OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Wieger

De Wieger of Huize Wiegersma is een voormalige artsen- en kunstenaarswoning in het Noord-Brabantse dorp Deurne, en is sinds de jaren zeventig van de twintigste eeuw in gebruik als gemeentemuseum.

## Historie

De Wieger werd in 1922 gebouwd naar een ontwerp van architect Cor Roffelsen in neo-renaissancestijl. In het ontwerp werd voortgebouwd op het huis De Romein, dat negen jaar eerder door dezelfde architect was ontworpen. Opdrachtgever was de arts Hendrik Wiegersma, die in 1917 als net afgestudeerd arts in Deurne was komen wonen. Het werd gebouwd aan de toenmalige verbindingsweg tussen de kom van Deurne en het kerkdorp Liessel, te midden van de akkers. Het bos dat Wiegersma eigenhandig rondom de Wieger aanplantte, stond later centraal in het lied Het dorp van Wim Sonneveld. Dat lied werd geschreven door Friso Wiegersma, partner van Sonneveld en vierde zoon van Hendrik Wiegersma. Friso werd in De Wieger geboren. En langs het tuinpad van mijn vader, zag ik de hoge bomen staan slaat op de bomen rondom De Wieger.
Begin jaren twintig van de twintigste eeuw maakte Wiegersma kennis met Moissey Kogan en Otto van Rees. Overtuigd als deze twee kunstenaars waren van de technieken van Wiegersma, begon deze met een carrière als kunstenaar. De artsenpraktijk bleef hij ook vanuit De Wieger uitoefenen. In de loop van het interbellum groeide De Wieger uit tot een ontmoetingsplaats voor kunstenaars. Beeldhouwer Ossip Zadkine was er kind aan huis. Ook Piet Wiegman en Constant Permeke waren er regelmatig te vinden. De inspiratie voor Zadkines beeld dat het verwoeste Rotterdam symboliseert, deed hij op toen hij, op weg naar Wiegersma, met de trein door Rotterdam reed.
Na de dood van Wiegersma in 1969 kocht de gemeente Deurne in 1972 het pand aan en verbouwde het tot museum. Het werd de opvolger van museum Het Dinghuis, het gemeentemuseum dat nog tijdens het leven van Wiegersma zijn verzamelde kunst tentoonstelde. De eerste directeur van De Wieger werd Pieter Wiegersma, de tweede zoon van Hendrik. Hij was al sinds 1965 directeur van museum Het Dinghuis. In 1988 nam hij afscheid als directeur.
Het pand staat sinds 2001 op de Rijksmonumentenlijst.
# Amerikaanse klapekster

De Amerikaanse klapekster (Lanius ludovicianus) is een zangvogel uit de familie Laniidae (klauwieren).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt wijdverspreid voor in Noord- en Midden-Amerika en telt zeven ondersoorten:
* L. l. excubitorides: centraal Canada, centrale en westelijke Verenigde Staten.
* L. l. migrans: oostelijk Noord-Amerika.
* L. l. ludovicianus: kusten van de zuidoostelijke Verenigde Staten.
* L. l. anthonyi: Channel Islands (bij zuidelijk Californië).
* L. l. mearnsi: San Clemente (bij zuidelijk Californië).
* L. l. grinnelli: uiterste zuiden van Californië en noordelijk Baja California (noordwestelijk Mexico).
* L. l. mexicanus: westelijk en centraal Mexico, zuidelijk Baja California.

## Status

De grootte van de populatie is in 2019 geschat op 7 miljoen volwassen vogels. Aangenomen wordt dat de aantallen snel achteruitgaan. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort daarom de status gevoelig.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Amerikaanse klapekster op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Honda CBR 900 RR Fireblade

