OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Vlag van Hellevoetsluis

De vlag van Hellevoetsluis is op 9 maart 1962 bij raadsbesluit aangenomen als gemeentevlag van de Zuid-Hollandse gemeente Hellevoetsluis. De vlag bestaat uit drie horizontale banen van gelijke hoogte in de kleuren blauw-rood-groen.
De kleuren zijn afkomstig van het gemeentewapen, zonder de kleuren wit en geel van de stukken.
Op 1 januari 2023 is Hellevoetsluis samen met Brielle en Westvoorne opgegaan in de gemeente Voorne aan Zee. De vlag is daardoor als gemeentevlag komen te vervallen.

## Verwante afbeeldingen

* Wapen van Hellevoetsluis
Alkemade · Ameide · Ammerstol · Arkel · Asperen · Benthuizen · Bergambacht · Bergschenhoek · Berkel en Rodenrijs · Bernisse · Binnenmaas · Bleiswijk · Bleskensgraaf en Hofwegen · Bodegraven · Boskoop · Brielle · Cromstrijen · De Lier · Delfshaven · Dirksland · Everdingen · Geervliet · Giessenburg · Giessenlanden · Goedereede · Goudswaard · Graafstroom · 's-Gravendeel · 's-Gravenzande · Groot-Ammers · Hagestein · Haastrecht · Hazerswoude · Heenvliet · Heerjansdam · Hei- en Boeicop · Heinenoord · Hellevoetsluis · Hillegersberg · Jacobswoude · Kamerik · Korendijk · Koudekerk aan den Rijn · Krimpen aan de Lek · Langerak · Leerdam · Leidschendam · Leimuiden · Lexmond · Liemeer · Liesveld · Maasland · Middelharnis · Mijnsheerenland · Moerhuizen · Moerkapelle · Molenwaard · Monster · Moordrecht · Naaldwijk · Nederlek · Nieuw-Beijerland · Nieuwerkerk aan den IJssel · Nieuw-Lekkerland · Nieuwpoort · Nieuwveen · Noordwijkerhout · Nootdorp · Numansdorp · Oostflakkee · Oostvoorne · Oud-Alblas · Oud-Beijerland · Oude-Tonge · Oudenhoorn · Ouderkerk · Ouderkerk aan den IJssel · Overschie · Piershil · Pijnacker · Poortugaal · Puttershoek · Reeuwijk · Rhoon · Rijnsaterwoude · Rijnsburg · Rijnwoude · Rockanje · Rozenburg · Sassenheim · Schelluinen · Schipluiden · Schoonhoven · Schoonrewoerd · Sommelsdijk · Spijkenisse · Streefkerk · Strijen · Ter Aar · Valkenburg · Vianen · Vierpolders · Vlist · Voorburg · Voorhout · Warmond · Wateringen · Westmaas · Westvoorne · Woerden · Woubrugge · Zederik · Zevenhoven · Zevenhuizen · Zevenhuizen-Moerkapelle · Zuid-Beijerland · Zuidland · Zwammerdam · Zwartewaal
* Hellevoetsluis (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 19 december 2016.
* Sierksma, Kl. (1962). Nederlands vlaggenboek. Het Spectrum / vantoen.nu (herdruk), p.76-77. ISBN 9789031502882.
# Waldetrudis van Bergen

Waldetrudis van Bergen of Waltrudis van Bergen (Cousolre ca. 612 – Maubeuge 9 april ca. 688) is een christelijke heilige. Zij wordt in verband gebracht met de ontstaansgeschiedenis van de Belgische stad Bergen (Mons), waarvan zij de beschermheilige werd.

## Familie

Zij werd geboren in het begin van de 7e eeuw (612?) te Cousolre. Haar ouders waren Waldebert, gouverneur van de Frankische provincies Samber en Maas, en zijn echtgenote de heilige Bertilia, een koningsdochter uit Thuringen. Waldetrudis' zuster de heilige Aldegonde wijdde reeds haar leven in dienst van God: zij liet in Maubeuge een klooster oprichten waarvan zij de eerste abdis werd.

