OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Parlement van Abchazië

De Volksvergadering van de Republiek Abchazië (Abchazisch: Аҧсны жәлар реизара, Russisch: Народное Собрание Республики Абхазия) is het parlement van Abchazië, een autonome republiek binnen het territorium van Georgië maar dat de facto onafhankelijk is. Het gebied telt zo'n 250.000 inwoners.
Het is een eenkamerparlement en telt slechts 35 leden die verkozen zijn voor een legislatuur van vijf jaar. Elke kieskring kiest slechts één vertegenwoordiger; er zijn dus 35 kieskringen.
Van 1996 tot 2001 was de voorzitter Sokrat Jinjolia, van 2002 tot 2012 was dat Nugzar Ashuba en sinds 2012 Valeri Bganba.

## 2007

Samenvatting van de parlementsverkiezingen van 4 maart 2007.
| Partijen | Partijen | Zetels |
| Presidentsgezind | Аиҭаира (Aitaira), Heropleving | 28 |
| Presidentsgezind | Amtsakhara | 28 |
| Presidentsgezind | Verenigd Abchazië | 28 |
| Andere | Forum van Abchazische Volkseenheid | 7 |
| Andere | Communistische Partij van Abchazië | 7 |
| Andere | Unie van Russische Burgers | 7 |
| Totaal | Totaal | 35 |

## 2012

In maart 2012 vonden er nieuwe verkiezingen plaats, de eerste keer na de Russisch-Georgische Oorlog van 2008 waarbij een aantal landen, waaronder Rusland, zowel Zuid-Ossetië als Abchazië erkenden als onafhankelijke staat.
Abchazië: Parlement · Albanië: Kuvendi · Andorra: Consell General de les Valls · Armenië: Azgayin Zhoghov · Azerbeidzjan: Milli Məclis · België: Federaal Parlement (Senaat en Kamer) · Bosnië en Herzegovina: Parlementarna Skupština · Bulgarije: Narodno Sobranie · Cyprus: Vouli ton Antiprosópon · Denemarken: Folketing · Duitsland: Bundestag (en Bundesrat) · Estland: Riigikogu · Finland: Eduskunta · Frankrijk: Parlement (Assemblée nationale en Sénat) · Georgië: Parlement · Griekenland: Vouli · Hongarije: Országgyűlés · Ierland: Oireachtas (Dáil en Seanad) · IJsland: Alþingi · Italië: Parlement (Kamer en Senaat) · Kazachstan: Parlamenti (Majilis en Senaat) · Kosovo: Assemblee · Kroatië: Sabor · Letland: Saeima · Liechtenstein: Landtag · Litouwen: Seimas · Luxemburg: Chambre · Macedonië: Sobranie · Malta: Il-Kamra · Moldavië: Parlamentul · Monaco: Conseil National · Montenegro: Skupština · Nagorno-Karabach: Azgayin Zhoghov · Nederland: Staten-Generaal (Eerste Kamer en Tweede Kamer) · Noord-Cyprus: Cumhuriyet Meclisi · Noorwegen: Storting · Oekraïne: Verchovna Rada · Oostenrijk: Nationalrat · Polen: Sejm (en Senat) · Portugal: Assembleia da Republica · Roemenië: Camera Deputaţilor · Rusland: Federatieve vergadering (Staatsdoema en Federatieraad) · San Marino: Consiglio Grande e Generale · Servië: Narodna skupština · Slowakije: Národná Rada · Slovenië: Državni Zbor en Državni Svet · Spanje: Cortes Generales (Senado en Congreso de los Diputados) · Transnistrië: Opperste Sovjet · Tsjechië: Parlament (Senaat en Kamer van Afgevaardigden) · Turkije: Meclis · Verenigd Koninkrijk: Parliament (House of Commons en House of Lords) · Wit-Rusland: Nationale Vergadering (Huis van Afgevaardigden en Raad van de Republiek) · Zuid-Ossetië: Parlement · Zweden: Riksdag · Zwitserland: Bondsvergadering (Nationale Raad en Kantonsraad)
Cursief: wijst op een niet of slechts deels erkende staat
# Herman Brood Museum & Experience

