OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Anjerfamilieroest

De anjerfamilieroest (Puccinia arenariae) is een schimmel behorend tot de familie Pucciniaceae. Het is een biotrofe parasiet die leeft op planten uit de anjerfamilie. Symptomen van aantasting door de soort zijn onder meer roestvlekken en puisten op de bladoppervlakken van waardplanten. De soort heeft een microcyclische levenscyclus die alleen telia omvat.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Puccinia arenariae is alleen met het blote oog zichtbaar aan de hand van de sporenafzettingen die op het oppervlak van de waardplant voorkomen. Ze groeien in groepjes die verschijnen op het bladoppervlak als geelachtige tot bruine vlekken en puisten.

### Microscopische kenmerken

Spermogonia en aecia van de soort zijn afwezig. Hetzelfde geldt voor uredia van de schimmel.
Telia die aan de onderkant van de bladeren en stengels van de waardplanten groeit, is bleekbruin tot bruinachtig en poederachtig en heeft een diameter van 0,25-1 mm. Vaak staan ze op bleke plekken. De telia staan verspreid of in cirkelvormige groepen. De geelbruine teliosporen zijn 2-cellig (maar kunnen eenvoudig uit elkaar vallen tot 1-cellige), meestal rond clavaat tot lang spoelvormig, getailleerd, glad en 30-50 × 14-21 µm groot. De steel is kleurloos en 65 tot 80 µm, zelden tot 140 µm lang. De wand van de topcel is apicaal toegespitst, zichtbaar verdikt en heeft een dikte van 2 μm.

## Verspreiding

Het verspreidingsgebied van de anjerfamilieroest omvat het Euraziatische gebied. In Nederland komt het zeldzaam voor.

## Waardpanten

De anjerfamilieroest komt voor op de volgende waardplanten:
* Agrostemma githago
* Arenaria (montana, retusa, serpyllifolia, tenuifolia)
* Cerastium (alpinum, arvense, fontanum, glomeratum, semidecandrum, velutinum)
* Dianthus (armeria, barbatus, carthusianorum, caryophyllus, chinensis, crinitus, deltoides, lusitanus, plumarius)
* Gypsophila (elegans, muralis)
* Holosteum umbellatum
* Honckenya peploides
* Minuartia (hybrida, laricifolia, verna)
* Moehringia (diversifolia, muscosa, tenuifolia, trinervia, moenchia)
* Myosoton aquaticum
* Petrorhagia
* Sagina (apetala, decumbens, maritima, nivalis, nodosa, × normaniana, procumbens, saginoides, subulata)
* Saponaria (ocymoides, officinalis, orientalis, persica)
* Scleranthus
* Silene (acaulis, alaba, dioica, baccifera, flos-cuculi, noctiflora, viscosa, vulgaris)
* Spergula (arvensis, morisonii, pentandra)
* Spergularia
* Stellaria (alsine, graminea, holostea, media, nemorum, pallida, palustris)
* Vaccaria hispanica

## Foto's

* Teliosporen
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* (en) Index Fungorum
* Plantparasieten van Europa: bladmineerders, gallen en schimmels
* Roesten van Nederland (2011) door Aad Termorshuizen & Charlotte Swertz / ISBN 978-90-6464-483-2
# Malagassische Republiek

De Malagassische Republiek of Republiek Malagasië/Malagassië (Malagassisch: Repoblika Malagasy, Frans: République malgache) was van 1958 tot 1975 de staatsvorm op het Afrikaanse eiland Madagaskar. De Malagassische Republiek ontstond in 1958 toen Frans-Madagaskar een autonome republiek werd binnen de Franse Communauté. Twee jaar later, op 26 juni 1960 verkreeg de republiek de volledige onafhankelijkheid.
Philibert Tsiranana werd in 1959 gekozen tot de eerste president van Malagasië. Zijn beleid werd gekenmerkt door een prowesterse politiek en hij onderhield nauwe banden met Frankrijk. Hevige protesten tegen zijn beleid en de corruptie leidden in 1972 tot zijn aftreden. Hij werd opgevolgd door generaal Gabriel Ramanantsoa. Maar ook Ramanantsoa kon de groeiende economische en etnische problemen van het land niet oplossen en op 31 december 1974 werd hij bijna omvergeworpen via een staatsgreep. Om de eenheid in het land te herstellen droeg hij het presidentschap in februari 1975 over aan kolonel Richard Ratsimandrava. Ratsimandrava werd echter zes dagen later vermoord. Didier Ratsiraka, bijgenaamd de Rode Admiraal, greep in juni 1975 de macht. In december 1975 hernoemde hij het land tot de Democratische Republiek Madagaskar en begon hij met de opbouw van een socialistische samenleving, gebaseerd op het Malagassisch socialisme en het christelijk-marxisme.
Aanvankelijk waren de Verspreide Eilanden in de Indische Oceaan ook een onderdeel van de Malagassische Republiek. Maar bij de onafhankelijkheid van Malagasië in 1960 werden de eilanden onder het bestuur van het Franse Réunion geplaatst. Tegenwoordig vormen deze eilanden een district van de Franse Zuidelijke en Antarctische Gebieden.
# Vlaamse Vereniging Autisme