## Kloosterleven

Waldetrudis werd door haar ouders uitgehuwelijkt aan de edelman Madelgarius (in onze tijd bekend als de heilige Vincentius). Ze hadden vier kinderen: Landricus, Dentelinus, Aldetrudis en Madelberta, maar besloten in wederzijds akkoord uit elkaar te gaan en de rest van hun leven als kloosterlingen door te brengen. Waldetrudis volbracht de opvoeding van haar kinderen en stichtte daarna een kleine religieuze gemeenschap, gelegen op een heuvel waaromheen later de stad Bergen zou groeien. Met haar leven van gebed en liefdadigheid maakte zij diepe indruk op de plaatselijke bevolking.

## Overlijden

Zij overleed op een 9 april (haar naamdag), vermoedelijk op het einde van de 7e eeuw (688?), en werd begraven in het kleine kloosterkerkje. Haar stoffelijk overschot werd reeds onmiddellijk na haar dood het voorwerp van volksdevotie, al zou het nog duren tot 1039 voor zij officieel heilig verklaard werd.

## Patroonheilige

In Bergen staat de Sint-Waltrudiskerk, een collegiale kerk uit de Brabantse gotiek. Sint-Waldetrudis is ook de patroonheilige van Herentals. De oudste en voornaamste kerk van de stad is de laat-gotische Sint-Waldetrudiskerk. De grootse afmetingen van deze kerk getuigen van het rijke religieuze verleden van deze Vlaamse provinciestad.
# Lood(II,IV)oxide

Lood(II,IV)oxide of loodmenie (latijn: minium) is een anorganische verbinding van lood en zuurstof met als brutoformule Pb$_3$O$_4$. De stof komt bij kamertemperatuur voor als een oranje-rood poeder, dat onoplosbaar is in water. Lood(II,IV)oxide komt in de natuur voor als het zeldzame mineraal minium.

## Synthese

Lood(II,IV)oxide kan bereid worden door de calcinatie van lood(II)oxide bij een temperatuur van 450 tot 480 °C:
    ${\ce {6PbO + O2 -> 2Pb3O4}}$
Deze methode is echter niet geschikt om hoogzuiver lood(II,IV)oxide te bereiden, aangezien het eindproduct gecontamineerd wordt met aanzienlijke hoeveelheden lood(II)oxide. Om de zuivere stof te bereiden wordt het aanwezige lood(II)oxide verwijderd met behulp van kaliumhydroxide, waardoor een in water oplosbaar loodcomplex ontstaat:
    ${\ce {PbO + KOH + H2O -> K[Pb(OH)3]}}$
Een alternatieve bereidingsmethode is de verbranding van lood(II)carbonaat:
    ${\ce {6PbCO3 + O2 -> 2Pb3O4 + 6CO2}}$

## Kristalstructuur

Lood(II,IV)oxide is een oxide dat uitkristalliseert in een tetragonaal kristalstelsel. Het behoort tot ruimtegroep P4$_2$/mbc. Bij afkoelen tot −100 °C gaat de structuur over in een orthorombische. Deze structurele verandering is echter vrij miniem: de bindingsafstanden en bindingshoeken in de eenheidscel wijzigen slechts licht.
In de kristalstructuur komt lood voor in twee oxidatietoestanden: +II en +IV.

## Eigenschappen en reacties

Lood(II,IV)oxide is nagenoeg niet oplosbaar in water. Het lost wel goed op in (verdunde) zuren, waaronder zoutzuur en azijnzuur.
Bij verhitting boven 500 °C treedt ontleding tot lood(II)oxide op:
    ${\ce {2Pb3O4 -> 6PbO + O2}}$
Wanneer lood(II,IV)oxide wordt opgelost in salpeterzuur, dan wordt enkel het tweewaardig lood omgezet in het corresponderende lood(II)nitraat, terwijl lood(IV)oxide achterblijft:
    ${\ce {Pb3O4 + 4HNO3 -> PbO2 + 2Pb(NO3)2 + 2H2O}}$

## Toepassingen

Lood(II,IV)oxide werd ook wel gebruikt als verfstof en is dan ook bekend als loodmenie. Deze oranje-rood gekleurde menie werd vroeger gebruikt als impregneermiddel voor bijvoorbeeld hout en metaal op vochtige plekken. De stof zorgt er dan voor dat het vocht nog beter afgeweerd wordt.
Van Gogh gebruikte de rode kleurstof in schilderijen, maar deze verbleekt onder invloed van zonlicht.
Tevens wordt lood(II,IV)oxide gebruikt in de pyrotechniek voor een crackling-effect en typische kleuren.

