OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Vlag van The Bronx

Het ontwerp van de vlag van The Bronx bestaat uit een horizontale driekleur. De bovenste band is oranje, de middelste band is wit en de onderste band is blauw, waarmee de historische Nederlandse driekleur wordt nagebootst. In het midden van de vlag staat een lauwerkrans die staat voor eer en roem. De krans omringt het wapen van de familie Bronck. Het schild van het familiewapen toont het gezicht van de zon met stralen die opkomen uit de zee, wat staat voor vrede, vrijheid en handel. Het wapen heeft een adelaar die naar het oosten kijkt en zijn vleugels heeft uitgestrekt, wat staat voor "de hoop van de Nieuwe Wereld zonder de Oude te vergeten". De tekst onder het schild is ook het motto van de gemeente en luidt "ne cede malis", wat een Latijnse uitdrukking is die "Geef je niet over aan het kwaad" betekent.
De vlag van de Bronx werd voor het eerst aangenomen in maart 1912, door toenmalig districtspresident Cyrus C. Miller, en erkend door de stad op 29 juni 1915.
De sectie The Bronx of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Flags of New York City op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Eighteenth Annual Report, 1913, of the American Scenic and Historic Preservation Society to the Legislature of the State of New York. Internet Archive. Geraadpleegd op 3 januari 2017.
* ↑ New York Board of Aldermen (1915). Proceedings of the Board of Aldermen. The Board, 1089–.
# Iliake

Iliake is een single van K3, uitgebracht op 11 januari 2025. Het is de tiende single van K3 in de bezetting van Julia Boschman, Hanne Verbruggen en Marthe De Pillecyn.
Het is het eerste K3-nummer met een gastartieste en het eerste nummer zonder Alain Vande Putte en Peter Gillis. Voortaan kiest Studio 100 om samen te werken met verschillende mensen om muziek voor de meidengroep te maken.

## Achtergrond

Het nummer werd uitgebracht op 11 januari 2025 en was een dag eerder al te horen op Qmusic, nadat bekend werd gemaakt dat Nora Gharib als vervanger voor Marthe zou optreden tijdens de Zeesterren-tour. Gharib zingt zelf ook mee als vierde stem.
* ↑ Alain Vande Putte, man achter 'Heyah mama' en 'Alle kleuren', stopt na 27 jaar als liedjesschrijver voor K3. VRT NWS (16 januari 2025). Gearchiveerd op 17 januari 2025. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
* ↑ Nora Gharib vervangt zwangere Marthe tijdens nieuwe K3-show. De Morgen (10 januari 2025). Gearchiveerd op 24 januari 2025. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
* ↑ Nora Gharib vervangt Marthe tijdens nieuwe K3 Show Zeesterren. Studio 100 (10 januari 2025). Gearchiveerd op 10 januari 2025. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
# Toendrarietgans

De toendrarietgans (Anser serrirostris) is een middelgrote tot grote gans die broedt in het noorden van Rusland. Sinds 2007 wordt deze gans als eigen soort gezien, maar dit is nog niet algemeen geaccepteerd. De toendrarietgans wordt nog vaak beschouwd als een ondersoort (Anser fabalis serrirostris) van de rietgans (Anser fabalis s.l.). De rietgans die bij de nieuwe indeling nog wel tot Anser fabalis wordt gerekend is de nauw aan de toendrarietgans verwante taigarietgans (Anser fabalis s.s.).
De toendrarietgans is een trekkende soort die hoofdzakelijk overwintert in West-Europa, Centraal-Europa en Oost-Azië.

## Beschrijving

De lengte van de toendrarietgans varieert van 68 tot 90 cm, spanwijdte 140 tot 174 cm en het gewicht van 1,7 tot 4 kg. De snavel is zwart aan de basis en top, met een oranje streep over het midden; de poten en tenen zijn feloranje.
De bovenste vleugeldekveren zijn donkerbruin, zoals bij de kolgans (Anser albifrons), maar hij verschilt van deze soort door de aanwezigheid van een smalle witte rand om de veren.
Er is nog steeds geen consensus over de fylogenetische indeling van de toendrarietganzen. Er worden vooralsnog twee ondersoorten onderscheiden:
* A. s. rossicus, die broedt op de arctische toendra, van het schiereiland Kanin en Nova Zembla tot aan het schiereiland Tajmyr. Deze hebben een relatief korte en stompe snavel met een smalle oranje band. De Afrikaans-Euraziatische overeenkomst over watervogels (AEWA) is van toepassing op deze ondersoort.
* A. s. serrirostris, die broedt op de arctische toendra, van de monding van de Chatanga tot aan de Anadyr. Deze ondersoort heeft een langere en bredere snavel met ook een smalle oranje band.

