OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Startkabel

Startkabels zijn dikke stroomkabels, bestemd voor het starten van een voertuig met een verbrandingsmotor die niet wil starten doordat de eigen accu leeg is. Ze worden gebruikt om een tijdelijke verbinding te maken met de accu van een ander voertuig dat hulp biedt bij het starten.
Een set startkabels bestaat uit twee stroomkabels, een zwarte en een rode, met aan de uiteinden pooltangen die op polen van de accu's kunnen worden geklemd. De rode kabel is bedoeld voor het verbinden van de pluspolen en de zwarte voor de minpolen.

## Gebruik van de startkabels

De hulpbiedende auto moet naar een plek worden gereden waar, met open motorkap, de startkabels lang genoeg zijn om de accu's met elkaar te kunnen verbinden. Elektrische auto's kunnen geen starthulp verlenen omdat ze meestal op een hogere accuspanning werken. Dit kan ook gelden voor vrachtwagens (vaak 24 Volt) en sommige personenauto's.
Voordat de accu's met elkaar worden verbonden, moet de motor worden stilgezet en het sleutelcontact van beide auto's worden verbroken om schade aan de elektronica van de auto te voorkomen.
Het juiste gebruik van de startkabels is meestal eenvoudig, maar niet zonder gevaar. Dit gevaar kan worden vermeden door de accu's in een veilige volgorde met elkaar te verbinden (zie hieronder). De aanbevolen aansluitvolgorde is bedoeld om het risico te verkleinen dat de volle accu per ongeluk wordt kortgesloten of dat gas uit de accu ontbrandt door de vonken.
Nadat de accu's met elkaar zijn verbonden moet de hulpverlenende auto de motor laten draaien. Daarna kan de auto met de lege accu worden gestart. Wanneer de auto start, is het raadzaam beide motoren nog even te laten draaien. Dan moeten de startkabels in omgekeerde volgorde worden verwijderd.

### Veilige volgorde bij het verbinden van de accu's

De aansluitvolgorde voor het verbinden van de accu's is als volgt (zie afbeelding; de hulpbiedende auto staat rechts):
* Sluit eerst de rode kabel aan op de pluspool van de lege accu
* Sluit vervolgens het andere uiteinde van de rode kabel aan op de pluspool van de volle accu
* Sluit vervolgens de zwarte kabel aan op de minpool van de volle accu
* Sluit tenslotte het andere uiteinde van de zwarte kabel niet rechtstreeks aan op de minpool van de lege accu, maar ergens uit de buurt van de accu op blank metaal (massa)
Wanneer deze laatste verbinding wordt gemaakt wordt de stroomkring gesloten en kunnen er vonken ontstaan, wat in de buurt van de accu een zeker explosiegevaar oplevert. Oudere startkabels met ongeïsoleerde pooltangen verhogen het risico van een kortsluiting.

### Startkabels met veiligheidsplug

Nog veiliger zijn startkabels met een veiligheidsplug in het midden. Eerst wordt de veiligheidsplug geopend. Vervolgens worden de startkabels met de pooltangen op de accu's aangesloten, rood op de pluspool en zwart op de minpool. In beide delen van de veiligheidsplug zit een led die oplicht als de startkabels goed zijn aangesloten. Tot slot, als beide led's branden, kan de verbinding worden gesloten door de delen van de veiligheidsplug in elkaar te steken.
* ↑ Startkabels aansluiten: zo doe je dat, anwb.nl
# Jauchelette

Jauchelette (Nederlands: Klein-Geten, Waals: Djåçlete) is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Geldenaken. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente. Het dorp ligt aan Grote Gete. Zowel de Nederlandstalige als Franstalige naam van deze plaats verwijzen indirect naar de nabij gelegen plaats Geten (Frans: Jauche).

