OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Station Canfranc Internationaal

Station Canfranc Internationaal (Spaans: Estación Internacional de Canfranc) is een treinstation in het Spaanse dorp Canfranc. In het verleden heeft het gediend als internationaal overstapstation, maar sinds 1970 is al het internationale treinverkeer er opgeschort. Wel vertrekken er twee treinen per dag naar Zaragoza.
In 2021 werd er een nieuw passagiersstation geopend. Het oude station is omgebouwd tot hotel.
Er gaan stemmen op om de spoorverbinding met Frankrijk te herstellen.

## Geschiedenis

Het station werd geopend in 1928. Destijds was het het grootste station van Europa; het gebouw is 241 meter lang en 12 meter breed. Vanuit het station kon men met de trein naar Toulouse en Bordeaux via de Pyreneeën en men kon met de trein verder Spanje in. Wegens verschillende spoorwijdten moest er op dit station overgestapt worden als men van Spanje naar Frankrijk of vice versa wilde.
Tijdens de Spaanse Burgeroorlog werd de verbinding met Frankrijk tijdelijk gesloten. Na de burgeroorlog werd dit treinverkeer weer hervat. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog werd de treinverbinding veel gebruikt door vluchtende Joden. Tot de Nazi's de controle over het station verkregen. De spoorverbinding werd gebruikt voor de transport van grondstoffen.
In 1948 werd het passagiersvervoer hervat. In 1970 werd al het internationale treinverkeer naar het station opgeschort na het plaatsvinden van een ongeval waarbij de remmen van een goederentrein het niet deden en de hele brug waar die trein op dat moment overheen reed, instortte. Het oude stationsgebouw raakte in verval.
Bronnen
* (en) Canfranc International Railway Station. Atlas Obscura. Geraadpleegd op 23 februari 2023.
* (en) Canfranc, the most beautiful train station in Spain. Barceló Experiences. Geraadpleegd op 23 februari 2023.
* (en) Canfranc Station: New life for grand European ruin?. CNN Travel (3 februari 2018).
* Verlaten treinstations: Canfranc station in Spanje. Reizen met de trein (5 juli 2014).
Referenties
* 1 2 (en) Is Europe's ghostliest train station about to rise again?. BBC (1 oktober 2017).
* ↑ (es) Ábalos: "La nueva estación de Canfranc inicia una nueva etapa en su historia, adentrándola en el siglo XXI". Heraldo de Aragòn (15 april 2021).
* ↑ (en) Abandoned train station transformed into spectacular hotel. CNN Travel (17 februari 2023).
# Groene Mars

In november 1975 organiseerde de Marokkaanse vorst Hassan II een Groene Mars naar de Westelijke Sahara, waarbij 350.000 Marokkanen naar het gebied werden gezonden.

## Bezetting Westelijke Sahara

De actie was bedoeld om Spanje onder druk te zetten, dat toen als kolonisator de scepter zwaaide over de Westelijke Sahara. Bovendien moest de mars bijdragen aan nationale eenheid en het gezag van de vorst versterken. Na twee staatsgrepen van het leger in 1971 en 1972, waarbij getracht was de koning om het leven te brengen, had Hassan II de sterke behoefte zijn gezag te herstellen. De Groene Mars slaagde: Spanje gaf de kolonie op en Marokko annexeerde twee derde van de Westelijke Sahara, en houdt dat deel van de woestijn tot op de dag van vandaag grotendeels in handen.
Deze annexatie wordt aangevochten door de terroristische beweging Polisario, die gesteund wordt door Algerije. De Verenigde Naties besloten tot een volksraadpleging, die Marokko weigert.

