OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Viktorya Kosova

Viktorya Viktorivna Kosova (Oekraïens: Вікторія Вікторівна Косова) (Kiev, 18 september 1988) is een Oekraïens actrice en danseres. Doordat ze drietalig is, ze spreekt vloeiend Oekraïens, Russisch en Engels, speelt ze vaak een buitenlandse in Oekraïens televisieseries. In Nederland en België is ze vooral bekend voor haar rol als de Moldavische Nastya in het tweede seizoen van de televisieserie Matroesjka's.

## Biografie

Van september 2005 tot juni 2007 studeerde ze aan de Karpenko-Kary National University of Theatre. In 2007 werd ze gekozen voor de rol van Nastya in de Belgische serie Matroesjka's 2. Naast acteren is ze ook professioneel danseres in zowel Klassiek ballet, Jazzballet, Streetdance, Hiphop en Tapdance. Van mei 2011 tot en met juli 2012 maakte ze onderdeel uit van de in Oekraïne bekende meidengroep Goryachiy shokolad (Nederlands: Hete Chocolade).

## Filmografie

* (uk) Viktorya Kosova op IpTv
* (ru) Viktorya Kosova op Kino Teatr (Кіно Театр)
# Gemeentebelangen Bronckhorst

Gemeentebelangen Bronckhorst (GBB) is een lokale politieke partij in de Nederlandse gemeente Bronckhorst.

## Geschiedenis

De partij is in 2010 opgericht door Evert Blaauw, die toen voor de VVD in de gemeenteraad zat. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 kwam de partij op eigen kracht met 1 zetel in de gemeenteraad. Tijdens de verkiezingen van 2014 en 2018 groeide de partij naar respectievelijk 4 en 6 zetels.
In 2018 groeide GBB uit tot de tweede partij van de gemeente Bronckhorst en ging de partij voor het eerst meebesturen. Tijdens de onderhandelingen viel grootste partij CDA buiten de boot en vormde Gemeentebelangen Bronckhorst een gemeentebestuur bestaande uit VVD en GroenLinks. Na de verkiezingen van 2022 werd de partij met 8 zetels in de gemeenteraad de grootste partij van de gemeente en vormde een coalitie met CDA en PvdA. Vanwege onenigheid over de mogelijke komst van grote windmolens in de gemeente bracht de partij de coalitie in januari 2025 ten val. CDA en PvdA vormden daarop een coalitie met VVD en D66, waardoor Gemeentebelangen in de oppositie terecht kwam.
# Grondstation Raisting

Dit artikel bevat verouderde informatie en zou bijgewerkt moeten worden. U wordt uitgenodigd om dit artikel bij te werken.
Uitleg: Nauwelijks inhoudelijk bijgewerkt sinds 2008. Het grondstation is mogelijk volledig uit dienst genomen.
Het Grondstation Raisting (nabij de Ammersee) is een grondstation voor de communicatie met communicatiesatellieten bij het Duitse dorp Raisting. Het is tot ver in de omtrek zichtbaar.
Het grondstation werd in bedrijf genomen in 1964 door de Deutsche Bundespost en behoorde uiteindelijk tot de divisie T-Systems van Deutsche Telekom.
Antenne 1, die zich in een kogelvormige blaashal bevindt in de radome, is niet meer in bedrijf en is een monument sinds 1999. In 2008 besloot het destrict Weilheim-Schongau het radome te behouden als technisch museum onder de Radom Raisting GmbH.
In de zomer wordt het buitenoppervlak van de radome gebruikt als projectiescherm voor openluchtfilms. In februari 2020 raakte Antenne 1 beschadigd gedurende storm Bianca, wat heeft geleidt tot de installatie van een beschermende radomehuls in 2021.
Op 12 januari 2006 werd het grondstation door T-Systems verkocht aan het Amerikaanse telecommunicatiebedrijf Emerging Markets Communications Inc. (EMC). EMC richt zich met name op het mogelijk maken van satellietgestuurde telecommunicatie wereldwijd in opdracht van hulporganisaties en verschillende onderdelen van de Verenigde Naties.

## Afbeeldingen

* Schotelantenne van het grondstation Raisting
* Schotelantennes van het grondstation Raisting
# Joop Boutmy

Johannes Wouter ("Joop") Boutmy (George Town (Maleisië), 29 april 1894 – Verona (Verenigde Staten), 26 juli 1972) was een Nederlands voetballer die brons behaalde op de Olympische Zomerspelen 1912 met het Nederlands elftal.

