OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Station Bunde (Ostfriesl)

Station Bunde (Ostfriesl) was een halte langs de spoorlijn (Groningen -) Nieuweschans - Ihrhove (- Leer), gelegen in Bunde in de Duitse deelstaat Nedersaksen. Het station werd geopend in 1876. Het stationsgebouw werd in 2011 verbouwd en er werden vier appartementen in gevestigd.
Het station was van grote betekenis voor de transport van landbouwproducten uit de omgeving. In 2015 heeft de deelstaat Nedersaksen 30 (voormalige) stations aangewezen die in aanmerking komen voor heropening, waaronder station Bunde.
Heropening van het station stond gepland in december 2024, tegelijk met de heropening van de spoorlijn naar Leer, die sinds 2015 tussen Weener en Leer niet gebruikt kon worden doordat de Friesenbrücke zwaar beschadigd was doordat een vrachtschip er tegenaan was gevaren. De heropening is echter uitgesteld tot medio 2025, de exploitatie zal worden verzorgd door Arriva Personenvervoer Nederland.
* ↑ (de) Kreis Leer: Neue Stopps für Züge
* ↑ Treinen naar Duitsland rijden bijna het hele jaar niet: straks nieuw station vlak over de grens. RTV Noord (31 januari 2024).
0,0: Ihrhove · 5,7: Hilkenborg · 8,0: Weener · 11,2: Möhlenwarf · 13,2: Bunde (Ostfriesl) · 18,3: Bad Nieuweschans
# Montrose FC

Montrose FC is een Schotse voetbalclub uit Montrose in Angus.
De club werd in 1879 opgericht en sloot zich in 1929 bij de Football League aan. De beste periode van de club was er in de jaren 70. De club haalde enkele succesjes in de beker en was een gevreesd team. De club speelde nooit in de hoogste klasse en pendelde vooral tussen 2de en 3de. Er werden 37 seizoenen in de 2de klasse doorgebracht.
Sinds de oprichting van de Third Division (4de klasse) is dat echter de thuishaven van de club geworden. In 1995 promoveerde de club nog als vicekampioen maar na één seizoen in 3de degradeerde de club opnieuw en kon sindsdien nog niet wegraken uit de kelder van de Schotse League.

## Erelijst

* Scottish Football League Second Division
** Winnaar (1): 1984/85

## Eindklasseringen

| 7 | 7 | 4 | 9 | 16 | 13 | 12 | 13 | 8 | 19 | 17 | 14 | 19 | 7 | 7 | 5 | 15 | 5 | 16 | 9 | 12 | 13 | 10 | 8 | 6 | 10 | 6 | 8 | 3 | 3 | 5 | 11 | 13 | 9 | 7 | 10 | 14 | 12 | 1 | 12 | 12 | 8 | 6 | 13 | 2 | 11 | 12 | 10 | 2 | 10 | 6 | 9 | 10 | 9 | 9 | 5 | 7 | 6 | 5 | 9 | 8 | 3 | 5 | 10 | 8 | 8 | 6 | 6 | 10 | 8 | 4 | 1 | 4 | 4 | 4 | 3 | 7 | 4 |
| 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | 89 | 90 | 91 | 92 | 93 | 94 | 95 | 96 | 97 | 98 | 99 | 00 | 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| Niveau 1 Niveau 2 Niveau 3 Niveau 4 ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Periode | Niveau 1 | Niveau 2 | Niveau 3 | Niveau 4 |
| 1893-1975 | Division One | Division Two | Division Three | -- |
| 1975-1998 | Premier Division | First Division | Second Division | Third Division |
| 1998-2013 | Scottish Premier League | First Division | Second Division | Third Division |
| 2013-heden | Scottish Premiership | Scottish Championship | Scottish League One | Scottish League Two |

## Records

* Grootste overwinning: 12-0 tegen Vale of Leithen, in 1975
* Zwaarste nederlaag: 0-13 tegen Aberdeen in 1951
* Hoogste aantal toeschouwers: 8983 tegen Dundee FC in 1973

## Bekende (oud-)spelers

* Ivo den Bieman
# Station Les Bardys

Station Les Bardys is een spoorweghalte in de Franse gemeente Saint-Priest-Taurion.
# Botryllus aster

Botryllus aster is een zakpijpensoort uit de familie van de Styelidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1991 voor het eerst geldig gepubliceerd door Claude Monniot.
# Kleidubbeltandmos

Kleidubbeltandmos (Didymodon fallax) is een mossoort in de familie Pottiaceae. Het groeit vooral op vochtige basenrijke klei en leembodems.