De Vlaamse Vereniging Autisme (VVA) is een Vlaamse vereniging die de belangen behartigt van ouders, familieleden en personen zelf met een autismespectrumstoornis. De maatschappelijke zetel van de vereniging is gevestigd in Gent.
De voorloper van de vereniging werd in 1975 opgericht door ouders van autistische kinderen nadat ze met heel wat onbegrip te maken hadden gekregen. Deze Belgische vereniging werd in 1980 opgesplitst en er werd een Vlaamse vereniging opgericht. In 1986 kreeg deze de naam Vlaamse Vereniging Autisme. De vereniging betaalt haar werking onder meer met contributies, giften, fondsenwerving en overheidssubsidies.
De vereniging organiseert infoavonden, gespreksavonden, inleefmomenten, cursussen, workshops, voordrachten en sport- en ontspanningsactiviteiten. Aan de maatschappelijke zetel in Gent is het Infohuis autisme gevestigd waar mensen vrijblijvend welkom zijn om informatie te zoeken en vragen te stellen. Er wordt een tweemaandelijks tijdschrift uitgegeven voor de leden en er is ook een trimestriële kalender die in drukvorm of als elektronische versie verkregen kan worden. Verder wordt er ook een autisme telefoon bemand.
De vereniging voert sensibiliseringscampagnes naar het grote publiek toe, met radio- en televisie spots en door middel van het plaatsen van advertenties en artikels in kranten en tijdschriften.
# George Santayana

George Santayana, geboren Jorge Agustín Nicolás Ruiz de Santayana y Borrás (Madrid, 16 december 1863 – Rome, 26 september 1952) was een Spaans-Amerikaans schrijver, dichter en filosoof. Hij hield zijn leven lang de Spaanse nationaliteit, maar schreef al zijn werken in het Engels.

## Leven en werk

Santayana verhuisde op negenjarige leeftijd naar de Verenigde Staten. Hij studeerde er aan de Harvard-universiteit en later in Europa in Berlijn en Cambridge. Tot 1912 doceerde hij vervolgens zelf filosofie te Harvard (waar hij onder meer T.S. Eliot onder zijn leerlingen telde), waarna hij zich tijdens de Eerste Wereldoorlog als literator in Frankrijk vestigde, later in Engeland en uiteindelijk in Italië.
Santayana begon zijn loopbaan als schrijver van lucide, beschouwende gedichten: Sonnets and Other Verses (1894). Hij werd echter vooral bekend door zijn omvangrijk filosofisch en kritisch oeuvre, dat geroemd werd om zijn artistieke kwaliteit en zijn beheerste, poëtische stijl. Tegenover de moderne wereld neemt hij een sceptische houding aan. Als tegenstander van het utilitarisme en pragmatisme bepleit hij een ‘redelijk leven’, gebaseerd op het Griekse ideaal van schoonheid en goedheid.
Santayanas hoofdwerken zijn The Life of Reason (1905-1906) en The Realms of Being (1927-1940). In het eerste wordt kritiek geleverd op de beperktheid van de rede op alle gebieden van de menselijke activiteit (godsdienst, kunst, wetenschap, enzovoort). In het tweede werk worden de vier ‘gebieden’ van materie, essentie, waarheid en geest nauwkeurig onderzocht.
Santayana schreef ook nog tal van andere filosofische werken, veel kritieken, een autobiografie en één roman: The Last Puritan (1935). Deze “biographie romancée” speelt zich af tijdens de ondergang van het Calvinisme in New England en schetst op ironische wijze de contrasterende waarheden van een puritein en een hedonist. Dit boek wordt wel gezien als Santayana's meest toegankelijke werk en werd een bestseller.