## Feestdag

De Groene Mars is tegenwoordig een nationale feestdag in Marokko die op 6 november gehouden wordt.
# Sint-Onolfspolder

De Sint-Onolfspolder is een natuurgebied in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Dendermonde behorende plaats Appels.
Het gebied dat enkele tientallen ha omvat wordt beheerd door Natuurpunt.
Het terrein ligt langs de Schelde en vlak bij de monding van de Dender. Het bestaat uit sloten, schrale hooilanden en broekbos. Ook ligt er nog een buitendijkse zoetwatergetijdeschor.
De Sint-Onolfspolder is van belang voor de vogels, zoals bosrietzanger en blauwborst. In de winter zijn er veel watervogels zoals tafeleend, smient, brilduiker, bergeend, wintertaling, fuut en nonnetje.
Het gebied is toegankelijk voor wandelaars.
# Burenstraat

De Burenstraat is een straat in Paramaribo tussen de Zwartenhovenbrugstraat en de Frederik Derbystraat.

## Bouwwerken

De straat begint bij de Zwartenhovenbrugstraat en heeft onderweg naar de Frederik Derbystraat afslagen naar links naar de A.L. Wijkstraat en Hofstraat
Aan de straat bevinden zich onder meer de Stadszending van de EBGS, de Katholieke Onderwijzers Bond (KOB), de Bond voor Belangenbehartiging Gepensioneerden uit Overheidsdienst (BBGO), Rosebel Goldmines Werknemers Organisatie, de FHR School of Business en Court Charity. Deze laatste is van de Ancient Order of Foresters die op initiatief van J.F. Waakhuizen sinds 1886 in Suriname actief is.

### Monumenten

De volgende panden in de Burenstraat staan op de monumentenlijst:
| Omschrijving | Adres | Coördinaten | Objectnummer$^?$ | Afbeelding |
| woonhuis | Burenstraat 17-19 Burenstraat 17-19 | 5° 49' 38" NB, 55° 9' 48" WL | BPO 085 | Meer afbeeldingen Upload foto |
| woonhuis | Burenstraat 24 Burenstraat 24 | 5° 49' 38" NB, 55° 9' 48" WL | BPO 086 | Meer afbeeldingen Upload foto |
| verenigingsgebouw: Court Charity | Burenstraat 26 Burenstraat 26 | 5° 49' 38" NB, 55° 9' 47" WL | BPO 087 | Meer afbeeldingen Upload foto |
| woonhuis | Burenstraat 46 Burenstraat 46 | 5° 49' 41" NB, 55° 9' 53" WL | BPO 106 | Meer afbeeldingen Upload foto |
| woonhuis | Burenstraat 48 Burenstraat 48 | 5° 49' 41" NB, 55° 9' 54" WL | CPO 078 | Meer afbeeldingen Upload foto |

## Gedenkteken

Op het De Sivaplein, waar de Burenstraat, Zwartenhovenbrugstraat en de Domineestraat samenkomen, staat het volgende standbeeld:
| Onderwerp | Type | Kunstenaar | Onthulling | Locatie | Omschrijving |
| Dankbaarheids-monument | standbeeld | Mari Andriessen | 1955 | De Sivaplein | steun Tweede Wereldoorlog |
# Sebastian Eriksson

Sebastian Anders Fredrik Eriksson (Brålanda, 31 januari 1989) is een Zweeds voormalig voetballer die doorgaans speelde als middenvelder. Tussen 2007 en 2023 was hij actief voor IFK Göteborg, Cagliari, opnieuw IFK Göteborg, Panetolikos, opnieuw IFK Göteborg, Genoa en voor een vierde maal IFK Göteborg. Eriksson maakte in 2010 zijn debuut in het Zweeds voetbalelftal en kwam uiteindelijk tot zeven interlandoptredens.

