OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wijnaldum (plaats)

Wijnaldum (Fries: Winaam) is een dorp in de Nederlandse gemeente Harlingen in het noordwesten van de provincie Friesland. De plaats ligt tussen Harlingen en Sexbierum, niet ver van de Waddenzee. In 2023 telde het dorp 485 inwoners. Bij Wijnaldum werd de zogenaamde Fibula van Wijnaldum, een Middeleeuwse mantespeld, gevonden.

## Geografie

Binnen het dorpsgebied ligt de buurtschap Voorrijp en een klein, onbewoond deel van de buurtschap Roptazijl. De Nieuwe encyclopedie van Fryslân uit 2016 noemde Roptazijl niet, maar vermelde wel Lutkeburen en Hornestreek als buurtschappen. Lutkeburen is een buurtje binnen de bebouwde kom van het dorp en wordt al sinds 1930 niet meer vermeld op kaarten. Hornestreek is een streek bestaande uit verschillende voormalige buurtschappen. Aan de Winamerdyk ligt een buurtje binnen de kom van Wijnaldum en het gebied aan de Waddenzee wordt ook wel Haule genoemd.
Wijnaldum ligt tussen de N393 en de A31

## Geschiedenis

Het dorp is een terpdorp en ligt aan het einde van een kwelderwal langs de Riedslenk, later deel van de Sexbierumervaart. De oudste vermelding dateert van de 13e eeuw, toen de plaats als Wynaldum werd vermeld, daarna varianten als Wynaldum, Wynaldem en Wynalden. In 1579 kwam Winaem en in 1718 Wynaam voor.
De plaatsnaam verwijst naar de woonplaats: "heem/um" van de persoon Winald. Het dorp groeide langzaam in de 19e en 20e eeuw.
Tot de gemeentelijke herindeling op 1 januari 1984 behoorde Wijnaldum tot de per die datum opgeheven gemeente Barradeel.

## Archeologisch onderzoek

Op een van de terpen van Wijnaldum, meer precies de Terp Tjitsma, werd in 1953 door een boer de zogenaamde fibula van Wijnaldum (een mantelspeld) opgegraven. Deze vondst was het begin van een archeologisch onderzoek, waaruit bleek dat Wijnaldum en Voorrijp al in de 7e eeuw belangrijke vestigingen waren.
Verder archeologisch onderzoek toonde aan dat er in Wijnaldum in die tijd een hoofdgebouw stond met ateliers van ambachtslieden: goud- en zilversmeden, bronsgieters, glas- en barnsteenbewerkers, wevers, een wapensmid etc. Tevens werd er onder meer een dirham (Arabische zilveren munt) aangetroffen die verwerkt was in een ander sieraad dat er werd gevonden. Mogelijk is die laatste via handel door Vikingen daar terechtgekomen.

## Kerk

De Andreaskerk is een gebouw van de hervormde kerk. De oude stompe toren stortte in de nacht van 24 op 25 juni 1684 door ouderdom in. De preekstoel uit 1729 is opvallend wegens het sierlijke houtsnijwerk. Tegen de noordkant van de kerk zijn nog de overblijfselen zichtbaar.

## Cultuur

Het dorp heeft een dorpshuis en koorvereniging Sjonggroep Waadwyn, deze ontstond door de fusie van wee zangkoren uit Ried en Wijnaldum. Verder verschijnt vier keer per jaar dorpskrant It Fuottenein (Het voeteneind).
* Beeld van Anske de Boer
* Winamer Kat door André van der Linden
* Uitkijktoren bij het Dorpsbos
# Klinknagelpistool

Een klinknagelpistool, ook wel bekend als een klinkhamer of een klinknageltang, is een type gereedschap dat wordt gebruikt om klinknagels in te slaan.

## Klinknagels

Een klinknagel is een populair mechanisch bevestigingsmiddel om twee of meer materialen met elkaar te verbinden. Klinknagels worden gebruikt om grote structurele stukken en kleine elektronische assemblages te verbinden. Een klinknagel bestaat uit een kop aan het ene uiteinde en een cilindrisch lichaam aan het andere uiteinde, de schacht genoemd. De assen zijn hol met een ander inwendig stuk dat de doorn wordt genoemd.

