een vierde plaats bij het WK Sprint van 1974 in Innsbruck en een zesde plaats bij de Olympische Winterspelen van 1976 in wederom Innsbruck.
Sadtsjikova's sportieve hoogtepunt beleefde ze in 1978 in Lake Placid toen zij wereldkampioen sprint werd. Gedoodverfde favoriet was de voor eigen publiek rijdende Amerikaanse Beth Heiden, die na de eerste dag vier aan kop ging in het klassement. Sadtsjikova won echter beide afstanden op de tweede dag en door een uitstekende laatste 1000 meter streefde zij Heiden voorbij in het klassement en bleef de Amerikaanse 0,18 punt voor in puntentotaal.

## Records
### Persoonlijke records

| Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 500 meter | 40,84 | 8 april 1978 | Medeo |
| 1000 meter | 1.23,80 | 23 maart 1976 | Medeo |
| 1500 meter | 2.13,76 | 22 maart 1976 | Medeo |
| 3000 meter | 5.02,50 | 23 maart 1976 | Medeo |

#### Wereldrecords laaglandbaan (officieus)

| Nr. | Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 1. | 500 meter | 42,21 | 25 november 1978 | West-Berlijn |
| 1. | 1000 meter | 1.26,96 | 25 november 1978 | West-Berlijn |

## Resultaten

| jaar | Olympische Spelen | WK Sprint |
| 1973 | | 7e |
| 1974 | | 4e |
| 1975 | | 5e |
| 1976 | 6e 500m | - |
| 1977 | | - |
| 1978 | | 1 |
| 1979 | | 15e |
    - = geen deelname

### Medaillespiegel

| kampioenschap | goud 1 | zilver 2 | brons 3 |
| Olympische Spelen | 0 | 0 | 0 |
| WK Sprint | 1 | 0 | 0 |

## Wereldrecords

| Nr. | Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 1 | 500 meter | 41,69 | 21 maart 1975 | Medeo |
* Ljoebov Sadtsjikova op SchaatsStatistieken.nl
* (en) PR's van Sadtsjikova op Jakub Majerski's Speedskating Database
# Dmitri Sakoenenko

Dmitri Sakoenenko (Russisch: Дмитрий Сакуненко) (Ust-Talmenka (Kraj Altaj), 7 januari 1930 – 13 september 2014) was een Russisch langebaanschaatser.
Sakoenenko nam aan elk van de drie grote internationale kampioenschappen die in zijn schaatsperiode werden verreden deel. Bij de Europese- en wereldkampioenschappen allround veroverde hij in 1955 zijn enige medaille op het Europees kampioenschap. Op het WK van 1955 behaalde hij met de vierde plaats zijn hoogste klassering bij deze kampioenschappen. Bij zijn enige deelname aan de Olympische Winterspelen (in 1956), waarbij de schaatswedstrijden op het meer van Misurina nabij Cortina d'Ampezzo plaatsvonden, eindigde hij als zestiende op de 5000 meter, de enige afstand die hij schaatste.
Nationaal nam hij een keer plaats op het erepodium bij de allroundkampioenschappen, in 1957 werd hij kampioen.

## Records
### Wereldrecords

| Nr. | Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 1. | Grote vierkamp | 184,638 | 10 januari 1955 | Medeo |

### Adelskalender

Van 10 januari 1955 tot 20 januari 1955 was Dmitri Sakoenenko aanvoerder van de Adelskalender. Daarmee heeft hij 10 dagen aan de top van de lijst gestaan.
Hieronder staan de persoonlijke records (PR's) waarmee Dmitri Sakoenenko aan de top van de Adelskalender kwam en de PR's die hij had staan toen hij van de eerste plek verdreven werd. Tevens zijn de gegevens weergegeven van de schaatsers die voor en na hem aan de top van de lijst stonden.
| Datum | 500 m | 1500 m | 5000 m | 10.000 m | Punten | Voorganger / Opvolger |
| 09-01-1955 | 42,8 | 2.13,3 | 7.45,6 | 17.10,2 | 185,303 | Boris Sjilkov |
| 10-01-1955 | 42,6 | 2.13,0 | 7.54,9 | 16.44,3 | 184,638 | |
| 20-01-1955 | 42,8 | 2.10,4 | 7.45,6 | 16.50,2 | 183,336 | Boris Sjilkov |

## Resultaten

| Jaar | EK Allround | WK Allround | Olympische Spelen |
| 1954 | | 5e | |
| 1955 | 3 | 4e | |
| 1956 | | | 16e 5000m |
| 1957 | 9e | | |
| 1958 | NC17 | | |

