OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Witvleugelboseend

De witvleugelboseend (Asarcornis scutulata) is een vrij grote boseend. Het is een eend die leeft in rivieren die door ongestoord, tropisch bos lopen in Zuid- en Zuidoost-Azië. Het is een bedreigde diersoort.

## Taxonomie

Deze eend werd in 1842 door de in Nederlands-Indië werkzame Duitse dierkundige Salomon Müller geldig beschreven en geplaatst in het genus Anas (grondeleenden). Later werd de soort beschouwd als nauw verwant aan de muskuseend en in het geslacht Cairina geplaatst. Volgens in 1999 gepubliceerd DNA-onderzoek naar de taxonomie van de vogels is de soort meer verwant aan de duikeenden dan aan de grondeleenden en daarom in een apart geslacht Asarcornis geplaatst.

## Kenmerken

De witvleugelboseend is een van de grootste soorten eend met een lengte van 66 tot 81 cm en een spanwijdte van 116 tot 153 cm. Mannetjes wegen 3 tot 3,9 kg, vrouwtjes 2 tot 3 kg. De vogel is overwegend zwart gekleurd met een witte kop en nek. Mannetjes hebben een opvallende vuilgele snavel, zwarte streepjes en stippels in het wit van de kop en witte ondervleugeldekveren. Deze witte vleugelpartijen zijn in vlucht goed te zien door het contrast met het zwart. Vrouwtjes en onvolwassen vogels zijn minder contrastrijk gekleurd. Onvolwassen vogels zijn bruin gekleurd.

## Verspreiding en leefgebied

Historisch komt de witvleugelboseend voor van het noordoosten van India en Bangladesh via Zuidoost-Azië tot Sumatra. Sinds 2002 was de populatie echter afgenomen tot slechts 800, met ongeveer 200 in Laos, Thailand, Vietnam en Cambodja, 150 op Sumatra, met name in het Nationaal park Way Kambas en 450 in India, Bangladesh en Birma.

## Status

De grootte van de wereldpopulatie van de witvleugelboseend werd in 2024 geschat op 150-450 volwassen individuen en gaat verder in aantal achteruit. Het leefgebied van deze boseend bestaat uit rivieroevers met bos met oude bomen waarin holen voorkomen. Deze biotoop wordt bedreigd door verstoring, ontbossing en de bouw van infrastructuur zoals menselijke nederzettingen en het reguleren en afdammen van rivieren. Daardoor raakt het verspreidingsgebied versnipperd. Daarnaast is er jacht op deze eenden of worden eieren verzameld. Om deze redenen staat de witvleugelboseend als ernstig bedreigd (kritiek) op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Witvleugelboseend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Verhandelingen over de Natuurlijke Geschiedenis der Nederlandsche Overzeesche Bezittingen door de leden natuurkundige commissie in Indie 5: 159.
* ↑ (en) Johnson, Kevin P. & Sorenson, Michael D., 1999: Phylogeny and biogeography of dabbling ducks (genus Anas): a comparison of molecular and morphological evidence. Auk 116(3): 792–805. PDF full text
* ↑ (en) Carboneras, C. & Kirwan, G.M., 2019. White-winged Duck (Asarcornis scutulata). In: del Hoyo, J. et al (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/52847 on 14 July 2019).
# Oude Algemene Begraafplaats Driebergen

De Oude Algemene Begraafplaats is een begraafplaats uit 1860 aan de Traaij 106 in de Nederlandse plaats Driebergen.

## Aanleg

Tot 1859 werd er nog op de begraafplaats bij de Hervormde Kerk aan de Hoofdstraat begraven, maar vanwege ruimtegebrek werd er naar een nieuwe locatie gezocht voor een nieuwe algemene burgerlijke begraafplaats. Deze werd in 1860 gevonden buiten de bebouwde kom van Driebergen en voor ƒ 450,21 aangekocht van de dames Van der Muelen.
Het ontwerp had een formeel karakter met rechte paden en een middenas. In 1861 werden aan de kant van de Traaij twee identieke huisjes gebouwd die dienden als woning van de doodgraver en baarhuisje.