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Gertrudiskerk (Église Sainte-Gertrude) van 1220 werd in 1823 vergroot en in 1926 grondig gerestaureerd.
* De voormalige Abdij van La Ramée, een cisterciënserinnenabdij, gesticht in 1216 waarvan onder meer de indrukwekkende hoeve bewaard bleef.
* De Moulin de La Ramée is een onderslagmolen op de Grote Gete die vroeger tot de Abdij heeft behoord.
* De Moulin Fontaine is een onderslagmolen op de Grote Gete.
* De Moulin Maka is een turbinemolen op de Grote Gete.
* De kerk van Jauchelette
* Voormalige Cisterciënserinnenabdij van La Ramée
* Pastorie met kern uit de 17e eeuw
* Molenhuis van de Molen van Maka uit de 19e eeuw

## Natuur en landschap

Jauchelette ligt aan de Grote Gete. De hoogte aan de kerk bedraagt 101 meter.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwonersaantal op 31 december

## Nabijgelegen kernen

Glimes, Dongelberg, Jodoigne-Souveraine, Huppaye, Bomal
* Waals erfgoed
Deelgemeenten: Dongelberg · Geldenaken · Jauchelette · Lathuy · Malen · Opgeldenaken · Petrem · Sint-Jans-Geest · Sint-Remigius-Geest · Zittert-Lummen Overige dorpen en gehuchten: Brocui · Genville · Gobertange · Herbais · Maison du Bois · Molembais-Saint-Josse · Piétremeau · Sint-Maria-Geest · Sart-Mélin Belgische gemeenten · Arrondissement Nijvel · Waals-Brabant · Wallonië
# Wirdum (Groningen)

Wirdum (Gronings: Wirrem) is een dorp in de gemeente Eemsdelta, in de provincie Groningen (Nederland). Het dorp telde 365 inwoners op 1 januari 2023.

## Beschrijving

Het dorp Wirdum bestaat uit twee wierden, van elkaar gescheiden door het Wirdumermaar. De kerk van Wirdum, een zaalkerk uit het begin van de 13e eeuw, staat op de grootste wierde en daaromheen ligt de oude dorpskern.
In 1894 werd in Wirdum een 10,6 cm hoog beeld gevonden van Minerva, de godin van de wijsheid. Op het hoofd draagt zij een helm en in de rechterhand houdt zij een platte schaal. Er zijn ook scherven van 'terra sigillata' (Romeins aardewerk) gevonden. Twee Romeinse bronzen Mercuriusbeeldjes wijzen eveneens op Romeinse contacten. Vermoedelijk identificeerden de bewoners van Wirdum ze met hun eigen goden Wodan en Donar.
Ten zuidoosten van Wirdum, bij Eekwerderdraai, ligt de borg Rusthoven. Ten noorden van Wirdum loopt de spoorlijn Groningen - Delfzijl. Met Eenum deelde Wirdum van 1884 tot 1938 een spoorweghalte, de stopplaats Eenum.
Aan de noordzijde van het dorp staat de boerderij Op Ter Borg, die mogelijk een voorwerk van het Klooster Bloemhof in Wittewierum is geweest. De boerderij wordt voor het eerst genoemd in het Wierumer Zijlboek in 1470. Een gevelsteen spreekt over het 'maecken' (herbouwen of restaureren) van de boerderij in 1701. In 1860 werd de boerderij herbouwd en na een brand in 1932 moest de boerderij opnieuw grotendeels herbouwd worden. In de jaren 1990 werd de boerderij gerestaureerd in oude stijl.
De Fromaborg is een vrijstaande boerderij op een wierde, die als kern een 16e-eeuws steenhuis heeft, mogelijk gebouwd in 1548. Het huis werd in de 16e eeuw bewoond door leden van de familie Froma en was verbonden met heerlijke rechten. Het 'huis te Wirdum' wordt omstreeks 1720 afgebeeld door Jacobus Stellingwerf, die het echter groter tekende dan het vermoedelijk was. Het huis kwam rond 1785 in het bezit van de ondernemer en jurist Rudolph Pabus Cleveringa uit Appingedam, die zich op grond daarvan heer van Wirdum mocht noemen en daar de rechtspraak uitoefende.
Wirdummerpolder (toen gespeld met dubbel m) is de naam van het voormalige waterschap waartoe Wirdum behoorde. De poldermolen van het schap stond aan de Wirdumermeedenweg, ongeveer 300 meter zuidelijk van het Damsterdiep. Het gebied wordt beheerd door het waterschap Noorderzijlvest.
* De kerk van Wirdum
* Dorpshuis (voormalig pastorie)
* 't Meestershoes anno 1878
* Op Ter Borg
* Krimpjes langs de Stadsweg in Wirdumerdraai