De Honda Fireblade (of CBR 900 RR) is een motorfiets van het Japanse merk Honda en werd in 1992 op de markt gebracht.
In een periode waarin de meeste concurrenten van Honda bezig waren met de productie van grote, zware sportmotoren, gebruikte dit Japanse bedrijf een nieuw vormgevingsconcept. Het idee was eenvoudig: motorblok en frame gelijktijdig ontwikkelen tot een perfect geheel. Het was de bedoeling om een nieuwe 750cc motor te bouwen maar is dan uiteindelijk een 893cc geworden met een vermogen van een 1000cc en een lichtgewicht sturend frame van een 600cc. Onder leiding van ingenieur Tadao Baba werd een compacte, lichtgewichtmachine ontwikkeld met 120 pk aan boord en een goed stuurgedrag en eenTotal Control spirit. Toegegeven; in 1985 werd met de komst van de Suzuki GSX/R750 de nieuwe light/high power toon ingezet, echter de intro van de Fireblade deed veel meer (gespreks) stof opwaaien zowel in de positieve als in de negatieve zin des woords: te veel vermogen in combinatie met laag gewicht, geometrie,(16" voorwiel, extreme balhoofdshoek, geen stuurdemper). Er was een nieuwe revolutie ontketend in supersport-motorfietsland. Pas met de komst van de Yamaha R1, de Kawasaki ZX9R in de jaren 2000 en later de Suzuki GSX/R1000 werden de prestaties genivelleerd tussen de onderliggende partijen.
De Fireblade is in verschillende gedaanten tot op vandaag in productie gebleven, maar het laatste model is een geheel nieuw ontwerp, de CBR1000RR genoemd.
De modellen veranderen per jaar van kleur, per twee jaar van model en soms van cilinderinhoud.
* SC 28: 1992 - 1995, 893cc
* SC 33: 1996 - 1999, 919cc
* SC 44: 2000 - 2001, 929cc
* SC 50: 2002 - 2003, 954cc
* SC 57: 2004 - 2007, 998cc
* SC 59: 2008 - , 999,5cc
# Sofia Hellqvist

Sofia Kristina Bernadotte (voorheen: Sofia Kristina Hellqvist) (Danderyd, 6 december 1984) (Zweeds: Sofia Kristina Bernadotte, Prinsessa av Sverige, Hertiginna av Värmland) is door haar huwelijk met de Zweedse prins Carl Philip op 13 juni 2015 prinses van Zweden en hertogin van Värmland.
Sofia is de tweede dochter van Erik en Marie Hellqvist. Ze heeft een oudere zus, Lina, en een jonger zusje, Sara.
In 2010 heeft Sofia de organisatie Project Playground opgericht. De organisatie helpt kwetsbare kinderen en jongeren in en rond de townships van Kaapstad.
Het huwelijk van de prins en Sofia werd aangekondigd op 27 juni 2014. Het stel woonde toen al een tijdje samen in de chique wijk Djurgården in de hoofdstad Stockholm.
Op 13 juni 2015 werd het huwelijk voltrokken in de Koninklijke Kapel van het Koninklijke Paleis in Stockholm. Op 19 april 2016 werd hun eerste kind prins Alexander geboren. Op 31 augustus 2017 werd hun tweede kind geboren, prins Gabriel. Op 26 maart 2021 werd hun derde kind geboren, prins Julian. Op 2 september 2024 werd bekendgemaakt dat ze in verwachting is van hun vierde kind. Het meisje, prinses Ines, werd op 7 februari 2025 geboren.

## Privé

Voordat Hellqvist prinses van Zweden werd, werkte ze als naaktmodel en reality-tv-ster.
* ↑ Zweedse prins Carl Philip en zijn vrouw prinses Sofia krijgen vierde kindje. hln.be. Geraadpleegd op 2 september 2024.
* ↑ (de) Abendzeitung, Germany, Das Schweden-Baby ist da–Sofia und Carl Philip sind Eltern eines Jungen geworden (19 april 2016). Geraadpleegd op 6 december 2017.
# Klein

Klein kan verwijzen naar:

## Geografie

* Klein (Montana), plaats in Amerikaans county Musselshell
* Klein (Texas), plaats in Amerikaans county Harris

## Personen

* Allen Klein (1931-2009), Amerikaans muziekproducent en zakenman
* Calvin Klein (1942), Amerikaans modeontwerper
* Chris Klein (acteur) (1979), Amerikaans acteur
* Chris Klein (voetballer) (1976), Amerikaans voetballer
* Christina Klein (1990), Duitse zangeres
* Dani Klein (1953), Belgische zangeres
* Donald Klein (1928), Amerikaans psychiater
* Felix Klein (1849-1925), Duits wiskundige
* Ger Klein (1925-1998), Nederlands politicus en natuurkundige
* Ignácz Klein (1897-1943), Nederlands voetbalcoach, masseur en Holocaustslachtoffer.
* Joost Klein, een Nederlandse zanger.
* Karsten Klein (1977), Nederlands politicus
* Manuel Klein (1876-1919), Brits componist die voornamelijk in New York werkte
* Michael Klein (1959-1993), Roemeens voetballer
* Naomi Klein (1970), Canadese journaliste, publiciste en andersglobaliste
* Patty Klein (1946-2019), Nederlandse stripauteur en dichteres
* Ralph Klein (basketballer) (1931-2008), Israëlisch basketbalspeler en -coach
* Tanja Klein (1969), Oostenrijkse wielrenster
* Willem Klein (1912-1986), Nederlands wiskundige
* Yves Klein (1928-1962), Frans kunstschilder

