OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Twee meisjes als de heiligen Agnes en Dorothea

Twee meisjes als de heiligen Agnes en Dorothea is een schilderij van de 17e-eeuwse kunstenares Michaelina Wautier. Het schilderij behoort tot de collectie van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen.

## Beschrijving

Het schilderij werd voorheen toegeschreven aan Jacob van Oost de Oude en aan Thomas Willeboirts Bosschaert. Tegenwoordig wordt het toegeschreven aan Michaelina Wautier. Het dubbelportret toont de heiligen Agnes en Dorothea van Cappadocië als kinderen. In de portretkunst kijken de modellen meestal de toeschouwer aan of maken ze oogcontact met een andere figuur. Dit is hier echter niet het geval. De twee meisjes wenden hun blik eerder wat af, wat zorgt voor een intieme sfeer. Het meisje dat rechts staat, draagt een gewaad dat geïnspireerd is op oriëntaalse kleding. Ze streelt een lammetje, het symbool van de heilige martelares Agnes (Agnus betekent lam in Latijn). Het meisje dat links staat, draagt een jurk en parelsieraden die aansluiten op de mode van midden 17e eeuw. Ook haar kapsel, met kapje op het hoofd sluit aan bij deze tijdsperiode. Ze houdt een palmtak in haar hand. De tak staat symbool voor de christelijke martelaren en de triomf van hun onwankelbare geloof. De twee meisjes staan bij een tafeltje met daarop een mandje met appelen en rozen. De mand verwijst naar de legende waarbij Dorothea aan een ongelovige voorspelde dat hij na haar martelaarsdood een korf met appels en bloemen uit het hemelse paradijs zou krijgen.

## Portrait historié

Het schilderij is een portrait historié, wat inhoudt dat de geportretteerde wordt afgebeeld als een historische of allegorische figuur. Het is aannemelijk dat de keuze voor deze specifieke heiligen samenhing met de doopnamen van de geportretteerde meisjes. Tot op heden is hun identiteit onbekend. Aangezien Wautier in Brussel werkte, is de kans groot dat de meisjes tot een welgestelde familie van deze stad behoorden.
# Ignacio Sarabia

Ignacio Sarabia Díaz (Mexico-Stad, 15 juli 1983) is een Mexicaans voormalig baan- en wegwielrenner.

## Baanwielrennen
### Palmares

| Jaar | MK | Overig |
| 2002 | | Centraal-Amerikaanse en Caraïbische Spelen: 3 Ploegenachtervolging |
| 2010 | | Centraal-Amerikaanse en Caraïbische Spelen: 2 Ploegkoers, 3 Ploegenachtervolging |
| 2014 | 1 Ploegenachtervolging, 1 Puntenkoers, 2 Achtervolging | Centraal-Amerikaanse en Caraïbische Spelen: 2 Ploegenachtervolging, 2 Omnium |
| 2017 | 1 Ploegenachtervolging, 1 Puntenkoers, 1 Ploegkoers | |
| 2018 | | |
| 2019 | 1 Puntenkoers, 1 Ploegkoers | |

