OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Groene perzikluis

De groene perzikluis (Myzus persicae) is een insect dat behoort tot de bladluizen en de familie Aphididae. Een infestatie van de luis is te herkennen aan het omkrullen van de bladeren.
De groene perzikluis is schadelijk in de tuinbouw, vooral door het overbrengen van plantenvirussen. Zo wordt het voor Prunus-soorten zeer schadelijke sharka-virus door deze luis overgebracht.
De luis is ongeveer 1,2 tot 2,6 mm lang en heeft opvallende naar elkaar wijzende voorhoofdknobbels. De uitsteeksels aan het achterlijf (sifons) zijn gemiddeld van lengte en de antennen komen tot aan de sifons. De ongevleugelde luizen van de zomergeneraties zijn in het begin groen en verkleuren al snel geelachtig. Elke 10 tot 12 dagen kan er een nieuwe generatie tot ontwikkeling komen. De luizen vermeerderen zich door parthenogenese (maagdelijke voortplanting). Tijdens de zomermaanden kunnen ook gevleugelde luizen voorkomen. De kop en een deel van het achterlijf van de gevleugelde luizen is zwartbruin tot zwart. Aan het eind van het seizoen worden alleen gevleugelde luizen gevormd. Deze luizen vliegen naar de winterwaardplant waarop ze na paring eieren afzetten. Het elliptische ei is 0,6 mm lang en 0,3 mm breed. Pas afgezette eitjes zijn geel of bruin, die al snel zwart verkleuren.
De luizen leven in tegenstelling tot de zwarte bonenluis niet in kolonies. De groene perzikluis heeft twee verschillende soorten waardplanten: winterwaardplanten en zomerwaardplanten. De overwintering gebeurt als ei op Prunus-soorten en als volwassen exemplaren op daarvoor geschikte plaatsen, zoals in kassen. Na het uitkomen van de eieren blijven enkele generaties luizen nog op de Prunussoort, waarna gevleugelde exemplaren gevormd worden. In Nederland is de Amerikaanse vogelkers een belangrijke winterwaardplant. In mei vliegen deze luizen naar de zomerwaardplanten, zoals aardappel, suikerbiet, kool, spinazie, tomaat, paprika, aubergine, sla en verscheidene snijbloemen. Bij de suikerbiet kunnen ze de vergelingsziekte overbrengen.
Met behulp van gele vangbakken wordt wekelijks gecontroleerd wanneer de gevleugelde luizen verschijnen en bestrijding in aardappelen en suikerbieten zinvol is.

## Literatuur

* Horst Börner, Pflanzenkrankheiten und Pflanzenschutz, 7. Auflage, UTB 518, Verlag Eugen Ulmer Stuttgart

## Externe link

* (en) Green peach aphid
# The National Golf Brussels

The National Golf Brussels is een Belgische golfclub in Sterrebeek (Zaventem), gelegen op de site van de voormalige hippodroom. Het complex beschikt over een 18-holes linksachtige baan en een compact course met 6 holes.

## Geschiedenis

De club is ontstaan op het terrein van de voormalige Sterrebeekse hippodroom. Deze werd opgericht in 1938, maar is door de dalende populariteit van de paardensport in 2001 gesloten. In 2004 werd het terrein aangekocht met het doel om het volledig te herontwikkelen. Binnen dit project kreeg de golfbaan een centrale rol, naast woonzones en andere infrastructuur. De oost-noordoostelijke hoofdas van de hippodroom is nog te herkennen in de ligging van de golfbaan; de noordrand van de lange, smalle waterpartij volgt de buitenzijde van de renbaan.
De 18-holes baan en het clubhuis werden ontworpen door golfbaanarchitect Bruno Steensels en beslaan ongeveer 64 hectare. De golfbaan werd officieel geopend in de zomer van 2017. Samen met de golfbaan werd ook de The National Golf Academy opgericht, geleid door de Belgische coach Michel Vanmeerbeek.

## Beschrijving

De 18-holes championship course heeft een lengte van ongeveer 6.500 meter (par 72) en is ontworpen als een linksbaan. Daarnaast beschikt The National over een compact course met 6 holes. De club heeft oefenfaciliteiten zoals een driving range, putting greens en chipping zones.
# Côte de Hallembaye

De Côte de Hallembaye is een helling nabij Loën, een gehucht van de stad Wezet (Visé) in de Belgische provincie Luik.
De Hallembaye gaat over het Plateau van Eben-Emael tussen het Maasdal in het zuiden en het Jekerdal in het noorden. De heuvel ligt op het tracé van de N671 en loopt ten westen van de terreinen van cementfabriek CBR: CBR Lixhe. De helling is vernoemd naar Hallembaye, een gehucht dat zo'n 2 kilometer zuidelijker ligt in de gemeente Oupeye.

