OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# The Horseradish Story

The Horseradish Story, in het Nederlands vertaald als De spinazie van McSchobbejak en als McSchobbejaks spinazie-erfenis, is een stripverhaal van Carl Barks uit 1953. Dagobert Duck, Donald Duck en Kwik, Kwek en Kwak hebben in het verhaal de hoofdrol.
Het verhaal werd in het Nederlands gepubliceerd in weekblad Donald Duck nummer 42 t/m 44 van jaargang 1955 en het verscheen als hoofdverhaal in album nr. 4 in de serie Oom Dagobert, avonturen van een Steenrijke Eend. Het is in de loop der jaren nog enkele malen herdrukt in Donald Duck. Ook is het verschenen in het jubileumboek dat in september 2022 is uitgegeven in het kader van het 75-jarig jubileum van Dagobert.
Keno Don Rosa verwerkte enkele elementen uit dit verhaal in De laatste van de clan McDuck (1992).

## Verhaal

Op een dag komt een man genaamd Gluiper McSchobbejak (Engels: Chisel McSue) Dagoberts geldpakhuis binnen met een dwangbevel, waarin staat dat al Dagoberts bezittingen en zijn hele vermogen vanaf nu van McSchobbejak zijn. Het blijkt dat een voorouder van McSchobbejak, Johannes McSchobbejak, in de 18e eeuw een contract heeft afgesloten met een voorouder van Dagobert, Dorus Duck, die met zijn schip De Gouden Gans binnen 30 dagen een lading spinazie voor McSchobbejak af zou leveren in Jamaica. Toen Dorus het contract tekende zag hij niet dat er in kleine lettertjes stond dat als de spinazie niet op tijd zou worden afgeleverd, hij zijn hele vermogen aan McSchobbejak moest afstaan. De Gouden Gans zonk onderweg door een onbekende oorzaak. Toen Dorus Duck weer thuiskwam, ontdekte hij dat McSchobbejak al zijn bezittingen had geconfisqueerd. McSchobbejak eiste ook nog het gouden gebit van Dorus op, maar Dorus weigerde dit af te staan.
Dagobert had het gouden gebit van zijn voorvader ooit in zijn bezit als familie-erfstuk, maar hij heeft het later doorverkocht. Op grond van dit laatste claimt Gluiper McSchobbejak nu alsnog recht te hebben op Dagoberts hele vermogen en al Dagoberts bezittingen, tenzij Dagobert binnen 30 dagen alsnog de oorspronkelijke kist spinazie, die nog steeds samen het scheepswrak ergens op de bodem van de oceaan moet liggen, weet af te leveren in Jamaica. Dagobert huurt samen met zijn neef Donald en de drie neefjes een boot, in de hoop de kist nog op tijd te vinden en af te leveren. Het lukt inderdaad om De Gouden Gans te vinden, en wanneer Donald het scheepswrak bezoekt ontdekt hij dat Johannes McSchobbejak het schip destijds saboteerde zodat de spinazie nooit in Jamaica kon aankomen. Ze vinden ook de kist spinazie.
Als McSchobbejak hierachter komt, besluit hij de Ducks tegen te houden. Hij breng hun boot tot zinken, maar de Ducks weten een vlot te bouwen en ook de kist spinazie nog te redden. Even later pikken ze McSchobbejak als drenkeling op, die na een handgemeen met zijn kameraad in zee is beland. McSchobbejak denkt alsnog te winnen door de kist met de spinazie in zee te schoppen, maar de neefjes hadden dit al voorzien en bonden de kist met een touw aan het vlot vast. Zodoende kan de kist toch nog op tijd worden afgeleverd.

