# Preter intentionem

De term preter intentionem (ook wel gespeld als praeter intentionem) is een juridische Latijnse uitdrukking die "voorbij de bedoeling" betekent. Daarom betekent het plegen van een misdaad ‘praeter intentionem’ dat men een onvrijwillige misdaad heeft gepleegd die ernstiger was dan de misdaad die men beoogde.
Het Nederlandse strafrecht voorziet in de categorie van "misdaden die worden gekwalificeerd door het resultaat", waarbij de dader onvrijwillig een ander en ernstiger misdrijf pleegt dan het beoogde misdrijf. Eén daarvan is het misdrijf van dodelijk letsel bedoeld in art. 302 c.2 DPC, door de leer van de rechtsvergelijking geïdentificeerd als een typische moord gepleegd "praeter intentionem": de agent wil het slachtoffer alleen schade toebrengen, maar veroorzaakt uiteindelijk onvrijwillig de dood van laatstgenoemde. Voor doodslag bepaalt de Nederlandse wetgever dat de strafmaximum wordt verhoogd van 8 naar 10 jaar gevangenisstraf of een geldboete van de vijfde categorie (tweede lid). Opgemerkt moet worden dat het Nederlandse strafrecht geen bewijs van nalatigheid van de onopzettelijke dood van het slachtoffer van kwaadwillig letsel verlangt, maar gebruik maakt van het model van risicoaansprakelijkheid (afgeleid van de leer van ‘versari in re illicita’): de dader van de kwaadwillig letselschade wordt veroordeeld voor een dood die zonder opzet is veroorzaakt, als dit causaal verband houdt met het bovengenoemde vrijwillige letselschadegedrag.

## Structuur van de preterintentionele misdaad
### Gedrag

De preterintentionele misdaad kan worden gepleegd door een opzettelijke actieve of omissiegedraging, die niet noodzakelijkerwijs de kleine misdaad hoeft te bereiken die de schuldige partij beoogde (die vervolgens wordt geabsorbeerd door de ernstigere en ultraintentionele gebeurtenis), maar eerder kan stoppen bij een louter opzettelijke poging tot een misdaad: zodat de rechter de agent kan veroordelen voor de preterintentionele misdaad die is geproduceerd en causaal verband houdt met de voornoemde vrijwillige gedraging, zelfs als deze alleen maar is geprobeerd.
De voornoemde kwaadwillige poging is, naast voldoende, ook onmisbaar voor de agent om te worden veroordeeld voor een preterintentionele misdaad: het slachtoffer van een dergelijke vrijwillige gedraging kan zich er hypothetisch tegen verzetten met het vrijpleitende verzet van "legitieme verdediging", gelegitimeerd door de strafwetten als een vermogen dat kan worden tegengegaan tegen een gevaarlijke en actuele illegale gedraging, en niet tegen een crimineel irrelevante gedraging: met ongeschikte en dubbelzinnige handelingen bij het plegen van een misdaad.
Omgekeerd is een poging tot een preterintentioneel misdrijf logischerwijs niet configureerbaar: als de preterintentioneel gebeurtenis zich niet voordoet, kan men immers niet spreken van een preterintentioneel misdrijf: de dader zou enkel verantwoordelijk zijn voor het opzettelijk nagestreefde kleine misdrijf.
Wat de hoogte van de straf betreft, verhindert het universele beginsel volgens hetwelk de strafrechtelijke sanctie evenredig moet zijn aan de waardeloosheid van het gepleegde misdrijf om de heropvoedende functie van de straf doeltreffend te maken, enerzijds de toepassing van enkel de straf die voorzien is voor het misdrijf dat door de dader bedoeld is, zonder rekening te houden met de verzwarende onopzettelijke gebeurtenis, en maakt het anderzijds ondraaglijk om de dader van het onopzettelijke misdrijf te straffen met een bijzonder zware sanctie: het negeren van de wil van de dader om het evenement dat buiten zijn bedoelingen om plaatsvond, niet te begaan.