## Toxicologie en veiligheid

* Lood(II,IV)oxide is een loodverbinding, hetgeen de stof giftig maakt. Opname in het lichaam kan verschijnselen van loodvergiftiging tot gevolg hebben. De opname in de maag wordt versneld doordat lood(II,IV)oxide zeer goed oplosbaar is in het maagzuur (zoutzuur).
* De stof reageert zeer heftig met onedele metaalpoeders.
* Tegenwoordig is het voor bedrijven bij wet verboden lood(II,IV)oxide te gebruiken vanwege natuurvervuiling. Hierom is het vervangen door andere meniesoorten.
# Christuskerk (Aken)

De voormalige Christuskerk (Duits: Christuskirche) was een protestantse kerk in de Duitse stad Aken, gelegen in de historische binnenstad (Altstadt).
Het kerkgebouw werd aan de kruising van de huidige Wespien- Richard- en Martin-Luther-Straße tussen 1893 en 1896 door Georg Frentzen in de stijl van de neorenaissance gebouwd en op 10 november 1896 ingewijd. De beeldhouwer Karl Krauß schiep voor de Christuskerk een Christusbeeld en meerdere beelden van apostelen en evangelisten. Het zegenende Christusbeeld was Krauß zijn interpretatie van het bekend Christusbeeld van Bertel Thorvaldsen. Het beeld kreeg een plaats in een gevelnis boven het roosvenster en het portaal. De beelden van Johannes de Doper en de apostel Paulus sierden de nissen van de beide steunberen van de voorgevel. Een reliëf van de Bergrede bevond zich in het timpaan van de portaalboog. Aan de steunberen van de lengtezijde van de kerk stonden de beelden van de evangelisten Mattheüs, Marcus en Lucas en Johannes.
De monumentale kerk bood plaats aan 1220 gelovigen en werd in de Tweede Wereldoorlog zwaar getroffen door oorlogsgeweld. Alhoewel de 76 meter hoge en beeldbepalende kerktoren zelf grotendeels onbeschadigd was blijven staan, werden de kerkruïne en de toren in 1959 gesloopt. Het vrijgekomen terrein werd daarna als parkeerterrein in gebruik genomen.
Tegenwoordig bevindt zich op deze plaats het Martin-Luther-Haus, het kerkelijk centrum van de protestantse kerk waarin tevens een vormingscentrum, een gebedshuis van de Koreaans-protestantse kerkgemeente en de plaats van samenkomst van de Hongaars-protestantse gemeenschap is gevestigd.
Een hoogtepunt in de geschiedenis van de voormalige Christuskerk was het op 27 april 1932 georganiseerde concert, waarbij als organist de bekende arts, theoloog en filosoof Albert Schweitzer optrad en samen met de Bachvereniging van Aken onder leiding van Hans Klotz werken van Johann Sebastian Bach en Guillaume Dufay opvoerde.

## Externe link

* (de) De Christuskerk op de website van de Aken
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ehemalige Christuskirche (Aachen) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Bergerschanzturm

De Bergerschanzturm was een weertoren en maakte deel uit van de tussen 1300 en 1350 gebouwde buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De waltoren bestaat niet meer.

## Locatie

In de buitenste ringmuur stond de Bergerschanzturm in het noorden tussen de Bergtor (in het westen) en de Sandkaultor (in het oosten) op ongeveer 100 meter van de Bergtor. Ze bevond zich nabij wat nu de Saarstraße is en keek uit op de Salvatorberg die buiten de stadsmuur omhoog rijst. Tussen de Bergerschanzturm en de Bergtor bevonden zich geen andere waltorens, maar lag er alleen een stuk stadsmuur. Ook tussen de Bergerschanzturm en de Sandkaultor bevond zich geen andere toren.