## overige

* van geringe grootte
* kleine terts of mineur, toonsoort in de muziek
* Klein (fiets), mountainbike

## zie ook doorverwijspagina's

* Kleijn
* Klijn
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Klein en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sur (Oman)

Sur (arabisch: صور) is de hoofdstad van de Omaanse regio Asj Sjarqiyah South, in het noordoosten van Oman. Sur ligt aan de Golf van Oman en de Khor al-Batha lagune.
In de 6e eeuw was Sur een gevestigd centrum voor de handel met Oost-Afrika. In de 16e eeuw kwam het in Portugese handen, maar de stad werd bevrijd door de Omaanse imam Nasir ibn Murshid. Hierdoor bloeide de stad een aantal eeuwen lang, totdat de Britten de slavenhandel afschaften in de 19e eeuw. De introductie van stoomschepen maakte de bouw van dhows minder interessant en als gevolg van de opening van het Suezkanaal liep de handel met India achteruit. Het ging economisch slecht met Sur en in 1865 werd de stad verwoest door Saoedi's. De stad werd opnieuw opgebouwd, maar de overzeese handel kwam niet terug.
Tegenwoordig geniet de stad vooral bekendheid op het gebied van het bouwen van dhows. De vraag naar deze traditionele boten daalt gestaag en vele werven zijn gesloten. Slecht een paar werven zijn nog in bedrijf langs de westelijke oever van de lagune.
Rond de stad liggen twee forten. Het Sunaysilah fort ligt op een plateau bij de stad en is gerestaureerd. Langs de weg naar Al-Kamil ligt het Bilad Sur fort. Dit 18e-eeuwse fort beschermde de stad tegen invallen uit het binnenland.
Op ongeveer 60 kilometer ten westen van de stad wordt een nieuw regionaal vliegveld gebouwd. De naam wordt Ras Al Hadd Airport. Er wordt één start- en landingsbaan aangelegd van 4.000 meter lang en 60 meter breed. Met de bouw is in 2011 gestart; er is niet bekend wanneer het vliegveld in gebruik kan worden genomen. De luchthaven zou een capaciteit moeten krijgen van 500.000 passagiers op jaarbasis.

## Geboren

* Ahmed Mubarak Al-Mahaijri (23 februari 1985), voetballer, recordinternational van het Omaanse voetbalelftal
* ↑ (en) Luchthaven Ras Al Hadd op Oman Airports Management Company website. Geraadpleegd op 28 februari 2012.
# Sidderaal

De sidderaal (Electrophorus electricus) is een zoetwatervis die voorkomt in het noordelijk deel van Zuid-Amerika en net als bepaalde andere vissoorten beschikt over de eigenschap stroomstoten te kunnen afgeven. De sidderaal gebruikt deze stroomstoten, die om de 20-50 seconden opgewekt worden wanneer hij zich beweegt, om zijn weg te vinden in het donkere water en om te jagen. Hoewel de naam 'aal' anders doet vermoeden, is het geen nauwe verwant van de paling, de sidderaal behoort tot de orde van mesaalachtigen en niet palingachtigen.

## Kenmerken

Het lichaam heeft een lang toegespitste staart, een vinloze rug en een aarsvin, die een lange vinzoom vormt aan de onderzijde van het lichaam. Deze slanke vissen kunnen 2,5 meter lang worden en 20 kg wegen, hoewel alen rond de 1 meter vaker te zien zijn. Ze hebben slechte ogen, maar vinden hun weg met behulp van zwakke stroomstootjes.

## Verspreiding en leefgebied

De sidderaal is zowel in de rivier de Amazone als in de Orinoco te vinden. Tevens komt de sidderaal voor in Suriname, zowel in rivieren als in kreken en poelen.

