OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sylvia (planetoïde)

(87) Sylvia is een grote planetoïde met een omloopbaan tussen die van de planeten Mars en Jupiter, in het buitenste deel van de hoofdplanetoïdengordel. Sylvia heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 286 km en voltooit in 6,49 jaar een omloop rond de zon in een licht ellipsvormige baan die bijna 11° helt ten opzichte van de ecliptica. Tijdens een omloop varieert de afstand tot de zon tussen de 3,152 en 3,807 astronomische eenheden. Sylvia is de eerste planetoïde waarbij er meer dan één maan gevonden werd.

## Ontdekking en naam

Sylvia werd ontdekt op 16 mei 1866 door de Engelse sterrenkundige Norman Robert Pogson in Madras (tegenwoordig Chennai), in Brits-Indië. Pogson ontdekte tussen 1856 en 1885 in totaal acht planetoïden.
Sylvia is genoemd naar de vestaalse maagd Rhea Silvia, in de Romeinse mythologie de moeder van Romulus en Remus, de stichters van de stad Rome.

## Eigenschappen

Sylvia heeft een langgerekte vorm met een lange as van ongeveer 385 km en een korte as van ongeveer 230 km. Ze wordt door spectraalanalyse bij het X- of P-type planetoïde ingedeeld. Ze heeft een zeer donker oppervlak en een zeer lage dichtheid, wat waarschijnlijk betekent dat het een rubble pile is.
Sylvia roteert in iets meer dan 5 uur om haar korte as. De rotatie-as is gericht naar de ecliptische coördinaten (β, λ) = (+62.6°, 72.4°), met een onzekerheid van 0,5°. Dit betekent dat de Axiale helling ongeveer 29,1° is.

## Manen

Sylvia heeft twee manen, die Romulus en Remus genoemd zijn, naar de twee zonen van Rhea Silvia die te vondeling werden gelegd en de stad Rome stichtten. Romulus, de buitenste van de twee manen, werd ontdekt op 18 februari 2001. Deze maan is ongeveer 18 km groot en draait in 3,6496 dagen om Sylvia. De gemiddelde afstand tot Sylvia is ongeveer 1356 km. Remus werd ontdekt op 9 augustus 2004 en is rond de 7 km groot. De gemiddelde afstand tussen Remus en Sylvia is rond de 710 km. Remus voltooit elke 1,3788 dagen een omloop.
| Naam | Massa (kg) | Diameter (km) | Semi-major axis (km) | periode (dagen) | Excentriciteit |
| Remus | 7,3×10$^{14}$ | 18 | 706,5 | 1,37 | 0,027 |
| Romulus | 9,3×10$^{14}$ | 7 | 1357 | 3,65 | 0,006 |

### Hemel

Vanaf het oppervlak van 87 Sylvia zouden Romulus en Remus ongeveer dezelfde grootte hebben. Romulus zou een schijnbare diameter van ongeveer 0,89°, iets groter dan Remus (die dichterbij staat maar wel kleiner is) met een schijnbare diameter van ongeveer 0.78°. Aangezien 87 Sylvia niet helemaal bolvormig is, kunnen deze waarden variëren met iets meer dan 10%, afhankelijk van waar de waarnemer zich op het oppervlak bevindt. Aangezien de twee asteroïdemanen in hetzelfde baanvlak lijken te bewegen zullen ze elkaar elke 2,2 dagen bedekken.
# Bodenkirchen

Bodenkirchen is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Landshut. Bodenkirchen telt 5.400 inwoners.