## Status in Nederland

De toendrietgans is vooral een overwinteraar die voorkomt in akkerbouwgebieden in Drenthe en Groningen. Toendrarietganzen komen relatief laat (in december) en vertrekken vaak alweer in februari. De aantallen namen tussen 1960 en 1978 toe van enkele tientallen tot een gemiddelde van bijna 30.000 exemplaren in de winter van 1978/79. Gedurende de strenge winters in de jaren 1980 steeg het aantal tot gemiddeld boven de 30.000. Na een dip in de jaren 1990 nam het aantal weer toe en schommelt het aantal overwinteraars in het eerste decennium van de 21e eeuw zo rond de 40.000.
Heel incidenteel broedt deze gans in Nederland, maar dit waren mogelijk aangeschoten vogels of vogels die ontsnapt waren uit gevangenschap.
# Kaal leermos

Het kaal leermos (Peltigera hymenina) is een korstmos uit de familie Peltigeraceae. Het leeft op de grond in de kustduinen. Het leeft samen met de alg Nostoc.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Het is een leermos is bij (bij droogte) egaal bruingrijs tot zwart van kleur met een glanzende bovenzijde. De onderzijde heeft roze tot lichtbruine aders. De onderzijde is in het midden wit, met uitzondering van de lichtgetinte aders. Het thallus is folieuze en heeft een diameter van 10 tot 20 cm. De lobben zijn wijdverspreid en 1-2 cm breed. Soralen zijn afwezig. Apothecia zijn soms aanwezig en bruinig tot zwart aan de uiteindes van de lobben.
Het heeft geen kenmerkende kleurreacties.

### Microscopische kenmerken

De asci zijn 8-sporig. De ascosporen zijn cilindrisch, 3 tot 7 gesepteerd, aan het einde wat taps toelopend en meten meten 50-80 × 4-5 μm.

## Vergelijkbare soorten

Het kaal leermos lijkt aan de bovenkant op het zwart leermos (Peltigera neckeri), maar bij deze is het midden van de onderkant van de lobben zwart, terwijl bij het kaal leermos de gehele onderkant van de lobben wit zijn.

## Habitat

Het kaal leermos groeit vooral op plaatsen met afgeschermd zonlicht. Zo nu en dan komt het zelfs voor op geheel beschaduwde plekken tussen een tapijt van forse slaapmossen. Exemplaren zijn klein op donkere plaatsen en er worden dan geen vruchtlichamen gevormd. Exemplaren ontwikkelen zich vooral goed daar waar contact met de bodem mogelijk is: op open plekken en langs paden met een iets open vegetatie waarbij gestreepte witbol (Holcus lanatus), jacobskruiskruid (Jacobaea vulgaris subsp. vulgaris) en gewoon biggenkruid (Hypochaeris radicata) begeleiders zijn in combinatie met slaapmossen.

## Verspreiding

Het kaal leermos komt in Nederland vrij zeldzaam voor. Het is niet bedreigd en staat niet op de rode lijst. Het is een zeldzame soort in duingraslanden en heischrale graslanden.
* BLWG Verspreidingsatlas Korstmossen
* (en) Peltigera hymenina op Fungi of Great Britain and Ireland
* Op zoek naar Kaal leermos door Laurens Sparrius en Bert Oving (Natura 2007)
# Boommier

De boommier (Lasius brunneus) is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1798 door Latreille.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Gewoon poederkelkje

Het gewoon poederkelkje (Calycina herbarum) is een schimmel behorend tot de familie Pezizellaceae. Hij leeft saprotroof op kruidachtige stengels, in het bijzonder op die van brandnetel (Urtica), soms op takjes, zelden op afgevallen bladeren van loofbomen of op dunne wortels.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

De vruchtlichamen zijn 1,5 tot 3 mm hoog, gemaakt van een komvormige hoed met een diameter van 1 tot 2 mm en een korte hoed, die aan de bovenkant breder wordt. Het oppervlak is glad, witachtig tot okergeel van kleur.

