OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Torenburcht van Rutten

De torenburcht van Rutten of donjon van Rutten, ook woontoren van Aynchon genoemd, is een veertiende-eeuwse donjon in Hamal, een gehucht nabij Rutten in de Belgische gemeente Tongeren in de provincie Limburg. De donjon is gelegen aan de Hamalstraat vlak bij het kasteel van Hamal.

## Gebouw

De woontoren was eenvoudige adellijke woning in de middeleeuwen met extra verdedigingselementen om een eventuele belegering te doorstaan maar niet ontworpen voor een echt militair functie. De woontoren ligt in een laaggelegen akker nabij de Ezelsbeek die men ter verdediging onder water kon zetten.
Van de versterkte woontoren staan nu nog enkel de buitenmuren recht, het zadeldak en de binnenindeling zijn verdwenen. Het geheel heeft een rechthoekig grondplan van 6,8 m bij 7,5 m en steunt op een plint van mergelsteen en vuursteen. De hoekblokken van de plint bestaan uit ijzerzandsteen.
Oorspronkelijk bevond de ingang zich in de noordelijke gevel op de tweede verdieping. De onderste verdiepingen waren twee boven elkaar gelegen kelders vroeger enkel bereikbaar door valluiken. De deuropening in de plint die voorzien is van een omlijsting in kalksteen dateert uit een latere periode. De tweede verdieping met de ingang was het ontvangst- en residentieel niveau. Daar boven was het slaapvertrek dat grotendeels verdwenen is.
De oostelijke en westelijke gevel lopen uit in een punt. Beide puntgevels zijn het resultaat van een latere aanpassing aangezien de oorspronkelijke burchttoren hoger was dan de huidige ruïne. In de oostelijke gevel bevinden zich twee rechthoekige vensters die omlijst worden door blokken uit ijzerzandsteen. Het kleine venster aan de linkerzijde van de gevel is gedicht, het venster aan de rechterzijde is deels gedicht en wordt getopt door een keperboog. In de westelijke gevel bevindt zich een venster aan de rechterzijde dat eveneens getopt wordt door een keperboog. In de zuidwestmuur is nog de opening te zien waar vroeger de houten latrine hing.

## Geschiedenis en bewoners

De burchttoren hing af van de leenzaal van Rutten en dateert uit de 13e eeuw. In een 14e-eeuwse beschrijving van Jacques de Hemricour over de oorlog tussen de Awans en de Waroux (1298-1335) wordt de woontoren vermeld als bezit van Aynchon de Hognoul die als bastaard van de Awans deelnam aan die oorlog en in Rutten in oorlog was met de Hamals, die 350 meter van de woontoren een donjon hadden die later opgenomen werd in het kasteel van Hamal. Waarschijnlijk was Aynchon de Hognoul in die vijandige omgeving de opdrachtgever voor de bouw van de torenburcht van Rutten.
Later kwam de donjon van Rutten in bezit van de familie Bottart en in de 16e eeuw van de familie van Streels. Rond 1600 werd het goed bezit van de familie Arckens. De gronden waarop de burchttoren zich bevindt zijn nog steeds in het bezit van afstammelingen van deze familie.
# Vlag van Niger

De vlag van Niger is een oranje-wit-groene driekleur met in het midden een oranje cirkel. De verhouding tussen de hoogte en breedte is 6:7, een nogal ongewone verhouding. De reden hiervan is onbekend. De vlag werd op 23 november 1959 aangenomen, een jaar voor de formele onafhankelijkheid van Frans-West-Afrika.

## Symboliek

De vlag van Niger werd kort voor de onafhankelijkheid geadopteerd. De oranje streep vertegenwoordigt de Sahara in het noorden en het groen symboliseert hoop en de graslanden van het zuiden. De witte streep in het midden vertegenwoordigt reinheid en de rivier de Niger; de oranje cirkel staat voor de zon en het lijkt op de Vlag van India
# Gaaf buidelmos

Gaaf buidelmos (Calypogeia muelleriana) is een soort uit het geslacht buidelmos (Calypogeia).