## Varia

* In het Engels betekent horseradish niet spinazie, maar mierikswortel.
# Craeybeckxtunnel

De Craeybeckxtunnel is een autotunnel in Antwerpen die in 1981 werd gebouwd om de geluidshinder van het verkeer voor het Sint-Augustinus- en het Middelheimziekenhuis te beperken. Deze tunnel heeft een lengte van 1600 meter. In de tunnel zijn voor elke rijrichting vier rijstroken en een pechstrook beschikbaar. De tunnel is daarmee de breedste van het land.
De Craeybeckxtunnel verbindt de Antwerpse Ring met de snelweg A1/E19 Antwerpen-Brussel. Het verkeer dat vanuit Brussel komt kan in de tunnel voorsorteren voor het knooppunt Antwerpen-Zuid. Dagelijks maken ongeveer 120000 voertuigen gebruik van de tunnel.
De tunnel werd genoemd naar Lode Craeybeckx, die tussen 1947 en 1976 burgemeester van Antwerpen was.
Vanaf midden 2009 tot begin 2010 werd de tunnel gerenoveerd. De brandstabiele buitenwand werd vernieuwd, de middelste wand werd geschilderd en de verlichting werd verbeterd. Dit alles moest resulteren in een veiligere, nettere en energie-efficiëntere tunnel. De snelheid wordt afhankelijk van het verkeer geregeld via dynamische rijstrooksignalisatieborden.
Sinds augustus 2024 wordt de tunnel uitgebreid gerenoveerd. De tunnel zal bijna een jaar lang 5 nachten per week dicht zijn in één richting. Er wordt 's nachts gewerkt van zondagavond tot vrijdagochtend. Het ventilatiesysteem en de hoog- en laagspanningsinstallatie wordt gerenoveerd. Daarnaast zullen de oude natriumlampen vervangen worden door duurzame ledverlichting. De tunnelkoker richting Antwerpen werd als eerste vernieuwd. De renovatie van de tunnelkoker richting Antwerpen duurde tot december 2024. De werkzaamheden in de koker richting Brussel startten op 19 januari 2025. Die zullen duren tot midden juni 2025.
* ↑ VRT NWS, Craeybeckxtunnel in Antwerpen bijna een jaar lang elke weeknacht dicht in één richting voor grondige renovatie. vrtnws.be (18 augustus 2024). Geraadpleegd op 21 november 2024.
* ↑ Agentschap Wegen en Verkeer, Vernieuwingswerken Craeybeckxtunnel (E19) en Rupeltunnel (A12): eerste tunnelkokers sneller afgewerkt. wegenenverkeer.be (9 januari 2025). Geraadpleegd op 5 februari 2025.
Bevrijdingstunnel · Blauwtorentunnel · Bolivartunnel · Jeanne Brabantstunnel · Jos Brabantstunnel · Craeybeckxtunnel · Frans Tijsmanstunnel · Gasthuistunnel · Jan De Vostunnel · Kennedytunnel · Krijgsbaantunnel · Liefkenshoektunnel · Sint-Annatunnel · Van Eycktunnel · Valaartunnel · Waaslandtunnel
# Ruben Van Hirtum

Ruben Van Hirtum (Geel, 10 april 1990) is een Belgisch voormalig volleyballer. Hij speelde als receptie-hoek.

## Levensloop

Van Hirtum startte zijn volleyballoopbaan bij Tovo Tongerlo. Op 18-jarige leeftijd maakte hij de stap naar professioneel volleybal. Hij speelde 3 seizoenen bij VC Averbode. Daarna maakte hij de overstap naar Knack Roeselare, waar hij nog acht seizoenen zou spelen. Met deze club werd hij vijfmaal landskampioen (2013, 2014, 2015, 2016 en 2017) en won hij even vaak de Beker van België (2013, 2016, 2017, 2018 en 2019). Daarnaast bereikte hij met Roeselare in 2015-'16 de halve finales van de CEV Cup en won hij driemaal de Supercup. (2013-'14, 2014-'15 en 2018-'19)
Daarnaast was hij actief bij het Belgisch volleybalteam. Met de Red Dragons behaalde hij de vierde plaats op het Europees Kampioenschap van 2017.
Na zijn spelersloopbaan ging hij aan de slag als advocaat. Zijn vader (Guy Van Hirtum) is burgemeester van Westerlo.
* Fiche Ruben Van Hirtum, Volleybox
* ↑ Ruben Van Hirtum met Roeselare op zoek naar vierde opeenvolgende bekerzege: “Voor zulke matchen doe je het als speler”, Het Nieuwsblad, 8 februari 2019
* ↑ Averbode strikt belofte Ruben Van Hirtum, Het Nieuwsblad, 5 mei 2008
* ↑ Volleybalclub Roeselare versterkt zich met Ruben Van Hirtum en Marcus Eloi, Het Nieuwsblad, 3 mei 2011
* ↑ PETIT Maxime, Zeven keer Champions League, maar op zijn 30ste ruilt Ruben topsport definitief voor toga: “Ja, ik verdien minder als beginnend advocaat dan als profspeler”, Het Laatste Nieuws, 16 september 2020
* ↑ Onze mensen: Guy Van Hirtum, CD&V
# Bisdom Nacala

