OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Manuel Uribe

Manuel Uribe Garza (Monterrey (Mexico), 11 juni 1965 – aldaar, 26 mei 2014) was een Mexicaans persoon, bekend omdat hij met 597 kilogram de zwaarste man ter wereld zou zijn.
In maart 2007 vierde Uribe het feit dat hij 200 kg was afgevallen, waarmee hij, naar eigen zeggen, op weg was om naast (voorheen) de zwaarste man ook de meest afgevallen man ter wereld te worden. Uribe verloor in een jaar tijd ruim een derde van zijn totale gewicht. In oktober 2008 werd bekend dat hij zou gaan trouwen. Het huwelijk vond noodgedwongen in bed plaats, omdat Uribe in oktober 2008 nog zo'n 360 kg woog en niet mobiel was. In maart 2008 was hij ongeveer 250 kg afgevallen.
Hij overleed op 26 mei 2014 op 48-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Monterrey, waar hij met hartklachten was opgenomen. Zijn lengte was 1,96 m

## Externe link

* (en) Manuel Uribe in de Internet Movie Database
# 't Zandt

't Zandt kan verwijzen naar:
* 't Zandt (Groningen), een dorp in de Groningse gemeente Eemsdelta
** VV 't Zandt, een voormalige amateurvoetbalclub uit bovenstaand dorp
* Heerlijkheid 't Zandt, een heerlijkheid bij Katwijk (Zuid-Holland), sinds eeuwen in het bezit van het geslacht Van Wassenaer
# Sint-Franciscuskerk (München)

De Sint-Franciscuskerk (Duits: St. Franziskus) is een neobarokke rooms-katholieke parochiekerk in het Münchener stadsdeel Giesing.

## Geschiedenis

Door de stormachtige groei van het aantal katholieke bewoners van het stadsdeel Giesing (1895: 13.000, 1914: 30.000) werd de op 31 oktober 1866 ingewijde Heilig-Kruiskerk te klein. In 1913 werd daarom een vereniging voor de bouw van een nieuwe kerk opgericht. Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog verhinderde echter het voornemen om een noodkerk te bouwen. Pas in 1920 kon, na de aankoop van een barak uit een voormalig krijgsgevangenenkamp, een noodkerk door kardinaal Michael von Faulhaber worden gewijd.
Dankzij een schenking van de Amerikaanse priester Karl Reichlin en een tegemoetkoming van de oorspronkelijke eigenaren wist men in oktober 1922 een stuk bouwgrond voor de nieuwe kerk op de hoek van de Hans-Mielichstraße en Konradinstraße te verwerven. In 1924 leverde de architect Richard Steidle het ontwerp van een neobarok kerkgebouw met twee torens. Op 10 mei 1925 vond op plechtige wijze de eerstesteenlegging plaats en op 3 oktober 1926, op de 700ste sterfdag van de heilige Franciscus, werd het nieuwe kerkgebouw door kardinaal Michaël von Faulhaber en wijbisschop Michael Buchberger geconsacreerd.

## Verwoesting en herbouw

Al bij de eerste grote luchtaanvallen in september 1943 op de stad München werd de Fanciscuskerk zwaar getroffen. Het gebouw brandde geheel uit. Daarbij werd ook het grootste deel van de inrichting vernietigd. Het hoogaltaar, de kruisweg, de beelden, het orgel en de kansel en communiebank uit de bouwperiode, maar ook oudere kunstwerken zoals een schilderij van Lazarus van Jacob de Wet, een tabernakel van Ignaz Günther en twee aan Johann Baptist Straub toegeschreven bustes van heiligen gingen voor altijd verloren. Na de oorlog werd de kerk in vereenvoudigde vorm herbouwd. Het interieur van de kerk is modern.

