OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Senegalijsvogel

De senegalijsvogel (Halcyon senegalensis) is een ijsvogel die voorkomt in grote delen van Sub-Saharisch Afrika.

## Beschrijving

De senegalijsvogel is een middelgrote ijsvogelsoort met een lengte van 20 tot 23 cm. De vogel weegt 41 tot 81 g. Het vrouwtje is gemiddeld 10 gram zwaarder dan het mannetje, de ondersoort H. s. cyanoleuca is weer 10 gram zwaarder. Het is een verkleinde uitvoering van de teugelijsvogel, met een lichtere snavel die van boven rood en van onder zwart is. Een volwassen exemplaar heeft lichtgrijze tot witte borst. De rug en is blauw met ook blauw op de staart en vleugel. De kop is lichtgrijs en er loopt een zwarte oogstreep tot aan de snavel (de "teugel"). Deze is minder breed en loopt niet zo ver naar achter door als bij de teugelijsvogel.

## Verspreiding en leefgebied

De sengalijsvogel komt voor in Afrika ten zuiden van de Sahara tot aan Pretoria. Vogels die in de droge noordelijke en zuidelijke gebieden randen van het verspreidingsgebied wonen, trekken in de droge tijd naar de nattere gebieden in de buurt van de evenaar.
De soort telt drie ondersoorten:
* H. s. fuscopileus: van Sierra Leone tot zuidelijk Nigeria en zuidelijk tot Congo-Kinshasa en noordelijk Angola.
* H. s. senegalensis: van Senegal en Gambia tot Ethiopië en noordelijk Tanzania.
* H. s. cyanoleuca: van zuidelijk Angola en westelijk Tanzania tot Zuid-Afrika.
Het leefgebied bestaat uit half open bosgebieden, bosjes en soms tuinen. De vogel die zich voedt met ongewervelde dieren zoals insecten.

## Status

De sengalijsvogel heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om die redenen staat deze ijsvogel als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.

## Trivia

De vogel kwam voor op het logo van Julbrew, een soort bier dat in Banjul, de hoofdstad van Gambia werd geproduceerd.
* 1 2 '"`UNIQ--templatestyles-00000000-QINU`"'(en) Senegalijsvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Handbook of the Birds of the World deel 6, 2001.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1
(en) Barlow, C. et al., 1999. A field guide to the birds of The Gambia and Senegal. Christopher Helm, London. ISBN 1 873403 32 1 Externe link
* Website Handbook of the Birds of the World
# Nieuport 17

De Nieuport 17 was een eenmotorig jachtvliegtuig in de Eerste Wereldoorlog dat door de Franse Vliegtuigenfabriek Nieuport werd geproduceerd. Het Sesquiplane (anderhalfdekker) vliegtuig had een krachtiger motor en was wendbaarder dan zijn voorgangers. Het was uitgerust met een Lewis machinegeweer en soms een Vickers gesynchroniseerd machinegeweer. De eerste vlucht was in maart 2016. Er zijn ruim 3600 exemplaren geproduceerd.

## Ontwerp en Historie

De Nieuport 17 was een doorontwikkeling van eerdere Nieuport-ontwerpen, zoals de Nieuport 11 en de Nieuport 16. Het toestel had een grotere spanwijdte en een versterkte romp in vergelijking met zijn voorgangers. Aanvankelijk werd het uitgerust met een Le Rhône 9J-motor van 110 pk, maar latere versies kregen de krachtigere Clerget 9B van 130 pk. Een kenmerkend aspect van het ontwerp was de montage van een Lewis-machinegeweer op de bovenste vleugel. In sommige gevallen werd een gesynchroniseerde Vickers-machinegeweer aan de romp toegevoegd.
De anderhalfdekker-configuratie, met een brede bovenste vleugel en een smalle onderste vleugel, zorgde voor een lage luchtweerstand en uitstekende manoeuvreerbaarheid, hoewel dit ten koste ging van de sterkte bij hoge snelheden, er kon dan hevige flutter in de onderste vleugel ontstaan, waarna de vlieger onmiddellijk snelheid diende te minderen.

