OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lijst van Venezolaanse autosnelwegen

Hieronder volgt een lijst van autosnelwegen (autopista) in Venezuela.
* Autopista Caracas-La Guaira – Een weg tussen Caracas en La Guaira, van 17 kilometer.
* Autopista Centro Occidental Cimarrón-Andresote – Een weg tussen Barquisimeto, San Felipe en Morón van 125 kilometer.
* Autopista (Circunvalación) del Este – Een weg tussen Valencia en Naguanagua van 12 kilometer.
* Autopista (Circunvalación) del Sur – Een weg tussen Valencia en de zuidelijke voorsteden.
* Autopista Circunvalación Norte – Een weg in Barquisimeto van 29 kilometer.
* Autopista del Este – Een oost-westweg in Caracas in het verlengde van de Autopista Francisco Fajardo.
* Autopista Francisco Fajardo of Autopista Gran Cacique Guaicaipuro Jefe de Jefes – Een weg in Caracas van 28 kilometer.
* Autopista Francisco de Miranda of Autopista La Verota-Kempis – Een weg tussen Valles el Tuy en Barlovento. 4 kilometer werden al eengelegd, 28 kilometer zijn gepland.
* Autopista Gran Mariscal de Ayacucho – Een weg tussen Caracas en de regio noordoost met verschillende snelwegstukken.
* Autopista José Antonio Páez of Autopista de Los Llanos – Een weg tussen San Carlos en Barinas.
* Autopista Norte-Sur of Autopista de los Túneles – Een noord-zuidweg door Caracas.
* Autopista Prados del Este – Een weg van 21 kilometer het oosten van Caracas.
* Autopista Regional del Centro (deel van Troncal 1) – Een weg van 155 kilometer tussen Caracas, Maracay en Valencia.
* Autopista San Cristóbal-La Fría – Een in aanleg zijnde weg van 68 kilometer tussen San Cristóbal en La Fría.
* Autopista Valencia-Puerto Cabello – Een weg van 50 kilometer tussen Valencia en Puerto Cabello.
* Autopista Valle Coche – Een weg van 9 kilometer in Caracas.
* Autopista Guacara-Bárbula – Een weg van 15 kilometer tussen Guacara en Bárbula.
* Autopista Lara-Zulia of Troncal 17 – Een weg tussen Barquisimeto en Maracaibo.
* ↑ Noticias Barquisimeto. Gearchiveerd op 31 maart 2024. Geraadpleegd op 31 maart 2024.
* ↑ Noticias24. Gearchiveerd op 8 augustus 2015. Geraadpleegd op 31 maart 2024.
* ↑ Venezolaans Ministerie van Transport
* ↑ 800noticias
* ↑ Reportero Confidencial
* ↑ Noticias al Día y a la Hora
* ↑ Scielo
* ↑ El Aragueño
* ↑ El Carabobeno
* ↑ La Nación
* ↑ Alba Ciudad
* ↑ Doble Llave
* ↑ Noticias24 Carabobo
* ↑ / Diario República
* ↑ Diario Contraste
# Dick van Burik

Dick van Burik (Utrecht, 29 november 1973) is een Nederlandse ex-voetballer die als centrale verdediger speelde.