## Determinatie
### Uiterlijke kenmerken

Gaaf buidelmos is een folieus levermos dat sterk afgeplatte matten vormt met een blauwgroene tot bruingroene kleur. Een exemplaar wordt ongeveer 1–4 mm breed en tot 4 cm lang. De nauwsluitende, eivormige, afgeronde flankbladeren zijn even lang als breed, aan de basis wat verbreed en aan de punt meestal afgerond, zelden met een kleine punt. De kenmerkende onderste bladeren zijn ongeveer 2 tot 3 keer zo breed als de stengel, afgerond omgekeerd eirond van vorm en ongeveer 1/3 verdeeld in twee brede, afgeronde lobben.
Vooral met andere buidelmossoorten, die duidelijk herkenbaar moeten zijn aan de verschillende onderbladen, bestaat kans op verwarring.

### Microscopische kenmerken

De misvormde hexagonale laminacellen van de zijbladeren bevatten tot 10 kleine olielichamen en zijn ongeveer 35–70 µm lang en 25–45 µm breed. De cellen van de onderste bladeren zijn ongeveer 28–50 micron lang en 18–35 micron breed.

## Ecologie

Gaaf buidelmos komt vooral voor op de hogere zandgronden maar ook wel daarbuiten. Geschikte plekken zijn steile, hoge boswallen met water onderaan, waar de planten dan groeien op het humeuze, vaak ietwat lemige zand vanaf vlak boven de waterlijn om te verdwijnen waar de wal vlakker en/of droger gaat worden. Veel minder vaak groeit deze soort op venige grond maar ook op turfkades kan gaaf buidelmos gevonden worden. De bodem is op zulke plaatsen permanent vochtig maar wel goed doorlucht. De soort ontbreekt op de zware klei en op kalkrijke bodems.

### Syntaxonomie

Gaaf buidelmos staat te boek als kensoort voor de associatie van gaaf buidelmos (Calypogeietum muellerianae).

## Verspreiding

Het verspreidingsgebied van de soort strekt zich uit over heel Europa, Noord-Afrika, Noord-Amerika en Groenland. In Nederland is het een vrij algemeen soort. Het is niet bedreigd en staat niet op de rode lijst.

## Fotogalerij

* De onderste bladeren zijn nodig voor identificatie (125 × vergroot)
* Bladeren
* Flankbladcellen (400 × vergroot)
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
# MacArthur (BART)

MacArthur is een metrostation in de Amerikaanse stad Oakland (Californië) en is onderdeel van het BART netwerk. Het station werd geopend op 11 september 1972 als noordelijk eindpunt van de eerste lijn van BART. Destijds liep de Richmond-Fremont Line van MacArthur naar Fremont, verdere verlengingen aan de noordkant volgden in de eerste helft van 1973. Het station ligt in de middenberm van State route 24 en is met twee eilandperrons en vier sporen het grootste van het net. Sinds 29 januari 1973 rijden de metro's verder door naar het noorden en sinds 21 mei 1973 ook naar het oosten. De Pittsburg/Bay Point-SFO/Millbrae Line gebruikt de middelste sporen terwijl de buitenste sporen worden gebruikt door de Richmond-Fremont Line en de Richmond-Millbrae Line. Aan de noordkant dalen de sporen richting het noorden af tussen die naar het oosten hierdoor kunnen de metro's van beide perronsporen kruisingsvrij een lijn kiezen. Aan de zuidkant liggen wisslstraten tussen de drie sporen die de tunnel onder Oakland ingaan. Het middelste van deze sporen is verbonden met het westelijke spoor van de bovenste buis onder de Oaklandse binnenstad en leidt naar San Francisco. Het oostelijke spoor is verbonden met het oostelijke spoor in de bovenste buis, terwijl het westelijke spoor verbonden is met de onderste buis van de tunnel. Het onderste en het oostelijke spoor splitsen ten zuiden van 12th Street/Oakland City Center en zijn daarmee zowel te gebruiken door metro's van en naar San Francisco als van en naar Lake Merrit en verder.
# Antoine Legrain

Antoine Legrain (3 maart 1994) is een Belgisch hockeyer.