### Microscopische kenmerken

De asci zijn 8-sporig, cilindrisch knotsvormig en meten ongeveer 82-110 × 5,5-7,5 µm groot. De ascosporen zijn cilindrisch-spilvormig, wanneer ze volwassen zijn, met één septum en ongeveer 12–15 × 2-3 µm groot. Ze hebben cilindrische parafysen en zijn 1,25 tot 2,11 µm breed aan de bovenzijde. Het subhymenium heeft zelden gespen en dan eventueel ook aan de bases der asci.

## Verspreiding

Het gewoon poederkelkje komt voor in Europa en Noord-Amerika. In Nederland komt deze soort algemeen voor. Hij staat niet op de rode lijst en is niet bedreigd.

## Taxonomie

Dit taxon werd voor het eerst beschreven in 1797 door Christiaan Hendrik Persoon, die het Peziza herbarum noemde. De huidige naam, erkend door de Index Fungorum, werd er in 1964 aan gegeven door Richard William George Dennis.
* ↑ (en) Index Fungorum. Gearchiveerd op 14 januari 2022.
* 1 2 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 24 oktober 2022.
* ↑ (en) GBIF.org. Gearchiveerd op 29 oktober 2022.
# Verbandsgemeinde Ruwer

Ruwer is een verbandsgemeinde in het Duitse district Trier-Saarburg in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts.
De gelijknamige rivier mondt hier uit in de Moezel.
De gemeente telt 18.403 inwoners, en omvat de volgende gemeenten (Ortsgemeinden):
* Bonerath
* Farschweiler
* Gusterath
* Gutweiler
* Herl
* Hinzenburg
* Holzerath
* Kasel
* Korlingen
* Lorscheid
* Mertesdorf
* Morscheid
* Ollmuth
* Osburg
* Pluwig
* Riveris
* Schöndorf
* Sommerau
* Thomm
* Waldrach

## Externe link

* Officiële website
* ↑ (de) Statistisches Landesamt Rheinland-Pfalz – Bevölkerungsstand 2020, Kreise, Gemeinden, Verbandsgemeinden
# Beltinci (plaats)

Beltinci (Duits: Altfellsdorf) is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gelijknamige gemeente in de NUTS-3-regio Pomurska. De plaats telde 2.430 inwoners op 1 januari 2020.

## Geboren in Beltinci

* Anton Rous (1939-2024), jurist en politicus
* 1 2 Prebivalstvo - izbrani kazalniki, naselja, Slovenija, letno. Statistični urad Republike Slovenije. Geraadpleegd op 28 april 2021.
# Tommy Flanagan (jazzpianist)

Thomas Lee Flanagan (Detroit, 16 maart 1930 – New York, 16 november 2001) was een Amerikaans jazzpianist. Hij staat vooral bekend om zijn lange samenwerking met jazzzangeres Ella Fitzgerald. Ook speelde hij op een aantal legendarische platen zoals John Coltranes Giant Steps en Saxophone Colussus van Sonny Rollins.

## The Tommy Flanagan Trio

Het Tommy Flanagan Trio bestond uit Flanagan zelf, bassist Wilbur Little en de legendarische drummer Elvin Jones. In 1957 werd hun eerste album uitgegeven: Tommy Flanagan Trio Overseas. Later begeleidde Flanagans trio Ella Fitzgerald vaak bij haar optredens. Ook gingen ze samen de studio in. Vanaf 1975 ging Flanagan vooral albums uitbrengen als leader. Hij vormde een nieuw trio met Tal Farlow en Red Mitchell.

## Invloed

Hoewel Flanagan nooit zo bekend is geworden en niet bekendstond als een vernieuwer, wordt hij toch gezien als een belangrijk pianist die veel anderen beïnvloed heeft. Zijn stijl wordt vooral omschreven als zeer muzikaal en bevatte alle jazzingrediënten: swing, blues, harmonische verfijning.
Flanagan werd vier keer genomineerd voor Grammy's, twee keer voor beste jazzoptreden als groep en twee keer als solist. Flanagan overleed aan een aneurysma op 16 november 2001 in New York.