## In fictie

In zijn roman De nieuwe man (2003) laat de schrijver Thomas Rosenboom de belevenissen van zijn fictieve personage, de scheepsbouwer Berend Bepol, zich afspelen in Wirdum. Voor dit personage zou de Wirdumer scheepsbouwer Arend Apol (1866-1950) model hebben gestaan.

## Geboren

* Leo Abels (ca. 1563), predikant
# Jean-Baptiste Hus

Jean-Baptiste Hus (Parijs, juni 1736 - aldaar, 1805) was een Frans balletdanser en balletmeester die werkte onder de artiestennaam Hus-Malo.
Jean-Baptiste Hus behoorde dus tot de Hus-dynastie, een 18e-eeuwse familie van dansers en toneelspelers. Hij was de zoon van François Hus en Françoise-Nicole Gravillon en was ook de broer van de actrice Mademoiselle Hus. Hus was een student van Louis Dupré, Gaétan Vestris en Jean-Georges Noverre. Ook trouwde hij met de balletdanseres Elisabeth Bayard, ook bekend als Mademoiselle Bibi, en adopteerde hij Bayards zoon Pierre-Louis Stapleton, die hij eveneens hielp met een dansloopbaan uit te bouwen.
Jean-Baptise Hus was vanaf 1759 balletmeester aan de Koninklijke Muntschouwburg te Brussel.

## Kinderen

* Pierre-Louis Stapleton, geboren op 17 juni 1758 en geadopteerd door Jean-Baptiste Hus.
* Albert-Francois-Joseph, geboren en gedoopt te Brussel op 29 mei 1762.
* Jean-Pierre, geboren en gedoopt op 19 oktober 1766.
* Madeleine, gedoopt te Lyon op 16 april 1770.
* Pierre-François, gedoopt op 19 november 1774.

### Literatuur

* Jean-Baptiste Hus op César
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Jean-Baptiste Hus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Kerk van Duurswoude

De kerk van Duurswoude is een kerkgebouw in Wijnjewoude in de Nederlandse provincie Friesland.

## Beschrijving

De laatgotische kerk werd in de 15e eeuw herbouwd met gebruik van kloostermoppen van de voorganger uit de 13e eeuw die oorspronkelijk gewijd was aan Johannes de Evangelist. De eenbeukige kerk met driezijdig gesloten koor is een rijksmonument. De steunberen werden in de 18e eeuw aangebracht. De geveltoren met ingesnoerde naaldspits dateert uit 1783. De klok werd door de Duitse bezetter gevorderd en in 1952 vervangen door een klok uit Epe. Bij de restauratie in 1990 is de bepleistering op de westgevel is verwijderd. De windwijzer heeft de vorm van een paard. In de noordwesthoek van het kerkhof staat het predikanthuisje uit 1759.
Het eenklaviersorgel uit circa 1720 is gemaakt door zonen van Arp Schnitger, Johan Georg en Frans Casper, voor de Evangelisch Lutherse kerk in Zwolle. Het is in 1917 overgeplaatst naar de kerk in Duurswoude. De preekstoel dateert uit 1798.
* Kerk en predikanthuisje (2009)
* Steunberen (en Noormannendeur) noordzijde
# Koninkrijk Araucanië en Patagonië

