OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Radio Antwerpen

Radio Antwerpen was een Belgische radiozender die aanvankelijk uitzond vanuit Antwerpen, en in 1962 vanaf zendschip Uilenspiegel voor de kust van Zeebrugge.
Al vanaf 1922 was de Antwerpse radio-ingenieur Georges De Caluwé aan het experimenteren met uitzendingen op de korte golf. In 1926 verwierf hij een vergunning voor een radiostation. De zendmast werd geplaatst op de kerktoren van de protestantse kerk aan de Bexstraat te Antwerpen, en De Caluwé installeerde zich in een kamertje onder de klokken. De zender, die officieel Radio Antwerpen heette, werd populair onder de naam Radio Kerkske. Vanaf 1935 voldeed de torenkamer niet meer en werd de zendmast verplaatst naar Edegem. Toen in mei 1940 het Duitse leger in aantocht was, werd het station vernietigd om te beletten dat de Duitsers dit zouden gebruiken voor propagandadoeleinden. Nadat de Duitsers zich bij het einde van de oorlog hadden terugtrokken, werd het radiostation opnieuw gestart. Vervolgens keerde de Belgische regering uit ballingschap terug, en werd beslist dat alle radiostations onder staatscontrole werden geplaatst. Radio Antwerpen werd in beslag genomen en De Caluwé moest zijn zendvergunning inleveren.
Nadat zeezenders in Denemarken en Zweden veel succes hadden, besloot Georges De Caluwé op 73-jarige leeftijd zijn geliefde zender van weleer terug te brengen, ditmaal vanaf een zendschip. Hij kocht een betonnen Frans bevoorradingsschip dat werd omgedoopt in Uilenspiegel, naar de legendarische Vlaamse held. Het werd voor de kust bij Zeebrugge geankerd, en op 15 oktober 1962 startten de uitzendingen op 1492 kHz (200,9 meter), nadat vanaf drie dagen daarvóór daarop werd getest. Het succes was overweldigend, mede door de populaire muziek die in de studio in de Nerviërstraat te Antwerpen op de band werd gezet. De Caluwe wist wat de Vlaming graag hoorde. Om het succes van Radio Antwerpen te bestrijden breidde de officiële Belgische radio (BRT) haar zenduren uit.
Begin december 1962 stemde het Belgische Parlement voor een anti-piratenwet. Op 13 december zou het schip worden geënterd, maar de actie werd uitgesteld wegens het slechte weer. Diezelfde dag stierf Georges De Caluwé na een operatie. Een paar dagen later, op 16 december, werd het schip in een zware storm beschadigd en raakte het op drift. De bemanning werd van boord gehaald, en het schip strandde diezelfde dag op de Nederlandse kust bij Cadzand-Bad op het grondgebied van de gemeente Retranchement (nu gemeente Sluis), waar het in 1971 werd opgeblazen. Het zou nog tot 1973 duren voor Vlaanderen opnieuw een zeezender had: Radio Atlantis.
# Vlag van de Oost-Afrikaanse Gemeenschap

De vlag van de Oost-Afrikaanse Gemeenschap is de vlag die sinds 2008 wordt gebruikt door de Oost-Afrikaanse Gemeenschap, een intergouvernementele organisatie bestaande uit acht landen in het gebied van de Grote Merengebied in Oost-Afrika.

## Beschrijving

De Community Emblem Act, 2003 beschrijft de symboliek achter de vlag.
* Blauw: Het Victoriameer, als teken van de eenheid van de EAC-partnerstaten.
* Wit, zwart, groen, geel en rood: De verschillende kleuren van de vlaggen van elk van de EAC-partnerstaten.
* Handdruk: Oost-Afrikaanse Gemeenschap.
* Centraal: Embleem of van de Oost-Afrikaanse Gemeenschap.

