OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Stan the Gunman

"Stan the Gunman" is een nummer van de Nederlandse band Hank the Knife & the Jets. Het verscheen op hun debuutalbum Guitar King uit 1975. In oktober van dat jaar werd het uitgebracht als de tweede en laatste single van het album.

## Achtergrond

"Stan the Gunman" is geschreven door basgitarist Henk Bruysten en zanger Pierre Beek onder de artiestennaam P.J. Beck en geproduceerd door Roy Beltman. Het werd een nog groter succes dan de nummer 2-hit "Guitar King". Het bereikte de nummer 1-positie in de Nederlandse Top 40 en kwam in de Nationale Hitparade tot de vierde plaats. Het kwam ook in enkele andere landen in de hitlijsten: het behaalde de achtste positie in een voorloper van de Vlaamse Ultratop 50 en kwam tot plaats 9 in Duitsland.
Radio Delmare gebruikte "Stan the Gunman" voor commercials voor "De Delmare Muziek Parade Disco Show".

## Hitnoteringen
### Nederlandse Top 40

Hitnotering: 27-09-1975 t/m 22-11-1975 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | |
| Nummer | 21 | 8 | 4 | 3 | 1 | 4 | 11 | 25 | 29 | uit |

### Nationale Hitparade

Hitnotering: 27-09-1975 t/m 15-11-1975 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | |
| Nummer | 17 | 8 | 5 | 5 | 4 | 7 | 10 | 30 | uit |
* 1 2 3 4 5 6 7 8 Hank the Knife and the Jets - Stan the Gunman - dutchcharts.nl
* ↑ Hank the Knife and the Jets - Stan the Gunman | Releases | Discogs
* ↑ Hank the Knife and the Jets - Stan the Gunman | Top 40
* ↑ Hank the Knife and the Jets - Stan the Gunman - ultratop.be
* ↑ germancharts.de - Hank the Knife and the Jets - Stan the Gunman
* ↑ Soundscapes Zeezender Discografie: songs (H) die werden gebruikt als deejay- en programma-tune
# Bisdom Sakania-Kipushi

Het bisdom Sakania-Kipushi (Latijn: Dioecesis Sakaniensis-Kipushiensis) is een rooms-katholiek bisdom in Congo-Kinshasa met als zetel Kipushi. Het is een suffragaan bisdom van het aartsbisdom Lubumbashi. Het is ontstaan vanuit een missiepost van de Salesianen van Don Bosco die vanaf 1915 actief waren in de streek.
Het bisdom werd in 1959 opgericht als het bisdom Sakania. Daarvoor was het een apostolische prefectuur (apostolische prefectuur Luapula Supérieur vanaf 1925) en een apostolisch vicariaat (apostolisch vicariaat Sakania vanaf 1939). De eerste bisschop was de Belgische Salesiaan Pierre François Lehaen. In 1977 werd het bisdom omgedoopt naar het bisdom Sakania–Kipushi.
In 2017 telde het bisdom 16 parochies. Het bisdom heeft een oppervlakte van 40.000 km² en telde in 2017 694.000 inwoners waarvan 45% rooms-katholiek was.

## Bisschoppen

* Pierre François Lehaen, S.D.B. (1959-1962)
* Marcel Antoine (1963-1974)
* Elie Amsini Kiswaya (1975-2001)
* Gaston Kashala Ruwezi, S.D.B. (2004- )
* Diocese of Sakania-Kipushi. catholic hierarchy (2017). Geraadpleegd op 20 november 2019.
* Reverend Father Gaston Kashala Ruwezi appointed new Bishop of Sakania-Kipushi. Agenzia Fides (15 mei 2004). Geraadpleegd op 20 november 2019.
# Lymantria ekeikei

Lymantria ekeikei is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Bethune-Baker.
# Georges de Baillet Latour