## Geschiedenis

De bouwdatum van de Bergerschanzturm werd niet overgeleverd, maar werd vermoedelijk opgetrokken in de 13e of 14e eeuw aangezien in de periode van 1257 tot 1357 de buitenste stadsmuur gebouwd werd.
De toren werd vermoedelijk als gevolg van Napoleons instructies om de militaire betekenis van Aken te minimaliseren tijdens de Franse bezetting van Aken, in het eerste kwart van de 19e eeuw afgebroken. Toen zijn er grote delen van de stadsmuren geslecht.

## Beschrijving

De toren had een breedte van 10,6 meter en een diepte van 7,5 meter. Het gebouw was halfrond en was in de richting van de stad open (schelptoren). Het had een verdieping.
De meeste schietgaten waren in de nabijheid van de stadsmuur aangebracht, een opening was zo uitgericht dat het gebied in de nabijheid van de Sandkaultor bereikt kon worden.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bergerschanzturm op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Hodeige

Hodeige is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Remicourt. Hodeige ligt in de provincie Luik en was tot 1 januari 1977 een zelfstandige gemeente.

## Bezienswaardigheden

* De Tumulus van Hodeige
* De Sint-Andreaskerk (Église Saint-André) heeft een toren die vroeger versterkt was. Het schip werd in de 15e eeuw herbouwd en het koor stamt mogelijk uit de 13e eeuw.

## Natuur en landschap

Hodeige ligt aan de Yerne die in noordelijke richting naar de Jeker stroomt. De hoogte aan de kerk bedraagt 119 meter.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december

## Nabijgelegen kernen

Bergilers, Oreye, Momalle, Lamine, Pousset
* Waals erfgoed
# Nasrah Habiballah

Nasrah Habiballah (Zierikzee, 1987) is een Nederlandse journalist en sinds 1 januari 2023 correspondent Israël en Palestijnse gebieden voor de NOS.

## Loopbaan

Habiballah studeerde van 2006 tot 2011 journalistiek aan de Fontys Hogeschool in Tilburg. Ze liep in 2008 stage bij de Palestijnse ngo Pyalara en in 2010 bij het NOS Jeugdjournaal. Ze studeerde in 2011 een half jaar Arabisch aan de Universiteit van Bir Zeit op de Westelijke Jordaanoever en deed in 2012 en 2013 een master conflictsituaties aan de Universiteit van Haifa in Israël. In 2013 liep ze stage bij de Israëlische ngo Shatil. Na haar afstuderen ging ze vanaf 2010 als freelance redacteur bij de Nederlandse Publieke Omroep werken en kwam in 2014 in dienst als redacteur, verslaggever en editor. Ze was onder meer werkzaam op verschillende redacties van de NOS en van VPRO-radioprogramma Bureau Buitenland en het Zapp Weekjournaal. In 2021 werd ze regiocorrespondent voor de NOS voor de regio Rotterdam-Den Haag. Per 1 januari 2023 volgde ze Ties Brock op als correspondent Israël en Palestijnse gebieden voor de NOS. Haar benoeming leidde naast positieve reacties ook tot 'discriminerende, seksistische' en 'haatdragende' berichten vanwege haar achternaam, aldus adjunct-hoofdredacteur Wilma Haan van de NOS.