## Levensloop

Legrain was actief bij KHC Dragons en Royal Daring HC alvorens hij in 2015 aansloot bij Royal Pingouin. In 2018 keerde hij terug naar Daring.
Daarnaast was hij actief bij het Belgisch zaalhockeyteam. Met de Indoor Red Lions nam hij onder meer deel aan het Europese kampioenschap van 2020.
* ↑ (en) Fiche Antoine Legrain, ION Hockey League
* ↑ (en) Fiche Antoine Legrain, EHF
* ↑ (fr) Antoine Legrain rejoint l'équipe messieurs 1 du Pingouin, Royal Pingouin HC Nivellois
* ↑ (fr) Legrain au Daring, Okey.be, 13 juni 2018
* ↑ EuroHockey Indoor Championship 2020 - Selectie Indoor Red Lions, Hockey.be, 7 januari 2020
# Saramaccaners

De Saramaccaners (Saramaccaans: Saamaka) zijn een marron-stam in Suriname. Marrons zijn voormalige slaven die vooral in de tweede helft van de 17de eeuw de bossen van Suriname in trokken en zich aanvankelijk vestigden langs de Boven-Surinamerivier en Saramaccarivier.

## Geschiedenis

Een van de grondleggers van de Saamaka marrongemeenschap in Suriname is de 17e-eeuwse vrijheidsstrijder Kaási, leider van de ‘Kaásimarrons’ en aanvoerder van een vijfig jaar durende guerillastrijd tegen de Engels/Nederlandse plantagehouderij. De almaar groeiende groep van Marrons moest gedurende een halve eeuw steeds weer hun dorpen achterlaten teneinde dieper in het binnenland het leven opnieuw op te bouwen.
In 1762 sloot het koloniale gouvernement vrede met de Saramaccaners, een vrede die daarna nog enkele malen hernieuwing behoefde. Het onder invloed van Boston Bendt opgestelde vredesverdrag van de Saramaccaners bevatte afspraken over het periodiek leveren van geschenken -waardevolle goederen zoals ook kruit en vuurwapens- door de Nederlanders aan de Saramaccaners in ruil voor het terugbrengen van nieuwe gevluchte slaven door de Saramaccaners aan de Nederlanders. Beide groepen deden alle moeite om via tactische manoeuvres en onderhandelingen onder deze afspraken uit te komen.
De taal van de Saramaccaners, het Saramaccaans, wordt ook nu nog door meer dan 25.000 mensen gesproken en ontleent zijn woordenschat aan vooral het Portugees, het Engels, het Nederlands en talen uit Afrika ten zuiden van de Sahara. De taal kent ook een aantal Franse leenwoorden.
De Saramacca waren essentieel voor het vrachtvervoer in het binnenland in zowel Suriname alsook Frans-Guyana. In 1883 werd een overeenkomst gesloten tussen de gouverneur van Frans-Guyana en de granman van de Saramacca waarin de stam vrije toegang werd verleend in Frans-Guyana. Het gesloten akkoord is nog steeds van kracht.

## Cultureel

Dans- en muziek vormen een belangrijk onderdeel van de Saramaccaanse cultuur. De beweging van de heupen en billen hebben een belangrijke rol in Afro-Surinaamse dansen in het algemeen, zoals de Banamba, die ook wel de Saramaccaanse schoonheidsdans wordt genoemd. Een ander bekende dansstijl is de Awasa.
Er zijn twee musea in Suriname die het Saramaccaans erfgoed voor de toekomst bewaren. De grootste is het Saamaka Marron Museum in Pikin Slee aan de Boven-Surinamerivier. Een klein museum in Paramaribo is Saamaka Museum Mujee Wosu Dendu aan de Johan Adolf Pengelstraat.
# Vlag van Rwanda

De huidige vlag van Rwanda is in gebruik sinds 25 oktober 2001. De reden dat er een nieuwe vlag aangenomen werd, was dat de Rwandese regering wilde dat de bevolking zich zou concentreren op de toekomst en niet op het verleden van geweld tussen de bevolkingsgroepen, hetgeen geleid heeft tot de Rwandese Genocide van 1994. Om diezelfde reden werden het volkslied en het wapen van het land veranderd. De vorige vlag (en dan voornamelijk de kleuren rood en zwart) zouden te veel aan donkere tijden herinneren.

## Symboliek

De Rwandese vlag bestaat sinds 2001 uit de kleuren blauw, geel en groen. Het blauw staat voor hoop, geluk en vrede; het geel staat voor de noodzaak van economische groei; het groen staat voor de toekomstige voorspoed. Ten slotte staat de gele zon rechtsboven in de vlag symbool voor de verlichting die eenheid zal brengen.

