OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# PEM

PEM kan verwijzen naar:
* Post-Exertionele Malaise of inspanningsintolerantie als symptoom van ME/CVS.
* PEM (cryptografie), een beveiligingstechniek in de cryptografie
* PEM (motorfiets), een Amerikaans historisch motorfietsmerk
* PEM FC, een membraan van een brandstofcel op waterstof
* PEM (aandoening) , Proteïne Energy Malnutrition, ernstige malnutritie (ondervoeding) bij kinderen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van PEM en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Portret van Henriette de Verninac

Het Portret van Henriette de Verninac is een schilderij van Jacques-Louis David uit 1799. Dit portret van de zus van Eugène Delacroix ontstond in dezelfde tijd als De Sabijnse vrouwen. Sinds 1953 maakt het werk deel uit van de collectie van het Louvre in Parijs.

## Herkomst

Het portret was tot aan haar dood in 1827 in het bezit van het model, Henriette de Verninac (1782-1827). Zij was de dochter van Charles Delacroix, minister van buitenlandse zaken onder het Directoire, en getrouwd met de diplomaat Raymond de Verninac-Saint-Maur. Het portret werd nagelaten aan haar zoon Charles de Verninac, die het om financiële redenen bij een pandjeshuis in bewaring gaf. In 1831 werd het schilderij teruggevonden door Eugène Delacroix, die het tot zijn dood in 1863 in bezit hield en naliet aan zijn nicht Zélie de Verninac. Het schilderij bevond zich hierna nog in de collecties van Louis Malvy, minister van binnenlandse zaken tijdens de Eerste Wereldoorlog, en Carlos de Beistegui, een excentrieke verzamelaar. Deze laatste deed een belangrijke schenking aan het Louvre. De kunstwerken, waaronder dit portret, kwamen in 1953 in het museum terecht

## Voorstelling

De ruimte is beperkt tot een eenvoudige grijze muur, met aan de onderkant een plint en een tegelvloer. Tegen deze kale achtergrond tekent de figuur van Henriette de Verninac zich af, die op dat moment zeventien jaar oud was. Ze zit, lichtjes naar links gedraaid, op een mahoniehouten stoel in Directoire-stijl, versierd met bronzen krullen en palmetten en bekleed met rood stof. Haar rechterhand rust op de rand van de rugleuning, haar linkerarm rust op haar dijbeen en ze kijkt de toeschouwer rechts aan. Ze is gekleed in een witte antieke jurk die doet denken aan de jurk van Hersilia op De Sabijnse vrouwen. Daarnaast draagt ze een zijden sjaal die over haar schouder en benen valt.
De houding van Henriette de Verninac is geïnspireerd op het standbeeld van keizerin Helena in de Capitolijnse Musea. Deze houding had David al overgenomen voor zijn Portret van de markiezin d'Orvilliers uit 1790. In dit schilderij wordt de verwijzing naar het Romeinse standbeeld versterkt door het antieke karakter van het portret. François Gérard en Ingres, beiden leerlingen van David, namen deze compositie over voor hun portretten.

## Afbeeldingen

* De Sabijnse vrouwen
* Standbeeld van Helena
* Portret van de markiezin d'Orvilliers
* Portret van mevrouw Leblanc - Ingres

## Literatuur

* Régis Michel en Marie-Catherine Sahut (1988). David, l'art et le politique Parijs: Gallimard.
* Luc de Nanteuil (1987). David. Parijs: Cercle d'Art.
# Station Pondrôme

Station Pondrôme is een voormalig spoorwegstation langs spoorlijn 166 (Dinant-Bertrix) in Pondrôme, een deelgemeente van de stad Beauraing.