## Uitbreiding

De begraafplaats werd aan de rechterkant uitgebreid in 1900. Het ontwerp met concentrische cirkels werd gemaakt door tuinarchitect Hendrik Copijn uit Groenekan die eerder ook de uitbreiding van de Oude Algemene Begraafplaats Zeist ontwierp. Rond deze tijd werden ook de twee huisjes onder één kap gebracht, zodat er een poortgebouw ontstond met een toegangshek. Hierop zijn enkele funeraire symbolen aangebracht:
* gevleugelde zandloper met vleugels;
* ouroboros;
* omgekeerde toortsen;
* gekruiste zeisen.
Op het poortgebouw zijn twee hardstenen kapitelen aangebracht met daarop de tekst: Zalig zijn de dooden die in den Heere sterven.

## Graven van bekende personen

* Johannes de Heer (1866-1961), Nederlands evangelist
* Johannes Antonius Marinus Bron (1863-1936), commandant der Zeestrijdkrachten in Nederlands-Indië.
* Wulfert Floor, landbouwer en oefenaar

## Centrum Funeraire Cultuur

In de voormalige doodgraverswoning en het baarhuisje zijn twee kleine musea gevestigd: Cultuur Historisch Centrum van Vroeger en Nu en het Centrum Funeraire Cultuur.

## Afbeeldingen

* Grafhek bij oude boom
* Grafkelder
* Oude boom
* Overzicht
# Javaanse kuifarend

De Javaanse kuifarend (Nisaetus bartelsi; synoniem: Spizaetus bartelsi) is een roofvogel uit de familie van de Accipitridae (Havikachtigen). Het is een bedreigde, endemische vogelsoort op het Indonesische eiland Java.

## Taxonomie

De vogel werd in 1924 beschreven door Erwin Stresemann en de wetenschappelijke naam is een eerbetoon aan vader en/of zoon Max Bartels jr., beiden van oorsprong Duitse vogelkundigen die veel hebben bijgedragen aan de kennis over de vogels van Java tijdens hun verblijf in Nederlands-Indië en daarbij contact hielden met de natuurhistorische musea in Leiden en Berlijn.

## Kenmerken

De vogel is 56 tot 60 cm lang en heeft een spanwijdte van 110 tot 130 cm. De vogel is van boven donkerbruin, heeft een duidelijke donkere, bijna zwarte kuif en een witte kin met langs het wit een zwarte, naar beneden lopende streep. De borst en buik zijn voorzien van bruin gekleurde horizontale strepen. De staart is voorzien van 3 tot 4 donkere brede banden.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op Java waar de vogel zeldzaam is en alleen voorkomt op de laatste restjes natuurlijk bos. Volgens literatuur uit 2016 zijn er ook waarnemingen op het naburige eiland Bali. Het leefgebied is vooral regenwoud, maar ook wel gedegradeerd bos, dat nog voorkomt op rotsige hellingen, die verder ook rijk begroeid zijn. De meeste waarnemingen zijn gedaan op hoogten tussen 500 en 1000 m boven zeeniveau.

## Status

De Javaanse kuifarend leeft in een bedreigd type leefgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2017 door BirdLife International geschat op drie- tot vijfhonderd volwassen individuen en de populatie-aantallen nemen verder af. Het leefgebied wordt aangetast door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik onder anderen door het veroorzaken van bosbranden, ook in formeel beschermde gebieden. Daarnaast is er handel in deze vogelsoort die volgens een publicatie uit 2009 openlijk op vogelmarkten te koop worden aangeboden. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
Formeel gelden beperkingen voor de handel in deze vogel, want de soort staat in de Bijlage II van het CITES-verdrag.
* 1 2 3 4 (en) Javaanse kuifarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (de) Stresemann, E., 1924. Raubvogelstudien. J. Ornithol. 72: 429–446.
* ↑ Handbook of the Birds of the World deel 2 1994.
# Obihoutsnip