## Geschiedenis

De vorige vlag van Rwanda die in 1961 werd geïntroduceerd (en op 1 juli 1962 officieel ingevoerd) bestond uit een driekleur in de Pan-Afrikaanse kleuren. De vlag was vrijwel gelijk aan de vlag van Mali, met als belangrijk verschil dat de vlag van Mali een kanaga bevatte. Toen Mali in op 1 maart 1961 de kanaga van de vlag schrapte, voegde Rwanda een zwarte "R" aan zijn vlag toe. Deze letter stond voor de naam van het land.
* Vlag van Duits-Oost-Afrika, gebruikt door vroege Duitse koloniale ondernemers in de Oost-Afrikaanse regio
* Vlag van Duits-Oost-Afrika, de collectieve vlag van alle Duitse koloniën.
* Voorgestelde vlag van Duits-Oost-Afrika die nooit werd gebruikt omdat de vlag kort voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd voorgesteld en de Duitse koloniën na de oorlog door andere Europese landen werden ingenomen
* Vlag van België, gebruikt door Ruanda-Urundi (de voorganger van Rwanda)
* Vlag van het Koninkrijk Rwanda (1959 – 24 september 1961)
* Vlag van Rwanda (25 september 1961 – 24 oktober 2001), veranderd vanwege de Rwandese Genocide
# Susan Koenen

Susan Koenen (1974) is een Nederlands documentaire-regisseur.

## Biografie

Koenen begon in 1994 op 20-jarige leeftijd bij het lokale Amsterdamse televisiestation Studenten TV (SALTO). Tegelijkertijd werd ze als 'freelance itemmaker' aangenomen bij TV-Nomaden van de VPRO. Vanaf 1995 werkte Koenen veel samen met Paul Haenen voor verschillende tv-programma's uitgezonden door de VPRO, AT5 en Net5.
In 1996 studeerde ze af in de Film- en Televisiewetenschap met een documentaire en een scriptie over Michael Jacksonfans en in welke mate hun idolate beeldvorming beïnvloed wordt door televisie.
Van 1999 t/m 2003 werkte Koenen als verslaggeefster bij het tv-programma De Achtste Dag (eindredactie Frans Bromet en Jan Haasbroek) van de Humanistische Omroep (HUMAN) op Nederland 3. Aansluitend maakte zij, voor dezelfde omroep, met Anneloor van Heemstra de serie Ik heb een plan! over zes jonge wereldverbeteraars. Van Heemstra en Koenen filmden, monteerden en bedachten alles zelf. Ze volgden een jaar lang zes jongeren die met hun plan de wereld wilden verbeteren. Onder hen Fatima Essahsah en Stacey Rookhuizen, beiden waren toen 17 jaar oud.
Daarna legde Koenen zich toe op het documentaire-genre. Haar eerste jeugddocumentaire Laura & Anne 4 Ever (KRO/RKK) over een meisje van 13 met leukemie ontwikkelde ze in de workshop Kids & Docs. Deze workshop werd georganiseerd door het IDFA, Mediafonds en Cinekid. Koenen won hiermee de Cinekid Publieksprijs Non-Fictie in 2009 en werd genomineerd voor de Beeld en Geluidprijs (voorheen Gouden Beeld) en de Pfizer Persprijs. Ook werd deze film finalist op de Prix Jeunesse, de Oscars voor de kindertelevisie.
Daarna volgde in 2010 Koenens bekendste jeugddocumentaire, Ik ben een meisje! over een transgender meisje, uitgezonden door de NCRV op NPO Zapp. De film brak internationaal door en ontving prijzen van zowel vakjury's als publieksjury's.
In 2009 deed Koenen mee aan de IDFA Documentaire Workshop. Daar ontwikkelde zij haar eerste langere documentaire: Het Wilde Westen, over Bouwspeelplaats 't Landje in Amsterdam. Deze film ging in 2010 in première op het IDFA-documentairefestival en kwam terecht in de top 15 van de publieksfavorieten. Daarna werd de film uitgezonden door de HUMAN op 2Doc, Nederland 2.
Na deze films maakte Koenen nog veel andere jeugddocumentaires, zoals Dit ben ik (over helderziendheid), Het haar van Ahmad (over een Syrische vluchteling die iets terug wil geven aan Nederland) en De Kinderburgemeester (over een Nederlands-Marokkaanse jongen met politieke ambities). In 2023 ging haar langere familiedocumentaire in première op het Nederlands Film Festival: Wacht maar af, over Emma Wijdeveld (15 jaar), die dol is op Ramses Shaffy.
* ↑ Ik heb een plan! op YouTube
* Bibliothèque nationale de France: cb16658606q (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 8253 4665
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 323243096
* Système universitaire de documentation: 252736540
* Virtual International Authority File: 265633688
# North Berkeley (BART)