## Voetbalcarrière

Van Burik begon met voetballen bij DSO/Ultraejectum Utrecht en speelde bij Ajax zijn eerste seizoen in het profvoetbal. Vervolgens vertrok hij in 1993 naar NAC. Na drie jaar bij NAC gevoetbald te hebben, speelde hij in 1996 bij FC Utrecht. Nadat Hertha BSC in 1997 promoveerde naar de Bundesliga, contracteerden de Berlijners Van Burik, waar de Nederlander 245 Bundesliga-wedstrijden speelde en daarin 7 doelpunten scoorde. In 2007 vertrok de voetballer vanwege een vermeend conflict met het bestuur van de Duitse club. Hij werd er door de Berlijnse club van beschuldigd dat hij Kevin en Jérôme Boateng steunde in hun beslissing om Hertha te verlaten en dat hij optrad als verlengstuk van zijn vader. Beide partijen waren echter van mening dat er verschillende redenen waren om het contract, dat tot 30 juni 2008 liep, te beëindigen. Als gevolg daarvan kondigde Van Burik het einde van zijn carrière aan en sprak hij de wens uit om zaakwaarnemer in Nederland te worden. De voormalig aanvoerder heeft drie dochters uit zijn eerste huwelijk, Dominique, Michele en Estelle van Burik.
Er waren verscheidene interesses voor hem, onder andere van Heracles Almelo, FC Utrecht en MSV Duisburg. Maar hij heeft toch besloten een punt te zetten achter zijn loopbaan als betaald voetballer. In februari 2010 werd hij aangesteld als assistent-trainer bij sc Heerenveen onder coach Jan Everse.

## Successen

* Ligapokal winnaar: 2001 en 2002 met Hertha BSC
# Mandolineorkest

Een mandolineorkest is een orkest dat voornamelijk bestaat uit instrumenten van de mandolinefamilie zoals mandoline, altmandoline, mandola, mandoloncello en mandobasso. In België zijn er o.a. mandolineorkesten in Boechout, Hove, Brasschaat, Antwerpen, Bergen (Mons), en Malmedy. Ook Nederland kent meerdere mandoline-orkesten. Zij zijn verenigd in het Nederlands Verbond van Mandoline Orkesten.

## Bezetting

Het mandolineorkest is qua bezetting het evenbeeld van een strijkorkest. Zo is er een eerste en tweede mandoline-sectie (overeenkomend met de eerste en tweede violen) en een mandola-sectie (altviool). De mandoloncello-groep (te vergelijken met de rol van de violoncelli van het strijkorkest) is tegenwoordig in het mandolineorkest vaak geheel vervangen door Spaanse gitaren. Dit in tegenstelling tot de gestreken contrabas die in beide orkestvormen haar plaatsgevonden heeft.
Waar in veel orkesten de baspartij waargenomen wordt door een contrabas, zijn er ook orkesten die gebruikmaken van een chitarrone moderno. Een 'tokkelbas' speciaal ontwikkeld voor de klankeigenschappen van het mandolineorkest. Een mandolineorkest waarin de chitarrone moderno de baspartij voor haar rekening neemt is bijvoorbeeld het bekende Nederlandse Mandoline Kamer Orkest Het CONSORT, een orkest waarin, naar Italiaans voorbeeld, ook de mandoloncello en de altmandoline (de mandoliola) zijn opgenomen.

## Geschiedenis

Rond 1900 worden in Nederland de eerste mandolineorkesten opgericht. In een paar decennia wordt er dankzij o.a. Joh. B. Kok (1889-1954), Abraham (Bram) M. J. Kwist (1901-2000), H.Smits jr. (1889-1964) en A.P. Murkens (1870-1946) een hoog niveau bereikt en heeft elke stad één of meerdere mandolineorkesten. Ook verschijnt er een blad "De mandolinegids" waarin eerder genoemde mensen schrijven over de mandoline, haar geschiedenis en haar bespelers. In 1947 wordt het Nederlands Verbond van Mandoline Orkesten (NVvMO) opgericht om deze orkesten in te verbinden.

