OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Theodulpas

De Theodulpas (Duits: Theodulpass; Frans: Col du Théodule; Italiaans: Colle del Teodulo) is een 3301 meter hoge bergpas in de Walliser Alpen, die de grens vormt tussen Italië en Zwitserland. De pas is alleen te voet (en 's winters op ski's) begaanbaar. Aan de noordoostkant van de pas moet daarbij de Theodulgletscher, een kleine gletsjer worden overgestoken. De pashoogte ligt tussen de Matterhorn (4478 m) en het Monte Rosamassief, waarvan de Breithorn (4164 m) de dichtstbijzijnde top is. De pas verbindt Zermatt in het Mattertal met Breuil-Cervinia in het Valtournenchedal.
Boven de pas en aan de noordelijke kant liggen skipistes die het hele jaar door geopend zijn, 's winters is de oversteek van Zermatt naar Breuil-Cervinia geheel op ski's af te leggen. Vlak boven de pashoogte ligt het Teodulo berghut waar overnacht kan worden. De omgeving is bezaaid met kabelbanen en skiliften.

## Geschiedenis

Ondanks de uitzonderlijk grote hoogte voor een pas in de Alpen, heeft de Theodulpas door de eeuwen heen een belangrijke rol gespeeld in het noord-zuid verkeer over de Alpen. In 1895 werd op de pas een steenbijl uit het Neolithicum (4000 tot 3500 v.Chr.) gevonden, waarvan het materiaal afkomstig was uit Bretagne. Dit laat zien dat ook in die tijd al verkeer over de pas ging, mogelijk ook personen op langere reizen door Europa. Ook werd in de buurt van de pashoogte een Romeinse schat van munten uit de 1e tot 4e eeuw n. Chr. gevonden. De munten zijn tegenwoordig in het Alpinen Museum in Zermatt te bezichtigen.
Tot de 14e eeuw, en zeker in de relatief warme periode in de late middeleeuwen, was de noordoostelijke zijde van de pasweg ook ijsvrij. In de eerste helft van de 13e eeuw trokken Walser kolonisten via de Teodulpas en de Monte Moropas naar het Aostadal. Deze Duitstalige kolonisten koloniseerden de dalen aan de zuidzijde van de Walliser Alpen, met name het Val d'Ayas en het Val Gressoney. Tot op heden is in dat laatste dal nog een Duitstalige bevolkingsgroep te vinden. In deze tijd (wellicht al sinds de Romeinse tijd) was de pasweg met stenen bestraat zodat lastdieren en karren over de pas konden trekken. Resten van deze bestrating zijn her en der nog te zien.
De oudste beschrijvingen van de pas komen uit 1543, de pas wordt daarin Mons Sylvius of Augstalberg genoemd (verouderd Duits: Augsttal, het Aostadal). In 1691 werd de Augsttalerpass hernoemd naar de beschermheilige van het Wallis, Sint-Theodul. In 1688 werd op de pas een Savoyaans bastion gebouwd ter verdediging van het Aostadal tegen de (destijds zelfstandige) Wallisers. Het bastion werd later tot een schuilhut omgebouwd en in 1865 werd hier een meteorologisch meetstation ingericht.
# Grauwe vliegenvanger

De grauwe vliegenvanger (Muscicapa striata) is een kleine, onopvallende zangvogel uit de familie van vliegenvangers (Muscicapidae). Het is de enige Muscicapa-soort die op het vasteland van Europa voorkomt. De grauwe vliegenvanger is te zien op een Belgische postzegel ter waarde van € 0,40.

## Kenmerken

De vogel is 14,5 cm lang. Het verenkleed is grijsbruin met donkerbruine vleugeltekening zonder wit. De vogel heeft een gestreepte kop en borst (cf striata, gestreept).

## Gezang

Zijn zang is een laag en bescheiden geluid, als een knarsen van een rad.

