OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Berea College

Het Berea College is een particulier werkcollege voor vrije kunsten, gelegen in Berea in de Amerikaanse staat Kentucky. Momenteel studeren er ongeveer 1500 studenten aan het college.
Het Berea College is een van de weinige instellingen in de Verenigde Staten die hoger onderwijs aanbiedt tegen relatief lage kosten, waardoor studenten uit gezinnen met een laag inkomen er kunnen studeren. Tevens was dit het eerste college in het zuiden van de Verenigde Staten dat zowel gemengd onderwijs als raciale integratie toepaste.

## Geschiedenis

Het college werd opgericht in 1855. In naleving van de abolitonistische principes van John Gregg Fee (1816-1901) liet het college al vanaf het begin naast blanke ook donkere studenten toe. Het college begon in een gebouw met slechts een enkel lokaal, dat tevens als kerk diende op zondag. In 1859 werden de leraren en John Gregg Free verdreven uit de school door voorstanders van de slavernij. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog zamelde Fee geld in voor de school, en keerde naderhand terug om zijn werk voort te zetten. In 1873 werd de eerste bachelor uitgereikt door het college.
In 1904 kwam de wetgevende macht van Kentucky met een wet die gemengd onderwijs van blanken en Afro-Amerikanen verbood. Het college vocht deze wet aan bij de staatsrechter en het hooggerechtshof, maar verloor. Daarom werd de school noodgedwongen een gesegregeerd instituut, maar steunde wel de bouw van het Lincoln Institute vlak bij Louisville om onderwijs voor Afro-Amerikanen mogelijk te maken. In 1950 werd de wet teruggedraaid.
Het college had ook een middelbare school, maar deze werd in 1968 afgestoten.

## Achtergrond

Het Berea College biedt undergraduate academische programma’s aan op 28 verschillende gebieden. Studenten komen behalve uit de Verenigde Staten uit 60 andere landen. Ongeveer een op de drie studenten behoort tot een etnische minderheid.
Het college biedt alle studenten een studiebeurs. Hiervoor beschikt het college over een van de grootste geldreserves van alle Amerikaanse colleges: 800 miljoen dollar. Als een werkcollege heeft het Berea College een werkprogramma waarbij studenten 10 uur per week moeten werken op de campus.
Sinds 2014 is in het Berea College het bell hooks Institute gevestigd, dat het leven en het werk van professor en activiste bell hooks documenteert.

## Presidenten

| | Naam | Jaren als president |
| 1 | Edward Henry Fairchild | (1869–90) |
| 2 | William B. Stewart | (1890–93) |
| 3 | William Goodell Frost | (1893–1920) |
| 4 | William J. Hutchins | (1920–39) |
| 5 | Francis Hutchins | (1939–67) |
| 6 | Willis Weatherford | (1967–84) |
| 7 | John B. Stephenson | (1984–94) |
| 8 | Larry Shinn | (1994–Present) |

## Externe link

* (en) Website van Berea College
* ↑ About Berea, Berea College website
* ↑ Berea College website.
* ↑ Berea College has the most to lose from stock market decline Lexington Herald-Leader. Retrieved on December 19, 2008.
# Ambassade van Suriname in Cuba

De ambassade van Suriname in Cuba staat in Miramar Playa, aan de Calle 3ra in Havana.
De ambassade werd in 2010 formeel geopend. Ike Antonius trad als eerste ambassadeur van Suriname aan in Cuba.

## Ambassadeurs

Het volgende overzicht is niet mogelijk niet compleet.
| Ambassadeur | start | vertrek |
| Ike Antonius | maart 2010 | 2018 |
| Marciano Armaketo | 21 november 2018 | 2022 |
| Wendy Aminta | 2022 | |
* ↑ De Ware Tijd, Wendy Aminta wordt ambassadeur op Cuba, 17 februari 2022
* 1 2 Waterkant, Antonius ambassadeur Suriname op Cuba, 31 maart 2010. Gearchiveerd op 12 september 2021.
* ↑ De Ware Tijd, President Cuba bezoekt Bouterse in ziekenhuis, 23 augustus 2018. Gearchiveerd op 12 september 2021.
* ↑ De Ware Tijd, ‘We hadden meer uit de samenwerking kunnen halen’, 21 oktober 2019. Gearchiveerd op 12 september 2021.
* ↑ Suriname Herald, Ambassadeur Armaketo overhandigt geloofsbrieven aan Cubaans staatshoofd, 22 november 2018. Gearchiveerd op 26 oktober 2021.
# Obiparadijskraai

De obiparadijskraai (Lycocorax obiensis) is een middelgrote vertegenwoordiger van de familie Paradisaeidae (paradijsvogels). De vogel werd in 1865 door Heinrich Agathon Bernstein als aparte soort beschreven, maar werd daarna als ondersoort van de halmaheraparadijskraai (L. pyrrhopterus) beschouwd.