Graaf Georges-Alexandre-Marie de Baillet Latour (Gent, 8 april 1802 - Brussel, 18 april 1882) was een Belgisch liberaal politicus.
Hij was de zoon van Louis de Baillet Latour (1753-1836) en Angélique de Baillet-Merlemont (1763-1845). Via zijn moeder erfde hij het oude heerlijke kasteel van Merlemont. In deze gemeente werd hij burgemeester vanaf 1836 tot zijn dood.
Hij was daarnaast volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Philippeville vanaf 21 januari 1841 tot zijn dood. In deze functie beijverde hij sterk de ontsluiting van het Samberbekken door de spoorwegen.
Daarnaast was hij ook actief als majoor en vanaf 1851 als luitenant-kolonel in de Garde Civique in Brussel.
Hij trouwde met Constance Clémence Maret, dochter van Hugues-Bernard Maret, hertog van Bassano, minister van Buitenlandse zaken van het Franse keizerrijk onder Napoleon. Zij hadden drie dochters en daarom stierf de Belgische hoofdtak van het huis de Baillet Latour uit. De jongere Antwerpse tak van de familie nam na zijn dood de naam de Baillet Latour aan.

## Literatuur

* E. BOCHART, Biographie des membres des deux chambres législatives, Brussel, 1858.
* Site unionisme
# Sad Café (album)

Sad Café is het vierde studioalbum van Sad Café. Het album is geproduceerd door Eric Stewart van 10cc en de muziek neigt dan ook sterk naar die richting. Vic Emerson zou ook nog (tijdelijk) deel uitmaken van 10cc. Het album is opgenomen in de Strawberry Studio South, ook van 10cc. In 2011 verscheen het album voor het eerst op compact disc, waarbij de originele belettering naar cd-formaat werd omgezet en derhalve onleesbaar werd. Bij de persingen ging iets mis; als track 5 staat vermeld I'm in love again, maar wordt Love today gespeeld; track 9 is andersom. De heruitgave op cd nam deze fout over.
In Engeland kreeg het album een voor de band specifieke nummering mee: SAD4.

## Musici

* Paul Young – zang
* Ashley Mulford – gitaar, zang
* Ian Wilson – gitaar, percussie, zang
* John Stimpson – basgitaar, zang
* Vic Emerson – toetsinstrumenten
* Dave Irving – slagwerk
* Lenni Zaksen – saxofoons

## Albumlijst

In Nederland haalde noch het album noch de singles een plaats in de hitlijsten. Het album haalde wel de Britse albumlijst.
Hitnotering: 25-10-1980 t/m 12-12-1980 :
| Week: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | |
| Positie: | 69 | 46 | 64 | 66 | 53 | uit |
In de Verenigde Staten haalde het de 160e plaats in de Billboard Album Top 200.
La-di-da haalde als single in zes weken met als hoogste notering plaats 41 in de Britse hitparade (september 1980), gevolgd door I'm in love again met een 40e plaats (december 1980) ook in zes weken.
* Sadcafe.co.uk
* heruitgave Repertoire Records
* Chartstats
* Discogs
# Aeneas Mackintosh

Aeneas Mackintosh (Bihar, 1 juli 1879 - McMurdo Sound, 8 mei 1916) was een Brits ontdekkingsreiziger.

## Biografie

Mackintosh werd geboren in Bihar, dat destijds bij Brits-India hoorde. Van 1907 tot 1909 maakte hij deel uit van de Nimrod-expeditie onder leiding van Ernest Shackleton. Vanaf 1914 was hij opnieuw in Antarctica voor de Endurance-expeditie. Hij had de leiding over de Ross Sea Party, een onderdeel van de Endurance-expeditie. De Ross Sea Party moest de weg onderzoeken die Shackleton ging ondernemen om het continent over te steken.
De Ross Sea Party kende een moeilijke start. Slechts de helft van het begrote budget mocht gebruikt worden. Het basiskamp van de Ross Sea Party lag in McMurdo Sound, waar tegenwoordig Station McMurdo ligt. De communicatie met het team van Shackleton kende ook problemen. Zo wist Mackintosh niet wanneer Shackleton de oversteek ging maken. De expeditie had als eindpunt Mount Hope, dat op 26 januari 1916 werd bereikt. Op de terugweg naar het basiskamp werd de conditie van Mackintosh slechter. Hij kon geen slede meer vooruittrekken. Zijn mede-expeditielid Arnold Spencer-Smith was er nog slechter aan toe en overleed op 9 maart. Op Hut Point konden expeditieleden opnieuw krachten opdoen door het eten van zeehondenvlees. Op 8 mei 1916 deed Mackintosh, samen met Victor Hayward, een poging om het basiskamp te bereiken dat 21 kilometer verderop lag. Ze zouden het basiskamp nooit bereiken en hun lichamen werden ook nooit teruggevonden.
De berg Mount Mackintosh op Antarctica is naar hem vernoemd.
# Station Humenné

