OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# TP Vision

TP Vision is een bedrijf dat televisies en geluidsapparatuur produceert en ontwikkelt onder licentie van de merknaam Philips. Het bedrijf is commercieel actief in 93 landen. In enkele grote landen is TP Vision niet aanwezig, zoals in Canada, China, Mexico en de Verenigde Staten. De firma is in 2012 ontstaan uit Koninklijke Philips en is sinds 2014 geheel eigendom van het Chinese TPV Technology. Het bedrijf heeft de hoofdzetel in Amsterdam en er werken zo'n 2000 mensen.
Op 18 april 2011 kondigde Philips aan de televisie-afdeling uit te faseren. Hiervan werd op 2 november 2011 een joint-venture ondertekend waarin TPV Technology 70% van de aandelen verkreeg en Philips 30%. TP Vision ging effectief op 2 april 2012 van start. Op 20 januari 2014 kondigde Philips aan dat TPV ook de overige aandelen verkreeg en dat het bedrijf de licentie op de merknaam Philips behield tegen 2% van de jaaromzet met een minimum van 40 miljoen euro.
In juli 2013 werd bekend dat het CBP in Nederland een onderzoek startte naar TP Vision over het gebruik van data van consumenten via cookies en logfiles in 2012 en 2013. TP Vision beloofde zich aan de geldende wetgeving te zullen houden.
In maart 2014 nam TP Vision in de AA Toren in het Belgische Gent een nieuwe researchafdeling in gebruik die vestigingen in Eindhoven en Brugge verving. In januari 2016 werd bekend dat TP Vision 178 van de 238 arbeidsplaatsen in Gent schrapt waarmee de researchafdeling verdwijnt. Het bedrijf richt zich op low- en mid-end televisies en niet meer op high-end toestellen. In Gent blijft een supportafdeling. In het Poolse Gorzów Wielkopolski heeft TPV Technology een productiefaciliteit waar in 2013 ook de productie van TP Vision ondergebracht werd. Hierdoor sloot een fabriek van TP Vision in het Hongaarse Székesfehérvár. Hierbij gingen 370 arbeidsplaatsen verloren en in Székesfehérvár bleef een klein distributiecentrum.
Het is sinds mei 2023 hoofd-partner van de Catalaanse club FC Barcelona.
# Noorderpolder in de Oosterweeren

De Noorderpolder in de Oosterweeren is een voormalig waterschap in de provincie Groningen.
De molen werd gebouwd in 1806, gemoderniseerd in 1913 en gesloopt in 1947. Hij had een vlucht van maar liefst 20 meter en was voorzien van twee vijzels.
Het waterschap lag ten noordoosten van Siddeburen in het voormalige buurtschap Oosterweeren. De noordgrens lag bij de Weereweg, de noordelijke oostgrens bij de gemeentegrens Slochteren-Delfzijl, de zuidelijke oostgrens lag 200 m oostelijk van de Wilderhofsterweg, de zuidgrens lag 1 km ten noorden van de Oudeweg en de westgrens lag bij de Munnikesloot (350 m oostelijk van de Ooster Zandenweg). De molen sloeg uit op de Munnikesloot (die zich hier voortzette in het Holemaar) en stond 750 m ten zuiden van de Weereweg.
Waterstaatkundig gezien ligt het gebied sinds 2000 binnen dat van het waterschap Hunze en Aa's.
# Vieze Asbak

Vieze Asbak is een Nederlandse dj en muziekproducent.