## Werken voor mandolineorkest

Componisten die stukken voor mandoline-orkesten arrangeren en componeren of hebben gecomponeerd, zijn in Nederland onder andere Wessel Dekker (1914-2006), Carlo Malizia, Jeff Hijlkema, Annette Kruisbrink, Bernard van Beurden en Chiel Meijering. Verder zijn dit Konrad Wölki (1904-1983) en Theodor Ritter (1883-1950) in Duitsland, enRaffaele Calace, Arrigo Cappelletti, Giuseppe Manente en Giacomo Sartori in Italië.
| Componist | Titel | Uitgever |
| Bernard van Beurden (geb. 1933) | Le silence du moment (2003) | |
| John Craton (geb. 1953) | The Legend of Princess Noccalula | |
| Jeff Hijlkema (geb. 1971) | Perpetua Melomania | |
| Victor Kioulaphides (geb. 1961) | Concerto per orchestra a pizzico | |
| Victor Kioulaphides (geb. 1961) | Sinfonia a pizzico | |
| Victor Kioulaphides (geb. 1961) | Broadway '79 2 mandolines en mandolineorkest | |
| Annette Kruisbrink (geb. 1958) | Dreamtime (1997) | Vogt & Fritz |
| Annette Kruisbrink (geb. 1958) | Gone with the Wind (1999) | Vogt & Fritz |
| Chiel Meijering (geb. 1954) | Spötterdämmerung (1997) | Donemus |
| Francine Trester | Three Movements for Mandolin Orchestra (2006) | |
# Dickleburgh

Dickleburgh is een plaats in het Engelse graafschap Norfolk met 2814 inwoners in 2011. Dickleburgh komt in het Domesday Book van 1086 voor als Dicclesburc. Het naburige dorp Semere, dat toen even groot was, was in de 18e eeuw bijna verdwenen en de herinnering eraan leeft thans alleen nog in straatnamen.
Dickleburgh was in 1800 de geboorteplaats van de illustrator George Cattermole.
* ↑ Qpzm LocalStats UK: Dickleburgh Demographics
* ↑ Domesday Book Online: Dickleburgh
* ↑ Francis Blomefield, An Essay towards a Topographical History of the County of Norfolk (1805)
# Elfstedenrijder

De Elfstedenrijder (Fries: Alvestêderider) is een standbeeld in de Nederlandse stad Leeuwarden. Het wordt ook wel Iisfretter (ijsvreter) genoemd.

## Achtergrond

Sinds 1909 wordt, als de toestand van het ijs het toelaat, de Elfstedentocht verreden. Deze schaatstocht over natuurijs gaat langs de elf Friese steden. In september 1963 kreeg mr. A.A.M. van der Meulen, burgemeester van Leeuwarden een schaalmodel aangeboden van een beeld van een Elfstedenrijder. Het was een geschenk van de Coöperatieve Condensfabriek Friesland (CCF), die haar 50-jarig bestaan vierde. De overhandiging vond plaats in de Prinsentuin, waar tegelijkertijd een expositie werd geopend van de beeldhouwers Auke Hettema en Auke de Vries. Hettema maakte het beeld, waarvoor Reinier Paping, winnaar van de Elfstedentocht van 1963, model stond.
De plastiek werd in brons gegoten bij Binder en Schmidt. Na een suggestie van de heer Hoogland, voorzitter van de Vereniging De Friesche Elf Steden werden op de sokkel de namen van de winnaars toegevoegd. Het beeld werd 12 december 1966 onthuld door Reinier Paping, in aanwezigheid van onder anderen diverse oud-winnaars, locoburgemeester Tiekstra en afgevaardigden van de CCF en de Friesche Elf Steden. Het beeld werd geplaatst bij de Frieslandhal en sindsdien enkele malen verplaatst. Sinds augustus 2015 staat het op het Fryslânplein bij de Elfstedenhal. Een voorstudie van het beeld behoort tot de collectie van het museum Beelden aan Zee.