## Geschiedenis

De eerste versie van de vlag werd in 2003 aangenomen door de Community Emblem Act, toen de Gemeenschap nog maar uit drie leden bestond: Kenia, Tanzania en Oeganda. In 2007 werd de Gemeenschap uitgebreid met Burundi en Rwanda. Om rekening te houden met deze uitbreiding van het aantal leden werd in 2008 de Community Emblems (Amendment) Act, 2008 aangenomen, die het embleem aanpaste om Burundi en Rwanda op te nemen.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Flag of the East African Community op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Seksuologie

Seksuologie is de wetenschap van seksualiteit. Deze wetenschap haalt haar kennis uit verschillende andere disciplines. Seksuologie behandelt zowel de normale als de abnormale seksualiteit.

## Geschiedenis

Rond 1900 begon de opmars van de seksuologie. 1906 wordt gezien als het geboortejaar van de seksuologie; vanaf dat jaar is de ontwikkeling van de seksuologie als wetenschap zeer snel gegaan. In 1907 schreef de Duitse arts Iwan Bloch een baanbrekend boek over dit onderwerp met de titel Das Sexualleben unserer Zeit. Bloch propageerde daarin, dat het verschijnsel seksualiteit niet alleen onderwerp moet zijn van medisch wetenschappelijk onderzoek, maar dat de bestudering ervan – ook multidisciplinair, interactief – mede onderdeel is van andere takken van wetenschap, zoals biologie, antropologie enz. Er verschenen seksuologische tijdschriften en er werden seksuologische verenigingen opgericht. In de jaren zestig en zeventig voltrok zich de seksuele revolutie die zorgde voor grote veranderingen op het gebied van de beleving, praktisering en morele beoordeling van seksualiteit. In het onderwijs werd seksuologie langzaam ingevoerd. Eind jaren tachtig verscheen het eerste leerboek over seksuologie voor artsen in opleiding, een decennium later ook voor een breder publiek.
Door de jaren heen hebben er verschuivingen plaatsgevonden in de behandelaars: eerst was met name de psychoanalytisch georiënteerde psychiater in beeld, later verschoof het zwaartepunt naar de klinisch psycholoog en vooral als deze gericht is op gedragstherapie.
# H.H. Vincentius- en Jacobuskathedraal

De H.H. Vincentius- en Jacobuskathedraal (Pools: Katedra Greckokatolicka pw. Świętych Wincentego i Jakuba) in de Poolsestad Breslau is sinds 1999 de kathedraal van de Oekraïense Grieks-katholieke Kerk eparchie Wrocław-Gdańsk.

## Geschiedenis

Het aanvankelijk romaanse kerkgebouw werd in 1234 door Hendrik II van Polen voor de uit Praag afkomstige Franciscanen opgericht. Het klooster brandde als snel af, maar zijn weduwe, hertogin Anna van Bohemen, liet het klooster herbouwen. Al in 1254 moet de kerk voltooid zijn, die aan de heilige Jacobus werd gewijd en waarin hertog Hendrik II na zijn val in 1241 tijdens de Slag bij Liegnitz werd bijgezet.
In de 14e eeuw werd de kerk in de stijl van de gotiek verbouwd; het middenschip heeft sindsdien een lengte van 77,5 meter en een hoogte van 23 meter. Omdat het Vincentiusklooster van de Premonstratenzer koorheren om strategische redenen moest worden afgebroken, werden kerk en klooster in 1530 aan de Premonstratenzer koorheren overgedragen.
In de jaren 1662-1674 kreeg de gotische kerk een barokke inrichting, waaronder een hoogaltaar dat in 1667 door Franz Zeller en Georg Czermak werd gebouwd.
De opheffing van het Premonstratenzer klooster vond na de secularisatie in 1810 plaats. Aansluitend werd de kloosterkerk een gewone rooms-katholieke parochiekerk. De kloostergebouwen werden echter niet afgebroken maar kregen een andere bestemming.
Het kerkgebouw raakte in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd. Na de oorlog werd de kerk door de Poolse staat overgenomen, die er een museum wilde inrichten. De herbouwde kerk (die tot ver in de jaren 1980 duurde) diende na de brand van de Elisabethkerk enige tijd als garnizoenskerk. Het kerkgebouw werd in 1997 door paus Johannes Paulus II en aartsbisschop Henryk Roman Gulbinowicz aan de Grieks-katholieke kerk overgedragen.
In de jaren 1997-2000 volgde een omvangrijke restauratie plaats.