## Discografie (selectie)

Als begeleider:
* Collectors Items (Miles Davis)(1956)
* Saxophone Colussus (Sonny Rollins)(1956)
* The Cats (met John Coltrane en Kenny Burrell)(1957)
* Giant Steps (John Coltrane)(1959)
* Night Hawk (Coleman Hawkins)(1960)
Als leider:
* Overseas (1957)
* Confirmation (1977)
* Speak Low (1981)
* Sunset and The Mockingbird (1997)
Voor een uitgebreid overzicht van Flanagan's werk, zie het artikel Discografie van Tommy Flanagan.
# Paul Schouten

Paul Schouten (ook vermeld als Paul Henry Schouten) (Mechelen, 1868 - Watermaal-Bosvoorde, 1922) was een Belgisch landschapschilder en halfbroer van de dierenschilder Henry Schouten.
Hij had een voorkeur voor dieren en realistische landschappen. Soms schilderde hij samen met zijn halfbroer een schilderij waarop Henry de dieren schilderde en Paul de personages en de achtergrond.
Zijn schilderijen worden regelmatig aangeboden op kunstveilingen.
# Zuidwesthoek (Friesland)

De Zuidwesthoek (Fries: Súdwesthoeke) is een streek in het zuidwesten van de Nederlandse provincie Friesland en valt ongeveer samen met de gemeente De Fryske Marren en een deel van de gemeente Súdwest-Fryslân. Met die gemeente mag het echter niet worden verward.
De landstreek wordt begrensd door het IJsselmeer in het westen, Makkum in het noorden en Heerenveen in het oosten.
De Zuidwesthoek is sterk gericht op de stad Sneek, die aan de rand van het gebied ligt. Door door de regio lopen de autoweg N359 die Lemmer met Bolsward verbindt, en de spoorverbinding van Sneek naar Stavoren.
Het gebied kent veel toeristische voorzieningen, met name op het gebied van waterrecreatie.
Het landschap kernmerkt zich door overgangen. Het noordwesten bestaat uit een kleiweidegebied dat bekend staan als de Greidhoek. De rest van het gebied is een (deels verdronken) veenontginningslandschap, met tientallen grote en kleine meren, waartussen pleistocene opduikingen liggen. Het gebied is waterrijk en bestaat grotendeels uit veenweiden. Ten zuidwesten daarvan bevindt zich het glooiende en deels beboste morenenlandschap Gaasterland, dat aan de vroegere Zuiderze grenst.
De Friese taal van de Zuidwesthoek valt op door het ontbreken van gebroken klinkers.
# Myoepitheelcel

Myoepitheelcellen (soms aangeduid als myoepitheel) zijn cellen die gewoonlijk in het meerlagig kubisch epitheel worden aangetroffen. Ze bevinden zich tussen de secretoire epitheelcellen en de basaal membranen. Deze cellen kunnen positief zijn voor alfa-gladde spieractine en kunnen samentrekken en de secreties van exocriene klieren uitstoten. Ze ontlenen hun contractiele eigenschappen aan een cytoskelet met gap junctions die lijken op glad spierweefsel. Ze worden aangetroffen in de zweetklieren, melkklieren, traanklieren en speekselklieren. Myoepitheelcellen vormen in deze gevallen het meerlagig kubisch epitheel met de epitheliale voorloper. In het geval van wondgenezing prolifereren myoepitheelcellen reactief. De aanwezigheid van myoepitheelcellen in een hyperplastisch weefsel bewijst de goedaardigheid van de klier en, wanneer deze afwezig is, duidt dit op kanker. Alleen zeldzame kankers zoals adenoïdcystische carcinomen bevatten myoepitheelcellen als een van de kwaadaardige componenten.
Het kan worden aangetroffen in het endoderm of ectoderm.
Met name in de melkklier beschermt de myoepitheelcel extern de secretiecellen. Deze worden geactiveerd door oxytocine, een hormoon dat door de hypothalamus wordt geproduceerd en door de neurohypofyse wordt afgescheiden.
De myoepitheelcellen van de zweetklieren worden ook wel staafcellen genoemd. Ze liggen in de lengterichting, licht spiraalvormig gewonden, bij de uiteinden van de klieren. De myoepitheliale cellen van de speekselklieren en de melkklier zijn stervormig vertakt met 4-8 uitlopers en omsluiten de uiteinden van de klier als een mandje. Daarom worden ze ook wel mandcellen genoemd.
Myoepitheelcellen van de vasa afferentia (aanvoerende bloedvaten) van de lichaampjes van Malpighi produceren samen met de mesangiale cellen renine, dat intracellulair wordt opgeslagen als korrels en indien nodig wordt uitgescheiden. Myoepitheelcellen vormen dus ook een belangrijk onderdeel van het juxtaglomerulaire apparaat.
Myoepitheelcellen zijn echte epitheelcellen die positief zijn voor keratines, niet te verwarren met myofibroblasten, die echte mesenchymatische stamcellen zijn die positief zijn voor vimentine. Deze cellen zijn over het algemeen positief voor alfa-gladde spieractine (αSMA), cytokeratine 5/6 en andere cytokeratines met een hoog moleculair gewicht, p63 en caldesmon. Ze helpen bij het uitstoten van secreties uit de holte van secretoire eenheden en vergemakkelijken de beweging van speeksel in speekselkanalen.
| Myoepitheelcellen in zweetklieren in rood. Zenuwuiteinden in groen. | Myoepitheelcellen bruin geleurd (pijlen). Stervormig uiterlijk, met dunne uitsteeksels. In onderkaakspeekselklieren | Myoepitheelcellen in zweetklieren |
# Lijst van weg- en veldkapellen in Aubel