## Aantal instappende reizigers

De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Tabel: aantal instappende reizigers station Pondrôme :
| | Weekdag | Zaterdag | Zondag |
| 1977 | 88 | 32 | 20 |
| 1978 | 73 | 17 | 21 |
| 1979 | 73 | 42 | 36 |
| 1980 | 68 | 12 | 40 |
| 1981 | 79 | 14 | 26 |
| 1982 | 52 | 8 | 25 |
| 1983 | 62 | 24 | 29 |
* Lijn 166
* http://users.telenet.be/pk/stations.htm
* ↑ De bron voor de gegevens is NMBS – Reizigerstellingen. De tellingen worden meestal uitgevoerd in de maand oktober: gedurende 9 opeenvolgende dagen (5 werkdagen en de 2 omliggende weekends) worden dan door het stations- en treinbegeleidingspersoneel visuele tellingen verricht. De methode bestaat erin het aantal in- en uitstappende reizigers te tellen in alle stations en stopplaatsen en dit voor alle treinen van het binnenlands verkeer. Het getal naast het kopje 'weekdag' slaat op het gemiddeld aantal opstappende (dus niet het aantal afstappende) reizigers op een weekdag (maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag opgeteld gedeeld door vijf), zaterdag en zondag staan apart vermeld. De cijfers geven een indicatie en hebben een foutenmarge, die in sommige gevallen aanzienlijk kan zijn.
* ↑ De bron voor de gegevens zijn de jaarlijks door de NMBS in oktober uitgevoerde reizigerstellingen. Stationspersoneel en treinbegeleiders tellen dan visueel gedurende negen opeenvolgende dagen (vijf werkdagen en de twee aansluitende weekends) in alle stations en stopplaatsen het aantal instappende reizigers en dit voor alle binnenlandse treinen. De groene balk geeft het gemiddeld aantal opstappende (dus niet het aantal afstappende) reizigers weer op een weekdag (maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag opgeteld en gedeeld door vijf). Zaterdag wordt weergegeven door de blauwe en zondag door de rode balk. De cijfers geven een indicatie en hebben een foutenmarge, die in sommige gevallen aanzienlijk kan zijn. In 2008, 2010, 2011 en 2021 (corona) werden geen tellingen uitgevoerd. De gegevens zijn online raadpleegbaar, zoekterm Reizigerstellingen
2,2: Anseremme · 4,7: Walzin · 7,2: Gendron-Celles · 10,4: Château d'Ardenne · 12,2: Houyet · 17,5: Wiesme · 22,2: Beauraing · 25,0: Martouzin · 27,2: Pondrôme · 31,3: Thanville · 35,3: Vonêche · 37,0: Gedinne · 45,4: Louette-Saint-Denis · 49,3: Bièvre · 51,6: Graide · 55,2: Carlsbourg · 56,3: Merny · 58,2: Paliseul · 60,3: Nollevaux · 61,5: Offagne · 65,2: Glaumont · 68,3: Burhaimont · 70,2: Bertrix
# Loge La Flamboyante

Loge La Flamboyante is een vrijmetselaarsloge in Dordrecht opgericht in 1811, vallende onder het Grootoosten der Nederlanden.

## Geschiedenis

Tijdens het Koninkrijk Holland waren er in Dordrecht twee vrijmetselaarsloges actief toen de behoefte aan een nieuwe loge opkwam. De naam La Flamboyante (de Vlammende Ster) werd gekozen en op 16 oktober 1812 vond de installatie plaats. Na het vertrek van de Fransen volgde de aansluiting bij het Groot-Oosten van het Koninkrijk der Nederlanden middels de ratificatie van het constitutiebrief op 11 april 1814. De loge werd opnieuw geïnstalleerd onder de Nederlandse Grootmacht op 20 oktober 1814.
De onderscheidingskleuren van de loge zijn aanvankelijk hemelsblauw en oranje en later korenbloemblauw en goudgeel.

### Rederij

Van 1836 tot 1870 was de loge reder van een viertal schepen gebouwd door de scheepsbouwmeester Jan Schouten, ‘De Broedertrouw’ (1836), ‘Delta’ (1839), ‘Osiris’ (1841) en ‘De Grootmeester Nationaal’ (1857). De eerste drie waren vrijwel geheel gefinancierd door leden van Loge ‘La Flamboyante’; de laatste werd gefinancierd door vrijmetselaren in heel Nederland.