## Wegwielrennen
### Overwinningen
#### 2009

    Mexicaans kampioen tijdrijden, Elite

#### 2010

    3e en 6e etappe Ronde van Mexico

#### 2013

    2 Pan-Amerikaans kampioenschap op de weg, elite

#### 2014

    Mexicaans kampioen op de weg, Elite
    2e etappe Ronde van Mexico

#### 2018

    8e etappe deel A Ronde van Guadeloupe

## Ploegen

* 2006 – Spiuk-Extremadura
* 2007 – Extremadura-Spiuk
* 2008 – Extremadura
* 2009 – Tecos de la Universidad Autónoma de Guadalajara
* 2011 – Movistar Team
* 2012 – Movistar Team
* 2015 – Inteja-MMR Dominican Cycling Team (vanaf 25-5)
* 2016 – Inteja-MMR Dominican Cycling Team
* 2017 – Inteja Dominican Cycling Team
* 2018 – Inteja Dominican Cycling Team
* 2020 – Crisa-SEEI Pro Cycling Team
* ↑ baanwacht.nl ‘Campeonato Nacional de pista’ Mexico. Gearchiveerd op 1 augustus 2019. Geraadpleegd op 1 augustus 2019.
* (en) Profiel van Ignacio Sarabia op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Ignacio Sarabia op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Ignacio Sarabia op de website van de UCI
* Profiel van Ignacio Sarabia op De wielersite
Alzate · Chadwick · Macías · Magallanes · Mancebo · Peña · Sarabia · Sevilla
Ayuso · Calderón · Cruz · Cueto · Guzmán · López · Menéndez · Milán · Nuñez · Nuño · Pedrero · Reyes · Sarabia · Sarmiento · Sobrino · Tejada
Aguirre · Cueto · Elorza · Guzmán · Mancebo · Marte · Milán · Núñez · Rubio · Sarabia · Torres
# Borovsko (Tsjechië)

Borovsko (Duits: Borowsko) is een Tsjechische plaats in de gemeente Bernartice in de regio Midden-Bohemen en maakt deel uit van het district Benešov. Het dorp ligt op ongeveer 2,5 km afstand van Bernartice.
Borovsko telt 16 inwoners (2021).

## Geschiedenis

De eerste schriftelijke vermelding van het dorp dateert van 1282.
Van 1869 tot en met 1971 was Borovsko een zelfstandige gemeente. Op 1 september dat jaar werd Borovsko ingedeeld bij de gemeente Bernartice en het district Benešov. Van 1 januari 1980 tot 30 juni 1990 maakte de gemeente deel uit van de gemeente Loket. Op 1 juli 1990 werd Bernartice opnieuw een zelfstandige gemeente, met inbegrip van Borovsko.

## Demografie

Volkstellingen :
| Jaar | 1869 | 1880 | 1890 | 1900 | 1910 | 1921 | 1930 | 1950 | 1961 | 1970 | 1980 | 1991 | 2001 | 2011 | 2021 |
| Aantal inwoners | 236 | 271 | 278 | 241 | 219 | 225 | 200 | 145 | 130 | 59 | 16 | 8 | 5 | 2 | 16 |
| Aantal huizen | 31 | 33 | 35 | 35 | 37 | 38 | 39 | 46 | 32 | 23 | 10 | 15 | 14 | 15 | 15 |

## Verkeer en vervoer
### Autowegen

Snelweg D1 loopt door de gemeente. De dichtstbijzijnde afrit is 66 (Loket).
De volgende regionale wegen lopen door of langs de gemeente:
* II/150 Čechtice - Ledeč nad Sázavou;
* III/11217 Němčice - Borovsko;
* III/11219 Borovsko - Borovsko;
* III/13020 Brzotice - Borovsko.
In de buurt van Borovsko staat de onvoltooide Borovskobrug. De brug was bedoeld voor autoverkeer en bestond uit tweemaal twee rijstroken. Delen van de brug liggen onder water, maar een groot deel van het wegdek ligt nog boven water. De nabijgelegen Sedmpanskýbrug ligt geheel onder water.

### Spoorlijnen

Er is geen spoorlijn of station in Borovsko. Het dichtstbijzijnde station is Ledeč nad Sázavou, op ongeveer 11 km afstand.

### Buslijnen

Er zijn geen bushaltes in het dorp. De dichtstbijzijnde haltes zijn in Bernartice.

### Overig

Het hoofdkantoor van de regionale snelwegpolitie is gevestigd in Borovsko.