## Plaatsen in de gemeente Bodenkirchen

* Aich
* Binabiburg
* Bodenkirchen
* Bonbruck
* Haunzenbergersöll
* Hilling
* Margarethen
* Michlbach
* 1 2 (de) Genesis Online-Datenbank des Bayerischen Landesamtes für Statistik Tabelle 12411-001 Fortschreibung des Bevölkerungsstandes: Gemeinden, Stichtage (letzten 6) (inwonersaantallen op basis van de census 2011)
Adlkofen · Aham · Altdorf · Altfraunhofen · Baierbach · Bayerbach b.Ergoldsbach · Bodenkirchen · Bruckberg · Buch a.Erlbach · Eching · Ergolding · Ergoldsbach · Essenbach · Furth · Geisenhausen · Gerzen · Hohenthann · Kröning · Kumhausen · Neufahrn i.NB · Neufraunhofen · Niederaichbach · Obersüßbach · Pfeffenhausen · Postau · Rottenburg a.d.Laaber · Schalkham · Tiefenbach · Velden · Vilsbiburg · Vilsheim · Weihmichl · Weng · Wörth a.d.Isar · Wurmsham
# Station Moustéru

Station Moustéru is een spoorweghalte in de Franse gemeente Moustéru. Zij wordt bediend door treinen van het netwerk TER Bretagne op het traject Guingamp - Carhaix.
# Baba Diawara

Papa Babacar 'Baba' Diawara (Dakar, 5 januari 1988) is een Senegalees voormalig voetballer die speelde als centrumspits.

## Carrière

Diawara werd geboren in Dakar en begon met voetballen bij ASC Jeanne d'Arc in de Senegalese Ligue 1. Op 19-jarige leeftijd verhuisde hij naar Europa om aan de slag te gaan bij CS Marítimo in Portugal. Hij was in zijn eerste seizoen een prominente speler in het reserve-elftal, waarna hij aan het einde van het seizoen 2007/08 debuteerde in de hoofdmacht tegen CF Estrela da Amadora (1-1).
In de volgende zomer werd Diawara definitief naar het eerste elftal overgeheveld en kwam hij tot 10 doelpunten uit 25 wedstrijden in het seizoen 2008/09. Zijn goede vorm zorgde voor interesse van meerdere clubs, waaronder Sporting Lissabon en Heart of Midlothian. Desondanks bleef hij nog drie seizoen verbonden aan de club, waarvoor hij in totaal meer dan 100 wedstrijden speelde.
Diawara tekende op 17 januari 2012 een contract tot medio 2017 bij Sevilla. Hij maakte zijn debuut in de Primera División op 29 januari, toen hij in de wedstrijd tegen Málaga laat in de tweede helft José Antonio Reyes verving. Hij wist echter nooit uit te groeien tot basisspeler en werd voornamelijk als invaller gebruikt. Gebrek aan speeltijd zorgde ervoor dat hij verhuurd werd aan achtereenvolgend Levante en Getafe. In februari 2017, na een terugkeer van anderhalf seizoen bij Marítimo, ging Diawara aan de slag bij Adelaide United in de Australische A-League.
In december 2019 tekende Diawara in India bij Mohan Bagan. Bij de club baarde de spits opzien door in negen wedstrijden tien doelpunten te maken. Diawara won in 2020 met zijn club de I-League. In februari 2021 ging Diawara aan de slag bij competitiegenoot Punjab FC. In 2022 sloot de Senegalees zijn loopbaan af in Oman bij Al-Nasr.
* 1 2 3 Spelersprofiel op Transfermarkt.nl. Geraadpleegd op 5 maart 2025.
* ↑ (en) Hearts can't afford to move for Baba Diawara Daily Record, 8 maart 2009
* ↑ (es) El Sevilla ficha a Babá Marca, 18 januari 2012. Gearchiveerd op 5 december 2020.
* ↑ I-League 2019-20: Mohun Bagan sign former Sevilla striker Baba Diawara to replace Salva Chamorro firstpost.com, 18 december 2019
# Newfrontiers

Newfrontiers is een internationaal kerkgenootschap. In Nederland zijn meerdere kerken aangesloten. Kenmerkend is dat deze kerken werken met het model van het zogenaamde vijfvoudige bedieningschap. Volgens Efeziërs 4 is er sprake van de bediening van apostel, profeet, evangelist, herder en leraar die de verschillende gemeenten bezoeken.
Binnen Newfrontiers zijn er wereldwijd meer dan duizend kerken in meer dan 70 landen aangesloten. De leiding was tot 2011 in handen van de Engelsman Terry Virgo. Sinds het verdwijnen van een overkoepelend leider is er een apostolisch team van leiders ontstaan met elk hun eigen netwerk. De Nederlandse gemeentes zijn bij meerdere van deze netwerken aangesloten, onder andere New Ground Churches, Regions Beyond en Relational Mission.