## Wielrennen

De helling is meermaals (periode 1993-2001) opgenomen in de wielerklassieker Amstel Gold Race in de periode dat de finish nog in Maastricht was gesitueerd. De helling werd dan beklommen vanuit het zuiden (Loën), tussen de Saint Siméon en de Saint-Pierre. De Hallembaye wordt ook regelmatig opgenomen in andere wielerkoersen, zoals de Eneco Tour en Ronde van Wallonië. En ook in de Renewi Tour van 2024 werd de klim meerdere keren aangedaan in een etappe. De noordelijke kant vanuit Eben is langer en heeft daardoor een lager stijgingspercentage van zo'n 5% gemiddeld.

## Ongevallen

10 januari 2008 geraakte de vrouw van oud-burgemeester van Voeren Huub Broers betrokken bij een ernstig ongeval onderaan de Hallembaye. In februari 2012 brandde ook een bus van De Lijn uit onderaan de Hallembaye.
# Roxy Sternberg

Roxy "Raquel" Sternberg (Londen, 20 april 1989) is een Amerikaanse actrice.

## Filmografie

* FBI: Most Wanted, 2020–2025, Sheryll Barnes
* FBI, 2019–2023, Sheryll Barnes
* Absentia, 2019, Erica Lyle
* The Athena, 2019, Tamara Yorke
* Mars, 2018, Jen Carson
* Famalam, 2018, onbekend
* Zapped, 2017, Helena
* Into the Badlands, 2017, Ravel
* Emerald City, 2017, Elizabeth
* Siblings, 2016, Amy
* Chewing Gum, 2015, Meisha
* Guitar Hero Live, 2015, vrouw
* Mount Pleasant, 2014, Caroline
* Badults, 2013-2014, Giff
* The Seventeenth Kind, 2014, Kate
* Law & Order: UK, 2013-2014, Alice Edwards
* The Tunnel, 2013, journaliste
* It's a Lot, 2013, Chrissy
* PhoneShop, 2013, Monique
* The Writer's Circle, 2012, Alexandra
* Pini, 2012, Cassandra
* Meeting Place, 2012, Olu
# Mozart

Mozart kan verwijzen naar:
alsook:
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Mozart en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Yvonne Waegemans

Yvonne Waegemans (Lokeren, 29 maart 1909 – Wilrijk, 1 januari 1991) is een Belgische sprookjesschrijfster. Haar verhalen hebben vaak kabouter Patjoepelke in de hoofdrol.

## Biografie

Ze werd geboren in Lokeren in een eenvoudig gezin. Haar vader maakte paardengarelen, haar moeder stierf toen ze drie was. Ze groeide op in een tijd waarin meisjes vooral werden opgevoed om later huismoeder te worden. Ze ging tot haar 15 naar school bij de zusters van O.L.Vrouw Presentatie en schreef toen al, daarna werkte ze als boekhoudster in de vellenfabriek Hoedhaar maar schrijven werd haar passie. Jeugdboeken bestonden nog niet, zij zou een pionier worden in het genre. Ze was een zeer productieve schrijfster en liet een indrukwekkend oeuvre na van verhalen en toneelwerken, die in Vlaanderen duizenden lezers en opvoeringen hadden. Ze hield van kinderen maar bleef zelf kinderloos.
Haar personnage Patjoepelke was een kabouter die, na een overstroming (van de Durme) bij de Krulbaardkabouters terechtkwam. Uiteindelijk keert hij terug naar de 'Molsbergen' (het Molsbroek in Lokeren). Daar ontmoet Yvonne hem en vertelt hij haar zijn kabouterverhalen..
Yvonne Waegemans was Christelijke geïnspireerd maar behandelde later belangrijke thema's zoals abortus: haar verhaal Katelijne gaat over een jonge vrouw die zwanger wordt gemaakt door haar baas.
In de jaren tachtig werd ze minder populair. Ze was een product van het katholieke Vlaanderen wat als ouderwets werd beschouwd en minder aantrekkelijk. Ze werkte tot haar pensioen als ambtenaar op het ministerie van Cultuur.
Op 29 maart 2009 vierde Lokeren haar 100ste verjaardag met een verschillende activiteiten, waaronder een tentoonstelling in de stedelijke openbare bibliotheek, een literaire wandeling en een sprookjesboom. Patjoepelke kreeg een bronzen standbeeld in het Molsbroek te Lokeren.
Yvonne Waegemans overleed op 1 januari 1991.
# Nansenia tenera

