# The Population Bomb

The Population Bomb, in het Nederlands vertaald als 'De Bevolkingsexplosie is een boek uit 1968, geschreven door twee Amerikaanse auteurs: voormalig Stanford University professor Paul R. Ehrlich en voormalig Stanford senior onderzoeker op het gebied van milieubescherming Anne H. Ehrlich. Vanaf de openingspagina voorspelde dit boek een toekomstige wereldwijde hongersnood als gevolg van overbevolking, alsook andere grote maatschappelijke omwentelingen. De beide auteurs pleitten hierin voor onmiddellijke actie ter beperking van de bevolkingsgroei. De vrees voor een ‘bevolkingsexplosie’ bestond al in de babyboom-jaren van [[midden 20e eeuw], maar het boek en de auteurs brachten het idee naar een nog breder publiek. In de 19e eeuw werd ook reeds een soortgelijke waarschuwing geuit door de Engelse econoom {{Thomas Robert Malthus]], de inspirator van de beweging naar hem genoemd het malthusianisme zou heten, dat onder meer geboortebeperking preekte.
Het boek werd bij de publicatie ervan bekritiseerd vanwege de alarmistische, doemdenkerige toon, en ook in de daaropvolgende decennia vanwege onnauwkeurige beweringen en niet uitgekomen pessimistische voorspellingen. Weliswaar hebben zich sinds de publicatie van het boek regionale hongersnoden voorgedaan ten tijde van de publicatie reeds in Biafra, Nigeria, en kort daarna in 1971 in Bangladesh, maar desalniettemin geen mondiale hongersnoden.
De Ehrlichs zelf bleven achter hun waarschuwingen staan, ondanks de tekortkomingen die door de critici werden opgemerkt. Paul Ehrlich verklaarde in 2009 in een als vervolg geschreven boek getiteld The Population Bomb Revisted zelfs dat "misschien wel de ernstigste fout in het boek uit 1968 was dat het bij nader inzien juist nog veel te optimistisch was over de toekomst", ondanks dat hij en zijn mede-auteur catastrofale mondiale hongersnoden hadden voorspeld die nooit zijn uitgekomen. Beide auteurs bleven geloven dat met de publicatie van het boek hun doelen had bereikt, omdat ‘het mensen bewust maakte van het belang van milieukwesties en menselijke aantallen in het debat over de menselijke toekomst bracht. Reeds in 1973 zou bijvoorbeeld het geruchtmakende Rapport van de Club van Rome verschijnen.

## Inhoud

The Population Bomb werd geschreven op voorstel van David Brower, directeur van de Amerikaanse milieuactivistische organisatie de Sierra Club, en Ian Ballantine van Ballantine Books, naar aanleiding van verschillende publieke lezingen die Ehrlich had gegeven over bevolkingskwesties en hun relatie tot het milieu. Hoewel beide Ehrlichs aan het boek meewerkten, stond de uitgeverij erop dat er één enkele auteur zou worden vermeld en werd ook om verlangd de titel te wijzigen, die oorspronkelijk minder spectaculair luidde Population, Resources, and Environment.
De pakkende, meer ophef veroorzakende titel The Population Bomb waaronder het boek op aandringen van de uitgever uitkwam, werd (met toestemming) ontleend aan General William H. Draper, oprichter van de organisatie Population Crisis Committee en een wijdverspreide pamflet The Population Bomb is Everyone's Baby, uitgegeven in 1954 door het Hugh Moore Fund.
De Ehrlichs zelf betreurden de titelkeuze, waarover zij desalniettemin later zouden toegeven dat het een perfecte keuze was vanuit marketingperspectief. Ze meenden echter dat "het ertoe leidde dat de waarschuwingen die onder de naam van Paul Eherlich werden gepubliceerd ten onrechte werden gecategoriseerd als uitsluitend gericht op menselijke aantallen, ondanks hun interesse in alle factoren die het lot van de mensheid zouden kunnen beïnvloeden, dus nit uitsluitend de bevolkingsgroei.
De eerste edities van The Population Bomb begonnen met de vreesaanjagende en fatalistisch stellige verklaring: De strijd om de hele mensheid te voeden is voorbij. In de jaren zeventig zullen honderden miljoenen mensen omkomen van de honger, ondanks eventuele crashprogramma's die nu worden gelanceerd. Op dit late tijdstip kan niets een substantiële stijging van het sterftecijfer in de wereld voorkomen...
Een groot deel van de inhoud het boek was gewijd aan het beschrijven van de verslechterende toestand van het milieu en de voedselzekerheid situatie, die als steeds nijpender wordt omschreven. In 1962 was reeds in het boek Silent Spring] de milieuproblematiek geagendeerd door de Amerikaanse bioloog Rachel Carson, dat zich toespitste op de nadelige milieueffecten ten gevolge van het lukraak gebruik van pesticiden, met name het berucht geworden DDT.
De Ehrlichs beweerden dat, aangezien de bestaande bevolking niet voldoende werd gevoed en omdat deze snel groeide, het niet realistisch zou zijn voldoende verbeteringen in de voedselproductie te verwachten om de gehele wereldbevolking te voeden. Ze voerden verder aan dat de groeiende bevolking een escalerende druk uitoefende op alle aspecten van de natuurlijke wereld. Ze schreven: "We moeten de wereldbevolking snel onder controle krijgen, het groeitempo tot nul terugbrengen of negatief maken. Er moet een bewuste regulering van de menselijke aantallen worden bereikt. Tegelijkertijd moeten we, althans tijdelijk, onze voedselproductie aanzienlijk verhogen."