### Medaillespiegel

| Kampioenschap | Goud 1 | Zilver 2 | Brons 3 |
| EK Allround | 0 | 0 | 1 |
Rudolf Ericson · Peder Østlund · Jaap Eden · Oscar Mathisen · Ivar Ballangrud · Michael Staksrud · Åke Seyffarth · Nikolaj Mamonov · Hjalmar Andersen · Boris Sjilkov · Dmitri Sakoenenko · Juhani Järvinen · Knut Johannesen · Jonny Nilsson · Per Ivar Moe · Eduard Matoesevitsj · Ard Schenk · Kees Verkerk · Magne Thomassen · Hans van Helden · Vladimir Lobanov · Jan Egil Storholt · Sergej Martsjoek · Vladimir Belov · Eric Heiden · Viktor Sjasjerin · Andrej Bobrov · Nikolaj Goeljajev · Michael Hadschieff · Eric Flaim · Johann Olav Koss · Falko Zandstra · Rintje Ritsma · Gianni Romme · Jochem Uytdehaage · Chad Hedrick · Sven Kramer · Shani Davis · Patrick Roest
* Dmitri Sakoenenko op SchaatsStatistieken.nl
# Vladimir Sjilikovski

Vladimir Sergejevitsj Sjilikovski (Russisch: Владимир Сергеевич Шилыковский) (Vladimir 3 april 1933 - Moskou 7 april 1987) was een schaatser uit de Sovjet-Unie. Door een ziekte op jonge leeftijd had Sjilikovski maar één arm.
Vladimir Sjilikovski was actief in de periode dat er internationaal drie kampioenschappen werden verreden. Hij nam tweemaal deel aan de Olympische Winterspelen (in 1956 en 1960). Zijn deelname aan de Winterspelen van 1956 in Cortina d'Ampezzo was zijn internationaal schaatsdebuut. Op de enige afstand die hij schaatste, de 10.000 meter, werd hij zestiende. Bij zijn tweede deelname op de Winterspelen van 1960 in Squaw Valley nam hij weer alleen deel op de 10.000 meter, nu eindigde hij als twintigste.
Tussendoor beleefde hij zijn sportieve hoogtepunt door zowel bij de Europese- als de Wereldkampioenschappen de zilveren medaille te winnen. Op het EK van 1958 in het Zweedse Eskilstuna eindigde hij met slechts 0,1 punt achter landgenoot Oleg Gontsjarenko en op het WK van 1958 in Helsinki eindigde hij weer achter Gontsjarenko, nu met 0,2 punt achterstand.

## Resultaten

| Jaar | EK Allround | WK Allround | Olympische Spelen |
| 1956 | | | 16e 10.000m |
| 1957 | | | |
| 1958 | 2 | 2 | |
| 1959 | | NC20 | |
| 1960 | | | 20e 10.000m |

### Medaillespiegel

| Kampioenschap | Goud 1 | Zilver 2 | Brons 3 |
| EK Allround | 0 | 1 | 0 |
| WK Allround | 0 | 1 | 0 |
* Vladimir Sjilikovski op SchaatsStatistieken.nl
# Vitória-ASC/2006

Deze pagina geeft een overzicht van de wielerploeg Vitória-ASC in 2006.

## Algemeen

    Algemeen manager: António Da Silva Campos
    Ploegleider: José Augusto Oliveira e Silva
    Fietsmerk: Lapierre

## Renners

| # | Naam | Geboortedatum | Leeftijd | Nationaliteit | Ploeg 2005 |
| 1 | Paulo Barroso | 29-10-1972 | 33 | Portugal | Milaneza Maia |
| 2 | Vítor Bruno Martins Carvalho | 17-05-1983 | 23 | Portugal | Neoprof |
| 3 | Fidel Jeobani Chacón | 10-02-1980 | 26 | Colombia | - |
| 4 | Pedro Miguel Fernandes Costa | 20-11-1977 | 28 | Portugal | - |
| 5 | José Manuel de Sousa | 20-09-1980 | 25 | Portugal | - |
| 6 | Victoriano Fernández | 07-07-1973 | 32 | Spanje | - |
| 7 | Joaquin Garcia Hernandez | 16-04-1983 | 23 | Spanje | Neoprof |
| 8 | Gilberto Martins | 26-12-1980 | 25 | Portugal | L.A. Alumínios - Liberty Seguros |
| 9 | José Miguel Martins | 01-04-1984 | 22 | Portugal | - |
| 10 | Hermano Vieira | 17-07-1980 | 25 | Portugal | - |