## Kenmerken

De vogel is 42 tot 43 cm lang vogel heeft een kraaiachtig formaat en is geheel zwart met een zacht en blauwgroen glanzend verenkleed. Hij heeft een grijze snavel en karmijnrode ogen net als de halmaheraparadijskraai.

## Verspreiding en leefgebied

De bruine paradijskraai is een van de weinige monogame paradijsvogels. De vogel is inheems in de laaglandwouden van Bisa en Obi.

## Status

Over de grootte van de populatie zijn geen exacte cijfers. Men veronderstelt dat het aantal redelijk stabiel is, daarom staat de vogel als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Obiparadijskraai op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (de) Bernstein, H.A., 1864. Ueber einen neuen Paradiesvogel und einige andere neue Vögel. Journal für Ornithologie.12 p.410 BHL
* ↑ Del Hoyo et al (red.). All birds of the world. Lynx Barcelona. ISBN 9788416728374
# Ambassade van Oekraïne in Kroatië

De ambassade van Oekraïne in Kroatië is de vertegenwoordiging van Oekraïne in de Kroatische hoofdstad Zagreb.
Oekraïne was het eerste land dat de onafhankelijkheid van Kroatië erkende op 11 december 1991, nadat Kroatië een week eerder de onafhankelijkheid van Oekraïne had erkend. Vanaf 18 februari 1992 werden de diplomatieke betrekkingen gestart. De ambassade werd geopend in 1995. Vanuit deze ambassade werden ook de betrekkingen met het naburige Bosnië en Herzegovina onderhouden.
Naast de ambassade zijn er nog twee consulaten in Kroatië, in Zadar en Omišalj.

## Ambassadeurs

* Anatoli Shostak (1995-2001)
* Andrij Olefirow (2001)
* Viktor Kirik (2001-2006)
* Markijan Lubkivskij (2006-2009)
* Borys Sajchuk (2009-2010)
* Anatoly Chernyshenko (2010)
* Oleksandr Levchenko (2010-2017)
* Jaroslaw Simonow (2018)
* Serhij Horopacha (2019)
* Vassil Kirilic, 2019-

## Externe link

* Website
* ↑ VisaHQ––Ukraine Embassy list in Croatia. Gearchiveerd op 7 mei 2021.
België · Bulgarije · Cyprus · Finland · Griekenland · Hongarije · Italië · Kroatië · Letland · Moldavië · Montenegro · Nederland · Oostenrijk · Portugal · Roemenië · Servië · Slovenië · Slowakije · Spanje · Zweden · Zwitserland
# Drepanogynis robertsoni

Drepanogynis robertsoni is een vlinder uit de familie spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1925 door Prout.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# The Amityville Haunting

The Amityville Haunting is een Amerikaanse film uit 2011 van The Asylum met Jason Williams. De productie vormt het tiende deel in de filmserie die in 1979 begon met The Amityville Horror.

## Verhaal

De familie Benson neemt haar intrek in een huis waar twintig jaar eerder een zekere Ronald DeFeo Jr. zijn gezin heeft vermoord door alle leden een kogel door het hoofd te schieten. Spoedig zijn ze getuige van paranormale verschijnselen, die steeds angstaanjagender worden. Ze besluiten alles op beeld vast te leggen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Williams, Jason Jason Williams | Douglas Benson |
| Horne, Amy Van Amy Van Horne | Virginia Benson |
| Clark, Devin Devin Clark | Tyler Benson |
| Crocker, Nadine Nadine Crocker | Lori Benson |
| Largent, Gracie Gracie Largent | Melanie Benson |
# Bloch MB.175