## Kenmerken

Kleidubbeltandmos vormt tot 2 cm hoge stengels en groeit in vuilgroene tot bruinachtige, losse, vaak uitgestrekte gazons en vormt geen rhizoïde vilt. De volledige, ongeveer 1–2 mm lange, lancetvormige bladeren steken dun uit als ze nat zijn, maar lijken lichtjes gedraaid en geperst als ze droog zijn. Ze zijn geleidelijk taps toelopend en gekield vanuit een breed eivormige basis. De bladranden zijn over de gehele lengte omgerold tot net voor de bladpunt.
De bladcellen van de bladbasis zijn subkwadratisch van vorm en min of meer transparant. De bovenste cellen daarentegen zijn ondoorzichtig, afgerond en zien er enigszins papillous (wrattig) uit. De hoofdnerf is sterk en eindigt in de bladpunt. De roodbruine seta draagt rechtopstaande, langwerpige tot cilindrisch gevormde sporenkapsels, die aan de voorkant 32 peristoomtanden hebben, die drie tot vier keer naar links zijn gedraaid.

## Ecologie

Het komt meestal voor op vochtige, kleiachtige bodems, maar komt ook veel voor op muren en rotsen. Het bewoont vaak kalkrijke plekken en geeft de voorkeur aan halfschaduw. Daarom wordt het vaak gevonden op noordelijke en oostelijke hellingen. In ontgrondingen in de uiterwaarden kan kleidubbeltandmos soortenarme dominantiegemeenschappen vormen die rijkelijk kapselen.

### Syntaxonomie

Kleidubbeltandmos staat te boek als kensoort van de kleigreppelmos-associatie (Dicranelletum variae).

## Verspreiding

Het is een holarctisch breedbladig mos dat voorkomt van de laaglanden tot meer dan 2000 meter hoog. In Nederland komt het kleidubbeltandmos vrij algemeen voor. De soort is vooral te zien in het rivierengebied op klei, in Zuid-Limburg op verweerd krijt en in Brabant op leemgronden. Ook op de Friese en Groningse klei en in Zeeuws-Vlaanderen vinden we dit mos veel. Ten slotte vallen vondsten in de duinen op: hier groeit de soort op verdichte grond langs paadjes.

## Foto's

* Sporenkapsels
* Sporenkapsel met deksel
* Bladpunt
* Bladcellen bladvoet
* Bladcellen midden
* Sporen
* Peristoomtanden en sporen
* Peristoomtand
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
# Jo Simons

J.J.M. “Jo” Simons (Pey, 1938 – 2025) was een Nederlands politicus van de KVP en later het CDA.
Hij was gemeentesecretaris van Linne voor hij in september 1976 benoemd werd tot burgemeester van Broekhuizen. In 1985 volgde zijn benoeming tot burgemeester van de gemeente Heel en Panheel en vanaf 1986 was hij tevens burgemeester van Beegden. Na de fusie van de gemeenten Heel en Panheel, Beegden en Wessem tot de gemeente Heel, werd Simons burgemeester van deze fusiegemeente wat hij tot zijn vervroegde pensionering in 1995 zou blijven.
Simons werd bij zijn afscheid benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.
Simons overleed in 2025 op 86-jarige leeftijd.
* ↑ Jo Simons overleden, oud-burgemeester van Broekhuizen en Heel
* ↑ Oud-burgemeester van Broekhuizen Jo Simons overleden, NU Horst aan de Maas, 6 februari 2025.
* ↑ Oud-burgemeester Heel overleden, VML Nieuws, 6 februari 2025.
# Deep Bridge

Deep Bridge is een Belgisch bedrijf in de amusementsector, opgericht in het voorjaar van 2017 vanuit moederbedrijf Deep Bridge Group. Het bedrijf is gespecialiseerd in live entertainment en produceert eigen of internationale musicals in Vlaanderen en daarbuiten. Het hoofdkantoor is gevestigd in Wilrijk te Antwerpen. De huisregisseur van Deep Bridge is Stany Crets.

