# Djupedalia

Djupedalia is een geslacht van de Plesiosauria dat tijdens de late Jura leefde in het gebied van het huidige Spitsbergen. De enige benoemde soort is Djupedalia engeri.

## Vondst en naamgeving

In de zomer van 2009 werd op de berg Janusfjellet door een team van de Universiteit van Oslo, bestaande uit Øyvind Enger, Magne Høyberget, Stig Larsen, Lena Kristiansen en Tommy Wensås, een skelet gevonden van een plesiosauriër. Het werd geprepareerd door May-Liss Knudsen Funke. De opgravingen werden gesubsidieerd door ExxonMobil, Fugro, OMW, Spitsbergen Travel, Powershop en National Geographic.
In 2012 werd de typesoort Djupedalia engeri benoemd en beschreven door Espen M. Knutsen, Patrick S. Druckenmiller en Jørn H. Hurum. De geslachtsnaam eert Øystein Kåre Djupedal, de Noorse minister van onderwijs en wetenschappen tussen 2005 en 2007, die het paleontologisch op Spitsbergen tussen 2004 en 2012 mede liet financieren. De soortaanduiding eert de vrijwilliger Øyvind Enger als ontdekker. De Life Science Identifiers zijn 6854AA5C-20D8-4C17-8167-85262479389F voor het geslacht en 2B0CA8EB-B86B-4127-B573-E639DAE0B1AA voor de soort.
Het holotype, PMO 216.839, is gevonden in een laag van de Slottsmøya-afzetting van de Agardhfjelletformatie die dateert uit het Tithonien. Het was het enige plesiosauriërskelet dat in de afzetting gevonden was. Het bestaat uit een skelet met schedel. Bewaard zijn gebleven: het linkerquadratum en linkersquamosum van de schedel, het rechterexoccipitale-opisthoticum, de onderkaken, een reeks van de eerste zeventien halswervels waaronder de atlas en de draaier, eenentwintig overige halswervels, zeven borstwervels of ruggenwervels, nekribben, ribben, buikribben, het linkerschouderblad, beide ravenbeksbeenderen, de interclavicula, beide voorvinnen, beide schaambeenderen, en de rechterachtervin. Tanden zijn niet bewaard. Het skelet ligt grotendeels niet in verband. Het betreft een jong individu.

## Beschrijving
### Grootte

Het holotype heeft een geschatte lengte van vier tot vijf meter. Dit exemplaar is echter onvolgroeid. De volwassen lengte kan enkele meters hoger hebben gelegen.

### Onderscheidende kenmerken

Er werden verschillende onderscheidende kenmerken aangegeven. De processus occipitalis heeft 60% van de hoogte van het exoccipitale/opisthoticum. Het exoccipitale maakt geen deel uit van de achterhoofdsknobbel. De bovenrand van het quadratum is 40° naar beneden gebogen. De tak van het quadratum die naar het pterygoïde loopt is naar voren gericht onder een hoek van 55° met een lijn die overdwars door de condyle van het quadratum getrokken is. De buitenste condyle van het quadratum is groter dan de binnenste. De onderkaken hebben vijfentwintig tot dertig tanden per zijde en één à twee paar tanden in de symfyse. Het wervelcentrum van de atlas draagt bij aan de bovenrand van cotyle van de atlas. Ribfacetten zijn aanwezig op zowel de atlas als de draaier. Er zijn minimaal veertig (amficoele) halswervels en naar schatting vierenvijftig. De wervellichamen van de voorste halswervels zijn ongeveer even lang als hoog en minder, ongeveer driekwartmaal, als breed. De doornuitsteeksels van de halswervels zijn ongeveer even hoog als van voor naar achter breed. Bij de voorste halswervels zijn de doornuitsteeksels naar achteren verschoven, zodanig dat hun voorrand op één lijn ligt met de achterrand van de wervelboog. De voorste gewrichtsuitsteeksels zijn over hun middenlijn met elkaar versmolten. De facetten van de achterste gewrichtsuitsteeksels zijn niet versmolten. De achterste gewrichtsuitsteeksels zijn lang, net zo lang als het voetstuk van de wervelboog van voor naar achter gemeten. De facetten voor de nekribben zijn niervormig en duidelijk verder uitstekend dan het ondervlak van de wervel. De ribben van de voorste halswervels hebben een naar voren uitstekende tak aan het uiteinde. De hoogte van de doornuitsteeksels van de rug is ongeveer gelijk aan de hoogte van het ruggenmergkanaal. De sleutelbeenderen hebben een driehoekig profiel met een rechte voorrand en een holle achterrand. De interclavicula is van voor naar achter ingesnoerd over de middenlijn vergeleken met de zijtakken, een toegeknepen indruk makend. Het dijbeen is duidelijk langer dan het opperarmbeen. De onderarm en het onderbeen hebben drie hoofdbotten. Deze botten zijn van achter naar voren breder dan lang.

### Skelet

De kop is in de reconstructie van de beschrijvers kort en breed in bovenaanzicht met vooral een korte snuit. Dat wordt niet geheel bevestigd door de onderkaken die weliswaar bolle zijkanten hebben, maar ook een vrij spits uiteinde. De kop is ook zeer laag gereconstrueerd met sterk hellende quadrata achteraan.
De symfyse van de onderkaken is vooraan niet bewaard, maar moet erg kort geweest zijn.

## Fylogenie

Djupedalia werd in 2012 in de Plesiosauroidea geplaatst. Over de meer precieze verwantschappen bleef men vaag hoewel er veel vergeleken werd met soorten als Tricleidus en Cryptocleidus. Latere analyses toonden een plaatsing in de Cryptoclididae.
Een cladogram volgens een analyse van Roger Benson uit 2014:
* Plesiopterys
* Xenopsaria (Elasmosauridae + Leptocleidia)
* Cryptoclididae
* Picrocleidus
* Muraenosaurus
* Tricleidus
* Tatenectes
* Kimmerosaurus
* Cryptoclidus
* Abyssosaurus
* Colymbosaurus
* Spitrasaurus
* Djupedalia
* "Plesiosaurus" manselli
* Pantosaurus

## Literatuur

* Espen M. Knutsen; Patrick S. Druckenmiller & Jørn H. Hurum. 2012. "A new plesiosauroid (Reptilia: Sauropterygia) from the Agardhfjellet Formation (Middle Volgian) of central Spitsbergen, Norway". Norwegian Journal of Geology. 92(2–3): 213–234