## Operationeel gebruik

De Nieuport 17 kwam op 2 mei 1916 in dienst bij het Franse Escadrille N57 en werd al snel een favoriet onder geallieerde piloten. Bekende vliegende azen zoals de Brit Albert Ball, die 44 vijandelijke toestellen neerschoot, en de Fransman Georges Guynemer behaalden aanzienlijke successen met dit toestel. De Britse piloot William Bishop vestigde eveneens zijn reputatie als aas met de Nieuport 17.
Het toestel werd ook in licentie geproduceerd, onder meer door het Italiaanse Nieuport-Macchi en de Russische vliegtuigbouwer Dux. De Duitsers kopieerden het ontwerp zelfs gedeeltelijk met de Siemens-Schuckert D.I. Tegen medio 1917 werd de Nieuport 17 echter ingehaald door nieuwere ontwerpen zoals de SPAD S.VII en de Albatros D.III, hoewel het nog enige tijd als trainingsvliegtuig en in secundaire rollen werd gebruikt.
De Nieuport 17 wordt beschouwd als een zeer succesvolle jager in de vroege oorlogsjaren en markeerde een belangrijke stap in de evolutie van luchtgevechten. Na de oorlog verdween het snel uit actieve dienst, maar het ontwerp beïnvloedde latere Nieuport-vliegtuigen, zoals de Nieuport 28. Tegenwoordig zijn er enkele replica’s en gerestaureerde exemplaren te zien in luchtvaartmusea.
# Piet de Vries (architect)

Piet de Vries (Oostvoorne, 15 februari 1897 – Bergen, 14 augustus 1992) was een Nederlands architect.

## Beknopte biografie

Als zesjarige jongen verhuisde hij met zijn ouders naar Minnertsga. In Leeuwarden volgde hij de middelbare technische school (mts). Leraren op deze school waren Doeke Meintema, Andries Baart sr. en Geert Stapenséa. In Amsterdam volgde hij praktijkopleiding bij Harry Elte en werkte hij op het bureau van Eduard Cuypers. In 1924 vestigde hij zich als zelfstandig architect in Leeuwarden. In de eerste jaren overheersten de invloeden van de Amsterdamse School, maar neigde later naar de Delftse School.
In zijn werkzame tijd hoorde hij met Abe Bonnema, Jo Vegter en Gunnar Daan tot de bekendste architecten in Friesland. In 2021 werd in Tresoar een expositie gehouden over zijn werk.. Over Piet de Vries is een boek verschenen: Piet de Vries, een beeldhouwend architect. De Stichting Piet de Vries heeft als doel het in stand houden van de atelierwoning aan de Druifstreek 63 te Leeuwarden.

## Werken (selectie)

| Jaar | Plaats | Werk | Bijzonderheden |
| 1925 | Pieterburen | Villaboerderij Themaheerdt | Rijksmonument |
| 1929 | Leeuwarden | Dubbel herenhuis Groningerstraatweg 32-34 | Rijksmonument |
| 1932 | Leeuwarden | Atelierwoning Druifstreek 63 | Rijksmonument, in beheer van de Stichting Piet de Vries |
| 1935 | Bergum | Gemeentehuis Tietjerksteradeel | Uitbreiding door Abe Bonnema |
| 1936 | Leeuwarden | Tandartspraktijk met bovenwoning Ruiterskwartier 111, Hoogstins | Rijksmonument |
| 1940 | Rauwerd | Raadhuis Rauwerderhem | |
| 1942 | Harlingen | Pakhuis Schritsen 47-49 | Rijksmonument |
| 1956 | Leeuwarden | Telefoongebouw Tweebaksmarkt 23 | |
| 1958 | Heerenveen | Rijkskweekschool Thorbeckestraat 2 | Gemeentelijk monument |
| 1966 | Stavoren | J.L. Hooglandgemaal | Rijksmonument |
* ↑ Friese architect Piet de Vries in Bergen (NH) overleden. Leeuwarder Courant (20 augustus 1992).
* ↑ Nederlands Architectuurinstituut Piet de Vries
* ↑ expositie Piet de Vries
* ↑ Stichting Piet de Vries
* ↑ Monumentenregister.cultureelerfgoed.nl Piet de Vries
* Biografisch Portaal: 18511309
* Gemeinsame Normdatei: 1089113471
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 114303
* Virtual International Authority File: 354145857117122922520
# To Die For

To Die For is een Amerikaanse misdaadfilm uit 1995 onder regie van Gus Van Sant. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1992 van de Amerikaanse schrijfster Joyce Maynard. Nicole Kidman won een Golden Globe voor haar hoofdrol.