## Clubvoetbal

Boutmy werd in de zomer van 1906 lid van HBS en debuteerde in 1910 in het eerste elftal van de Hagenaars. Boutmy koppelde een goede techniek en een uitstekend overzicht aan hard spel op of soms over het randje. Met HBS werd hij van 1911 tot en met 1914 in de eerste klasse west achtereenvolgens 4e, laatste, 5e en voorlaatste. Op 26 oktober 1914 raakte Boutmy in de eerste helft van de wedstrijd tegen Quick geblesseerd aan zijn knie. Hierdoor werd hem een jaar voetbalrust voorgeschreven. Uiteindelijk duurde het zelfs nog langer en speelde hij niet meer tot aan zijn vertrek naar Nederlands-Indië op 10 juni 1916. In Indië begon Boutmy toch weer te voetballen. Hij speelde daar voor Langkat S.V. Begin april 1918 keerde hij weer naar Nederland terug met een Engels convooi en speelde, na een zomer hard te hebben getraind, het daaropvolgende seizoen weer voor HBS. Op 19 oktober 1919 speelde hij zijn laatste wedstrijd om drie dagen later weer naar Indië te vertrekken. Op 3 september 1922 vertrok hij weer naar Nederland waar hij op 5 november 1922 zijn laatste wedstrijd voor HBS speelde, uit tegen Feijenoord. Op 28 april 1923 vertrok Boutmy definitief naar Indië. Hij speelde hier nog voor Langkat S.V. en B.V.C. uit Batavia. Uiteindelijk kwam hij 89 competitiewedstrijden uit voor de kraaien waarin hij 6 keer scoorde. Tot op hoge leeftijd bewaarde Boutmy goede herinneringen aan zijn voetbalcarrière.

## Vertegenwoordigend voetbal

Boutmy wist in tien interlands één keer te scoren. In het olympische toernooi van 1912 speelde hij als midhalf (spil) in de wedstrijd tegen Oostenrijk (kwartfinale; 3-1) en Denemarken (halve finale; 1-4) en als linkshalf in de wedstrijd tegen Finland (troostfinale; 9-0).

## Andere sporten

Boutmy was ook een verdienstelijk atleet. Hij blonk vooral uit in het speerwerpen - waarbij hij het zelfs tot kampioen van Nederland bracht - en discuswerpen. Voorts deed hij ook aan cricket, hockey en tennis, in welke laatste sport hij ook menig trofee won.

## Privéleven

Boutmy was na zijn carrière als voetballer werkzaam op een plantage in Nederlands-Indië. Later werd hij makelaar in New York (USA), waar hij een maand voor de Duitse inval in Nederland in 1940 naartoe was vertrokken. Later verhuisde hij naar Verona in de Verenigde Staten. Daar overleed hij op 26 juli 1972 op 78-jarige leeftijd. Boutmy was getrouwd met tennisspeelster Maria Boutmy-Wijlacker (1895-1989).
# Olympique Béja

Olympique Béja is een Tunesische voetbalclub uit Béja. De club speelde in 1985 voor de eerste keer in de hoogste klasse en speelde daar intussen al meer dan 20 seizoenen. De beker van Tunesië werd in 1993 binnengehaald.

## Erelijst

* Beker van Tunesië (3x)
** Winnaar: 1993, 2010, 2023
** Finalist: 1995, 1998
* Tunesische Supercup (2x)
** Winnaar: 1995, 2023
AS Gabès · AS Soliman · Club Africain · CA Bizertin · CS Sfaxien · ES Gafsa · Espérance Tunis · Espérance Zarzis · ES Métlaoui · Étoile Sahel · JS El Omrane · Olympique Béja · Stade Tunisien · US Ben Guerdane · US Monastir · US Tataouine
# Viktoria Tretjakova

Viktoria Olegovna Tretjakova (Russisch: Виктория Олеговна Третьякова; geboortenaam: Завьялова; Zavjalova) (Snezjinsk, Oblast Tsjeljabinsk, 16 oktober 1998) is een Russische basketbalspeelster die uitkomt voor UMMC Jekaterinenburg. Ze werd Meester in de sport van Rusland, Internationale Klasse.