Herman Brood Museum & Experience is een museum in Zwolle over de rockzanger en kunstenaar Herman Brood.
Nadat er op verschillende plaatsen exposities en tijdelijke musea waren geweest, werd in april 2017 het Herman Brood Experience in Zwolle geopend. De oprichter erachter is Ivo de Lange, met wie Herman Brood een tijd lang optrok. Het pand is ingericht in een pand uit 1444 aan de Blijmarkt tegenover het Museum de Fundatie en kwam tot stand in samenwerking met de gemeente en een groot aantal zakenmensen. Het museumgedeelte werd eind 2018 verplaatst naar de bovenverdieping en uitgebreid, met beneden een galerie en een winkel. Om de verbouwing naar een museum te bekostigen, werd door Johan Derksen het benefietconcert Let’s Go go for the Herman Brood Museum georganiseerd in het ernaast gelegen theater Odeon. Begin november 2018 ging het verder onder de naam Herman Brood Museum & Experience.
In het museum wordt het verhaal verteld van het leven van de artiest. Het vertoont tekeningen, schilderijen, kledingstukken, meubilair, een gitaar, poëziealbums van zijn zussen, foto's, filmmateriaal en allerlei andere voorwerpen uit het leven van Brood.
Er is een extra ruimte waar exposities van andere artiesten worden vertoond. Artiesten die de revue hebben gepasseerd, zijn The Beatles, The Rolling Stones, Queen en Cuby & The Blizzards.
In februari 2025 heeft de oprichter bekend gemaakt dat het museum na 30 maart 2025 uit financiële overwegingen definitief zal sluiten.

## Galerij

| museumruimte links | museumruimte links | filmkamer | Beatles-expositie (2021) |
| galerie en balustrade | galerie en balustrade | museumruimte rechts | museumruimte rechts |
# Wijnand Otto Jan Nieuwenkamp

Wijnand Otto Jan Nieuwenkamp (Amsterdam, 27 juli 1874 – Fiesole, 23 april 1950), voor insiders W.O.J.N., was een Nederlandse kunstenaar.

## Loopbaan

Na enkele lessen aan de Amsterdamse Kunstnijverheidsschool vestigde hij zich als autodidact. Hij werkte onder andere in Amsterdam, het Midden-Oosten, Java in 1898, Bali in 1904 en Lombok in 1906 en 1907. Vanaf 1900, het jaar van zijn huwelijk met Anna Wilbrink, bouwde hij aan een woonschip dat De Zwerver genoemd werd. Hiermee voer hij door Nederland, België en Duitsland. Al snel werden er aan boord tentoonstellingen gehouden, waarbij zijn werk kon worden aangekocht. In 1906 werd naar zijn ontwerp, in het Gelderse Lunteren, villa 'D'Eekhorst' gebouwd, in opdracht van zijn schoonvader G.J. Wilbrink.
In 1913 en 1914 was hij in Brits-Indië. Van 1917 tot 1919 reisde hij naar Java, Bali en Timor en Onderhoorigheden. In 1924-1925 reisde hij naar Sumatra, Java en Bali, als gevolg van een opdracht voor de Handelsvereeniging Amsterdam. In 1933-1934 reisde hij naar Egypte. In 1936/1937 reisde hij voor de laatste maal naar Bali. Een latere reis werd door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog verhinderd. Van deze reizen werden boeken geschreven en geïllustreerd. Er werden veel artikelen over gepubliceerd in het tijdschrift Nederlandsch Indië, Oud en Nieuw. Ook in de wetenschappelijke tijdschriften verschenen bijdragen van zijn hand. Veel van Nieuwenkamps werk na 1925 hangt samen met de Borobudurtempel op Java.
Nieuwenkamp en Anna kregen vier kinderen, onder wie Willem Nieuwenkamp. De groei van het gezin en de aanwas van kunstvoorwerpen, verzameld op buitenlandse reizen noopten hem om een huis op het land te bouwen. Dat gebeurde in Edam.
In Edam was hij van 1910 tot 1920 woonachtig en werkzaam, al was hij in 1895 al betrokken bij de oprichting van het Edams Museum. Later vestigde hij zich in Italië, aanvankelijk zwervend, daarna wonend in Rome. Later kocht hij de villa Il Riposo dei Vescovi, nu ook ter plaatse nog bekend als de Villa Nieuwenkamp, in het dorp San Domenico, bij Fiesole, iets ten oosten van Florence. Hij werkte als schilder, tekenaar, houtsnijder, etser, lithograaf, boekbandontwerper en maakte een aantal ex-librissen.