Het Koninkrijk Araucanië en Patagonië (Frans: Royaume d'Araucanie et de Patagonie, Spaans: Reino de la Araucanía y la Patagonia) was een koninkrijk in Araucanië en Patagonië dat in 1860 werd uitgeroepen door de Fransman Orelie-Antoine de Tounens. Het koninkrijk is nooit door een vreemde mogendheid erkend en is nooit een serieuze staat geworden.
De avonturier Tounens was in 1860 bij een bezoek aan Zuid-Amerika onder de indruk geraakt van het verzet van de lokale bevolking, voornamelijk Mapuche, tegen de naar het zuiden oprukkende landen Chili en Argentinië. De Mapuche zouden Tounens hebben aangewezen tot koning, in de hoop dat een Europeaan hun belangen beter zou kunnen verdedigen. Tounens liet een vlag maken en munten slaan, en zette zijn overheid op in Perquenco. De Chileense president José Joaquín Pérez stuurde generaal Cornelio Saavedra Rodríguez op pad Tounens te arresteren. Hij werd opgepakt en zowel door de Chileense als Argentijnse autoriteiten krankzinnig verklaard. Tounens overleed in 1878 in Frankrijk in armoede. Zijn opvolgers blijven de troon opeisen, de huidige pretendent is Stanislas Parvulesco, oftewel prins Stanislas I.
Hoewel het Koninkrijk Araucanië en Patagonië nooit meer is geworden dan een historische rariteit, is het voor de Chileense en Argentijnse regering wel een belangrijke motivator geweest de zuidelijke gebieden te koloniseren, uit vrees dat een vreemde mogendheid het gebied anders in zou nemen.
Het Koninkrijk Araucanië en Patagonië is uitvoerig bestudeerd en besproken door Dree Peremans in zijn standaardwerk Encyclopedia Patagonica.
# Cinetol

Cinetol of Cinétol is een gebouw uit 1929 aan de Tolstraat (160) in de wijk De Pijp in Amsterdam-Zuid. Het is door architect Leendert van der Vlugt ontworpen in de stijl van de nieuwe zakelijkheid. Sinds 1978 is het beschermd als rijksmonument.
Het was oorspronkelijk bestemd voor de bijeenkomsten van de Theosofische Vereniging in Nederland (TVN), die aangesloten is bij de Theosophical Society waarvan het hoofdkwartier is gevestigd in Adyar in Chennai in India.
Vanaf 1943 was er een bioscoop, na de oorlog kreeg het de naam CinéTol van "cinéma" en "Tolstraat". De bioscoop sloot in 1979 omdat de Theosofische Vereniging het gebouw wilde verkopen. De uitbater, Cor Koppies (1936-1998), die er in 1954 was begonnen als operateur, is vervolgens een nieuw filmhuis begonnen, Cinecenter, aan de Amsterdamse Lijnbaansgracht.
Tot 2 december 2018 was er een bibliotheek gevestigd, een filiaal van de Openbare Bibliotheek Amsterdam.
Achter de bibliotheek is een grote binnentuin, waar in een houten gebouw al sinds 1970 de Tolkresj is gevestigd, een peuterspeelzaal die geheel door ouders wordt geleid, zonder betaalde medewerkers. De tuin zelf, de Natuurtuin Cinetol, wordt onderhouden door buurtbewoners.
De theosofen zitten nog steeds in een gebouw ter rechterzijde (Tolstraat 154), waar bijeenkomsten plaatsvinden en een grote bibliotheek met geestelijke boeken is.
In 1982-1985 is ter linkerzijde van de voormalige theosofische tempel een gebouw gekomen (Tolstraat 182), ook onder de naam Cinetol. Tegelijkertijd werd een titelloos werk van Govert Heikoop op het voorplein geplaatst.
Vanaf 2022 huist het gebouw Tempel Amsterdam werkplekken voor de culturele sector. Vanaf maart 2024 voegt de Appel, een centrum voor hedendaagse kunst, zich hierbij.
# Yes Sir, I Can Boogie

"Yes Sir, I Can Boogie" is de debuutsingle van het Spaanse duo Baccara uit 1977.