## Producties

| Jaar | Productie | Regie | Choreo |
| 2017 | Ridders van de Ronde Keukentafel | Mark Tijsmans | Florian Boutonnier |
| 2017 | Rocky Horror Show | Stany Crets | Laurent Flament |
| 2018 | Doornroosje | Bas Groenenberg | - |
| 2018 | Er was eens... Het sprookjesconcert | Lulu Aertgeerts | - |
| 2018 | Meiskes & Jongens | Sébastien De Smet | - |
| 2018 | The Christmas Show 2018 | N.v.t. | - |
| 2019 | Monty Python's Spamalot | Stany Crets | Martin Michel |
| 2019 | Assepoester | Mart van den Hout | - |
| 2019 | La Cage aux Folles | Stany Crets | Laurent Flament |
| 2019 | The Christmas Show 2019 | N.v.t. | - |
| 2020 | Sneeuwwitje | Mart van den Hout | Thalisa Mintiens |
| 2020 | MAMMA MIA! | Stany Crets | Laurent Flament |
| 2021 | The Sound of Music | Stany Crets | Martin Michel |
| 2021 | Het Geheim van Te Veel Torens | Mark Tijsmans | Sanne Selbeck |
| 2021 | RENT | Stany Crets | Oonagh Jacobs |
| 2021 | Robin Hood & ik | Floris Devooght | Helle Vanderheyden |
| 2022 | One Night Only | N.v.t. | - |
| 2022 | Charlie and the Chocolate Factory | Stany Crets | Thalisa Mintiens |
| 2023 | Rapunzel | Stany Crets | Laurent Flament |
| 2023 | One More Night | N.v.t. | - |
| 2023 | You Are My Sunshine | Stany Crets | - |
| 2023 | A Christmas Carol | Stany Crets | Thalisa Mintiens |
| 2024 | Hairspray | Stany Crets | Laurent Flament |
| 2024 | Peter Pan - Terug Naar Neverland | Stany Crets | Laurent Flament |
| 2024 | A Christmas Carol | Stany Crets | Gregory Langen |
| 2025 | Doornroosje | Stany Crets | Gregory Langen |
| 2025 | Pretty Woman: The Musical | Stany Crets | Laurent Flament |
| 2025 | Alice in Wonderland | Stany Crets | tba |

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Nieuwe entertainmentproducent Deep Bridge maakt musicalprogrammatie bekend. Vlaams Musical Magazine (20 april 2017). Gearchiveerd op 10 oktober 2022.
* ↑ Dit is het nieuwe productiehuis Deep Bridge. Gazet van Antwerpen (18 april 2017). Gearchiveerd op 10 oktober 2022.
* ↑ ‘Het blijft toch wij versus zij’. De Standaard (13 oktober 2019). Gearchiveerd op 8 oktober 2022.
# Nomeer

Het Nomeer is een meer in Zuid-Soedan. Het wordt gevoed door de Bergnijl (de Bahr al Jabal). Het meer is 100 vierkante kilometer en de uitstroom is eigenlijk het officiële beginpunt van de Witte Nijl. Tevens vormt de Bahr el Ghazal de belangrijkste meest westelijke toevoer van het meer en de Witte Nijl.
# Station Bidston

Bidston is een spoorwegstation van National Rail in Bidston, Wirral in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Merseyrail.
# Periodiek systeem/Elektronenconfiguratie