## Clubcarrière

Eriksson speelde in de jeugdopleiding van Åsebro IF, de plaatselijke voetbalclub. In 2007 stapte de middenvelder over naar IFK Göteborg, waar hij een vaste waarde werd op het middenrif van de club. In de zomer van 2011 verhuurde Göteborg Eriksson een jaar aan Cagliari. Vanwege een zware blessure was hij dat seizoen niet in staat om meer dan één competitieduel te spelen. Cagliari nam hem desondanks voor circa anderhalf miljoen euro definitief over. In januari 2015 keerde Eriksson terug naar IFK Göteborg, waar hij tekende tot medio 2018.
De Zweed maakte in de zomer van 2018 de overstap naar Panetolikos, waar hij zijn handtekening zette onder een verbintenis voor de duur van drie seizoenen. Hiervan zat hij maar een halfjaar uit en in januari 2019 gingen club en speler uit elkaar. Hierop keerde Eriksson voor de tweede maal terug bij IFK Göteborg. In januari 2020 haalde Genoa Eriksson terug naar Italië voor vijftigduizend euro. In de daaropvolgende seizoenshelft kwam hij niet in actie en IFK Göteborg zorgde na zeven maanden al voor een terugkeer naar Zweden. In november 2022 werd zijn aflopende contract bij IFK opengebroken en met een jaar verlengd.
Eind 2023 werd bekend dat hij na het kalenderjaar zou vertrekken bij IFK. Eriksson besloot in februari 2024 op vijfendertigjarige leeftijd een punt achter zijn actieve loopbaan te zetten.

## Interlandcarrière

Eriksson debuteerde op 20 januari 2010 in het Zweeds voetbalelftal, toen er met 0–1 werd gewonnen van Oman door een treffer van Anders Svensson. De middenvelder begon in de basis en werd door bondscoach Erik Hamrén net voor de rust gewisseld voor Samuel Holmén. De andere debutanten dat duel waren Daniel Örlund (Rosenborg BK), Erik Lund (IFK Göteborg), Per Karlsson (AIK Solna), Tom Söderberg, Mathias Ranégie (beiden BK Häcken), Tobias Eriksson (Kalmar FF), Guillermo Molins, Daniel Larsson (beiden Malmö FF) en Emir Bajrami (IF Elfsborg).
Interlands van Sebastian Eriksson voor  Zweden :
| № | Datum | Wedstrijd | Uitslag | Competitie |
| Als speler bij IFK Göteborg |||||||
| 1 | 20 januari 2010 | Oman – Zweden | 0 – 1 | Vriendschappelijk |
| 2 | 19 januari 2011 | Botswana – Zweden | 1 – 2 | Vriendschappelijk |
| 3 | 22 januari 2011 | Zuid-Afrika – Zweden | 1 – 1 | Vriendschappelijk |
| 4 | 8 februari 2011 | Cyprus – Zweden | 0 – 2 | Vriendschappelijk |
| 5 | 9 februari 2011 | Zweden – Oekraïne | 1 – 1 | Vriendschappelijk |
| 6 | 6 januari 2016 | Estland – Zweden | 1 – 1 | Vriendschappelijk |
| 7 | 10 januari 2016 | Zweden – Finland | 3 – 0 | Vriendschappelijk |
# Anton Colijn

Antonie Hendrikus Colijn (Ambarawa, 13 april 1894 – Muntok, 11 maart 1945) was een Nederlandse amateur-bergbeklimmer die in 1936 de Carstensz-expeditie leidde die als eerste het Carstenszgebergte op Nieuw-Guinea bedwong.