Station Humenné is het centraal station van Humenné (Slowakije). In het station zijn reisbiljetten voor binnenverkeer en internationaal verkeer beschikbaar. Er is eveneens een kantoor van het regionale directoraat "Verkeersleiding".

## Ligging

Het station is gelegen in het oosten van Slowakije, aan de Stanična ulica in Humenné, in het centrum van de gemeente. Het ligt op een hoogte van 266 meter boven de zeespiegel, aan het kruispunt van de spoorlijnen 191, 193 en 196.

## Geschiedenis

Het stationsgebouw werd opgetrokken in 1947. In de jaren 2000 tot 2002 onderging het een renovatie. Daarbij werden de exploitatieruimtes, de lokettenzaal, de sanitaire voorzieningen voor passagiers en het restauratiegedeelte opgeknapt.
In november 2015 werd op lijn 191 het spoor van Bánovce nad Ondavou tot Humenné geëlektrificeerd. Andere elektrificatieprojecten liggen in het vooruitzicht.

## Lijnen

* 191 Michaľany – Łupków
* 193 Prešov – Humenné
* 196 Humenné – Stakčín

## Andere stations

Humenné is nog een ander station rijk: op de spoorlijnen 191 en 196 ligt ook nog het station: Humenné mesto (vertaald: Humenné "stad").
# Franklyn Farnum

Franklyn Farnum (Boston, 5 juni 1878 - Woodland Hills, 4 juli 1961) was een Amerikaanse acteur en Hollywood-figurant die in meer dan 1100 films speelde.

## Biografie

Farnum werd geboren als William Smith op 5 juni 1878 in Boston. Zijn acteercarrière startte in the theater. Op Broadway speelde hij onder ander in Somewhere Else (1913), Ziegfeld Midnight Frolic (1921), Ziegfeld 9 O'clock Frolic (1921) en Keep It Clean (1929).
Farnums carrière werd voornamelijk gedomineerd door westerns, waaronder de serial film Vanishing Trails (1920) en de speelfilms The Clock (1917), The Firebrand (1922), The Drug Store Cowboy (1925) en The Gambling Fool (1925). Hij verliet de filmwereld in 1925, maar keerde vijf jaar later terug bij de opkomst van de geluidsfilm. Hij werd echter alleen nog gevraagd voor bijrollen of figurantenrollen. Farnum bleef doorgaan met deze obscure rollen tot ver in de jaren vijftig.
Een van zijn drie vrouwen was actrice Alma Rubens, met wie hij in 1918 kortstondig trouwde. Het stel scheidde in 1919. Hij had één dochter, actrice Geraldine Rose Farnum (geboren in 1924), bij zijn derde vrouw Edith Goodwin Walker.
Farnum speelde in meerdere films die de Oscar voor beste film kregen: The Life of Emile Zola (1937), Going My Way (1944), The Lost Weekend (1945), Gentleman's Agreement (1947), All About Eve (1950), The Greatest Show on Earth (1952) en Around the World in Eighty Days (1956).
Farnum stierf aan kanker op 4 juli 1961 in Woodland Hills (Californië) op 83-jarige leeftijd.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Franklyn Farnum op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* 1 2 3 (en) "Actor Franklyn Farnum Dies at 83 of Cancer", The Los Angeles Times, 5 juli 1961. – via Newspapers.com.
* ↑ (en) Franklyn Farnum. Internet Broadway Database.
# Pauwel Kwak

Pauwel Kwak is een amber Belgisch speciaal bier met hoog alcoholgehalte (8,4%). Het wordt gebrouwen door brouwerij Bosteels in Buggenhout, die deel uitmaakt van AB InBev. Pauwel Kwak is een hoog gistend bier, amberkleurig, met een licht moutig aroma en een fruitige afdronk.