## Huisvesting

Sinds 1834 beschikt de loge over het huidige logegebouw, de Munt van Holland te Dordrecht, dat sinds 6 mei 1879 haar eigendom is.
De leden van de loge komen wekelijks, op vrijdagavond, bijeen.

## Voorzittend Meesters

In onderstaande lijst een overzicht van de Voorzittend Meesters van Loge La Flamboyante gedurende de eerste 150 jaar van haar bestaan.
| Van | Tot | Voorzittend Meester |
| 1811 11 07 7 november 1811 | 1812 03 maart 1812 | mr. Adriaan van der Werff van Zuidland |
| 1812 03 10 10 maart 1812 | 1812 06 23 23 juni 1812 | mr. Simon de Jongh van Son van Raamsdonk |
| 1812 06 23 23 juni 1812 | 1817 06 29 29 juni 1817 | Jan Schouten |
| 1817 06 29 29 juni 1817 | 1819 01 23 23 januari 1819 | Anthonie Kist (Ezn.) |
| 1819 01 23 23 januari 1819 | 1852 08 10 10 augustus 1852 | Jan Schouten |
| 1852 08 10 10 augustus 1852 | 1 juli 1873 | Arnold J. Schouten |
| 1873 09 12 12 september 1873 | 1887 03 28 28 maart 1887 | Jacob Mauritz |
| 1887 07 01 1 juli 1887 | 1894 02 09 9 februari 1894 | Pierre M.V. van de Rivière |
| 1894 04 06 6 april 1894 | 1920 09 24 24 september 1920 | Simon Marius Hugo van Gijn |
| 1920 09 24 24 september 1920 | 1952 06 20 20 juni 1952 | dr. Jan Geest |
| 1952 06 20 20 juni 1952 | 1958 06 20 20 juni 1958 | Henri Hoorn |
| 1958 06 20 20 juni 1958 | — | ir. Evert J. de Veer |

## Voetnoten

* ↑ De Franse constitutiebrief d.d. 07-12-1811 noemt de oprichters: J. Schouten, A. Kist, S. de Jongh, B. van Son van Raemsdonk, G. Mauritz, J.C. Rens, J.D. Pasteur, A. van der Werf van Zuidland, J.H. Holle, C.G.O. Stoop en L.P.C. van Tets.
* ↑ Op verzoek van Paulus Repelaer van Spijkenisse, Simon de Jongh, B. van Son van Raemsdonck, Jan Schouten, Gauthier Theodore Benjamin Croiset, Cornelis Gilles Ocker Stoop, Anthony Kist Ezn., Adrianus Anthony Pasteur, Gerard Mauritz en Jan Cornelis Rens
# Stadsflora

De term stadsflora ofwel urbane flora is de verzamelnaam voor een ecologische groep van in het wild levende plantensoorten die karakteristiek zijn of veel voorkomen in urbane milieus. Ze worden ook wel stadsplanten genoemd. In de floristiek onderscheidt men van vanwege het dusdanig eigen karakter van de stadsflora een eigen floradistrict: het urbaan district.
# Dubois (planetoïde)

(206241) Dubois is een planetoïde, in juni 2009 vernoemd naar de Nederlandse arts, paleontoloog en paleoantropoloog Eugène Dubois (1858-1940).
Dubois was de internationale grondlegger van de paleoantropologie als vakgebied en ontdekte in 1891 op Java de eerste fossielen van de menselijke voorouder Homo erectus.
De planetoïde werd ontdekt door de Nederlandse amateur-planetoïdenjager en beroepsarcheoloog Marco Langbroek op archiefopnamen van het NEAT-project genomen in november 2002 met de 1,2 meter Schmidttelescoop op Mt. Palomar in de VS. De planetoïde is naar schatting ongeveer 2,4 km groot. De baan van planetoïde ligt in de planetoïdengordel tussen de banen van Mars en Jupiter. Voordat ze het definitieve nummer (206241) en de naam Dubois kreeg, was ze bekend onder de voorlopige aanduiding 2002 WM28.
# Pompernikkel

Pompernikkel (Duits: Pumpernickel) is een zwart of donkerbruin roggebrood met bitterzoete smaak, afkomstig uit Westfalen.