## Bezienswaardigheden

* Sint-Petrus- en Pauluskerk
# Londense Canontafels

De Londense Canontafels (British Library Add. MS 5111 en 5112) vormen een fragment van een Byzantijns geïllustreerd evangelieboek van perkament, dat dateert uit de zesde of zevende eeuw. Mogelijk werd het in Constantinopel gemaakt. Het fragment bestaat uit twee pagina's met twee geïllustreerde canontafels, met een ongebruikelijke structuur. Een canontafel biedt een concordantie van parallelle passages in de vier evangelies. De Brief van Eusebius van Caesarea is namelijk onder de arcade geplaatst in plaats van voorafgaand aan de canontafels, wat gebruikelijker was. Het fragment wordt bij elkaar gehouden door een evangelieboek uit de 12e eeuw, waarvan wordt gedacht dat het eigendom was van een van de kloosters op Athos.
De pagina's zijn 220 bij 150 mm groot. Oorspronkelijk waren deze groter, maar ze werden bijgesneden toen zij in het 12e-eeuwse evangelieboek werden gebonden. De twee pagina's zijn gekleurd met goud, een attribuut dat zeldzamer was dan de paars-gekleurde pagina's zoals die in de Vienna Genesis.
# Jochen Summer

Jochen Summer (Dietersdorf am Gnasbach, 28 mei 1977) is een Oostenrijks voormalig professioneel wielrenner. Aan het begin van zijn carrière was hij eveneens actief op de baan en in het veld. Summer reed voor onder meer Phonak Hearing Systems, maar werd daar in januari 2001 ontslagen, nadat hij positief testte bij een dopingtest op het middel fentermine. Hij kreeg tevens een schorsing opgelegd van drie maanden.
Na zijn schorsing reed Summer nog voor twee kleinere Oostenrijkse ploegen en won hij onder meer het puntenklassement in de Ronde van Oostenrijk.
De vader van Jochen, Hans Summer, was eveneens wielrenner en werd in 1977 nationaal kampioen op de weg.

## Belangrijkste overwinningen
### 2002

    5e etappe Ronde van Griekenland
    Sprintklassement Ronde van Griekenland

### 2003

    GP Vorarlberg

### 2005

    Poreč Trophy
    7e etappe Ronde van Oostenrijk

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | WK op de weg |
| 2000 | 40e |

## Ploegen

* 2000 – Phonak Hearing Systems
* 2002 – Volksbank-Ideal
* 2003 – Volksbank-Ideal
* 2004 – ELK-Simplon
* 2005 – ELK Haus-Simplon
* 2006 – Elk Haus-Simplon
* 2007 – Elk Haus-Simplon
* 2008 – Elk Haus-Simplon
* 2009 – Elk Haus
* ↑ Cycling News: Six years, 11 doping scandals: The Phonak legacy (29 juli 2006). Gearchiveerd op 19 augustus 2022.
* (en) Profiel van Jochen Summer op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Jochen Summer op de website van de UCI
* Profiel van Jochen Summer op De wielersite
Wielerploegen van Jochen Summer
Bourquenoud · Buxhofer · Charrière · Delbove · Derepas · Fragniere ·
Griggio · Oesaw · Perras ·
Richner · Stadelmann · Straumann · Summer · Zumsteg · Nuttli (stagiair)
Beuchat · Bourquenoud · Buxhofer · Charrière · Derepas · Dumont ·
Fragniere · Grabsch · Griggio · Moos · Nuttli · Oesaw · Reihs · Richner · Stadelmann · Straumann · Summer · Zumsteg · Bader (stagiair) · Lüdi (stagiair) · Peter (stagiair)
Comploi · Denifl · Eibegger · Fankhauser · Gründlinger · Konečný · Lauscha · Murer · Pfannberger · M. Pichler · P. Pichler · Rohregger · Rucker · Starzengruber · Summer · Totschnig · Valach · Weisshaupt
Denifl · Eibegger · Fankhauser · G. Lauscha · R. Lauscha · Murer · Pichler · Radochla · Rohregger · Rucker · Schorn · Starzengruber · Summer · Thurau · Totschnig · Trampusch · Valach
# Anton Tkáč

Anton Tkáč (Lozorno, 30 maart 1951 – Bratislava, 22 december 2022) was een baanwielrenner uit Slowakije. Tijdens zijn carrière kwam hij bij de amateurs uit voor Tsjecho-Slowakije.