Het bisdom Nacala (Latijn: Dioecesis Nacalana) is een rooms-katholiek bisdom met als zetel Nacala, in Mozambique. Het bisdom is suffragaan aan het aartsbisdom Nampula.

## Geschiedenis

Het bisdom werd opgericht op 11 oktober 1991, uit delen van het aartsbisdom Nampula.

## Parochies

Het bisdom had in 2021 een oppervlakte van 26.000 km$^2$ en telde 3.038.100 inwoners waarvan 41,2% rooms-katholiek was.

## Bisschoppen

* Germano Grachane (11 oktober 1991 - 25 april 2018)
* Alberto Vera Aréjula (25 april 2018 - heden)

## Galerij van afbeeldingen

* Wapen van het bisdom
* Diocese of Nacala. catholic hierarchy (2025). Geraadpleegd op 5 februari 2025.
# Amédéevuurtoren

De Amédéevuurtoren (Frans: Le Phare Amédée) staat op het eiland Amédée, zo'n 24 km ten zuiden van de Nieuw-Caledonische hoofdstad Nouméa. Het is een van de hoogste vuurtorens ter wereld en de enige ijzeren vuurtoren in Frankrijk. Hierdoor is het een toeristische attractie. De top kan bereikt worden via een wenteltrap met 247 treden.
De toren werd in 1862 gebouwd in Frankrijk, in opdracht van keizer Napoleon III, en vervolgens naar haar huidige plek vervoerd. Ter plaatse kostte het nog tien maanden om de toren te monteren. Sinds 1985 heeft de toren een elektrisch baken.
Het eiland is een beschermd natuurgebied.
# Enchantment (1948)

Enchantment is een Amerikaanse romantische dramafilm uit 1948, geregisseerd door Irving Reis met in de hoofdrollen David Niven, Teresa Wright en Evelyn Keyes. De film werd geproduceerd door Samuel Goldwyn en is gebaseerd op de roman A Fugue in Time uit 1945 van Rumer Godden.

## Verhaal

In Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog bezoekt de drieste Amerikaanse soldate Grizel Dane (Evelyn Keyes) haar oudoom, de bejaarde generaal Sir Roland 'Rollo' Dane (David Niven), op zoek naar onderdak.
Met behulp van flashbacks wordt de geschiedenis van de familie Dane onthuld. De eerste speelt zich af wanneer Rollo (Peter Miles) een kind is. Hij en zijn oudere broers en zussen, Selina (Sherlee Collier) en Pelham (Warwick Gregson), worden voorgesteld aan Lark Ingoldsby (Gigi Perreau) door hun vader (Colin Keith-Johnston). Hij legt uit dat haar ouders zijn omgekomen bij de ramp met de Tay Bridge en dat ze als lid van de familie bij hen zal wonen. Selina heeft meteen een hekel aan de nieuwkomer.