Hieronder volgt het periodiek systeem met de verkorte elektronenconfiguratie bij ieder element, met andere woorden hoe de elektronen over de diverse elektronenschillen zijn verdeeld. De compleet gevulde schillen uit bovenliggende rijen van het periodiek systeem worden meestal door het symbool vervangen van het edelgas uit de rij erboven. Denk de elektronenconfiguratie van het edelgas uit de rij daarboven erbij.
Voorbeeld: de volledige elektronenconfiguratie van broom, symbool Br, is 1s$^2$2s$^2$2p$^6$3s$^2$3p$^6$4s$^2$3d$^{10}$4p$^5$, maar wordt aangegeven met [Ar] 4s$^2$3d$^{10}$4p$^5$.
Met toenemend atoomnummer worden de schillen en subschillen op een vrij regelmatige wijze opgevuld: eerst 1s, dan 2s, 2p, 3s en 3p, maar dan volgt eerst 4s voordat 3d wordt opgevuld. Daarin komt ook weer een kleine onregelmatigheid voor. Koper bijvoorbeeld heeft elektronenconfiguratie 3d$^{10}$4s$^1$ in plaats van 3d$^9$4s$^2$. De oorzaak voor deze onregelmatigheden is dat er niet alleen een wisselwerking is tussen de positieve atoomkern en het toegevoegde elektron, maar ook een afstoting tussen alle aanwezige elektronen. Omdat de s-, p- en d-orbitalen allemaal een andere vorm hebben is de manier waarop het ene elektron het andere afschermt van de kern afhankelijk van de baan die wordt opgevuld. Het resultaat van dit veellichamenprobleem is dat de energie van de verschillende banen een beetje zijn zoals een touwladder van elastiek: zet je voet erop en alle afstanden worden anders.
Hetzelfde probleem doet zich voor bij het vormen van ionen. Bijvoorbeeld als mangaan 3d$^5$4s$^2$ oplost in water vormt het Mn$^{2+}$-ionen die een configuratie 3d$^5$ hebben. Hoewel de 4s$^2$-elekronen eerder in de periode worden opgevuld dan de 3d, zijn zij het die bij de oxidatie tot Mn$^{2+}$ worden afgestaan. De hogere lading van het ion gooit de volgorde van de energie door elkaar.
Hierbij speelt nog een extra factor een rol: bij 3d$^5$ is de d-subschil precies half gevuld en dat verleent extra stabiliteit, mits alle spins parallel worden gezet. De spinparingsenergie is een naar verhouding kleine term, maar kan wel de doorslag geven en een bepaalde configuratie stabiel maken.
Dit overzicht is er ook als tabel met dezelfde verkorte benoeming van de elektronenconfiguratie.
# Ierland op het Eurovisiesongfestival 2013

Ierland nam deel aan het Eurovisiesongfestival 2013 in Malmö, Zweden. Het was de 47ste deelname van het land op het Eurovisiesongfestival. RTE was verantwoordelijk voor de Ierse bijdrage voor de editie van 2013.

## Selectieprocedure

De Ierse selectie van 2013 verliep opnieuw via het jaarlijkse Eurosong. Net als in 2012 werden er vijf specialisten ter zake aangeduid die een act mochten samenstellen en begeleiden. De nationale selectie van 2013 was net als de voorgaande jaren een onderdeel van de talkshow The Late Late Show. Tijdens de door Ryan Tubridy gepresenteerde show van 22 februari 2013 traden de vijf deelnemende acts op. De punten werden voor de helft verdeeld door zes regionale jury's. Het publiek gaf via televoting de resterende helft van de punten.
Op 6 november 2012 maakte RTE de namen van de vijf mentoren bekend. Het ging om Mairéad Farrell, Shay Healy, Mark McCabe, Niall Mooney en Stuart O’Connor. Op 6 februari 2013 werden de namen van de deelnemende artiesten vrijgegeven. Tijdens de nationale finale ontstond er een nek-aan-nekrace tussen Aimée Fitzpatrick en Ryan Dolan. Fitzpatrick kreeg nipt de voorkeur van de regionale vakjury's, maar het publiek zorgde ervoor dat Dolan met de zegepalm aan de haal ging.

## Eurosong 2013

| Plaats | Artiest | Lied | Mentor | Jury | Publiek | Totaal |
| 1 | Ryan Dolan | Only love survives | Stuart O’Connor | 52 | 60 | 112 |
| 2 | Aimée Fitzpatrick | Crashing down | Mark McCabe | 54 | 50 | 104 |
| 3 | Kasey Smith | Kiss me | Mairead Farrell | 36 | 40 | 76 |
| 4 | Zoe Alexis Bohorquez | Fire | Niall Mooney | 24 | 30 | 54 |
| 5 | Inchequin | Son kez/The last time | Shay Healy | 34 | 20 | 54 |