## Leven

Colijn werd geboren in Ambarawa in Centraal-Java als de oudste van drie kinderen van de latere premier Hendrikus Colijn. Tot 1904 leefde hij in Nederlands-Indië. Hij studeerde rechten aan de Vrije Universiteit, en promoveerde in 1919 aldaar in de rechtswetenschap onder begeleiding van J.G.Ch. Volmer op een proefschrift getiteld 'Het Taylor-stelsel'. Daarna trad hij in dienst bij de Koninklijke Nederlandsche Petroleum Maatschappij. Hij werkte meest buiten Nederland: op Curaçao, in de Verenigde Staten, in Roemenië, en in de jaren 30 in Nederlands-Indië.
In 1936 was hij een medewerker van de NNGPM (Nederlandsch Nieuw-Guinea Petroleum Maatschappij), een dochter van Royal Dutch Shell, toen hij het idee opvatte het Carstenszgebergte, de hoogste pieken van Nederlands-Nieuw-Guinea, te beklimmen. Eind oktober van dat jaar vertrok hij met Frits Wissel en Jean Jacques Dozy, eerst met prauwen stroomopwaarts, daarna te voet. Ze werden bevoorraad vanuit vliegtuigen van de NNGPM, die op dat moment vanuit de lucht haar gehele concessiegebied in kaart aan het brengen was. Op 5 december bereikte het trio de top van de Ngga Pula, maar een poging ook de Carstensz-piramide te bedwingen mislukte door sneeuwval. Toch moet de tocht als een succes worden gezien - eerdere expedities waren er niet eens in geslaagd de Carstensz-piramide te bereiken.
Ten tijde van de Japanse inval in Nederlands-Indië was Anton als reserve-kapitein gestationeerd op Tarakan, een eilandje ten oosten van Borneo. Voordat het eiland werd ingenomen, hielp hij de olie-installaties te vernietigen en werd hij na de overgave en Japanse ondervragingen, samen met KNIL-kapitein G.L. Reinderhoff onder Japanse bewaking naar Balikpapan gezonden in een kleine motorsloep, om een ultimatum voor de legercommandant daar om de olie-installaties niet te vernietigen, over te brengen. Daarop werd hij naar Java gezonden. Toen ook dat veroverd dreigde te worden, trachtte hij naar Ceylon te vluchten, maar zijn schip werd door de Japanners gebombardeerd. Hij bereikte de kust van Sumatra, maar werd gevangengezet in een interneringskamp in Palembang. Op 11 maart 1945 stierf hij door uitputting en ziekte in een ander interneringskamp op Banka. Postuum werd hij onderscheiden met de Bronzen Leeuw.
Hij trouwde in 1919 met jkvr. Aaltje van de Poll (1892-1988), telg uit de familie Van de Poll en een zus van de latere burgemeester jhr. Willem Hendrik van de Poll (1906-1961). Ook zijn vrouw en dochters verbleven in interneringskampen. Zij overleefden de oorlog. Helen Colijn (1920-2006), een dochter van Anton Colijn, schreef een boek, De Kracht van een Lied, overleven in een vrouwenkamp, waarop de film Paradise Road uit 1997 is gebaseerd.
# Jean Jacques Dozy

Jean Jacques Dozy (Rotterdam, 18 juni 1908 – Den Haag, 1 november 2004) was een Nederlandse geoloog en deelnemer aan de Carstensz-expeditie in Nieuw-Guinea.

## Biografie

Dozy, zoon van een Rotterdamse politieman, studeerde begin jaren '30 in Leiden, was daar een van de oprichters van de Leidse Geologische Vereniging, een vereniging voor studenten geologie. Tijdens zijn veldwerk voor zijn doctoraal examen in de buurt van Bergamo beklom hij zijn eerste bergen en ontwikkelde zich daarna tot een actief alpinist. In 1933 schaatste hij de elfstedentocht. Na zijn afstuderen kwam hij als geoloog in Nederlands-Indië in dienst van de Bataafsche Petroleum Maatschappij (BPM), later de Shell, waarvoor hij in meerdere functies en op buitenlandse posten - o.a. in Guatemala, Venezuela, Iran en ten slotte weer in Indonesië en uiteindelijk in Nederland - tot aan zijn pensioen in 1966 bleef werken. Daarna, tot 1980, vervulde hij een gewoon hoogleraarschap in de geologie aan de Technische Hogeschool Delft, nu Universiteit van Delft.