## Carrière-overzicht

Op de wereldkampioenschappen baanwielrennen 1970 in Leicester won Tkáč brons op de kilometer individuele tijdrit, samen met de Rus Sergej Kravtsov; beiden klokten 1.09.23. Er was echter maar een medaille beschikbaar, die de Rus mee naar huis mocht nemen. Tkáč zou zijn medaille nagestuurd krijgen, maar dat was in 1974 nog altijd niet gebeurd.
Hij werd geselecteerd voor de Olympische Zomerspelen van 1972, 1976 en 1980. In 1972 in München werd hij dertiende op de kilometer tijdrijden en met het Tsjecho-Slowaakse team in de ploegenachtervolging werd hij elfde. Hij won goud op de sprint op de Olympische Zomerspelen 1976 in Montreal, waar hij in de finale de Franse meervoudig wereldkampioen en titelverdediger Daniel Morelon versloeg. Op de Spelen van 1980 in Moskou viel hij net naast het podium. In de strijd om het brons verloor hij van de Rus Sergej Kopylov.
Tkáč was ook driemaal wereldkampioen op de sprint: in 1974 in Montreal (waar hij Kravtsov in drie ritten versloeg), in 1976 (zijn olympische titel telde dat jaar ook als wereldtitel) en in 1978 in München, waar hij de Oost-Duitser Emanuel Raasch klopte.

## Palmares
### Olympische Spelen

* 1976: 1 - sprint (telt ook als wereldtitel)

### Wereldkampioenschappen baanwielrennen

* 1970: 3 - 1000 meter tijdrijden
* 1974: 1 - sprint
* 1978: 1 - sprint
* ↑ (sk) Na dráhe získal olympijské zlato. Zomrel legendárny Anton Tkáč, Sportnet, 22-12-2022
* ↑ De Telegraaf, 8 augustus 1970, blz. 31
* ↑ De Telegraaf, 19 augustus 1974, blz. 13
* Profiel van Anton Tkáč op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Anton Tkáč op olympics.com
* (en) Profiel van Anton Tkáč op olympedia.org
* Profiel van Anton Tkáč op De wielersite
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0196129
* Virtual International Authority File: 316879921
* WorldCat (via VIAF): 316879921
1896: Paul Masson · 1900: Albert Taillandier · 1920: Maurice Peeters · 1924: Lucien Michard · 1928: Roger Beaufrand · 1932: Jacques van Egmond · 1936: Toni Merkens · 1948: Mario Ghella · 1952: Enzo Sacchi · 1956: Michel Rousseau · 1960: Sante Gaiardoni · 1964: Giovanni Pettenella · 1968: Daniel Morelon · 1972: Daniel Morelon · 1976: Anton Tkáč · 1980: Lutz Heßlich · 1984: Mark Gorski · 1988: Lutz Heßlich · 1992: Jens Fiedler · 1996: Jens Fiedler · 2000: Marty Nothstein · 2004: Ryan Bayley · 2008: Chris Hoy · 2012: Jason Kenny · 2016: Jason Kenny · 2020: Harrie Lavreysen · 2024: Harrie Lavreysen
# Arctornis marginalis

Arctornis marginalis is een donsvlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1862 door Walker.
# W.L. & J. Brusse's Uitgeversmaatschappij