## In Malmö

Ierland trad aan in de eerste halve finale op dinsdag 14 mei 2013 en haalde daar de 8ste plaats. In de finale werd Ierland laatste van de 26 deelnemers.
1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025
Albanië · Armenië · Azerbeidzjan · België · Bulgarije · Cyprus · Denemarken · Duitsland · Estland · Finland · Frankrijk · Georgië · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Israël · Italië · Kroatië · Letland · Litouwen · Macedonië · Malta · Moldavië · Montenegro · Nederland · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Roemenië · Rusland · San Marino · Servië · Slovenië · Spanje · Verenigd Koninkrijk · Wit-Rusland · Zweden · Zwitserland
# T.F. Nelson Mound

De T.F. Nelson Mound (of Beehive Stone Mounds) is een archeologische site die bestaat uit bijenkorf-vormige, stenen graven, gevonden in een mound (tumulus, grafheuvel), anderhalve mijl van Patterson, Caldwell County in North Carolina in de Verenigde Staten.
The Smithsonian Institution Bureau of Ethnology Report, 1890-91 maakte melding van de opgraving op de boerderij van dominee T. F. Nelson, on the bottom land of the Yadkin, about 100 yards from the river (op de bodem van de Yadkin, ongeveer 100 meter van de rivier vandaan). Het verslag van het Smithsonian toont ook een afbeelding van de site met de stenen graven en de positie en nummering van de skeletten.
Cyrus Thomas van het Smithsonian schreef in 1884 al een verslag over de mound, waarbij hij ook 'The (W.D.) Jones Mound' en '(R.T.) Lenoir Burial Pit' noemde, met verschillende skeletten, beiden ook in Caldwell County in North Carolina. Skelet no. 8 van The Jones Mound was 'very large' (erg groot).
De mound was bijna een volmaakte cirkel, 11,58 m in diameter (38 feet), maar slechts maximaal 45 cm hoog (18 inches). Dhr. Rogan, Bureau agent van het Smithsonian, deed er diepgravend onderzoek, samen met dr. J. M. Spainhour, van Lenoir.
Er was door de oprichters van de tumulus eerst een diepte gegraven van 91 cm (3 feet), in een cirkel met een diameter van 11,58 m (38 feet). Daarin waren de doden geplaatst, sommigen in een stenen bijenkorf-vormig graf. Daarna werden ze begraven en werd er een lage mound boven hen opgericht. De menselijke overblijfselen werden genummerd en nummer 16, zonder stenen graf, werd gekenmerkt als squatter en beschreven 'of unusually large size, not less than 7 feet high when living' (van ongebruikelijk lange lengte, niet minder dan 2,13 m lang toen hij leefde).

## Literatuur

* Cyrus Thomas (1884), Burial Mounds of the Northern Sections of the United States, Gustav's Library Vintage Print,
* ↑ (en) J.W. Powell, Annual report of the Bureau of Ethnology to the Secretary of the Smithsonian Institution 12th 1890-1891 (ingescand boek) , pagina 334-335. Smithsonian Institution. Bureau of Ethnology (1880). Geraadpleegd op 22 augustus 2022. , met afbeelding van de archeologische site en vermelding van skelet no. 16, 'niet minder dan 7 feet [2,13 m] lang',
* ↑ http://www.journals.uchicago.edu, Cyrus Thomas (1884), Report On The Mound Explorations Of The Bureau of Etnology, in het Fifth annual report of the Bureau of Ethnology, 1883-84, Grave Mounds in North Carolina and East Tennessee, p. 232-233:
# Delphine Vandevenne

Delphine Vandevenne (Kortrijk, 14 december 1974) is een Belgisch voormalig kajakster.

