OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Johan Hendrik van Meurs

Johan Hendrik van Meurs (Rijssen, 25 juli 1888 – Haren, 3 februari 1945) was een Nederlandse hoogleraar en verzetsstrijder.

## Biografie

Johan Hendrik van Meurs was een zoon van Jacob van Meurs en Christine Opstall. Hij huwde op 11 augustus 1915 te Arnhem met Geertruida Jacoba Schuld.

### Wetenschappelijke werkzaamheden

Johan Hendrik van Meurs promoveerde op 26 februari 1914 aan de Universiteit Utrecht op een proefschrift getiteld Rechtsgedingen over bepaalde goederen in Oud-Helleense rechten. Van 1925 tot 1943 was hij hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen met de leeropdracht Romeins recht en zijn geschiedenis. Na 1926 werd de leeropdracht uitgebreid met het oudvaderlands recht. Van Meurs beëindigde zijn hoogleraarschap in 1943 uit protest tegen de vervolging van studenten door de Duitse bezetter.

### Tweede Wereldoorlog

Van Meurs was in de Tweede Wereldoorlog betrokken bij de linksgeoriënteerde verzetsgroep Moderne Staat en bij de publicatie van deze organisatie met dezelfde naam. Hij werkte hier samen met de Delftse hoogleraar Eliza Cornelis Wiersma en de Delftse studenten Johannes Addeson en W. Pleysier. In juni 1944 hadden besprekingen plaatsgevonden om te komen tot de uitgifte van een links-democratisch-georiënteerd orgaan, dit zou De Baanbreker worden. Bij deze besprekingen waren de eerder genoemde Pleysier en Wiersma betrokken, alsmede W. Romijn, T. Kuiper en W. Wijga. Van Meurs leverde ook bijdragen aan het illegale blad De Ploeg, dat zich vooral wilde bezinnen op naoorlogse problemen. Als gevolg van zijn verzetsactiviteiten moest hij twee jaar lang onderduiken. Van Meurs weigerde gebruik te maken van de zwarte handel om zich van voedsel te voorzien. Hij werkte aan een verordening over handhaving dan wel opheffing van verordeningen van de Duitse bezetter in bevrijd Nederland. Van Meurs overleed op 3 februari 1945 te Haren als gevolg van uitputting en ondervoeding. Hij werd te Haren begraven op de begraafplaats De Eshof.
* ↑ Rijksuniversiteit Groningen, Hoogleraar J.H. van Meurs. Gearchiveerd op 5 februari 2018. Geraadpleegd op 04-02-2018.
* ↑ Geni.com, Geni Johan Hendrik van Meurs. Gearchiveerd op 5 februari 2018. Geraadpleegd op 04-02-2018.
* ↑ Gelders Archief, Huwelijksakte. Gearchiveerd op 5 februari 2018. Geraadpleegd op 04-02-2018.
* ↑ Lydia E. Winkel, De Ondergrondse Pers Lemma 428. Gearchiveerd op 12 september 2014. Geraadpleegd op 04-02-1945.
* ↑ Lydia E. Winkel, De Ondergrondse Pers Lemma 31. Gearchiveerd op 24 april 2019. Geraadpleegd op 04-02-2018.
* ↑ Lydia E. Winkel, De Ondergrondse Pers Lemma 677. Gearchiveerd op 24 april 2019. Geraadpleegd op 04-02-2018.
* ↑ Groninger Archieven, Systeemkaart van verzetsbetrokkenen OVCG JH van Meurs. Gearchiveerd op 18 augustus 2023. Geraadpleegd op 04-02-2018.
* ↑ AlleGroningers, Overlijdensakte. Geraadpleegd op 04-02-2018.
* ↑ Graftombe, Begraafplaats JH van Meurs. Gearchiveerd op 5 februari 2018. Geraadpleegd op 04-02-2018.
# Herman Schoordijk

Hermanus Cornelis Franciscus Schoordijk (Amsterdam, 2 december 1926 – Goirle, 5 juli 2018) was een Nederlands jurist en hoogleraar.