## Beschrijving

Het bronzen standbeeld toont een mannenfiguur ten voeten uit. De man is schaatsend afgebeeld, met zijn lichaam naar voren gebogen, de handen op de rug en schaatsen aan de voeten.
Op de sokkel van Italiaans natuursteen zijn onderaan in het Fries de namen van de elf steden vermeld: Ljouwert, Snits, Drylts, Sleat, Starum, Hynljippen, Warkum, Boalsert, Harns, Frjentsjer en Dokkum.
Op de zijkant is een inscriptie aangebracht die na elke officiële Elfstedentocht wordt bijgewerkt. Deze bevat de data en winnaars van de tochten sinds 1909: Minne Hoekstra, Coen de Koning, Karst Leemburg, Abe de Vries, Sipke Castelein, Piet Keijzer, Auke Adema, Cor Jongert, Durk van der Duim, Sjouke Westra, Sietze de Groot, Jan W. van der Hoorn, Jeen van den Berg, Reinier Paping, Evert van Benthem en Henk Angenent. De Koning, Adema en Van Benthem hebben de tocht twee keer gewonnen, hun namen worden dan ook tweemaal vermeld. Bij 1956 werd alleen de datum opgenomen, er werd dat jaar geen winnaar aangewezen.
Sinds 23 november 2022 worden ook de namen van alle twaalf vrouwen die als eerste over de finish kwamen op het monument vermeld. Dat waren Jikke Gaastra, Janna van der Weg, E. de Nekker, Sjoerdtsje Faber, Wopkje Kooistra, A. Schaap, A. van Dellen-Sybesma, A. van Dijk-Bajema, Lenie van der Hoorn, Tineke Dijkshoorn en Klasina Seinstra. Bij de onthulling van de inscriptie waren de eerste vrouwen van 1985, 1986 en 1997 aanwezig.
# Astrapotherium

Astrapotherium is een geslacht van uitgestorven zoogdieren die leefden van het Laat-Oligoceen tot het Midden-Mioceen.

## Beschrijving

Deze dieren hadden een langwerpig, laag lichaam met een normale hals, zodat de korte kop de grond gemakkelijk kon bereiken. Deze kop had een door luchtholten gevormde welving over het voorhoofd. De rug en de poten waren te zwak gebouwd voor een leven op het land. Zowel de achterpoten en de voeten van deze zoolganger waren erg klein. Derhalve wordt verondersteld, dat dit dier het grootste gedeelte van zijn tijd in het ondiepe water doorbracht.
De levenslang doorgroeiende hoektanden vormden vier slagtanden, waarvan het grootste bovenste paar rustte tegen het onderste paar. De onderkaak was bezet met brede, naar voren staande snijtanden, die waarschijnlijk tegen een hoornig kussen in de bovenkaak drukten.
Of deze dieren een slurf hadden is niet geheel duidelijk. Ze hadden in elk geval korte neusbeenderen en neusgaten boven op de schedel, zodat de aanwezigheid van een slurf mogelijk was, maar van de andere kant vraagt men zich af of de aanwezigheid van een slurf wel noodzakelijk was.

## Leefwijze

Dit dier leidde een aquatisch leven in ondiepe wateren, waarin het op zoek ging naar voedsel zoals waterplanten.

## Vondsten

Resten van dit dier werden gevonden in Argentinië, onder meer in de Sarmiento-formatie in Chubut.

## Classificatie

* Eoastrapostylops
* Trigonostylops
* Tetragonostylops
* Albertogaudrya
* Scaglia
* Astraponotus
* Maddenia
* Comahuetherium
* Parastrapotherium
* Astrapotheriinae
* Astrapotherium
* Astrapothericulus
* Uruguaytheriinae
* Uruguaytherium
* Hilarcotherium
* Xenastrapotherium
* Granastrapotherium
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Astrapotherium op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* D. Palmer, B. Cox, B. Gardiner, C. Harrison & J.R.G. Savage (2000). De geïllustreerde encyclopedie van dinosauriërs en prehistorische dieren, Köneman, Keulen. ISBN 3 8290 6747 X
* Astrapotherium in de Paleobiology Database
# Scarrittia

Scarrittia is een monotypisch geslacht van uitgestorven zoogdieren dat voorkwam in het Vroeg-Oligoceen.