## Achtergrond

Het nummer is geschreven door Frank Dostal en Rolf Soja en geproduceerd door Soja. Baccara bestond uit de Spaanse flamenco-danseressen Mayte Mateos en Maria Mendiola. Bij een dansoptreden op Fuerteventura werden ze ontdekt door een platenbaas van RCA Records, wat leidde tot een platencontract.
Het nummer werd een gigantische zomerhit in Europa. In België, Denemarken, Finland, Ierland, Nederland, Noorwegen, het Verenigd Koninkrijk, West-Duitsland, Zweden en Zwitserland bereikte het nummer de eerste plaats in de hitlijsten. In thuisland Spanje bleef het op de tweede plek steken.
Volgens sommige bronnen is de single rond de 18 miljoen keer verkocht, hetgeen het een van de succesvolste singles aller tijden zou maken.
Na het succes van deze single werd een album, ook "Baccara" genaamd, opgenomen. Op dit album staat zowel "Yes Sir, I Can Boogie" als de tweede single van de groep, "Sorry, I'm a Lady", die ook in meerdere Europese landen de nummer 1-positie haalde. In 1978 deed de groep namens Luxemburg mee aan het Eurovisiesongfestival. Daarna bracht Baccara nog wel enkele singles en albums uit, maar het succes van de debuutsingle werd niet meer gehaald.

## Hitnoteringen
### Nederlandse Top 40

Hitnotering: 25-06-1977 t/m 17-09-1977 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | |
| Nummer | 27 | 11 | 5 | 2 | 1 | 1 | 1 | 2 | 2 | 8 | 16 | 34 | 39 | uit |

### Nationale Hitparade

Hitnotering: 02-07-1977 t/m 03-09-1977 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | |
| Nummer | 13 | 5 | 2 | 1 | 1 | 1 | 2 | 3 | 7 | 14 | uit |

### NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '99 | '00 | '01 | '02 | '03 | '04 | '05 | '06 | '07 | '08 |
| Yes Sir, I Can Boogie | 1145 | 743 | 1235 | 1413 | 1572 | 1417 | 1881 | - | 1795 | 1861 |
* ↑ Een '-' betekent dat het nummer niet was genoteerd en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot en met de laatste editie (2024).
* ↑ (en) Lavin, Will, 'Yes Sir, I Can Boogie' singer María Mendiola has died. NME (12 september 2021). Geraadpleegd op 17 mei 2023.
* ↑ The best-selling singles of all time. Geraadpleegd op 13 februari 2024.
# Guy Dilweg

Guy Dilweg (1944) is een Nederlandse franciscaan, vredesactivist en actief in de milieubeweging.
Guy Dilweg was van 1978 tot 1983 algemeen secretaris van Pax Christi Nederland en voorganger van Jan ter Laak. Hij is de stichter van het Franciscaans Milieuproject, ook wel bekend als het milieuklooster Stoutenburg bij Amersfoort.
In de periode dat hij algemeen secretaris was, richtte Pax Christi zich op een groot aantal onderwerpen die te maken hadden met vrede, veiligheid en mensenrechten. Brandhaarden als het Midden-Oosten en het Zuid-Afrika onder het apartheidsbewind, spanningen tussen Molukkers in Nederland en de Nederlandse overheid (de treinkaping bij De Punt) vroegen de aandacht. Maar ook de contacten met (dissidenten in) Oost-Europa, de begeleiding van dienstweigeren en de omschakeling van de wapenindustrie. Bij zijn aantreden bij Pax Christi had het bestuur van Pax Christi aarzelingen of bezwaren tegen de toen al lopende campagne van het IKV "Help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland". Dilweg vond dat de kerkelijke vredesbeweging één lijn moest trekken en vanaf 1980 ging Pax Christi de campagne tegen de kernbewapening voluit steunen. Pax Christi maakte in zijn periode een snelle groei door en hij legde samen met Ben ter Veer de basis voor de discussie over kernwapens in de r.k. kerk. In 1982 gaf hij aan dat hij misschien niet meer "het gezicht" was, wat Pax Christi nodig had. (In: Niek Megens en Hilde Reiding, Bewegen binnen smalle marges. Pax Christi Nederland. 1965 -1990. Nijmegen/Utrecht 1999. Pag. 84 - 87). Bovendien bleek zijn hart meer uit te gaan naar de milieubeweging.
Na een sabbatjaar dat hij deels doorbracht in het Zentrum für Initiatische Therapie in Todtmoos-Rütte, maakte hij een nieuwe start, nu als religieus vormingswerker en redacteur. Hij ontwikkelde het Franciscaanse vormingsjaar 'Simpelweg' en het 'Franciscaans Jongerenwerk'. Beide activiteiten hadden hun thuisbasis in het Koetshuis van het klooster/kasteel Stoutenburg. Daar in het Koetshuis groeide het idee voor een open en oecumenische kloostergemeenschap die het leven zou inrichten in verbondenheid met de natuur: het Franciscaans Milieuproject.
"Toen ik in 1963 als jonge franciscaan voor het eerst op Stoutenburg kwam", zegt hij terugblikkend, "werd ik verliefd op de plek." Hij droomde van een franciscaanse gemeenschap van mannen en vrouwen en kinderen die leefden van handwerk, zoals een tweedehandswinkel van Sinkel, een moestuin en een drukkerij. "Ik had nooit gedacht dat ik in 1991, bijna dertig jaar later, de kans zou krijgen om zoiets ook echt te beginnen: een religieuze gemeenschap die in een kloosterlijk ritme leeft in verbondenheid met de natuur, in Stoutenburg. Het milieuklooster werd geboren."