## Verspreiding en leefgebied

Grauwe vliegenvangers komen tijdens het broedseizoen in heel Europa voor. Ze broeden in gevarieerde loofbossen, dorpen met oude bomen en kleinschalig agrarisch landschap. Het is een trekvogel die overwintert in tropisch Afrika. In Nederland arriveert de grauwe vliegenvanger in april/mei en in oktober zijn ze praktisch weer verdwenen.
De soort telt vijf ondersoorten:
* M. s. striata: van Europa tot westelijk Siberië en noordwestelijk Afrika.
* M. s. inexpectata: Het Krimschiereiland.
* M. s. neumanni: van de eilanden van de Egeïsche Zee via het Midden-Oosten tot de Kaukasus en noordelijk Iran, ook in centraal Siberië.
* M. s. sarudnyi: van oostelijk Iran en Turkmenistan tot de bergen van centraal Azië en noordelijk Pakistan.
* M. s. mongola: Mongolië en het zuidelijke deel van Centraal-Siberië.
* Ondersoorten op eilanden in het westen van de Middellandse Zee worden ook wel als aparte soort beschouwd: Balearische vliegenvanger.

## Status

De soort staat als niet bedreigd op de internationale Rode Lijst van de IUCN en als gevoelig op de Nederlandse Rode Lijst omdat de grauwe vliegenvanger sinds 1980 (en mogelijk al eerder) geleidelijk afgenomen is. Sinds 2010 lijkt het weer te stabiliseren, in de periode 2018-2020 waren er 17-23 duizend broedparen in Nederland. Hoewel de vogel ook in Vlaanderen achteruitgaat, staat hij (nog) niet op de Vlaamse Rode Lijst.

## Video

* Een grauwe vliegenvanger met jongen
# Raphael Haaser

Raphael Haaser (Innsbruck, 17 september 1997) is een Oostenrijks alpineskiër. Hij nam eenmaal deel aan de Olympische Winterspelen, maar behaalde geen medaille.

## Carrière

Hij maakte zijn wereldbekerdebuut in februari 2020 tijdens de Super G in Hinterstoder. In 2022 nam Haaser een eerste keer deel aan de Olympische Winterspelen. Op de combinatie skiede hij naar een zevende plaats en op de reuzenslalom eindigde hij 11e.

## Resultaten
### Olympische Winterspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2022 | Peking | 7e Combinatie 11e Reuzenslalom DNF Super G |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2023 | Courchevel & Méribel | 13e Reuzenslalom 5e Super G 3 Combinatie |
| 2025 | Saalbach | 1 Reuzenslalom 2 Super G |

### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Algm | AD | RS | SG |
| 2019/2020 | 146e | - | - | 50e |
| 2020/2021 | 86e | - | 51e | 28e |
| 2021/2022 | 41e | - | 25e | 8e |
| 2022/2023 | 30e | - | 15e | 15e |
| 2023/2024 | 15e | 45e | 21e | 3 |
# James Crawford (alpineskiër)

James (Jack) Crawford (Toronto, 3 mei 1997) is een Canadees alpineskiër. Hij vertegenwoordigde zijn vaderland op de Olympische Winterspelen 2018 in Pyeongchang en op de Olympische Winterspelen 2022 in Peking.

## Biografie

Crawford maakte zijn wereldbekerdebuut in januari 2016 tijdens de super G in Kitzbühel. In 2018 maakte hij zijn Olympisch debuut tijdens de Olympische Spelen in Pyeongchang. Crawford eindigde als 20e op de combinatie en als 29e op de reuzenslalom. Op de wereldkampioenschappen alpineskiën 2019 in Åre eindigde Crawford als 36e op de Super G. In 2021 eindigde Crawford 4e in de combinatie op de WK in Cortina d'Ampezzo. In 2022 behaalde Crawford zijn eerste medaille op een internationaal kampioenschap. Op de Olympische combinatie stond hij na de afdaling op de tweede plaats. Ondanks een wat minder goede slalom eindigde Crawford toch op de derde plaats in het eindklassement zodat hij de bronzen medaille kreeg toebedeeld.
James is jongere broer van Candace Crawford.