## Verhaal

De aantrekkelijke Suzanne Stone droomt van een carrière in de media. Ze trouwt met Larry Maretto, omdat ze gelooft dat hij haar financiële zekerheid kan bieden. Larry wil werken in de familiezaak en een gezin stichten, maar Suzanne weigert haar droom op te geven. Ze gaat haar man als een hinderpaal beschouwen en schakelt enkele argeloze tieners in om hem uit de weg te ruimen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Nicole Kidman | Suzanne Stone-Maretto |
| Matt Dillon | Larry Maretto |
| Joaquin Phoenix | Jimmy Emmett |
| Casey Affleck | Russel Hines |
| Illeana Douglas | Janice Maretto |
| Kurtwood Smith | Earl Stone |
| David Cronenberg | Man aan het meer |
| Alison Folland | Lydia Mertz |
| Dan Hedaya | Joe Maretto |
| Wayne Knight | Ed Grant |
| Kurtwood Smith | Earl Stone |
| Holland Taylor | Carol Stone |
| Susan Traylor | Faye Stone |
| Maria Tucci | Angela Maretto |
| Tim Hopper | Mike Warden |
| Michael Rispoli | Ben DeLuca |
| Buck Henry | Finlaysson |
# Bubblegum (kauwgom)

Bubblegum is een kauwgomtype waarmee men een grote luchtbel uit de mond kan blazen.

## Geschiedenis

Bubblegum werd in 1928 uitgevonden door Walter Diemer (1904–1998). Hoewel hij als accountant werkte bij het Amerikaanse kauwgombedrijf Fleer in Philadelphia, experimenteerde hij zelf ook hobbymatig met het maken van kauwgom. Hij creëerde een kauwgomtype dat minder plakkerig is en gemakkelijker uitrekt. Dit kauwgomtype werd zeer succesvol en kreeg de naam Dubble Bubble, wat de eerste bubblegum betrof die ooit op de markt verscheen.

## Wereldrecords

In 1996 vestigde Susan Montgomery Williams een wereldrecord in Guinness Book of Records voor de grootste bubblegumluchtbel ooit geblazen. Haar luchtbel had een diameter van 58,4 cm.
Guinness Book of Records vermeld tevens een wereldrecord voor de grootst geblazen bubblegumluchtbel zonder handen te gebruiken. Het laatstgenoemde record staat op naam van Chad Fell; hij blies in 2004 een bel met een diameter van 50,8 cm.
* ↑ (en) Byrne, K.J. (2024). Meet the American who created bubble gum, Walter Diemer, home-kitchen chemist outwitted scientists. Fox News Channel.
* ↑ (en) Guinness Book of Records. (2024). Largest bubblegum bubble blown (assisted).
* ↑ (en) Guinness Book of Records. (2024). Largest bubblegum bubble blown.
# Eiza González

Eiza González Reyna (Spaanse uitspraak: [ˈeisa ɣonˈsalez ˈreina]; Mexico-Stad, 30 januari 1990) is een Mexicaans actrice en zangeres. Ze werd bekend als Lola in de telenovela Lola, érase una vez en als Santanico Pandemonium in de serie From Dusk till Dawn: The Series.

## Biografie

González ging van 2003 tot 2004 naar de door de Mexicaanse actrice Patricia Reyes Spíndola gerunde toneelschool in Mexico-Stad. Op haar veertiende werd ze toegelaten tot de beroemde Centro de Educación Artística van het televisienetwerk Televisa. Nog voor ze deze opleiding had afgerond, werd González in 2006 gecast voor de hoofdrol van Lola in de telenovela Lola, érase una vez. Na afloop van de serie volgde ze drie maanden een acteercursus aan de Lee Strasberg Theatre and Film Institute in New York. In november 2009 verscheen haar debuutalbum, Contracorriente, en vlak erna was ze gecast voor een rol in de nieuwe telenova Sueña Conmigo.
Ze verhuisde in 2013 naar Los Angeles en zette daar haar acteercarrière voort. Haar eerste Engelstalige rol werd Santanico Pandemonium in de Netflix-serie From Dusk till Dawn: The Series (2014-2016). Later verscheen ze onder meer in Baby Driver (2017).
in 2021 speelde González de rol van de rijke zakenvrouw ''Maia Simmons'' in Godzilla vs. Kong

## Discografie

* Contracorriente (2009)
* Te Acordarás de Mí (2012)