## Kapel van Hochberg

De Kapel van Hochberg (Kaplica Hochberga) ontstond door de ombouw van de Mariakapel uit het begin van de 14e eeuw. De Premonstratenzer abt Ferdinand von Hochberg liet in de jaren 1723–1727 het bouwwerk als zijn mausoleum bouwen. De kapel behoort tot de meesterwerken van de Breslause barok waarvan het ontwerp afkomstig is van Christoph Hackner. In het altaar bevindt zich een piëta uit de 15e eeuw. De kapel werd tijdens een aanval op paasmaandag 1945 vernietigd, maar de reconstructie vond pas plaats in 2010.

## Externe link

* (pl) De kathedraal op de website van de eparchie Wrocław-Gdańsk
* Beschrijving
# Cyphomyrus wilverthi

Cyphomyrus wilverthi is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de tapirvissen (Mormyridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Boulenger.
* ↑ (en) Cyphomyrus wilverthi op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Cyphomyrus wilverthi. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Luchthaven Ambrolaoeri

Luchthaven Ambrolaoeri (Georgisch: ამბროლაურის აეროპორტი) is een klein binnenlands vliegveld in het noordwesten van Georgië bij Ambrolaoeri, de hoofdstad van de regio Ratsja-Letsjchoemi en Kvemo Svaneti. De luchthaven is eigendom van en wordt uitgebaat door United Airports of Georgia, een staatsbedrijf. In de hedendaagse vorm is het sinds 2017 open. Er wordt een paar keer per week vanaf vliegveld Natachtari bij hoofdstad Tbilisi op Ambrolaoeri gevlogen.

## Algemeen

Vliegveld Ambrolaoeri ligt in de historische regio Ratsja aan de rivier Rioni, een van de grootste rivieren van Georgië en ligt tussen de Ratsja- en Letsjchoemigebergtes. De regio is van toeristisch belang en het is de bakermat van een van de vooraanstaande wijnsoorten van Georgië, de Chvantsjkara, vernoemd naar het dorp van oorsprong tien kilometer ten westen van Ambrolaoeri.
Sinds 2017 wordt er een paar keer per week door Vanilla Sky vanaf vliegveld Natachtari (bij Tbilisi) gevlogen op Ambrolaoeri met een 19-zits Let L-410.

## Historie

Toenmalig president Micheil Saakasjvili noemde Ambrolaoeri in 2010 als één van de nieuw te ontwikkelen regionale vliegvelden voor het stimuleren van toerisme. Uiteindelijk identificeerde de Georgische luchtvaartautoriteit in 2015, in opdracht van de nieuwe regering, vier oude vliegvelden die geschikt werden geacht om nieuw leven in te blazen, waaronder Ambrolaoeri. Dit was de eerste van het viertal die werd ontwikkeld, en is anno 2021 ook de enige gebleken. Het vliegveld kreeg gedurende 2016 een nieuwe 1.100 meter lange verharde start/landingsbaan van beton en er werd een luchthavengebouw gebouwd met een oppervlakte van 600m² en plaats voor ongeveer 50 passagiers. Het ging in januari 2017 open.

## Bestemmingen

| Luchtvaartmaatschappijen | Bestemmingen |
| Vanilla Sky | Natachtari |

## Statistiek

Jaarlijks aantal reizigers Ambrolaoeri :
| Jaar en passagiers | | | Groei |
| 2017 001.723 | 2017 001.723 | | |
| 2018 001.582 | 2018 001.582 | 08,2% | 08,2% |
| 2019 001.966 | 2019 001.966 | 24,3% | 24,3% |
| 2020 001.214 | 2020 001.214 | 38,3% | 38,3% |
| 2021 002.000 | 2021 002.000 | 64,7% | 64,7% |
| 2022 002.657 | 2022 002.657 | 32,9% | 32,9% |
| 2023 002.225 | 2023 002.225 | 16,3% | 16,3% |
| 2024 001.825 | 2024 001.825 | 18,0% | 18,0% |
# Mariakerk (Lublin)