## Aangesloten kerken

* Zwolle: Zwolle Church
* Berkel en Rodenrijs: Wijnstokgemeente
* Delft: Redeemer International Church - Delft
* Den Haag: Redeemer International Church - The Hague
* Gouda: Goudse familie kerk
* Groningen: Christelijk Centrum Groningen
* Maastricht: Redeemer Maastricht
* Reeuwijk: Christengemeente Elim
* Utrecht: Evangelische Kerk Utrecht
* Utrecht: Hope Church Utrecht
* Zoetermeer: Kadosh GebarenTaalkerk
# Viaplay Formule 1

Viaplay Formule 1 is een autosport- en praatprogramma op de streamingdienst Viaplay waarin iedere uitzending een race in de Formule 1 centraal staat. Het programma wordt gepresenteerd door Amber Brantsen, Zij ontvangt hierin iedere aflevering wisselende analisten in de studio, terwijl Chiel van Koldenhoven verslag doet vanaf het circuit bijgestaan door internationale Viaplay Formule 1-analisten. Het commentaar bij de races wordt verzorgd door Nelson Valkenburg en Melroy Heemskerk.
Sinds 2023 presenteert Anne-Greet Haars een programma na afloop van een raceweekend genaamd "In De Slipstream" en neemt sinds de GP van Qatar de presentatie van de sprintraces op zich.
Per 2025 breidt Viaplay haar Formule 1 uitzendingen verder uit door de komst van Rob Kamphues, hij zal op de vrijdag en zondag van een raceweekend de Viaplay F1 Show gaan presenteren, bijgestaan door enkele bekende Viaplay F1-analisten.

## Studio

Viaplay maakt gebruik van enkele studio's in het Studiocentrum – die worden beheerd door NEP The Netherlands – op het Media Park in Hilversum. Viaplay Formule 1 wordt uitgezonden vanuit studio 41.

## Medewerkers
### Presentatoren

* Amber Brantsen (2022–heden)
* Anne-Greet Haars (2023–heden, presentatie F1 Sprint en In De Slipstream)
* Rob Kamphues (2025–heden, presentatie Viaplay F1 Show)
* Allard Kalff (2022, invaller)
* Koen Weijland (2023, invaller)

### Analisten
#### Studio

* Christijan Albers (2022–heden)
* Tom Coronel (2022–heden)
* Giedo van der Garde (2022–heden)
* Kees van der Grint (2022–heden)
* Ernest Knoors (2022–heden)
* Jan Lammers (2022–heden)
* Ho-Pin Tung (2022–heden)

#### Paddock

* David Coulthard (2022–heden)
* Mika Häkkinen (2022–heden)
* Mike Hezemans (2022–heden)
* Tom Kristensen (2022–heden)
* Jos Verstappen (2022–heden)

### Verslaggevers

* Stéphane Kox (2022)
* Chiel van Koldenhoven (2023-heden)

### Commentatoren

* Melroy Heemskerk (2022–heden)
* Nelson Valkenburg (2022–heden)

#### Race Control

* Sebastiaan Bleekemolen (2022–heden, Race Control)
* Allard Kalff (2022–heden, Race Control)
* ↑ Rob Kamphues vertrekt bij Ziggo Sport en voegt zich bij Formule 1-team van Viaplay AD.nl, 23 december 2024
* ↑ NEP en Viaplay: ultieme startup voor Formule 1 . Broadcast Magazine (7 juli 2022). Geraadpleegd op 24 juni 2023.
* ↑ Chiel van Koldenhoven verlaat NOS en wordt Formule 1-verslaggever bij Viaplay NU.nl, 13 februari 2023
# Eindgemaal Postjesweg

