OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Teylers Eerste Genootschap

Teylers Eerste Genootschap, ook bekend als het Godgeleerd Genootschap, is een van de twee genootschappen opgericht binnen de Teylers Stichting dat zich moest bezighouden met allerhande stoffen en materien tot de waarheid en de vrijheijd in den Christelijken Godsdienst en Burgerstaat specteerende en behoorende.

## Geschiedenis

Na zijn overlijden blijkt de vermogende, doopsgezinde Haarlemse laken- en zijdehandelaar Pieter Teyler van der Hulst zijn geld nagelaten te hebben voor de stimulering van godsdienst, kunst, natuurwetenschap, geschiedenis, letterkunde en numismatiek. Om zijn erfenis – 65.000 Nederlandse guldens per jaar – te beheren werd in 1778 een stichting en twee genootschappen opgericht, Teylers Eerste Genootschap en Teylers Tweede Genootschap of Wetenschappelijk Genootschap.
Beide genootschappen telden elk zes leden benoemd door de Directeuren van Teylers Stichting. Vijf van de zes leden waren aangewezen in Teylers testament: twee remonstrantse predikanten en drie doopsgezinde voorgangers. De door de erflater aangewezen leden waren Age Wijnalda, Cornelis Loosjes, Klaas van der Horst, Jan Verbeek (Teylers Eerste Genootschap) en Barend Hartman van Groningen. Het zesde lid werd unaniem gekozen door de andere vijf, de doopsgezinde Frederik Scheltinga.

## Prijsvragen

Net als het Wetenschappelijke genootschap realiseerde het Godgeleerd Genootschap zijn doelstelling met het jaarlijks uitschrijven van prijsvragen. Deze prijsvragen werden in de Haarlemse Courant en diverse tijdschriften, ook in het buitenland, bekendgemaakt. De inzendingen dienden geschreven zijn in het Latijn, Nederlands of Frans – vanaf 1796 ook in het Engels of Duits.
Naast een geldbedrag werden winnende prijsvragen beloond met een gouden of zilveren erepenning, ontworpen door de Nederlandse medailleur Joan George Holtzhey (1726-1808). Deze erepenning draagt de spreuk "Waare Godsdienst-kennis bloeyt door Vryheyd". De bekroonde prijsvraagantwoorden verschenen ook in de Verhandelingen, rakende den natuurlijken en geopenbaarden Godsdienst, uitgegeeven door Teyler’s Godgeleerd Genootschap.
Nog steeds schrijft het Genootschap ieder jaar een prijsvraag uit. De vergaderingen vinden traditioneel plaats in de Grote Herenkamer van het Teylers Fundatiehuis, het voormalige woonhuis van Pieter Teyler in Haarlem.
* (nl) Teylers Genootschappen op de website van Teylers Museum (Geraadpleegd 9 maart 2012)
# Poldergemaal Nico Broekhuysen