### Psychologisch element

Het is belangrijk om te benadrukken dat een preterintentionele handeling niet kan worden beschouwd als een derde soort wilstoestand die tussen schuld en intentie in ligt: een gebeurtenis kan van de persoon gewenst of niet gewenst zijn (er is geen derde mogelijkheid in het midden); pogingen van Europese wetgevers om een derde psychologisch criterium te creëren met: de "mise en danger", de "recklessness" en de "Leichtfertigkeit", zijn vervallen tot een substantiële objectieve aansprakelijkheid.
Sommige landen (Oostenrijk) beschouwen preterintentionele handelingen als een vorm van gemengde mentale toestand, om preterintentionele handelingen aan te passen aan het schuldbeginsel (subjectieve verantwoordelijkheid: "Nulla poena sine culpa"), de intentie ondersteunt het plegen van een klein vergrijp, en de schuld moet de ongewenste ultraintentionele gebeurtenis kenmerken. Terwijl andere landen (de VS) trouw blijven aan de ontologische aard van preterintentie, beschouwen zij het als een vorm van opzettelijke misdaad verergerd door de onbedoelde gebeurtenis die aan de auteur wordt toegeschreven, zelfs als hij de gebeurtenis niet wilde, en zo een vorm van objectieve verantwoordelijkheid introduceren: Als het strafrecht D vooraf waarschuwt voor de sanctiegevolgen als zijn opzettelijke gedraging zou resulteren in een ongewenste "preterintentional crime", dan zou aan de vereisten van de "rechtsstaat" zijn voldaan: D zou de sanctiegevolgen van zijn gedrag vooraf kunnen berekenen ("berekenbaarheidsbeginsel van sanctiegevolgen": "EVRM"-recht en "EU"-recht), en kunnen kiezen of hij het beoogde misdrijf wil plegen door de mogelijke rechtsgevolgen te aanvaarden in het geval van een "preterintentional crime".
Volgens deze stelling vertaalt elke poging van sommige landen (Duitsland) om de figuur van "praeterintention" verenigbaar te maken met het beginsel van schuld (strafrechtelijke aansprakelijkheid kan alleen opzettelijk of nalatig zijn, en nooit objectief!), met regels die de aanwezigheid van schuld vereisen om de preterintentionele gebeurtenis toe te rekenen, zich in een onvermijdelijke praktische toepassing van objectieve strafrechtelijke aansprakelijkheid, "maskerend" voor veronderstelde of geobjectiveerde schuld (de schuld van de verdachte met betrekking tot de onopzettelijke misdaad wordt verondersteld en niet concreet vastgesteld door de rechter).
Andere jurisprudentiële pogingen om de pre-intentionele aansprakelijkheid in overeenstemming te brengen met het beginsel van "nulla poena sine culpa" – die door de bovengenoemde doctrine worden beoordeeld als louter vermommingen van objectieve aansprakelijkheid – zijn de theorie van het volkomen onrechtmatige risico, het model van de geobjectiveerde generieke schuld en de doctrine van de specifieke schuld:
* De "theorie van het volledig ongeoorloofde risico" bepaalt dat als het opzettelijke gedrag onrechtmatig is, de aansprakelijkheid voor de "niet-opzettelijke" gebeurtenis anders en ernstiger moet zijn dan louter nalatigheid, onvoorzichtigheid of gebrek aan deskundigheid. Het risico dat wordt gelopen, is immers volledig risico: zowel het risico met betrekking tot het opzettelijke gedrag als het risico met betrekking tot de onopzettelijke gebeurtenis;
* Het model van geobjectiveerde generieke schuld stelt daarentegen dat het voor het vaststellen van 'preterintentionele' aansprakelijkheid voldoende is dat het kleine opzettelijke misdrijf in zichzelf de voorzienbaarheid van de preterintentionele gebeurtenis bevat: het is niet nodig om de nalatigheid, incompetentie of onvoorzichtigheid van de criminele agent vast te stellen;
•The model of objectified generic guilt, on the other hand, maintains that in order to ascertain unintentional liability, it is sufficient that the minor intentional crime contains within itself the foreseeability of the unintentional event: it is not necessary to ascertain the negligence, incompetence or imprudence of the criminal agent.
* Volgens de theorie van de "eenheidsintentie" neemt de dader, wanneer hij opzettelijk een misdrijf pleegt, automatisch het risico op zich dat er een "preterintentionele" gebeurtenis plaatsvindt die schadelijk is voor een goed dat homogeen is aan het goed dat door het voornoemde opzettelijke gedrag moest worden beschadigd, zonder dat het nodig is om de mogelijke schending van de parameters van voorzichtigheid, zorgvuldigheid en deskundigheid met betrekking tot de "pretrintentionele" gebeurtenis vast te stellen.
Volgens de beste doctrine leidt de drogreden om de verantwoordelijkheid voor de 'preterintentionele' gebeurtenis te maskeren als nalatigheid/onvoorzichtigheid/onervarenheid, tot slechts één conclusie: <<de 'preterintentionele' misdaad is niet vatbaar voor hermeneutische verfraaiingen; zij staat en valt met het toerekeningscriterium dat haar heeft gegenereerd>>.
De reden om de ontologische aard van de "preterintentionele" misdaad te verdedigen, is in overeenstemming met de beginselen van rechtszekerheid en de uniforme toepassing van de relevante wetgeving: in de rechtspraktijk – zoals gerapporteerd door de doctrine – heeft het model van "preterintentionele" aansprakelijkheid de geconsolideerde rol van "wildcard" aangenomen voor gevallen waarin het niet mogelijk is om het moorddadige opzet van de agent te bewijzen.

## Soorten preterintentionele misdrijven in strikte zin (stricto sensu)
### Preterintentionele doodslag

Het voornaamste voorbeeld van deze vorm van aansprakelijkheid is doodslag zonder voorbedachte rade, die optreedt wanneer een persoon, met handelingen die gericht zijn op het slaan of verwonden, onbedoeld de dood van een man veroorzaakt: de agent zal aansprakelijk zijn voor objectieve verantwoordelijkheid (of schuld: in de wetten die dit vereisen) voor de doodsgebeurtenis.

### Preterintentionele abortus

Een andere hypothese die uitdrukkelijk door de wet wordt voorzien, is preterintentionele abortus, die optreedt wanneer de agent, met handelingen die gericht zijn op het veroorzaken van letsel, als onbedoeld effect de onderbreking van de zwangerschap veroorzaakt.

## Soorten preterintentionele misdrijven in brede zin (lato sensu)
### Misdrijven verergerd door de gebeurtenis

Dan zijn er de preterintentionele misdrijven in brede zin: opzettelijke misdrijven verergerd door een ongewenste schadelijke of gevaarlijke gebeurtenis, die de typische preterintentionele criminele progressie reproduceren: opzettelijk onrechtmatig gedrag dat een ernstiger onvrijwillig misdrijf oplevert.

#### Misdrijven verergerd door de gebeurtenis in zeer ernstige en uitzonderlijke omstandigheden

En ten slotte zijn er de bijzonder ernstige preterintentionele misdrijven, waarbij het hele gedrag van de agent wordt gekenmerkt door een bijzonder en intense kwaadaardigheid; de maatschappelijke behoefte om tot een veroordeling te komen, met een bijzonder zware straf, zou gerechtvaardigd worden door het type juridische activa dat beschadigd is, zelfs als het onvrijwillig is (bijv. de vrijwillige vergiftiging van waterputten verergerd door de onvrijwillige dood van veel mensen, enz.).