## Klinknagelpistool

Klinknagelpistolen zijn de gereedschappen om een klinknagel te plaatsen. Er zijn elektrische, handmatige en pneumatische klinknagelpistolen. Elektrische klinknagelpistolen gebruiken een krachtbron, meestal een interne oplaadbare batterij of een extern netsnoer. Handmatige klinknagelpistolen gebruiken een eenvoudige hefboom en knijptechniek. Pneumatische klinknagelpistolen gebruiken perslucht om een klinknagel te plaatsen.

## Werking

Het klinknagelpistool trekt aan de doorn wanneer de klinknagel in een voorgeboord gat wordt geplaatst. Hierdoor zakt het klinknagellichaam in elkaar en vormt een sterke en duurzame verbinding die beide materialen met elkaar verbindt.
# Attaba

Attaba (Arabisch: العتبة, Drempel) is een metrostation in de Egyptische hoofdstad Caïro dat op 1 september 1998 werd geopend. Het station onder het Azbakiapark wordt bediend door lijn 2 en lijn 3 van de Caïrose metro.
In 1973 besloot de Egyptische regering tot de aanleg van een metronet in Caïro met drie lijnen. De eerste lijn werd gebouwd tussen 1982 en 1987, de tweede lijn liep aanvankelijk tussen het centraal station en het noorden. Deze lijn werd op 1 september 1998 doorgetrokken ten zuiden van het centraal station (Al Shohadaa) en kreeg toen ook een station bij het Azbakiapark.
In 2006 begon de bouw van de derde lijn vanaf Attaba naar het oosten met de bedoeling om het internationale vliegveld aan te sluiten op de metro. Het eerste deel van lijn 3 werd op 21 februari 2012 geopend tussen Attaba en Abbassia zodat Attaba het westelijke eindpunt van lijn 3 werd. Op 5 oktober 2022 werd lijn 3 ten westen van Attaba doorgetrokken naar Kit Kat.
# Huis Reynders

Het Huis Reynders is een historisch huis in het Belgische dorp Ophoven, gelegen aan Maasstraat 14.
Het huis werd bewoond door de familie Reynders, welke veel kapiteins van het schuttersgilde heeft voortgebracht en voor het eerst in 1616 werd vermeld. De laatste kapitein van Ophoven was Simon Reynders, welke stierf in 1793. De buurman van Simon was overigens Philip Mertens, bendehoofd van de bokkenrijders.
Het huidige huis werd waarschijnlijk in 1707 gebouwd door Joannes Reynders, eveneens kapitein, welke getrouwd was met Elisabeth Gielen en stierf in 1753. Het jaartal 1707 zou volgen uit een onduidelijk chronogram in de gevel: Bis combusta reaedificata, ofwel, herbouwd na brand. Op de latei is het monogram IHS te vinden.
De voorgevel van het L-vormige gebouw is tegenwoordig gepleisterd en witgeschilderd. De zijvleugel was het dienstgebouw. De L-vorm is overgebleven van een aanvankelijk U-vormig bouwwerk.
In 2005 werd dit huis, met zijn omgeving, geklasseerd als monument.

## Externe link

* Onroerend erfgoed
# Wapen van Orp-Jauche

Het wapen van Orp-Jauche is het gemeentelijke wapen van de Belgische gemeente Orp-Jauche. De Waals-Brabantse gemeente heeft het wapen in 1997 officieel toegekend gekregen.

## Geschiedenis

Orp-Jouche is een fusiegemeente ontstaan in 1977 uit een fusie tussen Jandrain-Jandrenouille, Geten, Marilles, Noduwez en Orp-le-Grand. Het wapen bestaat uit de leeuw van een oud zegel van Orp-le-Grand (gebruikt op een akte uit 1375) en de dwarsbalk uit het eerste wapen van Geten. Het wapen van Geten werd in 1819 door de Hoge Raad van Adel toegekend. Het wapen van Orp-Jauche werd op 28 maart 1997 officieel aan de gemeente toegekend.