Het Poldergemaal Nico Broekhuysen is een gemaal in Amsterdam Nieuw-West vlak bij Park de Kuil.
Het gemaal zorgt er in eerste instantie voor dat overtollig water uit het noordelijk deel van de Osdorper Binnenpolder gepompt wordt. Zij pompt het water naar een opvang bij de Osdorperweg, van daar uit wordt het geloosd op de Ringvaart Haarlemmermeer, vervolgens via Boezemgemaal Halfweg naar het Noordzeekanaal. Daarvoor is een debiet/maximale capaciteit beschikbaar van 0,45 m³/s. Ook verzorgt zij ook indirect de afvoer van water uit het hoge deel van de Osdorper Binnenpolder (zuidelijk deel van de polder) en regelt ook indien nodig watertoevoer van de noordelijke naar de zuidelijk polder. Hiervoor zijn vier pompen beschikbaar. Het ontwerp is van H.W. van der Laan BV Architekten- en Ingenieursbureau.
Het gemaal is vernoemd naar de Nico Broekhuysenweg, waaraan het gelegen is. De weg in het verlengde van de Van Karnebeekstraat bestaat al sinds eind jaren vijftig maar was aanvankelijk naamloos en kreeg bij een raadsbesluit op 10 juli 1970 zijn naam. De naamgever Nico Broekhuysen is de uitvinder van het korfbal. In deze omgeving zijn veel straten vernoemd naar sporters.
* Waterstructuurplan Osdorperbinnenpolder van Projectgroep WaterWorks, Hogeschool Rotterdam, 8 oktober 2012, geraadpleegd 15 juni 2018
* Watergebiedsplan Osdorperbinnenpolder-Laag door Waternet/Hoogheemraadschap Amstel, Gooi en Vecht (AGV), november 2012, geraadpleegd 15 juni 2018
* ↑ De Osdorper Binnenpolder (laag) of Osdorper Binnenpolder-Noord (Polder De Eendracht) ligt direct ten zuiden van de Haarlemmerweg.
* ↑ HW van der Laan (geraadpleegd 4 juni 2022)
* ↑ De naam van onze straat, J.A.Wiersma 1978
# Berghaarmuts

Berghaarmuts (Orthotrichum alpestre) is een soort uit het geslacht haarmuts (Orthotrichum).

## Determinatie

De planten zijn klein, tussen 0,5 en 2,3 cm lang, met stengelbladeren die losjes rechtopstaand zijn en licht gedraaid wanneer droog. De bladeren zijn langwerpig tot eivormig-lancetvormig, 2-3,5 mm lang, met hele randen en een scherpe punt. De cellen aan de basis van het blad zijn langwerpig tot rechthoekig, met dunne wanden, terwijl de cellen aan de bovenkant 9-14 µm groot zijn, enkele lagen dik met papillen. De plant heeft gespecialiseerde vormen van aseksuele voortplanting op de bladeren. De sporenkapsel, waarin de sporen worden geproduceerd, is half tot driekwart uitstekend, ovaal-langwerpig van vorm, met acht sterke ribbels en dubbele tanden. De calyptra (huikje), die de sporenkapsel bedekt, is langwerpig en behaard met sterk gepapilleerde haren. De sporen zijn 10-15 µm groot.

## Ecologie

Berghaarmuts wordt in Europa vaak van rotsen opgegeven, maar groeiplaatsen op bomen zijn ook niet ongewoon.

## Verspreiding

Berghaarmuts is een arctisch-boreale-montane soort. Het verspreidingsgebied omvat grote delen van het noordelijk halfrond.
Berghaarmuts is in Nederland ondanks de soortsnaam ‘alpestre’ beneden zeeniveau gevonden. Op een en dezelfde excursiedag in 2000 werd deze epifyt samen met twee andere voor Nederland nieuwe haarmutsen Orthotrichums hispanicum en Orthotrichums shawii gevonden in het Horsterwold bij Zeewolde in Zuidelijk Flevoland.
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
* (en) Flora of North America
# Slakkenhuismos

Slakkenhuismos (Leptodon smithii) is een soort uit de kringmosfamilie (Neckeraceae).

## Determinatie

Slakkenhuismos is onderscheidend als het vochtig is, gekenmerkt door zijn donkergroene takken tot ongeveer 2,5 cm lang en vrij dichte bladeren, iets minder dan 1 mm lang, met een extreem afgeronde punt. De bladnerf is enkelvoudig, vrij kort en zwak en de bladcellen zijn niet langwerpig.

## Ecologie

Slakkenhuismos is een epifyt die voorkomt op eutrofe schors van bomen en struiken in eutrofe loofbossen.