## Koetsiersglas

Het biermerk is in 1980 geregistreerd en even later op de markt gekomen. Het kan geserveerd worden in een opvallend glas in een houten houder, een kwakglas. Er is een verhaal over een mythische brouwer Pauwel Kwak die het glas al "in de tijd van Napoleon" zou hebben uitgevonden. Als uitbater van koetsiersherberg De Hoorn in Dendermonde zou hij een manier hebben bedacht waarop koetsiers onderweg konden drinken. Men had een klem in de koets, en de bolle, zware onderkant van het glas zorgde ervoor dat hij altijd rechtop hing. Het belang van dit 'koetsiersglas' voor de marketing van het bier blijkt uit een rechtszaak die brouwerij Bosteels aanspande tegen een kleine Waalse brouwer die een ander speciaal glas in een houten houder had bedacht.
De daadwerkelijke oorsprong van het koetsiersglas ligt in het 17e- of 18e-eeuwse Groot-Brittannië, bij drinkspelletjes waarbij een glas van hand tot hand gaat. Wanneer er een luchtbel in de bol komt gutst er plotseling zoveel bier naar buiten dat de drinker wordt overweldigd. In Groot-Brittannië staan dit soort glazen bekend als yard-of-ale, of yard glazen: een verwijzing naar de exceptionele lengte. Het kwakglas is dus niets meer dan een handzame variant daarvan.
# André Jaumotte

André Louis baron Jaumotte (Jambes, 8 december 1919 - Ukkel, 18 december 2016) was een Belgisch burgerlijk ingenieur en hoogleraar aan de Université libre de Bruxelles.

## Biografie

André Jaumotte was een zoon van astronoom, meteoroloog en luchtvaartpionier Jules Jaumotte. Hij studeerde in 1943 af als burgerlijk ingenieur werktuigkunde en werd in 1945 assistent aan de Université libre de Bruxelles. Hij voerde onderzoek naar turbomachines en werd in 1952 tot gewoon hoogleraar benoemd.
Hij was hoogleraar aan de Université libre de Bruxelles en rector van deze universiteit van 1973 tot 1982. Hij doceerde er thermodynamica en stromingsleer, zetelde tevens de raad van bestuur voor en was voorzitter van het Erasmusziekenhuis. Jaumotte trad voor België en Europa ook op als energie-expert. Verder was hij:
* voorzitter van de raad van bestuur van de Association des universités partiellement ou entièrement de langue française (AUPELF) (1981-1984),
* hoofd van het Centre de Traumatologie et de Réadaptation (CTR),
* voorzitter van de Internationale Brachet Stiftung,
* bestuurder van de Association Vinçotte Nuclear (AVN),
* vicevoorzitter (1991-1993) en voorzitter (1993-2005) van het von Karman Institute,
* lid van de Conseil international de la langue française,
* bestuurder van de Stichting Paul-Henri Spaak,
* bestuurder van de Fondation Philippe Wiener - Maurice Anspach.
Jaumotte was tevens voorzitter van de raad van bestuur chemiebedrijf UCB tot hij door Willy De Clercq werd opgevolgd.