## Omgeving en invloed

Nieuwenkamp onderhield contacten met:
* Marius Bauer (1867-1932)
* Eduard Cuypers (1859-1927)
* Pieter Dupont (1870-1911
* J.M. Graadt van Roggen (1867-1959)
* Simon Moulijn (1866-1948)
* S.H. de Roos (1877-1962)
* Jan Toorop (1858-1928)
* J.G. Veldheer (1866-1954)
* R.W.P. de Vries (1874-1952)
In Edam was een museum dat aan zijn werk gewijd was, hiervoor werd ook de Stichting Museum Nieuwenkamp opgericht. Het museum werd geopend in juli 1949, maar het werd in de jaren zeventig van de vorige eeuw gesloten. De Stichting Museum Nieuwenkamp bestaat nog steeds en beheert een grote collectie, die afkomstig is uit nalatenschappen. In de jaren tien kwam Nieuwenkamps werk opnieuw in de belangstelling. Dat kwam onder meer tot uiting in een omvangrijke publicatie over zijn grafische werk en een tentoonstelling in de Universiteitsbibliotheek Leiden in 2016.
# Mézidon Vallée d'Auge

Mézidon Vallée d'Auge is een gemeente in het Franse departement Calvados (regio Normandië). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Lisieux. Mézidon Vallée d'Auge is op 1 januari 2017 ontstaan door de fusie van de gemeenten Les Authieux-Papion, Coupesarte, Crèvecœur-en-Auge, Croissanville, Grandchamp-le-Château, Lécaude, Magny-la-Campagne, Magny-le-Freule, Le Mesnil-Mauger, Mézidon-Canon, Monteille, Percy-en-Auge, Saint-Julien-le-Faucon en Vieux-Fumé.
De gemeente telde 9.678 inwoners op 1 januari 2022. De hoofdplaats van de gemeente is Mézidon-Canon.

## Geschiedenis

Mézidon was een baronie. In Mézidon werd rond 1055 een kerk gebouwd met de relieken van de heilige Barbara. In de 12e eeuw werd een priorij van reguliere kanunniken gesticht die onder bescherming stond van Richard Leeuwenhart. De priorij Sainte-Barbe werd een abdij die een grote regionale uitstraling had. De abdij had zwaar te lijden onder de godsdienstoorlogen en herstelde hiervan niet. Ze werd afgeschaft na de Franse Revolutie. De abdijkerk werd afgebroken. Enkel een slaapzaal en de tiendschuur bleven bewaard. In 1808 werd de kerk Notre-Dame ingehuldigd die de relieken van de heilige huisvest.
In de 19e eeuw kwam er textielnijverheid in Mézidon en in 1855 opende het spoorwegstation.

## Geografie

De oppervlakte van Mézidon Vallée d'Auge bedroeg op 1 januari 2022 103,18 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 93,8 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Mézidon Vallée d'Auge met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Verkeer

In de gemeente ligt het spoorwegstation Mézidon.

