OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Cubaanse langsnavelwouw

De Cubaanse langsnavelwouw (Chondrohierax wilsonii) is een vogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De vogel werd in 1847 geldig beschreven door de Amerikaanse vogelkundige John Cassin en genoemd naar de Amerikaanse natuuronderzoeker Thomas Bellerby Wilson (1807-1865). Het is een ernstig bedreigde vogelsoort die alleen voorkomt op het oostelijk deel van Cuba.

## Herkenning

De vogel is 38 tot 43 cm lang. Het is een plomp uitziende soort wouw met een forse gele snavel. Het mannetje is donkergrijs van boven en van onder grijs en licht roodbruin gebandeerd, verder een grijze staart met drie duidelijke zwarte dwarsbanden. Het vrouwtje is bruin van boven en grover gebandeerd. De soort lijkt het meest op de breedvleugelbuizerd (Buteo platypterus), maar de Cubaanse wouw heeft een kortere staart en geen streping op de ondervleugel.

## Verspreiding en leefgebied

Ooit was deze roofvogel redelijk wijd verspreid over Cuba. Nu komt de vogel alleen nog voor in een klein gebied in het oosten in de buurt van Baracoa en misschien andere delen van de provincies Holguín en Guantánamo. De vogel leeft in montaan bos en foerageert op boomslangen en naaktslakken.

## Status

Deze roofvogel is uiterst zeldzaam; er zijn maar enkele waarnemingen verspreid over tientallen jaren. In 2010 werd in het Humboldt Nationale Park nog een Cubaanse langsnavelwouw gezien. BirdLife International schat dat er een kleine populatie is die uit 50 tot 250 volwassen exemplaren bestaat. Het leefgebied van de vogel is aangetast door de omzetting van bos in agrarisch gebied en ook door vervolging. Daarom staat de vogel als kritiek op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 4 (en) Cubaanse langsnavelwouw op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Proc. Acad. Nat. Sci. Philadelphia 3, p. 199. Gearchiveerd op 6 april 2023.
# Vlaamse Golf

De Vlaamse Golf was een vernieuwingsbeweging in het Vlaamse theater en danslandschap uit de jaren 1980. De naam is afgeleid van een reeks in Nederland zeer succesvolle Vlaamse voorstellingen tussen 1985 en 1995 van onder meer de Blauwe Maandag Compagnie, De Tijd (Lucas Vandervost) en Akt/Vertikaal (Ivo Van Hove), Rosas (Anne Teresa De Keersmaeker) die zich kenmerkten door passie, energie en een nauwgezette dramaturgie. Een verklaring van het succes was het idee dat Vlaamse acteurs "vanuit de buik" spelen, in tegenstelling tot Nederlandse acteurs die dat "vanuit het hoofd" zouden doen.
De vernieuwing heeft een grote impact gehad omdat de pioniers van toen - Anne Teresa De Keersmaeker, Wim Vandekeybus, Jan Lauwers, Alain Platel, Jan Decorte, Josse De Pauw, Willy Thomas, Hugo De Greef, Gerard Mortier, Marianne Van Kerkhoven, Hugo Vanden Driessche, Arne Sierens - een belangrijke stempel hebben gedrukt op het Vlaamse podiumlandschap. Velen hebben op jonge leeftijd een leidinggevende positie verworven in Vlaamse theaterhuizen, die ze nog steeds betrekken.
* ↑ Onze jongens in de Golf. Etcetera. Geraadpleegd op 26 februari 2025.
* ↑ Vlaamse Golf Cultureel Woordenboek.
* ↑ De wonderjaren van de Vlaamse podiumkunsten Michael Bellon, Brussel Deze Week, 28 augustus 2009
# Nieuw Heeten

Nieuw Heeten is een Sallands dorp in de gemeente Raalte, provincie Overijssel en telt 1.245 inwoners. Het dorp ligt te midden van weilanden aan de rand van de Sallandse heuvelrug.