## Biografie

Vieze Asbak is een dj die sinds 2021 nummers uitbrengt uit het genre memetechno. Hij maakte deze stijl van muziek om mensen te laten lachen. Vieze Asbak brak door met het nummer Meet Her At The Love Parade. Daarnaast had hij ook nog succes met het nummer Lekkere boterham (met Natte Visstick).
In 2022 richtte Vieze Asbak samen met andere memetechno-artiesten Natte Visstick, Offensief, Krabi, Gladde Paling, Opgekonkerd en Dikke Baap een collectief op, genaamd het Pestcore Collectief. De aanleiding voor de oprichting was een mail van muzieklabel Cloud 9 Music die was uitgelekt waarin werd opgeroepen om ook nummers uit hetzelfde genre uit te brengen. Om te voorkomen dat te makkelijk en te snel geld mee kon worden verdiend en de authenticiteit te waarborgen, besloot Vieze Asbak met zijn collega's het collectief op te richten.
Vieze Asbak heeft meerdere samenwerkingen met Joost Klein, zoals Wachtmuziek (sped up) en Friesenjung (sped up).
Vieze Asbak heeft 3,3 miljoen maandelijkse luisteraars op het platform Spotify. Hij brengt zijn muziek anoniem uit en blijft daarom, net als de meeste dj's uit het genre, anoniem. Zowel de eigennaam als de geboortedatum van Vieze Asbak zijn niet bekend.

## Discografie

* Meet Her At The Love Parade" (2021)
* "Ameno" (2021)
* "Ratata" (2022)
* "Wachtmuziek (Sped Up)" (2022)
* "Drankstand" (2022)
* "Whatever" (2022)
* "Lekkere Boterham" (2022, samen met Natte Visstick)
* "Friesenjung (Sped Up)" (2023)
# Kalkdikkopmos

Kalkdikkopmos (Brachythecium glareosum) is een mos uit het geslacht dikkopmos (Brachythecium).

## Determinatie

Kalkdikkopmos vormt lichtgroene tot geelgroene, glanzende matten. De stengel wordt 10 cm en is onregelmatig tot spaarzaam vertakt.

## Ecologie

Kalkdikkopmos groeit op verweerde kalkrotsen of kalkrijke bodem, vooral op beschutte plaatsen als bosranden, maar ook in kalkgraslanden.

## Verspreiding

In Nederland komt kalkdikkopmos zeer zeldzaam voor. Het staat op de rode lijst in de categorie 'bedreigd'. Het mos komt van oudsher vooral voor in Zuid-Limburg. Daarnaast is het bekend van de Winterswijkse steengroeven en van kalkrijke plaatsen in het rivierengebied, zoals dijken en rivierduintjes. In het verleden is het ook in afgravingen (onder meer in leemkuilen) gevonden, maar mogelijk is het daar inmiddels verdwenen.

## Fotogalerij

* Plukje
* Met droogte
* Bladpunt
* Bladvoet
* Bladcellen punt
* Bladcellen rand
* Bladcellen midden
* Stengel doorsnede
* Kalkdikkopmos op BLWG Verspreidingsatlas Mossen
... · B. albicans (bleek dikkopmos) · B. campestre (velddikkopmos) · B. glareosum (kalkdikkopmos) · B. laetum (rotsdikkopmos) · B. mildeanum (moerasdikkopmos) · B. oedipodium (ijl dikkopmos) · B. plumosum (oeverdikkopmos) · B. populeum (penseeldikkopmos) · B. reflexum (gekromd dikkopmos) · B. rivulare (beekdikkopmos) · B. rutabulum (gewoon dikkopmos) · B. salebrosum (glad dikkopmos) · B. tenuicaule (haardikkopmos) · B. velutinum (fluweelmos) · ...
# Oude eik van Sieverdink

De oude eik van Sieverdink is een monumentale zomereik (Quercus robur) die ongeveer 250 jaar oud is en die groeit in een weiland bij de boerderij Sieverdink in de buurtschap Brinkheurne bij Winterswijk, in de Nederlandse provincie Gelderland. De boom is geplant tussen 1750 en 1800.
De boom maakte aanvankelijk deel uit van een houtwal. In de negentiende eeuw is die houtwal opgeruimd, maar de eik is blijven staan.

## Locatie

De "oudste boom van Winterswijk" staat in een weiland zuidwestelijk van het kruispunt van de Sieverdinkweg en de Bothoekweg. Bij dit kruispunt ligt de boerderij Sieverdink (Bothoekweg 9-11).