Het Eindgemaal Postjesweg of Eindgemaal Spoorpark is een rioolgemaal in Amsterdam Nieuw-West.
Het gemaal werd neergezet in een gebied dat per juni 2024 officieel het Spoorpark heet, dat ter plaatse wordt doorsneden door de Postjesweg. Dat park, waarvan de naam op het dak is gezet, is aangelegd op een groenstrook met sloot direct ten oosten van de Ringspoorbaan. Er was hier een nieuw gemaal nodig in verband met de vele nieuwe bewoners als ook de afwatering van het park. Waternet gaf opdracht tot de bouw van het gemaal dat een bijdrage moet bieden aan de ecologische waarde van dit park. Daartoe werd niet alleen het gemaal neergezet, maar de gevels werden opgetrokken met insectenstenen, vleermuiskasten, nestkasten en zelfs een ruimte voor een steenmarter. Op het dak en tegen de gevels is groen aangebracht dat bevloeid wordt met op het dak vallende regenwater. Voor de geleiding daarvan zijn spuwers aangebracht.
Dat groen is een terugkerende kleur in het gebouw. Ontwerpster Marjolein van Eig ontwierp een knalgroen gebouwtje, waartoe Steenfabriek Desta een speciale “baksteen” ontwikkelde. Die steensoort is bestand tegen graffiti en wildplakkers en de gelaagdheid zorgt voor verspreiding van het licht. Het huisje bestaat uit een grote betonnen bak voor het te verzamelen water en een begane grond, die eigenlijk alleen voor toegang dient in geval van onderhoud en reparatie.
Het gemaal heeft ontwerptechnisch een zusje in het Eindgemaal Rivierenbuurt.
* Bureau van Eig (geraadpleegd 4 februari 2025)
* Gebouwd in Amsterdam met dezelfde tekst (geraadpleegd 4 februari 2025)
* Bouwer Beentjes over gemaal (geraadpleegd 4 februari 2025)
* Waternet: Plattegrond van gebouw nen omgeving (geraadpleegd 4 februari 20205)
# IJsselcentrale

De Centrale Harculo, ook wel de IJsselcentrale genoemd naar de voormalige eigenaar en bouwer, was een elektriciteitscentrale aan de rivier de IJssel bij de buurtschap Harculo in de Overijsselse gemeente Zwolle. De centrale was een initiatief van de NV Electriciteitsfabriek 'IJsselcentrale' te Zwolle. De laatste jaren van zijn bestaan was hij, met zes andere centrales in Nederland, eigendom van Engie Nederland, voorheen Electrabel.

## Ontwerp, bouw en gebruik

De centrale is ontworpen door het ingenieursbureau De Gruyter uit Zwolle.
In 1955 werden de twee kolengestookte turbines met bijbehorende schoorstenen in bedrijf genomen. Tussen 1961 en 1972 werden nog drie turbines gebouwd, zodat de centrale ten slotte vijf schoorstenen had. De derde eenheid was geschikt voor het stoken op steenkool en stookolie. De vierde eenheid uit 1964 gebruikte stookolie. De twee oudste eenheden werden in 1971 omgebouwd van steenkool naar stookolie en aardgas. In 1973 werd de derde eenheid omgebouwd voor het stoken van aardgas.
In 1981 werd de eerste turbine stilgelegd. Vanaf 1998 waren er nog twee eenheden in dienst. De drie schoorstenen van de andere turbines zijn toen gesloopt. In 2010 was nog een van de twee resterende schoorstenen in gebruik. In 2012 werd de laatste eenheid voor de opwekking van elektriciteit om reden van rentabiliteit stilgelegd. In noodgevallen werd de eenheid nog weleens opgestart. In 2015 werd deze eenheid uiteindelijk definitief buiten gebruik gesteld.
Vlak voor de sluiting van de centrale was er een aardgas- en bio-oliegestookte combi-eenheid van 350 megawatt (MW). Naast het aardgas werd, af en toe, ook plantaardige olie of biomassa bijgestookt. De centrale gebruikte onder andere frituur-, palm-, olijf- en notenolie. Deze oliën en biomassa werden aangevoerd per schip.

## Avifauna

De centrale werd door de slechtvalk gebruikt als uitvalsbasis. De vogel gebruikte de schoorstenen en de gevelplaten als uitkijkpost. De slechtvalk ving onder andere kraaien en meeuwen. Ook kwamen er rond de centrale aalscholvers voor.