De Bloch MB.175 is een Franse middelgrote bommenwerper van net voor de Tweede Wereldoorlog. Het was een tweemotorige eendekker met een driekoppige bemanning.
De Bloch MB.175 was een ontwikkeling van de Bloch MB.174, een verkenningsvliegtuig waarvan slechts 50 exemplaren werden gebouwd. De MB.174 kon slechts een geringe bommenlast vervoeren en om een grotere bommenlading te kunnen vervoeren werd een nieuwe centrale vleugelsectie ontworpen. De mitrailleurs in de vleugels moesten verder naar buiten geplaatst worden en de vleugeloppervlakte en spanwijdte werden iets vergroot. Verder was de MB.175 uiterlijk identiek aan de MB.174. De technische dienst van de luchtmacht (Service technique de l'Aéronautique) bestelde in 1939 meteen 820 exemplaren, later gevolgd door 90 MB.175A3 en 55 MB.175B3, plus 1072 MB.176 (die met Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp-motoren waren uitgerust). Er is waarschijnlijk een overlap tussen deze getallen en het totaal aantal bestelde exemplaren was wellicht niet meer dan 1137.
Het eerste prototype van de MB.175 vloog in december 1939 en vertoonde dezelfde gunstige vliegprestaties als de MB.174. Het type werd dan ook onmiddellijk in serieproductie genomen. Het prototype van de MB.176 was een omgebouwde MB.174 die reeds op 24 september 1939 vloog. De MB.176 bleek minder performant dan de MB.175 omwille van de minder krachtige motoren; de Gnome-Rhône-motoren van de MB.175 hadden 100 pk meer vermogen. De maximumsnelheid van de MB.176 was 470 km/u op 4.000 m hoogte, die van de MB.175 540 km/u. Toch werd de MB.176 ook in productie genomen om sneller meer toestellen in dienst te kunnen nemen (Gnome-Rhône leverde ook de motoren voor de Bloch MB.152, Amiot 351/354 en LeO 451).
Het eerste serie-exemplaar van de MB.175 vloog op 27 mei 1940; dat van de MB.176 in midden april. Tegen de wapenstilstand van 22 juni 1940 werden 23 MB.175 in dienst genomen. Rond de 200 exemplaren bevonden zich in diverse stadia van de productie op het moment dat de fabriek van SNCASO in Bordeaux geëvacueerd werd. De Duitse bezetter besloot om ze te voltooien voor eigen gebruik. Er werden uiteindelijk 56 exemplaren voltooid tussen oktober 1940 en juni 1941; de resterende motoren, motorkappen en bekabeling werd naar Messerschmitt gezonden om er gebruikt te worden voor de Messerschmitt Me 323. De Duitse MB.175s werden gebruikt voor opleidingen in de Fliegerführerschule; allicht niet al te lang vanwege het ontbreken van reservemotoren.

## MB.175T

Na de oorlog bestelde de Franse Aéronavale een torpedobommenwerperversie van de MB.175, de MB.175T. Er werden 80 exemplaren van gebouwd die een korte carrière hadden bij de Franse marinepiloten, van 1947 tot 1952. Ze werden vervangen door de Grumman TBF Avenger. Enkele exemplaren werden nog enkele jaren nadien gebruikt voor testdoeleinden. Het laatste exemplaar werd omstreeks 1960 buiten gebruik gesteld, deze vloog bij een vliegschool van de marine.

## Externe link

* (en) Dassault Aviation Bloch-MB.170-178
# Blohm & Voss BV MGRP

De BV MGRP is een project voor een klein vliegtuig dat werd ontworpen door de Duitse vliegtuigbouwer Blohm und Voss.