Nansenia tenera is een straalvinnige vissensoort uit de familie van kleinbekken (Microstomatidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Kawaguchi & Butler.
* ↑ (en) Nansenia tenera op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Nansenia tenera. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Groeibriljant

Een groeibriljant is een sieraad met een briljant (een diamant die volgens het briljantslijpsel geslepen is), waarvoor een juwelier de mogelijkheid biedt om het sieraad met bijbetaling in te wisselen voor een sieraad met een grotere briljant of een uitbundiger ontwerp dan het vorige sieraad. Op deze wijze 'groeit' de diamant of het sieraad.

## Geschiedenis

De groeibriljant bestaat in ieder geval sinds 1932; in dat jaar begon juwelier Willigen en Zonen uit Den Haag met het 'groei'-concept.

## Vermeldingen in de media

De groeibriljant komt soms ook ter sprake in de media, bijvoorbeeld:
* Er wordt een groeibriljant beschreven in het boek En joeg de vossen door het staande koren (1982) van Jan Siebelink.
* Volgens een nieuwsbericht van NOS Nieuws werd in een zitting in mei 2019 over de dood van Anne Faber verwezen naar "de verdwenen juwelen", "zoals de groeibriljant die ze van haar vader had gekregen".

## Andere betekenissen

De term 'groeibriljant' wordt in figuurlijke zin ook wel gebruikt om een onderneming of sector aan te duiden die veel potentie heeft om bij te dragen aan economische groei.
* 1 2 Groeibriljant. Financiële Begrippenlijst. Geraadpleegd op 8 november 2023.
* ↑ De zekerheid van groeibriljant. De Juwelier, Vakinformatie voor de juweliersbranche. Geraadpleegd op 8 november 2023.
* ↑ Groeien?. R&C Diamonds (juwelier). Gearchiveerd op 31 oktober 2023. Geraadpleegd op 8 november 2023. “R&C is het eerste diamanten sieradenmerk wat in 1947 “het groeibriljant” introduceerde in Nederland.”
* ↑ Willigen en Zonen, van, juwelier (1888 – ca. 1980). Stichting Haags Industrieel Erfgoed. Geraadpleegd op 8 november 2023. “1932 De groeibriljant wordt geïntroduceerd.”
* ↑ Ouders Anne Faber: Michael P. mag nooit meer vrijkomen. NOS Nieuws (28 mei 2019). Geraadpleegd op 8 november 2023.
* ↑ VanMoof: hoe een groeibriljant de hemel bestormde en viel. NOS Nieuws (12 juli 2023). Geraadpleegd op 8 november 2023.
# Kingdom Come: Deliverance II

Kingdom Come: Deliverance II is een computerspel ontwikkeld door Warhorse Studios en uitgegeven door Deep Silver. Het actierollenspel is uitgekomen op 4 februari 2025 voor PlayStation 5, Xbox Series en Windows.
Het spel is een direct vervolg op het in 2018 uitgebrachte Kingdom Come: Deliverance.

## Spel

Kingdom Come is een rollenspel dat zich in het jaar 1403 afspeelt in het koninkrijk Bohemen, dat toentertijd onderdeel uitmaakte van het Heilige Roomse Rijk. Het verhaal speelt zich af ten tijde van een burgeroorlog, waarin protagonist Henry van Skalitz vecht tegen Keizer Sigismund van Hongarije, die met geweld een machtsgreep uitvoert. Henry leidt een verzetsgroep om de gevangengenomen koning van Bohemen Wenceslaus IV te bevrijden.
De open spelwereld in Deliverance II is twee keer zo groot als in het eerste spel en is opgedeeld in twee grote verkenbare velden. Dit zijn het Boheems Paradijs, een middelgebergte in het noordoosten van Bohemen, en Kutná Hora, een Tsjechische stad in Midden-Bohemen.