## Sloop

In 2016 begon men met de sloop van de IJsselcentrale. Er is een lange periode uitgetrokken voor de sloop, de vergunning ervoor is verleend tot 31 december 2018. Op 18 maart 2017 werden de laatste twee schoorstenen neergehaald door middel van explosieven.
Erfgoedvereniging Heemschut wilde dat de centrale aangemerkt zou worden als industrieel erfgoed en heeft door verschillende procedures te voeren de sloop lang weten uit te stellen. De sloop werd eind 2018 afgerond.

## Herbestemming

Engie, nog altijd eigenaar van 56 hectare grond van de centrale, heeft plannen gepresenteerd voor de herbestemming van het terrein. Het bedrijf denkt aan een mix van functies zoals recreatie en ontspanning, natuur, duurzame energie, wonen, horeca en kleinschalige bedrijvigheid.

### Zonnepark

Bij de centrale zijn in 2015 twee velden met zonnepanelen geplaatst met in totaal 3500 modules. De panelen liggen op een 1,5 hectare groot terrein en het park heeft een opgesteld vermogen van bijna 2 MW, voldoende voor zo'n 500 huishoudens.
# The George (Amsterdam)

The George is een appartementencomplex in Amsterdam-Zuid, Buitenveldert, Zuidas.
Het complex is een ontwerp van Liesbeth van der Pol, Pieter Lievense, Johan Rombouts en Niek Slijkerman van DOK architecten,.die hiermee een steentje bedroegen in het volbouwen van de Zuidas, in dit geval tussen de George Gershwinstraat en een afwateringstocht (De Boelegracht). De naam The George verwijst dan ook net als de straat naar componist George Gershwin. Het geheel herbergt 47 luxe appartementen met parkeergarages; door de basisvorm van het gebouw heeft elk appartement een eigen plattegrond. Van der Pol lichtte het ontwerp toe als zijnde een “gedrapeerde stenen jurk”. Ze gaf ook aan de gevels opgeknipt, getailleerd en weer in elkaar gezet te hebben. Het elf verdiepingen hoog gebouw heeft haar balkons en terrassen aan de zuidkant richting De Boelelaan. De terrassen worden naarmate het appartement hoger ligt kleiner, zodat ook en onderste terrassen gegarandeerd zijn van voldoende zonlicht. De bedoeling is dat de structuur de gelegenheid geeft tot ontstaan van een verticale tuin. In tegenstelling tot Valley zal deze echter niet openbaar zijn. Het groen moet tevens zorgen voor de benodigde privacy. Het groen werd ontworpen door Boom Landschapsarchitecten.
De luxe uitstraling wordt deels verzorgd door het gebruik van vijf kleuren baksteen die de kern omhullen en in een soort reliëf zijn geplaatst. Grijze tot rode geglazuurde bakstenen, gemaakt door Wienerberger, werden van onder tot boven gebruikt, bijzonder is dat ook de voegen daartussen met de kleurstelling meebewegen. De kleuren geven aan de bijna geheel uit baksteen (er zijn slechts hier en daar raampjes) enige speelsheid en een vlammend beeld mee. Duurzaamheid wordt gehaald uit een soort halfpipe op het dak, voorzien van zonnepanelen en wateropvang.
De terreinafscheiding is voorzien van reliëfs in muren en deuren. De toegang wordt verder opgesierd door een artistiek naambord.
Het complex werd genomineerd voor Amsterdamse Architectuur Prijs 2021, uiteindelijk won Westbeat. De vorm van het gebouw leidde wel tot opmerkingen om het gebouw te herdopen in een vrouwelijker naamvariant The Georgette.