## Levensloop

Vandevenne begon omstreeks haar 13e te kajakken.
Vandevenne behaalde zowel op de wereldkampioenschappen van 1994 als die van 1995 een halve finaleplaats. Ze nam deel aan de K1 500 meter op de Olympische Spelen van 1996 te Atlanta. Ze werd uitgeschakeld in de halve finales.
In 1998 behaalde Vandevenne zowel op de K1 500 m als op de K1 1000 m een achtste plaats op de wereldkampioenschappen in Szeged. Ook op de Europese kampioenschappen van het jaar nadien in Zagreb behaalde ze twee finaleplaatsen. Een vijfde plaats op de K1 500 m en een achtste op de K1 1000 m. Ook op de wereldkampioenschappen in Milaan behaalde ze een achtste plaats op de K1 1000 m. Op de olympische afstand werd ze slechts zevende in de B-finale, waardoor ze haar ticket voor de Olympische Spelen van 2000 net miste. Ze kreeg in laatste instantie nog een wildcard aangeboden, maar het BOIC weigerde haar alsnog in te schrijven. Ontgoocheld besloot ze te stoppen met kajakken.
Ze was aangesloten bij Koninklijke Sobeka Kajakclub Zwevegem. Van beroep is ze agente.
* ↑ (en) Biographical information Delphine Van De Venne, Olympedia
* ↑ "Ik ben liever sportief dan artistiek bezig" (p.16), Stadskrant Kortrijk, mei 2012
* ↑ (en) Fiche Delphine Van De Venne, Sport-reference (Internet Archive)
* ↑ Kano, Gazet van Antwerpen, 9 september 1998
* ↑ EK Kano-Kayak, Delphine Vandevenne vijfde, De Standaard, 12 juli 1999
* ↑ Vandevenne grijpt naast OS selectie, Het Laatste Nieuws, 30 augustus 1999
* ↑ Dirk MEULDERS, Kanovaren, Vandevenne houdt het voor bekeken, Het Laatste Nieuws, 29 september 2000
* ↑ Sobeka Kajakclub bestaat 80 jaar en telt 150 leden: "Al zeven atleten actief op Olympische Spelen", Krant van West-Vlaanderen, 19 juli 2023
* ↑ Beschrijving Delphine Vandevenne, Beeldbank Kortrijk
* ↑ Het kunsthart van de kampioen: Delphine Vandevenne, Broelmuseum, 27 april 2012 (YouTube)
# Station Dingwall

Station Dingwall (Engels: Dingwall railway station; Schots-Gaelisch: Stèisean Inbhir Pheofharain, ook al is het stationsbord verkeerd gespeld namelijk als Inbhirpheofharain) is het spoorwegstation van de Schotse plaats Dingwall.
Station Dingwall ligt aan de Far North Line, die Inverness met Thurso en Wick verbindt. Te Dingwall begint de Kyle of Lochalsh Line, die naar Kyle of Lochalsh aan de Schotse noordwestkust loopt.
# Station Drumfrochar

Drumfrochar is een spoorwegstation van National Rail in Inverclyde in Schotland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door ScotRail. Het station is geopend in 1998.
# Judith Koelemeijer

Judith Koelemeijer (Zaandam, 1967) is een Nederlands schrijfster en journaliste.

## Biografie

Koelemeijer studeerde Nederlands en Culturele Studies en volgde een cursus aan de postdoctorale opleiding Journalistiek. Na haar studie werkte ze bij de Volkskrant. In 2000 nam ze ontslag bij die krant om zich volledig te kunnen wijden aan het schrijven van haar debuutroman Het zwijgen van Maria Zachea, die in 2001 verscheen. Van deze familiegeschiedenis werden meer dan 250.000 exemplaren verkocht en het boek werd bekroond met de NS publieksprijs in 2002, het Gouden Ezelsoor in 2003 en de Zaanse Cultuurprijs.
In 2008 verscheen de biografie Anna Boom, die ook vertaald werd naar het Duits en daar verscheen onder de titel Das Leben der Anna Boom - die Geschichte einer mutigen Frau. Het boek stond in 2008 op de achtste plaats in de Nederlandse top tien van bestverkochte non-fictie boeken. In juni 2009 verscheen Mijn vader, de familie en ik in de reeks Literaire Juweeltjes. Koelemeijer schreef vanaf oktober 2009 samen met haar zus Rosa een interviewreeks voor het tijdschrift esta.
Augustus 2013 verscheen Hemelvaart. Het is haar eerste autobiografische boek en het gaat over het noodlottige einde van een vakantie op het Griekse Paros in 1985. In 2022 publiceerde Koelemeijer een biografie over Etty Hillesum. Met dit boek bereikte ze in 2023 de shortlist van de Libris Geschiedenis Prijs en een jaar later, in 2024, die van de Nederlandse Biografie Prijs. De jury van deze laatste prijs oordeelde dat het boek als biografie een waardig complement vormt van Etty Hillesums eigen nagelaten werk.