## Overwinningen

De ploeg behaalde geen overwinningen in 2006. José Miguel Martins behaalde wel een 3e plaats op het Portugees kampioenschap tijdrijden.
* ↑ Vitória de Guimarães - ASC - RTL 2007. memoire-du-cyclisme.eu. Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
* ↑ Vitória - ASC 2006. www.procyclingstats.com. Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
# Cyber Command (België)

Het Cyber Command is een onderdeel van de Belgische defensie. Opgericht op 19 oktober 2022 zal het onderdeel worden uitgebouwd tot de Cyber Component die een duale functie heeft: beveiliging van militaire systemen en de kritieke Belgische cyberinfrastructuur. De component zal samenwerken met andere bedrijven.
Naast het Cyber Command bestaat Defensie uit:
* De Lucht- en Ruimtecomponent
* De Medische Component
* De Marinecomponent
* De Landcomponent

## Algemeen

Het Cyber Command werd in 2022 opgericht om de informatica-infrastructuur van de Belgische (veiligheids)diensten, overheden en bedrijven te beschermen tegen de snel toenemende bedreigingen.
Naast de rechtstreekse aanvallen op Belgische civiele en militaire netwerken, hebben bijvoorbeeld de Russische en Chinese desinformatiecampagnes, alsook de complottheorieën, geleid het oprichten van deze nieuwe eenheid in het Belgische Leger om verspreiders van desinformatiecampagnes tegen te gaan. Ze werken hiervoor niet alleen defensief en preventief, maar voeren ook inlichtingenmissies en zelfs offensieve cyberoperaties uit. Ze zijn actief in de drie dimensies van cyber-space: de fysieke (denk aan servers, hardware, glasvezelkabels, satellieten, 5G-netwerken), de software (virussen, malware) én de virtuele (sociale media).
De nieuwe eenheid, waarvoor in het kader van het STAR-plan (Security & Service - Technology - Ambition - Resilience) 400 miljoen euro werd uitgetrokken, werft militaire en civiele specialisten op het gebied van de bestrijding van cyberaanvallen aan en brengt ze samen. Tot 2024 valt het Cyber Command nog onder de militaire inlichtingendienst ADIV/SGRS en bouwt voort op de capaciteiten die er al zijn ondergebracht. Daarna wordt het een echte, zelfstandige component met een eigen wettelijk kader.
Het Cyber Command werkt samen en wisselt informatie uit met verschillende diensten en bedrijven binnen de Belgische cyberspace. Ook werken ze samen met onderzoekers van de Koninklijke Militaire School en het Koninklijk Hoger Instituut voor Defensie. Zo lopen er onderzoeken in de cryptografie naar sterkere versleutelingstechnieken en toestellen die de cryptografische sleutels kunnen genereren.
# Pogonomelomys

Pogonomelomys is een geslacht van knaagdieren uit de muizen en ratten van de Oude Wereld dat voorkomt op Nieuw-Guinea. Het is een zeldzaam geslacht, dat bekend is van een aantal plaatsen verspreid over Nieuw-Guinea. Zijn nauwste verwant is waarschijnlijk Abeomelomys sevia, die vroeger tot hetzelfde geslacht werd gerekend. Ook Melomys fraterculus en Coccymys ruemmleri zijn vroeger tot Pogonomelomys gerekend.

## Kenmerken

Het zijn middelgrote, in bomen levend muizen met een simpele kiezen. De vacht is zacht. De buik is wit. De dieren hebben een lange grijpstaart die onbehaard lijkt. Vrouwtjes hebben 0+2=4 mammae.