## Biografie

Schoordijk promoveerde in 1958 cum laude aan de Universiteit van Amsterdam op het proefschrift Beschouwingen over drie-partijen-verhoudingen van obligatoire aard met als promotor Jannes Eggens (1891-1964). Een jaar later zond hij Het eigendomsvoorbehoud door een verkoper van roerende zaken en de eigendomsoverdracht tot zekerheid : de sociaaleconomische en de rechtskundige betekenis van beide rechtsinstituten onderling geassocieerd beschouwd in voor een prijsvraag van de Vereniging Handelsrecht. In 1964 kreeg hij een onderwijsopdracht burgerlijk recht aan de UvA welke hij tot 1967 vervulde. In 1964 werd hij tevens benoemd tot hoogleraar burgerlijk en handelsrecht aan de Katholieke Universiteit Brabant waar hij een van de grondleggers was van de rechtsfaculteit, en waar hij in 1991 met emeritaat ging. In 1970 werkte hij mee aan een afscheidsbundel voor Julius Marie Pieters die toen afscheid nam van de Katholieke Hogeschool Tilburg. In datzelfde jaar werkte hij mee aan Honderd jaar rechtsleven. De Nederlandse Juristen-Vereniging, 1870-1970. In 1978 werkte hij mee aan de bundel Macht en onmacht van de wetgever. Opstellen uitgegeven ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Katholieke Hogeschool en het 15-jarig bestaan van de Faculteit der rechtsgeleerdheid te Tilburg. In 1981 werkte hij mee aan een herdenkingsboek voor de Tilburgse pater en rechtsfilosoof Jan H. Wieland (Hermeneutiek, recht, wetenschap). Van 1978 tot 1987 was hij onbezoldigd hoogleraar Anglo-Amerikaans privaatrecht aan de UvA. Van 1995 tot 1997 was hij bijzonder hoogleraar Bijzondere aspecten van het privaatrecht aan de UvA vanwege de Marcel Henri Bregstein Stichting. In dat laatste jaar ging hij definitief met emeritaat maar hij bleef nog publiceren tot 2014.
In 1991 werd in Tilburg het Instituut voor Grondslagenonderzoek en Rechtsvergelijking opgericht dat na diens afscheid van de universiteit werd omgedoopt tot het Schoordijk Instituut; het werd na een bestuurshervorming in 2008 opgeheven.
In de loop der jaren schreef Schoordijk enige in memoriams, waaronder die van bijvoorbeeld Adriaan Pitlo (1901-1987). In 1998 bezorgde hij mede over zijn promotor Eggens bundel. Een selectie uit het werk van Jannes Eggens. Hij publiceerde honderden artikelen waarvan een selectie in 1991 verscheen. Ter gelegenheid van zijn 80e verjaardag verscheen opnieuw een bundel opstellen. Bij die gelegenheid werd ook een symposium gehouden door de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie waarna de bundel Vermogensrechtelijke thema's verscheen. Schoordijk gold als een juridisch generalist en een rechterlijk activist, hetgeen betekende dat de magistratuur in dienst moest staan van de samenleving.
In 2010 hield hij zich juridisch bezig met de zaak-Jacques Goudstikker en het werk van de Restitutiecommissie.
Schoordijk was sinds 1982 lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen en Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Hij overleed in 2018 op 91-jarige leeftijd.
# Salix ×multinervis

Salix ×multinervis is een hybride van geoorde wilg (Salix aurita) en grauwe wilg (Salix cinerea).

## Determinatie

Salix ×multinervis lijkt sterk op beide oudersoorten maar onderscheidt zich door de relatief grote, blijvende steunbladen (zoals bij geoorde wilg), maar de bladeren zijn veel minder rimpelig. De knopschubben zijn kaal en rood- tot geelachtig van kleur.

## Syntaxonomie

In de syntaxonomie staat Salix ×multinervis te boek als kentaxon voor de klasse van wilgenbroekstruwelen (Franguletea).
# Sikhrijk