## Externe link

* (de) De Franciscuskerk op de website van het aartsbisdom München en Freising
* ↑ https://web.archive.org/web/20151006010341/http://webspace.st-michaelsbund.de/StFranziskusMuenchen/kirche.htm#marke01
# Frauenkirche (München)

De Frauenkirche (Onze-Lieve-Vrouwekerk) in de Duitse stad München is de grootste kerk van de stad en de kathedraal van het aartsbisdom München en Freising.
De kerk – 109 meter lang, 40 meter breed en 99 meter hoog – biedt plaats aan 20.000 (staande) kerkbezoekers en wordt als kathedraal nog regelmatig gebruikt voor eucharistievieringen.
De kathedraal verving een oudere kerk uit de 12e eeuw, die door de bevolkingsgroei te klein geworden was. Opdrachtgever tot de bouw was de hertog Sigismund van Beieren. Het project startte in 1468. De kerk werd gebouwd in laat-gotische stijl en opgetrokken uit rode baksteen. De totale bouw duurde slechts twintig jaar en werd afgesloten met de oplevering van de twee torens in 1488. De kerk werd in 1494 officieel ingewijd.
De oorspronkelijke plannen voor de torens (met spitsen zoals de Dom van Keulen) kon geen doorgang vinden vanwege geldgebrek. De koepels die zich nu op de torens bevinden en geïnspireerd waren op de Rotskoepel van Jeruzalem, werden in 1525 voltooid.
In het gebouw zelf bevinden zich nog kunstwerken uit de 14e -18e eeuw, met als hoogtepunten de gotische glas-in-loodramen en het grafmonument van keizer Lodewijk IV van het Heilige Roomse Rijk.
Een opmerkelijke bezienswaardigheid is de zogenaamde Teufelstritt, de voetstap van de duivel. Bij de ingang bevindt zich in een van de vloertegels een voetafdruk met een staartje aan de hiel. De legende vertelt dat de duivel hier heeft gestaan om het nieuwe kerkgebouw te bezichtigen en het gebouw belachelijk te maken, omdat het geen ramen bevatte (vanuit deze plaats zijn de ramen in de kerk namelijk niet te zien).
Tijdens de Tweede Wereldoorlog stortte bij bombardementen het dak in en een van de torens van de kathedraal werd zwaar beschadigd. Na de oorlog vonden restauraties plaats die niet konden verhullen dat diverse kunstwerken in het interieur voorgoed verloren waren gegaan.

## Externe link

* Website
# Asterius

Asterius was een Romeinse generaal die de titel Comes Hispaniarum droeg. Hij voerde een militaire expeditie aan tegen de Vandalen en de Alanen in het noorden van Gallaecia. Tevens maakte hij een einde aan de usurpatie van Maximus.

## Middeleeuwse bronnen

Er zijn twee historische bronnen waarin over Asterius wordt verhaald, de Spaanse bisschop Hydatius in zijn uit de vijfde eeuw stammende kronieken en de zesde-eeuwse bisschop Gregorius van Tours, die zich baseert op het verloren geraakte werk van Renatus Profuturus Frigeridus.

## Aftocht van de Visigoten

In 418 werd Wallia, de Visigotische koning die in Spanje een succesvolle campagne voerde tegen de Germaanse invallers, verzocht het Iberische schiereiland te verlaten en met zijn leger terug te keren naar hun stamgebied in Gallië. Dankzij Wallias’ campagnes waren de Alanen en Vandaalse Silingen verdreven naar de kuststrook van Gallaecia ten noorden van de rivier de Miño, waar zij hun toevlucht bij de Asdingen, verwanten van de Silingen, hadden gezocht. De Asdingen versterkt met de Alanen en Silingen hadden nieuwe gebieden nodig om de grotere bevolking te voeden en vielen in 419 de Sueven aan in het Cantabrisch Gebergte.

## Opstand van de Vandalen en Alanen

In de periode 419-420 hield Asterius zich op in Tarraco om zijn familieleden bij te staan die door de kerk beschuldigd werden van Priscillianisme toen de Sueven op hun grondgebied aangevallen werden. De Suevische koning Hermerik wendde zich tot de Romeinen om hulp. In 421 maakte Asterius zich op om een einde te maken aan de vijandelijkheden in Gallaecia. Zijn campagne tegen de Vandalen en Alanen verliep voorspoedig. Terwijl Asterius oprukte naar de belaagde Sueven, werden de Vandalen in het zuiden gedwongen zich over te geven bij Bracara Augusta. Hier werden ze onderschept door een Romeins leger onder leiding van Maurocellus. Asterius zelf ontzette de Sueven toen deze op het punt stonden vernietigd te worden. Ondanks dit succes kon hij niet beletten dat de meeste verslagenen naar Baetica wisten te vluchten.

## Opperbevelhebber

In 421 werd Asterius teruggeroepen naar Ravenna om aanwezig te zijn bij de verheffing van Constantius III tot Augustus. Als dank voor zijn verdiensten werd Asterius benoemd tot patricius en kreeg het ambt van opperbevelhebber van het West-Romeinse leger.