## Bezienswaardigheden

* Kasteel van Canon (Château de Canon) in Mézidon-Canon. Het hedendaagse kasteel gaat terug op een middeleeuws kasteel. Het is een beschermd historisch monument sinds 1941. In juni 1944 deed het dienst als Duits militair hospitaal. De landschapstuin van 15 ha bevat 13 kleinere tuinen, ingesloten tussen muren.
* Kasteel van Crèvecœur-en-Auge. Het mottekasteel heeft een muur uit de 12e eeuw. De voorburcht bevat een kapel uit de 12e eeuw en gebouwen van een landbouwonderneming uit de 15e eeuw. Het geheel is omgeven door een slotgracht.
* Ferme pédagogique de Ouezy-Canon
* 1 2 Populations de référence 2022.
* ↑ (fr) Ancienne abbaye Sainte-Barbe - Mézidon-Canon. authenticnormandy.fr. Geraadpleegd op 11 december 2022.
* ↑ (fr) Le château de Canon. mva14.fr. Geraadpleegd op 11 december 2022.
* ↑ (fr) Le château de Crèvecoeur-en-Auge. mva14.fr. Geraadpleegd op 11 december 2022.
Lijst van Franse gemeenten · Arrondissement Lisieux · Calvados · Normandië
# Ursulinertor

De Ursulinertor (ook Aldegundistor of Adalbertsmitteltor genoemd) was een stadspoort en maakte deel uit van de tussen 1171 en 1175 gebouwde binnenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De stadspoort bestaat niet meer.

## Locatie

In de binnenste ringmuur stond de Ursulinertor in het oostzuidoosten tussen de Besterdertor (in het noordoosten) en de Harduinstor (in het zuidwesten). Ze bevond zich ten noorden van de Elisenbrunnen, waar tegenwoordig de Ursulinerstraße, Holzgraben en Friedrich-Wilhelm-Platz liggen. De Ursulinertor had later als equivalent in de buitenste stadsmuren de Adalbertstor. De beide poorten staan aan de beide uiteinden van de Adalbertstraße.
In de Ursulinerstraße, die naar de Ursulinertor voerde, bevinden zich tegenwoordig nog restanten van een groot Romeins plein, die vermoedelijk van de beide thermengebouwen uit de Romeinse tijd zijn. Onder huisnummers 7 tot 9 werd er een stevig muurwerk gevonden. Dit is de achterwand van de arcaden die op het Hof gereconstrueerd zijn. Eventueel bevond zich hier ook een het administratieve centrum van de Romeinse nederzetting, het zogenaamde forum. De muur bleef behouden doordat zij in de kelder van een middeleeuws gebouw geïntegreerd was.

## Geschiedenis

De poort was onderdeel van de binnenste stadsmuren die op instigatie van Frederik I van Hohenstaufen tussen 1171 en 1175 gebouwd zijn. De poort werd in het midden van de 13e eeuw gebouwd. Bij de bouw van de Ursulinertor legde men de nadruk op de verbinding met het belangrijke Adalbertsstift.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ursulinertor op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Mimic

Mimic is een Amerikaanse sciencefiction/horrorfilm uit 1997, geregisseerd door Guillermo del Toro en geproduceerd door Ole Bornedal, Bob Weinstein, Harvey Weinstein en B.J. Rack. De hoofdrollen worden vertolkt door Mira Sorvino, Jeremy Northam en Alexander Goodwin. De film heeft 2 vervolgen Mimic 2 (2001) en Mimic 3: Sentinel (2003).

## Verhaal

In 1995 wordt New York geteisterd door een dodelijk en uiterst besmettelijk virus. Om de inwoners van de stad te redden gaan een vrouwelijke wetenschapper Dr. Susan Tyler (Mira Sorvino) en haar echtgenoot, een ambtenaar van het Amerikaans ministerie van Volksgezondheid, op zoek naar een tegengif. Zij ontdekken dat het virus verspreid wordt door insecten en ze doen er alles aan om deze uit te roeien.