## Levende batterij

Volwassen dieren (met een lengte tot ruim 2 meter) kunnen spanningen genereren tot meer dan 860 volt bij een stroomsterkte van 1 ampère. Dat betekent een vermogen van 860 watt. Deze spanning wordt opgewekt door een lading gestapelde elektrische cellen, een soort natuurlijke batterij. Deze cellen produceren elk 0,15 V door kalium- en natriumionen te pompen. Een sidderaal heeft duizenden van deze cellen gestapeld, om zo tot aan de 860 V te kunnen komen. Onvolwassen sidderalen kunnen een spanning van rond de 100 V genereren.
Ter vergelijking: een stroomstoot uit een stopcontact bij 230 volt kan dodelijk zijn mits de lichaamsweerstand laag genoeg, bijvoorbeeld door zweet, of de stroom (veelal rond de 30 mA) het hart passeert of niet. Wel kan de stroomstoot van een sidderaal bijdragen aan een hartstilstand of aan verdrinking, doordat elke elektrische schok potentieel gevaarlijk is en verdovend kan werken.

## Aanpassing aan habitat

Hoewel de sidderaal een vis is, heeft hij een respiratiestelsel en moet hij lucht ademen om in leven te blijven. Dit is een evolutionaire aanpassing aan zijn habitat, de modderige rivieren en beken van de tropische regio's van Zuid-Amerika. Het water bevat daar op veel plaatsen niet genoeg zuurstof om te kunnen leven. De sidderaal steekt daarom zijn kop boven water uit, ademt lucht in door zijn bek en ademt die weer uit door de bek of de operculaire openingen (de "normale" uitgangen van de kieuwen). Op deze manier haalt de sidderaal 80% van zijn zuurstofbehoefte uit de lucht, en de andere 20% uit het water.

## Ondersoorten

Na de vondst van twee mogelijk nieuwe soorten, is er voorgesteld om het huidige electrophorus op te splitsen in E. electricus, E. voltai en E. varii. Hierbij zijn de laatste twee twee nieuwe soorten die rond september 2019 zijn ontdekt.
# Nieuwe Geschiedenis van de Vijf Dynastieën

De Nieuwe Geschiedenis van de Vijf Dynastieën of Xin Wudaishi is een van de boeken uit de Vierentwintig Geschiedenissen, de verzameling officiële geschiedenissen van Chinese keizerlijke dynastieën. Het boek is gepresenteerd in 1072 en beschrijft de geschiedenis van de Vijf Dynastieën (907-960). Het werk verving de honderd jaar daarvoor samengestelde Oude Geschiedenis van de Vijf Dynastieën.

## Ontstaan

Ouyang Xiu (歐陽修, 1007-1072), een van de meest vooraanstaande literaten van dat moment, heeft tussen 1036 en 1053 op eigen initiatief gewerkt aan een geschiedenis van de Vijf Dynastieën. Het werk werd in 1072 per keizerlijk decreet goedgekeurd en vervolgens uitgegeven door het 'Onderwijskundig Directoraat'(Guozi jian, 國子監) onder de titel 'Nieuwe Geschiedenis van de Vijf Dynastieën'. Het werk verving allengs de Oude Geschiedenis van de Vijf Dynastieën.
In literair opzicht vormt de Xin Wudaishi een opvallend frisse uitzondering op de overige dynastieke geschiedenissen, die in tegenstelling tot het werk van Ouyang Xiu vooral kunnen worden beschouwd als droge, beredeneerde bronnenuitgaven.

## Inhoud

De 'Xin Wudaishi' bevat 74 juan. Ouyang Xiu volgde de indeling van de Shiji en de Hanshu:
| dynastieke geschiedenis | benji (annalen) | shijia (erfelijke geslachten | biao (tabellen) | shu (verhandelingen | liezhuan (biografieën) | Totaal aantal juan |
| Xin Wudaishi | 12 | 10 | 1 | 3 | 48 | 74 |
Ouyang Xiu nam de Lente- en Herfstannalen als voorbeeld voor zijn werk. Onder de categorie erfelijke geslachten staat de geschiedenis van de Tien Koninkrijken vermeld (die in de 'Jiu Wudaishi' niet werd behandeld).

## Chinese tekst

* 歐陽修, 新五代史 (74卷), 北京 (中華書局), 1976 (Ouyang Xiu, Xin Wudaishi (74 juan), Beijing (Zhonghua shu ju), 1976), 3 delen, 923 pp.
    herdrukt 1999, ISBN 9787101021288. De 'Zhonghua' uitgave van de Vierentwintig Geschiedenissen is de meest gebruikte uitgave. De teksten zijn voorzien van leestekens, ingedeeld in paragrafen en geschreven in traditionele karakters.

## Vertaling

* Davis, Richard L., Historical Records of the Five Dynasties, New York (Columbia University Press) 2004, ISBN 0231128266.
    Vertaling van ongeveer twee derde van de 'Nieuwe Geschiedenis van de Vijf Dynastieën'.