## Externe link

* (en) Eiza González in de Internet Movie Database
* ↑ Afzonderlijk wordt González uitgesproken als [ɡonˈsales].
* ↑ (es) Eiza González se muda a Los Ángeles en agosto, People (16 mei 2013)
* ↑ (en) Eiza Gonzalez says her 'Kong' character is smart, strong, unapologetic. UPI. Gearchiveerd op 10 april 2021. Geraadpleegd op 10 april 2021.
* Bibliothèque nationale de France: cb16980148g (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1069208779
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1524 1497
* Library of Congress Control Number: n2011007268
* MusicBrainz: dcbd3fc9-3ef7-46e1-9f59-476e996ac326
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0250266
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987012330100205171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 400463105
* Virtual International Authority File: 168066965
* WorldCat: E39PBJwXbdVp6hyfRMrpyJGyh3
# Huizingen

Huizingen is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Beersel. Huizingen was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1 januari 1977.

## Geschiedenis

Het oude dorp Huizingen lag rond het nog bestaande Hof ter Borcht. De nabijgelegen oude Sint-Jan-Baptistkerk werd rond 1900 afgebroken en vervangen door een nieuwe kerk verder naar het noorden, die in 1889 werd gebouwd.
Een snelweg scheidt nu de oude dorpskern in het zuiden van het nieuwe dorp in het noorden.

## Bezienswaardigheden

* Het Kasteel van Huizingen met Provinciaal Domein.
* De Sint-Jan Baptistkerk
* De Sollembergmolen

## Natuur en landschap

Huizingen ligt in de Brabantse Ardennen op een hoogte van 30-97 meter. Het ligt aan de Zenne en aan het Kanaal Brussel-Charleroi.
Belangrijke natuurgebieden zijn het provinciaal domein, het voormalige kasteelpark. Hier bevinden zich een dierenpark, speeltuinen, sportinfrastructuur, een minigolfterrein, mini-cars, roeiboten, waterfietsen en een stiltepad. Internationaal befaamd is de rotstuin. Een aantal paden door de tuin zijn bewegwijzerd voor blinden. Ten oosten daarvan ligt het Begijnenbos.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen

## Geboren

* Paul Severs (1948-2019), zanger, liedjesschrijver

## Foto's

* Provinciaal domein: het kasteel
* Provinciaal domein: sfeerbeeld
* Provinciaal domein: sfeerbeeld
* Provinciaal domein: sfeerbeeld
* Provinciaal domein: sfeerbeeld
* Provinciaal domein: sfeerbeeld
* Provinciaal domein: sfeerbeeld
* Provinciaal domein: krokussen

## Nabijgelegen kernen

Buizingen, Beersel, Lot, Sint-Pieters-Leeuw, Dworp
# Frans Hummelman

Frans Hummelman (pseudoniem: Ef Leonard) (Rotterdam, 13 augustus 1924 – Den Bosch, 29 juli 2014) was een Nederlands schrijver van romans en sciencefictionverhalen.

## Biografie

Frans Hummelman werd geboren in 1924. Tijdens de oorlogsjaren (1940-1945) zwierf hij zonder papieren door België, Frankrijk, Spanje en Portugal met de bedoeling Engeland te bereiken. Hij debuteerde in 1971 onder het pseudoniem Ef Leonard met de SF-verhalenbundel Het koninkrijk der kikkeren is nabij. In hetzelfde jaar won hij de eerste prijs voor een SF-verhaal, van een door de NOS en BRT uitgeschreven wedstrijd. In 1973 volgde de verhalenbundel In spin, opnieuw de bocht in. Voordien had hij in de jaren 1950 geprobeerd zijn oorlogservaringen te publiceren, maar de uitgeverijen waren niet geïnteresseerd. Hij schreef korte verhalen die in verschillende verhalenbundels gepubliceerd werden en was hoofdredacteur van vier jeugdbladen. Hummelman vertaalde ook een aantal boeken voor diverse uitgeverijen, waaronder "James en de reuzenperzik" van Roald Dahl. Zijn roman Op lemen voeten uit 1975 flopte en Hummelman kwam na een depressie in de WAO terecht waarna hij zich toelegde op het schilderen. Na een lange stilte verscheen in 1994 een gedichtenbundel getiteld "Het hand verlicht de angst". Hummelman richtte de "Zelfk(r)ant" op, een blad voor daklozen en publiceerde net voor zijn dood de oorlogsroman " De zwangere soldaat". Hummelman overleed in juli 2014 op negentigjarige leeftijd na een slepende ziekte.
# Aventure malgache

Aventure malgache is een korte, Franstalige, Britse propagandafilm uit 1944, geregisseerd door Alfred Hitchcock in opdracht van het Britse Ministerie van Informatie. Het was een van twee films die Hitchcock voor dit doel maakte. De andere was Bon Voyage.