## Omvang

De boom had in 2015 een stamomtrek van 6 meter en een hoogte van 20 meter. In 1972 was de stamomtrek 5 meter.
In september 1975 is de bliksem in de boom geslagen. De schors werd over een afstand van vele meters afgerukt en een aantal takken braken af. Er werd gevreesd voor het voortbestaan van de boom, maar in 1981 vond een boomchirurgische ingreep plaats en de boom is weer goed gaan groeien: in 35 jaar met 80 cm (stamomtrek).
In 2018 is aan de oude eik een foto-tentoonstelling gewijd in galerie Foto-Objectief in Winterswijk. 24 Fotografen fotografeerden de boom en legden de resultaten vast in een boek en een tentoonstelling.
De oude eik van Sieverdink is ingeschreven in het Landelijk Register van Monumentale Bomen onder nummer 1678358.

## Externe link

* De eik van Sieverdink op monumentaltrees.com

## Voetnoten

* ↑ Dikke eik Sieverdink. Landelijk Register van Monumentale Bomen. Geraadpleegd op 25 augustus 2024.
* ↑ Philippona, Jeroen (2010) – 'De oude eik van Sieverdink' in Moens 2010, p. 124; van de Laar 2018.
* ↑ Hans Tenbergen, Oudste boom van Winterswijk. Oud-Winterswijk. Gearchiveerd op 13 februari 2024. Geraadpleegd op 13 februari 2024. (met foto van Wim Terwel)
* ↑ De boerderij ligt in de buurtschap Brinkheurne, maar het is niet helemaal duidelijk of de boom ook in deze buurtschap staat, of net over de grens in de buurtschap Kotten. Zie: grenzen van de buurtschappen in OpenStreetMap. Over boerderij 'Sieverdink' zie: deze pagina (geraadpleegd 21 september 2019) (met vooral genealogische gegevens, maar ook een foto); zie ook idem, 'Oud Sieverdink'.
* ↑ Volgens het landelijk register van monumentale bomen.
* ↑ van de Laar 2018.
* ↑ Philippona, Jeroen (2010) – 'De oude eik van Sieverdink' in Moens 2010, p. 124.
* ↑ Vul het boomnummer 1678358 in op deze pagina; gegevens over de boom en foto's.
# Old Tjikko

Old Tjikko is een ongeveer 9.566 jaar oude fijnspar, die zich in de provincie Dalarna in Zweden bevindt. De boom bevindt zich op de berg Fulufjället. Old Tjikko werd oorspronkelijk beroemd als de "oudste boom ter wereld". Het is echter een genet die in de loop van duizenden jaren nieuwe stammen, takken en wortels heeft gevormd, en geen individuele boom van hoge leeftijd. Old Tjikko wordt beschouwd als de oudste nog levende fijnspar en de op drie na oudste bekende genet.
De leeftijd van de boom is bepaald door koolstofdatering van genetisch overeenkomend plantenmateriaal dat onder de boom werd verzameld. Dendrochronologie werkt namelijk niet bij gekloonde bomen. De stam zelf is naar schatting slechts een paar eeuwen oud, maar de plant als geheel heeft veel langer kunnen overleven dankzij afleggen of vegetatief klonen.
* ↑ Zweedse naam
* ↑ (en) "Swedes find 'world's oldest tree'", BBC News, 17 april 2008. Geraadpleegd op 16 augustus 2024.
# Roestknolknikmos

Roestknolknikmos (Bryum microerythrocarpum) is een soort uit het geslacht knikmos (Bryum). Het bladmos komt voor kale vochtige bodem. Het is bekend van lemig of fijn zand.

## Determinatie

Roestknolknikmos wijkt van braamknikmos en aardappelknikmos duidelijk af door de vaak wat bootvormige, ongezoomde blaadjes met vrijwel gave bladrand en door tuberkenmerken. Broedknollen komen alleen ondergronds voor.

## Ecologie

Roestknolknikmos is waarschijnlijk een algemene soort in grazige vegetatie en langs paden met uitzondering van de kleigebieden. In natuurontwikkelingsterreinen in de duinen, op de hogere zandgronden en in de laagveengebieden vormt roestknolknikmos groene tot sterk rood aangelopen plakkaten. Het groeit vaak samen met oranjeknolknikmos, Ditrichum, soorten uit de Pohlia annotina-groep en gewoon knikkertjesmos.