## Ontvangst

Het spel ontving zeer positieve recensies. Men prees de ambitieuze aanpak, het gevarieerde verhaal en de aanwezige activiteiten. Enige kritiek was er op bepaalde complexe onderdelen, zoals tekstmenu's die excessief lang zijn.
Het Nederlandse Power Unlimited gaf het spel een 9 en IGN Benelux beoordeelde Deliverance II met een 10.
Op de website Metacritic heeft het spel verzamelde scores van 88% voor pc, 87% voor PlayStation 5, en 87% voor Xbox Series.

## Varia

* Het spel kreeg in 2024 een vermelding in het Guinness Book of Records als computerspel met de meeste woorden. Het spelscript bevat volgens spelontwikkelaar Daniel Vávra 2,2 miljoen woorden.
# Nansenia tenuicauda

Nansenia tenuicauda is een straalvinnige vissensoort uit de familie van kleinbekken (Microstomatidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Kawaguchi & Butler.
# Bathylagichthys

Bathylagichthys is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van kleinbekken (Bathylagidae).

## Soorten

* Bathylagichthys australis Kobyliansky, 1990
* Bathylagichthys greyae (Cohen, 1958)
* Bathylagichthys kobylianskyi Gon & Stewart, 2014
* Bathylagichthys longipinnis (Kobyliansky, 1985)
* Bathylagichthys parini Kobyliansky, 1990
* Bathylagichthys problematicus (Lloris & Rucabado, 1985)
* ↑ (en) Bathylagichthys. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Bathylagus andriashevi

Bathylagus andriashevi is een straalvinnige vissensoort uit de familie van kleinbekken (Bathylagidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1986 door Kobyliansky.
# Bathylagus euryops

Bathylagus euryops is een straalvinnige vissensoort uit de familie van kleinbekken (Bathylagidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1896 door Goode & Bean.
# Leuroglossus stilbius

Leuroglossus stilbius is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de kleinbekken (Bathylagidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Gilbert.
# Nicholas Grimshaw

Nicholas Grimshaw (Hove, 9 oktober, 1939) is een Engelse architect, vooral bekend om een aantal modernistische gebouwen.
Zijn opleiding begon hij aan het Wellington College. Tussen 1959 en 1962 studeerde hij aan het Edinburgh College of Art. Waarna hij toelating tot de Architectural Association School of Architecture in Londen won, werd hij uitgezonden naar onder andere Zweden in 1963 en de Verenigde Staten in 1964. Hij studeerde af in 1965. Hij ging een partnerschap aan met Terry Farrel, ook architect. In 1967 werd hij lid van het Royal Institute of British Architects.
Hij werkte vijftien jaar samen met Farrel, waarna hij in 1980 zijn eigen bedrijf oprichtte: Nicholas Grimshaw & Partners. In 1989 won hij een RIBA National Award voor zijn ontwerp voor de drukkerij van de Financial Times in Oost-Londen. Hij ontwierp het Britse paviljoen voor de Wereldtentoonstelling van 1992 in Sevilla, waarna hij in 1993 werd onderscheiden met de benoeming tot Commandeur in de Orde van het Britse Rijk. In 2002 werd hij ook geridderd voor bewezen diensten voor de architectuur en mag zich sindsdien Sir noemen.
Zijn architectenbureau groeit nog steeds; het heeft kantoren in Londen, New York en Melbourne. In Nederland was Grimshaw verantwoordelijk voor het ontwerp voor de Enneüs Heermabrug tussen het Zeeburgereiland en IJburg en, in samenwerking met het ingenieursbureau Arcadis, het ontwerp voor het nieuwe spoorweg- en metrostation Bijlmer ArenA, beiden in Amsterdam. In 2019 werd de Royal Gold Medal for architecture aan hem toegekend.

## Galerij

* Woningen aan het Regents Canal in Londen
* De Enneüs Heermabrug in Amsterdam
* Waterloo Station in Londen