## Val van usurpator Maximus

Volgens Kulikowski maakte Asterius ook een einde aan de opstand van usurpator Maximus en werd hij in 421 om die reden beloond met de titel van patriciër.
Primaire bronnen:
* Renatus Profuturus Frigeridus, Gallische geschiedschrijver
* Gregorius van Tours, Gallische bisschop
* Hydatius, Spaanse bisschop
Literatuur:
* Kulikowski, Michael, Late Roman Spain and Its Cities, Johns Hopkins University Press (2004)

### Referenties

* 1 2 Kullikowski, "Career", pp. 134f
* ↑ Kulikowski, Michael, The Career of the "Comes Hispaniarum" Asterius (2000) Vol. 54, No. 1/2, pp. 123-141
* ↑ Hydatius, Kronieken 74
# Libčice

Libčice kan verwijzen naar:
* Libčice nad Vltavou, een Tsjechische stad in okres Praha-západ
* Libčice (Nový Knín), een Tsjechische deelgemeente van Nový Knín in okres Příbram
* Libčice (Nechvalice), een Tsjechische deelgemeente van Nechvalice in okres Příbram
* Libčice (Dolní Kralovice), een Tsjechische deelgemeente van Dolní Kralovice annex verlaten dorp in okres Benešov
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Libčice en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Efxeinoupoli

Efxeinoupoli (Grieks: Ευξεινούπολη) is een stad in de gemeente Almyros, departement Magnesia en periferie Thessalië. In 2001 had Efxeinoupoli 2.507 inwoners.

## Geografie

Efxeinoupoli ligt in het zuidelijke deel van Magnesia. Ten noorden van de stad ligt het bos Kouri, ten zuiden van het het dorp is de berg Othrys en in het westen ligt de Golf van Volos. Efxeinoupoli ligt op ongeveer 1 km afstand van Almyros en 35 km van Volos.

## Geschiedenis

Efxeinoupoli ontstond in 1906, toen er 936 huizen werden gebouwd. In de stad werden in 1906 Griekse vluchtelingen uit Oost-Roemelië ondergebracht. De vluchtelingen waren afkomstig uit onder meer Sozopol, Varna en Pyrgos. Velen zochten echter elders huisvesting, wegens slechte omstandigheden en te kleine huizen.
Na de Grieks-Turkse oorlog in 1922, arriveerden vluchtelingen uit Pontus in de huizen die waren verlaten door de eerste vluchtelingen. In 1924 volgden vluchtelingen uit Cappadocië, Smyrna en Caesarea. Uiteindelijk vestigden zich in 1950 120 Sarakatsani-families uit de omliggende dorpen in Efxeinoupoli.
Een van de belangrijkste Griekse schilders, George Gounaropoulos, woonde een tijdje in Efxeinoupoli (als vluchteling uit Sozopol).
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ευξεινούπολη op de Griekstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Victor Vercouillie

Victor Vercouillie (Kortrijk, 3 november 2002) is een Belgisch wielrenner die vanaf 2024 voor Team Flanders-Baloise uitkomt.

## Carrière

Vercouillie startte het seizoen 2023 als clubrenner bij EFC-L&R-Van Mossel, maar liep vanaf 1 augustus 2023 stage bij de Nieuw-Zeelandse profploeg Bolton Equities Black Spoke. Vanaf 2024 is Vercouillie volwaardig beroepsrenner bij het Vlaamse Team Flanders-Baloise.

## Overwinningen
### 2023

    Etappe 1b H4A Beloften Weekend
    Criterium Wakken
    Criterium Ardooie

### 2024

    3 Europees kampioenschap gemengde ploegentijdrit, elite

### 2025

    Bergklassement Ster van Bessèges

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Roubaix |
| 2024 | opgave | buit.tijd |