## Beschermde geografische aanduiding

"Westfälischer Pumpernickel" is een beschermde geografische aanduiding in de Europese Unie sedert 7 november 2014. Het productiegebied omvat het gebied van Westfalen-Lippe, met uitzondering van het district Lippe. Traditioneel is het een volkorenbrood zonder korst, dat voor minstens 90% uit grof gemalen roggemeel of volkorenrogge bestaat. Het is zwaarder en compacter dan tarwebrood. Het wordt gedurende minstens 16 uur gebakken. Deze erg lange baktijd laat toe dat het zetmeel in het graan ontbindt in suikers die karamellisatie ondergaan. De donkere kleur van het brood is dan het gevolg van de Maillardreactie die optreedt tijdens het bakproces.
Het brood is, in krimpfolie verpakt, meerdere maanden houdbaar; in blik zelfs tot twee jaar.
# Choker (halsketting)

Een choker is een halsversiering die nauwsluitend om de hals wordt gedragen. Het sieraad heeft een lengte van 35 tot 40 centimeter. Chokers kunnen worden gemaakt van verschillende materialen, waaronder stof, leer, plastic, edelmetaal, edelstenen en parels.
* ↑ Welke ketting lengte draag je bij welk shirt - Lucardi.nl. https://www.lucardi.nl/. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ (en) Garber, Megan, The Long (and Short) History of the Choker. The Atlantic (10 oktober 2016). Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ (en) Fowler, Susanne, "The Choker: Versatile and Varied", The New York Times, 24 januari 2022. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
# Dadiani

Dadiani is een oud-adellijk, later soeverein prinselijk geslacht uit Georgië.

## Geschiedenis

De familie Dadiani is een sinds de 12e eeuw in Mingrelië gevestigd oud-adellijk geslacht, dat regeerde over het vorstendom Mingrelië. Volgens overlevering zou de naam van het geslacht eerst Dades zijn in de grieks-romeinse tijd, in de 4e eeuw. De eerst bekende naamdrager zou Ioanne Dadiani zijn die genoemd wordt in 985 en gevangene van de Perzen was. In de 12e eeuw ontving Vardan Dadiani de titel van Eristavi (hertog) en was kamerheer van koningin Tamara van Georgië. In volgende eeuwen waren ze soevereine prinsen van Mingrelië, de laatste zijnde Nicolaas I prins Dadiani, prins van Migrelsky (1846-1903). In 1865 werd voor alle leden van het geslacht de titel van prins erkend, in 1867 voor Nicolaas I de titel van prins van Migrelsky met het predicaat doorluchtige hoogheid met overgang bij eerstgeboorte. Nakomelingen leven in Parijs en in de USA.
* L'ordre de la noblesse. Deel 7. Paris, 1992, p. 287.
# Luciano Valente

Luciano Valente (Groningen, 4 oktober 2003) is een Nederlands-Italiaans voetballer die speelt als middenvelder en uitkomt voor FC Groningen en het Italiaans voetbalelftal onder 20.