## 'Preterintentionele' misdaden in de wereld

De misdaden die "preterintentional" worden gepleegd, zijn aanwezig in alle strafsystemen ter wereld: ondanks het conflict met het schuldbeginsel, wordt het als onmisbaar beschouwd in de rechtspraktijk, om de slachtoffers van onopzettelijke misdaden recht te doen.
●In Angelsaksische rechtssystemen worden misdaden met "preterintentional progression" over het algemeen aangetroffen in de categorie "Felony Murder" – VS, Canada —, in de "homicide ultraintentional" — Wales, UK, Australië —, en in de misdaad van "dodelijk letsel" (Ierland en Schotland).
●In de Italiaanse strafwetgeving is de praeterintention opgenomen in veel referentienormen: artikelen 584 (homicide "preterintenzionale"), 43 (crime "preterintenzionale"), 42 (responsibility "preterintenzionale"), 585 (verzwarende omstandigheden van "preterintenzionale" homicide), 593-ter ("preterintenzionale" abortus); en andere "preterintenzionale" misdaden in brede zin: zie de volgende artikelen van het Strafwetboek: 423, 452-bis, 452-ter, 571, 572, 588, 591, 593.
In Italië wordt het model van objectieve aansprakelijkheid voor “preterintentionele” misdaden getolereerd, hoewel het beginsel van “nulla poena sine culpa” wordt opgelegd door art. 27 van de Republikeinse Grondwet van 1948, zoals geïnterpreteerd door het Constitutionele Hof met de vonnissen van 1988 (nummers: 1085 en 364) met een uitdrukkelijk verbod op “objectieve preterintentionele” aansprakelijkheid (<<De eerste paragraaf van art. 27 van de Grondwet [...] vereist de “schuld” van de agent met betrekking tot de meest significante elementen van de typische misdaad [een psychische relatie tussen het subject en het feit]... Strafrechtelijke aansprakelijkheid ontstaat daarom alleen in de feitelijke aanwezigheid van het subjectieve element: schuld kan nooit worden verondersteld [...]>>).
●Het Spaanse wetboek van strafrecht heeft daarentegen, in navolging van de oplossing die is aangenomen in de Zwitserse en Zweedse wetboeken van strafrecht, de preterintentionalität opgesplitst in twee afzonderlijke misdaden: de "vrijwillige misdaad van verwonding" en doodslag (art. 5 c.p.).
●Wat betreft de Germaanse "Präterintentionalität", voorziet het Duitse wetboek (§ 227 StGB) in de misdaad van opzettelijke lichamelijke schade die resulteert in onbedoelde fatale gevolgen (aangeklaagd onder § 18 StGB).
●Op dezelfde manier reguleert de Oostenrijkse Code (§ 86 StGB) opzettelijke lichamelijke schade die de dood tot gevolg heeft ("preterintentional" homicide), met artikel 4 van het Oostenrijkse Strafwetboek (§ 4 StGB).
●In het Franse Strafwetboek wordt "preterintentional" homicide gereguleerd in artikel 222-7; en artikel 222-8 voorziet in specifieke verzwarende omstandigheden. De Franse doctrine heeft vervolgens enkele "preterintentionele" gevallen in brede zin geïdentificeerd, gereguleerd in de volgende artikelen van het wetboek van strafrecht: 224-7, 224-1, 222-15, 322-7, 322-8, 322-9, 322-10, 223-1, 222-6. Bovendien heeft de doctrine het oplossend vermogen van de "preterintention" uitgebreid, door de voorgestelde relatie tussen art. 222-7 hierboven vermeld en de volgende wetsartikelen: 222-39 c.p., L. 235-1, 234-1 c.r., 3421-1 c.s.p.: om een correcte strafrechtelijke vergelding te verzekeren, wat daarentegen niet mogelijk zou zijn door de te lichte straf van doodslag toe te passen.
●Het Nederlandse strafrecht voorziet in verschillende misdrijven met een "preterintentional" gebeurtenis (en om dit laatste ten laste te leggen, is het vaststellen van nalatigheid niet vereist). Naast het misdrijf van dodelijk letsel dat al eerder is besproken (art. 302² DPC), heeft de doctrine anderen afgeleid in art. 300 lid 3 DPC (lichamelijk letsel), 312 lid 3 DPC (gekwalificeerde diefstal), 157 lid 3 DPC (brandstichting) en 282 lid 3 DPC (wederrechtelijke vrijheidsberoving).
●Het Deense strafrecht definieert "opzet" als "kennis" van de aanwezigheid van de relevante elementen van het misdrijf; en identificeert "nalatigheid" wanneer <<wanneer de agent, zonder dat het misdrijf opzettelijk aan hem kan worden toegeschreven, met zijn handeling de zorg heeft genegeerd die, uit overweging van de rechten van anderen, zijn plicht was om te demonstreren>> (§ 19 Deens Wetboek van Strafrecht: "nalatigheid is strafbaar in de misdrijven waarnaar in deze wet wordt verwezen, alleen wanneer dit uitdrukkelijk is toegestaan. Voor andere misdrijven zijn de betreffende sancties van toepassing, zelfs wanneer de handeling door nalatigheid is gepleegd, tenzij anders is bepaald door een speciale autoriteit."). Wat betreft het model van "strikte aansprakelijkheid": om redenen van efficiëntie heeft de Deense wetgever in sommige zaken afstand gedaan van de vereiste van nalatigheid en het criterium van "strikte aansprakelijkheid" behouden. Het Deense strafrecht is niet immuun gebleven voor de doctrine van "versari in re illicita". Dit heeft geleid tot een poging in de jurisprudentie en de rechtsleer om een substantiële - en niet alleen formele - coëxistentie te bereiken tussen "preterintentional" misdrijven en het beginsel van "nulla poena sine culpa": § 20 Deens Wetboek van Strafrecht "bestraffing of verzwaring van de straf is afhankelijk van het feit dat een opzettelijk misdrijf