## Verhaal

Een groep acteurs maakt zich in de kleedkamer van een theater klaar voor een optreden. Een acteur wendt zich tot een collega en vertelt hem dat hij hem sterk doet denken aan een kennis uit de tijd dat hij bij de Malagassische tak van het Frans verzet zat. Vervolgens blikt hij terug op die periode, waarin hij een illegaal radiostation runde en uit handen van de nazi’s moest zien te blijven.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Paul Bonifas | Michel |
| Paul Clarus | Paul Clarus |
| Jean Dattas | Man achter Michel, met een telegram |
| Andre Frere | Pierre |
| Guy Le Feuvre | Generaal |
| Paulette Preney | Yvonne |

## Achtergrond

Alle acteurs uit de film waren lid van de Molière Players; een toneelgezelschap van in Engeland wonende Franse vluchtelingen. Het verhaal is deels gebaseerd op de belevenissen van Clarouse, een van de leden van de Molière Players.
# Pierre-Paul Prud'hon

Pierre-Paul Prud'hon (Cluny, Saône-et-Loire, 4 april 1758 – Parijs, 16 februari 1823) was een Frans kunstschilder en tekenaar. Hij was werkzaam in de periode van de overgang van classicisme naar romantiek. Hij ontwikkelde hierin zijn eigen stijl en vervaardigde mythologische, idyllische en allegorische taferelen en portretten. Ook ontwierp hij meubels, wandschilderingen en tafelversieringen.

## Jeugd en studieperiode

Pierre-Paul Prud'hon, geboren als Pierre Prudon, was de zoon van een steenhouwer. Hij groeide op in Cluny en bezocht er de kloosterschool. Zijn artistieke opleiding volgde hij aan de École des Beaux-Arts in Dijon en aan de Acadėmie Royale in Parijs. Hij veranderde zijn achternaam in Prud'hon en voegde de naam Paul toe aan zijn voornaam, dat laatste ter ere van Peter Paul Rubens. In 1784 won hij de Prix de Rome. Deze prijs stelde hem in staat de volgende vier jaar in Rome door te brengen. Hier bestuurde en kopieerde hij de klassieke werken van onder meer Rafael, Leonardo da Vinci en Correggio. Vooral het werk van deze laatste beïnvloedde hem sterk, zoals blijkt uit zijn gebruik van een sfeervol clair-obscur.

## Erkenning

Hij keerde terug naar Frankrijk en omarmde in Parijs de ideeën van de Franse Revolutie. Hij werd samen met Jacques-Louis David lid van een kunstenaarsclub.
Rond 1800 vond hij brede erkenning en vanaf die tijd ontving hij vele opdrachten, onder andere van Napoleon. Befaamd is zijn portret van Portret van Keizerin Joséphine, een romantisch portret van Napoleons echtgenote Joséphine de Beauharnais, dat zich momenteel bevindt in het Louvre in Parijs. Ook werkte hij voor Napoleons tweede echtgenote, Marie-Louise. Andere opdrachten van Napoleon behelsden allegorische schilderijen en plafond-decoraties. In 1816 werd hij lid van het Institut de France.
Vanaf 1802 had Prud'hon een relatie met Constance Mayer, die achtereenvolgens zijn leerling, compagnon, verzorgster van zijn 5 kinderen en minnares was. Toen hij weigerde met haar te trouwen pleegde zij in 1821 zelfmoord. Door de intensieve samenwerking is soms niet zeker welke werken aan Prud'hon moeten worden toegeschreven en welke aan Mayer.
Prud'hon ontving veel waardering van andere kunstenaars onder wie Stendhal, Delacroix, Millet en Baudelaire.
Tot zijn beroemdste werken behoort de Kruisiging (1822), geschilderd voor de Kathedraal van Metz, momenteel te zien in het Louvre. Ook zijn tekeningen, vaak uitgevoerd in zwart krijt op blauw papier, konden rekenen op veel waardering.
# Number 13

Number 13, ook bekend als Number Thirteen of Mrs Peabody (de film had nog geen officiële titel, maar uitsluitend werktitels), is een nooit voltooide of uitgebrachte Britse stomme film. De film is het eerste werk van regisseur Alfred Hitchcock. De hoofdrollen werden vervuld door Clare Greet en Ernest Thesiger die een echtpaar speelden.