## Eerbetoon

* Sinds 1987 draagt een auditorium in het Erasmusziekenhuis zijn naam.
* In 1990 werd hij opgenomen in de erfelijke adel met de persoonlijke titel baron.
* Hij ontving eredoctoraten van de Vrije Universiteit Brussel (1978), de Université Laval in Canada (1986) en de Universitatea Tehnică de Constructii Bucuresti en de Universitatea Tehnică din Cluj-Napoca in Roemenië.
* Lid van de Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique en de Koninklijke Academie voor Overzeese Wetenschappen
* Lid van de Académie de l'air et de l'espace en de Académie des sciences (Frankrijk)
* Lid van de Roemeense Academie
* Lid van Academia Europaea (1991)
* Grootofficier in de Leopoldsorde
* Grootofficier in de Kroonorde
* Grootofficier in de Orde van Verdienste (Italië)
* Commandeur in het Legioen van Eer (Frankrijk)
* Orde van de Heilige Schatten met gouden en zilveren ster (Japan)
* (fr) André Jaumotte a ouvert l'ULB aux grandes mutations, La Libre, 20 december 2016.
* (fr) Baron André Jaumotte, lacademie.tv
* (fr) André Jaumotte, Académie des sciences
* ↑ (en) Baron André Jaumotte, von Karman Institute.
* ↑ (en) Baron André Jaumotte, Academia Europaea.
* Bibliothèque nationale de France: cb12714062c (data)
* Gemeinsame Normdatei: 170463370
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3289 1750
* Library of Congress Control Number: n89625138
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070659125
* Système universitaire de documentation: 067696171
* Virtual International Authority File: 23745368
* WorldCat (via VIAF): 23745368
# Bowman Gray Stadium

De Bowman Gray Stadium is een racecircuit en een American football stadion gelegen in Winston-Salem, North Carolina. Het is een ovaal circuit van 0,25 mijl of 400 meter in lengte. Het circuit werd tussen 1958 en 1971 gebruikt voor wedstrijden uit de NASCAR Grand National Series.

## Winnaars op het circuit

Winnaars op het circuit uit de Grand National Series.
| Jaar | Race | Winnaar | Auto |
| 1958 | - | Bob Welborn | Chevrolet |
| 1958 | - | Lee Petty | Oldsmobile |
| 1959 | - | Jim Reed | Ford |
| 1959 | - | Rex White | Chevrolet |
| 1959 | - | Rex White | Chevrolet |
| 1960 | - | Glen Wood | Ford |
| 1960 | International 200 | Glen Wood | Ford |
| 1960 | - | Glen Wood | Ford |
| 1961 | - | Rex White | Chevrolet |
| 1961 | Myers Brothers 200 | Rex White | Chevrolet |
| 1961 | - | Rex White | Chevrolet |
| 1962 | - | Rex White | Chevrolet |
| 1962 | Myers Brothers 200 | Johnny Allen | Pontiac |
| 1962 | International 200 | Richard Petty | Plymouth |
| 1963 | - | Jim Paschal | Plymouth |
| 1963 | - | Glen Wood | Ford |
| 1963 | International 200 | Junior Johnson | Chevrolet |
| 1964 | - | Marvin Panch | Ford |
| 1964 | Myers Brothers 250 | Junior Johnson | Ford |
| 1965 | - | Junior Johnson | Ford |
| 1965 | Myers Brothers 250 | Junior Johnson | Ford |
| 1966 | - | David Pearson | Dodge |
| 1966 | Myers Brothers 250 | David Pearson | Dodge |
| 1967 | - | Bobby Allison | Chevrolet |
| 1967 | Myers Brothers 250 | Richard Petty | Plymouth |
| 1968 | Myers Brothers 250 | David Pearson | Ford |
| 1969 | Myers Brothers 250 | Richard Petty | Ford |
| 1970 | Myers Brothers 250 | Richard Petty | Plymouth |
| 1971 | Myers Brothers 250 | Richard Petty | Plymouth |

## Externe link

* Officiële website
* Info op racing-reference.info
* ↑ Bobby Allison won de dual-class race in een Grand American klasse Mustang. Richard Petty, in een Grand National Plymouth, werd tweede maar won de Grand National klasse.
# Station Anderston

Anderston is een spoorwegstation in Schotland. Het station ligt in Anderston, het financiële centrum van Glasgow. Het station ligt grotendeels ondergronds.
# Mars naar Washington