## Bibliografie (selectie)

* The Sense of Beauty (1896)
* The Life of Reason (1905/06)
* Three Philosophical Poets (1910)
* Soliloquies in England and Later Soliloquies (1922)
* Scepticism and Animal Faith (1923)
* Dialogues in Limbo (1925)
* Platonism and the Spiritual Life (1927)
* The Realms of Being (1927-1940)
* The Realm of Matter (1930)
* Some Turns of Thought in Modern Philosophy (1933)
* The Last Puritan (1935)
* Obiter Scripta (1936)
* The Idea of Christ in the Gospels; or, God in Man: A Critical Essay (1946);
** Nederlands: God in de mens - de christusidee in de evangeliën (2007)

## Literatuur en bronnen

* A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur. Bussum, 1980-1984. ISBN 90-228-4330-0
* Irving Singer: George Santayana, Literary Philosopher. Yale University Press, 2000.
# Paus Clemens XIV

Clemens XIV, geboren als Giovanni Vincenzo Antonio Ganganelli (Santarcangelo di Romagna bij Rimini, 31 oktober 1705 – Rome, 22 september 1774) was paus van 1769 tot 1774.
Na de dood van zijn vader, de gemeentelijke arts van Sant'Arcangelo, trad hij in 1723 in bij de orde der Minderbroeders. In 1741 werd hij definitor generalis van die orde, en raakte bevriend met paus Benedictus XIV, die hem benoemde tot consultor der Inquisitie. Onder zijn bewind werden veel geschriften van de Franse Verlichting verboden. Clemens XIII schonk, op aanraden van Lorenzo Ricci, de laatste generaaloverste der Jezuïeten, in 1759 de kardinaalshoed aan Ganganelli.
Na de dood van paus Clemens XIII was het conclaaf van 1769 drie maanden lang besluiteloos in de keuze van zijn opvolger, totdat die eindelijk, na verschillende machinaties van Europese regerende vorsten, op 19 mei 1769 op Ganganelli viel. Hij was de eerste niet-adellijke paus in lange tijd. Clemens' politiek was er van het begin af op gericht om de relaties tussen de Europese hoven te verbeteren. Ook deed hij wat er van hem verwacht werd: na lang aarzelen vaardigde hij in het belang van de vrede van de Kerk op 21 juli 1773 de breve Dominus ac Redemptor noster (Onze Heer en Heiland) uit, waarbij de orde der Jezuïeten werd opgeheven.
Hij was het ook die de jonge Mozart naar Rome uitnodigde omdat die het beschermde Miserere van Gregorio Allegri had gekopieerd en aan de Londense uitgever Britney had doorgegeven.
In 1771 begon hij met de bouw van het naar hem en zijn opvolger Pius VI genoemde Pio-Clementijnse Museum, een van de grootste verzamelingen van oudheden van het Vaticaan.
Voor de joden van Rome, in hun getto, betekenden de pontificaten van zowel zijn voorganger als dat van hem "een grote verbetering". Hij wordt vriendelijk genoemd.
Clemens overleed na een lang ziekbed op 22 september 1774, gehaat door de ultramontanen, maar betreurd door zijn onderdanen vanwege zijn geslaagde bestuur van de Kerkelijke Staat. Hij werd begraven in de Basilica dei XII Apostoli, die – als kardinaal – zijn titelkerk was.
Volgens geruchten werd hij met Aqua Tofana vergiftigd.
Het overlijden van deze verzoeningsgezinde paus betekende ook een eind aan de verzoeningspoging door enkele staatslieden en geestelijken om een einde te maken aan het schisma met de "Rooms-Katholieke kerk van de Oud-Bisschoppelijke Cleresie" (zetelend in Utrecht in "Holland"). Clemens had op het punt gestaan een afgevaardigde van de Cleresie te ontvangen toen hij overleed.
Cursief: tegenpaus
* ↑ De joden van Rome, Sam Waagenaar, Van Holkema & Warendorf, Bussum, ISBN 90 269 4962 6, 1978, blz. 158-160
* ↑ De Oud-Katholieke Kerk van Nederland, onder redactie van Peter-Ben Smit, Boekencentrum, Utrecht, 2018, hoofdstuk 1 (Wietse van der Velde),blz. 13
# La Vega