## Carrière

Tretjakova begon haar carrière bij UMMC Junior Jekaterinenburg in 2016. In 2019 stapte ze over naar het eerste team van UMMC Jekaterinenburg nadat ze al enkele wedstrijden met het eerste had meegespeeld. Met UMMC werd ze vijf keer Landskampioen van Rusland in 2017, 2018, 2020, 2021 en 2023. Ook won ze de FIBA Europe SuperCup Women in 2016 en 2019. In 2021 won ze de finale om de EuroLeague Women. Ze wonnen van Perfumerías Avenida uit Spanje met 78-68.
Met het nationale team van Rusland U19 werd Tretjakova wereldkampioen in 2017.

## Erelijst

* Landskampioen Rusland: 5
** Winnaar: 2017, 2018, 2020, 2021, 2023
** Tweede: 2022
* Bekerwinnaar Rusland: 5
** Winnaar: 2016, 2018, 2023, 2024, 2025
** Runner-up: 2019
* EuroLeague Women: 1
** Winnaar: 2021
* FIBA Europe SuperCup Women: 2
** Winnaar: 2016, 2019
** Runner-up: 2021
# Redjang

Redjang kan verwijzen naar:
* Het volk in zuidelijk Sumatra (Indonesië), zie Redjang (volk)
* De Austronesische taal die dit volk spreekt, zie Redjang (taal)
* Het schrift dat gebruikt werd voor het schrijven van de taal, zie Redjang (schrift)
* Een mijnbouwbedrijf in Nederlands-Indië, Redjang Lebong
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Redjang en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Karine Lalieux

Karine Lalieux (Anderlecht, 4 mei 1964) is een Belgisch politica voor de PS.

## Levensloop

Lalieux studeerde in 1987 af als licentiate in de criminologie aan de Université Libre de Bruxelles. Van 1988 tot 1998 werkte ze aan deze universiteit als onderzoekster en lector.
Ze werd politiek actief voor de PS en nam namens de partij voor het eerst deel aan de federale verkiezingen van juni 1999 als eerste opvolger op de kieslijst in de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Na deze verkiezingen was ze van 1999 tot 2000 adjunct-kabinetschef van de Brusselse minister Eric Tomas.
Op 27 april 2000 volgde Lalieux Charles Picqué op als lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar ze bleef zetelen tot aan de federale verkiezingen van mei 2019. In de Kamer zetelde ze onder meer in de commissie Economische Zaken en was ze van 2014 tot 2019 voorzitter van de commissie Infrastructuur, Verkeer en Overheidsbedrijven. Ze zette ze zich in tegen sociale uitsluiting en ijverde ze onder andere voor universele bankdiensten, financiële regelgeving, invoering van een belasting op internationale monetaire transacties (de Tobintaks), toegankelijke huisvesting, verdediging van de openbare diensten, een sociaal energiebeleid en de rechten van vreemdelingen. Bij de verkiezingen van mei 2019 was ze lijstduwer op de Brusselse Kamerlijst van de PS, maar ze werd niet herkozen.
In oktober 2000 werd ze eveneens verkozen tot gemeenteraadslid van Brussel. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 werd Lalieux in december van datzelfde jaar benoemd tot schepen van Openbare Netheid en Informatica, een functie die ze uitoefende tot eind 2018. Eind 2012 ruilde ze de bevoegdheid Informatica in voor Communicatie en vanaf 2017 was ze tevens belast met Toerisme en Grote Evenementen. Nadien was Lalieux van november 2018 tot oktober 2020 OCMW-voorzitter van de stad, een functie waaruit ze ontslag nam om minister te worden. Sindsdien zetelt ze enkel als gemeenteraadslid.
In oktober 2020 werd Karine Lalieux minister van Pensioenen, Sociale Integratie, Armoedebestrijding, Personen met een handicap en Beliris in de federale regering. Ze bleef minister tot in februari 2025.
Bij de Brusselse gewestverkiezingen van juni 2024 werd Lalieux verkozen in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Als ontslagnemend minister in de federale regering diende ze zich echter meteen na haar eedaflegging te laten vervangen. Na afloop van haar ministerschap in februari 2025 ging ze effectief zetelen in dit parlement.
Bovendien werd Lalieux benoemd tot officier in de Leopoldsorde.