North Berkeley is een station in de Amerikaanse plaats Berkeley (Californië). Het station werd geopend op 29 januari 1973 als onderdeel van de Richmond-Fremont Line van BART. Op 19 april 1976 kwam hier de Richmond-Millbrae Line bij die een rechtstreekse verbinding met het centrum van San Francisco biedt.

## Ligging en inrichting

Het stationsgebouw is een rond gebouw midden op een parkeerterrein dat wordt begrensd door Virginia Street, Sacramento Street, Delaware Street en Acton Street. Naast het stationsgebouw is er aan de oostkant een lift bij de Sacarmento Street die rechtstreeks toegang biedt tot het perron. Ondergronds is er sprake van een kuip met een perron zonder dragende zuilen. De voorloper van BART, het Key System, had op de locatie van het station een overstappunt tussen lijn H op de Scaramento Street en lijn G die vanaf hier naar Westbrae liep. De metro in noordelijke richting volgt hetzelfde tracé als de voormalige lijn G zij het nu ondergronds. Nadat lijn G in 1941 werd gesloten werd het terrein volgebouwd. Nadat de kiezers in Berkeley op 4 oktober 1966 voor een ondergronds traject door Berkeley stemden volgde sloop om de bouw van het station mogelijk te maken. In 2018 begonnen de stad Berkeley en BART plannen te maken voor nieuwe bebouwing van het terrein, al is dit door het ondergrondse station en de tunnels niet volledig geschikt voor woningbouw. In december 2019 keurde de gemeenteraad een raamovereenkomst met BART goed.
* De trappen naar het perron gezien uit de stationshal
* Dezelfde trappen gezien vanaf het perron
* De lift aan de oostkant van het parkeerterrein
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel North Berkeley station op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Apollonia Sterckx

Apollonia Sterckx (Etterbeek, 21 augustus 2006) is een Belgische actrice, bekend van haar rol als Britney Van Notegem (Britt) in de televisieserie Thuis. Verder speelde ze in de kortfilm Waarom wraak? (2019) van Noa Jacobs en in de film Leeuwin (2023). Ze is ook actief als dj, onder de naam API DJ.

## Filmografie
### Film

* 2019: #Real_Friends, als Evelien
* 2019: Waarom wraak?, als Manou
* 2023: Leeuwin, als Jitte
* 2024: Yamas!, als Maria

### Televisie

* 2018 - ...: Thuis, als Britney Van Notegem
* 2023: Jordy doet Ibiza, gastrol

## Trivia

Haar mama Victoria Vandenhove werkt als haarstylist, ook voor de VRT en ‘Thuis’.
# South San Francisco (BART)

South San Francisco is een metrostation van het BART netwerk in de Amerikaanse plaats South San Francisco (Californië). Het station is onderdeel van de in 2003 geopende verlenging ten zuiden van Colma.
# Turkish Delight

Turkish Delight of The Turkish Delight kan verwijzen naar:

## Eten en drinken

* Turkish delight, de Engelstalige naam van het snoepgoed Turks fruit
* Turkish Delight (restaurant), een restaurant in de Amerikaanse stad Seattle

## Films en literatuur

* Turkish Delight, de Engelstalige naam van de film Turks fruit
* Turkish Delight (film), een film uit 1927 van Paul Sloane
* Turkish Delight, de 1980e strip uit de webstrip xkcd

## Kunst

* Turkish Delight (beeld), een sculptuur van Olaf Metzel in de Hamburger Kunsthalle