Het Sikhrijk was een staat op het Indiase subcontinent, gevormd onder leiding van Maharadja Ranjit Singh, die een seculier imperium vestigde in Punjab. Het rijk bestond van 1799, toen Ranjit Singh Lahore veroverde, tot 1849. Op zijn hoogtepunt in de 19e eeuw strekte het rijk zich uit van de Khyberpas in het westen tot Tibet in het oosten, en van Mithankot in het zuiden tot Kasjmir in het noorden. Als een religieus diverse streek, met een geschatte bevolking van 3,5 miljoen in 1831 (waarmee het op dat moment het 19e meest bevolkte land was), was het de laatste grote regio van het Indiase subcontinent die door de Britten werd geannexeerd.
De basis van het Sikhrijk is terug te voeren tot 1707, het jaar van de dood van Aurangzeb en het begin van de ondergang van het Mogolrijk. Nu de Mogols aanzienlijk waren verzwakt, voerde het Sikhleger veldtochten uit tegen de Mogols en de Afghanen in het westen. Dit leidde tot een groei van het leger, dat zich opsplitste in verschillende confederaties of semi-onafhankelijke legertjes. Elk van deze samenstellende legertjes controleerde verschillende gebieden en steden. In de periode van 1762 tot 1799 leken de bevelhebbers van de verschillende Sikh-staatjes, misls geheten, echter tot hun recht te komen als onafhankelijke krijgsheren.
De vorming van het rijk begon met de verovering van Lahore, door Maharadja Ranjit Singh, op de Afghaanse heerser Zaman Sjah Durrani, en de daaropvolgende en geleidelijke verdrijving van Afghanen uit Punjab, door hen te verslaan in de Afghaans-Sikhoorlogen en de eenwording van de afzonderlijke Sikh-misls. Ranjit Singh werd op 12 april 1801 uitgeroepen tot maharadja van Punjab en schiep een verenigde politieke staat. Sahib Singh Bedi, een afstammeling van Goeroe Nanak, leidde de kroning. Ranjit Singh kwam in zeer korte tijd aan de macht, opklimmend van een leider van een enkele misl tot uiteindelijk uitroeping tot maharadja van Punjab. Hij begon zijn leger te moderniseren met behulp van moderne training, wapens en artillerie. Na de dood van Ranjit Singh raakte het rijk door interne verdeeldheid en politiek wanbeheer verzwakt. Uiteindelijk werd de staat in 1849 ontbonden na de nederlaag in de Anglo-Sikh-oorlogen.
# Ruitsporig kaalkopje

Het ruitsporig kaalkopje (Deconica phyllogena, synoniem: Psilocybe phyllogena) is een schimmel behorend tot de familie Strophariaceae. Hij leeft saprotroof, op houtresten, zaagsel, soms ook blad, van loofbomen, zoals Fagus. Deze schimmel komt voor in loofbossen en parken op zand- en kleibodem.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken
#### Hoed

De hoed heeft een diameter van 5 tot 20 mm. De hoed is hygrofaan. De kleur is bruin-oker en bij droogte crème-beige. De hoedrand is mat en gestreept.

#### Lamellen

De lamellen staan uit elkaar en zijn adnate tot decurrent aangehecht. De lamellen zijn crème dan paarsachtig grijsbruin met een gematteerde rand.

#### Steel

De steel is 20 tot 40 mm. De vorm is cilindrisch, vezelig en de kleur is roodbruin wit.

#### Geur en smaak

De geur is zwak en de smaak is bitter.

### Microscopische kenmerken

De sporen zijn bruin-violet en meten 6-7 × 4-5 µm. Cheilocystidia zijn fusiform tot lageniform.

## Verspreiding

In Nederland komt het ruitsporig kaalkopje vrij zeldzaam voor. Het staat niet op de rode lijst en is niet bedreigd.
* Deconica phyllogena op Group Mycoloique Vosgien
* ↑ Index Fungorum
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
# Incagaai

De Incagaai (Cyanocorax yncas) is een zangvogel uit de familie van de kraaien (Corvidae).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van Venezuela tot Bolivia en telt vijf ondersoorten:
* C. y. galeatus: het westelijke deel van Centraal-Colombia.
* C. y. cyanodorsalis: centraal en oostelijk Colombia en noordwestelijk Venezuela.
* C. y. guatimalensis: noordelijk Venezuela.
* C. y. yncas: zuidwestelijk Colombia, oostelijk Ecuador, Peru tot centraal Bolivia.
* C. y. longirostris: de Marañónvallei in noordelijk Peru.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Incagaai op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Knotskop van Schorpioen

De knotskop van Schorpioen (ook bekend in het Engels als Major Scorpion macehead) is een gedecoreerde oud-Egyptische knotskop, die werd teruggevonden door de Britse archeologen James E. Quibell en Frederick W. Green in wat zij de hoofdbewaarplaats noemden in de tempel van Horus te Hierakonpolis tijdens het opgravingsseizoen 1897/1898. Het behoort thans tot de collectie van het Ashmolean Museum van de Universiteit van Oxford. Het is een kalkstenen peervormige knots en wordt toegeschreven aan farao Schorpioen II omwille van de glief van een schorpioen die vlak bij de afbeelding van een koning die de witte kroon van Opper-Egypte draagt is gegraveerd.
Een tweede, kleiner knotskopfragment dat Schorpioen afbeeldt met de rode kroon van Neder-Egypte wordt in het Engels de Minor Scorpion macehead genoemd.