De obihoutsnip (Scolopax rochussenii) is een vogel uit de familie Scolopacidae (Strandlopers en snippen). De vogel werd in 1866 door Hermann Schlegel beschreven aan de hand van een exemplaar dat in augustus 1862 op het eiland Obi werd gedood. Schlegel vernoemde deze snip naar de toen al als zodanig afgetreden Gouverneur-generaal van Nederlands-Indië, Jan Jacob Rochussen vanwege zijn steun in het verleden aan wetenschappelijk onderzoek in Nederlands-Indië. Het is een bedreigde, endemische vogelsoort op de Molukken, een eilandengroep in het oosten van de Indische Archipel.

## Kenmerken

De vogel is 32 tot 40 cm lang, 25% groter dan de (gewone) houtsnip. Het is een grote, relatief licht gekleurde houtsnip, hij is ook lichter dan de celebeshoutsnip met een licht okerkleurige buik en borst met weinig en kleine opvallende streepjes. Van boven heeft de vogel vrij grove zwarte vlekken op een okerkleurige ondergrond.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op de eilanden Obi en Bacan (Noord-Molukken). Het is een vogel van natuurlijk tropisch bos in laagland (minder dan 500 m boven zeeniveau), in de buurt van water. De vogel kan ook voorkomen in bos waarin selectief gekapt is en in kokospalmplantages en landbouwgebied.

## Status

De obihoutsnip heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2017 (op grond van schattingen uit 2013) door BirdLife International geschat op 10 tot 20 duizend individuen en de populatie-aantallen nemen af door habitatverlies. Het leefgebied wordt aangetast door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik en voor de goudwinning. Daarnaast ontbreken beschermde natuurgebieden op de eilanden. Om deze redenen staat deze soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Obihoutsnip op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (fr) Schlegel, H., 1866. Observations zoologiques. Nederlandsch Tijdschrift voor de Dierkunde. Jaargang 3:249-258. BHL
* ↑ (en) Van Gils, J. et al., 2018. Moluccan Woodcock (Scolopax rochussenii). In: del Hoyo et al (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/53865 on 20 April 2018).
# Popke Johannes Gerrit Middel

Popke Johannes Gerrit Middel (Tjimahi, 6 januari 1927 - Zoetermeer, 29 augustus 2013) was een Nederlands militair die in januari 1949 als para-commando werd ingezet in Nederlands-Indië. Hij werd in 1950 voor zijn "voor zijn bijzonder moedige en beleidvolle daden" onderscheiden met de Bronzen Leeuw. Hij droeg ook het Ereteken voor Orde en Vrede met 3 gespen, het Draaginsigne Gewonden en het Draaginsigne Veteranen. Als oud-para-commando droeg hij de rode baret van het Regiment Speciale Troepen.
# Sam Worthington

Samuel Henry John (Sam) Worthington (Godalming, 2 augustus 1976) is een Australisch acteur. Hij is vooral bekend geworden door zijn rol in de sciencefictionfilms Avatar en Terminator Salvation uit 2009.