## Persoonlijk

Habiballah groeide op in Zierikzee. Ze heeft een Palestijnse vader afkomstig uit Ein Mahil, bij Nazareth in Israël en een Nederlandse moeder die elkaar leerden kennen in de shoarmazaak die haar vader met een compagnon tussen 1984 en 1986 dreef. Ze heeft naast een Nederlands ook een Israëlisch paspoort. Habiballah is gehuwd en heeft een dochter.
* Nasrah Habiballah Correspondent Israël en Palestijnse gebieden, profiel NOS
Noten en referenties
* ↑ NOS-correspondent Israël en Palestijnse gebieden Nasrah Habiballah: ‘Zoveel mensen, zoveel visies. Dat maakt het een enorme uitdaging’, villamedia.nl, 3 juli 2023
* 1 2 College Tour, de podcast!, 24 november 2024: Nasrah Habiballah gaat met haar gezin terug naar Israël, YouTube. Geraadpleegd op 9 maart 2025
* 1 2 Nasrah Habiballah: ‘Ik weet dat het gezeik kan opleveren als ik vertel over leed in Gaza, maar dat houdt me niet tegen’, volkskrant.nl, 19 juli 2024
* ↑ Nasrah Habiballah nieuwe NOS-correspondent Israël en Palestijnse gebieden, villamedia.nl, 29 augustus 2022
* ↑ NOS-reporter Nasrah Habiballah vertelt over haar werk in de mediawereld | Studio Eendracht, openrotterdam.nl, 30 september 2020
* ↑ Correspondent Nasrah Habiballah in Tel Aviv: ‘Onze saferoom is de babykamer’. Trouw (2024-12).
* ↑ Nieuwe NOS-correspondent bestookt met discriminerende berichten: ‘Onaanvaardbaar’, ad.nl, 7 september 2022
* ↑ Zierikzeese doet verslag oorlogsgebied, wereldregio.nl, 3 november 2023
* ↑ Grillroom Shoarma Jaffa in de Sint Domusstraat, Zierikzeesche Nieuwsbode, 2 juli 1984
* ↑ Shoarma Jaffa uit Zierikzee is na Kroonuitspraak verdwenen, Zierikzeesche Nieuwsbode, 6 maart 1986
# Gregoriusturm

De Gregoriusturm (ook St. Jöristurm of Georgsturm genoemd) was een weertoren en maakte deel uit van de tussen 1300 en 1350 gebouwde buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De waltoren bestaat niet meer.

## Locatie

De Gregoriusturm stond in het westnoordwesten van de buitenste ringmuur tussen de Königstor (in het zuidwesten) en de Ponttor (in het noordoosten), ongeveer daar waar de Turmstraße over de spoorbaan voert. Tussen de Gregoriusturm en de Königstor stonden ook de Langer Turm, de Burtscheider Turm en de Beguinenturm. Tussen de Gregoriusturm en de Ponttor bevonden zich de Bongartsturm en de Krückenturm.

## Geschiedenis

De bouwdatum van de Gregoriusturm is niet bekend, maar deze zal net als de Langer Turm vroeg in de 14e eeuw gebouwd zijn, aangezien dit gedeelte van de stadsmuur in het noordwesten van de stad vanwege de voor een aanval op de stad gunstige omgeving als een van de eerste gedeelten van de tweede ringmuur gebouwd werd.
In de Gregoriusturm werden in de 18e eeuw de 15 kanonnen bewaard die Aken toen nog had. Na de verovering van Aken in 1793 door de Fransen werden de kanonnen in beslag genomen en naar Parijs getransporteerd.
De sloop van de toren vond plaats in twee fasen. In 1810 werden de boven de muurkroon reikende delen van de toren afgebroken. In een tweede stap in 1850 verdween het gebouw volledig.

## Beschrijving

De Gregoriusturm was een ronde toren met 15,2 meter in doorsnee en daarmee groter dan alle andere weertorens van de buitenste stadsmuur. Het had een rechthoekige voorbouw (stadszijde) met een breedte van 13,7 meter en een diepte van 13,3 meter.
De toren bezat twee bovenverdiepingen. Terwijl de onderste verdieping alleen getraliede vensters en drie schietgaten had, had de eerste verdieping meer dan vier schietgaten. Aan de stadszijde was er aanvullend een venster en een brede deur aangebracht, die toegang door de muur mogelijk maakte. De toegang tot de beide verdiepingen was via een wenteltrap. Een haard op de eerste verdieping van het gebouw stelde de spaarzame faciliteiten van de ruimte voor.
De bovenste etage was vergelijkbaar met de daaronder liggende. De toegang was via een wenteltrap. Een groot venster verving de plek van de deur op de onderste etage. Meerdere schietgaten waren er voorhanden.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gregoriusturm op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Mauchauffée

Mauchauffée was een bonneteriefabriek in de Franse stad Troyes. Het bedrijf was honderd jaar actief, van 1873 tot 1973. De fabrieksgebouwen zijn bewaard als industrieel erfgoed.