## Omschrijving van de knotskoppen
### Egyptische beeldconventies

Oud-Egyptische afbeeldingen voldeden aan een aantal conventies. Omdat perspectief nog niet bekend was, werd diepte vaak aangegeven door een verderaf gelegen scene af te beelden boven een dichterbij gelegen scene. Het onderlichaam, de benen, armen en hoofd van mensen werden haast altijd in profiel getoond, terwijl hun torso's net als het oog frontaal werd afgebeeld. Benen stonden altijd uit elkaar. De grootte van een figuur ten opzichte van de anderen was vaak afhankelijk van diens status, zo werden koningen groter afgebeeld dan hun onderdanen.

### De Major Scorpion macehead

Op de grootste van de twee knotskoppen ziet men de koning met een stierenstaart aan zijn heup hangend bij water staan, mogelijk een kanaal, met een hak in zijn handen. Hij draagt de witte kroon van Opper-Egypte en wordt gevolgd door twee waaierdragers. Een schorpioen en een rozet zijn dicht bij zijn hoofd afgebeeld. Hij kijkt in de richting van een man die een mand vasthoudt en mannen die standaarden vasthouden. Een aantal mannen zijn druk bezig langs de oever van het kanaal. In het achterste gedeelte van het gevolg van de koning zijn enkele planten, een groep vrouwen die met hun handen klappen en een kleine groep mensen, die allemaal van de koning zijn weggericht. In het bovenste register is er een rij van nomos-standaarden. Een vogel bengelt van elk van deze, opgehangen aan zijn nek.

### De Minor Scorpion macehead

Er is maar weinig overgebleven van deze knotskop en de afbeeldingen erop: een koning met de rode kroon van Neder-Egypte, gezeten op een troon onder een baldakijn, die een vlegel (nekhakha) vasthoudt. Naast zijn hoofd zijn ook hier een schorpioen en rozet afgebeeld. Hij wordt aangekeken door een valk die mogelijk een touw in een van zijn klauwen vasthoudt - een motief dat ook aanwezig is op het Narmerpalet.

## Externe link

* Ashmolean Museum
# (46610) Bésixdouze

(46610) Bésixdouze (1993 TQ1) is een planetoïde die op 15 oktober 1993 werd ontdekt door de Japanse astronomen Kin Endate en Kazuo Watanabe. De planetoïde kreeg destijds het nummer 46610. De huidige naam - Frans voor "Be zes twaalf" - is een initiatief van de Franse amateur-astronoom José Frendelvel.
In het boekje De kleine prins van de Franse schrijver Antoine de Saint-Exupéry woont de hoofdpersoon op een planetoïde die B612 wordt genoemd. In de naamgevingssystematiek van planetoïden is dat geen bruikbare naam, maar B612 kan worden beschouwd als de hexadecimale notatie van 46610. Daarop deed Frendelvel op 22 september 2002 het naamgevingscomité voor kleine hemellichamen de suggestie de planetoïde om te dopen in Petit Prince of B612. Brian Marsden van het comité antwoordde hierop dat de eerste naam al in gebruik was voor de maan van (45) Eugenia en dat de tweede suggestie niet bruikbaar was omdat in namen van planetoïden nummers niet zijn toegestaan. Hij stelde Besixtwelve of, nog beter, Bésixdouze voor. Na overleg met de Japanse ontdekkers werd de planetoïde omgedoopt.
# Bril (planetoïde)

(287432) Bril is een planetoïde, in januari 2024 vernoemd naar de Nederlandse amateurastronoom Hendrik Jan Izaäk (Henk) Bril (Wolvega, 1962) uit Nieuwstadt, oud-voorzitter van de Werkgroep Sterbedekkingen van de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde, en in 2005 ontvanger van de Dr. J. van der Biltprijs.
De planetoïde werd ontdekt door Marco Langbroek op 6 januari 2009, op archiefopnamen van het NEAT-project genomen in november 2002 met de 1.2 meter Schmidt-telescoop op Mt. Palomar in de Verenigde Staten. De planetoïde heeft een diameter van naar schatting 2,3 km.
De baan van planetoïde Bril ligt in de planetoïdengordel tussen de banen van Mars en Jupiter. Voordat de planetoïde het definitieve nummer (287432) en de naam Bril kreeg, werd deze aangeduid als 2002 WP28.
De omlooptijd rond de Zon bedraagt 5,69 jaar (2077 dagen).
Absolute magnitude = 16,94.
# Just Like Heaven (film)

Just Like Heaven is een Amerikaanse romantische komedie uit 2005 van Mark Waters met Reese Witherspoon, Mark Ruffalo en Jon Heder; gebaseerd op het boek Et si c'etait vrai van Marc Levy. De film werd behoorlijk ontvangen met een beoordeling van 56% en een bioscoopopbrengst van ruim 76 miljoen euro, waarmee de productiekost bijna dubbel werd terugverdiend.