## Verspreiding

Slakkenhuismos komt voor in Europa, Zuid-Afrika, Australië (oosten) en Nieuw-Zeeland. In Nederland komt het zeer zeldzaam voor. Het staat op de rode lijst in de categorie 'Gevoelig'. In de flora van Touw & Rubers staat 'het is uiterst onwaarschijnlijk dat Leptodon nog in ons land voorkomt'. De laatste waarneming was namelijk van 1873. Echter, nog voor het uitkomen van de flora werd deze epifyt gevonden op Texel (1989). Later is het mos gevonden in Netersel (2001), Nuenen (2004), Santpoort (2017) en Casteren (2020).
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
* ↑ GBIF.org
* ↑ Slakkenhuismos op waarneming.nl
# Cristal Alken

Cristal Alken is een pilsener bier dat in mei 1928 in België werd gecreëerd door Jozef Indekeu en Edouard Boes te Meeuwen. Het bier wordt vandaag in de Limburgse Brouwerij van Alken gebrouwen. Op het moment van de stichting van Cristal waren vele Belgische brouwers nog niet in staat om bier van lage gisting te produceren, waardoor het product als revolutionair onthaald werd. Jozef Indekeu, Edouard Boes en hun brouwersfamilie lagen hiermee aan de basis van de Belgische pilsproductie. Het merk groeide uit tot de bekendste pils van Limburg maar wordt ook ver daarbuiten gedistribueerd. In 1989 kreeg de brouwerij in Londen de Gouden Medaille (Monde Sélection) voor kwaliteit. Ter gelegenheid van het 80-jarig bestaan werd in 2008 Cristal 1928 gelanceerd (5,8%), gebrouwen volgens de stijl van de originele pilsener van het begin van de 20ste eeuw.

## De brouwerij van Alken

De brouwerij van Alken behoort sinds 1988 tot de Belgische brouwerijgroep Alken-Maes. Sinds 2008 maakt Alken-Maes dan weer deel uit van de brouwerijgroep Heineken. Het productiecentrum in Alken produceert niet enkel Cristal Alken, maar concentreert zich ook op het brouwen van het andere pilsbier Maes. De site beschikt over moderne installaties om bier van lage gisting te brouwen, te gisten en te lageren. Bovendien is hij uitgerust met moderne bottelapparatuur voor flessen en vaten.

## Cristal Arena

Dat men bij Alken-Maes niet enkel bezig is met het brouwen van bier bewezen ze in het voorjaar van 2007. De bierbrouwer koppelde vanaf 1 juni 2007 de naam van zijn Alkense pils voor 5 jaar aan het stadion van voetbalclub KRC Genk. In het stadion werd ook overgeschakeld van Jupiler naar Cristal Alken.

## Cristalfeesten

Jaarlijks aan het einde van de zomervakantie werden in het dorpscentrum van Alken de Cristalfeesten georganiseerd. Vrijdagavond start het festijn met een Cristal Party. Zaterdagavond en zondag worden in de schaduw van de Alkense brouwerij de bierfeesten georganiseerd. Men kan er genieten van optredens van bekende en minder bekende artiesten, wandelorkestjes en straatanimatie. Dit evenement valt meestal samen met de zomerkermis.

## Mieverse Cristalnacht

Naar aanleiding van het 80-jarig jubileum van Cristal keerde de brouwerij tijdens het weekend van 24 en 25 mei 2008 terug naar het centrum van Meeuwen, de plaats waar het allemaal begon. Tijdens het dorpsfeest werd er teruggeblikt op vroegere dorpsgezichten zoals de brouwerij. Maar ook reeds aan de vooravond van het dorpsfeest werd het 80-jarig jubileum gevierd tijdens de Mieverse Cristalnacht. In 6 cafés in het centrum van Meeuwen genoten bezoekers mee van de Cristalpint en sfeervolle livemuziek. Ter ere van het jubileum brouwde Cristal een speciaal feestbier dat de naam "1928" meekreeg. Hiervan werden symbolisch 1928 gratis flesjes uitgedeeld tijdens de Mieverse Cristalnacht. Op 30 mei 2009 vond de tweede editie van de Mieverse Cristalnacht plaats volgens hetzelfde concept als de eerste editie: livebands en ambiance in 6 Mieverse cafés.
# Morris Gould

Morris Gould (Brighton, 30 december 1965) is een Brits muziekproducent, diskjockey en remixer die vooral bekend is onder de naam The Irresistible Force. Ook werkt hij onder de naam Mixmaster Morris. Hij is vooral actief in het ambient house-genre.