La Vega kan verwijzen naar:
* Concepción de La Vega, stad in de Dominicaanse Republiek
* La Vega (provincie), provincie in Dominicaanse Republiek waar La Vega Real de hoofdstad van is
* La Vega (Cuba)
* La Vega (Cauca), gemeente in departement Cauca, Colombia
* La Vega (Cundinamarca), gemeente in departement Cundinamarca, Colombia
* A Veiga (Spaans: La Vega), een gemeente in de Spaanse provincie Ourense
* de oude naam van de Jamaicaanse stad Spanish Town
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van La Vega en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Soglio (Zwitserland)

Soglio (Reto-Romaans: Suogl; Duits (verouderd): Sils im Bergell; Lombardisch: Soeuj) is een plaats en voormalige gemeente in het Zwitserse bergdal Val Bregaglia en behoort tot het kanton Graubünden.
Het dorp ligt op een berghelling boven de rivier de Maira, op korte afstand van de Zwitser-Italiaanse grens. Soglio ligt te midden van dichte bossen en behoort tot de meest authentieke Zwitserse dorpen. Het werd door de schilder Giovanni Segantini dan ook Soglia del paradiso genoemd (drempel van het paradijs). Naast de kleine bergwoningen telt het dorp ook nog vijf grote paleizen die dateren van de 16de tot 18de eeuw.
Bijzonder fraai is het uitzicht van Soglio richting het zuiden. Hier ligt het woeste Val Bondasca met de vergletsjerde Pizzo Badile (3367 m).

## Geboren

* Bertha Wegmann (1847-1926), Deens kunstenares

## Foto's

* Palazzo Salis
* Palazzo Salis (achterkant)
* Fontein
* Kerktoren
* Gemeinsame Normdatei: 4194311-9
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 001534
* Library of Congress Control Number: n84185902
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007555480805171
* Virtual International Authority File: 132577833
* WorldCat: E39PBJpYCpWFpd7Pv747yGDDv3
# Jacques Kervyn de Marcke ten Driessche

Jacques Kervyn de Marcke ten Driessche (Brugge, 10 augustus 1909 - 5 februari 1977) was een Belgische politicus en de laatste burgemeester van de zelfstandige gemeente Assebroek, van 1956 tot 1970.

## Levensloop

Jacques Kervyn was de zoon van Pierre Kervyn (1862-1956), voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg in Brugge, die in 1927 de vergunning verkreeg voor hem en zijn nazaten om "de Marcke ten Driessche" aan hun familienaam toe te voegen. Pierre was getrouwd met Agnès de Vrière (1886-1942), dochter van senator en burgemeester Etienne de Vrière.
Als licentiaat in handels- en consulaire wetenschappen, was Jacques Kervyn beheerder van vennootschappen. In 1943 trad hij in het huwelijk met Simone Plissart (1907-1997) en ze kregen drie dochters.
Na de Tweede Wereldoorlog interesseerde Kervyn zich voor de plaatselijke politiek en hij werd in 1946 tot gemeenteraadslid en tot schepen verkozen. In 1956 werd hij burgemeester benoemd in opvolging van Albin Van Renterghem en bleef dit tot einde 1970, toen de gemeente ophield als zelfstandige eenheid te bestaan. In 1958 behaalde hij acht zetels tegen vijf voor de socialisten. Zoals de andere Brugse randgemeenten was Assebroek in die periode in volle expansie.
Net als in de buurgemeente Sint-Kruis ontstond in 1964 binnen de CVP onenigheid bij de opmaak van de kandidatenlijst voor de verkiezingen. De arbeidersvleugel wilde de edelman niet meer, des te meer wellicht omdat Kervyn een volkse figuur was, die men meer in de volkscafés dan op het gemeentehuis aantrof. Hij liet zich echter niet gewillig afvoeren en kwam met een eigen lijst op, die vier zetels behaalde. De socialisten en de CVP hadden ook elk vier zetels en de Volksunie had voor het eerst een verkozene. Kervyn sloot een coalitie met de socialisten.
In tegenstelling tot andere burgemeesters van de bij Brugge gevoegde gemeenten (Lissewege, Dudzele, Koolkerke, Sint-Andries, Sint-Michiels) en net zoals in Sint-Kruis, stelde hij zich geen kandidaat meer op een van de lijsten voor de gemeenteverkiezingen van oktober 1970.
In 1977 overleed de laatste van de Assebroekse burgemeesters.