De mars naar Washington (March on Washington for Jobs and Freedom) was een betoging die op 28 augustus 1963 werd gehouden in Washington D.C. om op te komen voor de rechten van de Afro-Amerikaanse burgers. Na de mars gaf Martin Luther King op de National Mall zijn beroemde toespraak I Have a Dream. De mars werd georganiseerd door A. Philip Randolph en Bayard Rustin en wist tussen de 200.000 en 300.000 mensen op de been te brengen.
28 augustus was een beladen datum voor de zwarte Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Het was de datum van het lynchen van Emmett Till. Het besluit van zijn moeder Mamie Till om haar zoon in een open kist te begraven, zodat iedereen kon zien wat hem was aangedaan, leidde tot grote opschudding en woede in de zwarte Amerikaanse gemeenschap.
De mars volgde op eerdere demonstraties, waaronder de campagne in Birmingham eerder dat jaar en droeg onder meer bij aan het aannemen van de Civil Rights Act of 1964.
# Flinders Street Station

Flinders Street Station is een spoorwegstation in Melbourne, Australië. Het is een belangrijk knooppunt in Melbourne en het bevindt zich op de hoek van Flinders Street en Swanston Street (bij St Kilda Road). Het station zelf strekt zich uit langs Flinders Street en de Yarra, tot aan Queen Street. Tegenover het station bevindt zich Federation Square. Flinders Street Station staat op het Victorian Heritage Register.
Flinders Street Station heeft veertien perrons en elke werkdag reizen ongeveer 110.000 mensen via Flinders Street Station. Het Melbournse idioom "I'll meet you under the clocks" verwijst naar de klokken die boven de ingang van Flinders Street Station hangen. Deze geven de vertrektijd aan van de eerstvolgende trein van elke lijn. Ook is het station een belangrijk knooppunt voor de tram van Melbourne. Bij het station en in de nabijheid van het station rijden 16 tramlijnen.

## Geschiedenis

In 1899 werd een architectuurwedstrijd gehouden voor een nieuw stationsgebouw op deze locatie. Het vorige stationsgebouw was gebouwd in 1854. Het winnende ontwerp werd gekozen uit zeventien inzendingen en het was afkomstig van James Fawcett en H. P. C. Ashworth. Op 22 mei 1900 werd het winnende ontwerp bekendgemaakt en in datzelfde jaar begon de bouw van Flinders Street Station door P. Rodger. Op 15 augustus 1908 werd het werk overgenomen door de Victorian Railways. De bouw werd voltooid in 1910.

## Foto's

* Flinders Street Station in aanbouw in 1908.
* Closeup van de façade van Flinders Street Station.
* Het vorige station op de locatie van Flinders Street Station.
* Trappen bij perron 12 en 13.
* De ingang van Flinders Street Station met de bekende klokken.
* Flinders Street Station.
* Perrons van Flinders Street Station.
* Flinders Street Station met treininfrastructuur.

## Trivia

* Perron 1 is 708 meter lang en staat hiermee op de vierde plaats van langste perrons ter wereld.
* ↑ (en) Flinders Street Railway Station Complex, Victorian Heritage Register
* 1 2 (en) Flinders Street Station, Department of Transport, Victoria
* ↑ 1,3,4,5,11,12,16,19,35,48,57,58,59,70,75,109
# Mohenjodaro