## Verhaal

Elizabeth Masterson werkt als dokter in een groot ziekenhuis diensten van 26 uur tot ze, net vast benoemd, na een auto-ongeval in een diepe coma valt.
Drie maanden later verhuist David Abbott, een na de dood van zijn vrouw vereenzaamde landschapsarchitect, naar haar appartement. Elizabeth duikt op en maakt hem duidelijk dat zij, en niet hij, de huurder is. David is aanvankelijk verbaasd, onder meer omdat alleen hij Elizabeth kan waarnemen. Ze zien elkaar, maar in het gezelschap van andere mensen lijkt het of David hallucineert en tegen zichzelf praat. Later blijkt dat ook Elizabeths jonge nichtje en een para-astroloog haar kunnen waarnemen, hetzij niet zien.
Samen met David gaat Elizabeth op zoek naar haar vroegere leven. Langzaam maar zeker vallen de puzzelstukjes ineen en komt Elizabeth te weten wat er met haar gebeurd is, en waarom alleen David haar kan zien. Ze komt ook zichzelf tegen; kunstmatig in leven gehouden in het ziekenhuis waar ze ooit werkte. Omdat ze zelf tegen kunstmatige levensverlenging was wordt ze na een tijd afgekoppeld. Een poging om haar zus Abby te overtuigen hiervan af te zien mislukt omdat die Elizabeths laatste wens wil voldoen.
David en Elizabeths, intussen verliefd op elkaar, zijn ten einde raad en besluiten dan maar Elizabeths lichaam uit het ziekenhuis te stelen. David wordt echter tegengehouden door bewakingsagenten. De van machines afgekoppelde Elizabeths sterft bijna, maar ontwaakt dan plots uit haar coma. Ze herkent David echter niet.
Als Elizabeth een tijdje later opnieuw haar appartement betrekt ontdekt ze dat David de daktuin heeft aangelegd die ze altijd al wilde. Op het moment dat hij haar hand aanraakt bij het teruggeven van de sleutel van het appartement komen alle herinneringen terug en kussen ze.

## Rolverdeling

* Mark Ruffalo als David Abbot, de protagonist.
* Reese Witherspoon als Dr. Elizabeth Masterson, de geest.
* Ivana Miličević als Katrina, Davids verleidelijke buurvrouw.
* Jon Heder als Darryl, medium.
* Donal Logue als Jack, Davids vriend en psycholoog van beroep.
* Dina Waters als Abby Brody, Elizabeths jongere zus met twee kinderen.
* Ben Shenkman als Dr. Brett Rushton, Elizabeths collega die haar baan krijgt.
* Rosalind Chao als Dr. Fran Lo, behandelend arts van Elizabeth.
* Caroline Aaron als Grace.
* Alyssa Shafer als Lily Brody, Abby's dochter en Elizabeths nichtje.
* Lily Brody als Zoe Brody, Abby's dochter en Elizabeths nichtje.

## Thematiek

De film behandelt op een lichtvoetige wijze de gevoelige thematiek van kunstmatige levensverlenging, bewust leven in comateuze toestand maar ook de zin en onzin van para-astrologie. Daarnaast wordt ook de vraag van euthanasie bij personen die een bepaalde tijd in comateuze toestand verblijven aan de orde gesteld.
# Just like Heaven

Just like Heaven kan verwijzen naar:
* Just Like Heaven (film), een film van Mark Waters uit 2005
* Just Like Heaven (The Cure), een lied van The Cure
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Just like Heaven en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# (9705) Drummen

(9705) Drummen is een planetoïde in de hoofdgordel tussen Mars en Jupiter. Ze is door Tom Gehrels vastgelegd met behulp van de Schmidttelescoop van het Palomar-observatorium en vervolgens ontdekt door Ingrid en Cornelis Johannes van Houten.
De planetoïde is vernoemd naar Mat Drummen, een Nederlandse publicist en voormalig directeur van Stichting De Koepel.
# Jan Beijert