een bepaald onbedoeld gevolg heeft, een dergelijke straf is alleen van toepassing wanneer dat gevolg aan de dader kan worden toegeschreven als nalatig, of hij heeft nagelaten het naar beste vermogen te voorkomen nadat de vader ervan op de hoogte was." Een van deze misdrijven die wordt verergerd door een onbedoelde gebeurtenis is "preterintentional" doodslag zoals voorzien in paragraaf 245 van het Deense Wetboek van Strafrecht: "Indien een fysieke aanval zoals bedoeld in § 245 of § 245a van zo'n ernstige aard is of zo'n ernstig letsel of de dood heeft veroorzaakt dat het bijzonder verzwarende omstandigheden oplevert, kan de straf worden verhoogd tot een gevangenisstraf van 10 jaar." Er is nog steeds sprake van een gebrek aan uniformiteit in de interpretaties van de jurisprudentie en van de neiging om de toerekeningscriteria uit te breiden, omdat deze criteria in het specifieke individuele geval het meest geschikt zijn om te garanderen dat de rechterlijke macht adequaat reageert op slachtoffers van een misdrijf met opzet en met een 'preterintentioneel' resultaat.
●Het IJslandse Wetboek van Strafrecht regelt gevallen van doodslag in artikel 218, lid 2, laatste deel: "1. Indien een persoon door middel van een opzettelijke aanval fysieke schade of schade aan de gezondheid van een andere persoon heeft veroorzaakt, en deze gevolgen van de aanval aan hem worden toegeschreven door opzet of nalatigheid, is er sprake van arrestatie of gevangenisstraf van maximaal 3 jaar, of een boete, indien speciale compensatie wordt verstrekt. 2. Nu veroorzaakt een aanval of misdaad aanzienlijke schade aan het lichaam of de gezondheid die bijzonder gevaarlijk is vanwege deze methode, bijvoorbeeld op m. gebruikte apparaten, evenals wanneer de persoon die een fysieke aanval heeft ondergaan als gevolg van het feit overlijdt, en de overeenkomstige misdaad is een zaak van gevangenisstraf van maximaal 16 jaar." Zelfs in de IJslandse rechtspraktijk botsen zaken van 'preterintentionele' misdrijven met de noodzaak om te reageren op de eisen van rechtvaardigheid van de slachtoffers van het misdrijf, en met de mogelijkheid om de bewijsmoeilijkheden van de specifieke zaak te overwinnen door middel van het model van veronderstelde 'preterintentionele' aansprakelijkheid (afgeleid van de doctrine van 'versari in re illicita').
● <<Het Finse Wetboek van Strafrecht handhaafde tot 1969 een aantal casusspecifieke regels voor overtredingen die in Hoofdstuk 21 werden gekwalificeerd naar resultaat, onder meer in §4 letsel met de dood tot gevolg (Das Strafgesetz für das Grossfürstentum Finnland vom 19.12.1889, Berlijn, 1891, p. 30 et seq.). Het huidige Finse Wetboek van Strafrecht handhaaft alleen nog in Hoofdstuk 3 § 5 (1) een bepaling die stelt dat een handeling niet strafbaar is als deze door toeval of nalatigheid plaatsvindt" (Het Finse Wetboek van Strafrecht, 39/1889, zoals gewijzigd tot 1.1.2000; vertaling uit het Engels). Deze bepaling zou alleen aansprakelijkheid voor toeval moeten uitsluiten, maar niet in een a contrario-interpretatie - een combinatie van opzet en nalatigheid.>>
● Misdaden met een "praeter intentionem"-structuur zijn ook in andere rechtssystemen bekend, waaronder dat van Noorwegen (opzettelijke verwondingen [§§ 22 en 273] en doodslag [§§ 23 en 275]), België (art. 401 van het Wetboek van Strafrecht), Cyprus (art. 9 van het Wetboek van Strafrecht), in Latijns-Amerikaanse landen, Burkina Faso (art. 512-21 van het Wetboek van Strafrecht), Georgië; Madagaskar (art. 309, laatste alinea, van het Wetboek van Strafrecht), In het islamitisch strafrecht, en Tsjaad (art. 253, 2e alinea, van het Wetboek van Strafrecht).
* ↑ (de) Ast, Stephan (17 mei 2019). Handbuch des Strafrechts: Band 4: Besonderer Teil I. C.F. Müller GmbH. ISBN 978-3-8114-4966-4.
* ↑ (it) Lucchini, Luigi (1905). Il Digesto italiano: enciclopedia metodica e alfabetica di legislazione, dottrina e giurisprudenza, diritto civile, commerciale, penale, giudiziario, costituzionale, amministrativo, internazionale pubblico e privato, ecclesiastico, militare, marittimo, storia del diritto - diritto romano - legislazione comparata. Unione Tipografico-Editrice.
* 1 2 (en) Article 49 - Principles of legality and proportionality of criminal offences and penalties. European Union Agency for Fundamental Rights (25 april 2015). Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (fr) Pradel, Jean (14 september 2016). Droit pénal comparé. 4e éd.. Editis - Interforum. ISBN 978-2-247-15085-4.
* ↑ (it) Santalucia, Bernardo (1994). Studi di diritto penale romano. L'ERMA di BRETSCHNEIDER. ISBN 978-88-7062-864-7.
* ↑ La preterintencionalidad.
* ↑ (fr) Maréchal, Jean-Yves (1 juni 2003). Essai sur le résultat dans la théorie de l'infraction pénale. Editions L'Harmattan. ISBN 978-2-296-32434-3.
* ↑ (en) Reed, Alan (14 oktober 2016). Consent: Domestic and Comparative Perspectives. Taylor & Francis. ISBN 978-1-317-16192-9.
* ↑ (it) de Hullu, Jaap (2005). Casi di diritto penale comparato. Giuffrè. ISBN 978-88-14-11794-7.
* ↑ (en) Westendorp, Ingrid (2005). Violence in the Domestic Sphere. Intersentia nv. ISBN 978-90-5095-526-3.
* ↑ (en) Nerhot, Patrick (31 december 1989). Law, Interpretation and Reality: Essays in Epistemology, Hermeneutics and Jurisprudence. Springer Science & Business Media. ISBN 978-0-7923-0593-4.