De Mariakerk of voluit: OLV van de Overwinningskerk (Pools: Kościół Rektoralny Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny Zwycięskiej) is een rooms-katholieke kerk in Lublin, die werd gesticht door Koning Wladislaus II Jagiello uit dankbaarheid aan God, wegens zijn overwinning bij de Slag bij Tannenberg. De kerk is deels gebouwd in gotische en in renaissancestijl. De kerk heeft een aantal fresco's die deze overwinning herdenken en een aantal bijzondere stadsgezichten van de stad Lublin.Verder is de toren te beklimmen. In 2011 is de crypte opnieuw ontdekt. De crypte is daarom gerestaureerd. De kerk is opgedragen aan Sinta-Maria. De kerk is gebouwd in het verlengde van een kapel uit 1396 van een gemengd brigittijnenklooster

## Externe link

* Webpagina:Engelstalige webpagina van de kerk
* Teresa Czerniewicz-Umer, Polen (Capitool Reisgidsen). Houten: Unieboek van Reemst, 2002, Pag.40-41 en 120-121
* Dieter Schulze, ANWB Wereldreisgids:Polen Zuid. Den Haag: ANWB, 2018, Pag.337
# Vlag van Berkelland

De vlag van Berkelland is sinds 29 november 2005 de gemeentelijke vlag van de Gelderse gemeente Berkelland. De vlag is gebaseerd op het gemeentelogo.
De beschrijving van de vlag luidt als volgt:
   Blauw met vier bruine schoepen, geplaatst in een boog van linksonder naar rechtsboven, de onderste komend uit de onderzijde en de bovenste uit de bovenzijde, geleidelijk meer rechtop geplaatst en groter van oppervlak.
Hoewel het in een logovlag is, voldoet deze wellicht aan de voorwaarden om opgenomen te worden in het vlaggenregister. Zo bevat de vlag bijvoorbeeld geen belettering maar zijn de bruine schoepen door contrast en plaatsing slecht herkenbaar. Het ontwerp is van het bureau Stijlgenoten, dat ook het gemeentelogo heeft ontworpen. De bruine schoepen verwijzen naar de voor de streek karakteristieke watermolens. Daarnaast staan ze voor dynamiek, nostalgie en stuwkracht. Het blauw staat voor het riviertje de Berkel. Het geheel moet staan voor Moderne zakelijkheid, met een Achterhoeks accent.
* Berkelland (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 18 april 2017.
* De vlag van de gemeente Eibergen: meer verguisd dan vergood. Historische Kring Eibergen. Geraadpleegd op 7 juli 2019.
* Marcel van Westerhoven, Vlag! Nr. 7, p. 7: Schoepen in het water - de vlag van de gemeente Berkelland. Ned. Vereniging voor Vlaggenkunde (15 december 2010). Geraadpleegd op 6 augustus 2020.
Aalten · Apeldoorn · Arnhem · Barneveld · Berg en Dal · Berkelland · Beuningen · Bronckhorst · Brummen · Buren · Culemborg · Doesburg · Doetinchem · Druten · Duiven · Ede · Elburg · Epe · Ermelo · Harderwijk · Hattem · Heerde · Heumen · Lingewaard · Lochem · Maasdriel · Montferland · Neder-Betuwe · Nijkerk · Nijmegen · Nunspeet · Oldebroek · Oost Gelre · Oude IJsselstreek · Overbetuwe · Putten · Renkum · Rheden · Rozendaal · Scherpenzeel · Tiel · Voorst · Wageningen · West Betuwe · West Maas en Waal · Westervoort · Wijchen · Winterswijk · Zaltbommel · Zevenaar · Zutphen
# Słubice (stad)