## Blazoenering

De beschrijving van het wapen luidt als volgt:
   Parti, I. d'azur au lion d'or accompagné de trois étoiles à six rais du même, II. de gueules à la fasce d'or. Gedeeld, I van azuur een leeuw van goud vergezeld van drie zespuntige sterren van van hetzelfde, II van keel een dwarsbalk van goud.
De heraldische kleuren zijn azuur (blauw), goud (geel), en keel (rood).
# Filipijns curlingteam (mannen)

Het Filipijns curlingteam vertegenwoordigt de Filipijnen in internationale curlingwedstrijden.

## Geschiedenis

De Filipijnse Curlingfederatie werd in 2023 opgericht. Het nationale mannenteam debuteerde dat jaar ook op het mondiale curlingtoneel tijdens de tweede editie van het pan-continentaal kampioenschap. De Filipijnen werden vertegenwoordigd door een team onder leiding van skip Marc Pfister, die eerder namens Zwitserland deelnam aan internationale curlingcompetities. De Filipijnen haalden de finale van de B-divisie, die verloren werd van China. Een jaar later was het team van Pfister opnieuw van de partij. Ook ditmaal haalde het land de finale in de B-divisie, die deze keer wel winnend werd afgesloten. Hierdoor mag het Filipijnse team in 2025 aantreden in de A-divisie.
In 2025 won het land goud op de Aziatische Winterspelen in het Chinese Harbin.

## Filipijnen op het pan-continentaal kampioenschap

| Jaar | Plaats | Skip | WG | W | V | PV | PT |
| 2022 | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname |
| 2023 | 10 | Marc Pfister | 9 | 7 | 2 | 96 | 39 |
| 2024 | 9 | Marc Pfister | 12 | 12 | 0 | 127 | 26 |
Andorra · Australië · België · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · China · Chinees Taipei · Denemarken · Duitsland · Engeland · Estland · Filipijnen · Finland · Frankrijk · Georgië · Griekenland · Groot-Brittannië · Guyana · Hongarije · Hongkong · Ierland · IJsland · India · Israël · Italië · Jamaica · Japan · Kazachstan · Kenia · Kirgizië · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Mexico · Nederland · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Polen · Portugal · Puerto Rico · Qatar · Roemenië · Rusland · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië · Slovenië · Slowakije · Spanje · Thailand · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Turkije · Verenigde Staten · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland
# Dennenspinner

De dennenspinner (Dendrolimus pini) of pijnboomspinner is een nachtvlinder uit de familie Lasiocampidae.

## Kenmerken

De vlinder is zeer variabel van kleur en kan lichtgrijs, vosrood of zwartbruin zijn. Op de voorvleugel zitten drie donkerbruine, getande dwarsbanden. Dicht bij een van banden zit een kleine, witte vlek. De vliegtijd is van begin juni tot midden augustus. De wollig behaarde en zwaar gebouwde vlinder heeft geen roltong en eet niet als imago.
De rups is grijsbruin of heeft een geelachtig grijze grondkleur met op de rug ruitenvormige vlekken. Aan de zijkant zitten bruine lengtestrepen en lichtgekleurde borstelharen.

## Verspreiding en leefgebied

De dennenspinner komt in bijna geheel Europa voor met uitzondering van delen van het Iberisch Schiereiland, het hoge Noorden en Groot-Brittannië. Naar het oosten komt de vlinder tot in Oost-Azië voor. De vlinder leeft bij voorkeur in het continentale klimaat in dennenbossen op zandige bodem.

## Voortplanting

De langwerpige, gele eitjes worden afgezet op de naalden in groepjes van maximaal 30. De rupsen vreten afhankelijk van de temperatuur van augustus tot november van de naalden. Ze ontwikkelen niet even snel en de verschillende vervellingsstadia overwinteren in elkaar gerold in het strooisel op de grond dicht bij de boomstammen. In het voorjaar zijn ze al vroeg weer actief en volgroeide, tot 70 millimeter lange exemplaren zijn te vinden van maart tot juni. Zo nu en dan overwinteren sommige rupsen voor de tweede keer. De rupsen voeden zich vooral met de naalden van de grove den (Pinus sylvestris) en andere Pinus-soorten. Ze zijn echter ook te vinden op de fijnspar (Picea abies) en de gewone zilverspar (Abies alba).
Ze verpoppen tussen de naalden in een langwerpige, geelachtige cocon.