## Biografie

Worthington verhuisde als kind naar West-Australië, waar hij de rest van zijn jeugd doorbracht in Warnbro. Reeds op 17-jarige leeftijd stopte hij met studeren. Hij ging toen aan de slag als klusjesman en vertrok naar Sydney. Twee jaar later leerde hij acteren aan het National Institute of Dramatic Art (NIDA). In 1998, Worthington was 22 jaar oud, toen hij afstudeerde. Nadien speelde hij in enkele toneelstukken mee en was hij ook een paar keer te zien op televisie.
De grote doorbraak kwam er met de film Bootmen (2000) van Dein Perry. Het leverde hem een nominatie op bij de jaarlijkse prijsuitreiking van het Australisch Filminstituut (AFI). In de Verenigde Staten speelde hij een kleine rol in de tv-serie JAG (1995-2005). In de periode 2004-2005 zocht men bij EON Productions iemand die Pierce Brosnan kon vervangen als James Bond. Worthington werd overwogen, maar de rol ging uiteindelijk naar Daniel Craig.
In 2007 werd hij door James Cameron gecast als de hoofdrolspeler, Jake Sully, in Avatar (2009). Datzelfde jaar was Worthington te zien in de Australische horrorfilm Rogue. In 2009 brak Worthington volledig door en werd hij bekend bij het grote publiek. Hij speelde aan de zijde van Christian Bale in de blockbuster Terminator Salvation (2009), waarvoor hij goede kritieken ontving. In 2010 vertolkte hij de rol in de remake van Clash of the Titans, waar hij aan de zijde speelde van o.a. Liam Neeson, Gemma Arterton, Ralph Fiennes en Mads Mikkelsen.
In 2010 sprak hij de stem in van Alex Mason in de game Call of Duty: Black Ops.
In 2022 kwam Avatar: The Way of Water uit, waarin hij opnieuw de hoofdrol, Jake Sully, speelde.

## Filmografie
### Computerspellen

* Bibsys: 9077627
* Biblioteca Nacional de España: XX1602142
* Bibliothèque nationale de France: cb142401303 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 141389141
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2134 3801
* Library of Congress Control Number: no2007132642
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0136447
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007361754805171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002215714
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 301894914
* Système universitaire de documentation: 142490415
* Virtual International Authority File: 56822363
* WorldCat: E39PBJxRGVWVYBkJvF3Fj8dG73
# De Hoop (West-Kaap)

Het De Hoop-natuurreservaat ligt in de streek Overberg aan de zuidkust van de provincie West-Kaap van Zuid-Afrika, ten zuiden van Malgas en even ten westen van de monding van de Breederivier.
Het reservaat op land is 340 km² groot en sluit aan op een marine reservaat van 5 km breed in de Indische Oceaan dat bekend is voor zijn walvissen. Het is een van de beste plekken om van de wal af zuidkapers waar te kunnen nemen. Ze zijn hier van juli tot augustus zelfs zonder verrekijker goed te zien, omdat ze in de bescherming van de kust hun kalveren komen werpen.
Er zijn 86 soorten zoogdieren in het park, waaronder bergzebra en bontebok. Ook vogelliefhebbers komen aan hun trekken met 260 soorten. Plantliefhebbers kom met 1500 variëteiten nog meer aan hun trekken. Het gebied biedt de wandelaar grote mogelijkheden en heeft een breed en ongerept strand en fynbos-vegetatie waaronder de zeldzame potbergsuikerbos, een ondersoort van de gele suikerbos die vrijwel alleen nog hier voorkomt. De Hoop is erkend als Werelderfgoed door de Verenigde Naties als deel van de Floraregio van de Kaap.
Er is een lage berg, de Potberg, die met fynbos bedekt is en de kliffen aan de zuidkant zijn de enige plek in de West-Kaap waar de Kaapse gier nog broedt. Het struweel van de lagere delen zijn een tehuis voor endemische soorten als de Kaapse tsjagra en de schuchtere knysnaspecht. De laatste kan soms zelf in het eucalyptusbos dat er aangeplant is aangetroffen worden. Ook de grote honingspeurder en twee van zijn verwanten kunnen er gevonden worden. Het park is te bereiken van de N2 en bij de afslag is Denhams trap soms te bewonderen. Op het wandelpad naar de Potberg kan de Kaapse rotsspringer en de Kaapse kanarie gezien worden. Ook reptielen zijn er te bewonderen, zoals de snavelborstlandschildpad. Bij de De Hoopvlei, een vrij groot meertje met onregelmatige vorm, kunnen ook veel watervogels gezien worden.