## Cultuur
### Bezienswaardigheden

In het centrum ligt t Pleintie, een plein met daarop een uit vier delen bestaand kunstwerk 't Gonst, gemaakt door beeldhouwster Saske van der Eerden. De rooms-katholieke parochiekerk St. Joseph aan de Scholtenstraat dateert van 1923 en is een ontwerp van architect Wolter te Riele.

### Sport

SV Nieuw Heeten is de sportvereniging die vier sporten onder zich neemt. Het gaat hier om voetbal, handbal, volleybal en tennis.

### Feesten

Elk jaar is er een dorpsfeest in het laatste weekend van de bouwvakvakantie: het Bouwvakfeest. Dit wordt georganiseerd door carnavalsvereniging de Hekk'nsluuters en duurt 3 dagen. Koningsdag viert Nieuw Heeten met Orangepop.

## Verkeer & vervoer

Nieuw Heeten ligt aan de Holterweg (N332) tussen Lochem, Holten, Heeten, Haarle, Nijverdal en Raalte. Van maandag t/m zaterdag rijdt buurtbus 590 naar Deventer via Okkenbroek en Lettele, net als, op bestelling, de flexbus Rijssen-Holten (flexRRReis).

## Woonachtig (geweest) in Nieuw Heeten

* Willie Oosterhuis (1954), presentator
* Hanne van Rossum (1996), handbalster
# De Hooge Wegen

De Hooge Wegen is een buurtschap in de gemeente Raalte in de Nederlandse provincie Overijssel. Het ligt in het zuiden van de gemeente, 8 kilometer ten zuiden van de plaats Raalte.
Hoofdplaats: Raalte Dorpen: Broekland · Heeten · Heino · Laag Zuthem · Lierderholthuis · Luttenberg · Mariënheem · Nieuw Heeten Buurtschappen: Boetele · De Hooge Wegen · Schoonheten Overijssel · Steden en dorpen in Overijssel Nederland · Provincies · Gemeenten
# Mathieu Cafaro

Mathieu Cafaro (Saint-Doulchard, 25 maart 1997) is een Frans voetballer die doorgaans speelt als middenvelder. In februari 2025 verruilde hij Saint-Étienne voor Paris FC.