## Gallerij

* Uitsluipende rupsjes
* Pop
* 1 2 Marcon (1983). Encyclopedie Van Het Dierenrijk. Atrium, p. 90. ISBN 90-6113-334-3.
# Burg Stargard

Burg Stargard is een stad in de Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren, en maakt deel uit van de Landkreis Mecklenburgische Seenplatte. Burg Stargard telt 5.359 inwoners.

## Geografie

De stad Burg Stargard ligt ongeveer acht kilometer ten zuiden van de kreisstadt Neubrandenburg in het dal van de Linde. Tot de stad behoren de volgende ortsteile:
* Bargensdorf
* Cammin
* Godenswege
* Gramelow
* Kreuzbruchhof
* Lindenhof
* Loitz
* Quastenberg
* Riepke
* Sabel
* Teschendorf
# Zwartrugekster

De zwartrugekster (Pica bottanensis) is een zangvogel uit de familie van de kraaien en het geslacht eksters (Pica). De soort is op grond van moleculair genetisch onderzoek dat in 2017 werd gepubliceerd afgesplitst van de ekster.

## Herkenning

Deze soort lijkt op de gewone ekster maar verschilt opvallend door een zwarte stuit, relatief korte staart, een forse snavel en heel weinig glans in het verenkleed.

## Verspreiding en leefgebied

Het verspreidingsgebied ligt in Midden-Bhutan en Midden- en West-China.

## Status

De zwartrugekster komt niet als aparte soort voor op de lijst van het IUCN, maar is daar een ondersoort van de (gewone) ekster (Pica pica).
* ↑ (en) Song, S.; Zhang, R.; Alström, P.; Irestedt, M.; Cai, T.; Qu, Y.; Ericson, P.G.P.; Fjeldså, J.; Lei, F., 2017. "Complete taxon sampling of the avian genus Pica (magpies) reveals ancient relictual populations and synchronous Late-Pleistocene demographic expansion across the Northern Hemisphere". Journal of Avian Biology. DOI:10.1111/jav.01612.
* ↑ (en) Madge, S., Christie, D.A. & Kirwan, G.M., 2018. Eurasian Magpie (Pica pica). In: del Hoyo, J.,et al. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/60753 on 26 August 2018).
* ↑ (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2018)
# Amerikaanse ekster

De Amerikaanse ekster (Pica hudsonia) is een zangvogel uit de familie van de kraaien en het geslacht eksters (Pica).

## Kenmerken

De Amerikaanse ekster is in totaal 45–60 cm lang. Hij heeft een 23–32 cm lange staart die trapvormig afloopt. De vogel is wit, met zwarte gebieden op de vleugels en staart die hints van blauw of blauwgroen tonen. De poten zijn zwart en 41 tot 51 mm lang. De zwarte snavel is 23 tot 29 mm lang, gebogen en sterk. Hij weegt 141 tot 216 gram. Het is een van slechts vier Noord-Amerikaanse zangvogels, waarvan de staart half of meer van de totale lichaamslengte bestaat (de andere zijn de geelsnavelekster, de zwaluwstaartkoningstiran en de vorkstaartkoningstiran).
Uiterlijk is de zwartsnavelekster vrijwel identiek aan de Euraziatische ekster (Pica pica). De American Ornithologists' Union splitst hem als een aparte soort (P. hudsonia), op grond van het feit dat zijn mtDNA sequentie dichter bij die van de Californische geelsnavelekster (Pica nuttalli) staat dan bij de Euraziatische ekster.