## Resultaten
### Olympische Spelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2018 | Pyeongchang | 20e Combinatie 29e Reuzenslalom DNF Super G |
| 2022 | Peking | 3 Combinatie 4e Afdaling 6e Super G |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2019 | Åre | 36e Super G |
| 2021 | Cortina d'Ampezzo | 4e Combinatie 14e Super G 21e Afdaling DNF1 Reuzenslalom |
| 2023 | Courchevel-Méribel | 1 Super G 5e Afdaling DNS slalom Combinatie |
| 2025 | Saalbach | 23e Afdaling 27e Super G |

### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Algm | AD | RS | SG |
| 2018/2019 | 150e | - | - | 54e |
| 2019/2020 | 97e | - | - | 22e |
| 2020/2021 | 82e | 51e | - | 24e |
| 2021/2022 | 14e | 16e | - | 5e |
| 2022/2023 | 12e | 5e | 54e | 19e |
| 2023/2024 | 23e | 13e | 41e | 12e |

#### Wereldbekerzeges

| Datum | Plaats | Onderdeel |
| 25 januari 2025 | Kitzbühel | Afdaling |
# Luchthaven Ålesund, Vigra

Luchthaven Ålesund, Vigra is een Noorse luchthaven op ongeveer 10 km ten noorden van Ålesund, op het eiland Vigra. Ze wordt uitgebaat door de Noorse staatsonderneming Avinor. De luchthaven is vanuit de stad bereikbaar via een tunnel onder de zee.

## Geschiedenis

Het vliegveld werd geopend in 1958. In 1986 werd het huidige terminalgebouw in gebruik genomen, evenals de verlengde startbaan en de tunnel naar Ålesund. Daarvoor moest men veerboten nemen naar het eiland.
Tot 1998 was Braathens S.A.F.E. de enige maatschappij die regelmatige vluchten vloog op de luchthaven, hoewel Norwegian Air Shuttle vanaf 1994 een aantal regionale vluchten in opdracht van Braathens uitvoerde.
In 2012 wordt de luchthaven bediend door Scandinavian Airlines dat Braathens in 2001 heeft gekocht, Norwegian.com en airBaltic, dat op Riga vliegt. Sinds april 2013 vliegt KLM Cityhopper tweemaal daags vanaf Schiphol naar Vigra.

## Statistieken

In 2011 werden er in totaal 13.896 vliegbewegingen en 928.411 passagiers (transitpassagiers inbegrepen) geteld.
* ↑ Bron: Avinor website
# Dante Sealy

Dante Isiah Sealy (New York, 17 april 2003) is een Amerikaans voetballer die doorgaans speelt als vleugelspeler. In februari 2025 verruilde hij FC Dallas voor CF Montréal. Hij is de zoon van oud-voetballer Scott Sealy.