## De Carstensz-expeditie

Dozy zal bekend blijven als lid van de succesvolle Carstensz-expeditie van 1936, zo genoemd naar het beoogde einddoel van deze expeditie: de beklimming van het met 'eeuwige sneeuw' bedekte Carstenszgebergte in Nederlands-Nieuw-Guinea. Dozy, die samen met Anton Colijn, de expeditieleider, en de vliegenier Frits Wissel de Ngga Pulu, een der hoogste toppen van dit bergmassief bereikte, was vooraf van onschatbare waarde geweest voor het welslagen van de tocht. Als specialist in de interpretatie en het in kaart brengen van luchtfoto's, was hij in staat geweest een zeer nauwkeurige schetskaart van de te volgen route te vervaardigen. De foto's waren gemaakt door Wissel tijdens een verkenningsvlucht boven het af te leggen traject.
Tijdens de beklimming ontdekte Dozy een grote monoliet, die bij nadere inspectie zeer rijk bleek te zijn aan hoogwaardige ertsen. Deze Ertsberg, zoals hij hem noemde, zou de belangrijkste ontdekking worden van de hele expeditie, al waren de deelnemers op dat moment zich daarvan nauwelijks bewust. Pas in de jaren 70 en 80 zou de Ertsberg, rijk aan goud en koper, vrijwel geheel afgegraven worden door het Amerikaanse mijnbouwbedrijf Freeport.
Het mineraal dozyiet, aangetroffen op de Ertsberg, is naar Dozy vernoemd.
# Sikorsky S-38

De Sikorsky S-38 is een amfibisch vliegtuig, wat wil zeggen dat het zowel op water als op land kan landen en opstijgen. Het toestel is een dubbeldekker met twee motoren en was het eerste succes van Igor Sikorsky's bedrijf in de VS.

## Geschiedenis

In mei 1928 begon het bedrijf met de productie van het nieuwe type vliegtuig in Sikorsky's bedrijf in Stratford, Connecticut. In juli van datzelfde jaar rolde de eerste S-38 van de band. Het toestel had twee Pratt & Whitney-motoren die elk 298 kW produceerden. Het had een bemanning van twee personen en kon acht of negen passagiers met bagage vervoeren.
Het vliegtuig startte van land of water met een stijging van 750 voet per minuut tot een maximumhoogte van 16.000 voet en een snelheid van 192 kilometer per uur. De maximale vliegafstand bedroeg 750 mijl en het maximale gewicht 4764 kg. Het vliegtuig kon op een motor vliegen als het nodig was. Geen enkel amfibisch vliegtuig uit die tijd had die kenmerken. Het toestel kende een groot succes bij zowel particulieren, bedrijven als de overheid. In totaal werden ongeveer 90 toestellen geproduceerd. Nu zijn er nog twee S-38's over, waarvan er één te zien is in de film The Aviator, hoewel dat historisch niet correct is.

## Beroemde vliegers

Een aantal beroemde personen, voornamelijk in de VS, aangezien het bedrijf daar gevestigd was, in de luchtvaartgeschiedenis vloog met dit toestel.
* Charles Lindbergh Hij vloog ermee over Zuid-Amerika en de Stille Oceaan voor de luchtvaartmaatschappij Pan Am.
* Howard Hughes Hij probeerde om ermee rond de wereld te vliegen.
* Herbert Johnson Hij zocht ermee in Zuid-Amerika naar een bepaalde wasboom die de sterkste was ter wereld kon leveren. Een replica van zijn vliegtuig bestaat nog en vliegt nog.
* Frits Wissel, Nederlandse marinepiloot die in 1936 vanuit de cockpit van een Sikorsky een merencomplex in Nederlands-Nieuw-Guinea ontdekte dat daarna naar hem werd vernoemd: de Wisselmeren.
# Moesson (tijdschrift)