## Rolbezetting

| Acteur | Personage |
| Sorvino, Mira Mira Sorvino | Dr. Susan Tyler |
| Northam, Jeremy Jeremy Northam | Dr. Peter Mann |
| Goodwin, Alexander Alexander Goodwin | Chuy |
| Giannini, Giancarlo Giancarlo Giannini | Manny |
| Dutton, Charles S. Charles S. Dutton | Leonard |
| Brolin, Josh Josh Brolin | Josh |
| Koromzay, Alix Alix Koromzay | Remy Panos |
| Abraham, F. Murray F. Murray Abraham | Dr. Gates |
| Reedus, Norman Norman Reedus | Jeremy |
| Richings, Julian Julian Richings | Werkman |
| Jones, Doug Doug Jones | Long John #2 |
# Tom Versélewel de Witt Hamer

Thomas Johan Versélewel de Witt Hamer (Afferden (L), 25 maart 1955) is een Nederlandse ingenieur, bestuurder en publicist.

## Biografie

De Witt Hamer is lid van de adellijke familie Versélewel de Witt Hamer en de jongste zoon van apotheekhoudend huisarts Johan Jacques Versélewel de Witt Hamer (1918–1987) en Cato Mina Maria Nelly Broeckx (1908–1986). Hij is gehuwd met Ellen Zwaan (1957) en heeft twee zonen.
Na zijn studies Chemische Technologie en Bedrijfskunde aan de Hogere Technische School te Groningen begon De Witt Hamer in 1982 een loopbaan in het bedrijfsleven, waar hij diverse management- en directiefuncties vervulde. In 2002 sloot hij zich aan bij Boer & Croon als interim-directeur en werkte als changemanager bij verschillende organisaties in Nederland. Hij sloot zijn professionele loopbaan af in 2025. In 2017 promoveerde hij aan de Rijksuniversiteit Groningen op het proefschrift Geloven verplicht. Een elite-onderzoek naar ridderlijke orden in het Koninkrijk der Nederlanden (1965-2015).
De Witt Hamer vervulde talrijke bestuursfuncties. Zo trad hij in 1991 toe tot het bestuur van het Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Geslacht- en Wapenkunde, waar hij van 1993 tot 1998 voorzitter was. In 2010 werd hij opnieuw gevraagd als voorzitter en vervulde die rol tot 2016. Daarnaast was hij in twee periodes, van 1996 tot 1999 en van 2011 tot 2018, lid en voorzitter van de Raad van Toezicht van het Centraal Bureau voor Genealogie. In 2012 was hij initiatiefnemer van de heroprichting van de Ridderschap van Groningen, waarin hij aanvankelijk als vicepresident fungeerde en in 2023 het presidentschap overnam van Pieter de Savornin Lohman. Verder richtte hij in 2016 de Stichting Uitgave Nederland's Adelsboek (SUNA) op, waarvan hij sindsdien voorzitter is.
De Witt Hamer publiceerde over heraldiek, genealogie, historie van de Johanniter Orde en over echte en minder echte ridderlijke orden in diverse boeken en tijdschriften. Hij wordt beschouwd als een deskundige op het gebied van hedendaagse ridderlijke orden.
Hij werd in 2003 benoemd tot erelid van het Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Geslacht- en Wapenkunde, in 2010 tot Paul Harris Fellow van Rotary International en in 2019 tot lid van verdienste van de Nederlandse Adelsvereniging. In 2004 ontving hij van de Orde van Malta Associatie Nederland de Speld van Verdienste en in 2016 werd hij door de vorst-grootmeester van de Orde van Malta vereerd met het ridderkruis van de Orde pro Merito Melitensi. In 2021 werd hij benoemd tot ere-rechtsridder van de Johanniter Orde in Nederland.
* Nederland's Adelsboek 84 (1994); 101 (2025).
* ↑ T.J. Versélewel de Witt Hamer, Geloven verplicht. Een elite-onderzoek naar ridderlijke orden in het Koninkrijk der Nederlanden (1965-2015), Groningen 2017. Proefschrift Rijksuniversiteit Groningen
# Jan Fijn

Geert Jan Hendrik (Jan) Fijn (Zierikzee, 12 april 1896 - Alkmaar, 28 maart 1971) was een Nederlandse burgemeester tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was lid van de NSB.