## Soorten

Er zijn drie soorten (naast een onbeschreven soort uit het Holoceen van de Vogelkop):
* Pogonomelomys brassi
* Pogonomelomys bruijni – Laaglandborstelmuis
* Pogonomelomys mayeri
* ↑ Mammal Diversity Database (2024). Mammal Diversity Database (Version 1.13) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.4139722. Geraadpleegd op 25-02-2025.
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of the South-West Pacific & Moluccan Islands. Chatswood: Reed Books, 464 pp. ISBN 978-0-7301-0417-9
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of New Guinea. Chatswood: Reed Books, 568 pp. ISBN 978-0-7301-0411-7
* Musser, G.G. & Carleton, M.D. 2005. Superfamily Muroidea. Pp. 894-1531 in Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2 vols., 2142 pp. ISBN 978-0-8018-8221-0
Abditomys · Abeomelomys · Aethomys · Anisomys · Anonymomys · Apodemus · Apomys · Archboldomys · Arvicanthis · Baiyankamys · Bandicota · Batomys · Berylmys · Bullimus · Bunomys · Canariomys · Carpomys · Chiromyscus · Chiropodomys · Chiruromys · Chrotomys · Coccymys · Colomys · Conilurus · Coryphomys · Crateromys · Cremnomys · Crossomys · Crunomys · Dacnomys · Dasymys · Dephomys · Desmomys · Diomys · Diplothrix · Echiothrix · Eropeplus · Golunda · Grammomys · Hadromys · Haeromys · Hapalomys · Heimyscus · Hybomys · Hydromys · Hylomyscus · Hyomys · Kadarsanomys · Komodomys · Lamottemys · Leggadina · Lemniscomys · Lenomys · Lenothrix · Leopoldamys · Leporillus · Leptomys · Limnomys · Lorentzimys · Macruromys · Madromys · Malacomys · Mallomys · Malpaisomys · Mammelomys · Margaretamys · Mastacomys · Mastomys · Maxomys · Melasmothrix · Melomys · Mesembriomys · Micaelamys · Microhydromys · Micromys · Millardia · Muriculus · Mus · Mylomys · Myomyscus · Nesokia · Nesoromys · Nilopegamys · Niviventer · Notomys · Oenomys · Palawanomys · Papagomys · Parahydromys · Paraleptomys · Paramelomys · Paruromys · Paulamys · Pelomys · Phloeomys · Pithecheir · Pithecheirops · Pogonomelomys · Pogonomys · Praomys · Protochromys · Pseudohydromys · Pseudomys · Rattus · Rhabdomys · Rhynchomys · Saxatilomys · Solomys · Sommeromys · Spelaeomys · Srilankamys · Stenocephalemys · Stochomys · Sundamys · Taeromys · Tarsomys · Tateomys · Thallomys · Thamnomys · Tokudaia · Tonkinomys · Tryphomys · Uromys · Vandeleuria · Vernaya · Xenuromys · Xeromys · Zelotomys · Zyzomys
# Charles Palliser

Charles Palliser (Boston, US, 11 december 1947) is een Amerikaanse schrijver die sedert zijn derde levensjaar in Groot-Brittannië woont. Hij studeerde anglistiek aan de universiteit van Oxford. Van 1974 tot 1990 was hij docent aan het departement Engels van de universiteit van Strathclyde in Glasgow. In de jaren 70 en 80 doceerde hij literatuurcursussen aan de Rutgers-universiteit in New Jersey. In deze periode werkte hij aan zijn debuut: The Quincunx.
Toen het boek werd uitgegeven in 1989, was het een vrij groot succes. Het boek, dat qua sfeer en schrijfstijl erg bij Charles Dickens aanleunt, kreeg erg goede kritieken. Het werd bekroond met de Sue Kaufman Prize for First Fiction 1991 van de American Academy of Arts and Letters als beste debuutroman. Palliser gaf zijn universitaire baan op en werd voltijds schrijver.
In 1991 kwam zijn tweede boek uit, The Sensationist, dat minder goede kritieken kreeg. Betrayals (1993) en The Unburied (Dolende Geesten, 1999) waren echter weer schoten in de roos. Meer dan tien jaar na The Unburied verscheen Pallisers volgende boek, Rustication (2013), net als The Unburied een victoriaans moordverhaal.

## Werken

Romans:
* The Quincunx (1989; 1990 in de Verenigde Staten)
* The Sensationist (1991)
* Betrayals (1993)
* The Unburied (1999)
* Rustication (2013)
* Bibsys: 2027452
* Biblioteca Nacional de España: XX892426
* Bibliothèque nationale de France: cb122887516 (data)
* CiNii: DA07522128
* Gemeinsame Normdatei: 1151479225
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0802 6115
* Library of Congress Control Number: n94067525
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00674977
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0027662
* Nationale bibliotheek van Australië: 35412053
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007439410305171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000001632910
* Nationale en Universitaire bibliotheek Zagreb: 000387829
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074727036
* SNAC: w60p8vzn
* Système universitaire de documentation: 031724922
* Trove: 943412
* Virtual International Authority File: 85471917
* WorldCat: E39PBJvd8DYgDfrCy98FYppF8C
# Mathieu Lowis

Mathieu (Thieu) Lowis (Elen, 19 januari 1935 - Maaseik, 2 februari 2025) was een Belgisch senator.