## Rolverdeling

* David Niven als generaal Sir Roland 'Rollo' Dane
* Teresa Wright als Lark Ingoldsby
* Evelyn Keyes als Grizel Dane
* Farley Granger als piloot Pax Masterson
* Jayne Meadows als Selina Dane
* Leo G. Carroll als Proutie, de butler van de familie Dane
* Philip Friend als Pelham Dane
* Shepperd Strudwick als de markies Guido Del Laudi
* Henry Stephenson als generaal Fitzgerald
* Colin Keith-Johnston als meneer Dane
* Gigi Perreau als Lark als kind
* Peter Miles als Rollo als kind

## Ontvangst

De Brooklyn Eagle beschreef de film als "prachtig verpakt (...) een kerstcadeau voor iedereen die hun liefdesverhalen tussen zuchten en onderdrukte tranen willen horen." De acteerprestaties en regie werden alom geprezen.
* ↑ (en) Top Grossers of 1949 door Variety, pagina 59.
# Gegisch

Het Gegisch (Gegnishtja, Geg, Albanees: Gegërishtja of kort Gegë) is een van de twee dialectgroepen binnen het Albanees (waarvan het Toskisch de andere is). Het Gegisch wordt gesproken door de Gegen, woonachtig in het noorden van Albanië, Kosovo, het gebied rond Preševo in Servië, Montenegro en het noorden van Noord-Macedonië. De standaardvorm van het Albanees is meer op de andere dialectgroep het Toskisch gebaseerd. De scheidingslijn tussen de twee groepen is de rivier Shkumbin in Centraal-Albanië.
# Snareseilanden

De Snareseilanden zijn een eilandengroep op zo'n 200 km afstand van het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. De eilandengroep bestaat uit North East Island, Broughton Island en de Western Chaineilanden. De oppervlakte van de Snareseilanden is 3,5 km².
De eilandengroep werd ontdekt op 23 november 1791 tijdens de Vancouver Expedition, onder leiding van kapitein George Vancouver op de HMS Discovery en de HMS Chatham onder leiding van William R. Broughton. De eilanden waren reeds bekend bij de Maori, die de eilanden Tini Heke noemden en het grootste eiland Te Taniwha ("het zeemonster").
In tegenstelling tot andere Sub-Antarctische eilanden, die in de negentiende eeuw veel te maken kregen met walvisvaart en jacht op zeehonden, zijn de Snareseilanden ongeschonden gebleven.
De eilanden zijn de thuishaven voor enkele endemische vogelsoorten zoals de Snareskuifpinguïn (Eudyptes robustus) en de Snaressnip (Coenocorypha aucklandica heugli), maar ook van endemische ongewervelden. North East Island is sterk bebost en is een van de belangrijkste broedplaatsen van de grauwe pijlstormvogel (Puffinus griseus). Tijdens het broedseizoen (november-april) zijn er zo'n 3 miljoen exemplaren op de eilanden te vinden.
De eilanden worden beschermd en toegang ertoe is meestal verboden.
Het gebied vormt een van de vijf Nieuw-Zeelandse Sub-Antarctische eilandengroepen en behoort tot het werelderfgoed van de UNESCO. Het werd door de commissie voor het Werelderfgoed in 1998 toegevoegd aan de werelderfgoedlijst.

## Afbeeldingen

* De Snareseilanden vanuit het noordoosten
* De Snareseilanden vanuit het zuiden
* HoHo Bay
* Albatros in zijn broedplaats
* Library of Congress Control Number: sh85123741
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007551053105171
* Virtual International Authority File: 315530813
* WorldCat (via VIAF): 315530813
# Hen and Chicken-eilanden

De Hen and Chicken-eilanden is een eilandengroep die behoort tot Nieuw-Zeeland en gelegen zijn ten noordoosten van Noordereiland, het noordelijkste hoofdeiland van Nieuw-Zeeland. Tot de groep behoren zes eilanden. Het Hen-eiland of Taranga in het Maori is veruit het grootste van de groep met een oppervlakte van 4,7 km². De Chicken-eilanden of Marotiri in het Maori zijn beduidend kleiner.
De eilanden kregen hun naam van kapitein Cook die de eilanden in 1769 aandeed.
# Mercuryeilanden