## Ploegen

* 2019 – Onder Ons Parike WZW
* 2020 – Onder Ons Parike WZW
* 2021 – Dovy Keukens- FCC
* 2022 – Dovy Keukens- FCC
* 2023 – EFC - L&R - Van Mossel
* 2023 – Bolton Equities Black Spoke (stagiair vanaf 1-8)
* 2024 – Team Flanders-Baloise
* 2025 – Team Flanders-Baloise
Batt · Bostock · Burnett · Christensen · Currie · Fitzsimons · Fouché · Gate · Gough · Jackson · Jones · Kench · Mudgway · O'Donnell · Oram · Scott · Sexton · Stewart · Townsend · Wright · Gardner (stagiair) · Hornblow (stagiair) · Vercouillie (stagiair)
Bonneu · Claeys · Clynhens · Colman · Craps · De Vylder · De Wilde · Dejaegher · Dens · Deweirdt · Gerits · Hesters · Maris · Van Hemelen · Van Poucke · Vandenbranden · Vandenstorme · Vandevelde · Vanhoof · Vercouillie
* (en) Profiel van Victor Vercouillie op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Victor Vercouillie op de website van de UCI
* Profiel van Victor Vercouillie op De wielersite
# Goliath (molen)

De Goliath is een poldermolen bij de Eemshaven in de Nederlandse provincie Groningen.
De molen stamt uit 1897 en is de noordelijkste molen van het Nederlandse vasteland. De Goliath heeft geen functie meer (de watergang loopt nu om de molen heen), maar bemaalde ooit de Eemspolder. De molen kan het water echter wel rondmalen in een circuit. De molen is in 2006 voorzien van een nieuw wiekenkruis en is weer maalvaardig.
Tot 2003 viel de molen officieel onder de plaats Uithuizermeeden, sindsdien heeft de molen een nieuw postadres met als plaatsnaam Eemshaven. De molen is eigendom van de Stichting Beheer en Behoud van het Poldermolencomplex De Goliath. Dankzij de enthousiaste molenaar Ida Wierenga-Spijk een begrip geworden in Noord-Nederland en zelfs ver daarbuiten.

## Exterieur

De molen heeft een grenenhouten achtkantige romp op een hoge gemetselde voet, beide bedekt met riet. De kap is eveneens met riet gedekt. Het wiekenkruis heeft een vlucht van 23,50 meter en is uitgerust met Oud-Hollands hekwerk met zeilen. Een opvallend kenmerk is de eenvoudige, witgeschilderde baard met rood afgebiesde krullen, zonder opschrift. In de uitstroomsluis bevindt zich een gedenksteen met een inscriptie die herinnert aan de drooglegging van de polder. De molen wordt omringd door moderne windturbines, wat zorgt voor een markant contrast tussen historisch en hedendaags gebruik van windenergie.

## Externe link

* Website van de molen
# Bierwart

Bierwart is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Fernelmont in de provincie Namen Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Dionysiuskerk (Église Saint Denis) is een neoromaans kerkgebouw van 1872.
* De Kasteelhoeve van Bierwart (Château-ferme de Bierwart) was een zetel van de heerlijkheid. De huidige gebouwen zijn van omstreeks 1700 en werden in de 19e eeuw nog verbouwd.

## Natuur en landschap

De hoogte aan de kerk bedraagt 192 meter.

## Demografische ontwikkeling

Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december

## Nabijgelegen kernen

Hannêche, Forville, Waret-l'Évêque, Pontillas
* Waals erfgoed
# Stekelsporig mosschijfje

Het stekelsporig mosschijfje (Lamprospora crechqueraultii) is een schimmel behorend bij de familie Pyronemataceae.

## Verspreiding

In Nederland komt het stekelsporig mosschijfje zeldzaam voor. Het staat op rode lijst in de categorie 'Bedreigd'.
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* (en) Index Fungorum
# Richelsporig mosschijfje

Het richelsporig mosschijfje (Lamprospora faroensis) is een schimmel behorend tot de familie Pyronemataceae. Het heeft een associatie met mossen, mogelijk zwak parasitisch. Het komt voor op grond in base-arme habitats bij Bryum.

## Kenmerken

De apothecia zijn 0,5 tot 1 mm in doorsnede, oranje van kleur met duidelijk vliezige rand. De ascus is cilindrisch en bevat acht ascosporen. Deze sporen liggen eenzijdig (uniseriaat). De sporen meten 15 tot 17 µm. De sporenornamentatie bestaat uit ribbels van 0,5 tot 0,7 µm breed en 0,8 tot 1,2 µm hoog. Ze vormen een regelmatig areolaat reticulum met 5-8 mazen/diameter.