## Literatuur

* Katz-Biletzky, Benjamin, Jiu Wu dai shi und Xin wu dai shi. Ein inhaltsanalytischer Vergleich der biographischen Teile der alten und der neuen offiziellen Dynastiegeschichte der Fünf Dynastien (907-960 u.Z.), Hamburg (s.n.) 1986, (Proefschrift Universiteit Hamburg).
    Een vergelijking tussen de liezhuan van de 'Oude Geschiedenis van de Vijf Dynastieën' en de 'Nieuwe Geschiedenis van de Vijf Dynastieën'.
# Wäinö Aaltonenmuseum

Het Wäinö Aaltonenmuseum (Fins: Wäinö Aaltosen museo) is een kunstmuseum in de Finse stad Turku vernoemd naar beeldhouwer Wäinö Aaltonen. Het museum werd in 1967 opgericht en houdt vaak wisselende exposities. Het museumgebouw werd ontworpen door Irma en Matti Aaltonen. Op verzoek van de Wäinö Aaltonen werden de expositieruimtes zo open als mogelijk gehouden zodat dat ruimtelijk werk goed van alle kanten bekeken kon worden. De vaste collectie bestaat uit het persoonlijke archief van de kunstenaar dat hij gedoneerd had aan de gemeente van Turku. Het grootste beeld hiervan, een vier meter hoge personificatie van de Finse maagd (Suomi-neito), staat voor de ingang van het museum. Ook de persoonlijke bibliotheek van Aaltonen bevindt zich in het museum.
* ↑ http://www.visitturku.fi/en/waino-aaltonen-museum_en
* ↑ Gearchiveerde kopie. Gearchiveerd op 10 juli 2017. Geraadpleegd op 29 juni 2017.
* ↑ Gearchiveerde kopie. Gearchiveerd op 16 januari 2017. Geraadpleegd op 29 juni 2017.
# RCSJ de Grivegnée

RCSJ de Grivegnée is een Belgische voetbalclub uit Grivegnée, een deelgemeente van Luik. De club is aangesloten bij de KBVB met stamnummer 308, en heeft rood-zwart-wit als clubkleuren. De club speelde het grootste deel van zijn geschiedenis in de provinciale reeksen, maar klom bij het begin van de 21ste eeuw op naar het nationale voetbal. Door twee degradaties op rij speelt de club vanaf 2009 in de tweede provinciale.

## Geschiedenis

De club werd in 1923 opgericht als Cercle Sportif Saint-Victor maar veranderde datzelfde jaar nog de naam in Cercle Sportif Grivegnée. De club sloot daarna aan bij de Belgische Voetbalbond en kreeg in 1926, bij de invoering van de stamnummers, het nummer 308 toegewezen. In 1953 kreeg de club koninklijke titel en zette Royal voor zijn naam. In 1983 voegde men nog de voor Grivegnée en in 1999 werd de huidige naam, Royal Club Sportif Jeunesse de Grivegnée uiteindelijk aangenomen.
In 2006 promoveerde de club uit de provinciale reeksen, en trad zo vanaf 2006/07 aan in de nationale bevorderingsreeksen. In het begin van het seizoen leek het goed te gaan maar dan zakte de club wat weg, uiteindelijk werd de dertiende plaats behaald. De club moest via een barragematch het behoud verzekeren en slaagde daarin. Het volgende jaar degradeerde de club en ook in 2009 eindigde Grivegnée op de laatste plaats en degradeert zo voor de tweede keer op rij.
# Bethesda (leprozerie)

Bethesda was een protestantse leprozerie aan de Surinamerivier in Suriname in de periode 1899-1933. De patiëntenzorg en het bekeringswerk waren in handen van Duitse diaconessen. In 1933 werd de leprozerie verplaatst naar de verlaten suikerplantage Livorno (dichter bij Paramaribo) waar het als Nieuw Bethesda nog functioneerde tot 1964. De leiding werd na de Tweede Wereldoorlog overgenomen door Nederlanders en vervolgens door Surinamers.