## Biografie

Gould wordt in zijn jeugdjaren actief als muzikant. Hij is pas een vroege tiener wanneer hij in de punkband The Ripchords zit die de ep Ringing In The Streets (1979) uitbrengt. In de jaren tachtig begint hij als dj in bars en clubs. Ook werkt hij met de mannen van Coldcut bij een piratenstation. Voor de kost heeft hij een baan als systeembeheerder. In 1987 begint hij met zanger Des de Moor het duo The Irresistible Force. Ze maken de synthpop-single I Want To / Guns (1988) en haken aan bij de tournee van Met Beat Manifesto. Het tweetal gaat in 1989 uiteen en Gould gaat alleen verder. Als hij meegaat met een tournee met The Shamen, vindt hij aansluiting bij de populaire ambient house-stroming.
Hij begint de muziek zelf te produceren en in 1992 verschijnt het album Flying High. In 1994 wordt dit gevolgd door Global Chillage. Hij begint ook een samenwerking met Pete Namlook als Dreamfish. Hiervan verschijnen twee titelloze albums in 1993 en 1995. Onder de naam Mixmaster Morris ontplooit hij zijn dj-activiteiten. Zo mixt hij in 1993 samen met The Orb een mix cd voor Mixmag. Wel maakt hij met Jonah Sharp het album Quiet Logic, dat slechts in een klein aantal landen verschijnt. In 1998 krijgt hij onderdak bij Ninja Tune en brengt hij It's Tomorrow Already uit. Daarna zet hij The Irresistible Force tijdelijk in de ijskast om zich vooral te richten op zijn dj-carrière. Hij wint daarmee in 1999 en in 2001 de Ibiza DJ award in de categorie Chill-out.
In 2017 blaast hij nieuwe leven in The Irresistible Force met het album Kira Kira. Hierop staan ook bijdragen van Martin Glover en Jah Wobble.

## Discografie

Albums
* The Irresistible Force - Flying High (1992)
* Dreamfish - Dreamfish 1 (1993)
* The Irresistible Force - Global Chillage (1994)
* Dreamfish - Dreamfish 2 (1995)
* Mixmaster Morris – The Morning After (mixcompilatie) (1997)
* Jonah Sharp & Mixmaster Morris - Quiet Logic (1998)
* The Irresistible Force - It's Tomorrow Already (1998)
* The Irresistible Force - Kira Kira (2017)
* ↑ (en) The Irresistible Force Songs, Albums, Reviews,.... AllMusic. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
* ↑ (en) The Irresistible Force. Ninja Tune. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3782 8865
* Library of Congress Control Number: n2003082806
* MusicBrainz: 73bc4b43-afdd-43f8-9c6b-03da2ddf09c6
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0184260
* Virtual International Authority File: 23977871
* WorldCat: E39PCjrx7MCvC97wqkP6gpJCHy
# Belaja (Kama)