## Carrière

Valente begon met voetballen bij GVAV-Rapiditas, waarna hij verhuisde naar de jeugdopleiding van FC Groningen. In 2021 tekende Valente zijn eerste profcontract. Op 14 augustus 2022 maakte hij zijn debuut in het eerste elftal tegen Ajax. Deze wedstrijd werd verloren met 6-1.
Op 8 september 2022 verlengde Valente zijn contract bij FC Groningen tot medio 2026 met een optie tot nog een jaar. Op 26 januari 2023 in de met 0-1 verloren thuiswedstrijd tegen SC Cambuur liep Valente een enkelblessure op waardoor hij langere tijd uit de roulatie was. Op 25 februari maakte Valente zijn rentree in de met 3-0 gewonnen thuiswedstrijd tegen Excelsior.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Overig | Overig | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2022/23 | FC Groningen | Eredivisie | 20 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | - | - | 22 | 0 |
| 2023/24 | FC Groningen | Eerste divisie | 34 | 7 | 5 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 39 | 8 |
| 2024/25 | FC Groningen | Eredivisie | 22 | 2 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 23 | 2 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 76 | 9 | 8 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 84 | 9 |
Bijgewerkt t/m 23 februari 2025.

## Interlandcarrière

Valente maakte op 11 november 2021 zijn debuut voor Italië -19. Op 27 september 2022 maakte hij zijn debuut voor Italië -20.
Op 17 maart 2025 werd hij voor het eerst opgeroepen voor de selectie van Jong Oranje.
# Guillaume Budé

Guillaume Budé (Parijs, 26 januari 1467 - aldaar, 20 augustus 1540) was een invloedrijk Frans classicus. Hij was de pleitbezorger voor de studie van het Grieks in Frankrijk.
Budé studeerde aanvankelijk zonder veel succes in Parijs en Orléans. Op 24-jarige leefde leeftijd groeide zijn interesse in onder andere het Grieks, de filosofie, theologie en medicijnen en hernam hij zijn studies. Hij was een leerling van Janus Lascaris.
Hij oefende verschillende bestuurlijke en gerechtelijke ambten uit (prévôt des marchands, maître des requêtes) en voerde ook diplomatieke opdrachten uit.
Hij werd de secretaris van Lodewijk XII, en later de reisgezel van Frans I. Hij zette voor de koning de bibliotheek op in Fontainebleau, waarvoor hij met zijn vriend Janus Lascaris onder andere vele Griekse handschriften verwierf. Budé stelde de koning voor om een nieuw onderwijsinstituut in te stellen ter bevordering van de studie van het Grieks, Hebreeuws en het Latijn. Daarop richtte de koning in 1530 het Collège royal op, dat voortbouwde op wat het Cenakel van Meaux in gang had gezet en zich spiegelde aan het Leuvense Collegium Trilingue. De faculteit theologie van de Sorbonne bekeek deze nieuwe stichting met grote argwaan, maar de koninklijke bescherming betekende dat ze er niets tegen kon ondernemen.
Een poging om Erasmus tot hoofd van dit instituut te benoemen mislukte. De naam van de instelling werd in 1870 gewijzigd in Collège de France.
Budé correspondeerde met vooraanstaande humanisten van zijn tijd: Erasmus, Pietro Bembo, François Rabelais en Étienne Dolet.

## Werken (selectie)

* Annotations au Pandectes (1508), over wetgeving
* De asse (1514), over numismatiek
* Commentarii linguae graecae (1529), over het Grieks

## Externe link

* Gedigitaliseerde versie van De studio literarum recte instituendo (Basel 1533) bij de Bayerische Staatsbibliothek te München
* ↑ Alain Rey e.a., petit Robert 2, 1987
# Te Hapua

Te Hapua is een plaats op het Noordereiland in Nieuw-Zeeland. Het is de meest noordelijkste bewoonde woonplaats van het Noordereiland, op het noordoostelijke uiteinde van het Aupouri-schiereiland. Ten westen ligt Cape Reinga en ten zuiden ligt Te Kao.
De plaats valt onder de regio Northland, in de Far North District. In het noorden kent het strand van de Tom Bowling Bay en aan de oostkant die van de Great Exhibition Bay. De plaats ligt op en rond de belangrijkste ontmoetingsplek van de Maoristam (Iwi) Ngati Kuri.
De bevolking is voornamelijk Maori en er wordt voornamelijk de Maoritaal gesproken door de ongeveer 200 inwoners. De plaats kent een eigen school, een Taranakerk en een ontmoetingshuis maar andere voorzieningen ontbreken. Het ligt vrij geïsoleerd.
Op de grens met Cape Reinga en Te Kao ligt de kleine nederzetting Waitiki Landing, langs de rivier de Waitiki Stream. Op het grondgebied van La Hapua kent deze nederzetting van enkele bewoning een eigen tankstation met winkeltje.