## Literatuur

* Jos. DESMET & Hervé STALPAERT, Assebroek, Brugge, 1950.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire1992, Brussel, 1992.
* Andries VAN DEN ABEELE, De twaalf burgemeesters van Assebroek, in: Arsbroek, Jaarboek, Brugge, 2012, blz. 29-51.
# François Pauwels (burgemeester)

François Pauwels (Assebroek, 11 december 1754 - 27 april 1828) was van 1802 tot 1828 de tweede burgemeester van Assebroek na de revolutietijd.

## Levensloop

Pauwels, van beroep landbouwer, ook als herbergier genoemd, was de zoon van Albert Pauwels (1706-1754) en Maria-Jacoba Delbaere (1723-1807). Hij is samen met hen en met zijn twee zussen begraven bij de kerk van Onze-Lieve-Vrouw in Assebroek, zoals blijkt uit een grafplaat die tegen de kerkmuur werd ingemetseld.
Vanaf 1796 was hij 'agent municipal' als adjunct van de 'officier municipal' Laurent D'Hont. Toen D'Hont in juli of augustus 1800 burgemeester van Assebroek werd, bleef Pauwels zijn adjunct. In maart 1802 volgde hij Laurent D'Hont op als burgemeester. Eerst tekende hij nog als 'maire provisoire' om vanaf 10 mei 1802 als 'maire' te ondertekenen. Hij bleef burgemeester tot aan zijn dood in 1828. Op 26 april 1828 had hij nog een huwelijksceremonie voorgezeten en de volgende dag overleed hij. Hij was drieënzeventig en was vrijgezel gebleven. Gedurende 32 jaar was hij, onder verschillende regimes, bij het bestuur van de gemeente betrokken. Hij werd niet opgevolgd door zijn schepen Frans Jonckheere maar door Dominique Busschaert. Het aantal inwoners steeg tijdens zijn bestuur van ongeveer 600 naar ongeveer 800.
Nog vlug, alvorens te worden opgeslorpt in Groot-Brugge, besliste de gemeenteraad van Assebroek op 30 juni 1970 de naam François Pauwels aan een nieuwe straat te geven.
De herberg van Pauwels lag aan het dorpsplein dat nu officieel het Gaston Roelantsplein heet, maar in de volksmond nog steeds als 'het Peerdeken' of 'het Perretje' wordt aangeduid.
De Peerdenstraat, die op het dorpsplein uitmondde en waar de herberg de hoek van uitmaakte, werd na de fusie van Groot-Brugge, in 1971 omgedoopt tot Gulden-Peerdenstraat, om verwarring met de Peerdenstraat in Brugge te vermijden en niettemin de herinnering aan de vroegere straat en herberg te behouden.

## Literatuur

* Jos. DE SMET & Hervé STALPAERT, Assebroek, Brugge, 1970.
* Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge, Brugge, 1977
* Andries VAN DEN ABEELE, De twaalf burgemeesters van Assebroek, in: Arsbroek, Jaarboek 29, Brugge, 2012, blz. 29-51.

## Externe link

* De Gulden-Peerdenstraat op de Inventaris van het onroerend erfgoed

## Voetnota

* ↑ het Goude Peerdeken - Assebroek - barchief. www.barchief.be. Gearchiveerd op 7 november 2019. Geraadpleegd op 7 november 2019.
# Jules Hamel

Julius Caesar Hamel (Amsterdam, 25 mei 1938) is een Nederlands acteur. Hij is een zoon van de acteur en kunstschilder Jack Hamel (1890-1951) en de broer van acteur Maxim Hamel.
Hamel heeft de Amsterdamse Toneelschool gedaan en zat in de klas met onder anderen Jacques Commandeur, Guido de Moor, Nel Kars en Willem Nijholt. Hamel was vele seizoenen verbonden aan Toneelgroep Centrum. Behalve in vele toneelrollen was hij frequent te zien in speelfilms en televisieseries.
Hamel trad op 10 april 1961 in het huwelijk met de mannequin Loes Blokker. In 1965 werd het huwelijk ontbonden.