## Verspreiding

In Nederland komt roestknolknikmos vrij zeldzaam voor. Het staat niet op de rode lijst en is niet bedreigd. Het roestknolknikmos werd vanaf 1971 in Nederland onderscheiden. Sporenkapsels komen vrij algemeen voor.
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
# Steenknikmos

Steenknikmos (Bryum pallescens) is een soort mos uit het geslacht knikmos (Bryum).

## Determinatie

Dit mos vormt dichte, donker tot lichtgroene bosjes of kussens die gewoonlijk 1–4 cm hoog zijn. De bladeren zijn 2,5–3,5 mm lang, met een duidelijke rand, ze lopen niet door tot aan de stengel bij de roodachtige basis en hebben een kort uitstekende nerf. De sporenkapsels komen vaak voor in de zomer, zijn 2,5–4 mm lang, hangen naar beneden of minder vaak bijna horizontaal en worden gedragen door een seta van ongeveer 2–3 cm lang.

## Ecologie

Steenknikmos leeft op kale vochtige bodem. Het groeit op bij grof zand en gruis.

## Verspreiding

In Nederland komt steenknikmos zeer zeldzaam voor.

## Fotogalerij

* Sporenkapsels
* Peristoom
* Blad
* Bladcellen
* Sporen
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
* (en) The British Bryological Society
# Gewone glanshaver

Gewone glanshaver of Frans raaigras (Arrhenatherum elatius subsp. elatius) is een ondersoort van glanshaver (Arrhenatherum elatius). De ondersoort komt veel voor langs wegen en dijken en in hooiland, vooral op kleigrond. Het aantal chromosomen is 2n = 14 of 28.
Het is een forse grassoort met een hoogte van maximaal 1,5 m. De stengels zijn glad en glanzend. De soort onderscheidt zich van zachte haver (Helictotrichon pubescens) door de in knop gerolde, geribde bladeren. Bij zachte haver is in dit stadium het blad gevouwen en ongeribd. De vorm met wit gestreepte bladeren wordt voor sierdoeleinden gebruikt. Ook kan Frans raaigras gebruikt worden voor de aanleg van hooiland. De plant verdraagt maaien goed, maar beweiden slecht. De smakelijkheid laat te wensen over door de aanwezigheid van bitterstoffen.
Het blad is lichtgroen en de onderste bladeren zijn gewoonlijk lichtbehaard. Elk blad heeft een lengte van maximaal 40 cm. Het tongetje (ligula) is tot 3 mm lang en aan het einde afgerond.
Er is een grote variatie tussen de aartjes in aantal bloemen, genaaldheid en geslachtsverdeling. In het algemeen is het aartje tot 11 mm lang en bevat het meestal twee bloempjes. Ook kunnen tot vier bloempjes voorkomen. Het onderste bloempje is mannelijk en heeft een knievormige rugnaald. Het bovenste bloempje is tweeslachtig en heeft meestal een korte of helemaal geen kafnaald. Het binnenste kroonkafje (palea) is klein, dun en vliezig. Het buitenste kroonkafje (lemma) is stevig, groot en groen. De aartjes zijn eerst glanzend groen en worden later bruin of purperkleurig. De 10-30 cm lange pluim is vroeg in het seizoen rechtopstaand, maar spreidt zich later uit. De vrucht is een graanvrucht.
Gewone glanshaver bloeit van mei tot september.

## Syntaxonomie

In de syntaxonomie staat gewone glanshaver te boek als preferent kentaxon voor de glanshaver-associatie (Arrhenatheretum elatioris).
Gewone glanshaver is een indicatorsoort voor het mesofiel hooiland (hu) subtype Glanshavergrasland, een karteringseenheid in de Biologische Waarderingskaart (BWK) van Vlaanderen en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
* Glanshaver
* tongetje
* aartje
* bloeiwijze
# Waterpolo op de Olympische Zomerspelen 1928

Waterpolo is een van de sporten die beoefend werden tijdens de Olympische Zomerspelen 1928 te Amsterdam.

## Mannen

De 14 deelnemende landen speelden een knock-outtoernooi.
Hierna was er nog een toernooi om de derde plaats waaraan de landen konden deelnemen die van de finalisten hadden verloren.