## Geschiedenis

Troyes was het centrum van de bonneterie in Frankrijk en deze industrietak beleefde zijn hoogtepunt rond 1870. Bedrijven als Valton, Poron, Dégageux en Lebocey vormden samen met Mauchauffée de belangrijkste producenten van de wollen kledingstukken zoals ondergoed en kousen. Maurice Mauchauffée (1851-1910) startte in 1873 een atelier voor Bonneterie aan de Rue Bégand. Deze straat lag buiten het historisch centrum en de faubourg waar het bedrijf zich vestigde bood voldoende ruimte voor de industriële ontwikkeling. In 1876 werd dit de Usine de bonneterie Mauchauffée en het eerste fabrieksgebouw werd opgetrokken. De fabriek breidde zich al snel uit. In 1896 nam het bedrijf de vorm aan van een naamloze vennootschap en werd Mauchauffée S.A. Het bedrijf telde 1.140 werknemers in 1897, 1.600 in 1906 en 3.000 in 1914. Tegen die tijd was Mauchauffée de grootste producent van bonneterie van Troyes en het werd ook de grootste fabrikant van wollen sokken in Europa. Het bedrijf bracht zijn producten op de markt onder de namen EMO voor het luxegamma en SADEM voor het gewone gamma. Alle etappes van de productie van het mechanisch breien, over het kleuren tot de confectie gebeurden op dezelfde site. Het bedrijf bezat verschillende productiepatenten.
Na 1945 ging het bergaf met het bedrijf door de opkomst van nylon dat de wollen producten verving. In 1973 sloot de fabriek de deuren. Een deel van de fabrieksgebouwen werden gebruikt voor andere industriële activiteiten, een ander deel werd een fabriekswinkel. Vanaf 2000 werd een deel van de gebouwen omgebouwd tot kantoren en appartementen.

## Gebouwen

De voormalige fabrieksgebouwen bevinden zich alle in de Rue Bégand, nummers 26-40. Het oorspronkelijke fabrieksgebouw uit 1876 werd ontworpen door de lokale architect Dormoy. Tot 1914 vonden er verschillende uitbreidingen plaats. De gebouwen zijn opgetrokken uit natuursteen en baksteen en tellen drie verdiepingen. Op verschillende plaatsen is de letter M aangebracht op de gebouwen. De fabriekschouw is bewaard gebleven. Ook de Villa Courtalon, de woning van de familie Mauchauffée die op wandelafstand van de fabriek ligt, is bewaard gebleven.
* ↑ (fr) Humbert, Jean-Louis, Mauchauffée. Troyes : la bonneterie. Geraadpleegd op 10 november 2024.
* ↑ (fr) Guyard, Agathe, Patrimoine du textile dans les villes et pays d'art et d'histoire du Grand Est. Villes et pays d'art et d'histoire. p. 46-49. Geraadpleegd op 10 november 2024.
* ↑ (fr) Usine de bonneterie Mauchauffée, puis Mauchauffée S.A., actuellement magasin de commerce. POP : la plateforme ouverte du patrimoine. Ministère de la Culture. Geraadpleegd op 10 november 2024.
# Heinzenturm

De Heinzenturm (ook Hinzenturm of Hennessenthurm genoemd) was een weertoren en maakte deel uit van de tussen 1257 en 1357 gebouwde buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. De waltoren bestaat niet meer.

## Locatie

In de buitenste ringmuur stond de Heinzenturm in het noordoosten tussen de Sandkaultor (in het noordwesten) en de Kölntor (in het zuidoosten). Ze lag op 200 meter van de Kölntor in het midden van de huidige Monheimsallee ter hoogte van de Mariahilfstraße. Tussen de Heinzenturm en de Sandkaultor bevond zich een van de wachthuizen van de Akense stadsmuren: Wachthaus Schaafjanshäuschen. Tussen de Heinzenturm en de Kölntor bevond zich de weertoren Schänzchen.