## Beschrijving

Dit zwaargebouwde dier had een 200 cm lang lichaam met een lange nek en korte kop en vertoonde veel gelijkenis met een logge, platvoetige neushoorn. Het logge lichaam met de vrij kleine staart werd gedragen door vier krachtige poten met drie gehoefde tenen. Het dier had niet de mogelijkheid om zijn voeten zijdelings te draaien, omdat het scheenbeen (tibia) en kuitbeen (fibula) aan de top waren vergroeid. De kaken waren bezet met 44 vlakke tanden en kiezen.

## Geschiedenis

Dit was een zeer succesvol geslacht met verschillende bekende soorten, zoals Scarrittia robusta, S. barranquensis en S. canquelensis, die ongeveer 30 miljoen jaar geleden leefden. Ze leefden in vochtige bossen, vlak bij de kust, in moerassen, meren, moerassen, enz. en aten zachte vegetatie, grassen, fruit en bomen. Sommige soorten waren omnivoor en aten ook eieren en kleine zoogdieren. Ze waren niet aangepast om te rennen, hoewel hun grote formaat betekende dat ze weinig vijanden hadden.

## Vondsten

Van dit dier is een goed bewaard skelet gevonden in Argentinië in de Sarmiento-formatie.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Scarrittia op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* D. Palmer, B. Cox, B. Gardiner, C. Harrison & J.R.G. Savage (2000) - De geïllustreerde encyclopedie van dinosauriërs en prehistorische dieren, Köneman, Keulen. ISBN 3 8290 6747 X
* Scarrittia in de Paleobiology Database
# Callianassa affinis

Callianassa affinis is een tienpotigensoort uit de familie van de Callianassidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1861 voor het eerst geldig gepubliceerd door Alphonse Milne-Edwards.
# Sabelspoort

De Sabelspoort (ook wel Eusebiuspoort genoemd) is een stadspoort van Arnhem.
De poort werd voor het eerst genoemd in 1357. Arnhem heeft ooit vier stadspoorten gehad.
De Sabelspoort maakte deel uit van een burcht die omringd was door een hoge muur met schietgaten. Later werd de poort ook gebruikt om gevangenen en krankzinnigen in op te sluiten, waardoor hij ook wel de 'Geckenpoort' werd genoemd.
In 1642 werd de poort gerestaureerd en kreeg hij aan de stadszijde een renaissancegevel. In latere jaren werd de poort ingesloten door huizen, maar gedurende de Tweede Wereldoorlog en vooral tijdens de Slag om Arnhem waren deze huizen zo ernstig beschadigd dat ze na de bevrijding werden gesloopt en de poort vrij kwam te staan. Ook de poort zelf raakte zwaar beschadigd.
In 1952 werd de poort herbouwd. Sindsdien maakt hij deel uit van het ernaast gelegen Provinciehuis van Gelderland.

## Galerij

* Na de Tweede Wereldoorlog
* Met het aangebouwde Provinciehuis
* Rijnzijde poort
* Sabelspoort en het Provinciehuis van Gelderland
# Hydra (eiland)

Hydra (Grieks: Ύδρα, Ýdra) is een Grieks eiland en gemeente (dimos) in het noorden van de Egeïsche Zee, niet ver van de hoofdstad Athene en steden als Nauplion en Korinthe. Het behoort tot de Saronische Eilanden. Hydra had in 2011 1980 inwoners.
Bestuurlijk behoort de gemeente Hydra vanaf 2011 tot de regionale eenheid (periferiaki enotita) Nisia, bestuurlijke regio (periferia) Attica.
Elk jaar wordt in oktober een Rebetikafestival (Griekse blues) gehouden.
De bevolking leeft voornamelijk van toerisme, vooral veel inwoners van Athene bezoeken het autovrije eiland. Vervoer van personen en goederen gebeurt er per ezel. Nogal wat rijke mensen leven teruggetrokken op Hydra. Ook de visvangst is een belangrijke bron van inkomsten.
Er zijn veerverbindingen tussen dit eiland en Piraeus, de havenstad bij Athene, en verder ook met de eilanden Poros, Spetses en Egina. Daarnaast is er een veerverbinding met de stad Ermioni.
* ↑ (el) Bestuurlijke indeling vanaf 2011 en aantal inwoners in 2001 (p. 17425 ΔΗΜΟΣ ΥΔΡΑΣ)
* ↑ Aantal inwoners in 2011 (p. 8 Δήμος Ύδρας)
# Paul De Keyser (wielrenner)