* ↑ Jonkers, J. E. (1946). Handboek Van Het Nederlandschindische Strafrecht. Brill Archive.
* ↑ (it) Kelk, Constantijn (2002). Il codice penale olandese. CEDAM. ISBN 978-88-13-24124-7.
* ↑ (it) Enciclopedia del diritto penale italiano: Raccolta di monografie. Società editrice libraria (1909).
* 1 2 3 4 Preterintencionalidad y cualificación por el resultado.
* ↑ Art. 302 Sr - Artikel 302 Wetboek van Strafrecht :: Maxius.nl voorheen Lexius.nl. maxius.nl. Geraadpleegd op 15 september 2024.
* ↑ Studieboek materieel strafrecht. shop.wolterskluwer.nl. Geraadpleegd op 15 september 2024.
* ↑ Dijk, Alwin van (1 december 2009). Strafrechtelijke aansprakelijkheid heroverwogen: over opzet, schuld, schulduitsluitingsgronden en straf. http://www.maklu.be/MakluEnGarant/index.aspx.+ISBN 978-90-466-0177-8.
* ↑ (en) Reed, Alan (22 augustus 2022). Fault in Criminal Law: A Research Companion. Taylor & Francis. ISBN 978-1-000-63052-7.
* ↑ (en) Horder, Jeremy (10 december 2007). Homicide Law in Comparative Perspective. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-84731-385-0.
* ↑ Hullu, J. de (2021). Materieel strafrecht: over algemene leerstukken van strafrechtelijke aansprakelijkheid naar Nederlands recht. Kluwer Juridische Uitgevers. ISBN 978-90-13-16364-3.
* ↑ (en) Gritter, Erik (3 oktober 2018). Homicide in Criminal Law: A Research Companion. Routledge. ISBN 978-1-351-01629-2.
* ↑ Tekst & Commentaar Strafrecht. shop.wolterskluwer.nl. Geraadpleegd op 15 september 2024.
* 1 2 BASILE, Commento all’art. 584, in DOLCINI-MARINUCCI (a cura di), Codice Penale Commentato, vol. III, III ed., Ipsoa, Milano, 2011, pag. 5351-5377.
* ↑ https://discrimen.it/wp-content/uploads/Mattheudakis-M.L.-Limputazione-colpevole-differenziata-2020.pdf.
* ↑ (es) Asúa, Luis Jimenez de (12 december 2023). Principios de derecho penal la ley y el delito: La ley del delito. Ediciones Olejnik. ISBN 978-956-407-261-6.
* ↑ (it) Sentenza n.225 del 1987. giurcost.org. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (en) Sangero, Boaz (2006). Self-defence in Criminal Law. Hart Publishing. ISBN 978-1-4725-5993-7.
* ↑ (en) Horder, Jeremy (2019). Ashworth's Principles of Criminal Law. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-877766-3.
* ↑ Studieboek materieel strafrecht. shop.wolterskluwer.nl. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Gallo, Ignazio Marcello (14 november 2014). Diritto penale italiano: Appunti di parte generale. Volume primo. Giappichelli. ISBN 978-88-348-5542-3.
* ↑ (de) Roxin, Claus (2020). Strafrecht: Allgemeiner Teil. Grundlagen. Der Aufbau der Verbrechenslehre / von Dr. Dr. h.c. mult. Claus Roxin und Dr. Luís Greco, LL.M.. C.H. Beck. ISBN 978-3-406-71121-3.
* ↑ (en) Hirsch, Andrew Von (2005). Proportionate Sentencing: Exploring the Principles. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927260-0.
* ↑ (en) Yeo, Stanley Meng Heong (1997). Fault in Homicide: Towards a Schematic Approach to the Fault Elements for Murder and Involuntary Manslaughter in England, Australia and India. Federation Press. ISBN 978-1-86287-275-2.
* ↑ (it) Ambrosetti, Enrico Mario (4 december 2017). Studi in onore di Mauro Ronco. Giappichelli. ISBN 978-88-921-6608-0.
* ↑ (it) Rotondo, Gianfranco (24 maart 2024). Il delitto di omicidio: Stella polare della struttura del reato. Key Editore. ISBN 978-88-279-1506-6.
* ↑ (it) Rhonheimer, Martin (2001). Legge naturale e ragione pratica: una visione tomista dell'autonomia morale. Armando Editore. ISBN 978-88-8358-251-6.
* ↑ (it) Licci, Giorgio (14 maart 2014). Modelli nel diritto penale: Filogenesi del linguaggio penalistico. II edizione. Giappichelli. ISBN 978-88-348-4731-2.
* 1 2 (fr) (13 november 2015). Twelveth international congress of penal law (Hamburg, 16 – 22 September 1979). Revue internationale de droit pénal 86 (1): 323–334. ISSN:0223-5404. DOI:10.3917/ridp.861.0323.
* ↑ (fr) Pradel, Jean (14 september 2016). Droit pénal comparé. 4e éd.. Editis - Interforum. ISBN 978-2-247-15085-4.
* ↑ Fletcher, George P., Internet Archive (2000). Rethinking criminal law. Oxford ; New York : Oxford University Press. ISBN 978-0-19-513695-1.
* ↑ Weinreb, Lloyd (1 juli 1986). Desert, Punishment, and Criminal Responsibility. Law and Contemporary Problems 49 (3): 47–80. ISSN:0023-9186
* ↑ (es) Zamboni, Mauro (1 november 2018). Teoría evolutiva y positivismo jurídico : un matrimonio posible. Universidad Externado. ISBN 978-958-790-096-5.
* ↑ (en) AGELLON, Atty DEOGENES NAMBAYAN (14 maart 2021). Criminal Law Case Digests: And Review Materials on the Revised Penal Code and Other Philippine Penal Laws (1904-2019). Xlibris Corporation. ISBN 978-1-6641-4710-2.
* 1 2 3 Principles of Criminal Law (7th edn).
* ↑ On the General Part of the Criminal Law' in A. Duff (ed.), Philosophy and the Criminal Law (1998),.
* ↑ (it) Daria, Perrone (16 april 2019). Nullum crimen sine iure. Giappichelli. ISBN 978-88-921-8178-6.
* ↑ Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
* ↑ Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
* 1 2 (it) Messina, Salvatore Donato (2010). Diritto penale. Manuale breve. 2010 - Tutto il programma d'esame con domande e risposte commentate.. Giuffrè Editore. ISBN 978-88-14-15855-1.