Moesson is een maandblad voor Indische Nederlanders en voor anderen die geïnteresseerd zijn in het voormalige Nederlands-Indië, het huidige Indonesië en de Indische gemeenschap in Nederland. Moesson is een uitgave van Robinson & Ducelle BV in Den Haag.
Moesson werd in 1956 door Tjalie Robinson (pseudoniem van Jan Boon, 1911-1974) opgericht onder de naam Onze Brug. Hij was in 1954 uit Indonesië gekomen (gerepatrieerd) en wilde een tijdschrift oprichten om de Indische gemeenschap in Nederland te verbinden. Onze Brug informeerde de Indische Nederlanders in de begintijd vooral over Nederlands-Nieuw-Guinea. Als laatste restant van Nederlands-Indië leek dit gebied hun een prima onderkomen te kunnen bieden. In 1958 wijzigde Robinson de naam van het tijdschrift in Tong-Tong, dat sinds 1978 Moesson heet.
Het redactieadres Prins Mauritslaan 36, Den Haag was tevens het woonadres van de familie Boon, waar een boekhandel en de abonnementenadministratie gevestigd waren. Een gevelsteen daar herinnert aan de geschiedenis van het maandblad. In 1995 verhuisde het blad naar Amersfoort. De familie Boon was steeds nauw betrokken bij het maandblad en leverde verschillende hoofdredacteuren, zoals oprichter Jan Boon zelf (periode 1956-1974), Lilian Ducelle (1974-1985, pseudoniem van Lilly van Zele en echtgenote van Jan Boon), Vivian Boon (senior, 1993-2001, dochter van Jan Boon en Lily van Zele) en Vivian Boon (junior, 2020-heden, kleindochter van Jan Boon, en nicht van Vivian Boon senior). Andere hoofdredacteuren waren Ralph Boekholt (1985-1993) en Marjolein van Asdonck (2001-2020).
De redactie van het blad is tegenwoordig weer in Den Haag gevestigd aan het Noordeinde 122, waar ook boekhandel Moesson gevestigd is.

## Literatuur

* Marjolein van Asdonck, '‘Dit wordt doorgezet en dit sláágt!’; Het Indische tijdschrift Moesson dertig jaar zonder Tjalie Robinson', Michiel van Kempen, Piet Verkruijsse en Adrienne Zuiderweg (red.), Wandelaar onder de palmen. Opstellen over koloniale en postkoloniale literatuur en cultuur, Leiden 2004, KITLV
# Aflibercept

Aflibercept (merknaam: Zaltrap®; ook bekend als VEGF-trap; experimentele naam: AVE0005; ziv-aflibercept in de Verenigde staten) is een nieuwe generatie angiogeneseremmer. Het is een volledig humaan recombinant fusie-eiwit dat is opgebouwd uit de VEGF-bindingsdomeinen van de twee humane VEGF-receptoren VEGFR-1 en VEGFR-2 gekoppeld aan de Fc-regio van het humane IgG1-antilichaam. Aflibercept werkt als een oplosbare afleidingsreceptor (‘decoy’-receptor) die zich, met hogere affiniteit dan zijn natuurlijke receptoren, bindt aan VEGF-A, alsook aan de gerelateerde liganden VEGF-B en PlGF (placentale groeifactor). Door te werken als valstrik (ligand-trap) voorkomt aflibercept de binding van endogene liganden aan hun natuurlijke receptoren en bewerkstelligt hierdoor een brede blokkade van de receptor-gemedieerde signalering.

## Goedkeuringen en Indicaties

Aflibercept werd gezamenlijk ontwikkeld door Sanofi en Regeneron Pharmaceuticals voor gebruik bij volwassenen met gemetastaseerd colorectaal kanker (mCRC) die resistent is tegen of progressie vertoont na een oxaliplatine-bevattend behandelschema.
Voor deze indicatie werd Zaltrap® op 3 augustus 2012 (onder de naam ziv-aflibercept) in de Verenigde Staten door de FDA goedgekeurd om in combinatie met 5-fluorouracil, leucovorin en irinotecan (FOLFIRI) volwassenen te behandelen met gemetastaseerd colorectaal carcinoom (mCRC) die resistent zijn tegen of progressie vertonen na een oxaliplatin bevattend schema.
Op 1 februari 2013 werd marketing goedkeuring verleend door de Europese Commissie voor de gehele Europese Unie om volwassenen met gemetastaseerd colorectaal carcinoom te behandelen voor wie de eerdere oxaliplatin gebaseerde behandeling niet meer werkt of waarbij de kanker zich verder uitbreidt.
Aflibercept is tevens geregistreerd door de FDA en door de EMA in Europa voor de behandeling van volwassenen met ‘natte’ leeftijdsgebonden maculadegeneratie (LMD). Aflibercept is voor deze indicatie ontwikkeld door Bayer en Regeneron Pharmaceuticals en wordt verkocht onder de merknaam: Eylea®.