## Verspreiding

In Nederland staat het richelsporig mosschijfje op de rode lijst in de categorie 'verdwenen'.
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* (en) Index Fungorum
* (en) Bryoparasitic Pezizales
# Honingraatmosschijfje

Het honingraatmosschijfje (Lamprospora retinosa) is een schimmel behorend tot de familie Pyronemataceae. Het leeft in associatie met mossen, mogelijk zwak parasitisch. Hij groeit bij levende bladmossen in de kustduinen of op droge zandgronden. Het komt voor bij Bryum en het gewoon purpersteeltje (Ceratodon purpureus) (?).

## Kenmerken

De ascosporen zijn bolvormig en meten 15,6 tot 18,8 µm in diameter. De sporen zijn geornamenteerd met prominente richels van 0,6 tot 1,2 µm breed en 0,5 tot 1,0 µm hoog.

## Verspreiding

Het honingraatmosschijfje komt in Nederland zeldzaam voor.
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* (en) Index Fungorum
* 1 2 (en) Studies in arctic and alpine Lamprospora species (1993) door T. K. Schumacher. Gearchiveerd op 18 oktober 2022.
# Bètastraling

Bètastraling is ioniserende straling die uit elektronen of uit positronen bestaat. Deze deeltjes worden met betrekking tot bètastraling ook bètadeeltjes genoemd. De natuurkundige Ernest Rutherford noemde in 1898 de twee soorten straling, die hij bij het radioactieve verval van zware elementen ontdekte, alfa- en bètastraling.
Bètastraling ontstaat in het bètaverval, het radioactieve verval waarin een atoomkern een elektron e$^−$ of positron e$^+$ uitzendt. Er zijn twee soorten bètastraling, β$^−$- en β$^+$-straling. Bij β$^−$-straling verandert in de kern een neutron in een proton, waarbij een elektron en een elektron-antineutrino ${\overline {\nu _{e}}}$ worden weggeschoten. Dit moet er niet mee worden verward dat een aan een atoom gebonden elektron wordt uitgezonden. De massa van de kern blijft bij het uitzenden van bètastraling ruwweg gelijk, aangezien het neutron en het proton ongeveer even zwaar zijn. Dit betekent dat het massagetal gelijk blijft, maar het atoomnummer met 1 toeneemt. Voorbeeld:
    ${\ce {^{170}_{69}Tm->{^{170}_{70}Yb}+{^{0}_{-1}e^{-}}+{\bar {\nu }}_{e}}}$
De halveringstijd is hierbij 458 jaar.
Bij β$^+$-straling verandert in de kern een proton in een neutron, waarbij een positron e$^+$ en een elektron-neutrino worden weggeschoten. Het massagetal blijft gelijk, maar het atoomnummer neemt met 1 af. Voorbeeld:
    ${\ce {^{21}_{11}Na -> ^{21}_{10}Ne + ^0_1e^+ + \nu_{e}}}$
De halveringstijd is hierbij 23 seconden.

## Soorten straling

Er zijn verschillende vormen van ioniserende of radioactieve straling, die in corpusculaire en elektromagnetische straling zijn te verdelen. Voorbeelden van straling behalve de bètastraling:
* Alfastraling bestaat uit alfadeeltjes, die uit twee neutronen en twee protonen bestaan, dus identiek zijn aan een atoomkern van helium-4.
* Gammastraling is onzichtbare elektromagnetische straling met een hoge energie.
* Neutronenstraling bestaat uit vrijgekomen neutronen, meestal met hoge kinetische energie.
Bètastraling dringt verder in materiaal door dan alfastraling, maar gammastraling nog veel meer dan bètastraling.
# Jiříkovec

Jiříkovec (Duits: Jirschikowitz of Jirschikowitz in Böhmen) is een Tsjechische plaats in de gemeente Heřmaničky in de regio Midden-Bohemen en maakt deel uit van het district Benešov. Het dorp ligt op ongeveer 1 kilometer afstand van Heřmaničky.
Jiříkovec telt 10 inwoners (2021).

## Geschiedenis

De eerste schriftelijke vermelding van het dorp dateert van 1391. Tot en met het midden van de 19e eeuw stond Jiříkovec, net als de rest van de op dat moment toekomstige, huidige gemeente, onder bestuur van Smilkov.
In 1960 werd Jiříkovec ingedeeld bij het district Benešov.

## Verkeer en vervoer
### Autowegen

Er leidt een regionale weg naar het dorp.

### Spoorlijnen

Er is geen station in Jiříkovec; het dichtstbijzijnde station is in Heřmaničky.