Słubice is een stad in het uiterste westen van Polen, aan de rivier de Oder. De stad is de hoofdplaats van de gelijknamige gemeente Słubice en maakt deel uit van de powiat Słubicki in het woiwodschap Lubusz. De oppervlakte bedraagt 19,2 km², het inwonertal 16.816 (2017).
Tot 1945 maakte Słubice als het stadsdeel Dammvorstadt (en ook wel Gartenstadt) deel uit van Frankfurt (Oder). Het Duitse Frankfurt en het Poolse Słubice worden met elkaar verbonden door een brug over de rivier de Oder, de Stadtbrücke. De Oder zelf ligt tussen beide stadsdelen in. De rivier is niet of nauwelijks gekanaliseerd, waardoor de oevers zeer grillig zijn.

## Economie

Słubice is de vestigingsplaats van het Pools-Duitse wetenschapscentrum Collegium Polonicum. Verder is de ligging aan de Duitse grens een belangrijke bron van inkomsten. Een van de redenen van de populariteit van de grensovergang op de Stadtbrücke is dat bezoekers - met een minimum aan grensformaliteiten - de mogelijkheid hebben om aan de (meestal) Poolse zijde van de grens goederen te kopen of van diensten gebruik te maken die daar goedkoper zijn. Hierbij kan wat Polen betreft gedacht worden aan sigaretten, benzine, sterkedrank, het bezoek aan een kapper, maar ook aan prostitutie. Wanneer men vanuit Duitse zijde Słubice binnenkomt via de Stadtbrücke, komt men in een gerenoveerde straat (genaamd ul. Jedności Robotniczej), met veel winkels (slijterijen, tabakszaken) en horeca. Achter deze straat ziet de stad er minder aantrekkelijk uit. Verder is in de wijde Duitse omgeving de Basar (ook wel Polenmarkt) bekend. Door een grote brand is nacht van 10 op 11 januari 2007 is deze Basar helaas verloren gegaan waardoor meer dan duizend mensen hun werk hebben verloren. In 2011 werd de Basar in een nieuw gebouw heropend.

## Grens

De beslissing van de geallieerden in 1945 dat de Oder de grens tussen Duitsland en Polen zou vormen (de Oder-Neissegrens), had tot gevolg dat het huidige Słubice Pools is, en het huidige Frankfurt (Oder) Duits is.
Even ten zuiden van Słubice en Frankfurt liggen nog twee grensovergangen, te weten die van de E30 en de spoorweggrensovergang bij het stadsdeel Kunowice. Deze laatste twee grensovergangen worden veel gebruikt voor het doorgaande verkeer tussen Berlijn, Poznań en Warschau.

## Sport en recreatie

Słubice ligt aan de Europese wandelroute E11. De E11 loopt van Scheveningen via Duitsland, Polen en de Baltische staten naar Tallinn. De route komt vanaf Frankfurt (Oder) en gaat verder richting Stare Biskupice. Een van de lokale voetbalclubs is Polonia Słubice.
# Johannes Antonius Marinus Bron

Johannes Antonius Marinus (Jan) Bron (Den Helder, 15 november 1862 - Driebergen, 19 januari 1936) was een Nederlands militair en bevelhebber der zeestrijdkrachten in Nederlands-Indië.
Bron was de zoon van de Helderse predikant Godfried Eliza Bron en Jacoba Petronella van de Laar. Hij volgde zijn opleiding aan het Koninklijk Instituut voor de Marine en vervulde vervolgens verschillende functies bij de Nederlandse Marine. Hij nam als luitenant ter zee der tweede klasse deel aan de Atjeh-oorlog. Nadien was hij werkzaam bij het Ministerie van Marine in Den Haag, waar hij onder meer hoofd personeelszaken was.
In 1908 bevorderd tot de rang van viceadmiraal werd Bron in 1916 benoemd tot commandant der Zeemacht in Nederlands-Indië, hetgeen hij tot 1920, afzwaaiend, zou blijven.
Hij was de vader van de latere verzetsstrijders Karel en Hendrik Bron.