## Clubcarrière

Sealy speelde vanaf 2012 in de jeugdopleiding van FC Dallas. Bij deze club speelde hij in 2019 eerste bij het tweede elftal in de USL League One. Zijn debuut in het eerste elftal maakte de vleugelaanvaller op 10 september 2020, op bezoek bij Minnesota United. Die club kwam op voorsprong door doelpunten van Mason Toye en Kevin Molino, waarna Ricardo Pepi iets terugdeed namens Dallas. Molino maakte uit een strafschop zijn tweede doelpunt, waarna Santiago Mosquera de stand besliste op 3–2. Sealy moest van coach Luchi Gonzalez als reservespeler aan het duel beginnen en hij mocht vier minuten voor het einde van de wedstrijd invallen voor Ryan Hollingshead. Sealy maakte op 2 mei 2021 zijn eerste doelpunt als profvoetballer. In het eigen Toyota Stadium begon hij als wisselspeler aan de wedstrijd tegen Portland Timbers. Vanaf de reservebank zag hij teamgenoten Andrés Ricaurte, Jáder Obrian en Bressan scoren en Eryk Williamson een tegendoelpunt maken. Sealy, die zeven minuten voor tijd mocht invallen van Gonzalez besliste op aangeven van Franco Jara de stand op 4–1.
In de zomer van 2021 werd Sealy op huurbasis overgenomen door PSV, waar hij in het belofteteam te spelen kwam. De verhuurperiode was voor twee seizoenen, met een optie op koop. Aan het einde van het seizoen 2022/23, na twee jaar bij Jong PSV, werd de optie tot koop niet gelicht en keerde Sealy terug naar FC Dallas. Eind 2024 verliep zijn verbintenis bij die club, waarop hij vertrok. Hij tekende voor twee seizoenen bij CF Montréal, met een optie op een jaar extra.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2020 | FC Dallas | Major League Soccer | 5 | 0 | 0 | 0 | — | — | 1 | 0 |
| 2021 | FC Dallas | Major League Soccer | 6 | 1 | 0 | 0 | — | — | 6 | 1 |
| 2021/22 | → Jong PSV | Eerste divisie | 27 | 5 | — | — | — | — | 27 | 5 |
| 2022/23 | → Jong PSV | Eerste divisie | 27 | 1 | — | — | — | — | 27 | 1 |
| 2023 | FC Dallas | Major League Soccer | 13 | 0 | 0 | 0 | — | — | 13 | 0 |
| 2024 | FC Dallas | Major League Soccer | 17 | 1 | 1 | 0 | — | — | 18 | 1 |
| 2025 | CF Montréal | Major League Soccer | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 95 | 8 | 1 | 0 | 0 | 0 | 96 | 8 |
Bijgewerkt op 12 februari 2025.
# NGC 3953

NGC 3953 is een balkspiraalstelsel in het sterrenbeeld Grote Beer. Het hemelobject werd op 12 april 1789 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
In het sterrenstelsel zijn de volgende supernovas geobserveerd:
* SN 2001dp
* SN 2006bp
Vanuit de Benelux gezien kan NGC 3953, tijdens de culminatie, tot in het zenit klimmen.

## Synoniemen

* UGC 6870
* MCG 9-20-26
* ZWG 269.13
* PGC 37306
# Athyma perius

Athyma perius is een vlinder uit de onderfamilie Limenitidinae van de familie Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is, als Papilio perius, gepubliceerd in 1758 door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.
# Nansenia crassa

Nansenia crassa is een straalvinnige vissensoort uit de familie van kleinbekken (Microstomatidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Lavenberg.
# Bert Bouma (voetballer)

Bert Bouma (Hillegom, 7 februari 1930 – Sneek, 28 februari 2022) was een Nederlands voetballer.
Bouma begon op zijn zestiende met voetballen bij VV Flevo en werd door VV Sneek in 1955 opgemerkt en ingelijfd. Nadien begon Bouma te voetballen bij Veendam waar hij in het seizoen 1960/61 topscorer werd samen met Willy Wilbers. In zijn tweede seizoen bij Veendam kreeg Bouma een zware blessure. Na zijn blessure vertrok hij naar sc Heerenveen waar hij door aanhoudend blessureleed een punt achter zijn spelersloopbaan zette.
Midden jaren 80 begon Bouma als trainer bij VV Hubert Sneek zonder de juiste papieren. De betrokken partijen werden door de KNVB ingelicht dat de juiste papieren ontbraken en dat zij per 1 april 1986 in overtreding zouden zijn als Bouma het trainersvak zou blijven uitoefenen. Een aantal functionarissen van VVON-Friesland zaten in de bosjes om te bewijzen dat Bouma en Hubert Sneek in overtreding waren. Hierna trainde Bouma nog een aantal clubs. Nadien begon hij een kalverveehouderij.
Bouma trouwde met Geeske Jaasma uit Sneek, met wie hij twee zonen en een dochter kreeg. Zijn vrouw overleed in 1999. Bouma overleed in 2022 op 92-jarige leeftijd in zijn woonplaats Sneek.
* ↑ Bert Bouma overleden. ...PENGEL. Geraadpleegd op 20 augustus 2022.
* ↑ In memoriam | Bert Bouma, de visionaire handelaar en profvoetballer uit Sneek. Leeuwarder Courant (11 maart 2022). Geraadpleegd op 20 augustus 2022.
* ↑ Bert Bouma traint ondanks verbod KJN VB öneek nog steeds. Leeuwarder Courant (25 april 1986). Geraadpleegd op 20 augustus 2022.
* ↑ Geboortebericht. Sneeker Nieuwsblad (4 november 1963). Geraadpleegd op 14 maart 2025.
* ↑ Overlijdensbericht. Mensenlinq. Geraadpleegd op 21 juni 2023.
# Hildegarde van Bourgondië