De Belaja ("de Witte") of Agidel (Russisch: Белая; Basjkiers: Ағиҙел; Tataars: Ağidel; van het Turkse ak; "Witte" en idel; "rivier") is een Russische rivier in de autonome republiek Basjkirostan en de belangrijkste rivier van deze republiek.
Haar bron ligt in de moerassen ten oosten van de berg Iremel in de Zuidelijke Oeral. De rivier loopt eerst door een moerasachtig gebied. Ten zuiden van de nederzetting Tirljanski wordt de stroomvlakte smaller. Op sommige plaatsen heeft de Belaja daar steile oevers die bedekt zijn met bos. Bij het verlaten van de Oeral stroomt vanaf de rechterzijde de Noegoesj in de rivier, waarna de stroomvallei zich verbreedt. Na de instroom van de Oefa vervolgt de rivier haar weg met een vlak stroomdal. Daar begint de rivier sterk te kronkelen en vormt vele meanders. Aan de rechterzijde van de rivier is het reliëf daar over het algemeen heuvelachtiger dan aan de linkerzijde. De Belaja stroomt in de rivier de Kama in de buurt van Neftekamsk.
De Belaja wordt vooral gevoed door sneeuw. Bij de stad Birsk is het gemiddelde jaarlijkse debiet 858 m³/s. De rivier is bevroren van half november tot half april.
De rivier staat via de Kama, Wolga en Oka in verbinding met Moskou en op de rivier vinden toeristenreizen plaats tussen Oefa en Moskou. De rivier is een van de meest populaire raftrivieren van de Oeral.
De belangrijkste zijrivieren zijn aan de linkerkant de Noegoesj, Sim, Oefa, Bir en de Tanyp en aan de rechterkant de Asjkadar, Oersjak, Djoma, Karmasan, Tsjermasan, Baza en de Sjoen. Belangrijke steden langs de rivier zijn Beloretsk, Salavat, Isjimbaj, Sterlitamak, Oefa (waar de Oefa de rivier instroomt) en Birsk.
* Gemeinsame Normdatei: 4238495-3
* Virtual International Authority File: 242183012
# Viola Davis

Viola Davis (Saint Matthews, 11 augustus 1965) is een Amerikaans toneel- en filmactrice. Ze won in 2017 een Oscar, een Golden Globe en een BAFTA Award voor haar bijrol als Rose Maxson in Fences. Eerder werd ze voor een Oscar genomineerd voor haar bijrol in Doubt in 2009 en voor haar hoofdrol in The Help in 2012. Tot de meer dan 70 andere acteerprijzen die haar werden toegekend, behoren een Tony Award voor haar rol in het toneelstuk King Hedley II in 2001, een National Board of Review Award voor Doubt en een Satellite Award voor The Help. In 2017 kreeg ze een ster op de Hollywood Walk of Fame.
Davis trouwde in 2003, het paar adopteerde in 2011 een dochter.
Op 24 april 2022 verscheen de documentaire ‘Oprah + Viola: A Netflix Special Event’. Hierin interviewt Oprah Winfrey de actrice over haar memoires, het boek ‘Finding Me’.

## Filmografie

* Bibsys: 8036148
* Biblioteca Nacional de España: XX5348036
* Bibliothèque nationale de France: cb15587200m (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058511348306706
* Gemeinsame Normdatei: 1023017016
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1489 4234
* Library of Congress Control Number: no2008047755
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000343003
* MusicBrainz: 187b6ec7-0dc8-4fc4-8b15-0ec64c0e67ef
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0150554
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007424159305171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002061025
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 410698105
* Système universitaire de documentation: 159634741
* Virtual International Authority File: 29851079
* WorldCat: E39PBJtRM3GG8bKH6qhTPTC84q
# Pleyber-Christ

Pleyber-Christ (Bretons: Pleiber-Krist) is een gemeente in het Franse departement Finistère (regio Bretagne). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Morlaix. Pleyber-Christ telde op 1 januari 2022 3.175 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Pleyber-Christ bedroeg op 1 januari 2022 45,47 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 69,8 inwoners per km².

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt de spoorweghalte Pleyber-Christ.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* 1 2 Populations de référence 2022.
# Station Plouaret-Trégor

Station Plouaret-Trégor is het spoorwegstation van de Franse gemeente Plouaret. Het ligt aan de spoorlijn van Parijs naar Brest en er gaat van station Plouaret-Trégor een zijlijn naar Lannion. Plouaret ligt in het noorden van Bretange.
Het station wordt bediend door:
* De TGV op het traject Paris-Montparnasse - Brest
* Treinen van het netwerk TER Bretagne op de trajecten : Rennes - Brest ; Lannion - Guingamp ; Lannion - Saint-Brieuc en Plouaret - Brest.
# Berkenschorsschijfje

Het berkenschorsschijfje (Diatrypella favacea) is een schimmel behorend tot de familie Diatrypaceae. Het leeft saprotroof op takken van de Berk (Betula) in allerlei loofbossen.