## Onderscheidingen

* Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw
* Officier in de Orde van Oranje-Nassau
* Ereteken voor Belangrijke Krijgsbedrijven met gesp: "Atjeh 1873-1890"
* Onderscheidingsteken voor Langdurige Dienst als officier "XXXV"
* Ridder in het Legioen van Eer

## Staat van dienst

* Overlijdensbericht, met portret, in het Bataviaasch nieuwsblad
* Necrologie in de Sumatra Post
# Rotsdubbeltandmos

Rotsdubbeltandmos (Didymodon cordatus) is een mossoort in de kleimosfamilie (Pottiaceae). Het komt voor op gruis en steen. Deze broedkolonist is een pionier op baserijke steen.

## Kenmerken

Het mos vormt losse, gemakkelijk rottende, bruingroene tot vuilgroene gazons. De weinige vertakte stengels worden tot ongeveer 3 centimeter hoog. De bladeren zijn droog en licht gedraaid en steken in vochtige toestand omhoog tot ze rechtop staan. Ze hebben een breed eivormige basis, kort gepunt en hol. De randen zijn over de gehele lengte breed teruggerold. De opvallend brede bladnerf met korte zeshoekige cellen aan de bovenzijde komt meestal uit als een korte puntige punt.
De min of meer dikwandige bladcellen zijn kort rechthoekig tot vierkant aan de basis, niet hyaliene, afgerond vierkant in het bovenste deel van het blad en 6 tot 9 micrometer groot.
Sporofyten zijn onbekend. Vegetatieve voortplanting vindt plaats via ronde, meercellige, bruine broedlichamen, die in grote aantallen in de bladoksels worden gevormd.

## Ecologie

Rotsdubbeltandmos is een thermofiele soort van droge, open kalkhoudende aarde op meestal zuidelijk geëxponeerde, rotsige hellingen, op muren en op lösswanden van holle wegen. Op deze laatste standplaats komt de soort in Midden-Europa vaak samen voor met Tortula brevissima. Ook andere begeleiders duiden op droge, geëxponeerde standplaatsen: Aloina, Crossidium, Pterygoneurum, Microbryum en Didymodon-soorten. De Nederlandse standplaats wijkt hiervan af: een krib in de Nederrijn bij Amerongen. Begeleiders waren hier gewoon dikkopmos (Brachythecium rutabulum) en gewoon pluisdraadmos (Amblystegium serpens).

## Verspreiding

Het mos is een warmteminnend, sub-mediterraan en is vooral wijdverspreid in de zuidelijke en centrale delen van Europa, is slechts zeer verspreid en ontbreekt in sommige gebieden. In Noord-Europa is het volledig afwezig. Er zijn nog meer gevallen in Zuidwest- en Noordoost-Azië.
In Nederland komt rotsdubbeltandmos zeer zeldzaam voor. Het is in 1981 door Gerard Dirkse op een krib in de Nederrijn bij Amerongen gevonden. Het materiaal was aanvankelijk als breed dubbeltandmos (Didymodon luridus) gedetermineerd en werd herkend bij een revisie (Sollman, 2005). De soort is zeer zeldzaam in België en daar bekend van twee vondsten in het Maasdistrict (1989 en 1993). In Duitsland is de soort zeldzaam in het midden-Duitse heuvelland en op lösswanden in de Kaiserstuhl. In Engeland is slechts een vindplaats bekend in het zuidwesten. De soort komt verder verspreid voor in centraal en Zuid-Europa oostelijk tot de Krim en de Kaukasus.

## Fotogalerij

* Blad
* Bladvoet
* Bladcellen
* Stengeldoorsnede
* Bladdoorsnede
* Sporen
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
# Theodoor Bastiaan August Faubel