Mohenjodaro (Hindi:मोएन-जोदड़ो) is een stad uit de Indusbeschaving gelegen op zo'n 28 km van het huidige Larkano in de provincie Sindh van Pakistan en door de UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed. Het is beter geconserveerd dan Harappa, dat eerder was ontdekt en leverde veel informatie op over de beschaving waar het uit voortgekomen is. Mohenjodaro ligt 600 km ten zuiden van Harappa. De stad werd gebouwd rond 2600 v.Chr. en werd verlaten rond 1700 v.Chr., naar alle waarschijnlijkheid als gevolg van de wijziging van de loop van de rivier waar de stad aan lag en die de hele beschaving in de streek voedde. Mohenjodaro werd herontdekt in de jaren 1920. De resten lijden schade van stijgend grondwater onder invloed van de nabije rivier de Indus.
De taal en het schrift van de Indusbeschaving zijn nog niet ontcijferd, zodat ook de oorspronkelijke naam van deze en andere steden uit de omgeving (ook de Punjab en Gujarat) onbekend zijn.
In het Sindhi staat Mohenjo-daro voor dodenberg.
Mohenjodaro is, gelet op de ouderdom ervan, een opmerkelijk bouwproject. De indeling – een patroon van elkaar loodrecht snijdende straten – was duidelijk het resultaat van stadsplanning. De gebouwen zijn opgetrokken uit baksteen, gebakken of gedroogd in de zon en verbrand hout. Op het hoogtepunt telde deze stad waarschijnlijk rond de 35.000 inwoners. Er was een geavanceerd drainagesysteem, met zowel watertoevoer naar de huizen als afvoer via riolen. Er stonden allerlei soorten huizen die een of twee verdiepingen konden hebben en er was een ruime publieke badplaats. Deze laatste was voorzien van een laag natuurlijke teer, waardoor lekken werd voorkomen. Er bevonden zich ook een grote waterput, graanopslagplaatsen en een centraal gelegen marktplein. Er was bovendien een gebouw met ondergrondse vuurhaard (hypocaust), mogelijk voor warme baden.
Mohenjodaro is minstens zeven maal achtereen verwoest en herbouwd. Telkens werd de nieuwe stad boven op de oude aangelegd. Overstromingen door de Indus zijn mogelijk de voornaamste oorzaak van de verwoestingen.
De stad bestond uit twee delen, de citadel en de benedenstad. Het grootste gedeelte van de benedenstad is momenteel nog niet opgegraven, maar de citadel bevatte duidelijk een openbaar bad, een grote ruimte waarin wel 5000 mensen konden plaatsnemen, en twee grote vergaderruimten of overdekte markten.
# Station Blairhill

Blairhill is een spoorwegstation van National Rail in North Lanarkshire in Schotland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door ScotRail.
# ATP-toernooi van Jakarta

Het ATP-toernooi van Jakarta was een tennistoernooi voor mannen dat tussen 1993 en 1996 op de ATP-kalender stond. Het werd gehouden in de Indonesische hoofdstad Jakarta.

## Finales
### Enkelspel

| Jaar | Winnaar | Runner-up | Score |
| 1996 | Sjeng Schalken | Younes El Aynaoui | 6-3, 6-2 |
| 1995 | Paul Haarhuis | Radomír Vašek | 7-5, 7-5 |
| 1994 | Michael Chang | David Rikl | 6-3, 6-3 |
| 1993 | Michael Chang | Carl-Uwe Steeb | 2-6, 6-2, 6-1 |
| 1975-1992 | Niet gehouden | Niet gehouden | Niet gehouden |
| 1974 | Onny Parun | Kim Warwick | 6-3, 3-6, 6-4 |
| 1973 | John Newcombe | Ross Case | 7-6, 7-6, 6-3 |

### Dubbelspel

| Jaar | Winnaars | Runners-up | Score |
| 1996 | Rick Leach Scott Melville | Kent Kinnear Dave Randall | 6-1, 2-6, 6-1 |
| 1995 | David Adams Andrej Olchovski | Ronald Agenor Shuzo Matsuoka | 7-5, 6-3 |
| 1994 | Jonas Björkman Neil Borwick | Jorge Lozano Jim Pugh | 6-4, 6-1 |
| 1993 | Diego Nargiso Guillaume Raoux | Jacco Eltingh Paul Haarhuis | 7-6, 6-7, 6-3 |
| 1975-1992 | Niet gehouden | Niet gehouden | Niet gehouden |
| 1974 | Ismail El Shafei Roscoe Tanner | Jürgen Fassbender Hans-Jürgen Pohmann | 7-5, 6-3 |
| 1973 | Mike Estep Ian Fletcher | John Newcombe Allan Stone | 7-5, 6-4 |
ITF-toernooien (mannen en vrouwen)
ATP-toernooien (mannen) – ATP-seizoen 2025
WTA-toernooien (vrouwen) – WTA-seizoen 2025
Voormalige toernooien mannen
Voormalige toernooien vrouwen
Voormalige amateurtoernooien
1993 · 1994 · 1995 · 1996