Paul De Keyser (Aarschot, 7 februari 1957) is een Belgische ex-wielrenner. Hij heeft in 1980 de Tour de France meegereden.

## Overwinningen

* 1976: Ronde van Vlaanderen U23
* 1980: 2e rit Ronde van de l'Oise
* 1981: GP du Printemps (Hannuit)
Boonen · De Keyser · Govaerts · E. Gysemans · J. Gysemans · Jacques · Panis · Walter Planckaert · Willy Planckaert · Rompelberg · Schurgers · Tourné · Vaarten · Van de Vijver · Van Den Eynde · Van der Stappen · Verstraeten · Wijnants
* (en) Profiel van Paul De Keyser op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Paul De Keyser op Firstcycling.com
* Profiel van Paul De Keyser op De wielersite
# Maas-Waalmast

De Maas-Waalmast is een Nederlands ontwerp van een bovengrondse hoogspanningsmast. Deze masten kunnen twee 150 kV-circuits aan één traverse dragen, allemaal op dezelfde hoogte, een zogenaamde eenvlaksconfiguratie. De masten zijn ontworpen om onopvallend te zijn in het landschap en zijn daarom kort.
Ze worden gekenmerkt door de iets omhoog lopende armen, en in mindere mate door de niet-rechte bovenzijde van de traverse. Dit is gedaan om de zichtbaarheid van de lijn voor vogels te verbeteren. Het ontwerp wijkt daarmee sterk af van eerdere mastontwerpen.
De naam komt van het eerste gebied waar ze werden toegepast, het Land van Maas en Waal. Daar werd eind jaren 1970 een lijn aangelegd tussen Druten en Neerbosch met deze masten.
De masten zijn uitsluitend voorzien van enkelvoudige geleiders, dus nergens met bundels van twee of meer.
De opbouw van de masten kan in details verschillen, en de laatst gebouwde masten, uit 1998, zijn zwaarder uitgevoerd dan eerdere versies. Vooral de hoge kruisingsmasten bij Hurwenen wijken af, ook vanwege de grotere breedte. Dat is nodig om de geleiders onderling op afstand te houden over de grote afstand die wordt overspannen.

## Verbreiding

Dit model mast is uitsluitend in gebruik voor 150 kV-lijnen in Nederland. Hier de lijnen waarin Maas-Waalmasten voorkomen.
Gelderland:
* Teersdijk - Druten, 1980, 14,9 km. Deze lijn heeft bij Neerbosch een aftakking naar Nijmegen met een ander type mast.
* Druten - Wamel, 1988, 11,9 km. Dit is het bovengrondse deel van de lijn Druten-Tiel. Slechts één circuit.
* vier masten van de lijn Tiel - Zaltbommel, aan weerszijden van de Waal bij Hurwenen.
Noord-Brabant:
* Het stuk Geertruidenberg - Zevenbergschen Hoek van de lijn Geertruidenberg - Moerdijk
* Een deel van de masten van de lijn Eerde - Eindhoven Oost, 1998, 18,7 km
* Geertruidenberg - 's-Hertogenbosch, 1992, 29,1 km
* Geertruidenberg - Tilburg, 1985, 20,9 km (bovengronds deel)
* 's-Hertogenbosch-Noord - Eerde, 1998, 18,7 km
Flevoland:
* Zeewolde - Almere, 1983, 11,9 km

## In het nieuws

De Maas-Waalmasten bij Hurwenen zijn meermalen in het nieuws geweest. Ten eerste door ooievaarsnesten die jaar na jaar in gebruik blijven. Ten tweede na een ongeluk in december 2007 een grote stroomstoring in de Bommelerwaard en de Tielerwaard werd veroorzaakt doordat een Apachehelikopter van de Koninklijke Luchtmacht de hoogspanningskabels geraakt en beschadigd had.