## Leefwijze

Hij foerageert in groepjes of alleen op de grond. Amerikaanse eksters eten bessen, grote insecten zoals kevers en rechtvleugeligen, kleine knaagdieren en aas. Deze soort leeft meestal in open leefgebieden met kleine bosjes en bomen. Hij kan dus gevonden worden in landbouwgebieden en voorstedelijke gebieden, waar ze regelmatig in contact komen met mensen. Als hij achtervolgd of ingesloten wordt, wordt hij zeer voorzichtig, maar anders is hij vrij tolerant voor de aanwezigheid van de mens. Historisch geassocieerd met bizonkuddes, landt het nu op de rug van vee om hen van teken en insecten te reinigen. Grote roofdieren, zoals wolven, worden vaak gevolgd door Amerikaanse eksters, die profiteren van wat overblijft van de prooien die zij doden. De soort wandelt ook dikwijls over de grond, waar de vogels voedsel vinden in de vorm van kevers, sprinkhanen, wormen en kleine knaagdieren.
De Amerikaanse ekster is een van de weinige Noord-Amerikaanse vogels met een koepelnest. Dit nest bestaat uit takken en wordt hoog in de boom gemaakt. Meestal worden 6-7 eieren gelegd. Het uitbroeden, alleen door de vrouwelijke vogels, begint wanneer de leg voltooid is en duurt 16-21 dagen. De rustperiode is 3-4 weken.

## Verspreiding en leefgebied

De Amerikaanse ekster komt voor in de westelijke helft van Noord-Amerika, van Colorado, tot de zuidelijke kust van Alaska naar Noord-Californië, Noord-Nevada, Noord-Arizona, Noord-New Mexico, Centraal Kansas en Nebraska. De soort leeft op prairie.
* (en) Charles H. Trost – Black-billed Magpie (Pica hudsonia). In: A. Poole: The Birds of North America Online. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca 1999. DOI:10.2173/bna.389.
* ↑ (en) Amerikaanse ekster op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Van Lodenstein College

Het Van Lodenstein College, vaak kortweg aangeduid als het VLC, is een reformatorische scholengemeenschap met vijf vestigingen, waarvan de grootste zich bevindt in Amersfoort, waar ook het bestuur zich bevindt. De overige locaties bevinden zich in Kesteren, Barneveld, Ede en Hoevelaken. De school heeft ongeveer 4000 leerlingen en ruim 400 medewerkers. Het Van Lodenstein College heeft onder andere tweetalig onderwijs.

## Geschiedenis

In augustus 1974 werden de eerste lessen gegeven op de locatie Utrechtseweg 228, Amersfoort, het gebouw van het voormalig RK jongenspensionaat St. Louis van de Broeders van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria (Broeders van Maastricht). In 1986 verhuisde de toenmalige MAVO/HAVO/VWO afdeling het Van Lodenstein College naar een nieuw gebouw op hetzelfde terrein.
In de loop van de jaren werd de school uitgebreid tot vijf vestigingen, waarvan de locatie in Ede het meest recente voorbeeld is.
In 2009 werd in Kesteren een nieuwe locatie opgeleverd met ongeveer 55 lokalen. Sindsdien is in Kesteren ook de bovenbouw van de havo gevestigd. Het gebouw biedt ruimte aan ongeveer 1150 leerlingen. In 2013 zijn er in het gebouw zelf enkele lokalen bijgebouwd.
In Barneveld is in 2013 een nieuwe locatie opgeleverd. Dit gebouw is geschikt gemaakt voor maximaal 980 leerlingen.
Het Van Lodenstein College gaat, samen met het Hoornbeeck College, uit van de Stichting voor Onderwijs op Reformatorische Grondslag. In de dagelijkse praktijk van de school geldt de autoriteit van de Bijbel als gezaghebbend. Ouders wordt gevraagd de principiële uitgangspunten van de school te onderschrijven, zoals dat leerlingen worden geacht iedere zondag tweemaal met hun ouders de kerk te bezoeken en dat moderne lectuur, televisie, popmuziek, disco en 'sportverdwazing' door leerlingen moeten worden gemeden. Dit wordt de leerlingen echter niet verplicht. De school geeft aan dat 'Bijbels vreemdelingschap' gepast is.