## Afbeeldingen

* Baksteenreliëf (juli 2023)
* Reliëfs op en in terreinafscheiding (juli 2023)
* Naamsculptuur (juli 2023)
* Terrassen van The George (mei 2021)
* Arcam over The George (geraadpleegd 26 juli 2023)
* Jury publiesprijs (geraadpleegd 26 juli 2023)
* Jaap Huisman, Veel Zuidas bij nominaties voor architectuurprijs de Gouden AAP . Het Parool/Parool.nl (12 maart 2021). Geraadpleegd op 26 juli 2023.
* The George op DOK Architecten (geraadpleegd 28 juli 2023)
* Zuidas over The George en The Gustav (geraadpleegd 28 juli 2023)
# Haarlemmerdijk 140

Haarlemmerdijk 140, Amsterdam is een gebouw aan de Haarlemmerdijk te Amsterdam-Centrum.

## Geschiedenis

Die Haarlemmerdijk is al eeuwenlang bebouwd met allerlei gebouwen in allerlei bouwstijlen. In de loop der jaren werden gebouwen gesloopt, weer opgebouwd, weer gesloopt en weer opgebouwd. Eén van de voorbeelden daarvan is te vinden op de hoek met het Haarlemmerplein. Dat gebouw Haarlemmerplein 2, Haarlemmerdijk 192-194 werd rond 1970 gebouwd naar een modern ontwerp van Arthur Staal, het week destijds in bouwstijl af van alles in haar omgeving. Een gebouw dat juist niet afwijkt voor wat betreft bouwstijl is Haarlemmerdijk 140; het gebouw heeft tekenen van de art nouveau; aan de Haarlemmerdijk en Haarlemmerstraat staan meer panden in die stijl (zie bijvoorbeeld Haarlemmerdijk 39). Een aantal van die panden genieten een status van gemeentelijk monument of rijksmonument, dat geldt echter niet voor Haarlemmerdijk 140.

## Na 1960

Hier stond tot 1960 een pand dat diende tot woon/winkelpand (in 1916 een poppenkliniek), zoals bijna alle gebouwen aan de dijk; het ligt immers in een van oudsher winkelstraat. Bovenop een winkelgedeelte met insteekvloer waren twee woonetages geplaatst en een kap. In 1960 was de toestand van Haarlemmerdijk 140 zo matig dat er vanuit Bouw- en Woningtoezicht kwam een voorschrift het gebouw te slopen. Er werd vervolgens een nieuw gebouw neer te zetten. Er kwam een bouwwerk in de traditie van de jaren zestig; zeer rechtlijnig; stijl, nieuwe zakelijkheid.
In 2009 vond men dat (kennelijk) uit de toon vallen en de eigenaar Hartje Jordaan Vastgoed vroeg aan de gemeente Amsterdam een sloopvergunning aan. Wat in de jaren zestig nog niet gold, was dat het gebouw moest passen in de buurt. De Haarlemmerbuurt was inmiddels beschermd stadsgezicht en nieuwbouw mocht dus niet (te) sterk afwijken van haar omgeving. Architect Walter Pehlemann (B.I./BNA) en R.C.A. Kruize van Architectenbureau Klein uit Wormerveer kwamen vervolgens met een gebouw in de art-nouveaustijl. Architectenbureau Klein werkte vaker voor bijvoorbeeld Stadsherstel. De gehele voorgevel heeft eigenschappen van de art nouveau; er zijn tegeltableaus, raampartijen hebben ronde kalven en bovenlijsten; hekwerkjes hebben zweepslagen en er is bewerkt natuursteen.
Vanwege die late bouw wordt het pand niet vermeld in het boekwerk van Max Put Art nouveau in Amsterdam (2022).
* Bouw- en omgevingsdossier van de gemeente Amsterdam (geraadpleegd 10 juli 2023)
* Amsterdam Monumentenstad; Digitaal grachtenboek
* Floor van Spaendonck en Gijs Stork, Wandelen langs de art-nouveaugevels in de Haarlemmerstraat/dijk. Het Parool, De wandeling (13 september 2022). Gearchiveerd op 10 juli 2023. Geraadpleegd op 10 juli 2023 – via parool.nl.
# Sigyn

Sigyn of Sigunn is in de Noordse mythologie de vrouw van de asengod Loki, die hem twee zoons baarde: Narfi en Vali.
Toen Loki ten slotte aan drie rotsen werd vastgebonden door de Asen om hem van verdere wandaden te weerhouden na de moord op Baldr, was zij het die zijn lijden probeerde te verlichten. In plaats van hem in de steek te laten ging ze met een beker het bijtend venijn opvangen dat uit Jormungandr op hem druppelde. Telkens als de kom vol was moest Sigyn hem even verlaten om die te gaan leeggieten en dan druppelde het venijn in zijn ogen.
Volgens bepaalde bronnen is de betekenis van haar naam 'Overwinning schenker'.