* 1 2 (it) Giovagnoli, Roberto (2008). Studi di diritto penale. Parte generale. Giuffrè Editore. ISBN 978-88-14-13783-9.
* ↑ (it) Papa, Cadoppi, Canestrari, Manna (7 juni 2022). Diritto penale. UTET Giuridica. ISBN 978-88-598-2526-5.
* ↑ (it) Licci, Giorgio (14 maart 2014). Modelli nel diritto penale: Filogenesi del linguaggio penalistico. II edizione. Giappichelli. ISBN 978-88-348-4731-2.
* ↑ (it) Giovagnoli, Roberto (2008). Studi di diritto penale. Parte generale. Giuffrè Editore. ISBN 978-88-14-13783-9.
* ↑ (it) Pagliaro, Antonio (2007). Il reato. Giuffrè Editore. ISBN 978-88-14-12781-6.
* ↑ (it) Nappi, Aniello (2010). Manuale di diritto penale. Parte generale. Giuffrè Editore. ISBN 978-88-14-15155-2.
* ↑ (it) Fabio, Basile (28 januari 2015). I delitti contro la vita e l'incolumità individuale. CEDAM. ISBN 978-88-13-35514-2.
* ↑ (it) MAURIZIO, SANTISE (1 januari 2021). Coordinate ermeneutiche di diritto penale - e-Book: Quinta edizione 2021. G. Giappichelli. ISBN 978-88-921-9387-1.
* ↑ Diritto penale. shop.giuffre.it. Geraadpleegd op 18 september 2024.
* ↑ (de) Rudolphi, Hans-Joachim (2007). Systematischer Kommentar zum Strafgesetzbuch. Luchterhand. ISBN 978-3-472-60111-1.
* ↑ "L'omicidio preterintenzionale, anche come species del genus omicidio improvviso".
* ↑ (en) Amato, Astolfo Di (20 oktober 2020). Criminal Law in Italy. Kluwer Law International B.V.. ISBN 978-94-035-2444-3.
* ↑ (it) ljusadmin, L'aborto preterintenzionale: una contraddizione del sistema. L-JUS (5 juli 2019). Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (fr) Puech, Marc (1 januari 1988). Droit pénal général. FeniXX. ISBN 978-2-402-49135-8.
* ↑ "Crimes aggravated by the event".
* 1 2 (de) Hoffmann-Holland, Klaus (14 augustus 2023). Strafrecht Allgemeiner Teil. UTB. ISBN 978-3-8252-6114-6.
* ↑ (fr) Béatrice, Vicentini Jean-Philippe, CLÉMENT Gérard, Dubost Frédérique, CLÉMENT (13 oktober 2015). Fiches de droit pénal général - 5e édition. Editions Ellipses. ISBN 978-2-340-04954-3.
* ↑ (fr) Prothais, Alain (1 januari 1985). Tentative et attentat. FeniXX. ISBN 978-2-307-49795-0.
* ↑ (it) Ronco, Mauro (30 augustus 2017). Scritti patavini: Due tomi indivisibili. Giappichelli. ISBN 978-88-921-0693-2.
* ↑ (it) Licci, Giorgio (14 maart 2014). Modelli nel diritto penale: Filogenesi del linguaggio penalistico. II edizione. Giappichelli. ISBN 978-88-348-4731-2.
* ↑ (es) Asúa, Luis Jimenez de (12 december 2023). Principios de derecho penal la ley y el delito: La ley del delito. Ediciones Olejnik. ISBN 978-956-407-261-6.
* ↑ (en) Crump, David (1985). In Defense of the Felony Murder Doctrine. South Texas College of Law.
* ↑ (it) Licci, Giorgio (27 december 2013). Figure del diritto penale: Il sistema italiano. Giappichelli. ISBN 978-88-348-7943-6.
* ↑ Varela, Lorena (2012). Strict-Liability como forma de imputación jurídico-penal. Indret
* ↑ Criminal Law.
* ↑ (en) Binder, Guyora (9 mei 2012). Felony Murder. Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-8170-1.
* ↑ (en) Horder, Jeremy (10 december 2007). Homicide Law in Comparative Perspective. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-84731-385-0.
* ↑ (en) Liem, Marieke C. A. (17 oktober 2011). Handbook of European Homicide Research: Patterns, Explanations, and Country Studies. Springer Science & Business Media. ISBN 978-1-4614-0466-8.
* ↑ (en) Horder, Jeremy (2019). Ashworth's Principles of Criminal Law. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-877766-3.
* ↑ (en) Simester, A. P. (18 juli 2014). Simester and Sullivan's Criminal Law: Theory and Doctrine. A&C Black. ISBN 978-1-78225-206-1.
* ↑ (en) Reed, Alan (22 augustus 2022). Fault in Criminal Law: A Research Companion. Taylor & Francis. ISBN 978-1-000-63052-7.
* ↑ (en) Quinn, Sean E. (2009). Criminal Law in Ireland. Sean E. Quinn. ISBN 978-1-871509-54-0.
* ↑ (en) McDiarmid, Claire (31 december 2018). Scottish Criminal Law Essentials. Edinburgh University Press. ISBN 978-1-4744-2033-4.
* ↑ (en) Amato, Astolfo Di (20 oktober 2020). Criminal Law in Italy. Kluwer Law International B.V.. ISBN 978-94-035-2444-3.
* ↑ (it) Pulitano', Domenico (5 maart 2014). Diritto Penale: Parte speciale. Volume I. Tutela penale della persona. Seconda edizione. G. Giappichelli Editore. ISBN 978-88-348-4446-5.
* ↑ (it) Art. 584 codice penale - Omicidio preterintenzionale. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 43 codice penale - Elemento psicologico del reato. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 42 codice penale - Responsabilità per dolo o per colpa o per delitto preterintenzionale. Responsabilità obiettiva. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 585 codice penale - Circostanze aggravanti. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 593 ter codice penale - Interruzione di gravidanza non consensuale. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Gargani, Alberto (2008). Reati contro l'incolumità pubblica: comprensivo delle contravvenzioni di cui all'art. 658 e agli artt. 672 - 677 c.p. e integrato con le disposizioni speciali in tema di sicurezza ed igiene del lavoro, di tutela dell'ambiente dall'inquinamento idrico e atmosferico e in tema di rifiuti. Reati di comune pericolo mediante violenza. Giuffrè Editore. ISBN 978-88-14-13891-1.