## Kenmerken

Het berkenschorsschijfje heeft bolvormige tot kussenvormige vruchtlichamen met een diameter van 2 tot 4 cm. Ze breken door de schors heen en zijn aan de bovenkant wrattig. Het stroma is wit tot lichtbruin.
De asci meten 70–90 × 8–12 μm. De ascosporen zijn 6–8 μm lang.

## Verspreiding

Het berkenschorsschijfje voor in Noord-Amerika, Europa, Azië, Australië. Het is algemeen in Europa; het komt voor van Spanje tot IJsland en de noordelijke regio's van het Scandinavisch schiereiland (tot ongeveer 67° noorderbreedte).
In Nederland komt het algemeen voor. Het staat niet op de rode lijst en niet bedreigd.

## Taxonomie

Dit taxon werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1816 door Elias Magnus Fries en noemde het Sphaeria favacea. De huidige naam, erkend door de Index Fungorum, werd er in 1863 aan gegeven door Giuseppe De Notaris.
* ↑ (en) Index Fungorum
* ↑ (en) Pyrenomycetes of the Great Smoky Mountains National Park. II. Cryptovalsa Ces. et De Not. and Diatrypella (Ces. et De Not.) Nitschke (Diatrypaceae) (2005)
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
# Asyndetus ammophilus

Asyndetus ammophilus is een vliegensoort uit de familie van de slankpootvliegen (Dolichopodidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1869 door Friedrich Hermann Loew.
# Rotterdamse museumbussen

De Rotterdamse museumbussen zijn voor een deel opgenomen in de collectie de stichting RoMeO (eigendom of beheer); ook zijn er bussen bij de Stichting Veteraan Autobussen, Werkgroep Rotterdam.
De stichting RoMeO is een organisatie die zich bezighoudt met de exploitatie van oude trams, metro's en bussen in Rotterdam en staat voor "Rotterdams Openbaar Vervoer museum en Exploitatie van Oldtimers". Sinds 2023 is de naam 'Rotterdams Openbaar Vervoer Museum' (ROVM).
RoMeO is opgericht in 1997 en bundelt de activiteiten van verschillende organisaties die zich al voordien bezighielden met de historie van het Rotterdamse openbaar vervoer. Hierin is een samenwerking opgezet van de Tramweg-Stichting (TS), Stichting Veteraan Autobussen (SVA) en het Openbaar Vervoer Museum (OVM). Dit in nauwe samenwerking met de Rotterdamse Elektrische Tram (RET).

## Materieeloverzicht

Overzicht met historische bussen eigendom van stichting RoMeO (of in beheer bij stichting RoMeO).
| Bouwjaar | Merk/type | Carrosserie | Maatschappij en parknummer | Bijzonderheden |
| 1948 | Saurer | Seitz | RET 223 | Eigendom SVA |
| 1961 | Verheul-Kromhout | Werkspoor | RET 754 | Eigendom SVA |
| 1962 | Verheul-Kromhout | Werkspoor | RET 770 | |
| 1964 | Leyland Royal Tiger | Hainje | RET 907 | |
| 1965 | Leyland-Triumph-Werkspoor | Hainje | RET 204 | |
| 1965 | Leyland-Triumph-Werkspoor | Hainje | RET 232 | |
| 1967 | Leyland Leopard | Verheul | RET 309 | |
| 1967 | Leyland LVS | Verheul | Westnederland 5443 | ex-WSM |
| 1969 | DAF SB1600 | Domburg | Van Oeveren 23 | Eigendom SVA |
| 1970 | DAF | Verheul | RTM 87 Vuurvlinder, ZWN 6081 | Eigendom SVA |
| 1974 | DAF | Hainje | RET 562 | |
| 1976 | Mercedes-Benz O305 | Mercedes-Benz Mannheim | Van Oeveren 31 | |
| 1979 | Leyland | Den Oudsten | ZWN 1155 | |
| 1982 | DAF | Hainje | RET 938 | |
| 1986 | DAF | Hainje | RET 310 | |
| 1988 | Volvo | Hainje | RET 507 | |
| 1991 | Mercedes-Benz O405 | Mercedes-Benz Mannheim | RET 434 | |
| 1991 | DAF | Berkhof | RET 446 | |
| 1993 | Volvo | Berkhof | RET 612 | |
| 1996 | Den Oudsten Alliance B96 City | Den Oudsten | RET 801 | |
| 2001 | Den Oudsten Alliance B96 | Den Oudsten | RET 903 | |
| 2006 | Mercedes-Benz Citaro O530 Facelift | EvoBus Mannheim | RET 231 | |
| 2008 | MAN Lion's City A78 | MAN SE | RET 1031 | ex-Qbuzz 1031 |
# Nephodia erigone