## Galerij

Gebieden met hominide-fossielen van Zuid-Afrika · iSimangoliso moeraslandpark · Robbeneiland · uKhahlamba / Drakensbergen park · Cultuurlandschap Mapungubwe · Beschermde gebieden van de Floraregio van de Kaap · Vredefortkrater · Cultureel en botanisch landschap van Richtersveld · Cultuurlandschap van de Khomani · Mensenrechten, bevrijding en verzoening: Nelson Mandela herdenkingssites · De opkomst van modern menselijk gedrag: de pleistocene bezettingsplaatsen van Zuid-Afrika
* ↑ The Rough Guide to South Africa, Lesotho & Swaziland, Tony Pinchuck, Penguin, 2012, ISBN 1405393793, ISBN 9781405393799, blz. 212
* ↑ De Hoop capenature. Gearchiveerd op 28 december 2022.
* ↑ Capebirdingroute. Gearchiveerd op 4 oktober 2022.
* Library of Congress Control Number: no2008165588
* Virtual International Authority File: 136432060
# Tietse Pieter Sevensma

Tietse Pieter Sevensma (Sneek, 22 juli 1879 - Hilversum, 30 juni 1966) was een Nederlands bibliothecaris, auteur en redacteur.

## Leven en werk

Tietse was de zoon van Pieter Sevensma en Anna Osinga. Zijn vader was plaatselijk directeur van een onderneming die diensten met binnenschepen onderhield tussen Amsterdam, Rotterdam en Sneek.
Oorspronkelijk wilde Tietse Doopsgezind predikant worden, waartoe hij theologie studeerde aan de Universiteit van Amsterdam en aan het Doopsgezind Seminarie. Hij kwam daar in conflict met het bestuur en besloot van een toekomst als predikant af te zien. Wél maakte hij zijn studie af en in 1908 promoveerde hij op een theologisch-archeologisch proefschrift: De Ark Gods: Het Oud-Israelitische Heidendom.
Na 1908 zei hij de theologie vaarwel en studeerde inmiddels Staatswetenschappen, een studie die hij ook zou voltooien. Ondertussen kwam hij te werken als conservator bij de Amsterdamse Universiteitsbibliotheek waar hij aan een catalogus van handschriften werkte. Ter gelegenheid van de in 1911 gehouden Tentoonstelling van het Boek publiceerde hij de Catalogus van boeken in Noord-Nederland verschenen van den vroegsten tijd tot op heden. In 1912 was hij medeoprichter van de Nederlandse Vereniging van Bibliothecarissen, waarvan hij tot 1923 voorzitter zou zijn.
In 1914 trouwde hij met Margaretha Wijbrandi met wie hij drie kinderen kreeg. In hetzelfde jaar ging hij in Rotterdam werken waar hij de bibliotheek van de Handelshogeschool moest inrichten. In 1916 kwam de nieuwbouw voor deze bibliotheek gereed, vlak nadat Sevensma directeur werd van de Openbare Leeszaal en Bibliotheek van Amsterdam. Ook deze moest van de grond af aan worden opgezet. In 1924 werd hij tevens directeur van de Amsterdamse Universiteitsbibliotheek. In 1928 werd Sevensma benoemd tot bibliothecaris van de Volkenbond. John D. Rockefeller had in 1927 twee miljoen dollar geschonken aan de Volkenbond om een bibliotheek op te zetten in Genève. In 1929 werd hij secretaris-generaal van de International Federation of Library Associations (IFLA). Deze functie vervulde hij tot 1958. In 1938 aanvaardde Sevensma de functie van bibliothecaris van de bibliotheek der Rijksuniversiteit Leiden. Hier moest een nieuw gebouw worden ontworpen. Hij heeft de Bibliotheca Neerlandica Manuscripta aangekocht, een documentatiesysteem van een groot aantal over de gehele wereld verspreide Middelnederlandse handschriften. Tijdens de Tweede Wereldoorlog probeerde de bezetter, door een zogenaamde ruilovereenkomst, kostbare manuscripten in handen te krijgen. Sevensma doorzag deze poging en verhinderde die. Al in 1940 ontsloeg Sevensma, op voorschrift van de Duitse bezetter, de twee Joodse personeelsleden van de Leidse bibliotheek. Beiden overleefden de oorlog niet.
In 1945 stierf Margaretha Wijbrandi. Een jaar later trouwde Sevensma met Nellij Winkel, met wie hij tot 1961 getrouwd zou zijn. Sevensma deed nog redactiewerk voor de Zoek-licht-encyclopedie, maar omstreeks 1960 trok hij zich uit het openbare leven terug. Hij vertrok uit Oegstgeest, waar hij woonde, verbleef nog enige tijd in pensions te Hilversum en stierf aldaar in 1966.
# Station Ourt