Dit is een onvolledige lijst van veldkapellen in de gemeente Aubel, waarvan enkele in Maaslandse renaissancestijl (gemarkeerd met ¹) en enkele als monument op de Lijst van beschermd erfgoed in Aubel (gemarkeerd met ²). Kapelletjes komen vooral voor in katholieke gebieden van o.a. Nederland en België, en werden dikwijls gebouwd ter verering van een heilige. Ze zijn te vinden langs wegen in het buitengebied, maar komen ook voor binnen de bebouwde kom.
| Kapel | Adres | Plaats | Bouwperiode |
| Sint-Annakapel¹ | Eykerweg | Aubel | 1658 |
| Sint-Antonius-kluizenaarkapel | Rue Saint-Antoine | Aubel | 1899 |
| Sint-Antoniuskapel | Kasteel van Gorhez | Aubel | |
| Sint-Apolloniakapel | Dommelraedt-Crutzstraat | Aubel | 18e eeuw |
| Sint-Luciakapel | Macra | Aubel | 1760 |
| Sint-Annakapel¹ | Messitert | Aubel | 1892 |
| Sint-Rochuskapel¹ | Creft | Aubel | |
| OLV-eeuwigdurende-bijstandkapel | Rue de Gorhez-Rue des Bocages | Aubel | |
| OLV-ter-veldkapel | Route du Château Magis-Côte de Hagelstein | Aubel | 1954 |
| OLV-van-Fatimakapel | Rue de Merckhof-Doefberg | Aubel | (na WO II) |
| Sint-Hubertuskapel² | Place Nicolaï-Rue de Val-Dieu | Aubel | |
| OLV-van-Lourdeskapel | N612 (tegenover Agnus Deikerk) | Kluis | |
| Mariakapel | Knuppelstock-Rue de la Marnière | Sint-Jansrade | 1952 |
| Kapel van rusthuis van Kan | Kan | Aubel | |

## Externe link

* Kapelletjes in de gemeente Aubel op bibliotheca.aubel.be
# Sint-Apolloniakapel (Aubel)

De Sint-Apolloniakapel (Frans: Chapelle Sainte-Apolline) is een betreedbare veldkapel in de Belgische gemeente Aubel, gelegen op de splitsing van Dommelraedt en Crutzstraat.
Deze aan Apollonia van Alexandrië gewijde kapel heeft een rechthoekige plattegrond en is opgetrokken in zandsteenblokken, terwijl de hoeken met baksteen versterkt zijn. De kapel stamt vermoedelijk uit de 18e eeuw en is (2018) in slechte staat.
In de kapel vindt men een hoog kruisbeeld, dat vroeger geflankeerd werd door twee 17e-eeuwse beelden in gepolychromeerd hout, en wel een Sint-Apollonia en een Sint-Lucia.
* Voorkant van de kapel
* Interieur van de kapel
# Vachtang VI van Kartli

Vachtang VI (Georgisch:ვახტანგ VI), uit het huis Bagrationi, was koning van Kartli (Oost-Georgië), van 1716 tot 1723. Hij was ongetwijfeld de meest belangrijke en buitengewone Kaukasische staatsman in het begin van de 18de eeuw. Hij is ook bekend als een opmerkelijk wetgever, geleerde, criticus, vertaler en dichter. Zijn regeerperiode eindigde door de Ottomaanse invasie, hij werd gedwongen om in ballingschap te gaan naar het Russische Rijk. Hij stierf als een gebroken man in Astrakan, hij kon de steun van de tsaar niet krijgen.