Hildegard van Bourgondië (ca. 1050 - na 1120) was een dochter van hertog Robert I van Bourgondië en van diens tweede echtgenote Ermengarde van Anjou (1018-1076). Zij werd in 1067 de derde echtgenote van Willem VIII van Aquitanië (1025-1086). Aangezien zij verwant waren in de vierde graad, eiste paus Gregorius VII hun scheiding maar stond een vrijstelling toe nadat Willem zijn zaak in Rome had bepleit. Dit betekende dat hun zoons een wettige status kregen. Willem VIII liet als dank in Poitiers een abdij bouwen, gewijd aan Sint Jan de Evangelist, droeg die over aan die van Cluny. Hildegard is in deze abdij begraven. Zij werd de moeder van:
* Willem IX (1071-1126)
* Hugo (1075 - na 1126)
* Agnes (-1097), in 1096 gehuwd met Peter I van Aragón (1069-1104).
* mogelijk Beatrix (1075-1110), in 1108 gehuwd met Alfonso VI van Castilië-León (1036-1109)
# Stenelmis grouvellei

Stenelmis grouvellei is een keversoort uit de familie van de beekkevers (Elmidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1933 gepubliceerd door Charles Alluaud.
# Angionychus insidiosus

Angionychus insidiosus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door Charles Alluaud.
# Egadyla antelmei

Egadyla antelmei is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Charles Alluaud.
# Kobun

Keizer Kōbun (弘文天皇, Kobun-tennō, 648-672) geldt als de 39e keizer van Japan volgens de traditionele opvolgingsvolgorde.
Hij volgde zijn vader Tenji op, maar zijn regering werd betwist door zijn oom Tenmu. Na een maand van gevechten (de zogenaamde Jinshinverstoring), wist Tenmu te zegevieren.
In de Nihon shoki, het belangrijke historische werk dat de geschiedenis van Japan tot en met Tenmu beschrijft, wordt de korte regeerperiode van Kōbun verzwegen, om op die wijze Tenmu's keizerschap meer legaliteit te geven. Pas rond 1900 werd Kōbun weer terug aan de keizerslijst toegevoegd.
* Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491.
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323.
* Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.
* Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842.
* ↑ Japanse hof: 弘文天皇 (39)
* ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, pp. 55-58; Brown, Delmer et al (1979). Gukanshō, p. 268 n.39; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 136.
$^*$ Regent Jingu staat niet op de traditionele lijst.
# Eropeplus canus