## Algemeen beleid

Een effectief geneesmiddel dat de vordering van lepra of melaatsheid een halt kon toeroepen was in Suriname vóór de Tweede Wereldoorlog niet of nauwelijks voorhanden. Bethesda kende net als andere leprozerieën in haar tijd een strikte scheiding tussen personeelsdeel en patiëntendeel. Het beleid werd gekenmerkt door religie, disciplinering en europeanisering van de patiënten. Voor de kinderen was er onderwijs en ouderen konden meehelpen met het dagelijkse werk.
De Duitse zusters spraken aanvankelijk geen Nederlands of Sranan, dus er was wel een taalbarrière. Een van de eerste diaconessen op Bethesda was Maria Stern (1881-1959). Pas in 1938 kregen de (vier) Europese zusters assistentie van twee Surinaamse zusters.

## Patiëntenverloop

Bethesda nam niet graag patiënten op van andere leprozerieën in Suriname. Desalniettemin waren er in 1935 6 hindoe en 3 katholieke patiënten op Bethesda, mogelijk onder de voorwaarde van bekering tot het protestantisme. Het aantal patiënten in (Nieuw) Bethesda nam toe tot 189, in 'topjaar' 1949. Daarna nam het af.
Na de oorlog werd de 'opsluiting' minder rigide, het moralistisch beleid minder streng. In 1952 werd voor het eerst een huwelijk toegestaan. In 1964 werden de laatste 4 overgebleven patiënten overgebracht naar de staatsleprozerie Groot Chatillon.

## Financiering

Het geld dat nodig was voor de leprazorg in Bethesda kwam -net als bij katholieke leprozerie Gerardus Majella- uit subsidies en donaties van particuliere organisaties in binnen- en buitenland. Bethesda ontving geld uit opbrengsten van de zendingsfirma C. Kersten & Co (Moravian Church Foundation). Daarnaast kwamen er donaties uit de VS (met name in het interbellum), Duitsland en Nederland (waaronder van het koninklijk huis). Koningin Juliana was de patrones van Bethesda.
De stichting Bethesda, in 1902 in Amsterdam opgericht, heeft tot 1964 jaarlijks geld gedoneerd aan deze leprozerie. Een legaat van de Surinaamse medicus Alexis Lionarons (1878-1951) financiert de (protestante) leprazorg in Suriname nog tot de dag van vandaag.
# Donkerrood franjekelkje

Het donkerrood franjekelkje (Dematioscypha richonis) is een schimmel behorend tot de familie Hyaloscyphaceae. Het komt voor op dode takken van loofhout.

## Kenmerken

Het hymenium is olijfkleurig. De sporen meten 5,5-7,5 x 2,2-2,5 micron.

## Verspreiding

In Nederland komt het donkerrood franjekelkje zeer zeldzaam voor.
* (en) Index Fungorum
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
# Saint-Martin-de-May

Saint-Martin-de-May is een fusiegemeente (commune nouvelle) in het Franse departement Calvados (regio Normandië). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Caen. Saint-Martin-de-May is op 1 januari 2025 ontstaan door de fusie van de gemeenten May-sur-Orne en Saint-Martin-de-Fontenay. De hoofdplaats van de nieuwe gemeente is May-sur-Orne.
* ↑ Populations de référence 2022.
* ↑ Départenent de Calvados, Départenent de Calvados, RECUEIL DES ACTES ADMINISTRATIFS SPÉCIAL, N°14-2024-289, PUBLIÉ LE 3 OCTOBRE 2024 (3 oktober 2024). Geraadpleegd op 15 januari 2024.
# Manabu Saito

Manabu Saito (齋藤 学, Saito Manabu, Kawasaki, 4 april 1990) is een Japans voetballer die als middenvelder speelt bij Kawasaki Frontale.

## Carrière

Manabu Saito speelde tussen 2008 en 2011 voor Yokohama F. Marinos en Ehime FC. Hij tekende in 2012 bij Yokohama F. Marinos.

## Statistieken

Japans voetbalelftal :
| Jaar | Wed. | Dlp. |
| 2013 | 3 | 1 |
| 2014 | 2 | 0 |
| 2015 | 0 | 0 |
| 2016 | 1 | 0 |
| Totaal | 6 | 1 |

## Externe link

* Manabu Saito op National Football Teams
1 Kawashima · 2 Uchida · 3 G. Sakai · 4 Honda · 5 Nagatomo · 6 Morishige · 7 Endo · 8 Kiyotake · 9 Okazaki · 10 Kagawa · 11 Kakitani · 12 Nishikawa · 13 Okubo · 14 Aoyama · 15 Konno · 16 Yamaguchi · 17 Hasebe · 18 Osako · 19 Inoha · 20 Saito · 21 H. Sakai · 22 Yoshida · 23 Gonda · Coach: Zaccheroni