* ↑ (it) Mazzon, Riccardo (6 september 2012). Responsabilità oggettiva e semioggettiva. UTET Giuridica. ISBN 978-88-598-0878-7.
* ↑ (it) Art. 423 codice penale - Incendio. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 452 bis codice penale - Inquinamento ambientale. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 452 ter codice penale - Morte o lesioni come conseguenza del delitto di inquinamento ambientale. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 571 codice penale - Abuso dei mezzi di correzione o di disciplina. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 572 codice penale - Maltrattamenti contro familiari o conviventi. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 588 codice penale - Rissa. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 591 codice penale - Abbandono di persone minori o incapaci. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Art. 593 codice penale - Omissione di soccorso. Brocardi.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ La Costituzione | Senato della Repubblica. www.senato.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Sentenza n. 1085 del 1988. giurcost.org. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Corte costituzionale -. cortecostituzionale.it. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ https://www.warnathgroup.com/wp-content/uploads/2017/11/Switzerland-Penal-Code-2017.pdf.
* ↑ (en) Petrig, Anna (2015). Swiss Criminal Law. Dike. ISBN 978-3-03751-738-3.
* ↑ (it) Basile, Fabio (2005). La colpa in attività illecita: un'indagine di diritto comparato sul superamento della responsabilità oggettiva. Giuffrè. ISBN 978-88-14-12028-2.
* ↑ (de) Hirsch, Helmut (1995). Zur religiösen Problematik der Brüder Jacobi. J.B. Metzler, Stuttgart, 203–206. ISBN 978-3-476-03622-3.
* ↑ https://www.duncker-humblot.de/buch/der-unmittelbare-zusammenhang-zwischen-grunddelikt-und-schwerer-folge-beim-erfolgsqualifizierten-delikt-9783428052455/?page_id=1.
* ↑ (en) Regeringskansliet, Regeringen och, The Swedish Criminal Code. Regeringskansliet (11 juni 2015). Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (de) Köhler, Christian (7 maart 2013). Beteiligung und Unterlassen beim erfolgsqualifizierten Delikt am Beispiel der Körperverletzung mit Todesfolge (§ 2271 StGB). Springer-Verlag. ISBN 978-3-642-57025-4.
* ↑ (de) Simson, Gerhard, Geerds, Friedrich (1 januari 1971). Straftaten gegen die Person und Sittlichkeitsdelikte in rechtsvergleichender Sicht. - C. H. Beck, 1969, XXVI, 544 S., 8 Ln. 58,- DM. Monatsschrift für Kriminologie und Strafrechtsreform 54 (1): 82–83. ISSN:2366-1968. DOI:10.1515/mks-1971-540131.
* ↑ (es) conceptosjuridicos.com, Artículo 5 del Código Penal. Conceptos Jurídicos (30 oktober 2019). Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (de) Staffler, Lukas (2015). Präterintentionalität und Zurechnungsdogmatik: zur Auslegung der Körperverletzung mit Todesfolge im Rechtsvergleich Deutschland und Italien. Duncker & Humblot. ISBN 978-3-428-14637-6.
* ↑ German Criminal Code (Strafgesetzbuch – StGB). www.gesetze-im-internet.de. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (en) Bohlander, Michael (18 december 2008). Principles of German Criminal Law. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-84731-479-6.
* ↑ (de) Unternehmensberatung, ADVOKAT, Strafgesetzbuch (StGB) - JUSLINE Österreich. www.jusline.at. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (en) Dubber, Markus Dirk (2014). The Oxford Handbook of Criminal Law. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-967359-9.
* ↑ Article 222-7 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (en) Elliott, Catherine (2001-05). French Criminal Law. Routledge. ISBN 978-1-135-99307-8.
* ↑ Article 222-8 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (fr) Pin, Xavier (12 oktober 2023). Droit pénal général 2024 15ed. Groupe Lefebvre Dalloz. ISBN 978-2-247-22928-4.
* ↑ Article 224-7 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* 1 2 (fr) Mikaël, Benillouche (18 juli 2017). Leçons de Droit pénal général - 3e édition. Editions Ellipses. ISBN 978-2-340-05117-1.
* ↑ Article 224-1 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (fr) Canin, Patrick (17 januari 2024). Fondamentaux - Droit pénal général 2024. Hachette Éducation. ISBN 978-2-01-723570-5.
* ↑ (fr) Prothais, Alain (1 januari 1985). Tentative et attentat. FeniXX. ISBN 978-2-307-49795-0.
* ↑ Article 222-15 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Article 322-7 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Article 322-8 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Article 322-9 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (fr) Pradel, Jean (2010). Droit pénal spécial: droit commun, droit des affaires. Cujas. ISBN 978-2-254-10411-6.
* ↑ Article 322-10 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Article 223-1 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (fr) Mikaël, Benillouche (18 juli 2017). Leçons de Droit pénal général - 3e édition. Editions Ellipses. ISBN 978-2-340-05117-1.
* ↑ Article 222-6 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (it) Annali della Facoltà di giurisprudenza. Giuffrè (1995).
* ↑ (fr) Geoffroy, Hilger (21 november 2017). Droit pénal général - 26 Exercices d'application. Editions Ellipses. ISBN 978-2-340-05161-4.