Eropeplus canus is een knaagdier uit de muizen en ratten van de Oude Wereld dat voorkomt in Midden-Celebes. Het is de enige soort van het geslacht Eropeplus, dat nauw verwant is aan Lenomys. Er zijn slechts vijf exemplaren bekend, die op 1800 tot 2300 m hoogte gevangen zijn in de bergregenwouden van Midden-Celebes.
In externe kenmerken is E. canus vrijwel niet te onderscheiden van Lenomys. Ook de schedel en de spermamorfologie zijn uniek en gelijkend in deze twee geslachten. De kiezen verschillen echter wel zeer. E. canus lijkt ook wel wat op Taeromys callitrichus. De rugvacht is bruingrijs, de onderkant lichtgrijs, met een geleidelijke overgang. Op de voeten zitten wat zwarte haren. De vrij lange staart is nauwelijks behaard. De kop-romplengte bedraagt 195-240 mm en de staartlengte 210 tot 315 mm.
* Musser, G.G. & Carleton, M.D. 2005. Superfamily Muroidea. Pp. 894-1531 in Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2 vols., 2142 pp. ISBN 978-0-8018-8221-0
* Nowak, R.M. 1999. Walker's Mammals of the World. Johns Hopkins University Press. ISBN 0801857899
Aethomys-divisie · Apodemus-divisie · Arvicanthis-divisie · Chrotomys-divisie · Colomys-divisie · Crunomys-divisie · Dacnomys-divisie · Dasymys-divisie · Echiothrix-divisie · Golunda-divisie · Hadromys-divisie · Hybomys-divisie · Hydromys-divisie · Lorentzimys-divisie · Malacomys-divisie · Maxomys-divisie · Melasmothrix-divisie · Micromys-divisie · Millardia-divisie · Mus-divisie · Oenomys-divisie · Phloeomys-divisie · Pithecheir-divisie (Eropeplus · Lenomys · Lenothrix · Margaretamys · Pithecheir · Pithecheirops) · Pogonomys-divisie · Pseudomys-divisie · Rattus-divisie · Stenocephalemys-divisie · Uromys-divisie · Xeromys-divisie · Niet-ingedeelde geslachten
# Spassky

Spassky kan verwijzen naar:
* Sergei Aleksandrovich Spassky (1882-1958) - Russisch arachnoloog
* Boris Spasski (1937-2025) - Russisch schaker
* Schaakclub Spassky's - Groninger schaakvereniging
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Spassky en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Christopher Fiola

Christopher Fiola (22 september 1996, Montreal) is een Canadese langebaanschaatser. In 2023 won Fiola in Heerenveen bij het WK Afstanden met Canada goud op de teamsprint. Hij won deze gouden medaille samen met zijn eveneens Franstalige teamgenoten Laurent Dubreuil en Antoine Gélinas-Beaulieu.

## Records
### Persoonlijke records

| Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 500 meter | 34,44 | 19 maart 2022 | Calgary |
| 1000 meter | 1.08,43 | 19 maart 2022 | Calgary |
| 1500 meter | 1.46,24 | 19 maart 2017 | Calgary |
| 3000 meter | 3.53,45 | 10 oktober 2015 | Calgary |
| 5000 meter | 6.38,47 | 17 maart 2017 | Calgary |
| 10000 meter | 14.42,07 | 15 maart 2014 | Calgary |
    (laatst bijgewerkt: 14 maart 2023)
# Andrea Giovannini

Andrea Giovannini (Trento, 27 augustus 1993) is een Italiaanse langebaanschaatser. Hij staat bekend als het grootste Italiaanse allroundtalent sinds Enrico Fabris. Hij dankt die status mede aan de medailles die hij bij het WK Junioren gewonnen heeft.
Giovannini maakte in 2014 zijn debuut bij de Europese en wereldkampioenschappen allround. Daarnaast maakte hij op 20-jarige leeftijd al zijn debuut op de Olympische Winterspelen. Hij was echter nog niet in staat om voor de medailles mee te strijden. Op 23 november 2014 wist hij in een ontsnapping met Linus Heidegger de tweede WB-massastart in Seoul te winnen.