De Mercuryeilanden zijn een tot Nieuw-Zeeland behorende archipel in de Grote Oceaan, gelegen ten noordoosten van Noordereiland, het noordelijkste hoofdeiland van Nieuw-Zeeland. De eilandengroep bestaat uit zeven eilanden en een aantal rotsen. In het westen ligt het grootste eiland, Great Mercury Island (Ahuahua), dat privébezit is. Dan volgen de vijf kleinste Korapuki, Green, Middle (Atiu), Kawhitu (Stanleyeiland) en Moturehu, en ten slotte in het oosten Red Mercury Island (Whakau).
# Marcel Vanaudenhove

Marcel Vanaudenhove (Diest, 1 juni 1912 - Brussel, 20 oktober 2004) was een Belgisch bankier. Van 1959 tot 1979 stond hij aan het hoofd van het Gemeentekrediet.

## Biografie

Marcel Vanaudenhove was een broer van ondernemer en liberaal politicus Omer Vanaudenhove. Zijn andere broer Albert bouwde samen met Omer het familiebedrijf in schoenen tot Euro Shoe Group uit.
Hij trad in 1941 in dienst van het Gemeentekrediet. Van 1944 tot 1945 was hij ook korte tijd kabinetschef van minister van Financiën Franz de Voghel. In 1959 kwam hij aan de leiding van het Gemeentekrediet te staan. Na 20 jaar aan het hoofd van de bank werd hij door François Narmon opgevolgd.
Tussen 1990 en 1992 verscheen zijn driedelige geschiedenis van het Gemeentekrediet, Geschiedenis van de gemeentefinanciën in de economische, financiële en sociale evolutie van België 1918-1985.
Vanaudenhove was ook lid van de Commissie voor het Bank- en Financiewezen en lid van de Hoge Raad van Financiën.
# Straat Cook

De Straat Cook (Engels: Cook Strait, Maori: Raukawa Moana) is de zeestraat die het Noordereiland en het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland van elkaar scheidt. Ze is vernoemd naar James Cook die er als eerste Europeaan met een schip doorheen voer.
Aan de oostzijde van de straat ligt de haven van Wellington. Ten westen liggen de Marlborough Sounds. Op het smalste punt, dat zich tussen Cape Terawhiti en Perano Head bevindt, is de straat 24 km breed. Opmerkelijk is dat Perano Head op het Zuidereiland noordelijker ligt dan het op het Noordereiland gelegen Cape Terawhiti.
Er zijn regelmatige veerdiensten tussen Wellington en Picton dat aan het begin van de Marlborough Sounds ligt. De overtocht duurt 3 uur en 15 minuten.
# Léon Londot

Léon Londot (Bergen, 1878 – Ukkel, 1953) was een Belgisch kunstschilder. Londot schilderde voornamelijk landschappen, marines en stillevens. Hij verbleef vaak aan de Belgische kust (Oostende, Nieuwpoort) en reisde veel in Europa en Zuid-Amerika.

## Biografie

Hij was de broer van Charles Londot (1878–1968), die ook kunstschilder werd. Hij was leerling bij Antoine Bourlard aan de Academie in Bergen van 1890 tot 1895. Daarna trok hij naar de Academie in Brussel (1896). Hij bleef na zijn studies in Brussel wonen. Van 1914 af woonde hij in Ukkel. Hij werd in 1931 leraar schilderen van Koningin Elisabeth.
Londot was medestichter van de kunstenaarsvereniging Uccle Centre d'Art en was ook lid van Le Bon Vouloir in Bergen. In 1971 wijdde Le Bon Vouloir een retrospectieve aan zijn werk.