W.L. & J. Brusse's Uitgeversmaatschappij (Rotterdam) was een van de uitgeverijen die de Nederlandse boekkunst aan het begin van de twintigste eeuw in het bijzonder hebben bevorderd. De gebroeders Willem (Willy) Lucas Brusse en Johan (Jo) Brusse (resp. 1879-1937 en 1868-1949) waren afkomstig uit een gegoed middenstandsmilieu. Vader was commissionair in effecten en moeder was bestuurslid van de stichting Onderlinge Vrouwenbescherming. Hun broer Marie Joseph Brusse (1873-1941) werd journalist en was de schrijver van het bekende boek Boefje, dat ook bij Brusse werd uitgegeven. De laatste directeur van de uitgeverij was sedert 1949 de zoon van Johan: M.Th. (Maart) Brusse (1909-1974).
De broers hadden een sterk idealistische inslag en waren vooral gegrepen door sociaaldemocratische denkbeelden. Van hun publicaties maakten onder anderen de schrijvers Carel Steven Adama van Scheltema, J.H. Leopold, Fré Dommisse en Henriette Roland Holst deel uit.
Tot de boekbandontwerpers en illustratoren behoorden H.P. Berlage, Johan Briedé, J.B. Heukelom, Jan van Krimpen, Dirk Nijland, Richard Roland Holst, S.H. de Roos, en in later jaren Piet Zwart, Paul Schuitema en Wim Brusse, de zoon van Johan. Uitgeverij Brusse koppelde socialistische idealen aan zakelijke motieven. De vormgeving van de boeken (papierkeuze, lettertype, illustratie) stond op hoog niveau, vaak onder leiding van S.H. de Roos. Ook jongere vormgevers kregen een kans bij Brusse, door toedoen van zoon Wim Brusse (1910-1978), die van 1928 tot 1933 leerling van Kiljan en Schuitema was en in 1934 als assistent voor Schuitema werkte. In 1935 gebruikte hij voor het omslag van Mannen in leer foto's vanuit verschillend perspectief. Piet Zwart redigeerde voor Brusse de reeks Monografieën over Filmkunst en ontwierp onder andere het omslag voor Kamergymnastiek voor iedereen (1930). De enige opdracht die Schuitema zelf van de uitgeverij kreeg, was wel een bijzondere. Hij ontwierp het omslag van Ben Stromans reportageroman Stad (1932).
Op literair gebied richtte de uitgever zich vooral op socialistische literatuur en nieuw-zakelijk proza; daarnaast was de uitgever betrokken bij een aantal belangrijke uitgaven op het terrein van de architectuur en toegepaste kunst. Belangrijke bronnen zijn nog steeds de dertien boeken die Berlage er publiceerde, de jaarboeken van de Nederlandsche Ambachts- en Nijverheidskunst, de reeksen De Toegepaste Kunsten in Nederland, Serie Monografieën over Filmkunst (met de bijzondere typografie van Piet Zwart) en Moderne Bouwkunst in Nederland, en na de oorlog het tijdschrift Goed Wonen.
In de periode 1903-1965 zou de uitgeverij 1026 titels publiceren. Na de opheffing van de uitgeverij kwam het grootste gedeelte van het fonds terecht bij de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.

## Literatuur

* Sjoerd van Faassen, Hans Oldewarris & Kees Thomassen, W.L. & J. Brusse's Uitgeversmaatschappij 1903-1965, Uitgeverij 010, Rotterdam, 1993. ISBN 978 90 6450 158 6
# Nintendo Switch 2

De Nintendo Switch 2 is een aankomende hybride spelconsole ontwikkeld door Nintendo, en is aangekondigd op 16 januari 2025. Het apparaat combineert draagbare en thuisconsole-functionaliteit, vergelijkbaar met zijn voorganger, de Nintendo Switch.

## Geschiedenis
### Ontwikkeling

In mei 2024 kondigde Nintendo-directeur Shuntaro Furukawa officieel aan dat het bedrijf bezig was met de ontwikkeling van een opvolger voor de Nintendo Switch. Hij gaf aan dat later dat boekjaar meer details zouden worden gedeeld.
Tijdens de Consumer Electronics Show (CES) in januari 2025 presenteerden diverse fabrikanten hun ontwerpen voor accessoires voor de Switch 2. Nintendo benadrukte echter dat geen van deze ontwerpen officieel was.