## Filmografie

* De zaak M.P. - (1960)
* Der Reichstagsbrandprozess - Marinus van der Lubbe (1967)
* Wat Zien Ik!? - Sjaak, Nels pooier (film, 1971)
* Kees de jongen - tv-stuk 1971
* Rooie Sien - Jan Meier, artiest (1975)
* Mata Hari (1981)
* Mensen Zoals Jij en Ik - Politieagent (Afl. Kerstavond, 1981)
* De Moeder van David S. - Simon (1982)
* Willem van Oranje - Jan van Nassau-Dillenburg (1983)
* De Zwarte Ruiter - Schellekens (1983)
* Dossier Verhulst - Roel Smits (1986)
* Moordspel - Martijn Lietaard (afl. Gelukkig Nieuwjaar, 1987)
* Voor niks gaat de zon op - Makelaar, hypotheker en aannemer (afl. over huis kopen, 1988)
* Medisch Centrum West - Martijn Oomen (Afl. De toekomst/De vergissing, 1990)
* De Brug - NSB'er Woudstra (1990)
* Mijn idee - Vader van Evelien (Afl. Verdacht, 1988)
* Medisch Centrum West - Martijn Oomen (Afl. Thuisloos, 1991)
* Spijkerhoek - Johannes Dekker (1992)
* Vrouwenvleugel - Lodewijk Zandbergen (1993)
* Ha, die Pa! - Gastrol - dhr. Peters - (Afl. De videocamera, 1993)
* Diamant - Thomas van Tellingen (1993-1994)
* Baantjer (televisieserie) - Dr. Jan-Willem van der Molen (Afl. De Cock en de moord onder doktoren, 1996), Frank van der Meulen (Afl. De Cock met hulp van buitenaf, 2001)
* Kind aan huis - Arthur van der Linden, vader (1997)
* Flodder (televisieserie) - Notaris (afl. Schijnvertoning, 1998)
* De aanklacht - Burgemeester Van Zutphen (afl. De zaak: Judaskus, 2000)
* Wildschut & De Vries - Johan van Raemsdonck (2000)
* Spangen - Rob Alferts (2001)
* Westenwind - Bas Janssen (2000-2003)
* Goede tijden, slechte tijden - Maximiliaan Sanders (2002)
* Grijpstra & De Gier - Leo Corbijn (2005)
* Keyzer & De Boer Advocaten - Rechter Weerdenstein (2005, 2007)
* Zee van tijd - Piet (oud) (2022)
* Oogappels - Pieter (2023-2024)
# Broodje smos

Een broodje smos, soms smos of smoske genoemd, is de Vlaamse naam voor een stuk stokbrood belegd met ham, kaas, kropsla, hardgekookt ei, tomaat, mayonaise, augurk of komkommer. De naam komt van het Vlaamse woord 'smossen', dat morsen betekent. Er wordt tussen het broodje zo veel beleg gestoken dat tijdens het eten vaak gemorst wordt. In sommige delen van het land wordt de term "smos", zonder het suffix -ke, vaker gebruikt. In Wallonië wordt de benaming "dagobert" gebruikt, en in Brussel "sandwich club".
Het broodje wordt eerst besmeerd met mayonaise en vervolgens belegd met kaas en ham, kropsla, tomaat, komkommer of augurk, en schijfjes hardgekookt ei.
In Antwerpen gebruiken ze het woord smos voor een broodje zonder kaas en ham maar met groente. In dat geval wordt het beleg expliciet genoemd (bijvoorbeeld, een smos kaas of smos ham). Enkel populaire variaties zijn smoske krabsalade, smos kip-curry, en smos tonijnsla. Ook zijn er varianten waarbij men frituurproducten zoals een curryworst (smos curryworst) of Mexicano (smos Mexicano) tussen het broodje legt. Waar een gewoon smoske enkele uren bewaard kan worden, moeten de laatsten warm worden gegeten.
Andere variaties zijn terug te vinden in bijvoorbeeld de saus (zo kan de mayonaise worden vervangen door een ander saus), of in het toevoegen of weglaten van groenten (bijvoorbeeld smos kip met extra worteltjes, geen tomaat en cocktailsaus).
In West- en Oost-Vlaanderen, Limburg en Vlaams-Brabant betekent een broodje smos een broodje met ham en kaas en de normale garnituur.
Het broodje heeft overeenkomsten met het Nederlandse broodje gezond.