## Levensloop

Lowis volgde klassieke humaniora aan het college van de Kruisheren van Maasmechelen en werd in 1957 regent in de lichamelijke opvoeding en in 1965 licentiaat in de kinesitherapie aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij werd beroepshalve kinesist.
Hij werd politiek actief voor de Volksunie en was voor deze partij van 1972 tot 1982 OCMW-raadslid en van 1983 tot 2000 gemeenteraadslid van Dilsen-Stokkem. Van 1981 tot 1985 zetelde hij eveneens in de Belgische Senaat als provinciaal senator voor Limburg.
Na het uiteenvallen van de Volksunie werd Lowis in 2001 lid van de N-VA. Voor deze partij was hij van 2007 tot 2018 terug OCMW-raadslid en van 2013 tot 2018 opnieuw gemeenteraadslid van Dilsen-Stokkem.

## Bron

* Laureys, V., Van den Wijngaert, M., De geschiedenis van de Belgische Senaat 1831-1995, Lannoo, 1999.
* ↑ Overlijdensbericht Mathieu Lowis, inmemoriam.be.
* ↑ Biografie Mathieu Lowis in de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging.
* ↑ Thieu Lowis gelauwerd, Magazine van de N-VA-afdeling van Dilsen-Stokkem, april 2016. Gearchiveerd op 3 januari 2019.
# Vallei van de Holzwarche

De Vallei van de Holzwarche of Natuurreservaat Holzwarchetal (Duits: Naturschutzgebiet Holzwarchetal, Frans: Vallée de la Holzwarche) is een Natura 2000-gebied in de Belgische provincie Luik en ligt in de nabijheid van de plaatsen Mürringen en Rocherath.

## Historie

De natuurbeschermingsorganisatie BNVS begon in 1978 met het opkopen van grond die biologisch gezien zeer waardevol is. De gebieden bestaan uit soortenrijke, extensief beheerde, vochtige graslanden. Het Natuurreservaat Holzwarchetal kent een hoge biodiversiteit omdat het land alleen op traditionele wijze werd bewerkt. Het is bovendien ook een erg kwetsbaar gebied en kan alleen met gerichte beschermingsmaatregelen behouden worden. Het Holzwarchetal valt vandaag de dag onder de Vogel- en Habitatrichtlijn van de Europese Unie.

## Kenmerken

Het Natuurreservaat Holzwarchetal varieert qua hoogte tussen de 560 en 650 meter boven zeeniveau. Het gebied ontleent zijn naam aan de rivier de Holzwarche, die ontspringt vanaf een nabijgelegen plateau in de buurt van de plaats Losheimergraben, op een hoogte van 660 meter. Het gebied staat bekend om zijn botanische rijkdom. In de eerste helft van april zijn er duizenden wilde narcissen (Narcissus pseudonarcissus) te zien in de extensieve graslanden langs de Holzwarche. Dit tafereel trekt jaarlijks vele bezoekers aan. Vanaf de tweede helft van mei zijn er andere interessante planten te vinden zoals de bergcentaurie (Centaurea montana), bergvenkel (Meum athamanticum) en adderwortel (Persicaria bistorta).

## Natura 2000

Vogelrichtlijnsoorten die men in het Holzwarchetal kan aantreffen zijn de zwarte ooievaar (Ciconia nigra), wespendief (Pernis apivorus), rode wouw (Milvus milvus), watersnip (Gallinago gallinago), ruigpootuil (Aegolius funereus), ijsvogel (Alcedo atthis), zwarte specht (Dryocopus martius), grauwe klauwier (Lanius collurio), klapekster (Lanius excubitor) en paapje (Saxicola rubetra). Onder de habitatrichtlijnsoorten bevinden zich de blauwe vuurvlinder (Lycaena helle), vale vleermuis (Myotis myotis) en rivierdonderpad (Cottus gobio). Voor deze soorten worden aanvullende beschermingsmaatregelen genomen.

## Galerij

* Narcisvallei langs de Holzwarche.
* Een hermelijn (Mustela erminea) in wintervacht.
* Blauwe vuurvlinders (Lycaena helle) op een adderwortel (Persicaria bistorta).
* Kleine parelmoervlinder (Issoria lathonia) in het Holzwarchetal.
* Voorjaarsbeeld.
* Informatiepaneel van het Natuurreservaat Holzwarchetal.
* 1 2 3 4 (fr) Fédération Wallonie-Bruxelles (2015). BE33047 - Vallée de la Holzwarche. Geraadpleegd op 10 november 2015.
* ↑ (de) BNVS (2008). BNVS-Naturschutzgebiete in Ostbelgien. Geraadpleegd op 10 november 2015.
* ↑ Op den Kamp, L. & Op den Kamp, O. (2015). BNVS Natuurreservaat Holzwarchetal (België). Geraadpleegd op 10 november 2015.