Ourt is een voormalige halte langs spoorlijn 163 (Libramont – Bastenaken – Gouvy) in het Belgisch-Luxemburgse dorp Ourt in de gemeente Libramont-Chevigny.
De halte kent een bewogen historie:
* Per 1-10-1892 komt een nieuwe stopplaats op proef voor reizigers te Ourt. Gelegen op 2,537 m. van Bernimont en op 3.610,30 m van Libramont, dat beheert. De conducteur verkoopt de plaatsbewijzen.
* Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de halte gesloten en is vanaf 1-5-1916 tot 1918 in stappen weer in dienst gekomen.
* In 1920 werd de stopplaats Ourt definitief afgeschaft.
* Heropend 22-5-1937 als facultatieve stopplaats. Vanaf 1-2-1938 gewone stopplaats.
* Vanaf 28-5-1978 gesloten.
De halte ligt dicht bij het viaduct van de weg Le Petit Saldon. Het verdwenen perron was bereikbaar door een pad van het viaduct naar beneden.
* Lijn 163
* De vergane glorie: Spoorlijn 163 deel 2 (2013)
* ↑ Lijn 163 geeft sluitingsdatum 03-06-1984
* ↑ De bron voor de gegevens is NMBS – Reizigerstellingen. De tellingen worden meestal uitgevoerd in de maand oktober: gedurende 9 opeenvolgende dagen (5 werkdagen en de 2 omliggende weekends) worden dan door het stations- en treinbegeleidingspersoneel visuele tellingen verricht. De methode bestaat erin het aantal in- en uitstappende reizigers te tellen in alle stations en stopplaatsen en dit voor alle treinen van het binnenlands verkeer. Het getal naast het kopje 'weekdag' slaat op het gemiddeld aantal opstappende (dus niet het aantal afstappende) reizigers op een weekdag (maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag opgeteld gedeeld door vijf), zaterdag en zondag staan apart vermeld. De cijfers geven een indicatie en hebben een foutenmarge, die in sommige gevallen aanzienlijk kan zijn.
* ↑ Historische gegevens van Halte Ourt verzameld door Jean-Pierre Schenkel
* ↑ Deze afstand is op de kaart 3.07 km.De afstand naar Libramont klopt met de geolocatie van de halte. Suggesties welkom
0,0: Libramont · 3,5: Ourt · 6,6: Bernimont · 10,5: Wideumont · 15,7: Rosières · 18,9: Morhet · 22,2: Sibret · 24,2: Villeroux · 28,7: Bastenaken-Zuid · 29,8: Bastenaken-Noord · 33,4: Bizory · 38,9: Bourcy · 44,6: Tavigny · 52,5: Limerlé · 58,9: Gouvy · 66,4: Beho · 69,0: Maldange · 71,4: Weisten · 74,2: Crombach · 79,0: Sankt Vith
# Station Weywertz

Station Weywertz is een voormalig spoorwegstation in het dorp Weywertz in de Belgische gemeente Bütgenbach, aan de Vennbahn (spoorlijn 48) en de Vennquerbahn. Hier stopten van 1885 tot 2001 de treinen van de Vennbahn.
Station Weywertz was het eindpunt van de Vennquerbahn (spoorlijn 45A), die de Duitse stad Remagen vanaf 1912 verbond met de Vennbahn. Ten tijde van de aanleg lagen deze spoorwegen in de Rijnprovincie van Pruisen, daardoor had het station dat in de buurt ligt van het toen Duitse legerkamp Elsenborn strategische waarde, die verdween toen dit gebied (vanaf toen bekend als de Oostkantons) in 1920 bij België werd gevoegd. Voor het reguliere personenvervoer werd de Vennquerbahn op 18 mei 1952 opgeheven.
Het stationsgebouw brandde geheel af in 2001.