## Publicaties

* Franciscus van Assisi: een leven (met krijttekeningen van Wilfried de Boer)
* Over Liefde, Twaalf gesprekken met broeder Franciscus (met chinese inkt tekeningen van de auteur)
* Aarde, mijn aarde, Teksten om van de aarde te gaan houden
* Geloven in de Aarde, naar een vreugdevolle spiritualiteit van verbondenheid
# Karel Lodewijk van Bourbon-Parma

Karel Lodewijk Ferdinand van Bourbon-Parma (Koninklijk Paleis van Madrid, 22 december 1799 — Nice, 17 april 1883), infant van Spanje, was van 1803 tot 1807 als Lodewijk II koning van Etrurië, van 1815 tot 1847 hertog van Lucca en van 1847 tot 1849 als Karel II hertog van Parma. Hij was de zoon van koning Lodewijk I van Etrurië en Maria Louisa, dochter van Karel IV van Spanje.
Hij volgde zijn vader na diens dood op 27 mei 1803 onder regentschap van zijn moeder op als koning van Etrurië. Daar zij zich echter niet aan het continentaal stelsel hield en Engelse waren haar land liet binnensmokkelen werd het jonge koninkrijk bij het Verdrag van Fontainebleau in 1807 bij Frankrijk gevoegd. Het Congres van Wenen in 1815 maakte Karel Lodewijk niet, zoals verwacht, hertog van Parma (waaruit zijn grootvader Ferdinand in 1802 was verdreven), maar wees dit land toe aan Napoleons tweede echtgenote Marie Louise van Oostenrijk. Indien zij echter zonder wettige nakomelingen zou sterven dan zou Karel Lodewijk alsnog in Parma aan de macht komen. Ter compensatie werd hem en zijn moeder het hertogdom Lucca toegewezen.
Op 5 september 1820 huwde hij in Turijn met prinses Maria Theresia van Sardinië dochter van koning Victor Emanuel I van Sardinië. Uit dit huwelijk wordt in 1821 een dochter geboren, Louise, die nog geen twee jaar later sterft. In 1823 wordt hun zoon Ferdinand Karel geboren, de latere Karel III.
Karel Lodewijk nam in 1824 daadwerkelijk de regering van Lucca op zich maar verbleef meestal in het buitenland. Uit angst voor een revolutie deed hij op 5 oktober 1847 afstand van de troon en stond zijn land af aan het Habsburgse groothertogdom Toscane. Na de dood van Marie Louise - inderdaad zonder wettige nakomelingen - werd hij reeds op 17 december van dat jaar als Karel II hertog van Parma. Hij vertoefde daar echter maar zelden en bracht zijn tijd grotendeels op zijn landgoed Weistropp in Saksen door. Het bestuur van Parma, evenals voor 1847 van Lucca, liet hij over aan de Engelsman Thomas Ward. Deze voerde namens de hertog een tiranniek bewind.
Karel Lodewijk zag zich in Revolutiejaar 1848 gedwongen de macht aan de liberalen af te staan en zich bij het Koninkrijk Sardinië aan te sluiten. Hij ontvluchtte zijn land maar in augustus herstelden de Oostenrijkers zijn gezag. In 1849 moest hij echter opnieuw vluchten en op 14 maart van dat jaar deed hij troonsafstand ten gunste van zijn zoon Karel. De rest van zijn leven bracht hij door te Nice, alwaar hij op 17 april 1883 stierf.