Theodoor Bastiaan August Faubel (Den Haag, 17 maart 1874 – Soerabaja, 1 maart 1925) was een Nederlands ondernemer en bestuurder.
Zijn ouders zijn August Friedrich Leopold Faubel en Wilhelmina Frederika Unterhorst. Zijn vader overleed echter voordat hij geboren werd. Zijn halfbroer is August Frederik Leopold Faubel.
Hij trok naar Nederlands-Indië (zijn broer zat daar in het leger) als werknemer van de Javasche Bank. Hij was in Soerabaja baas van de arakfabriek Kuneman en oprichter van de drankfabriek Brantas. In de bestuursfuncties werkte hij zich op tot lid van de kampongcommissie, raadslid (vanaf 1918), locoburgemeester (1921/1922) en wethouder (vanaf 1924). Hij was voorts consul voor België en consulair agent van Italië in Soerabaja.
Zijn begrafenis vond plaats op Ereveld Kembang Kuning, waar een honderden meters lange stoet naartoe trok. Op de dag van de begrafenis waren de gemeentekantoren en het Belgisch consulaat gesloten.
Hij is enige tijd getrouwd geweest met Adelaïde Kuneman, dochter van Gerrit Hendrik Kuneman, eerdere baas van genoemde arakfabriek.
# Bisselt

De Bisselt (Bie(s)selt in het Kleverlands) is een buurtschap in de Nederlandse gemeente Mook en Middelaar.
De Bisselt ligt in de bossen tussen Mook en Groesbeek, voornamelijk aan de Limburgse kant van de provinciegrens tussen Gelderland en Limburg. Het is gelegen aan en deels in het natuurgebied de Mookerheide en heeft ongeveer honderd woningen. Deze hebben merendeels een recreatieve bestemming maar mogen wel permanent bewoond worden. Bij Bisselt ligt het grootste echte heidegebied dat van de eertijds zeer omvangrijke Mookerheide over is. De Slag op de Mookerheide heeft niet daar plaatsgevonden, maar ten noorden van de dorpskern van Mook. Niettemin zijn in de buurtschap Bisselt straatnamen vernoemd naar de commandanten van zowel de Spaanse als de Nederlandse troepen bij deze slag, Avila, Mendoza en Bracamonte, respectievelijk Lodewijk en Hendrik van Nassau en Christoffel van de Paltz.

## Geschiedenis

Aan de Bisseltsebaan, die de grens vormt tussen de Limburgse gemeente Mook en Middelaar en ten noorden daarvan het Gelderse Berg en Dal, zijn restanten te zien van een groot ven, genaamd de Biessael (Sael = woonplek; dus letterlijk: woonplek, omgeven door biezen). Het ven staat samen met de Bisseltsebaan afgebeeld op een kaart van het Nederrijkse Woud, in 1570 getekend door landmeter Thomas Witteroos.
Dit ven is voor zowel plant en dier als uit cultuurhistorisch oogpunt van grote waarde. Het ven is van oorsprong een leemkuil, waarschijnlijk al afgegraven in de Romeinse tijd. Dit gebeurde om er aardewerk van te bakken en later om huizen en wegen in de omgeving mee op te knappen. Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer delen het eigendom en beheer.
* ↑ Regels voor boswoningen, De Gelderlander, 23 februari 2008
* ↑ Bisselt in Mook wordt woonpark, De Gelderlander, 5 maart 2012
* ↑ www.bosgeschiedenis-euregio-rijnwaal.eu
* ↑ Romeinse leemkuil in Mook wordt natuurgebied, De Gelderlander, 30 september 2013
Dorpen: Middelaar · Molenhoek (deels) · Mook · Plasmolen Buurtschappen: Bisselt (deels) · Heikant · Katerbosch · Riethorst Limburg: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
Dorpen: Beek · Berg en Dal · Breedeweg · Erlecom · Groesbeek · Heilig Landstichting · De Horst · Kekerdom · Leuth · Millingen aan de Rijn · Ooij · Persingen · Ubbergen Buurtschappen: Bisselt (deels) · De Bruuk · Colonjes · Dennenkamp · Dekkerswald · Dukenburg · Grafwegen · Groenlanden · Haukes · Holdeurn · De Kamp · Kerstendal · Lagewald · Meerwijk · De Muchter · Nieuwerf · De Plak · De Ploeg · Stekkenberg · Thorense Molen · Tiengeboden · Valkenlaagte · Het Vilje · De Vlietberg · Wercheren · Zeeland