## Externe link

* Officiële website
Álvaro Siza (1988) · Norman Foster (1990) · Esteve Bonell en Francesc Rius (1992) · Nicholas Grimshaw (1994) · Dominique Perrault (1996) · Peter Zumthor (1998) · Rafael Moneo (2001) · Zaha Hadid (2003) · Rem Koolhaas (2005) · Mansilla + Tuñón Architects (2007) · Snøhetta (2009) · David Chipperfield (2011) · Henning Larsen Architects (2013) · Estudio Barozzi Veiga (2015) · NL Architects en XVW Architectuur (2017) · Lacaton & Vassal Architectes (2019) · Grafton Architects (2022)
* Biblioteca Nacional de España: XX4705070
* Bibliothèque nationale de France: cb125620361 (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058510009606706
* Gemeinsame Normdatei: 118998889
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1511 6717
* Library of Congress Control Number: nr96005632
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0150668
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007432804005171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 110455800
* SNAC: w6wd8j9q
* Système universitaire de documentation: 140463879
* Union List of Artist Names: 500078310
* Virtual International Authority File: 79406851
* WorldCat: E39PBJp64FJqBTFkQTTvKjpkjC
# Memories (Within Temptation)

"Memories" is een nummer van de Nederlandse band Within Temptation. Het nummer verscheen op hun album The Silent Force uit 2004. Op 31 januari 2005 werd het nummer uitgebracht als de tweede single van het album.

## Achtergrond

"Memories" is geschreven door groepsleden Robert Westerholt, Sharon den Adel en Martijn Spierenburg en geproduceerd door Daniel Gibson. De single werd een succes in een aantal landen, zo bereikte het in onder meer Duitsland, Finland, Oostenrijk en Zwitserland de hitlijsten. In Nederland piekte de single op de elfde plaats in de Top 40 en de achttiende plaats in de Single Top 100, terwijl in de Vlaamse Ultratop 50 plaats 26 als hoogste notering werd bereikt.
In de videoclip van "Memories" keert een oude versie van zangeres Den Adel terug naar haar ouderlijk huis, dat nu te koop staat. Wanneer zij het huis binnenstapt, keert zij terug naar hoe ze eruitzag toen ze jonger was, en ziet het huis eruit zoals zij het zich uit haar jeugd herinnert. Den Adel loopt door het huis en wordt geplaagd door herinneringen van haar voormalige geliefde. Ook zingt zij het nummer met de andere bandleden. Aan het eind van de clip verlaat zij het huis weer en keert alles terug naar de huidige staat: zij is weer een oudere vrouw, en het huis is weer vervallen.

## Hitnoteringen
### Nederlandse Top 40

Hitnotering: 12-02-2005 t/m 26-03-2005 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | |
| Nummer | 14 | 12 | 11 | 15 | 15 | 22 | 40 | uit |

### Single Top 100

Hitnotering: 05-02-2005 t/m 23-04-2005 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | |
| Nummer | 23 | 18 | 23 | 29 | 24 | 38 | 54 | 59 | 59 | 61 | 72 | 85 | uit |

### NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '22 | '23 | '24 |
| Memories | 1647 | 1874 | 1644 |
* ↑ Een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2022 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Memories (Within Temptation song) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Charnia

Charnia is een geslacht van uitgestorven organismen die tijdens het Laat-Ediacarium leefden. Deze levensvorm met gesegmenteerde bladachtige ribben, met afwisselende vertakkingen naar rechts en links, is vernoemd naar de vindplaats Charnwood Forest in Leicestershire, Engeland. Charnia is zo belangrijk omdat het het eerste fossiel uit het Precambrium was.

## Diversiteit

Er zijn verschillende soorten Charnia beschreven. Maar alleen het type Charnia masoni wordt als geldig beschouwd. Sommige exemplaren van Charnia masoni werden beschreven als leden van het geslacht Rangea of een afzonderlijk geslacht Glaessneria. Twee andere beschreven soorten zijn ondergebracht in twee afzonderlijke geslachten.

## Naamgeving

Charnia masoni werd voor het eerst beschreven aan de hand van het exemplaar dat gevonden is in Charnwood Forest in Engeland. Verder werden er nog exemplaren gevonden in Ediacara Hills in Australië.

## Vindplaats

Charnia masoni werd ontdekt door Roger Mason, een schooljongen die later hoogleraar petrologie werd. In 1957 waren Mason en zijn vrienden aan het rotsklimmen in Charnwood Forest, in wat nu beschermd fossielengebied is. Toen Mason een ongewoon fossiel vond, toonde hij dit aan zijn vader. De vader van Mason was leraar in de plaatselijke school en ging met het fossiel naar de plaatselijke geoloog Trevor Ford. Mason bracht Ford naar de vindplaats.
Het holotype was echter een jaar voor de ontdekking al gevonden door het meisje Tina Negus, toen 15 jaar. Maar haar aardrijkskundeleraar hield het voor onmogelijk dat er fossielen waren uit het Precambrium.