## Noot

* ↑ Feuer im ehemaligen Bahnhof Weywertz, Grenz-Echo, 18 januari 2001.
0,0: Jünkerath · 4,2: Stadtkyll · 7,4: Kronenburg · 10,5: Hallschlag · 16,3: Losheim · 2,3: Losheimergraben · 5,5: Honsfeld · 8,3: Büllingen · 10,5: Bütgenbach · 14,9: Weywertz
0,0: Stolberg (Rheinl) Hbf · 1,1: Stolberg-Schneidmühle · 2,5: Stolberg Mühlener Bahnhof · 3,2: Stolberg-Rathaus · 3,7: Stolberg Altstadt · 3,8: Stolberg Hammer · 8,9: Breinig · 11,7: Hahn · 13,2: Walheim · 14,6: Schmithof · 0,7: Raeren · 11,7: Roetgen · 18,2: Roetgen-Süd · 20,6: Lammersdorf · 24,2: Konzen · 28,8: Monschau · 35,8: Kalterherberg · 42,8: Sourbrodt · Robertville · 48,1: Nidrum · 50,1: Weywertz · 52,8: Faymonville · 55,3: Waimes · 58,2: Ondenval · 62,0: Montenau · 65,5: Born · 72,4: Sankt Vith
# Vasilijus Lendel

Vasilijus Lendel (Panevėžys, 9 april 1995) is een Litouws baanwielrenner.

## Carrière

Lendel nam in 2014 voor het eerst deel aan het Europees kampioenschap bij de elite. Hij werd vierde in het keirin en 8e in de sprint. In 2017 nam hij voor het eerst deel aan het wereldkampioenschap waar hij 18e werd in de sprint en 21e in het keirin. In 2019 nam hij deel aan de Europese Spelen en werd 5e in de sprint. Een jaar later behaalde hij de bronzen medaille op het Europese kampioenschap in de sprint.
In 2024 nam hij deel aan de Olympische Spelen in Parijs waar hij 15e werd in de sprint en 23e in het keirin.

## Erelijst

| Jaar | LK | EK | WK | Overige |
| Junioren |||||
| 2013 | | | 6e teamsprint 9e sprint 13e keirin | |
| Elite |||||
| 2014 | | 5e sprint 5e keirin | | |
| 2015 | | 5e sprint 5e keirin | | |
| 2016 | | 3 sprint 12e keirin | | |
| 2017 | | 5e sprint | | |
| Elite |||||
| 2014 | | 4e keirin 8e sprint | | |
| 2015 | | 19e sprint 29e keirin | | |
| 2016 | | | | |
| 2017 | | 5e sprint | 18e sprint 21e keirin | |
| 2018 | | 8e sprint | 12e sprint 13e keirin | |
| 2019 | | | 27e sprint | Europese Spelen: 5e sprint |
| 2020 | | 3 sprint | 28e sprint | |
| 2021 | | 13e sprint 25e keirin | 17e keirin 24e sprint | |
| 2022 | 1 sprint 3 keirin | 9e teamsprint 10e sprint | 13e teamsprint | |
| 2023 | | 9e sprint 10e teamsprint 11e keirin | 16e teamsprint 18e sprint | |
| 2024 | | 8e sprint 12e keirin | 12e sprint 19e keirin | Olympische Spelen: 15e sprint 23e keirin |

## Ploegen

* 2024 – PSC Domino
* Profiel van Vasilijus Lendel op Cyclebase.nl
* Profiel van Vasilijus Lendel op De wielersite
* Profiel op First Cycling
# Lacipa sexpunctata

Lacipa sexpunctata is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Distant.
De soort komt voor in tropisch Afrika.