## Onderwijs

| Locatie | VMBO | HAVO | VWO |
| Amersfoort | Onderbouw | Onder- en bovenbouw | Onder- en bovenbouw |
| Barneveld | Onderbouw | Onderbouw | Onderbouw |
| Hoevelaken | Bovenbouw | n.v.t. | n.v.t. |
| Kesteren | Onder- en bovenbouw | Onderbouw- en bovenbouw | Onderbouw |
| Ede* | n.v.t. | n.v.t. | n.v.t. |
* PrO-school

## Bekende oud-leerlingen

* Tijs van den Brink (1970), journalist en presentator
* Barend van Deelen (1988), radio-dj
* Elbert Dijkgraaf (1970), econoom en politicus
* Gert-Jan Kats (1971), politicus en burgemeester
* Stefan Paas (1969), schrijver, theoloog
* Kees van der Staaij (1968), jurist en politicus
* Chris Stoffer (1974), ingenieur en politicus

## Andere namen verbonden met het Van Lodenstein College

* Maarten van Leeuwen (1948), voormalig voorzitter College van Bestuur en interim SGP-voorzitter

## Externe link

* Van Lodenstein College
# Artur Văitoianu

Artur (Arthur) Văitoianu (14 april 1864, Izmajil – 17 juni 1956) was een Roemeens generaal en politicus.
Artur Văitoianu commandeerde tijdens de Eerste Wereldoorlog, en in het bijzonder ten tijde van de Slag bij Mărăsești (1917), het Tweede Legerkorps van het Roemeense leger.

## Politieke carrière

Artur Văitoianu trad aan het einde van de Eerste Wereldoorlog als minister van Binnenlandse Zaken en Justitie (a.i.) toe tot het kabinet van generaal Constantin Coandă (24 oktober 1918) dat het Vredesverdrag van Boekarest met de centrale mogendheden opzegde en op 10 november 1918, één dag voor de wapenstilstand te Compiègne, de oorlog verklaarde aan Oostenrijk-Hongarije en Duitsland – de laatste landen van de Centralen die nog vochten.
In het kabinet van premier Ion I.C. Brătianu was Văitoianu van 29 november 1918 tot 26 september 1919 minister van Oorlog. Brătianu trad in september 1919 af, nadat de Entente-mogendheden de territoriale eisen van Roemenië afwees, terwijl men deze in 1916, aan de vooravond van Roemenië deelname aan de Eerste Wereldoorlog, wel beloofde. Door dit optreden van Brătianu was er geen Roemeense delegatie aanwezig voor de ondertekening van het Verdrag van Saint-Germain met Oostenrijk (10 september). Koning Ferdinand I van Roemenië benoemde generaal Văitoianu tot premier.
Toen Văitoianu als premier aantrad was een Roemeense expeditieleger aanwezig in Hongarije om de communistische Radenrepubliek van Béla Kun ten val te brengen. De Roemenen hadden reeds op 4 augustus - in samenwerking met het Hongaarse Witte Leger van admiraal Miklós Horthy - Boedapest bezet. De Opperste Oorlogsraad van de Entente gaf Roemenië 8 dagen de tijd om zijn troepen uit Hongarije terug te halen en Boedapest te ontruimen alsook de voorlopig, tijdens de Parijse Vredesconferentie vastgestelde grenzen te respecteren. De Entente drong er ook op aan dat Roemenië snel vrede sloot met Oostenrijk en de rechten van de minderheden binnen de landsgrenzen van Groot-Roemenië erkende. Văitoianus regering weigerde in te stemmen met de eisen van de Entente en trad af. Onder Văitoianus korte regering werden er ook parlementsverkiezingen van Groot-Roemenië geworden die uitliepen in een grote nederlaag voor Brătianus Nationaal-Liberale Partij (PNL) en Alexandru Marghilomans Conservatieve Partij (PC). De hervormingsgezinde Roemeense Nationale Partij van Transsylvanië en de Banaat (PNR) en de Boerenpartij (PȚ) waren de grote winnaars. Koning Ferdinand benoemde Alexandru Vaida-Voevod (PNR) tot premier van een coalitieregering van de PNR en de PȚ. De regering-Vaida-Voevod ondertekende op 9 december 1919 de vredesverdragen met Oostenrijk en Hongarije en het minderheden of nationaliteiten artikel (art. 60).
Van 19 januari 1922 tot 29 oktober 1923 was Văitoianu minister van Binnenlandse Zaken en van 29 november 1923 tot 30 maart 1926 minister van Communicatie. Beide keren diende hij onder Brătianu.
Voor het grootste gedeelte van zijn politieke carrière was hij lid van de Nationaal-Liberale Partij - Brătianu.
Na zijn overlijden werd Artur Văitoianu bijgezet in de crypte van de oorlogshelden uit de Eerste Wereldoorlog in Mărăsești.
# Callao (metrostation)