### Aankondiging

Op 16 januari 2025 maakte Nintendo via een video op hun eigen kanalen de Switch 2 officieel bekend. Ze toonden het vernieuwde ontwerp met magnetische Joy-Con-controllers, in plaats van schuifbare, en gaven een eerste blik op een nieuwe Mario Kart-game.
Verder toont de video dat de Switch 2 gebruikmaakt van spelcartridges en een groter scherm en grotere Joy-Cons heeft. Deze Joy-Cons kunnen door een ingebouwde sensor ook als computermuis gebruikt worden.
Naast de fysieke spelcartridges zal de Switch 2 ook downloadbare spellen uit Nintendo's online winkel gaan ondersteunen. Achterwaartse compatibiliteit met spellen van de eerste Switch worden ondersteund, maar Nintendo geeft aan dat sommige oudere titels mogelijk niet volledig compatibel zijn met de nieuwe hardware. Daarnaast kunnen Nintendo Switch Online-abonnees hun lidmaatschap en toegang tot de online bibliotheek overzetten naar de nieuwe console.
In de aankondigingsvideo is verder te zien dat een uitgebreide presentatie, bekend als Nintendo Direct, met details over de console zal worden getoond op 2 april 2025. Een exacte lanceerdatum werd niet genoemd.

## Externe link

* Website van Nintendo Nederland
* ↑ (en) Welsh, Oli, Nintendo Switch 2 revealed, out in 2025. Polygon (16 januari 2025). Geraadpleegd op 16 januari 2025.
* 1 2 Nintendo Switch 2. Nintendo Nederland. Geraadpleegd op 23 januari 2025.
* ↑ (en) "Nintendo Switch 2: Official announcement promised within next year", BBC News, 7 mei 2024. Geraadpleegd op 16 januari 2025.
* ↑ (en) Yin-Poole, Wesley, Nintendo Breaks Silence on Switch 2 Mockups and Photos Leaks. IGN (10 januari 2025). Geraadpleegd op 16 januari 2025.
* ↑ Mario Kart 9 officieel onthuld. IGN Benelux (16 januari 2025).
* 1 2 (en) Peters, Jay, Here’s the Nintendo Switch 2. The Verge (16 januari 2025). Geraadpleegd op 16 januari 2025.
Spelcomputers · Draagbare spelcomputers (Lijst van draagbare spelcomputers)
# Rinze Hamstra

Rinze Hamstra Amsterdam, 30 juli 1895 – Zeist, 21 april 1974) was een Nederlandse kunstschilder, tekenaar, lithograaf, aquarellist, beeldhouwer, architect, publicist, kunstnijveraar, graficus, zilversmid en boekbandontwerper, hij was werkzaam als vormgever bij de Gero-fabriek, in Zeist.
Plaatsen van werkzaamheid: Amsterdam 1914, Blaricum 1914 - 1918, Amsterdam 1918 - 1920, Hilversum 1920 - 1922, Amsterdam 1936, Zeist 1936 - 1974. Hij had een opleiding aan de Kunstnijverheidsschool Quellinus in Amsterdam, hij was daar leerling van Antoon Derkinderen en Richard Roland Holst.
Hij ontwierp een fraai omslag voor het Gedenkboek van het Centraal Blad voor Israelieten in Nederland in 1925.
Hij was lid van Arti et Amicitiae (Amsterdam) , Vereeniging Sint Lucas (Amsterdam) en de Onafhankelijken in Amsterdam.

## Werk in openbare collecties (selectie)

* Rijksmuseum Amsterdam

## Bronnen/Naslagwerk

* Scheen 1969-1970, dl. 1, p. 433 (als: Hamstra, Rinze;*)
* Jacobs 1993
* Scharten 1996
* ↑ Objecten in het Rijksmuseum
* Biografisch Portaal: 26418190
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9491 3953
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074556916
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 35744
* Union List of Artist Names: 500644371
* Virtual International Authority File: 289553302
* WorldCat (via VIAF): 289553302
# Krabbé