### Voorronde

| Tsjecho-Slowakije | 2 - 4 | (0-1) | Groot-Brittannië |
| Zwitserland | 1 - 11 | (0-3) | Nederland |
| België | 11 - 1 | (6-0) | Ierland |
| Hongarije | 14 - 0 | (9-0) | Argentinië |
| Malta | 3 - 1 | (1-1) | Luxemburg |
| Spanje | 0 - 2 | (0-4) | Frankrijk |

### Kwartfinales

| Groot-Brittannië | 5 - 3 $^1$ | (2-2) | Nederland |
| België | 3 - 5 $^1$ | (2-0) | Duitsland |
| Verenigde Staten | 0 - 5 | (0-2) | Hongarije |
| Malta | 0 - 16 | (0-8) | Frankrijk |
$^1$Na verlengingen.

### Halve finales

| Groot-Brittannië | 5 - 8 | (1-5) | Duitsland |
| Hongarije | 5 - 3 | (1-1) | Frankrijk |

### Finale

| Duitsland | 5 - 2 $^1$ | (0-2) | Hongarije |
$^1$Na verlengingen.

### Om de derde plaats

| Frankrijk | 8 - 1 | (4-1) | Groot-Brittannië |
| Frankrijk | 2 - 1 | (1-1) | Verenigde Staten |
| Frankrijk | 8 - 0 | (4-0) | Argentinië |

### Eindrangschikking

| rang | land |
| 1 | Duitsland |
| 2 | Hongarije |
| 3 | Frankrijk |

## Externe link

* (en) Officieel rapport Olympische Zomerspelen 1928
Parijs 1900 · St. Louis 1904 · Londen 1908 · Stockholm 1912 · Antwerpen 1920 · Parijs 1924 · Amsterdam 1928 · Los Angeles 1932 · Berlijn 1936 · Londen 1948 · Helsinki 1952 · Melbourne 1956 · Rome 1960 · Tokio 1964 · Mexico-stad 1968 · München 1972 · Montréal 1976 · Moskou 1980 · Los Angeles 1984 · Seoel 1988 · Barcelona 1992 · Atlanta 1996 · Sydney 2000 · Athene 2004 · Peking 2008 · Londen 2012 · Rio de Janeiro 2016 · Tokio 2020 · Parijs 2024 · Los Angeles 2028 Medaillewinnaars
Atletiek · Boksen · Gewichtheffen · Hockey · Kaatsen (demonstratie) · Korfbal (demonstratie) · Kunstwedstrijden · Lacrosse (demonstratie) · Moderne vijfkamp · Paardensport · Roeien · Schermen · Schoonspringen · Turnen · Voetbal · Waterpolo · Wielersport · Worstelen · Zeilen · Zwemmen
# Station Corseul - Languenan

Station Corseul - Languenan is een spoorweghalte in de Franse gemeente Languenan. Zij wordt bediend door treinen van het netwerk TER Bretagne op het traject Dinan - Saint-Brieuc.
# Nationaal park Ainos

Nationaal park Ainos (Grieks: Εθνικός δρυμός Αίνου, Ethnikós drumós Aínou) is een nationaal park in Griekenland op en rond de Ainos (Grieks: Όρος Αίνος) op Kefalonia, een van de Ionische Eilanden . Het nationaal park werd gesticht in 1962 en is 2862 hectare groot. De Ainos is 1826 meter hoog en is daarmee de hoogste berg van Kefalonia. De berg is bedekt met bossen van zwarte den en Griekse zilverspar (tussen 700 en 1200 meter hoogte). Op de Ainos leven wilde paarden.