## Huwelijk en kinderen

In 1696 trouwde hij met een Circassische prinses Roesoedan (gestorven op 30 december 1740 in Moskou). Zij waren de ouders van:
* Prins Bakar
* Prins Giorgi
* Prinses Tamar (1697-1746), die de latere koning van Kachetië en Kartlië, Teimoeraz II zou trouwen in 1712
* Prinses Anna (Anuka), trouwde in 1712 met Prins Vachusjti Abasjidze
Hij had ook verschillende onwettige kinderen:
* Prins Vachusjti
* Prins Paata
# Hallelujah (film)

Hallelujah is een Amerikaanse musical uit 1929.
Het was een van de eerste grote studiofilms waar voornamelijk zwarte acteurs in speelden. Het was de ambitie van regisseur King Vidor om een realistisch beeld weer te geven van zwarten in de film. De studio vond dit allemaal zeer riskant, waardoor Vidor veel geld uit eigen zak erin moest steken. Het was King Vidors eerste geluidsfilm en hij was genomineerd voor de Oscar voor beste regisseur. De film werd in 2008 opgenomen in de National Film Registry.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Daniel L. Haynes | Zeke |
| Nina Mae McKinney | Chick |
| William Fountaine | Hot Shot |
| Harry Gray | Parson |
| Fanny Belle DeKnight | Mammy |
| Everett McGarrity | Spunk |
| Victoria Spivey | Missy Rose |
| Milton Dickerson | |
| Robert Couch | |
| Walter Tait | Johnson kinderen |
| Dixie Jubilee Singers |
| Sam McDaniel | Adam |
| Matthew "Stymie" Beard | kind |
| Eva Jessye | zanger |
| Blue Washington | |
| Madame Sul-Te-Wan | |
| Clarence Muse | |
Hurricane in Galveston (1913) · The Grand Military Parade (1913) · The Lost Lie (1918) · Bud's Recruit (1918) · The Chocolate of the Gang (1918) · Tad's Swimming Hole (1918) · The Accusing Toe (1918) · I'm a Man (1918) · The Turn in the Road (1919) · Better Times (1919) · The Other Half (1919) · Poor Relations (1919) · The Family Honor (1920) · The Jack-Knife Man (1920) · The Sky Pilot (1921) · Love Never Dies (1921) · The Real Adventure (1922) · Dusk to Dawn (1922) · Conquering the Woman (1922) · Peg o' My Heart (1922) · The Woman of Bronze (1923) · Three Wise Fools (1923) · Wild Oranges (1924) · Happiness (1924) · Wine of Youth (1924) · His Hour (1924) · The Wife of the Centaur (1924) · Proud Flesh (1925) · The Big Parade (1925) · La Bohème (1926) · Bardelys the Magnificent (1926) · The Crowd (1928) · The Patsy (1928) · Show People (1928) · Hallelujah (1929) · Not So Dumb (1930) · Billy the Kid (1930) · Street Scene (1931) · The Champ (1931) · Bird of Paradise (1932) · Cynara (1932) · The Stranger's Return (1933) · Our Daily Bread (1934) · The Wedding Night (1935) · So Red the Rose (1935) · The Texas Rangers (1936) · Stella Dallas (1937) · The Citadel (1938) · Northwest Passage (1940) · Comrade X (1940) · H.M. Pulham, Esq. (1941) · An American Romance (1944) · Duel in the Sun (1946) · On Our Merry Way (1948) · The Fountainhead (1949) · Beyond the Forest (1949) · Lightning Strikes Twice (1951) · Japanese War Bride (1952) · Ruby Gentry (1952) · Man Without a Star (1955) · War and Peace (1956) · Solomon and Sheba (1959)
# Colin Hay

Colin James Hay (Saltcoats, 29 juni 1953) is een Schots-Australisch muzikant, zanger, songwriter en acteur. Hij verwierf begin jaren 80 bekendheid als zanger van de Australische band Men at Work en later als solo-artiest. Hay heeft ook deel uitgemaakt van Ringo Starrs Ringo Starr & His All-Starr Band.

## Discografie

* 1987: Looking for Jack
* 1990: Wayfaring Sons
* 1992: Peaks & Valleys
* 1994: Topanga
* 1996: Overkill (Single)
* 1998: Transcendental Highway
* 2000: Going Somewhere
* 2002: Company of Strangers
* 2003: Man @ Work
* 2007: Are You Lookin’ at Me?
* 2008: Goodbye My Red Rose (Single)
* 2009: American Sunshine
* 2011: Gathering Mercury
* 2015: Next Year People
* 2017: Fierce Mercy
* 2021: I Just Don’t Know What to Do with Myself
* 2021: Down Under (Single) (Luude feat. Colin Hay)
* 2022: Now and the Evermore