## Leven en werk

Fijn werd in 1896 in Zierikzee geboren als zoon van de klerk bij de posterijen Hendrik Fijn en Cornelia Bom. Hij was werkzaam als ambtenaar op de secretarie van de Noord-Hollandse gemeente Bergen. In 1933 werd hij lid van de N.S.B. In september 1941 werd hij benoemd tot burgemeester van Egmond aan Zee en Egmond-Binnen en in juli 1942 tot waarnemend burgemeester van Bergen. In december 1943 werd hij benoemd tot burgemeester van Hilversum. In 1945 werd hij als burgemeester afgezet en in 1947 werd hij door het Bijzondere Gerechtshof te Amsterdam veroordeeld tot een gevangenisstraf van tien jaar, het verlies van kiesrecht en het recht om ambten te bekleden.
Vanaf 1950 was Fijn in zijn oude woonplaats Bergen werkzaam als aquarellist, pentekenaar, schilder en tekenaar. Hij had een woonhuis en atelier aan de Kerkelaan aldaar.
* Utrechts Nieuwsblad d.d. 21 juli 1947: 12 jaar geëist tegen oud-NSB burgemeester
* De Gooi- en Eemlander d.d. 26 juli 1947: Ex-Burgemeester Fijn kreeg tien jaar
* Nieuw Noordhollandsch Dagblad d.d. 21 juli 1947 Jan Fijn voor het Hof
* Rijksdienst voor Kunsthistorische Documentatie: Fijn, Geert Jan Hendrik
# Wilhelm Verbeek

Carl Heinrich Wilhelm (Willem) Verbeek (Hamburg, 7 juli 1797 - Zeist, 22 februari 1864) was fabrikant en raadslid en burgemeester van Rijsenburg.
Wilhelm Verbeek was de zoon van Hendrik 'Heinrich' Jan Verbeek (1769-1817) en Dorothea Henning (1772-1848). Vader Heinrich kwam uit de Duitse Herrnhutterkolonie Neudietendorf te Molsdorf in Thüringen. Om de dienstplicht tijdens de Franse tijd te ontlopen werd Wilhelm naar familie in Zeist gestuurd. Daar groeide hij op in de Herrnhutterskolonie bij zijn tante Christiane Salomé Verbeek en oom Jacob van Laer (1769-1824). Willem leerde hier Wilhelm met Maria Jacoba Anna Kelderman (1791 – 1852) kennen. Zij was de dochter van de drost van de heerlijkheid Zeist die voor haar trouwen in een zijvleugel van Slot Zeist woonde. Op 9 december 1818 trouwden zij in Zeist en vestigden zich in Rijsenburg. Op 8 maart 1825 werd Wilhelm Verbeek benoemd tot schout en secretaris van Rijsenburg. Op 8 september 1825 werd die functie omgezet in burgemeester van Rijsenburg, een functie die hij tot 1850 zou vervullen.
In 1826 kocht hij op een veiling voor 6.750 gulden het buitenverblijf de "heere- en boerenplaats, genaamd de Groote en Kleyne Koppel" met bijbehorende gronden op de hoek van de Noordweg en de Kroostweg. Later kocht hij er grond en een drietal daghuurderswoningen bij met de naam 'Het Klompje'. Op dit terrein sticht hij in 1841 langs de Grift een azijnfabriek. De acht kinderen van het echtpaar Verbeek-Kelderman groeiden op op "De Koppel". In 1832 werd hij benoemd tot gemeenteraadslid van Zeist. Na zijn aftreden in Rijsenburg werd die plaats samengevoegd met Driebergen.
Wilhelm Verbeek overleed op 66-jarige leeftijd. De buitenplaats 'Groote en Kleine Koppel' werd verkocht aan P.W. Janssen.
* ↑ Herinneringen aan "De Koppel in Zeist" in: Bulletin van de Van de Poll-stichting voor Zeister geschiedenis 1979 pag. 46.
* ↑ buitenplaatseninnederland.nl
# Karnen