## Productie

Het script van Number 13 werd geschreven door een vrouw die werkte bij de Islington-studio. Haar naam is onbekend, maar ze zou volgens Hitchcock eerder samen hebben gewerkt met Charlie Chaplin.
Hitchcock begon in 1922 voor producent Gainsborough Pictures met het filmen. Nadat er slechts twee filmrollen vol waren, werd de productie stopgezet, daar het budget ontoereikend bleek.
De film werd onder andere mede gefinancierd door Clare Greet en Hitchcocks oom John Hitchcock.

## Nasleep

Na het afblazen raakte de film in de vergetelheid, mede doordat Hitchcock er zelf nooit over sprak. Pas nadat zijn biograaf Donald Spoto hem vroeg naar zijn eerste films en leven in de jaren 20 onthulde hij het bestaan van het project. Ook het script ging verloren, waardoor niet meer bekend is waar het verhaal precies over zou gaan.
Fans, verzamelaars en filmhistorici zoeken - tot nog toe tevergeefs - naar de originele filmrollen en het scenario, die waarschijnlijk verloren gegaan zijn. Alleen enkele afzonderlijke beelden van de film zijn bewaard gebleven.
# Geschiedenis van het Zuiden

De Geschiedenis van het Zuiden of Nanshi is een van de boeken uit de Vierentwintig Geschiedenissen, de verzameling officiële geschiedenissen van Chinese keizerlijke dynastieën. Het boek is tot stand gekomen in 659, beschrijft de geschiedenis van de Zuidelijke Dynastieën en omvat de periode 420-589. Het werk is, net als de Geschiedenis van het Noorden samengesteld op particulier initiatief door Li Yanshou (李延壽, fl. 618-676).

## Ontstaan

In de 'Geschiedenis van het Zuiden' werden de afzonderlijke geschiedenissen van de vier zuidelijke dynastieën (Songshu, Nanqishu, Liangshu en Chenshu) gecombineerd en samengevat. Tevens werd nieuw materiaal toegevoegd. Het werk was (net als de 'Geschiedenis van het Noorden' begonnen door Li Dashi (李大師, 570-628) en na diens dood voortgezet door zijn zoon Li Yanshou. Op deze manier wilde hij de geschiedenis van de zuidelijke dynastieën overeen laten stemmen met de Jinshu en de Suishu, de dynastieke geschiedenissen van de Jin en Sui-dynastie. Nadat Li Yanshou tussen 643 en 659 aan beide boeken had gewerkt werden zowel de 'Geschiedenis van het Zuiden' als de 'Geschiedenis van het Noorden' in 659 uitgegeven. Beide werken werden pas vanaf de Noordelijke Song-tijd tot de canon van de dynastieke geschiedenissen gerekend. Li Yanshou was als historicus ook betrokken bij het samenstellen van de dynastieke geschiedenissen die tijdens de Tang-tijd in opdracht van de keizer zijn verschenen.

## Inhoud

De Nanshi bevat 80 juan. Li Yanshou volgde de indeling van de Shiji, zij het dat slechts twee van de vijf mogelijke categorieën daadwerkelijk zijn gebruikt:
| dynastieke geschiedenis | benji (annalen) | shijia (erfelijke geslachten | biao (tabellen) | shu (verhandelingen | liezhuan (biografieën) | Totaal aantal juan |
| Nanshi | 10 | - | - | - | 70 | 80 |

## Chinese tekst

* 李延壽, 南史 (70卷), 北京 (中華書局), 1972 (Li Yanshou, Nanshi (70 juan), Beijing (Zhonghua shu ju), 1972), 6 delen, 2027 pp.
    Herdrukt 1999, ISBN 9787101021288. De 'Zhonghua' uitgave van de Vierentwintig Geschiedenissen is de meest gebruikte uitgave. De teksten zijn voorzien van leestekens, ingedeeld in paragrafen en geschreven in traditionele karakters.