Jan Beijert (Smilde, 17 december 1928 - Delfzijl, 23 november 2007) was een Nederlands bestuurder, politicus en columnist.
Beijert groeide op in een gereformeerd gezin, maar keerde het geloof al snel de rug toe. Hij begon zijn carrière als bouwvakker. Zijn politieke sympathie lag bij de Partij van de Arbeid, maar doordat Drees de politionele acties steunde, verschoof zijn politieke voorkeur een tijdlang naar de CPN, alvorens terug te keren bij de PvdA. Voor deze partij was hij jarenlang wethouder van ruimtelijke ordening in de gemeente Delfzijl. Hij combineerde deze functie met die van directeur van een woningbouwstichting en bestuurder van het Havenschap Delfzijl. In zijn tijd werd nog fors gebouwd in Delfzijl, omdat men destijds verwachtte dat de Eemshaven veel groter zou worden, en dus veel meer werknemers zou trekken, dan later het geval bleek. Vanwege zijn grote invloed die hij gedurende zestien jaar had op het lokale beleid werd hij in de wandelgangen ook wel de 'onderkoning van Delfzijl' genoemd.
Beijert werd een bekende figuur in de provincie Groningen als columnist. Voor Radio Noord sprak hij vele jaren op zondagmorgen een column uit onder de titel Onze man in de havenstad. Daarnaast schreef hij onder andere 24 jaar lang de wekelijkse column Op het scherp van de snede in het toenmalige Nieuwsblad van het Noorden. Zijn columns werden gekenmerkt door een kritische houding ten opzichte van zijn partij en een bloemrijk taalgebruik.
Jan Beijert was ook een tijdlang fractieleider van de PvdA in de Provinciale Staten van Groningen. Hij overleed op 78-jarige leeftijd.
# Saint-Victurnien

Saint-Victurnien is een gemeente in het Franse departement Haute-Vienne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 1458 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rochechouart.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Victurnien bedraagt 21,0 km², de bevolkingsdichtheid is 69,4 inwoners per km².

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt de spoorweghalte Saint-Victurnien.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Nederlands Hervormde kerk (Lathum)

De Nederlands Hervormde kerk is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Lathum.

## Geschiedenis

Op de plek van de kerk is rond 1350 een aan Maria gewijde kapel opgericht door heren van de bannerij van Bahr en Lathum, die in 1528 omgebouwd werd tot volwaardige kerk. Aanleiding voor de verbouwing was de verwoesting van de kapel bij kasteel Bahr. De scheiding tussen de oude kapel, die tegenwoordig het priesterkoor vormt, en nieuwere kerk is in de muur nog als naad terug te zien. In de 16e eeuw is eveneens de toren toegevoegd. Tijdens de reformatie ging de kerk over naar de protestanten. In tegenstelling tot vele andere kerken, ging de kerk van Lathum na de Franse tijd in Nederland niet terug over naar de katholieken.

## Gebouw

De kerk is opgezet als eenbeukige zaalkerk die aan de bestaande kapel werd gebouwd. De kerk bevat spitsboogvensters, die in de 19e eeuw zijn geplaatst. De dakconstructie wordt gedragen door eikenhouten balken van ruim 500 jaar oud. Aan de westzijde bevindt zich de toren met een ingesnoerde naaldspits. In het torengedeelte bevindt zich de ingang, die zich voor de bouw van de kerktoren zowel aan de noord- (vrouwen) als zuidzijde (mannen) bevond.
De preekstoel stamt uit de 17e eeuw. Hierin zijn de familiewapens van Van Westerholt en Van Renesse van Elderen verwerkt. De doopbekken is iets jonger en heeft een inscriptie uit 1702. Het orgel in de kerk is in 1737 gebouwd door Pieter Keerman en is in 1957 in de Lathumse kerk geplaatst. In de klokkenstoel is een klok uit 1608 van H.Meurs aanwezig.
De kerk is in 1966 aangewezen als rijksmonument.

## Galerij

* Aanzicht (1955)
* Vooraanzicht (1955)
* Kerkorgel van Pieter Keerman (1736)
* Zijaanzicht (2006)
* Protestantse Gemeente Lathum - Giesbeek (2017): Kerkgebouw
* Protestantse Gemeente Lathum - Giesbeek (2017): Geschiedenis van de kerk
* Informatie over rijksmonumentnummer 8149