## Ontwikkeling

Het project was voor een klein vliegtuig dat was voorzien van een grote raket onder de romp. De combinatie werd boven op de romp van de Dornier Do 217 naar het doel vervoerd. Op een afstand van ongeveer 300 km ging de bommenwerper over in een vlakke duikvlucht. Door de toegenomen snelheid werd het mogelijk om de ramjet van de raket te starten..
De piloot van het toestel was voorzien van een radarinstallatie waarop hij het doel kon identificeren. Nadat dit was gedaan, bracht de piloot de combinatie in een ballistische baan in de richting van het doel.
De piloot lag in de cockpit om zo goed bestand te zijn tegen de hoge g-krachten en was ook voorzien van een speciaal pak om de schokken van het toestel op te kunnen vangen. Het toestel zelf was ook voorzien van een ramjetmotor. Deze werd na het afwerpen van de raket gestart, waardoor het toestel terug kon vliegen naar het vliegveld. De raket was twee keer zo groot als het vliegtuig. De luchtinlaat voor de motor was bij beide rond de rompachterkant aangebracht. Het toestel was voorzien van een kleine vleugel met een pijlstand aan de voorrand en een rechte vleugelachterrand. De staartsectie was direct boven de motor geplaatst. De cockpit bevond zich in de rompneus en was van een druppelkap voorzien.
* Spanwijdte: 6 m.
* Lengte: 8 m.
* Maximumsnelheid: 1.000 km/uur.
* Luftwaffe Secret Projects - Ground Attack & Special Purpose Aircraft - Dieter Herwig & Heinz Rode
* Jet Planes of the Third Reich, The Secret Projects - Volume One & Two - Manfred Griehl
* Secret Aircraft Designs of the Third Reich - David Myhra
* Artikelen op Luft46.com
# Kustaalscholver

De kustaalscholver (Phalacrocorax neglectus) is een zeevogel uit de familie Phalacrocoracidae (aalscholvers). De vogel werd in 1855 geldig door de Zweedse natuuronderzoeker Johan August Wahlberg beschreven als Graculus neglectus. Het is een bedreigde zeevogel uit zuidelijk Afrika.

## Kenmerken

De vogel is 76 cm lang. Het is een grote aalscholver, geheel dof bruinzwart met op de rug en vleugels een groene tot bronskleurige glans in het verenkleed. Alleen in de broedtijd zijn er witte sierveren op de stuit en de kop, die snel na de paarvorming verdwijnen.

## Verspreiding en leefgebied

De soort komt endemisch voor in Namibië en leeft in kustwateren. De vogel komt vrijwel nooit verder dan 15 kilometer van de kust voor.

## Leefwijze

De soort voedt zich voornamelijk met de langoeste Jasus lalandii en het zeewier waarbij deze kreeftensoort leeft. De kustaalscholver voedt zich echter ook met vissen, vooral soorten grondels zoals Sufflogobius bibarbatus.

## Status

De grootte van de populatie werd in 2015 door BirdLife International geschat op 2500 broedparen en de populatie-aantallen nemen af met 4,3% per jaar. Het broedgebied wordt aangetast door verstoring door toeristen en de winning van guano. Verder is er concurrentie om ongestoorde ruimte langs de kust met Kaapse pelsrob (Arctocephalus pusillus) en concurrentie met de visserij op bodembewonende vissoorten. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Kustaalscholver op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (sv) Öfversigt af Kongliga Vetenskaps-Akademiens Förhandlingar 12 p.214 BHL.
# Lijst van eilanden van Spanje

Dit is een onvolledige lijst van eilanden van Spanje. De eilanden bevinden zich in de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan. Sommige eilanden zijn bewoond, andere zijn onbewoond.
* Isla de Alborán
* Alhucemas-eilanden
** Isla de Mar
** Isla de Tierra
** Peñón de Alhucemas
* A Illa de Arousa
* Balearen
** Gymnesen
*** Cabrera
*** Dragonera
*** Illa de l'Aire
*** Mallorca
*** Menorca
** Pityusen
*** Espalmador
*** Formentera
*** Ibiza
* Canarische Eilanden (Spaans-Macaronesië)
** Alegranza
** Chinijo
** El Hierro
** Fuerteventura
** Gran Canaria
** Isla de Lobos
** La Gomera
** La Graciosa
** Lanzarote
** La Palma
** Montaña Clara
** Roque del Este
** Roque del Oeste
** Tenerife
* Eiland van Benidorm
* Islas Chafarinas
** Isla de Isabel II
** Isla del Congreso
** Isla del Rey
* Cíes-eilanden
* Fazanteneiland
* Isla de Las Palomas
* Illes Medes
* Mouro-eiland
* Isla Negra
* Islote de la Nube
* Peterselie-eiland
* Isla de Santa Catalina
* Santa Clara
* Tabarca
# Aldo Ballarin

Aldo Ballarin (Chioggia, 10 januari 1922 – Superga (Heuvel), 4 mei 1949) was een Italiaans voetballer die als verdediger speelde.
Ballarin speelde vijf seizoenen (166 wedstrijden, 3 doelpunten) in de Serie A voor US Triestina en Torino FC. Ballarin maakte daar de tijd van Il Grande Torino mee. Hij won met die club vier titels in de Serie A.
Hij maakte zijn debuut voor het Italiaans voetbalelftal op 11 november 1945 tegen Zwitserland.
Aldo's jongere broers Dino Ballarin en Sergio Ballarin speelden ook professioneel voetbal. Om ze te onderscheiden, werd Aldo Ballarin I genoemd, Dino Ballarin II en Sergio Ballarin III.