### Mogelijke oplossingen

Paul en Anne Ehrlich beschreven een aantal ideeën over hoe hun doelen 'zouden kunnen worden bereikt'." Ze waren van mening dat de Verenigde Staten een leidende rol moesten spelen bij het beheersen van de bevolking. Dit ten eerste omdat ze reeds veel meer consumeerden dan de rest van de wereld, en daarom een ​​morele plicht zoude hebben de impact ervan te verminderen; ten tweede vanwege hun prominente positie in de wereld de VS het voortouw zouden moeten nemen bij de internationale inspanningen die zij bepleiten. Ook om beschuldigingen van hypocrisie of racisme jegens de Derde Wereld te vermijden, zouden ze zelf het voortouw moeten nemen bij de inspanningen om de bevolking terug te dringen.
De Ehrlichs verwierpen met klem het idee "tijdelijke sterilisatiemiddelen" toe te voegen aan de watervoorziening of het basisvoedsel, vanwege wat zij betitelden als de "criminele ontoereikendheid van biomedisch onderzoek op dit gebied". In plaats daarvan stelden ze een ingrijpende wijziging in het belastingstelsel voor, waarbij extra kinderen de belastingdruk van een gezin zouden verhogen, met hogere tarieven voor kinderrijke gezinnen, evenals luxebelastinges op faciliteiten voor kinderopvang. Ze suggereerden mannen te stimuleren tot vrijwillige permanente sterilisatie voordat ze twee kinderen zouden verwekken, naast een verscheidenheid aan andere geldelijke prikkels die het menselijk voortplantingsgedrag zouden beïnvloeden.
Ook stelden zij de oprichting van een ¨machtig¨ Ministerie van Bevolking en Milieu voor, dat tot taak zou krijgen een ​​redelijke bevolkingsomvang in de Verenigde Staten te bewerkstelligen en een einde te maken aan de achteruitgang van het milieu.
Een dergelijk ministerie zou onderzoek moeten ondersteunen naar bevolkingscontrole, zoals betere anticoncepties, massa-sterilisatiemiddelen en prenataal onderscheidingsvermogen (omdat ouders vaak kinderen zouden blijven verwekken totdat er een zoon zou worden geboren. De Ehrlichs suggereerden dat indien bij de conceptie de mogelijkheid zou bestaan een mannelijk kind te kiezen, dit het geboortecijfer zou verlagen). Er zou ook wetgeving dienen te komen die het recht op abortus garandeerde, en de seksuele voorlichting zou moeten worden uitgebreid.
Voor het buitenlands beleid van de VS bepleitten ze een systeem van ‘triage’, zoals voorgesteld door William en Paul Paddock in hun boek Famine 1975!. Onder dit systeem zouden landen in categorieën worden verdeeld op basis van hun vermogen zichzelf in de toekomst te voeden. Alleen landen die over voldoende programma's beschikten om de bevolkingsgroei te beperken en in de toekomst zelfvoorzienend te worden, zouden voedselhulp mogen blijven ontvangen.