## Externe link

* Persoonlijke website
* ↑ Fiche Karine Lalieux; Kamer van volksvertegenwoordigers
* ↑ Karine Lalieux: 'Er is een fierheid bij de Brusselaar die je vroeger niet zag', BRUZZ, 15 januari 2021.
* ↑ Biografie Lalieux; Brussel.
* ↑ De verliezers in Wallonië: van Damien Thiéry tot Jean-Denis Lejeune, De Standaard, 28 mei 2019. Gearchiveerd op 7 februari 2023.
* ↑ Evenveel mannen als vrouwen en een opmerkelijke comeback: ontdek hier wie de federale ministers zijn, VRT Nieuws, 30 september 2020. Gearchiveerd op 6 april 2023.
# Boulengers platte schildpad

Boulengers platte schildpad (Chersobius boulengeri) is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door James Edwin Duerden in 1906.
Boulengers platte schildpad bereikt een maximale schildlengte tot 11 centimeter, de kleur van het schild is bruin tot geel. De schildpad komt voor in del;en van Afrika en is endemisch in Zuid-Afrika. Mogelijk komt de soort ook voor in buurland Namibië.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Boulengers platte schildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 112. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Chersobius boulengeri.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Chersobius boulengeri - Website Geconsulteerd 19 maart 2025
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Station Porthmadog

Porthmadog is een spoorwegstation van National Rail in Gwynedd in Wales. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Transport for Wales.
* Café op het perron
* Interieur
# Joseph Lion Salomonson

Joseph Lion Salomonson (Nederlands-Indië, Semarang, 1 augustus 1862 – Amsterdam, 25 februari 1905) was een Nederlands koopman.
Hij werd geboren binnen het gezin van koopman Herman Salomonson (1833-1915) en Fanny Mesritz (1839-1927). Hij trouwde op 22 september 1890 met Rachel Stokvis, nakomeling van Barend Joseph Stokvis en Julia Elisabeth Wertheim. Het echtpaar woonde enige tijd aan de Stadhouderskade 151 te Amsterdam. Zij kregen twee kinderen:
* dochter Fanny Salomonson, schrijfster
* zoon Barend Joseph Salomonson, arts.
De familie hing stevig aan elkaar getuige een fusie uitgesproken op 10 november 1899. Bij notaris J.F. Wertheim werden de firma's Mesritz & Co. en Herman Salomonson gefuseerd. In 1902 werd er weer gesplitst Mesritz & Co namen Nederland voor hun rekening, Herman Salomonson Nederlands-Indië.
# David van Brimeu

David van Brimeu (voor 1384 – Hesdin, mei/juni 1448), in het Frans David de Brimeu of David de Ligny, was heer van Ligny-sur-Canche en een van de eerste leden van Orde van het Gulden Vlies.

## Biografie

David van Brimeu was een telg van het Huis Brimeu. Hij was de zoon van Florimond I van Brimeu en Marie de Créquy. Hij had een oudere broer Jacques, heer van Maizicourt, en oom van Florimond III van Brimeu. Als Heer van Ligny werd hij ridder in de Orde van het Gulden Vlies tijdens de regeerperiode van Filips de Goede in 1430.
Van Brimeu huwde vier maal, doch stierf kinderloos. Zijn echtgenotes waren: Marguerite de Montagu, Marie de Montauban, Marie de Montmor en Jeanne de Châtillon (dochter van Jacques de Châtillon.
David de Brimeu, Seigneur de Ligny, mag niet verward worden met zijn neef David de Brimeu, Seigneur de Humbercourt, die in 1427 overleed.

## Wapen

Het wapenschild van David van Brimeu is gevierendeeld met in het 1e en 4e kwartier op zilver drie adelaars in gules (keel) en een snavel en klauwen in azuur. In het 2e en 3e kwartier op zilver een diagonale band in gules.
Op de helm draagt hij een zilveren zwaan.

### Voetnoten

* ↑ (fr) Histoire de l’Europe te de la Méditerranée. Geraadpleegd op 30 november 2024.

### Bronnen

* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel David de Brimeu op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Noblesse et Chevalerie du Comté de Flandre, d'Artois en de la Picardie.
* Armorial équestre Toison d'Or. Geraadpleegd op 30 november 2024.
* Gemeinsame Normdatei: 132250810
* Virtual International Authority File: 47917717
# 4511 Rembrandt

(4511) Rembrandt is een planetoïde in de planetoïdengordel en werd op 28 september 1935 ontdekt door Hendrik van Gent in Johannesburg. De planetoïde is vernoemd naar de beroemde 17e-eeuwse Nederlandse schilder Rembrandt.
# Durlaphone

Durlaphone was een vroeg, pionierend Nederlands muzieklabel in de jaren vijftig en zestig en werd opgericht door Evan Durlacher. Het label wordt herinnerd vanwege de eerste opnames van The Cats toen zij nog niet landelijk bekend waren.