Callao is een metrostation, gelegen naast het Madrileense Plaza de Callao, een winkelzone in de Spaanse hoofdstad. Het station is onderdeel van de metro van Madrid en ligt aan lijn 3 en 5

## Geschiedenis

In 1941 werd het station als eerste voor metrolijn 3 geopend, toen deze nog reed tussen Argüelles en Sol. Later, in 1968, kon ook lijn 5 tussen Carabanchel en Callao, hier op dit station stoppen.
Tussen 2004 en 2006 zijn er enkele werkzaamheden verricht op het metrostation.

## Ingang

* Gran Vía
* Plaza de Callao
* Calle Jacometrezo
# Presa de Tavera

Presa de Tavera is het grootste stuwmeer van de Dominicaanse Republiek en bestaat uit twee meren die door twee dammen een totale opslagcapaciteit leveren van 417 miljoen m³ water. Het ligt op 291 meter boven zeeniveau, in de gemeenten Jánico en Sabana Iglesia. De twee stuwmeren worden door een tunnel van 4,7 km en een open kanaal van 1,5 km met elkaar verbonden.
Er is een constante aanvoer van water door de Yaque del Norte met een capaciteit van meer dan 17 m³/s voor een oppervlakte van 785 m². Het complex is gebouwd in het westelijke deel van de Valle de Cibao in de provincie Santiago.
De bouw van dit dubbele complex begon in september 1969 met de Tavera-dam en de tunnel en was in het land de eerste met deze constructie met een totale kostenpost van US$ 43.500.000.
Op 27 februari 1973 vond de ingebruikname plaats. Tavera was in 1992 aanvankelijk de hoofdcentrale met 80 MW, maar werd uitgebreid tot 96 MW. Het reservoir is 173 miljoen m³, waarvan 148 miljoen nuttig en 25 miljoen onbruikbaar volume. De aarden structuur van de dam heeft een volume van 1,7 miljoen m³ met een doorsnede van 6,50-10,50 m en een lengte van 238-317 m inclusief een valse tunnel van 74 meter. De hoogte is 80 m en er is een onderhoudstunnel van 1,50 m bij 2,50 m.
De Bao-dam ligt op ongeveer 8 km ten westen van de Taveradam.De bouw eindigde in 1981 en kostte US$ 75.300.000. Dit complex heeft een afstortkanaal met zes radiale poorten met een doorsnede van 9.20 meter breed en 12 m hoog en een capaciteit van 1.000 m³/s. Het afvoerkanaal heeft een lengte van 200 meter en is berekend op een aftapvolume van 6860 m³/s. Er is 505.000 m³ rots verwijderd om de dam en afstortkanaal te kunnen bouwen, waarbij 53.800 m³ beton is gebruikt met een kostenpost van US$ 5.620.000.
In de nabijheid van het complex liggen twee beschermde natuurgebieden: Dicayagua (1,15 km², IUCN-categorie I.a. Strict Nature Reserve) en Alto Bao (307,27 km², IUCN-categorie V. Protected Landscape/Seascape)
* Coördinaten en zeeniveau
* Por amor Taveras - Technische gegevens
* ARQHYS - Aanvullende gegevens