## Personen

* Turkish Delight, de bijnaam van Despina Storch (1895–1918), een Turks spionne in de Eerste Wereldoorlog
* The Turkish Delight, de bijnaam van Orhan Delibaş (1971), een Nederlands bokser
* The Turkish Delight, de bijnaam van Turhan Bey (1922–2012), een Oostenrijks acteur
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Turkish Delight en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Feodora van Leiningen

Prinses Anna Feodora Auguste Charlotte Wilhelmine van Leiningen (Amorbach, 7 december 1807 — Baden-Baden, 23 september 1872) was de enige dochter van vorst Emich Karel van Leiningen (1763-1814) en prinses Victoria van Saksen-Coburg-Saalfeld (1786-1861), een oudere zuster van koning Leopold I van België.
Leiningen, telg uit het geslacht Zu Leiningen, was de halfzuster van koningin Victoria van het Verenigd Koninkrijk, met wie ze trouwens - ook na haar huwelijk - nauwe banden had.

## Kinderen

Nadat Feodora's moeder Victoria hertrouwd was met Eduard August van Kent, bracht zij haar kinderjaren door in Engeland. Terug in Duitsland huwde zij in 1828 met Ernst Christiaan Karel IV van Hohenlohe-Langenburg (1794-1860). Samen hadden ze zes kinderen.
* Carl Ludwig Wilhelm Leopold, prins van Hohenlohe-Langenburg (1829-1907).
* Elise Adelheid Victorie van Hohenlohe-Langenburg, prinses (1830-1850).
* Hermann Ernst Franz Bernhard VI, prins Hohenlohe-Langenburg (1832-1913).
* Victor Ferdinand Franz Eugen Gustav Adolf Constantin Friedrich van Hohenlohe-Langenburg, prins (1833-1891).
* Adelheid van Hohenlohe-Langenburg (1835-1900), zij was onder meer de moeder van de laatste Duitse keizerin Augusta Victoria van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, echtgenote van keizer Wilhelm II.
* Feodora Victoria Adelheid, (1839-1872).
# Vlag van Zambia

De vlag van Zambia werd aangenomen op 24 oktober 1964. In 1996 werd de vlag enigszins aangepast: onder meer het groen werd iets minder donker gemaakt.
De vlag bestaat uit een groen veld met aan de rechterkant, de vluchtzijde, drie verticale banen in de kleuren rood, zwart en oranje. Deze banen lopen niet tot aan de bovenkant van de vlag; boven hen staat namelijk een arend afgebeeld.
Het rood op de vlag staat voor de strijd voor de vrijheid, het zwart voor het volk van Zambia en het oranje voor de natuurlijke rijkdommen. De adelaar staat voor de mogelijkheden om boven de problemen uit te stijgen en staat ook op het wapen van Zambia. Deze vogel komt voor langs de oevers van de Zambezi, waarnaar het land vernoemd is. Groen symboliseert ten slotte de velden en wouden die een groot deel van de oppervlakte van het land innemen.
Het huidige Zambia is de opvolger van de Britse kolonie Noord-Rhodesië. Noord-Rhodesië gebruikte tussen 1939 en 1953 een Brits blauw vaandel met aan de rechterkant het toenmalige wapen van Zambia.
| Vorige vlag van Zambia (1964-1996) | Vlag van Noord-Rhodesië (1939-1964) |
# Kaboutermos

Kaboutermos (Buxbaumia aphylla) is een soort uit de kaboutermosfamilie (Buxbaumiaceae).

## Ecologie

Kaboutermos is een pioniersoort op min of meer leemrijke, licht humeuze zandgronden. Karakteristieke standplaatsen vindt men op steilkanten, in bermen van bospaden en op (natuur)begraafplaatsen.

## Verspreiding

Het verspreidingsgebied van kaboutermos strekt zich uit over het noordelijk halfrond. In Nederland is de soort beperkt tot de hogere zandgronden, waar het zeer zeldzaam is.
# Australoplacodoma

Australoplacodoma is een geslacht van vlinders van de familie van de zakjesdragers (Psychidae).
Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Australoplacodoma bicolorata Sobczyk & Mey, 2007, die in Zuidelijk Afrika voorkomt.
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Australoplacodoma Sobczyk & Mey, 2007 op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 15-2-2025.
* Markku Savela. Australoplacodoma Sobczyk & Mey, 2007. nic.funet.fi. Geraadpleegd op 15-2-2025.