## Tentoonstellingen

* 1922, Brussel, Cercle Artistique et Littéraire (samen met Titz, Sirtaine en Haustraete)
* 1925, Brussel, Salle Mommen
* 1936, Brussel, Galerie Royale

## Musea en verzamelingen

* Arlon, Musée Gaspar-Collection de l'Institut Archéologique du Luxembourg.
* Bergen, Museum
* Elsene, Museum van Elsene
* Oostende, Mu.ZEE
* Ukkel, Gemeentelijke verzameling
* Verzameling Belgische Staat

## Literatuur

* Mons. Deux siècles d’Art, Brussel (Ed. E.A.), 1989.
* Le dictionnaire des peintres belges du XIV° siècle à nos jours, Brussel, 1994.
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 50710
# Pitt Island (Nieuw-Zeeland)

Pitt Island (in Moriori: Rangiaotea, in Māori: Rangiauria) is het op een na grootste eiland van de eilandengroep Chathameilanden in het zuidwesten van de Grote Oceaan. Deze archipel ligt 800 km oostelijk van Nieuw-Zeeland waartoe het bestuurlijk behoort.

## Beschrijving

Pitt Island ligt 20 km ten zuidoosten van het grootste eiland van de archipel en is 14 km lang en 10 km breed met een oppervlakte van 62 km$^2$ (Ameland is 59 km$^2$). Het eiland werd in 1807 door een Britse kapitein naar William Pitt de Oudere vernoemd. Er wonen ongeveer 30 personen permanent, voornamelijk in de nederzetting Flower Pot in het noordwesten. Het noordelijk deel van het eiland is vruchtbaar en bestaat uit licht golvend gebied dat in het verleden is ontbost en omgezet in weilanden, akkers en boomgaarden waarop graan en fruit wordt verbouwd. Dit is in particulier eigendom en er wordt daar voor eigen consumptie landbouw bedreven. Het zuidelijke deel is veel ruiger met rotsige heuvels van vulkanische gesteenten. Dit gebied is nog gedeeltelijk bebost. Het wordt door de overheid (het Department of Conservation, DOC) beheerd als natuurreservaat. Toerisme naar het eiland is mogelijk vanuit Flowerpot Bay Lodge; wandeltochten maken, vogels kijken, sportvissen, jagen en snorkelen behoren tot de mogelijke activiteiten.
Westelijk van Pitt Island ligt Mangere Island en het nabijgelegen Little Mangere. Zuidoostelijk van Pitt Island ligt South East Island. Little Mangere is particulier bezit, de beide andere eilanden worden door het DOC als natuurreservaat beheerd.
* ↑ (en) Rudge, M.R., 1983. A reserve for feral sheep on Pitt Island, Chatham group, New Zealand. New Zealand Journalof Zoology 10:349-364.full text

### Link

* (en) Website van de Chathameilanden
# Martin Rees

Martin John Rees, Baron Rees of Ludlow, OM, PRS (York, 23 juni 1942) is een Engels kosmoloog en astrofysicus. Hij werd in 1995 Astronomer Royal en staat sinds 2004 aan het hoofd (master) van het Trinity College van de Universiteit van Cambridge. Rees werd op 1 december 2005 voorzitter (President) van de Royal Society (PRS).
Rees publiceerde meer dan 500 papers. Zo had hij een aanzienlijke bijdrage in het onderzoek naar het ontstaan van kosmische achtergrondstraling, de formatie van sterrenstelsels en quasars. Behalve wetenschappelijke publicaties schreef Rees verschillende boeken gericht op het begrijpelijk maken van astronomie aan ondeskundige lezers. Hij ontving daarvoor in 2004 de Michael Faraday Prize, die voor dit doel in het leven werd geroepen. Ook kreeg hij in 2011 de Templetonprijs toegekend. Verder ontving de Engelsman onder meer de Order of Merit (OM), de Bruce Medal, de Gouden medaille van de Royal Astronomical Society en de Balzan Prijs (1989).
De in 1973 ontdekte planetoïde 4587 Rees werd naar hem vernoemd.
# Europees kampioenschap gewichtheffen 1899

Het Europees kampioenschap gewichtheffen 1899 was een kampioenschap voor gewichtheffers. De derde editie van de Europese kampioenschappen vond plaats in het Nederlandse Rotterdam op 25 oktober 1899 (sommige bronnen stellen dat dit EK plaatsvond in 1898 en/of te Amsterdam).