### Buslijnen

Er is geen bushalte in het dorp. De dichtsbijzijnde bushaltes zijn Loudilka, ten noorden van het dorp, en Radíč in Ješetice, ten zuiden van het dorp.

## Galerij

* Hoofdstraat (2015)
* Trein vlak bij het dorp (2015)
* Huis in het dorp (2015)
* Dorpsvijver (2015)
* Boerderij in het dorp (2015)
* Vakantiehuis in het dorp (2015)
* Straat in het dorp (2015)

## Externe link

* Website van de gemeente
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Jiříkovec op de Tsjechischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (cs) Počet obyvatel v obcích - k 1. 1. 2021. Český statistický úřad. Gearchiveerd op 2 april 2023. Geraadpleegd op 7 februari 2025.
* ↑ (cs) Historický lexikon obcí České republiky - 1869 - 2005. Český statistický úřad. Gearchiveerd op 25 juni 2024. Geraadpleegd op 9 februari 2025.
# Brian Cox (natuurkundige)

Brian Edward Cox (Chadderton, 3 maart 1968) is een Engelse deeltjesfysicus, lid van de Royal Society en hoogleraar aan de Universiteit van Manchester. Hij werkt mee aan het ATLAS experiment, een van de zes deeltjesdetectorexperimenten bij de Large Hadron Collider (LHC) bij CERN in Zwitserland. Cox is vooral bekend als presentator van een reeks wetenschapsprogramma's voor de BBC. Hij genoot ook enige bekendheid in de jaren 90 van de twintigste eeuw als toetsenist van de popgroep D:Ream.

## Carrière

Cox werd geboren in Chadderton, Lancashire. Hij studeerde natuurkunde aan de Universiteit van Manchester. Gedurende die tijd had hij een nummer 1-hit te pakken met Things Can Only Get Better. Cox promoveerde in 1997 op het proefschrift getiteld "Double Diffraction Dissociation at Large Momentum Transfer". Cox verschijnt vaak in wetenschappelijke programma's voor BBC radio en televisie. Hij presenteerde een vijfdelige BBC Two televisieserie getiteld Wonders of the Solar System en de daarop volgende vierdelige serie, Wonders of the Universe. Daarnaast heeft hij enkele boeken geschreven zoals Why does E=mc? (samen met Jeff Forshaw) en The Quantum Universe, eveneens met Forshaw.
Cox was de wetenschapsadviseur voor de sciencefictionfilm Sunshine. Op de DVD-release geeft hij een audiocommentaar waarin hij wetenschappelijke nauwkeurigheden (en onnauwkeurigheden) bespreekt die in de film worden weergegeven. Hij was ook te zien in de Discovery Channel special Megaworld: Switzerland. In 2013 presenteerde hij nog een serie van Wonders of Life.
Op 14 november 2013 zond BBC Two ter ere van de 50e verjaardag van Doctor Who The Science of Doctor Who uit, waarin Cox de mysteries van tijdreizen behandelt. De lezing werd opgenomen in het Royal Institution Faraday Lecture Theatre. De BBC zond daarna Human Universe en Forces of Nature uit, ook gepresenteerd door Cox.
Cox is al lange tijd fan van de komediegroep Monty Python en verscheen in juli 2014 op het podium tijdens de laatste avond van hun 10-daagse liveshow Monty Python Live (Mostly). Hij verschijnt ook in de documentaire Monty Python: The Meaning of Live. In 2017 verscheen Cox in het kindertelevisieprogramma Postman Pat, met de stem van ruimte-expert professor Ryan Farrow.

## Persoonlijk leven

Cox is getrouwd met de Amerikaanse blogster Gia Milinovich, die net als Cox werkte bij de Large Hadron Collider bij CERN. Samen hebben ze twee kinderen.

## Televisieprogramma's

* The Big Bang Machine (2005)
* What on Earth is Wrong with Gravity (2008)
* Do You Know What Time It Is (2008)
* Can we Make a Star on Earth (2009)
* Wonders of the Solar System (2009)
* Wonders of the Universe (2011)
* Wonders of Life (2012)
* The Planets (2019)
* Universe (2021)

## Discografie

* Dare - Out of the Silence (1988)
* Dare - Blood from Stone (1991)
* D:Ream - D:Ream On Volume 1 (1993)
* D:Ream - In Memory Of... (2011)