## Clubcarrière

Cafaro speelde in de jeugdopleiding van Toulouse en maakte ook bij die club zijn debuut. Op 10 september 2016 speelde hij voor het eerst mee, toen met 2–1 verloren werd van SC Bastia. Sadio Diallo en Pierre Bengtsson scoorden voor die club en Martin Braithwaite kwam met de tegentreffer. Cafaro mocht van coach Pascal Dupraz in de zesenzestigste minuut invallen voor Jessy Pi. Dat seizoen kwam de middenvelder tot vier competitieduels maar in april 2017 werden hij en Odsonne Édouard ontslagen door de club. De twee hadden een voorbijganger beschoten met een airsoftgeweer.
Twee maanden later tekende hij een contract bij Stade de Reims. Met Reims pakte Cafaro in het seizoen 2017/18 de titel in de Ligue 2, al speelde hij zelf slechts één competitieduel. Het seizoen erop, in de Ligue 1, werd hij een vaste waarde. Hij maakte hier ook zijn eerste professionele doelpunt, op 25 augustus 2018. Destijds kwam Amiens SC ruim op voorsprong door treffers van Eddy Gnahoré, Saman Ghoddos en Moussa Konaté (tweemaal), voor Cafaro zes minuten voor tijd wat terugdeed: 4–1. Cafaro verlengde in januari 2019 zijn contract tot medio 2022.
In januari 2022 maakte Cafaro de overstap naar Standard Luik, waar hij voor drieënhalf jaar tekende. Een half seizoen en twaalf competitiewedstrijden later huurde Saint-Étienne Cafaro voor het seizoen 2022/23. Aan het einde van het seizoen werd een optie tot koop van circa vijfhonderdduizend euro gelicht en Cafaro tekende voor twee seizoenen bij Saint-Étienne. Paris FC nam Cafaro in februari 2025 over en gaf hem een contract voor tweeënhalf jaar.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2016/17 | Toulouse | Ligue 1 | 4 | 0 | 1 | 0 | — | — | 5 | 0 |
| 2017/18 | Stade de Reims | Ligue 2 | 1 | 0 | 1 | 0 | — | — | 2 | 0 |
| 2018/19 | Stade de Reims | Ligue 1 | 34 | 7 | 2 | 2 | — | — | 36 | 9 |
| 2019/20 | Stade de Reims | Ligue 1 | 13 | 1 | 4 | 1 | — | — | 17 | 2 |
| 2020/21 | Stade de Reims | Ligue 1 | 31 | 4 | 0 | 0 | 1 | 0 | 32 | 4 |
| 2021/22 | Stade de Reims | Ligue 1 | 4 | 0 | 0 | 0 | — | — | 4 | 0 |
| 2021/22 | Standard Luik | Eerste klasse A | 12 | 2 | 0 | 0 | — | — | 12 | 2 |
| 2022/23 | → Saint-Étienne | Ligue 2 | 33 | 5 | 0 | 0 | — | — | 33 | 5 |
| 2023/24 | Saint-Étienne | Ligue 2 | 35 | 4 | 3 | 0 | — | — | 38 | 4 |
| 2024/25 | Saint-Étienne | Ligue 1 | 15 | 1 | 1 | 0 | — | — | 16 | 1 |
| 2024/25 | Paris FC | Ligue 2 | 1 | 1 | 0 | 0 | — | — | 1 | 1 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 173 | 25 | 12 | 3 | 1 | 0 | 186 | 28 |
Bijgewerkt op 12 februari 2025.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Stade de Reims |
| Ligue 2 | 1 | 2017/18 |
# Bloedbad aan de École Polytechnique op 6 december 1989

Het École Polytechnique bloedbad vond plaats op 6 december 1989, toen Marc Lépine in Montréal, Canada, veertien jonge vrouwen neerschoot en vervolgens zelfmoord pleegde. Het was de dodelijkste schietpartij ooit in Canada tot 19 april 2020, toen het bloedbad in Nova Scotia meer slachtoffers eiste.

## De moorden

Lépine was een geestelijk instabiele man die als kind mishandeld werd door zijn vader. In zijn afscheidsbrief verklaarde hij dat hij het feminisme als de oorzaak van alle mislukkingen in zijn leven zag, inclusief zijn mislukte poging om toegelaten te worden tot de École Polytechnique.
Op 6 december 1989 betrad Lépine de École Polytechnique, een aan de Universiteit van Montréal gelieerde instelling. Hij ging een klaslokaal vol studenten binnen en scheidde de mannen en de vrouwen. De mannen werden vervolgens onder bedreiging van een vuurwapen gedwongen het lokaal te verlaten. Daarop schreeuwde Lépine dat hij feministen haatte en opende het vuur op de nog aanwezige vrouwelijke studenten. Hij vervolgde de schietpartij in andere delen van het gebouw en doodde uiteindelijk dertien studentes en één personeelslid, allen vrouwen. Na afloop schoot hij ook zichzelf dood.

## Nasleep

Het bloedbad schokte de provincie Québec en heel Canada. Het feit dat alle 14 slachtoffers vrouwen waren zorgde voor een opleving in het Canadese feminisme. In 1991 werd 6 december uitgeroepen tot een nationale herdenkingsdag van geweld tegen vrouwen. De moorden leidden ook tot een verscherping van de wapenwetgeving in Canada.
# Trapezoritis

Trapezoritis is een geslacht van vlinders van de familie van de zakjesdragers (Psychidae).
Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Trapezoritis anisastra Meyrick, 1932, die in Oeganda voorkomt.
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Trapezoritis Meyrick, 1932 op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 13-2-2025.
* Markku Savela. Trapezoritis Meyrick, 1932. nic.funet.fi. Geraadpleegd op 13-2-2025.
# Paul Berthon

Paul Berthon (Villefranche-sur-Saône 15 maart 1872 – Parijs 15 februari 1909) was een Franse kunstenaar die voornamelijk posters en lithos ontwierp in de stijl van de art nouveau, zoals ook Alphonse Mucha dat deed. Berthon studeerde voor kunstschilder in Villefranche voor hij naar Parijs ging. Daar ging hij naar de École Normale d'Enseignement de Dessin waar hij zowel schilderlessen kreeg van Luc-Olivier Merson als lessen in de decoratieve kunsten van Eugène Grasset. Aanvankelijk kopieerde hij in zijn litho’s de stijl van Grasset, maar vanaf ongeveer 1898 wist hij zijn eigen unieke stijl te ontwikkelen van pastelkleurige litho’s waarin duidelijk Japanse invloeden zijn te herkennen.
Het grafische werk van Paul Berthon bestaat uit 94 originele litho's. Een derde daarvan zijn advertenties, de overige worden door hem Panneaux Decoratifs genoemd. Dit zijn op zichzelf staande kunstwerken.
Zijn in Nederland bekendste werk is zijn portret van Koningin Wilhelmina uit 1901.
Zijn laatste litho's maakte hij in 1903. Hij werd vervolgens vrederechter (juge de paix) in Pontoise. In 1906 keerde hij nog eenmaal terug in de kunstwereld. Op een tentoonstelling in Palais-Salon in Parijs bracht hij zijn enigst bekende olieverfschilderij "Les Musiciennes dans un Parc" in.

## Referentie

* Paul Berthon
* Arwas, Victor (1978) Berthon & Grasset. Academy Editions ISBN 978-0847801039
* The Poster Vol. 2 no 11, May 1899 "An Interview with Paul Berthon".
* Jean-David Jumeau-Lafond: artikel over Berthon op www.alfineart.com.

## Externe link

* Works
* ↑ (en) Antonacci Lapiccirella Fine Art - art Gallery in Rome. Antonacci Lapiccirella Fine Art. Geraadpleegd op 7 november 2024.
* Art Gallery of South Australia: 2971
* Biblioteca Nacional de España: XX5040002
* Bibliothèque nationale de France: cb14958722g (data)
* Gemeinsame Normdatei: 174381735
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1507 0106
* KulturNav: f4d5732e-165b-42f7-9493-829d1b3450a7
* Library of Congress Control Number: n78098517
* National Gallery of Victoria: 3874
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0096064
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007431736305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070279152
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 7629
* Système universitaire de documentation: 111178185
* Union List of Artist Names: 500006763
* Virtual International Authority File: 19950788
* WorldCat (via VIAF): 19950788
# Zwembad De Horsten

Zwembad De Horsten is een openbaar openluchtzwembad gelegen aan de Horsten in Musselkanaal. Het bad werd geopend in de zomer van 1966.
In 2018 nam het dorp Musselkanaal zelf de organisatie van het zwembad over van Optisport. Het was om in twee jaar tijd vrijwilligers op te leiden tot badpersoneel, zodat deze het bad in 2020 zelfstandig kunnen exploiteren.
Het zwembad heeft een belangrijke functie in de gemeenschap van Musselkanaal, daar in 2019 een op de drie inwoners een abonnement voor het zwembad bezat.
Het zwembad wordt gebruikt door Zwemvereniging Musselkanaal en de lokale Zwemschool Henny de Groot. Vroeger gebruikte ook zwemvereniging NOVA uit Musselkanaal het bad.
* ↑ Dorpsbelangen pleit voor openhouden zwembad De Horsten. Groot Groningen (30 juni 2016).
* ↑ Fijn Uit
* ↑ Dorp krijgt sleutel van zwembad De Horsten. RTV Noord (12 januari 2018).
* ↑ 15.000e bezoeker zwembad de Horsten Musselkanaal (9 juli 2019).
* ↑ Nieuws. Dorpsbelangen Musselkanaal (15 maart 2018). Gearchiveerd op 21 januari 2021. Geraadpleegd op 19 januari 2021.
* ↑ Zwemvereniging NOVA--historie
# Andronikos II Palaiologos

Andronikos II Palaiologos (Grieks: Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος) (Nicea, 1258 – Constantinopel, 13 februari 1332) was Byzantijns keizer van 1282 tot 1328.
Andronikos was een zoon van Michaël VIII. Ondanks zijn grote begaafdheid, bleek hij in de praktijk niet in staat de langzame ondergang van Byzantium te stuiten. Het rijk was financieel ondermijnd, politiek en militair gefeodaliseerd, en de keizer zag geen kans meer het Klein-Aziatisch rijksgebied te handhaven tegen de Osmaanse Turken.
Bovendien moest hij lijdzaam toezien hoe intussen de Serviërs en Bulgaren in de Zuidelijke Balkan en de Anjous in Epirus huishielden. Tegen Anjou deed Andronikos beroep op troepen van Aragon, de Almogàvers, maar hun interventie bracht meer schade dan baat. Onmin tussen de keizer en diens kleinzoon Andronikos III stortte vanaf 1321 het rijk in een burgeroorlog. Deze kon pas eindigen met de abdicatie van Andronikos II in 1328. De keizer trok zich terug in een klooster, waar hij vier jaar later als monnik overleed.
Andronikos II huwde een eerste maal met Anna, dochter van Stefanus V van Hongarije, bij wie hij de vader werd van:
* Michael IX Palaiologos
* Constantijn.
Hij huwde een tweede maal met Yolande van Monferrato, dochter van Willem VII, na haar huwelijk Irena geheten, en werd de vader van :
* Johannes Palaiologos ( 1286–1308), despoot
* Theodoor I, markgraaf van Montferrat (1291–1338)
* Demetrios Palaiologos, despoot, vader van Irene Palaiologina.
* Simonis Palaiologina (1294–na 1336), gehuwd met koning Stefan Uroš II Milutin van Servië.
# Keukenstuk

Het keukenstuk is een genre in de schilderkunst dat een realistische weergave biedt van een keukeninterieur, vaak met een overvloed aan etenswaren, keukengerei en soms figuren die huishoudelijke taken verrichten. Het was een populair genre in de Noord-Nederlandse schilderkunst vanaf de eerste helft van de 17e eeuw. De schilderijen in dit genre waren, naast een demonstratie van de vaardigheid van de kunstschilder, moraliserend van aard. Daarnaast waren keukentaferelen bedoeld om te amuseren. Destijds werd zo'n schilderij een keuken genoemd.
Het genre ontstond in de jaren vijftig van de 16e eeuw. De Vleeskraam van Pieter Aertsen is het oudst bekende voorbeeld. Sindsdien is een groot aantal soortgelijke schilderijen vervaardigd. Een keukenstuk is een scene van de bereiding van voedsel. Het combineert stilleven-elementen met eigentijdse figuren en religieuze of idealiserende scenes.
Gedurende de zeventiende eeuw onderging het genre van het keukenstuk een verandering in thematiek. Het accent verschoof van een moraliserend thema naar de herkenbaarheid van het alledaagse leven. Vaak werden vrouwen afgebeeld die bezig waren met het schuren van pannen. Dit ging niet alleen over het weergeven van alledaagse routine, maar wees ook op de waarden van reinheid en soberheid die men in het huishouden diende na te streven.
Pieter Aertsen en Joachim Beuckelaer waren belangrijke kunstenaars in de ontwikkeling van dit genre. Andere schilders die zich met dit genre hebben bezig gehouden zijn o.a. Joachim Wtewael, Frans Snyders, Pieter Cornelisz van Rijck en Adriaen van Nieulandt.

## Publicaties

* Sullivan, Scott A. (1984) The Dutch Game Piece, diss., Totowa
* Stukenbrock, Christiane. ‘Zu den Nachwirkungen der Markt- und Küchenstücke Pieter Aertsens und Joachim Beuckelaers in der niederländischen Malerei des 17. Jahrhunderts’, in: C. Stukenbrock, Die Malerei Antwerpens. Gattungen, meister, Wirkungen. Studien zur flämischen Kunst des 16. und 17. Jahr-hunderts. Internationales Kolloqium Wien 1993, Keulen 1994, pp. 228-238.
* Kwak, Z. S. M. (2014). ‘Proeft de kost en kauwtse met uw’ oogen’. Beeldtraditie, betekenis en functie van het Noord-Nederlandse keukentafereel (ca. 1590-1650)
* ↑ Highlights, National Gallery of Denmark
* 1 2 Merwin Corbeau Pronken en koken. Beeld en realiteit van keukens in het vroegmoderne Hollandse binnenhuis in Volkskundig Bulletin 19,3, blz. 354-379
# Pedro van Raamsdonk

Pedro Johannes van Raamsdonk (Amsterdam, 2 oktober 1960) is een voormalige Nederlandse bokser. Hij is de enige niet-Amerikaanse bokser ooit, die heeft meegedaan aan het grootste nationale amateurbokstoernooi ter wereld, de Golden Gloves.

## Prijzen

* In 1979 werd van Raamsdonk voor het eerst senioren kampioen van Nederland. In totaal heeft hij 10 keer dat kampioenschap gewonnen, 7x bij de amateurs en 3x bij de professionals.
* In 1979 en 1980 won hij het Diamond Belt-toernooi.
* Van Raamsdonk won in 1981 de Golden Gloves van Californië.
* Daarna ging hij naar Toledo (Ohio) om daar deel te nemen aan de Nationale Golden Gloves (Tournemant of Champions). Hij werd daar derde en won een bronzen medaille.
* In 1981 won hij als eerste naoorlogse Nederlandse amateurbokser een (zilveren) medaille bij de Europese amateurkampioenschappen in Tampere (Finland).
* In 1982 won hij brons bij de wereldkampioenschappen boksen in München.
* In 1984 deed hij mee aan de Olympische Zomerspelen in Los Angeles. Hij werd daar vijfde.
* In 1987 werd hij Benelux-kampioen bij de beroepsboksers.
* In 1988 werd hij Europees kampioen bij de beroepsboksers.
Vanaf zijn zestiende jaar totdat hij in 1986 professioneel bokser werd, heeft hij eerst in Jong Oranje en daarna in het nationale boksteam gebokst.
Na driehonderd partijen te hebben gebokst, waarvan hij er nog geen 10% van heeft verloren, tien keer Nederlands kampioen te zijn geweest, stopte hij in 1990 met boksen. Sinds 1993 is hij in dienst bij de brandweer Amsterdam. Naast zijn werk als brandweerman is hij ook gediplomeerd personal trainer, fitnesstrainer en bokstrainer.
* 1 2 VARA TV Magazine, jaargang 79, editie 14.
# Vlag van Raalte

De vlag van Raalte is op 28 februari 2002 door de gemeenteraad van de Overijsselse gemeente Raalte aangenomen als gemeentevlag, na een fusie met Heino. De vlag heeft een hoogte-breedteverhouding van 2:3 en bestaat uit een zwart veld met daarop een breed kruis; in 1 en 4 staat een korenaar in geel, in 2 en 3 een klaver in wit.
De tekening en de kleuren zijn afgeleid van het gemeentewapen. De klavers daarin waren afkomstig uit het wapen van Heino.

## Voorgaande vlag (1962)

de voorgaande vlag was aangenomen op 8 maart 1962 door de toenmalige gemeente Raalte. De vlag heeft een hoogte-breedteverhouding van 2:3 en bestaat uit een zwart veld met daarop een breed kruis; in 1, 2, 3 en 4 staat een korenaar in geel. Het ontwerp was afkomstig van het gemeentebestuur.
Deze vlag is afgeleid van het wapen van Raalte uit 1898 (in 1959 van een kroon voorzien).

## Voorgaande vlag (tot 1962)

Tot 1962 gebruikte Raalte officieus een andere vlag. Deze vlag bestond uit twee horizontale banen van gelijke hoogte in zwart en geel. Deze vlag was gebaseerd op de kleuren van het toenmalige wapen.

## Verwante afbeeldingen

* Wapen van Raalte
* Wapen van Raalte (1959)
# Therme Vals

De Therme Vals is een kuuroord bestaande uit een hotel met een thermaalbad gelegen in het Zwitserse Vals, ontworpen door de architect Peter Zumthor. Het is gebouwd op een warmwaterbron.

## Geschiedenis

De Duitse vastgoedmakelaar Karl Kurt Vorlop bouwde in de jaren 1960 een hotel en het bad. Nadat hij failliet ging, kocht de gemeente de gebouwen in 1983.
De nieuwe eigenaar, Remo Stoffel, kocht het hotel en de thermen in 2012. Hij wijzigde de naam van het hotel in 7132, de postcode van Vals. In maart 2015 presenteerde hij plannen voor een 381 m hoge hoteltoren, die het hoogste gebouw van Europa en het hoogste hotel van de wereld zou worden. De plannen deden tijdelijk veel stof opwaaien, maar werden niet gerealiseerd.

## Architectuur

Het huidige thermaalbad is ontworpen door de bekende architect Peter Zumthor. Het werd gebouwd tussen 1993 en 1996. Het is een betonnen constructie waarbij bepaalde delen bekleed zijn met Valser gneis, een gesteente dat lokaal gewonnen wordt.

## Galerij

* Het dak van het kuuroord in 2009
* Een hotelkamer in het gebouw

## Trivia

* De music video voor het lied "Every Time" van Janet Jackson uit 1997 is gefilmd in de thermen.
* Het boek "Tout ce qui remue et qui vit" uit 2013 van de schrijver Isaac Pante speelt zich af in de thermen.
* Het stripboek ‘De magneet’ van Luca Harari gaat ook over de termen. En een legende in de streek.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ (de) Davide Scruzzi, "Ein Valser strebt in unerhörte Höhen", in: Neue Zürcher Zeitung, 21 maart 2015, geraadpleegd 26 februari 2025.
* ↑ "'Absurde' wolkenkrabber in de Alpen onder vuur", in: De Morgen, 30 april 2015, geraadpleegd 26 februari 2025.
# Onze Lieve Vrouwe Tenhemelopneming (Heino)

De Onze Lieve Vrouwe Tenhemelopneming is een Rooms-Katholieke kerk in de Overijsselse plaats Heino. In 1857 werd begonnen aan de bouw van de eerste kerk, welke op 16 februari 1858 ingezegend en in gebruik genomen werd. Men heeft besloten deze waterstaatskerk na een periode van ruim zestig jaar te vervangen door een nieuwe kerk. Op 29 augustus 1923 werd de eerste steen gelegd van de huidige kerk, welke op 7 oktober 1924 werd ingehuldigd.
Na de Tweede Wereldoorlog waren de torenspits en het leidak door granaattreffers zwaar beschadigd. Het plafond, de gewelven, glas in loodramen, sacristie, klokkenstoel en uurwerk hadden eveneens aanzienlijk schade opgelopen. De schade werd hersteld en in april 1946 opgeleverd. De door de Duitsers geroofde kerkklokken Theresia, Henricus en Maria werden in 1949 vervangen door nieuwe exemplaren.