## Externe link

* officiële website nationaal park
* beschrijving nationaal park
* beschrijving nationaal park
* steekkaart protected planet
* Natura 2000-fiche
Ainos · Alonissos en Noordelijke Sporaden · Amvrakikos · Axios-Loudias-Aliakmonas · Chelmos-Vouraikos · Dadia-Lefkimi-Soufli · Evrosdelta · Kerkini · Koronia Volvi · Kotychi-Strofylia · Mesolongi-Aitoliko · Noord-Pindos · Oeta · Olympos · Oost-Macedonië en Thracië · Parnassos · Parnitha · Prespa · Rodopegebergte · Samaria · Schynias Marathon · Sounion · Tzoumerka, Acheloösvallei, Agrafa en Meteora · Zakynthos
# Nationaal park Amvrakikos

Het Nationaal park Amvrakikos (Grieks: Εθνικο Παρκο Υγροτόπων Αμβρακικού, Ethnikó párko Ygrotópon Amvrakikoú, letterlijk 'nationaal park van de draslanden van de Ambracische Golf') is een nationaal park in Griekenland in de regio Epirus.
Het nationaal park is 287 vierkante kilometer groot en werd opgericht in 2008 om het landschap en de natuur in en rond de Ambracische Golf te beschermen. Het landschap bestaat uit moerassen, schiereilandjes, ondiepe baaien en zandstroken. Het park ligt op een belangrijke trekvogelroute: er komen 254 vogelsoorten voor waaronder de pelikaan, zeearend, dwergaalscholver, roerdomp, dunbekwulp, clanga en slangenarend.
# Nationaal park Dadia-Lefkimi-Soufli

Het Nationaal park Dadia - Lefkimi - Soufli (Grieks: Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς - Λευκίμης - Σουφλίου, Ethnikó Párko Dásous Dadiás-Lefkímis-Souflíou), is een Grieks nationaal park in het uiterste zuidoosten van het Rodopegebergte in de Griekse regio Oost-Macedonië en Thracië.
Het nationaal park is 428 000 hectare groot (72 900 ha strikt beschermd) en bestaat vooral uit pijnboom- en eikenbossen. Het park is vooral bekend om de roofvogels (36 van de in Europa 38 te vinden soorten) die er leven, waaronder de monniksgier, vale gier en aasgier. Het park zou de enige plek zijn waar de monniksgier nog broedt op de Balkan. In het gebied loopt ook een project voor natuurherstel van Rewilding Europe.

## Geschiedenis

Het nationaal park werd opgericht in 2006.
Sinds 2014 is het park kandidaat om opgenomen te worden in de Werelderfgoedlijst.

### Bosbrand van 2023

Een grote bosbrand in augustus 2023 liet ongeveer 73.000 hectare (730 vierkante kilometer) afbranden in de buurt van Alexandroupoli, vooral in het bos van Dadia, waarbij 18 mensen omkwamen. Deze brand werd door EU-functionarissen "de grootste brand ooit geregistreerd in de EU" genoemd.
# Nationaal park Parnitha

Nationaal park Parnitha (Grieks: Εθνικός δρυμός Πάρνηθας, Ethnikós drumós Párnithas) is een nationaal park in Griekenland. Het park werd opgericht in 1961 en is 3812 hectare groot.
De berg Parnitha die het park zijn naam geeft is 1413 m hoog en is daarmee de hoogste berg in Attica. Het gebergte ligt dertig kilometer ten noorden van Athene en is dichtbebost. In de bossen van Parnitha groeit Aleppoden, Griekse zilverspar, steeneik en hulsteik. 30 zoogdiersoorten leven in het park, waaronder edelhert en vos. In het park komen ook meer dan 800 plantensoorten voor (onder andere lelie, krokus en tulp). Het gebergte omvat de toppen Mavrovouni (Μαυροβούνι), Ornio (1350 m), Area (1160 m), Avgo of Avgho (1150 m) en Xerovouni (Ξεροβούνι). Op 28 juni 2007 werd het nationaal park getroffen door een grote brand, waarbij 80% verwoest werd.