## Geschiedenis

Het kampioenschap vond plaats zonder gewichtslimieten. De Belg Philippe De Haes won er goud. Bezijden de medaillewinnaars is er weinig informatie over dit EK bewaard gebleven.

## Resultaten

| Gewichtsklasse | 1 | 1 | 2 | 2 | 3 | 3 |
| Open | Philippe De Haes | 350,5 kg | Joseph Balkman | 335 kg | Carl Van Den Brock | 300 kg |
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Campionati europei di sollevamento pesi 1898 op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Results European Weightlifting Championships 1896-1992, Sport-record.de
* ↑ (en) All European Championships, EWF
* ↑ (et) 3. Euroopa Meistrivõistlused, Sport24.ee
# Joachimsthal

Joachimsthal is een Duits stadje in de Brandenburgse Landkreis Barnim. De plaats is tevens bestuurszetel van het Amt Joachimsthal (Schorfheide), samen met drie andere gemeenten. Joachimstal telt 3.414 inwoners.
De plaats grenst aan de meren Werbellinsee en Grimnitzsee, en ligt in het bosrijke Biosfeerreservaat Schorfheide-Chorin. Het toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten in de gemeente.

## Verkeer en vervoer

* Kaiserbahnhof Joachimsthal (1898; ook trouwlocatie)
Eén kilometer ten oosten van Althüttendorf en drie kilometer ten oosten van Joachimsthal kruist de Autobahn A 11 de Bundesstraße 198 op afrit 9 van deze Autobahn.
Joachimsthal ligt aan de toeristische langeafstands-fietsroute Berlijn - Usedom.

### Spoorwegen

Joachimsthal heeft twee, anderhalve kilometer van elkaar gelegen, stations aan de spoorlijn Britz – Templin - Fürstenberg, station Joachimsthal en Joachimsthal Kaiserbahnhof. Deze spoorlijn is in drieën opgeknipt. Op het 15 km lange baanvak Britz - Joachimsthal is de infrastructuur (sporen, wissels, gebouwen e.d.) van een dochteronderneming van Deutsche Bahn, DB InfraGO. Er reden hier, om onduidelijke redenen, geen treinen van Deutsche Bahn. Aan dit baanvak ligt ook het uit 1898 daterende Kaiserbahnhof. Op het 26 km lange baanvak Joachimsthal - Templin is de infrastructuur van RegioInfra, een dochteronderneming van een regionaal spoorwegbedrijf met de naam ENON. Eind 2022 werd het reizigersverkeer ook op dit baanvak wegens een te gering aantal passagiers beëindigd. Het 31 km lange baanvak Templin-Fürstenberg tenslotte is opgeheven.
Het komt erop neer, dat Joachimsthal voor openbaar-vervoerreizigers tot voor kort alleen per bus te bereiken was. Begin 2025 is een firma genaamd Niederbarnimer Eisenbahn (NEB) echter weer begonnen, passagierstreinen in uurdienst te laten rijden over het traject Eberswalde Hbf-Britz-Joachimsthal, hun lijnnummer RB 63.

## Afbeeldingen

* Luchtfoto van het stadscentrum
* Luchtfoto uit 2018 van Joachimsthal. Op de achtergrond de Grimnitzsee.
* Jachthaven aan de Werbellinsee
* De Kruiskerk te Joachimsthal (plm. 1819)
* UItzichttoren Bioramaturm
* Kaart fietsroute Berlijn-Usedom
* Kasteelruïne Grimnitz
* Hotel Hubertusstock, voormalig jachthuis van de DDR-regering
* 1 2 (de) Bevölkerung im Land Brandenburg nach amtsfreien Gemeinden, Ämtern und Gemeinden 31. Dezember 2020 (gearchiveerd PDF-bestand; 950 KB)
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Joachimsthal op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.