## Geschiedenis

De bouwdatum van de Heinzenturm werd niet overgeleverd, maar werd vermoedelijk opgetrokken in de 13e of 14e eeuw aangezien in de periode van 1257 tot 1357 de buitenste stadsmuur gebouwd werd.
Vanwege de steeds moderner wordende wapens was de muurdikte van het gebouw niet meer toereikend en werd er in de 17e eeuw besloten om de wanddikte te vergroten. Hiertoe werden delen van de toren afgebroken en het materiaal voor de verdikking van de wanden gebruikt. Kanonskogels zouden daardoor tegengehouden worden. Gelijktijdig diende dit als doel om eigen geschut op het dak te kunnen positioneren om van daar uit de vijand te beschieten.
De Heinzenturm werd in 1881 afgebroken.

## Beschrijving

De toren had drie verdiepingen die verbonden waren door een wenteltrap. De bovenste twee verdiepingen hadden een open haard en een kast.
Het gebouw werd als ronde toren met windvaan opgetrokken. De ruimten hadden een koepelgewelf. De bovenste verdieping schietluiken had, hadden de twee onderste verdiepingen schietgaten.

## Sage van de toren

De toren zou een valdeur gehad hebben, die het de kobolden en kabouters mogelijk maakte in een holensysteem te komen. Ze gebruikten deze toen ze uit het Kasteel Eyneburg verdreven waren. In de nacht kwamen de kobolden en kabouters en speelden met onordelijke burgers van de stad en haalden streken uit met dronken soldaten. Na de sloop van de toren verdwenen de kobolden en kabouters uit Aken.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Heinzenturm op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Istrian Spring Tour

De Istrian Spring Tour (Kroatisch: Istarsko proljeće) is een meerdaagse wielerwedstrijd op het schiereiland Istrië in Kroatië. De wedstrijd werd in 1961 voor het eerst georganiseerd, enkel voor amateurs. Sinds 2000 wordt de koers, die meestal in maart plaatsvindt en vier etappes omvat inclusief een individuele tijdrit, georganiseerd voor professionele renners. Tot 2006 heette de koers Jadranska Magistrala. Vanaf de eerste editie van de UCI Europe Tour in 2005 staat de wedstrijd op deze kalender. De editie van 2020 werd geannuleerd als gevolg van de coronapandemie.

## Lijst van winnaars
### Meervoudige winnaars

| Zeges | Renner | Land | Jaren |
| 004 | Janez Zakotnik | Joegoslavië | 1971, 1972, 1974, 1977 |
| 003 | Cvitko Bilić | Joegoslavië | 1967, 1968, 1970 |
| 002 | Nevio Valčić | Joegoslavië | 1961, 1962 |
| 002 | Franc Škerlj | Joegoslavië | 1965, 1966 |
| 002 | Bojan Ropret | Joegoslavië | 1976, 1979 |
| 002 | Marko Polanc | Joegoslavië | 1987, 1990 |
| 002 | Andrej Hauptman | Slovenië | 1997, 2001 |
| 002 | Borut Božič | Slovenië | 2005, 2006 |
| 002 | Robert Vrečer | Slovenië | 2010, 2011 |
| 002 | Markus Eibegger | Oostenrijk | 2012, 2015 |
| 002 | Matej Mugerli | Slovenië | 2013, 2017 |

### Overwinningen per land

| Zeges | Land |
| 0031 | Joegoslavië |
| 0013 | Slovenië |
| 0005 | Oostenrijk |
| 0002 | Italië, Nederland, Noorwegen |
| 0001 | België, Bulgarije, Denemarken, Estland, Frankrijk, Kroatië, Nieuw-Zeeland, Verenigde Staten |
* Istrian Spring Trophy op procyclingstats.com
* Istrian Spring Trophy op radsportseiten.net