## Superga-vliegramp

Op 4 mei 1949, aan het eind van een terugvlucht van het Turijns voetbalelftal vanuit Lissabon, was het zicht boven Turijn zeer slecht. de piloot maakte een vergissing, waardoor het vliegtuig tegen de ommuring van de basiliek van Superga vloog en verongelukte. Alle 31 inzittenden, onder wie Ballarin en zijn broer Dino, kwamen bij de Superga-vliegramp om het leven, waarmee ook het tijdperk van Il Grande Torino ten einde kwam.

## Erelijst

* Serie A (4): 1945–46, 1946–47, 1947–48, 1948–49 (Torino FC)
# Blohm & Voss Bv P.178

De Bv P.178 is een project voor een duikbommenwerper dat werd ontwikkeld door de Duitse vliegtuigbouwer Blohm und Voss.

## Ontwikkeling

Het ontwerp had een asymmetrische vorm. Deze vorm had echter alleen betrekking om de plaats van de motor en de spanwijdte van de beide vleugels.
De motor was een Junkers Jumo 004B-straalmotor en deze was onder de stuurboordvleugel aangebracht. In deze vleugel was een extra vleugelstuk aangebracht voor het ophangen van de motor. Hierdoor ontstond het asymmetrische uiterlijk van het ontwerp. Door de plaats van de motor was de romp uit het midden van de vluchtlijn geplaatst.
In de staartsectie waren twee vaste brandstof raketten geplaatst. Deze konden worden gebruikt tijdens de start of bij het maken van een duikvlucht tijdens een aanval.
De cockpit was in de rompneus geplaatst en voorzien van een druppel cockpitkap. In de romp was direct achter de cockpit een grote brandstoftank geplaatst. Onder de brandstoftank was een intern bommenruim aangebracht. Hierin kon een SC500-bom van 500 kg worden vervoerd. Het was ook mogelijk een SC1000-bom van 1.000 kg te plaatsen, maar deze moest dan voor een deel extern worden vervoerd.
De bewapening bestond verder uit twee 15mm-MG151/15-kanonnen in de rompneus.
Er was een neuswiel landingsgestel aangebracht waarvan het neuswiel achterwaarts in de rompneus werd opgetrokken. Het hoofdlandingsgestel werd binnenwaarts in de vleugels opgetrokken. Er was een standaard staartsectie toegepast waarvan de hoogteroeren echter hoog op het richtingsroer waren geplaatst.
* Spanwijdte: 12 m.
* Lengte: 10,80 m.
* Jet Planes of the Third Reich, The Secret Projects - Volume One & Two - Manfred Griehl
* Luftwaffe Secret Projects - Ground attack & Special Purpose Aircraft - Dieter Herwig & Heinz Rode
* Artikelen op Luft46.com
# Blohm & Voss Bv P.184

De Bv P.184 is een project voor een langeafstandsbommenwerper/verkenningsvliegtuig dat werd ontwikkeld door de Duitse vliegtuigbouwer Blohm und Voss.