## Geschiedenis

Durlacher (1925) vervulde zijn dienstplicht net na de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië. Hier was hij geluidsman voor Nirom Batavia, van waaruit het Nederlandse leger zijn programma's liet uitzenden. Hier werkte hij samen met onder meer Piet te Nuyl sr. en nam hij zijn eerste plaatje op met Oudindische liedjes voor De Heer Valk, die onder deze naam in 1965 ook nog enkele nummers bij Durlaphone op de plaat zette.
Terug in Nederland schafte hij zich een bandrecorder aan zo gauw deze voor hem betaalbaar werd. In het pand aan de Oudezijds Voorburgwal 200, op de Wallen in Amsterdam, richtte hij ongeveer in de jaren vijftig een geluidstudio op in een vrijstaande kantoorruimte waar zijn ouders waren gevestigd met een textielkantoor onder de naam "Audio-Visual Productions". Gedurende dertien jaar hield hij zich vooral bezig met het maken van geluidsopnames voor radio en film. Verder maakte hij commercials voor televisie en bioscoop.
Medio jaren zestig bracht het label werk voort waar het vooral bekend om is gebleven, omdat het de eerste opnames waren van artiesten die later landelijke bekendheid verwierven. Een ervan is Martine Bijl die toen nog op school zat. Ze werd aan Durlacher voorgesteld door de vriend en compagnon, Ben Levi. Zij nam een viertal nummers op onder het andere label van Durlacher "Obelisk". Zij nam nog twee nummers op waaronder Het Bloemendaalse bos, dat een vertaling van Ernst van Altena is van Y a un arbre van de zangeres Barbara. Deze liedjes kwamen echter niet op Durlacher's label uit, Martine Bijl stapte over naar Willem Duys' Relax label.
In 1965 tekenden The Cats een contract met Durlacher en Levi, waarna ze nog hetzelfde jaar hun eerste drie singles (zes liedjes) opnamen: Juke-box, Somewhere over the rainbow en Ave Maria no morro. Geen van drie bereikte de Top 40.
Volgens Arnold Mühren, voormalig bassist van The Cats, was de studio erg klein, ongeveer 2,5 bij 3 meter, en waren er twee bandrecorders en één luidspreker aanwezig. Via een galmkamer op de zolder werd een ruimtelijk effect gecreëerd. Vanwege deze galmkamer moesten de opnames elk half uur onderbroken worden wanneer de kerkklokken sloegen die op de zolder te horen waren. Op de ene bandrecorder werd de muziek opgenomen en vervolgens werd deze afgespeeld en samen met de zang op de tweede bandrecorder opgenomen.
Een andere muziekgroep die er in 1966 muziek opnam, was I Soliti Quattro. De pianist van deze groep was Roberto Borsato, vader van zanger Marco Borsato.
* 1 2 Pieter Verbeek, Callsheet, Pionier Evan Durlacher neemt afscheid van av-sector, 2005. Gearchiveerd op 13 maart 2016.
* 1 2 "ONTDEKT". "Leeuwarder courant : hoofdblad van Friesland". Leeuwarden, 04-06-1966. Geraadpleegd op Delpher op 08-12-2016
* ↑ Nico Knapper, Nieuw talent
* 1 2 3 Rate your music, Durlaphone
* 1 2 Studio Mühren, 1WayWind the magazine
* ↑ Koppop, I Soliti Quattro
# Andy Visser

Andy Visser (Dieren, 22 september 2004) is een Nederlands voetballer die doorgaans speelt als aanvaller. Hij komt uit voor Vitesse.