## Persoonlijke records

| Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 500 meter | 36,57 | 7 maart 2015 | Calgary |
| 1000 meter | 1.10,56 | 20 oktober 2017 | Inzell |
| 1500 meter | 1.44,17 | 3 december 2017 | Calgary |
| 3000 meter | 3.40,07 | 7 oktober 2017 | Inzell |
| 5000 meter | 6.08,80 | 10 december 2017 | Salt Lake City |
| 10.000 meter | 13.03,00 | 26 januari 2025 | Calgary |

## Resultaten

| Jaar | WK junioren | EK Allround | WK Allround | WK Afstanden | Olympische Spelen |
| 2010 | 49e 1500m | | | | |
| 2011 | 23e 1500m | | | | |
| 2012 | 11e allround 13e 1500m 6e 5000m | | | | |
| 2013 | 3 allround 9e 1500m 2 5000m | | | | |
| 2014 | | NC14e | NC17e | | 17e 5000m |
| 2015 | | NC11e | NC15e | 14e 5000m 5e achtervolging 5e massastart | |
| 2016 | | 5e | 6e | 10e 5000m 4e achtervolging | |
| 2017 | | 6e | 6e | 12e 5000m 20e massastart 6e achtervolging | |
| 2018 | | | NC11e | | 27e 1500m 20e 5000m 12e massastart 6e achtervolging |
| 2019 | | 6e | NC14e | 13e 5000m 4e massastart 6e achtervolging | |
| 2020 | | | NS3 | 11e 5000m 16e massastart 6e achtervolging | |
| 2021 | | NC10 | | 15e 1500m 14e 5000m 11e massastart 5e achtervolging | |
| 2022 | | | NS3 | | 20e 5000m 11e massastart 7e achtervolging |
| 2023 | | | | 15e 5000m 8e 10000m 3 massastart 4e achtervolging | |
| 2024 | | | | 16e 5000m 4e massastart 1 achtervolging | |
| 2025 | | NC11 | | | |
    NC = niet gekwalificeerd voor de laatste afstand, maar wel als 14e geklasseerd in de eindrangschikking
* Andrea Giovannini op SchaatsStatistieken.nl
# Peter Leeflang

Peter Samuel Hendrik Leeflang (Schiedam, 1946) is een Nederlands econoom. Hij is emeritus (vernoemd) hoogleraar marketing aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) in Nederland Hij bekleedt de Distinguished Frank M. Bass leerstoel in marketing. Naast deze positie is Leeflang tevens aangesteld als Honorary Professor aan Aston Business School (Verenigd Koninkrijk) en LUISS University (Rome). In het verleden heeft hij daarnaast posities gehad aan Goethe University (Frankfurt) ,University of St Gallen en UCLA (USA).
Leeflang studeerde econometrie en promoveerde aan de Erasmus Universiteit (Rotterdam). Zijn onderzoeksinteresse gaan uit naar het modelleren van marketen ,en meer specifiek het meten van de effecten van reclame, sales promotions, new media, concurrentie, en farmaceutische marketing.
Leeflang is een van de oprichters van de European Marketing Academy en in 1999 werd hij lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW). Leeflang begeleidde enkele tientallen promovendi. Verschillende daarvan zijn eveneens als hoogleraar benoemd: Jan van Helden , Hans Kasper, Jan Reuyl, Ad van Goor, Charles Pahud de Mortanges, Michel Wedel, John Koster, Harald van Heerde en Cor Molenaar.
Daarnaast richtte hij in 1981 ook de Marketing Association Rijksuniversiteit Groningen (MARUG) op. Deze studievereniging is verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen en dient als intermediair tussen marketingtheorie en praktijk.
Leeflang is erelid bij het Nederlands Instituut voor Marketing (NIMA).

## Onderscheidingen en prijzen

* 2010: Inaugural EMAC Distinguished Marketing Scholar Award (dit is de hoogst mogelijke onderscheiding die een onderzoeker in het veld van Marketing, die lid is van de European Marketing Academy, kan ontvangen).
* 2009: Harold H. Maynard Award voor beste artikel in het Journal of Marketing.
* Winnaar van de J.B. Steenkamp award voor het paper met de hoogste impact in het IJRM en heeft hij de
* ISMS Long Temp Award voor een artikel in Marketing Science geschreven met Harald van Heerde en Dick Wittink.
* Officier in de Orde van Oranje-Nassau.