## Foto's

* Diverse uitvoeringen van de Maas-Waalmast
* Eindmast, kabeleindsluitingen op de grond
* Kruisingsmast voor de overspanning over de Waal bij Hurwenen
* Wisselmast
* Hoekmast
# Gröbenzell

Gröbenzell is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Fürstenfeldbruck. Gröbenzell telt 19.776 inwoners.

## Partnersteden

* Pilisvörösvár (Hongarije)
* Garches (Frankrijk)

## Foto's

* Weekmarkt
* Gröbenzell bij nacht
* Zachäuskirche
* St. Johann Baptist
* 1 2 (de) Genesis Online-Datenbank des Bayerischen Landesamtes für Statistik Tabelle 12411-001 Fortschreibung des Bevölkerungsstandes: Gemeinden, Stichtage (letzten 6) (inwonersaantallen op basis van de census 2011)
Adelshofen · Alling · Althegnenberg · Egenhofen · Eichenau · Emmering · Fürstenfeldbruck · Germering · Grafrath · Gröbenzell · Hattenhofen · Jesenwang · Kottgeisering · Landsberied · Maisach · Mammendorf · Mittelstetten · Moorenweis · Oberschweinbach · Olching · Puchheim · Schöngeising · Türkenfeld
# Akkoord van Gbadolite

Het Akkoord van Gbadolite, ondertekend op 31 december 2002, te Gbadolite, in de Democratische Republiek Congo, was een onsuccesvolle poging om de Tweede Congolese Burgeroorlog te beëindigen. Het akkoord werd ondertekend door de Congolese Bevrijdingsbeweging (MLC), de Congolese Rally voor Democratie (RCD) en de RCD-Mouvement de Libération (RCD-ML), en werd gesteund door de Oegandese regering.
Alle partijen kwamen een staakt-het-vuren overeen in de vierhoek Isiro-Bafwasende-Beni-Watsa en gingen akkoord om meteen militaire waarnemers van de Verenigde Naties in het gebied toe te laten. Het verdrag bepaalde ook dat burgers en humanitaire organisaties zich vrij konden bewegen in de gebieden. Net als de eerder gesloten verdragen, leidde ook het akkoord van Gbadolite niet tot een einde van de Tweede Congolese Burgeroorlog.
# Diekirch (bier)

Diekirch is een Luxemburgs blond pilsbier. Het wordt sinds 1871 gebrouwen door Brasserie de Luxembourg Mousel-Diekirch SA te Diekirch, een dochteronderneming van AB InBev.
Het water voor het bier is afkomstig van de sources des collines verdoyantes. (vertaling: de bronnen van de groene heuvels) te Diekirch.
Op de tweede verdieping van het Nationaal Conservatorium voor Historische Voertuigen (CNVH) is het Historisch Museum van de brouwerij gevestigd. Aldaar zijn onder meer biervaten, glazen, flessen en andere verpakkingen te bezichtigen.

## Varianten

* Diekirch Blondes (3,8%)
* Diekirch Premium (4,8%)
* Diekirch Reserve (6,5%)
* Diekirch Grand Cru (amber, 5,1%)
* Diekirch Surf (3,3%)
* Diekirch Radler Zitrone (1,1%)
* Diekirch Radler Agrum (1,1%)
* Diekirch 0,0% (0,0%)