## Stamboom

| | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | Farbauti | Farbauti | Farbauti | Farbauti | Farbauti | Farbauti | | | Laufey | Laufey | Laufey | Laufey |
| | | | | | | | | | | | | Angrboða | Angrboða | Angrboða | Angrboða | Angrboða | Angrboða | | | Loki | Loki | Loki | Loki | Loki | Loki | | | Sigyn | Sigyn | Sigyn | Sigyn | Sigyn | Sigyn | | | Byleist | Byleist | Byleist | Byleist | Byleist | Byleist | Helblindi | Helblindi | Helblindi | Helblindi | Helblindi | Helblindi |
| Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | | | Fenrir | Fenrir | Fenrir | Fenrir | Fenrir | Fenrir | | | Hel | Hel | Hel | Hel | Hel | Hel | | | Narfi | Narfi | Narfi | Narfi | Narfi | Narfi | | | Vali | Vali | Vali | Vali | Vali | Vali |
| | | | | Hati | Hati | Hati | Hati | Hati | Hati | | | Sköll | Sköll | Sköll | Sköll | Sköll | Sköll | | | | | | | Nótt | Nótt | Nótt | Nótt | Nótt | Nótt |
# Hakig dubbeltandmos

Hakig dubbeltandmos (Didymodon ferrugineus) is een soort uit het geslacht dubbeltandmos (Didymodon). Het groeit op steen en gruis.

## Determinatie

Het mos vormt losse, bruingroene tot vaak roodbruine gazons. De weinige vertakte stengels zijn tot ongeveer 3 centimeter hoog en hebben in dwarsdoorsnede een centrale streng. De bladeren zijn tot 2 millimeter lang en lopen geleidelijk taps toe vanaf een eivormige basis, hele randen en gekield, met sterke nerven die zich uitstrekken tot aan de punt van het blad. Als het nat is, zijn de bladeren sterk teruggebogen in een sikkelvorm. In de onderste helft van het blad zijn de bladranden teruggebogen. De bladcellen zijn dikwandig, afgerond vierkant en papillair in het bovenste deel van het blad, vierkant tot kort rechthoekig aan de basis van het blad. De bovenkant van de ribbe heeft smalle, langwerpige cellen.
De tweehuizige soort vormt zelden kapsels. De rode seta is 1 centimeter lang, de langwerpige eivormige tot cilindrische, rechtopstaande kapsel heeft 16 draadvormige en opgerolde peristome tanden, het operculum is langsnavelig, de sporen zijn glad en 7 tot 10 µm groot.

## Ecologie

Buiten Nederland groeit de soort vooral op kalksteenrotsen en kalkgruis bodems in kalkgraslanden, groeven en langs wegen verhard met kalksteen.

## Verspreiding

Naast Europa komt hakig dubbeltandmos voor in delen van Azië, Noord- en Midden-Amerika en Noord-Afrika. De soort komt verspreid in Europa voor, maar is slechts algemeen in de kalkgebergten. In Midden-Europa komt het mos vrij algemeen voor in de kalksteengebieden van de bergen; in de Alpen stijgt het tot aan de alpiene hoogten.
In Nederland komt hakig dubbeltandmos zeer zeldzaam voor. De soort werd in 2006 voor het eerst gevonden in Stadskanaal. Daarna volgden vondsten in Hengelo (2010) en in Spijkerboor en Westerbroek (beiden in 2013). Anno 2014 concentreren de vondsten zich in noordoost Nederland.

## Fotogalerij

* Bladeren
* Stengeldoorsnede
* Bladdoorsnede
* Bladcellen
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen