OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Caprolactam

Caprolactam is een organische verbinding met als brutoformule C$_6$H$_{11}$NO. De stof komt voor als een witte hygroscopische vaste stof, die zeer goed oplosbaar is in water. Het is de bekendste vertegenwoordiger van de lactamen en wordt onder meer gebruikt voor de productie van nylon 6.

## Synthese

De uitgangsstoffen van de productie van caprolactam zijn cyclohexanon (1), dat bereid wordt door fenol te hydrogeneren met waterstofgas, en hydroxylamine, dat bereid wordt uit ammoniumnitriet en zwaveldioxide. De reactie tussen beide stoffen leidt tot vorming van cyclohexanonoxime (2) via een nucleofiele additie. Als nevenproduct ontstaat hierbij ammoniumsulfaat. Vervolgens wordt het cyclohexanonoxime omgelegd tot caprolactam (3). Oleum (100% zwavelzuur met daarin nog eens 28% zwaveltrioxide) is hierbij de katalysator die de omlegging van de cyclische verbinding mogelijk maakt. Deze reactie wordt de beckmann-omlegging genoemd.
    Synthese van caprolactam
De belangrijkste producenten van caprolactam zijn Fibrant, Lanxess, BASF en AlliedSignal.

## Toepassingen

Door toepassing van een ringopeningspolymerisatie wordt caprolactam vlot gepolymeriseerd tot nylon 6 (een polyamide dat vooral bekend staat onder de merknaam Perlon). Hieruit worden bijvoorbeeld eenvoudige textielvezels en films gemaakt, maar ook hoogwaardige en resistente garens voor technische toepassingen. Kleinere hoeveelheden caprolacatam worden ook gebruikt voor chemische synthese. Het aminozuur lysine kan bijvoorbeeld via het aminocaprolactam-tussenproduct uit caprolactam worden geproduceerd. In eerste instantie wordt de ring geopend door hydrolyse, waardoor het corresponderende ω-carbonzuuramine gevormd wordt. Vervolgens kan deze lineaire verbinding de polymerisatie van het caprolactam induceren:
    Polymerisatie van caprolactam
# Bert Bultinck

Bert Bultinck (Brugge, 1974) is een Belgisch journalist die werkt als hoofdredacteur en opiniejournalist.

## Biografie

Bultinck is doctor in de Germaanse taal- en letterkunde. Hij startte zijn journalistieke carrière als freelance journalist. Vervolgens ging hij aan de slag als 'chef opinie' bij De Morgen. In 2009 stapte hij over naar De Standaard, waar hij dezelfde functie vervulde. Later werd hij bij deze krant chef van de weekendkrant en vervolgens adjunct-hoofdredacteur. In november 2015 werd hij aangesteld als hoofdredacteur van Knack.
* Profiel Bert Bultinck; LinkedIn
* Beknopte biografie Bert Bultinck; TXT Radio
* Fiche Bert Bultinck bij de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (dbnl); dbnl
* ↑ Bert Bultinck wordt hoofdredacteur Knack; De Morgen; 24 november 2015
* ↑ Bert Bultinck nieuwe hoofdredacteur Knack; De Tijd; 24 november 2015
* Bibsys: 98051051
* Bibliothèque nationale de France: cb15633611j (data)
* CiNii: DA15296385
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3274 1787
* Library of Congress Control Number: n98090747
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007431862705171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 156339188
* Système universitaire de documentation: 092423426
* Virtual International Authority File: 17550110
* WorldCat: E39PBJrcpd9rFChMdqCVfJPbBP
# Coates Golf Championship

Het Coates Golf Championship is een jaarlijks golftoernooi voor vrouwen, dat deel uitmaakt van de LPGA Tour. Het toernooi werd opgericht in 2015 en vindt sindsdien plaats op de Golden Ocala Golf & Equestrian Club in Ocala, Florida.
Het toernooi wordt over vier dagen gespeeld in een strokeplay-formule en na de tweede dag wordt de cut wordt toegepast.

## Winnaressen

| Jaar | Winnares | Score | Score | Info |
| 2015 | Na Yeon Choi | 272 | –16 | |
| Toernooirecord | $^{po}$ = winnares na play-off |

## Externe link

* (en) LPGA Tour: toernooiprofiel
Coates Golf Championship · Pure Silk Bahamas LPGA Classic · Women's Australian Open · LPGA Thailand · HSBC Women's Champions · Founders Cup · Kia Classic · Chevron Championship · LPGA Lotte Championship · Swinging Skirts LPGA Classic · North Texas LPGA Shootout · Kingsmill Championship · Airbus LPGA Classic · ShopRite LPGA Classic · Manulife Financial LPGA Classic · Women's PGA Championship · NW Arkansas Championship · US Women's Open · Marathon Classic · Meijer LPGA Classic · Women's Open · Portland Classic · Canadian Women's Open · Yokohama Tire LPGA Classic · The Evian Championship · Reignwood LPGA Classic · LPGA Malaysia · LPGA KEB HanaBank Championship · Blue Bay LPGA · LPGA Taiwan Championship · LPGA Japan Classic · Lorena Ochoa Invitational · CME Group Tour Championship
International Crown · Solheim Cup · Wendy's 3-Tour Challenge
# Gijsbrecht van IJsselstein

Gijsbrecht van Amstel, later Gijsbrecht van IJsselstein (ca. 1260? - 1342 of 1343) was een telg uit het geslacht van Amstel.
Hij was de oudste zoon van Arnoud van Amstel, heer van Benschop en Noord-Polsbroek, heer van IJsselstein en maarschalk van de bisschop van het Sticht Utrecht en Johanna van IJsselstein. Gijsbrecht erfde deze titels van zijn vader. Hij trouwde rond 1280 met Bertha van Heukelom; uit het huwelijk werden zeven kinderen geboren: Arnold, Otto, Herberen, Johan, Willem, Agnes en een naamloze dochter. Hij nam de naam Van IJsselstein aan en veranderde het familiewapen, dat later ook het wapen van de stad IJselstein zou worden.
Gijsbrecht van IJsselstein kwam in problemen toen in 1296 enkele edelen Floris V, de graaf van Holland, wilden ontvoeren, maar zich genoodzaakt zagen de graaf te doden. Onder de samenzweerders waren Gijsbrechts oom (de door Joost van den Vondel onsterfelijk gemaakte) Gijsbrecht IV van Amstel en zijn eigen broer Arnold van Benschop; Gijsbrecht werd verdacht van medeplichtigheid. In de verwarring die door de moord was ontstaan, was de strijd tussen Holland en het Sticht opgelaaid, waarbij Gijsbrecht de kant van het Sticht koos. De Hollanders namen hem gevangen en belegerden het kasteel van IJsselstein, dat verdedigd werd door zijn vrouw Bertha. Na een jaar gaf ze zich over aan de belegeraars. Gijsbrecht was al zijn goederen kwijt. Uiteindelijk zouden ze toevallen aan de bisschop van het Sticht, Gwijde van Avesnes, de broer van de nieuwe graaf van Holland, Jan I van Henegouwen.
Toen in 1308 Gijsbrechts oudste zoon Arnold trouwde met Maria van Henegouwen, de dochter van Gwijde van Avesnes kreeg Gijsbrecht zijn leengoederen terug. Gijsbrecht kreeg toestemming van de bisschop om in IJsselstein een parochiekerk te bouwen. Deze Sint-Nicolaaskerk werd in 1310 ingewijd. Zo groeide onder Gijsbrechts bestuur IJsselstein uit van een kasteel met wat boerderijen tot een stad.
Gijsbrecht overleed in 1342 of 1343 en werd door zijn zoon Arnold opgevolgd als heer van IJsselstein. Hij werd bijgezet in de door zijn kleindochter Guyote van IJsselstein opgerichte graftombe van de heren van IJsselstein in de Sint-Nicolaaskerk.
De problemen van Gijsbrecht van IJsselstein en vooral het beleg van zijn kasteel spelen de hoofdrol in het jeugdboek van C. Joh. Kieviet: Fulco de minstreel, van Holkema & Warendorf, Amsterdam, 1892
* J.G.M. Boon (1977). IJsselstein - Uw Woonstede. 2e druk, IJsselsteinse Ondernemersvereniging "De Baronie". Blz. 71-86.
* P. van Dael (?). Genealogie Van Amstel - IJsselstein. kareldegrote.nl. Geraadpleegd 10-6-2007.
* R. ten Dam (2003). Graftombe voor de Heren van IJsselstein, Geraadpleegd 10-6-2007.
# Louis Anquetin

Louis Anquetin (Étrépagny, 26 januari 1861 - Parijs, 19 augustus 1932) was een Franse kunstschilder. Hij was een pionier van het synthetisme en was bevriend met Toulouse-Lautrec, Vincent van Gogh, Paul Gauguin en ook Pablo Picasso.

## Biografie

In 1882 ging hij naar Parijs, waar hij ging werken in de studio van Léon Bonnat. Hier ontmoette hij Henri de Toulouse-Lautrec, met wie hij bevriend raakte, een vriendschap die jaren zou duren. Toen Bonnat's school sloot, gingen de twee naar het atelier van Fernand Cormon. In deze kunstschool ontmoette hij Vincent van Gogh, maar ook andere schilders zoals Émile Bernard.
In 1887 zagen Anquetin en Bernard een tentoonstelling van Japanse grafiek (Ukiyo-e) en dat inspireerde hen tot een andere manier van schilderen. Gaandeweg ontwikkelden zij een stijl, die cloisonnisme wordt genoemd: grote heldere kleurvlakken met donkere contourlijnen. Deze stijl was mede-geïnspireerd door gebrandschilderd glas. Een voorbeeld van deze stijl is Anquetins schilderij Avenue de Clichy: cinq heures du soir (zie afbeelding), dat mogelijk een inspiratiebron was voor Van Goghs beroemde Caféterras bij nacht.

## Rembrandt en Rubens

In 1894 reisden Anquetin en Toulouse-Lautrec naar Nederland en België om de technieken van oude Nederlandse en Vlaamse meesters als Rembrandt en Rubens te bestuderen. De rest van zijn leven probeerde Anquetin deze verloren gegane technieken te reconstrueren en voor de kunst van zijn tijd te herwinnen. Zijn werken vanaf die tijd waren Rubensiaans en allegorisch. Dit betekende dat hij de moderne kunst uit zijn tijd achter zich liet en zo gaandeweg bij het publiek in de vergetelheid raakte. Later in zijn leven schreef hij een boek over Rubens, dat in 1924 verscheen.

## Musea

Zijn werk hangt onder meer in het Louvre, de National Gallery in Londen en de Hermitage. In de afgelopen jaren heeft ook het Van Gogh Museum twee werken van hem gekocht: een aquarel en een schilderij.

## Literatuur

* Bernd Fäthke. Louis Anquetin und die Ton-in-Ton-Malerei, Weltkunst, no. 22, 15. November 1996, blz. 2977 ff
* Bibliothèque nationale de France: cb14968382f (data)
* Gemeinsame Normdatei: 119128969
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8137 9139
* Library of Congress Control Number: nr90000906
* Base Léonore: 19800035/271/36211
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007437051205171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000001684309
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 130873411
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 1986
* SNAC: w6qr517c
* Système universitaire de documentation: 030566479
* Union List of Artist Names: 500031731
* Virtual International Authority File: 59129798
* WorldCat: E39PBJvhq3GRgftwqDtqPCrDv3
# Amerikaanse interventie in Rusland

De Amerikaanse interventie in Rusland was een landing van Amerikaanse troepen in Rusland in 1918, waarbij geallieerde (waaronder veel Amerikaanse) troepen onder andere Moermansk en Vladivostok bezetten.
Ondanks de dreiging van de Koude Oorlog bleef directe oorlog tussen de twee grootmachten (USSR / VS) altijd uit. Slechts eenmaal hebben Amerikaanse militairen delen van de Sovjet-Unie bezet, een gebeurtenis die in de vergetelheid is geraakt. In 1959 was Sovjetleider Chroesjtsjov op bezoek in de Verenigde Staten. In een toespraak in Los Angeles vertelde hij zijn verbaasde toehoorders dat Russische soldaten nooit op Amerikaanse bodem waren geweest, maar omgekeerd wel. Slechts weinigen in het publiek zullen hebben doorgehad dat de Sovjetleider sprak over het jaar 1918.
De American Expeditionary Force (AEF) bestond ongeveer uit 8.000 man. De troepen waren in 1918 naar Siberië gestuurd. De Amerikaanse troepen waren in 1918 niet de enige vreemde mogendheid op Russische bodem. Japanners, Tsjechen en Britten vochten met de Witte legers tegen het Rode Leger van Lenin en Trotski. Het was een onoverzichtelijke chaos in het land. De situatie was verre van eenvoudig. Rusland had vanaf 1914 in de Eerste Wereldoorlog mee gevochten met de geallieerden tegen Duitsland en Oostenrijk-Hongarije. In 1917 namen de bolsjewieken de macht over in Rusland. Ze besloten niet meer met de geallieerden mee te vechten en sloten op 3 maart 1918 de Vrede van Brest-Litovsk met de Duitsers. Uiteindelijk verloren de Duitsers de Eerste Wereldoorlog in november 1918. Daarna ontstond een burgeroorlog tussen het communistische Rode Leger en allerlei Witte Legers, die zeer verschillende motieven hadden om de communisten te bestrijden: van anticommunisme tot het streven naar onafhankelijkheid. Ze kregen hulp van buitenlandse mogendheden, die weinig zagen in een Sovjetstaat op Russisch grondgebied.
Uiteindelijk wonnen de communistische legers de Russische Burgeroorlog. De buitenlandse mogendheden trokken zich terug, de Amerikanen in april 1920. Zij verloren ongeveer 200 man.
# Wrecking Crew (Marvel)

De Wrecking Crew of Slopersbende is een superschurk-team uit de Marvel Comics en werd bedacht door Stan Lee en Steve Ditko. Het team verscheen voor het eerst in het geheel in de Defenders #.

## Geschiedenis

De Slopersbende ontleent zijn krachten aan de steen van Cyttorak, net zoals bij de Juggernaut. Oorspronkelijk had alleen de Sloper alle kracht, maar hij besloot die te delen met zijn makkers. Samen waren ze een geduchte knok-ploeg, en werden dan ook door vele über-superschurken voor hun karretje gespannen.

## Leden

Het team bestaat uit Dick Garthwaite / Wrecker, Eliot Franklin / Thunderball, Henry Camp / Bulldozer en Brian Calusky / Piledriver.

## In andere media
### Marvel Cinematic Universe

Sinds 2022 verschijnt de Wrecking Crew in het Marvel Cinematic Universe, waarin Dirk Garthwaite / Wrecker wordt gespeeld door Nick Gomez, Eliot Franklin / Thunderball door Justin Eaton, Henry Camp / Bulldozer door Tennison Barry III en Brain Calusky / Piledriver door Kyle Murillo. Ook is Wrecker lid van Abomaste, de sessies van Emil Blonsky. Ze debuteerde in de televisieserie She-Hulk: Attorney at Law op de streamingdienst Disney+.
Henry Camp (oftewel Bulldozer) verscheen in de Disney+ animatieserie Your Friendly Neighborhood Spider-Man uit 2025. Dit is een alternatieve versie van Bulldozer. Deze versie van Bulldozer werkt voor de bende 110th van Benjamin "Big" Donovan. Bulldozer wordt voor de animatieserie ingesproken door de Amerikaans professioneel worstelaar Ettore Ewan.

### Televisieseries

De Wrecking Crew verschenen in de televisieseries: The Super Hero Squad Show uit 2009, The Avengers: Earth's Mightiest Heroes uit 2010, Ultimate Spider-Man uit 2012, Avengers Assemble uit 2013, Hulk and the Agents of S.M.A.S.H. uit 2013, Marvel Disk Wars: The Avengers uit 2015 en de televisiefilm Marvel Rising Ultimate Comic uit 2019.

### Videospellen

De Wrecking Crew maakte een verschijning in het videospel Marvel: Ultimate Alliance uit 2006,
# Privilège du blanc

Het privilège du blanc (Frans: voorrecht van het wit) is het recht om witte kleding te dragen tijdens een pontificale audiëntie. Dit levenslang recht is voorbehouden aan regerende vrouwelijke katholieke monarchen en aan katholieke echtgenotes van katholieke monarchen, of (zie het Huis Savoye hieronder) familiehoofden van een dynastiek huis. Het strekt zich niet uit tot de echtgenotes van presidenten. Zij, en andere dames, worden geacht een zwarte japon met een mantilla of een sluier te dragen.

## Toepassing

Traditioneel geldt of gold dit voorrecht voor de keizerinnen van Oostenrijk-Hongarije, de koninginnen van Beieren, België, Frankrijk, Italië, Polen, Portugal, Spanje, de groothertoginnen van Litouwen en Luxemburg en enkele Duitse prinsessen of vorstinnen. Verschillende monarchieën zijn tegenwoordig echter vervangen door republieken, wat de lijst aanzienlijk verkort. Naast de koninginnen van België en Spanje, de groothertogin van Luxemburg en de vorstin van Monaco, mag ook de echtgenote van het hoofd van het Huis Savoye (de troonpretendent van Italië) van dit privilege gebruik maken.

### Hedendaagse toepassing

De protestantse koninginnen hebben zich nauwkeurig aan het Vaticaanse protocol gehouden maar gedurende de laatste jaren droegen dames, waaronder de vrouwelijke Ierse presidenten, ook rode, groene en zwart-witte japonnen. Angela Merkel liet de mantel en de sluier weg en Cherie Blair, de katholieke echtgenote van de Britse premier baarde enig opzien in 2006 door op een audiëntie in het wit te verschijnen.

## Personen met het voorrecht

De dames die het privilège du blanc bezitten zijn, anno 2025:
* Mathilde, koningin der Belgen, als echtgenote van de regerende koning der Belgen
* Paola, voormalig koningin der Belgen, als echtgenote van koning Albert II
* Clotilde Courau, prinses van Venetië, als echtgenote van het hoofd van het Huis Savoye
* Marina Doria, prinses van Napels, als weduwe van het voormalig hoofd van het Huis Savoye
* Maria Teresa, groothertogin van Luxemburg, als echtgenote van de regerende groothertog van Luxemburg
* Charlène, vorstin van Monaco, als echtgenote van de regerende vorst van Monaco
* Letizia, koningin van Spanje, als echtgenote van de regerende koning van Spanje
* Sophia, voormalig koningin van Spanje, als echtgenote van koning Juan Carlos van Spanje
* 1 2 White outfit, wrong occasion, Cherie, The Daily Telegraph, 29 april 2006
# The Last Detail

The Last Detail is een Amerikaanse filmkomedie uit 1973 onder regie van Hal Ashby.

## Verhaal

Een marinier met kleptomanie wordt voor een kleine diefstal veroordeeld tot acht jaar gevangenis. Twee andere matrozen krijgen de opdracht om hem naar de cel over te brengen. Ze besluiten hem nog eens goed van het leven te laten genieten, voordat ze hem afleveren aan de gevangenis.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Nicholson, Jack Jack Nicholson | Buddusky |
| Young, Otis Otis Young | Mulhall |
| Quaid, Randy Randy Quaid | Meadows |
| James (acteur), Clifton Clifton James (acteur) | Provoost-geweldiger |
| Kane, Carol Carol Kane | Jonge hoer |
| Moriarty, Michael Michael Moriarty | Marineofficier van dienst |
| Anders, Luana Luana Anders | Donna |
| Miller, Kathleen Kathleen Miller | Annette |
| Allen, Nancy Nancy Allen | Nancy |
| Salsberg, Gerry Gerry Salsberg | Henry |
| McGovern, Don Don McGovern | Barman |
| Hamilton, Pat Pat Hamilton | Madame |
| Chapman, Michael Michael Chapman | Taxichauffeur |
| Henshaw, Jim Jim Henshaw | Sweek |
| McGrath, Derek Derek McGrath | Lid van Nichiren Shoshu |
# Boo (personage)

Boo is een personage uit de computerspellen van Nintendo. Hij is vormgegeven als een klassiek spook: rond en ballonachtig.

## Beschrijving

Boo kwam het eerst voor in Super Mario Bros. 3. In dit spel was Boo erg verlegen en stopte met bewegen als de hoofdpersoon Mario naar hem keek. Zodra Mario de andere kant op keek, vloog de Boo weer naar hem toe. Ook stal hij de muntjes van een speler.
Boo kwam in eerste instantie alleen voor als een klassieke vijand in de platformspellen van Mario en andere van Nintendo. Vanaf de Mario Partyserie, meer bepaald sinds Mario Party 5, is Boo een speelbaar personage geworden. Hij is daar zelfs een vriend van Mario. Sinds Boo speelbaar werd, nam Pink Boo (zie hieronder), een slechte roze Boo, het stelen van muntjes over. In het spel Mario Kart Wii uit de Mario Kartserie, is Boo niet speelbaar, maar King Boo wel.

## Vormgeving en varianten
### White Boo

Boo is meestal een melkachtige kleur wit, hoewel er vele varianten zijn. Andere kleuren zijn blauw, groen, roze, oranje, rood en zwart. Er zijn ook variaties in de grootte van Boo, zoals Big Boo, Bigger Boo en Boolossus. De waarschijnlijke leider van de Boo's gaat door onder de naam King Boo.

### Bomb Boo

Bomb Boo is een variant op de witte Boo (een cominatie van Boo en Bob-omb) en net als de meeste andere Boo's een van Mario's vijanden. Bomb Boo verscheen voor het eerst in het spel Super Mario Galaxy uit 2007, gevolgd door Super Mario Galaxy 2. Bomb Boo heeft het uiterlijk van een bal. Hij is zwart van kleur, heeft gele ogen en tanden, en een rode tong. Verder is de tong heel erg rekbaar; door deze ‘zwakte’ kan Bomb Boo door Mario weggeslingerd worden.
Bomb Boo heeft als eigenschap te ontploffen als hij iets raakt - daarom kan Bomb Boo ook niet door muren heen vliegen. Bomb Boo vliegt heen en weer en ontploft na verloop van tijd, of gaat achter Mario of Luigi aan als deze te dichtbij komen. Ook moet deze Bomb Boo tot ontploffing worden gebracht om het personage te doden, dit in tegenstelling tot de witte variant, die alleen maar naar een lichte plek hoeft te worden gebracht.

### Pink Boo

Pink Boo (ook wel Red Boo genoemd) is een roze variant op de witte Boo; verder verschilt hij niet veel. Hij maakte zijn debuut in Super Mario Bros. Deluxe, waar hij een vijand was. Toen Boo in Mario Party 5 speelbaar werd, nam Pink Boo het stelen van de muntjes over. Hij deed dit tevens in Mario Party 6, 7 en 8. In Mario Party DS is Pink Boo te zien in de minigame Peek-a-Boo.
# Loge Wending

Wending is een vrijmetselaarsloge in Amsterdam en is onderdeel van Orde van Vrijmetselaren onder het Grootoosten der Nederlanden. De loge komt bijeen in het logegebouw aan de Vondelstraat 39 te Amsterdam.

## Herkomst naam

Bij de oprichting van Loge Wending vond men inspiratie in een gedicht van de dichter en latere Amsterdamse hoogleraar Nederlandse letterkunde Garmt Stuiveling (1907-1985). Het gedicht staat in een bundel genaamd "Elementen", uitgegeven bij De Arbeiderspers in 1931. De bundel bestaat uit drie delen en het bedoelde gedicht staat in het tweede deel, dat in zijn geheel "Wending" genoemd wordt.
    "Bij voortduring te arbeiden aan het Grote Doel, in de ruimste zin, met steeds meer bewuster inzet van eigen aanleg en persoonlijkheid, aldus trachtende de Vrijmetselaarsidee het meeste te benaderen en passend te doen zijn in het tijdsbestel; de Loge moet zijn in het maatschappelijk leven, wat het hart is voor het menselijk lichaam: bouwend, stuwend, vernieuwend. Het leven, in de ruimste zin, moet zich afspiegelen in de Loge, de Loge moet zijn stempel drukken op het leven, in de ruimste zin. Het is daarom, dat de naam "Wending" is gekozen, typisch uitgedrukt in het gedicht van Garmt Stuiveling:
       Daar is geen einde, daar is geen begin
       Het enig zijnde is wisseling
       Het enig blijvende is het steeds drijvende
       stuwende ritme, dat alles wendt
    Dát wenden wordt bedoeld."

## Geschiedenis

In 1953 heeft loge Wending zich afgesplitst van de "moederloge" La Paix, die zelf twee eeuwen daarvoor was opgericht, in het jaar 1755.
De jaarlijkse traditionele winterbijeenkomst, die in de Vrijmetselarij het "Winter St. Jan" genoemd wordt, werd reeds op 27 december 1952 bij een van de grondleggers van de nieuwe Loge thuis gevierd, samen met vijf broeders en hun echtgenotes. Dit bleek tegen het zere been van de overige broeders van Loge La Paix. De bedoeling van de dissidente broeders was om de vrouwen van vrijmetselaren meer te betrekken bij de arbeid in maçonnieke sfeer, in het bijzonder tijdens het gezamenlijke Winter St. Jan; echter met één beperking, namelijk: "...zonder nochtans haar kennis te doen nemen van onze ritualen". Op 6 januari 1953 meldden zich nog vier broeders aan.
Op 10 januari 1953 werd een uitvoerige tekst geschreven over de gedragslijnen en werkmethode. Op 27 maart werd over die nieuw te bedenken naam gediscussieerd en de naam Wending werd aangenomen als zijnde 'kort en bondig'. Het oprichtingsverzoek werd naar de Orde ingezonden op 10 april 1953, met deze naam Wending.
De oprichting van Wending vond, ondanks tegenstand uit La Paix, uiteindelijk toch plaats. Het formele besluit over de oprichting werd genomen tijdens de jaarvergadering van de Orde van Vrijmetselaren. Bij de stemming waren er 26 stemmen tegen, 13 blanco en 111 voor. Hiermee was de laatste hindernis genomen en stond niets de installatie van de Loge Wending op 22 juni 1953 meer in de weg.