## Ontwikkeling

Het project stond onder leiding van Dr. Richard Vogt. De vleugels waren van een grote spanwijdte voorzien en laag tegen de rompzijkant geplaatst. Men had een speciale constructie toegepast en ze waren met 2 mm dik staalplaat bedekt. De ligger van de vleugel liep door de gehele lengte van de vleugel en kon het grootste deel van de brandstof voor het toestel bevatten. De vleugels waren ook merkaardig ver naar voren tegen de romp aangebracht, bijna direct achter de cockpit. In de romp was ook nog een grote brandstoftank met een diameter van 1,80 m geplaatst.
Het gehele toestel zou van metaal worden vervaardigd.
De motoren waren vier BMW 801E-, luchtgekoelde, dubbele stermotoren van 1.600 pk elk die in de voorrand van de vleugels waren geplaatst. In elke motorgondel was een landingsgestel poot geplaatst dat achterwaarts in de motorgondel werd opgetrokken. Het staartwiel was ook intrekbaar.
De bemanning bestond uit vijf man en zat in de cockpit die in de rompneus was geplaatst. De cockpit was van veel glas voorzien en was als drukcabine uitgevoerd. Deze was geheel in de rompneus geïntegreerd en had geen delen die buiten de omtrek van de romp uitstaken.
De bewapening bestond uit een op afstand bediende staartkoepel met twee 13mm-MG131-machinegeweren die via een periscoop vanuit de cockpit werd bediend. Tevens was er een 30mm-MK103-kanon in de rompneus geplaatst. De bommenwerper uitvoering kon ook 4.000 kg aan bommen en mijnen vervoeren. Beide uitvoeringen waren van fotoapparatuur voorzien.

##### Technische specificaties

* Spanwijdte: 35,80 m.
* Lengte: 17,30 m.
* Hoogte: 6,60 m.
* Vleugeloppervlak: 82 m².
* Startgewicht: 39.225 kg.
* Vliegbereik: 7.500 km.
* Plafond: 8.840 m.
* Stijgsnelheid: 360 m/min op zeehoogte, 235 m/min op 6.000 m.
* Maximumsnelheid: 500 km/uur.
* Luftwaffe Secret Projects - Strategic Bombers 1935 - 1945 - Dieter Herwig & Heinz Rode
* Luftwaffe Secret Projects - Ground Attack & Special Purpose Aircraft - Dieter Herwig & Heinz Rode
* Artikelen op Luft46.com
# Station Portets

Station Portets is een spoorweghalte in de Franse gemeente Portets.
# Bristol Buckingham

De Bristol type 163 Buckingham is een Britse tweemotorige bommenwerper, gebouwd door de Bristol Aeroplane Company in de tweede helft van de Tweede Wereldoorlog. Net als bij de Bristol Brigand was het ontwerp van de Buckingham gebaseerd op de beproefde Bristol Beaufighter.

## Ontwikkeling

De Buckingham had het achterste deel van de romp en de staart van de Beaufighter, met een grotere vleugel en een nieuw midden- en voorste deel van de romp. Het toestel kreeg twee Bristol Centaurus motoren en een bemanning van vier: piloot, radio-operator, schutter en navigator/bommenrichter. De bommenrichter bevond zich achteraan in een gondel onder de romp. Het toestel had een bewapening van tien machinegeweren: vier in de neus, bediend door de piloot; vier in een draaibare geschutskoepel boven op de romp en twee naar achter vurende in de gondel onder de romp. De eerste vlucht vond plaats op 4 februari 1943.

## Inzet en Operaties

Tegen de tijd dat de Buckingham in serieproductie kwam, had RAF Bomber Command echter geen behoefte meer aan een dergelijk type voor de oorlog in Europa. Dagbombardementen werden uitgevoerd door Amerikaanse bommenwerpers en nachtbombardementen door de Havilland Mosquitos. Het ontwerp werd omgevormd tot een snel transport- en verbindingsvliegtuig voor vier passagiers. De bewapening en bepantsering werd verwijderd en in de bommenruimte werden extra brandstoftanks geïnstalleerd, zodat het vliegbereik verhoogde tot 3000 mijl (4800 km). Deze versie, aangeduid met Buckingham (C) Mark I, kreeg Bristol Centaurus VII motoren in plaats van de Centaurus IV van de bommenversie, die aangeduid werd met Buckingham (B) Mark I. De transportversie was minder zwaar dan de bommenwerper en had iets betere vliegprestaties.
Uiteindelijk zijn er 54 exemplaren als bommenwerper gebouwd, die overzee verscheept werden als vervangers van Vickers Wellingtons, en 65 als transportvliegtuig. 65 onafgewerkte exemplaren werden na de oorlog voltooid als Buckmaster tweemotorige trainers.
# Station Carcassonne

Station Carcassonne is een spoorwegstation in de Franse gemeente Carcassonne.
# Arctornis singaporensis

Arctornis singaporensis is een donsvlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Strand.
# Station Sète

Station Sète is een spoorwegstation in de Franse gemeente Sète.