## Geboren in Te Hapua

* Matiu Rata (26 maart 1934-25 juli 1997), politicus
* tvnz.co.nz One News over de plaats in 2017
# Dave Ryding

James David (Dave) Ryding (Chorley (Lancashire), 5 december 1986) is een Britse alpineskiër. Hij vertegenwoordigde zijn vaderland op de Olympische Winterspelen 2010 in Vancouver, op de Olympische Winterspelen 2014 in Sotsji en op de Olympische Winterspelen 2018 in Pyeongchang.

## Carrière

Op de wereldkampioenschappen alpineskiën 2009 in Val-d'Isère eindigde Ryding als 41e op de reuzenslalom, op de slalom wist hij niet te finishen. In december 2009 maakte de Brit in Alta Badia zijn wereldbekerdebuut. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2010 in Vancouver eindigde hij als 27e op de slalom en als 47e op de reuzenslalom.
In Garmisch-Partenkirchen nam Ryding deel aan de wereldkampioenschappen alpineskiën 2011. Op dit toernooi eindigde hij als 39e op de reuzenslalom, op de slalom wist hij de finish niet te bereiken. In november 2012 scoorde de Brit in Levi zijn eerste wereldbekerpunten. Op de wereldkampioenschappen alpineskiën 2013 in Schladming wist hij niet te finishen op de slalom. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2014 in Sotsji eindigde hij als zeventiende op de slalom.
In Beaver Creek nam Ryding deel aan de wereldkampioenschappen alpineskiën 2015. Op dit toernooi wist hij de finish niet te bereiken op de slalom. In november 2016 behaalde de Brit in Levi zijn eerste toptienklassering in een wereldbekerwedstrijd. In januari 2017 stond hij in Kitzbühel voor de eerste maal in zijn carrière op het podium van een wereldbekerwedstrijd. Op de wereldkampioenschappen alpineskiën 2017 in Sankt Moritz eindigde Ryding als elfde op de slalom. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 in Pyeongchang eindigde de Brit als negende op de slalom.

## Resultaten
### Olympische Winterspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2010 | Vancouver | 27e Slalom 47e Reuzenslalom |
| 2014 | Sotsji | 17e Slalom |
| 2018 | Pyeongchang | 5e Landenwedstrijd 9e Slalom |
| 2022 | Peking | 13e Slalom |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2009 | Val-d'Isère | DNF Slalom 41e Reuzenslalom |
| 2011 | Garmisch-Partenkirchen | DNF Slalom 39e Reuzenslalom |
| 2013 | Schladming | DNF Slalom |
| 2015 | Beaver Creek | DNF Slalom |
| 2017 | Sankt Moritz | 11e Slalom |
| 2019 | Åre | 9e Slalom 9e Landenwedstrijd |
| 2021 | Cortina d'Ampezzo | DNF Slalom |
| 2023 | Courchevel-Méribel | 13e Slalom |
| 2025 | Saalbach | 6e Slalom |

### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Algm | SL |
| 2012/2013 | 136e | 51e |
| 2014/2015 | 99e | 30e |
| 2015/2016 | 70e | 22e |
| 2016/2017 | 23e | 8e |
| 2017/2018 | 34e | 11e |
| 2018/2019 | 24e | 9e |
| 2019/2020 | 57e | 13e |
| 2020/2021 | 37e | 12e |
| 2021/2022 | 30e | 8e |
| 2022/2023 | 45e | 16e |
| 2023/2024 | 29e | 8e |

#### Wereldbekerzeges

| Datum | Plaats | Onderdeel |
| 22 januari 2022 | Kitzbühel | Slalom |
# Búzios

Búzios (officieel: Armação dos Búzios) is een gemeente en schiereiland in het zuidoosten van Brazilië. De gemeente ligt 165 km ten oosten van Rio de Janeiro tussen Rio das Ostras en Cabo Frio in en omvat naast de gelijknamige stad vier dorpen. Het bestaat uit meer dan twintig stranden en maakt deel uit van de zogenaamde Costa do Sol.