## Externe link

* officiële website nationaal park
* beschrijving nationaal park
Ainos · Alonissos en Noordelijke Sporaden · Amvrakikos · Axios-Loudias-Aliakmonas · Chelmos-Vouraikos · Dadia-Lefkimi-Soufli · Evrosdelta · Kerkini · Koronia Volvi · Kotychi-Strofylia · Mesolongi-Aitoliko · Noord-Pindos · Oeta · Olympos · Oost-Macedonië en Thracië · Parnassos · Parnitha · Prespa · Rodopegebergte · Samaria · Schynias Marathon · Sounion · Tzoumerka, Acheloösvallei, Agrafa en Meteora · Zakynthos
# Nationaal park Pindos

Nationaal park Pindos (Grieks: Εθνικός Δρυμός Πίνδου; Ethnikos Drimos Pindou) was een nationaal park in het noordwesten van Griekenland. Het omvatte een deel van het noordelijke Pindosgebergte op de grens van West-Macedonië en Epirus. De kern werd gevormd door het dal van de Valia Kalda. Valia Kalda was tevens een alternatieve naam voor het park. Sinds 2005 is het park (samen met andere gebieden) opgegaan in het grotere nationaal park Noord-Pindos.
Het is een dicht bebost gebied met bos van zwarte dennen (Pinus nigra) en beuken (Fagus sylvatica). Ook komt in de hoogst gelegen gedeelten de Bosnische den (Pinus heldreichii) voor.
Het gebied is de zuidelijkste plek in Europa waar de bruine beer (Ursus arctos) voorkomt, naast de in Zuidoost-Europa zeer zeldzame lynx (Lynx lynx). Tot de vogelsoorten uit het nationale park behoren Griekse rode lijst-soorten als de vale gier (Gyps fulvus), de aasgier (Neophron percnopterus), de keizerarend (Aquila heliaca) en de lannervalk (Falco biarmicus). Bovendien komen er acht soorten spechten voor. Van de vijf soorten vleermuizen in het gebied komt de rosse vleermuis (Nyctalus noctula) er in de grootste aantallen voor.
De hoogste berg in het gebied is de 2177 m hoge Avgo, gevolgd door de Kakoplevri (2160 m) en de Flegga (2159 m).
# Uda (keizer)

Keizer Uda (宇多天皇, Uda-tennō, 10 juni 867 – 3 september 931) was de 59e keizer van Japan volgens de traditionele opvolgvolgorde. Hij regeerde volgens de Japanse kalender van de 26e dag van de 8e maand van Ninna 3 (887) tot de 3e dag van de 7e maand van Kanpyō 9 (897).

## Genealogie

Uda’s persoonlijke naam (zijn imina) was Sadami-shinnō. Hij was de derde zoon van keizer Kōkō. Zijn moeder was de weduwe Hanshi, een dochter van prins Nakano. Uda had vijf keizerlijke hofdames en twintig kinderen, waaronder prins Atsumi en prins Atsuzane. Enkele van Uda’s kleinkinderen werden opgenomen in de Minamotoclan.

## Leven

Uda werd net als zijn broers door keizer Kōkō gedegradeerd van prins naar onderdaan om zo de staatsuitgaven te beperken en hun politieke macht te beperken. Pas toen Kōkō zijn opvolger moest aanwijzen kreeg Uda zijn rang van prins terug. Hij werd mede door de steun van Fujiwara no Mototsune, de kampaku van Kōkō, gekozen tot kroonprins.
Nadat Uda tot keizer was gekroond, vroeg Mottosune hem of hij met pensioen mocht gaan. Uda zag dit liever niet gebeuren daar hij zelf nog onervaren was in het regeren van het land, dus bleef Motosune ook Uda’s kampaku.
Uda kreeg het tijdens zijn regeerperiode een paar maal aan de stok met de voormalige keizer Yozei, die geplaagd door zijn psychische aandoening een paar keer het paleis bezocht en daar flink stennis schopte.
Uda stopte met de traditie om ambassadeurs naar China te sturen. In 897 trad hij af ten gunste van zijn oudste zoon, prins Atsuhito. In 900 werd Uda zelf een boeddhistische priester. Zijn nieuwe boeddhistische naam was Kongō Kaku .
Uda stierf uiteindelijk op 65-jarige leeftijd.
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323.
* Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.
* Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842.
* ↑ Japanse hof: 宇多天皇 (59)
* ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, pp. 125-129; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 289-290; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, pp. 175-179.
* ↑ Titsingh, p. 125; Brown, p. 289; Varley, 175.
* ↑ Varley, p. 175.
* ↑ Brown, p. 289.
$^*$ Regent Jingu staat niet op de traditionele lijst.