## Kwartierstaat

Sjabloon:Stamboom Karel II van Bourbon-Parma
* Dijl, drs. J. van, De geschiedenis der Carlisten. J.H. Kok N.V. Kampen 1964; Meyers Konversationslexikon 1888, Microsoft Encarta Winkler Prins 2003, Encyclopaedia Britannica 2004, Wikipedia.
# Isaac Lihadji

Isaac Lihadji (Marseille, 10 april 2002) is een Frans voetballer van Comoorse afkomst die als aanvaller speelt.

## Clubcarrière

Lihadji ruilde in 2014 de jeugdopleiding van FC Septèmes voor die van Olympique Marseille. Eerder had hij ook al getest bij FC Barcelona. Op 24 september 2019 speelde hij zijn eerste officiële wedstrijd in het eerste elftal van de club: in de competitiewedstrijd tegen Dijon FCO mocht hij in de 78e minuut invallen voor Hiroki Sakai. Trainer André Villas-Boas liet hem twee speeldagen later ook invallen tijdens de 3-1-nederlaag tegen Amiens SC.
In juli 2020 stapte hij over naar Lille OSC. In zijn eerste seizoen, waarin hij zich vooral tevreden moest stellen met vrij korte invalbeurten, werd hij met Lille landskampioen.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Supercup | Supercup | Europees | Europees | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2019/20 | Olympique Marseille B | | Championnat National 2 | 9 | 1 | — | — | — | — | — | — | 9 | 1 |
| 2019/20 | Olympique Marseille | | Ligue 1 | 2 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | 2 | 0 |
| 2020/21 | Lille OSC | | Ligue 1 | 15 | 0 | 2 | 0 | — | — | 4 | 0 | 21 | 0 |
| 2021/22 | Lille OSC | | Ligue 1 | 13 | 1 | 2 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 18 | 1 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 39 | 2 | 4 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 | 50 | 2 |
Bijgewerkt op 26 juni 2022.

## Interlandcarrière

Lihadji is Frans jeugdinternational. Met Frankrijk –17 nam hij in 2019 deel aan het EK onder 17 en het WK onder 17. Op beide toernooien sneuvelde hij met Frankrijk in de halve finale. In 2021 werd hij geselecteerd voor de Olympische Zomerspelen 2020 in Tokio, maar daar kwam hij niet aan spelen toe.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Lille OSC |
| Kampioen Ligue 1 | 1x | 2020/21 |
| Trophée des Champions | 1x | 2021 |
* 1 2 Le très prometteur Isaac Lihadji est officiellement un Dogue Lille OSC, 2 juli 2020
1 Mannone · 2 Mandi · 4 Alexsandro · 5 Gudmundsson · 6 Bentaleb · 7 Haraldsson · 8 Angel Gomes · 9 David · 10 Cabella · 11 Sahraoui · 12 Meunier · 13 Zedadka · 14 Umtiti · 16 Caillard · 17 Mukau · 18 Diakité · 19 Fernandez-Pardo · 20 Bakker · 21 André · 22 Santos · 23 Zhegrova · 26 André Gomes · 27 Bayo · 28 Fernandes · 29 Mbappé · 30 Chevalier · 31 Ismaily · 32 Bouaddi · Coach: Génésio · Assistent-coach: Bréchet
# Jasenov (okres Sobrance)

Jasenov (Hongaars: Jeszenő) is een Slowaakse gemeente in de regio Košice, en maakt deel uit van het district Sobrance. Jasenov telt 324 inwoners.