Nephodia erigone is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Thierry-Mieg.
# Nephodia bilinea

Nephodia bilinea is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1900 door Paul Dognin.
# Moluccasia buruanus

Moluccasia buruanus is een rechtvleugelig insect uit de familie van de doornsprinkhanen (Tetrigidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Günther.
# Asilidotachina

Asilidotachina is een geslacht van vliegen (Brachycera) uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Charles Henry Tyler Townsend.
# William Lindsay Windus

William Lindsay Windus (Liverpool, 8 juli 1822 – Londen, 9 oktober 1907) was een Engels kunstschilder, geassocieerd met de Prerafaëlieten.

## Leven en werk

Windus kreeg zijn opleiding in Liverpool, eerst bij kunstschilder William Daniels en vervolgens op de lokale kunstacademie, waar hij in 1845 zijn eerste schilderij exposeerde: Black Boy. Hij schilderde vooral historische taferelen en onderwerpen, ontleend aan William Shakespeare en Walter Scott met veel romantische lichteffecten.
In 1850 bezocht Windus Londen en raakte onder de indruk van de Prerafaëlieten, vooral na het zien van Millais’ Christ in the Carpenter's Shop. Hij werd vervolgens de leider van een kleine groep Liverpoolse academieschilders (waaronder ook William Davis), die de stijl van de prerafaëlieten overnamen. Veel lof, onder andere van Dante Gabriel Rossetti en John Ruskin, kreeg hij voor zijn Burd Helen, in 1856 tentoongesteld bij de Royal Academy of Arts te London. Zijn tweede schilderij dat bij de Academy werd geëxposeerd, Too Late, in 1859, trok eveneens veel aandacht, maar kreeg kritiek van Ruskin die het haastwerk noemde.
Na de dood van zijn vrouw in 1862 bleef Windus achter met een pasgeboren dochtertje. De zorg voor het dagelijkse levensonderhoud maakte dat hij zich meer en meer terugtrok uit de kunstwereld. Hij overleed in 1907 te Londen, op 85-jarige leeftijd.
De belangrijkste werken van Windus zijn te zien in de Tate Gallery, te Londen.

## Galerij

* Black Boy, 1844 (Windus' eerste olieverfschilderij)
* Burd Helen, 1856 (naar een oude Schotse ballade: een man blijft naast zijn geliefde rijden, in plaats van te ontsnappen)
* Too Late, 1858 (naar een gedicht van Tennyson: de geliefde van een vrouw met TBC keert terug, aan de hand van een klein meisje, als het 'te laat' is), Tate Britain
* The Outlaw, 1861 (een gewonde bandiet verbergt zich terwijl op de achtergrond op hem wordt gejaagd)
* Study of a dead child, 1860 (Windus’ eerste kind, overleden 7 maanden oud), Tate Britain

## Literatuur en bronnen

* Michael Robinson: The Pre-Raphaelites. Londen: Flame Tree Publishing, 2007. ISBN 978-184451-742-8