## Geschiedenis

Voor de komst van de Europeanen werd Búzios bewoond door Tamoios- en Goytacazes-Indianen die van de jacht, de landbouw en de visserij leefden. In mei 1501 werd het schiereiland door Amerigo Vespucci verkend waarna het in 1532 door de Portugezen werd gekoloniseerd. Nadien werden de Indianen als slaven tewerkgesteld. Vanaf 1555 vestigden zich tevens Fransen in Búzios. Zij bouwden er een fort en sloten een verbond met de Indianen. Sindsdien gingen ze tezamen de strijd aan tegen de Portugezen. In de zeventiende eeuw kwamen er ook Engelsen en Nederlanders op het schiereiland die samen met de Fransen zich bezighielden met de handel in Brazielhout. Na hun vertrek werden er in de streek van 1700 tot 1767 walvissen gevangen. Tussen 1750 en 1870 ontwikkelde Búzios zich tot een permanente Portugese nederzetting en met gebruik van Afrikaanse slaven werd er landbouw bedreven. Ongeveer één eeuw later, in 1964, werd het schiereiland bezocht door de Franse actrice Brigitte Bardot en vanaf dan werd het toerisme haar voornaamste bron van inkomsten. Na een volksstemming scheidde Búzios zich in 1995 van Cabo Frio af en werd een zelfstandige gemeente.

## Afbeeldingen

* Standbeeld van Brigitte Bardot in Búzios

## Externe link

* Officiële website
* Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, Inwonertallen 2009
# Altos

Altos kan verwijzen naar:
* Altos (Paraguay), een plaats in Paraguay, in het departement Cordillera
* Altos (Brazilië), een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Piauí
* Altos Computer Systems, een voormalige producent van Unix-gebaseerde microcomputers
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Altos en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Roberto Meyer (architect)

Roberto Meyer (Bogota, 1959) is een Nederlands architect.
Hij is zoon van een Nederlandse vader en een Uruquayaanse moeder. Op vroege leeftijd kwam het echtpaar met zoon in Nederland te wonen. Hij voert een deel van zijn karakter terug op zijn ouders: vader de ratio, moeder de emotie.
Meyer zei in 2024 tegen Het Parool, naar aanleiding van de nieuwbouw Heineken Hoek en/of The Diamant, dat hij al in zijn jeugd vroeg begon te bouwen met LEGO en dat hij in het huis van zijn grootouders (in zijn ogen) verkeerde indelingen zag. Zijn middelbare schoolperiode liep stroef; hij deed er vrij lang over. De studierichting bouwkunde begon op de Hogere technische school (HTS bouwkunde), gevolgd door een opleiding aan de Academie van Bouwkunst, die hij in 1990 afrondde.
Hij studeerde daar nog toen hij zijn eigen praktijk begon. Aan de Keizergracht kwam zijn eerste opdracht tot stand, nieuwbouw aan de Vespuccistraat in Amsterdam-West. In 1984 kwam officieel MVSA van de grond, een architectenbureau samen met Jeroen van Schooten. Het kwam in 2013 vanwege verschil van inzicht tot een breuk. Van Schooten begon Team V Architectuur, Meyer zette MVSA voort, maar zag een aantal collegae meegaan met Van Schooten.
* Mical Joseph voor Masters Expo, 14 april 2021 (geraadpleegd 5 juli 2024)
* Peter van Brummelen, Roberto Meyer is de architect van The Diamond. Het Parool/parool.nl (29 juni 2024). Geraadpleegd op 5 juli 2024.