De Nederlandse familie Krabbé bestaat uit de volgende personen:
* Hendrik Maarten Krabbé (1868-1931), kunstschilder
* Maarten Krabbé (1908-2005), kunstschilder (zoon van Hendrik Maarten Krabbé)
* Tim Krabbé (1943), schrijver en schaker (zoon van Maarten)
* Jeroen Krabbé (1944), acteur en filmregisseur (zoon van Maarten)
* Mirko Krabbé (1960), beeldend kunstenaar (zoon van Maarten, halfbroer van Tim en Jeroen)
* Martijn Krabbé (1968), tv- en radiopresentator (zoon van Jeroen)
* Jasper Krabbé (1970), beeldend kunstenaar (zoon van Jeroen)
* Jakob Krabbe (1983), voice over (zoon van Jeroen)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Krabbé en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jan van Poppel (1998)

Jan van Poppel (17 maart 1998) is een Nederlandse radiopresentator voor NPO Radio 1 en NPO Klassiek en een freelance journalist voor onder andere KRO-NCRV, De Correspondent en NRC. Hij heeft Gymnasium (2016) gedaan aan de scholengemeenschap Were Di, BSc Global Sustainability Science (2019) aan de Utrecht University en MSc in Environmental Sciences (2023) aan Wageningen University & Research.

## Loopbaan

Van 2020 tot 2021 presenteerde hij het radioprogramma Ochtendakoestiek op NPO KX. Vervolgens presenteerde hij van 2021 tot 2022 de programma's Voor De Dag (vrijdag tussen 5 en 7uur) en De Muziekfabriek (zondag tussen 12 en 14 uur) voor AVROTROS op NPO Klassiek.
Voordat Van Poppel bij BNNVARA radioprogramma's ging maken schreef hij onder andere voor de Correspondent.
Op NPO Radio 1 presenteert hij regelmatig Vroeg, De Nacht Van..., De Nieuws BV en Vroege Vogels. Op NPO Klassiek presenteert hij het programma en de gelijknamige podcast Keihard Klassiek.
In januari 2024 won hij de Marconi Award voor aanstormend talent. Datzelfde jaar werd hij genomineerd voor de Philip Bloemendal Prijs.
* ↑ Villamedia, Chaira Koops, Jan van Poppel en Gijs Sanders genomineerd voor Philip Bloemendal Prijs 2024. Villamedia — Website over journalistiek (8 november 2024). Geraadpleegd op 18 december 2024.
# Superphénix

Superphénix (kerncentrale Creys-Malville) was een Franse kweekreactor gekoeld met vloeibaar natrium aan de Rhône te Creys-Malville, gemeente Creys-Mépieu, in het Franse departement Isère in de regio Auvergne-Rhône-Alpes.
In april 1976 liet premier Jacques Chirac de Superphénix bestellen. In 1984 werd de reactor gevuld met natrium, in 1985 ging de reactor in dienst en op 15 januari 1986 leverde hij stroom aan het net.
Voorvallen:
* Op 8 maart 1987 lekte 20 ton vloeibaar natrium. Op 26 mei 1987 besloot minister van industrie Alain Madelin om de reactor stil te leggen.
* Op 12 januari 1989 besloot premier Michel Rocard tot wederopstart van de reactor.
* Op 29 april 1990 lekte 400 ton natrium.
* Op 8 december 1990 bezweek het dak van de turbinehal onder 80 cm sneeuw.
* Einde 1994 lekte argon uit een warmtewisselaar natrium/natrium.
* Superphénix startte opnieuw in september 1995.
* Sluiting: juni 1997.
Op 19 juni 1997 besloot premier Lionel Jospin om Superphénix te sluiten, onder politieke druk van de groene regeringspartners . De stillegging was in 1998 en de ontmanteling van de kerncentrale zal duren tot 2027.
Het terrein zal in bezit blijven van EDF voor een eventuele toekomstige energiecentrale, omdat de ligging aan de Rhône gunstig is vanwege het koelwater en het reeds aanwezige hoogspanningsnet.
| reactorblok | reactortype | vermogen | begin bouw | inbedrijfname | stillegging |
| Superphénix | FBR | 1200 MW | 1976 | 1986 | 1998 |