## Beschrijving

Er is weinig bekend over Charnia. Charnia was verankerd aan de zeebodem. Waarschijnlijk leefde de soort in diepe wateren ver onder de golfbasis. Charnia leefde buiten het bereik van fotosynthese en had geen duidelijk voedingsapparaat (mond, darm, enz...). Sommige speculeren dat Charnia zijn voedsel filterde uit het water of direct zijn voedsel absorbeerde. Uit onderzoek blijkt dat de soort een groeipatroon vertoonde dat in moderne tijden alleen bij dieren voor komt.
Noten
* ↑ Charnia. www.prehistoric-wildlife.com. Gearchiveerd op 7 januari 2023. Geraadpleegd op 07-01-2023.
* ↑ (en) Charnia masoni. www.Ediacaran.org. Gearchiveerd op 7 januari 2023. Geraadpleegd op 07-01-2023.
* ↑ Charnia masoni - Ediacaran rangeomorph from Paleozoo. www.paleozoo.com.au. Gearchiveerd op 7 januari 2023. Geraadpleegd op 07-01-2023.
* ↑ Jonas Grosen Meldal, Doorbraak: Onderzoekers vinden eerste dier op aarde. wibnet.nl (11 december 2021). Gearchiveerd op 16 december 2021. Geraadpleegd op 16 december 2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Charnia op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Batterij Deutschland

Batterij Deutschland was een kustbatterij tijdens de Eerste Wereldoorlog, van het Duitse legeronderdeel Marinekorps Flandern, bedoeld als kustverdediging. In Bredene, aan de hoek van de Koerslaan en Batterijstraat, stonden eerst twee, later vier scheepskanonnen van 38 cm (38 cm S.K.L./45) opgesteld, gericht op de kuststreek. De geallieerden noemden de batterij Jakobinessenhof, naar het dichtbijgelegen landbouwhof. Het was de eerste en grootste batterij van de kustverdediging.
Naast batterijen en geschutstellingen bouwden Duitsers ook observatiebunkers, afweerstellingen en vuurleidingsbunkers in Bredene.
De kanonnen hadden een bereik van 34 tot 42 km, afhankelijk van de gebruikte munitie en omstandigheden. Bij ideale omstandigheden reikten de kanonnen 55 km ver. Zevenhonderd arbeiders startten de bouw in september 1915 door 20 m brede en vijf meter diepe beddingen aan te leggen. Op 27 juni 1917 beschoot de batterij Veurne en Adinkerke. Er waren vier betonnen munitiebunkers en een elektro-aggregaatbunker aanwezig. Ze waren overdekt met aarde en beplant met gras zodat ze eruitzagen als moderne tumuli. De stukken werden elektrisch bediend via de aggregaten.
De manschappen verbleven ter plaatse in houten barakken of werden in Bredene-Dorp ingekwartierd. Om de batterij te bevoorraden werd er een lijn afgetakt van de buurtspoorwegen die dwars door alle munitiebunkers liep. Aanvoer gebeurde ook via de weg tussen Bredene en Klemskerke.
Bij hun aftocht in 1918 bliezen ze de kanonnen op waarbij een kulas meer dan 100 m werd weggeslingerd.
Na de oorlog bouwde men de batterij om tot toeristische bezienswaardigheid en trok ze oorlogstoeristen die de slagvelden wilden bezoeken. In 1939 werden de Lange Maxen verkocht als oud ijzer. De bunkers en schietputten zijn in de jaren 1950 gesloopt. Een poel, bij nat weer gevuld met water geeft aan waar een der vier kanonnen stond. Aan de overkant van de straat staan de ruïnes van de voormalige hippodroom van Bredene. Het gebied is afgerasterd en niet toegankelijk voor het publiek.

## Galerij

* Een geschutsbedding
* Pantsertoren van een geschut
* Loop van een stuk
* Infobord ter plaatse

### Literatuur

* ↑ Ryheul, Johan (2010). Marinekorps Flandern. FlyingPencil, p. 1-269. ISBN 978 9078878 131.
# Himalayapotamon atkinsonianum

Himalayapotamon atkinsonianum is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is, als Telphusa atkinsonianum, voor het eerst geldig gepubliceerd in 1871 door James Wood-Mason.
* ↑ (en) Himalayapotamon atkinsonianum op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Himalayapotamon atkinsonianum (Wood-Mason, 1871). Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=442932