## Klinische trials

De effectiviteit van aflibercept bij gemetastaseerd colorectaal kanker werd in een direct-vergelijkende internationale fase III registratiestudie (studie VELOUR) onderzocht waarbij aflibercept in combinatie met FOLFIRI werd vergeleken met placebo en FOLFIRI. In Nederland hebben de volgende centra geparticipeerd in de VELOUR-studie:
* Orbis Medisch Centrum Sittard
* Amphia Ziekenhuis Breda
* Tergooi Ziekenhuis Blaricum
* Maasstad Ziekenhuis Rotterdam
* OLVG Amsterdam
Op dit moment is aflibercept (Zaltrap®) in Nederland beschikbaar voor patiënten in alle ziekenhuizen. Er loopt nog een onderzoek naar de kwaliteit van leven (ASQoP) in Europa. In Nederland is dit onderzoek afgesloten. Hierin participeerden de Isala Klinieken in Zwolle en het Spaarneziekenhuis in Hoofddorp.
# Ontwikkelingsgerelateerde topografische desoriëntatie

Ontwikkelingsgerelateerde topografische desoriëntatie (Engels: Developmental Topographical Disorientation, DTD) is een in 2009 voor het eerst beschreven ontwikkelingsstoornis die ervoor zorgt dat mensen al van kinds af aan heel slecht in staat zijn om de weg te vinden, ook op heel bekende plaatsen als hun eigen stad, het gebouw waar ze al jaren werken of zelfs hun eigen huis. Dit zonder hersenbeschadigingen, relevante neurologische aandoeningen of algemene cognitieve problemen die dit kunnen verklaren.
Mensen met DTD zijn niet in staat een mentale voorstelling (ook 'cognitieve kaart') te maken van de omgeving, waardoor zij zich niet kunnen oriënteren. Anders dan andere mensen met een slecht richtingsgevoel, maar zonder DTD, verdwalen mensen met DTD ook in een zeer vertrouwde omgeving.
Mensen met DTD kunnen veel negatieve gevolgen ervaren, zoals schaamte, minder zelfstandigheid en angst. De onbekendheid van DTD vergroot de kans op negatieve gevolgen.
Onderzoek wijst uit dat DTD een genetische basis heeft en dus vaker voorkomt in sommige families. Volgens recent onderzoek komt DTD voor bij ongeveer 3% van de bevolking.

## Neurologische oorzaak

De neurologische oorzaak is nog onbekend. Wel wijst onderzoek uit dat er mogelijk een verminderde verbinding is tussen de hippocampus en de prefrontale cortex, wat een verklaring kan zijn voor het ontbrekende vermogen om een 'cognitieve kaart' te maken.

## Kenmerken

De kenmerken van DTD zijn:
* regelmatig verdwalen in heel vertrouwde omgevingen
* het oriëntatieprobleem wordt consistent ervaren vanaf de kindertijd of adolescentie (dat wil zeggen het stadium waarin algemeen wordt verwacht dat iemand zelfstandig de weg kan vinden)
* het ontbreken van andere cognitieve problemen zoals problemen met de aandacht, de perceptie of het geheugen
* het ontbreken van (aantoonbaar) hersenletsel of neurologische aandoeningen die de moeilijkheden kunnen verklaren