Karnen is het proces waarbij verzuurde room in beweging wordt gebracht waardoor de vetmembraantjes in de room breken. De vetdeeltjes klonteren samen en scheiden zich af van de karnemelk. Uit het vet wordt boter bereid.
Vroeger werd dit met de hand gedaan door de room urenlang te stampen in een stootkarn. Later kwam de boterkarnton in gebruik: een horizontaal gemonteerde houten ton die met een zwengel kon worden rondgedraaid. De ton werd (maximaal) voor twee derde gevuld met melk. Door het draaien maakt de melk een vallende beweging in de ton, waardoor de room komt bovendrijven. Grote boeren installeerden een karnmolen, aangedreven door een of meer honden of een paard. Sinds de tweede helft van de 20e eeuw gebeurt het karnen met een boterbereidingsmachine.
# Film in 1907

Dit artikel gaat over de film in het jaar 1907.

## Lijst van films

* 20000 lieues sous les mers (FR, boekverfilming, aka 20,000 Leagues Under the Sea) .
* Ben Hur (USA, boekverfilming) .
* Le Cochon Danseur (FR)
* Le Pendu (NL, aka Een Jongmensch…) .
* Fights of Nations, van American Mutoscope & Biograph
1870-1879 · 1880-1889 · 1890 · 1891 · 1892 · 1893 · 1894 · 1895 · 1896 · 1897 · 1898 · 1899 · 1900 · 1901 · 1902 · 1903 · 1904 · 1905 · 1906 · 1907 · 1908 · 1909 · 1910 · 1911 · 1912 · 1913 · 1914 · 1915 · 1916 · 1917 · 1918 · 1919 · 1920 · 1921 · 1922 · 1923 · 1924 · 1925 · 1926 · 1927 · 1928 · 1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939 · 1940 · 1941 · 1942 · 1943 · 1944 · 1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025
# Centrale slenk

Centrale slenk kan verwijzen naar:
* Roerdalslenk, een slenk in continentaal Nederland, vooral in oudere literatuur vaak Centrale Slenk genoemd;
* Centrale Noordzeeslenk, een slenk in de Noordzee
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Centrale slenk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Eucoloneura

Eucoloneura is een geslacht van vlinders van de familie van de zakjesdragers (Psychidae).
Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Eucoloneura fragilis (Barnes & McDunnough, 1916), die in de Verenigde Staten voorkomt.
# Sonne (schip, 2014)

De Sonne is een Duits onderzoeksschip uitgerust voor onderzoek op zee. Het schip vervangt een ouder onderzoeksschip met dezelfde naam uit 1969. De nieuwe Sonne kwam eind 2014 in de vaart en is bestemd voor onderzoek in de Grote en Indische Oceaan met uitzondering van de poolgebieden.

## Bestelling en bouw

In augustus 2011 werd het contract getekend voor de bouw van de Sonne. Aanvankelijk zou het schip gebouwd worden op de Neptunscheepswerf in Rostock, maar uiteindelijk werd het gebouwd op de Meyerwerf in Papenburg. De Neptunwerf maakt onderdeel uit van Meyer. De opdracht had een waarde van 125 miljoen euro. Duitsland neemt 90% van de kosten voor zijn rekening en de overige 10% is verdeeld over Nedersaksen, Mecklenburg-Voor-Pommeren, Sleeswijk-Holstein, Hamburg en Bremen.

## Beschrijving

Het schip heeft een lengte van ruim 115 meter. Het voorste deel is bestemd voor de bemanning en de wetenschappers met de hutten, kombuis, voorraden en recreatieruimten. Het schip kan voldoende voorraden meenemen om 50 dagen op zee te blijven. Het middendeel is gereserveerd voor de laboratoria en een deel van de apparatuur. In het achterste deel staan de scheepsmotoren en is er een groot werkdek voor onderzoeksvaartuigen en kunnen 25 containers van 20 voet worden geplaatst, afhankelijk van het type onderzoek. Hier staan ook diverse kranen waarmee apparatuur op en van het schip kan worden getild. De grootste kraan heeft een hefvermogen van 30 ton.