* ↑ (fr) Mesa, Rodolphe (15 juli 2021). Le renouveau du dol dépassé. Recueil Dalloz (25): 1346
* ↑ Article 222-39 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (1979). INGERENCE / Article 175 du Code Pénal / Chambre de commerce et d'industrie / Président / Travaux publics. Revue Judiciaire de l'Ouest 3 (2): 123–129. ISSN:0243-9069. DOI:10.3406/juro.1979.3167.
* ↑ Article L234-1 - Code de commerce - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Article L3421-1 - Code de la santé publique - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Article 221-6 - Code pénal - Légifrance. www.legifrance.gouv.fr. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Brouns, Peter Johannes Henricus Maria (1988). Opzet in het wetboek van strafrecht. s.n..
* ↑ Hoeven, Henri van der (22 april 2024). Het wetboek van strafrecht: Rechtspraak en Nederlandsche litteratuur (tot 1 maart 1909, Dl. I-XX van het Tijdschrift voor Strafrecht). BRILL. ISBN 978-90-04-59527-9.
* ↑ Brouns, P. J. H. M. (1988). Opzet in het wetboek van strafrecht. Gouda Quint. ISBN 978-90-6000-551-4.
* ↑ Grondtrekken van het Nederlandse strafrecht. shop.wolterskluwer.nl. Geraadpleegd op 17 september 2024.
* ↑ (en) Reed, Alan (3 oktober 2018). Homicide in Criminal Law: A Research Companion. Routledge. ISBN 978-1-351-01629-2.
* ↑ (it) Progetto del codice penale per il regno d'Italia e disegno di legge che ne autorizza la pubblicazione, presentato dal Ministro di Grazia e Giustizia e dei Culti Zanardelli: Seduta del 22 novembre 1887. Stamp. Reale D. Ripamonti (1887).
* ↑ Jonkers, J. E. (1946). Handboek Van Het Nederlandschindische Strafrecht. Brill Archive.
* ↑ Artikel 300. PONT Omgeving. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Artikel 312. PONT Omgeving. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Artikel 157. PONT Omgeving. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Artikel 282. PONT Omgeving. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Commentaar Strafrecht.
* ↑ (it) Enciclopedia del diritto penale italiano: Raccolta di monografie. Società editrice libraria (1909).
* ↑ (da) Waaben, Knud (2014). Strafferettens specielle del. Karnov Group. ISBN 978-87-619-3499-4.
* 1 2 (en) Langsted, Lars Bo (5 augustus 2019). Criminal Law in Denmark. Kluwer Law International B.V.. ISBN 978-94-035-1355-3.
* 1 2 3 (da) Straffeloven. Danske Love. Geraadpleegd op 21 september 2024.
* ↑ https://jura.ku.dk/jurabog/pdf/juridiske-monografier/waaben_det_kriminelle_forsaet_1957.pdf.
* ↑ (da) Torp, Carl (18 juli 2023). Den Danske Strafferets Almindelige Del. LEGARE STREET Press. ISBN 978-1-02-115338-8.
* ↑ (en) Þórmundsson, Jónatan (1998). A Brief Outline of Icelandic Criminal Law. publisher not identified.
* ↑ (is) 19/1940: Almenn hegningarlög. Alþingi. Geraadpleegd op 22 september 2024.
* ↑ (de) Sveinsson, G. A. (4 december 2017). Allgemeines isländisches Strafgesetz: Gesetz Nr. 19 vom 12. Februar 1940 nach dem Stande vom 1. August 1960. Walter de Gruyter GmbH & Co KG. ISBN 978-3-11-139541-8.
* ↑ (it) Enciclopedia del diritto penale italiano: Raccolta di monografie. Società editrice libraria (1909).
* ↑ (it) Alimena, Bernardino (1899). I lìmiti e i modificatori dell' imputabilité. Frat. Bocca Edit..
* ↑ 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 Réttarvernd brotaþola Kristrún Helga Valþórsdóttir, 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 Réttarvernd brotaþola Kristrún Helga Valþórsdóttir.
* ↑ Mörkin milli 1. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 - BA. ritgerð í lögfræði - Elísa Björg Sveinsdóttir.
* ↑ (en) Andenæs, Johannes (1965). The General Part of the Criminal Law of Norway. Fred B. Rothman.
* ↑ (en) Government, Norwegian (28 juni 2017). Criminal Code of Norway. Independently Published. ISBN 978-1-5217-0573-5.
* ↑ (fr) Lambinet (dir.), France (23 augustus 2017). L'élément moral en droit: Une vision transversale. Anthemis. ISBN 978-2-8072-0104-0.
* ↑ (en) Code Pénal Belgique. :. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (en) USA, IBP Inc (2015-06). Cyprus Criminal Laws, Regulations and Procedures Handbook - Strategic Information, Regulations, Procedures. International Business Publications, USA. ISBN 978-1-5145-0688-2.
* ↑ https://sbaadministration.org/home/legislation/01_02_09_01_COLONIAL_CAPS_1959/01_02_01_04_Caps-125-175A/19600101_CAP154_u.pdf.
* ↑ (es) Rincones, José Martínez (8 juni 2022). El homicidio preterintencional. Temis. ISBN 978-958-35-1614-6.
* ↑ (en) USA, IBP Inc (2015-06). Burkina Faso Criminal Laws, Regulations and Procedures Handbook - Strategic Information, Regulations, Procedures. International Business Publications, USA. ISBN 978-1-5145-0668-4.
* ↑ Penal Code - Law N° 025-2018/AN • Page 184 • IHRDA SGBV Database. sgbv-ihrda.uwazi.io. Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ Journal of law 2017.
* ↑ (en) Madagascar Penal Code. resourceequity.org (28 december 2018). Geraadpleegd op 16 september 2024.
* ↑ (fr) Bleuchot, Hervé (2000). Chapitre X. Le droit pénal. Presses universitaires d’Aix-Marseille, Aix-en-Provence, 669–722. ISBN 978-2-8218-5332-4.
* ↑ (en) Chad Penal Code. resourceequity.org (28 december 2018). Geraadpleegd op 16 september 2024.