## Clubcarrière

Visser speelde tot zijn 18e bij amateurclubs VV Dieren en MASV. Hij werd gescout door Vitesse en voegde zich eerst bij het belofte-elftal van de club. Visser mocht in het bekertoernooi zijn debuut maken, op 30 december 2023 tegen Heerenveen. Hij viel in de 81e minuut in voor Marco van Ginkel. De wedstrijd werd met 1-0 gewonnen door een doelpunt van Amine Boutrah. Visser speelde nog 10 wedstrijden voor Vitesse in het seizoen 2023/24, alvorens de club degradeerde naar de Eerste divisie. Op 8 augustus 2024 tekende Visser zijn eerste profcontract en werd officieel onderdeel van het eerste team. Op 25 augustus 2024 maakte Visser zijn eerste doelpunt voor het eerste elftal, tegen Excelsior. Op aangeven van Miliano Jonathans maakte hij de openingstreffer. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in 1-1 door een late gelijkmaker van Richie Omorowa.
# Mérignac (Gironde)

Mérignac is een stad in het zuidwesten van Frankrijk en de op een na grootste van het departement Gironde en de regio Nouvelle-Aquitaine. Mérignac maakt deel uit van het gemeentelijk samenwerkingsverband Bordeaux Métropole en het arrondissement Bordeaux. De gemeente telde 77.136 inwoners op 1 januari 2022.
De luchthaven van Bordeaux ligt in de gemeente en de luchtvaartsector en ook het Franse leger zijn de voornaamste werkgevers.

## Geografie

De stad ligt in de agglomeratie van Bordeaux. De oppervlakte van Mérignac bedroeg op 1 januari 2022 48,17 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 1.601,3 inwoners per km².
Mérignac is verdeeld over twee kantons, kanton Mérignac-1 en kanton Mérignac-2.
De onderstaande kaart toont de ligging van Mérignac met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Geschiedenis

In de 1e eeuw werd na de overwinning van de Romeinen op de Galliërs ter plaatse een landgoed gesticht, genaamd Matriniacus. Op dit landgoed ontstond rondom een Romeinse villa een klein boerenstadje. In de 8e eeuw ontstond de parochie van Saint-Vincent. In de middeleeuwen werd de naam Matriniacus gewijzigd in Meyrinac. De stad was een tijd onder Engels beheer. De Hertog van Aquitaine heerste er in de 12e eeuw en in de veertiende eeuw kwam de stad weer in Engelse handen. Uiteindelijk werd de stad in de 15e eeuw definitief Frans. Tijdens de bezetting van de Engelsen is vooral de wijnbouw in Meyrinac sterk ontwikkeld.
In de 16e eeuw schonk de stad Bordeaux Meyrinac 9500 gouden muntstukken om het grootste deel van de grond van Meyrinac in handen te krijgen. In die tijd telde Meyrinac zo'n 1000 inwoners, verdeeld over verschillende gehuchten (Capeyron, Arlac, Beutre, Yquems). Na de Franse Revolutie werden deze gehuchten officieel ondergebracht in de gemeente Mérignac.
Mérignac ontwikkelde zich sterk in de 18e eeuw. Naast de wijnbouw ontstond er in deze eeuw ook intensieve veeteelt. In de 19e eeuw maakte Mérignac een progressieve industrialisatie mee. De eerste openbare scholen werden geopend; voor jongens in 1860 en voor meisjes in 1862.

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt het spoorwegstation Mérignac-Arlac. Het spoorwegstation Caudéran-Mérignac ligt net over de gemeentegrens met de gemeente Bordeaux.
In 1917 werd in Mérignac de luchthaven van Bordeaux (aéroport de Bordeaux - Mérignac) aangelegd.
De autosnelweg A630, de ringweg (rocade) rond Bordeaux, loopt door de gemeente.

## Demografie

In de 19e eeuw groeide de bevolking snel. Aan het begin van de 20e eeuw telde Mérignac ongeveer 7.000 inwoners. In de 20e eeuw groeide het inwonersaantal verder. Ongeveer 19.000 in 1939 en ongeveer 47.700 in 1968. In 1999 telde Mérignac 61.992 inwoners.
| 1939 | 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 |
| 19000 | 32355 | 45951 | 50652 | 51306 | 57273 | 61992 |
| Inwonersaantal vanaf 1939 |||||||

## Afbeeldingen

* Centrum met de nieuwe kerk Saint-Vincent
* Oude kerk Saint-Vincent
* Station
* Château de Bourran
* Tour de Veyrines (15e eeuw)
* Zwembad
* 1 2 Populations de référence 2022.
* ↑ (fr) Portrait de territoire. merignac.com. Geraadpleegd op 17 september 2023.