OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Monument Rozenoord

Monument Rozenoord is een gedenkmonument in Amsterdam-Zuid uit 2015 ter herinnering aan de gefusilleerden tijdens de Tweede Wereldoorlog op de fusilladeplaats Rozenoord.
Op de plaats van de fusillade zelf staat al jaren een monument (gedenksteen en vlaggenmast). Hier worden de omgekomenen echter niet individueel genoemd. De omgekomenen kregen in 2014/2015 een monument ontworpen door Ram Katzir in overleg met Stadsdeel Zuideramstel en omwonenden. Op verzoek van de omwonenden die een persoonlijker monument wilden, kwam er een monument, waarbij de slachtoffers met naam genoemd worden, voor zover bekend.
Het in het Amstelpark geplaatste monument bestaat uit een grasveld met lege stoelen. Deze stoelen zijn stuk voor stuk geplaatst op een betonnen plaat waarop naam, geboortedatum en fusilladedatum te lezen zijn van de personen waarvan de naam bekend is. Katzir wil met die lege stoel de persoon weergeven, die sindsdien de fusillades gemist wordt. De stoelen staan ongeorganiseerd door elkaar, alsof de personen die erop zaten zojuist zijn weggelopen. De stoelen moeten bezoekers uitnodigen tussen de ontbrekende personen plaats te nemen, daarop het gemis groter te maken maar ook het kunstwerk tot interactief te bestempelen. Katzir liet drie typen stoelen maken, afhankelijk van de leeftijd van het slachtoffer werd één type stoel gebruikt.
Aangezien nog niet alle slachtoffers bekend zijn is er ook een betonplaat zonder stoel ter herinnering aan de nog onbekende slachtoffers. In de zomer van 2018 werden er op het veld nog zes stoelen bijgeplaatst, doordat familie uit de Verenigde Staten op zoek was naar de geschiedenis van Hartog Frinkel, die mede dankzij het NIOD leidde tot het terugvinden van vijf namen van slachtoffers. Sinds september 2018 staan er 106 stoelen in het veld.
Ram Katzir citeert op zijn site een uitspraak van Walter Benjamin
   To live means to live tracks
Op 4 mei vinden hier herdenkingsdiensten plaats, soms in combinatie met een herdenking op de originele fusilladeplaats. Om tot het Monument Rozenoord te komen is de Entree Amsteldijk het meest nabijgelegen.
* Monument Rozenoord
* Het Parool, 10 september 2018, Verraden en vermoord door Marieke de Ruiter
* Ram Katzir
* In Zuid
* Nationaal Comité 4 en 5 mei
# Aura im Sinngrund

Aura im Sinngrund is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Main-Spessart. Aura im Sinngrund telt 961 inwoners.
Arnstein · Aura im Sinngrund · Birkenfeld · Bischbrunn · Burgsinn · Erlenbach bei Marktheidenfeld · Esselbach · Eußenheim · Fellen · Frammersbach · Gemünden am Main · Gössenheim · Gräfendorf · Hafenlohr · Hasloch · Himmelstadt · Karbach · Karlstadt · Karsbach · Kreuzwertheim · Lohr am Main · Marktheidenfeld · Mittelsinn · Neuendorf · Neuhütten · Neustadt am Main · Obersinn · Partenstein · Rechtenbach · Retzstadt · Rieneck · Roden · Rothenfels · Schollbrunn · Steinfeld · Thüngen · Triefenstein · Urspringen · Wiesthal · Zellingen
# Vlierhaarmuts

Vlierhaarmuts (Orthotrichum consimile) is een soort uit het geslacht haarmuts (Orthotrichum). Hij is een pionier op bomen en komt voor op schors.

## Ecologie

Vlierhaarmuts wordt vooral gevonden in beschutte vlierstruwelen, soms op de stam, soms op de dunste. Daarnaast wordt hij in Nederland ook aangetroffen op grauwe wilg in wilgenstruweel, op schietwilg in een doorgeschoten griend en op een Prunus in een jonge aanplant. De groeiplaatsen hebben veelal een hoge relatieve luchtvochtigheid. Begeleidende soorten zijn onder meer Orthotrichum pulchellum, Orthotrichum affine, Orthotrichum diaphanum, Ulota phyllantha, Grimmia pulvinata, Dicranoweisia cirrata, Amblystegium serpens en Brachythecium rutabulum.

## Verspreiding

Vlierhaarmuts leek na 1866 te zijn uitgestorven in Europa. Aan het einde van de 20e eeuw is de soort echter in diverse landen herontdekt. Voor zover nu bekend ligt het zwaartepunt van zijn verspreiding in Zuidwest-Europa. In West-Europa zijn nog voornamelijk incidentele vestigingen gemeld.
In Nederland is vlierhaarmuts zeer zeldzaam. Het staat op de rode lijst in de categorie 'gevoelig' en op de Europese Rode Lijst in de categorie 'verdwenen'. Hij werd in 1993 voor het eerst gevonden in de Biesbosch. In dit gebied zijn in de loop der jaren vier vondsten gedaan, daarbuiten nog tweemaal op de Strijbeekse Heide en Strabrechtse Heide in Noord-Brabant en eenmaal in Flevoland. Per locatie betreft het steeds een enkele boom, hoewel soms wel vermeerdering op een boom heeft plaatsgevonden. De uitbreiding in Nederland van deze Haarmuts, aan de noordgrens van zijn areaal, verloopt nog moeizaam.

## Taxonomie

Recent onderzoek (2014) heeft aangetoond dat onder de naam O. consimile s.l. een complex van vier soorten schuilgaat. De ‘echte’ O. consimile s.s., gekenmerkt door onder meer behaarde huikjes en acht endostoomsegmenten, komt niet in Europa voor. Het Europese en een deel van het Amerikaanse materiaal dat voor kort deze naam droeg, moet nu O. columbicum heten.
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
# De Waterstaats-Ingenieur

De Waterstaats-Ingenieur was een maandelijks verschijnend tijdschrift over technologische ontwikkelingen en het beleid daaromheen. Het werd in 1913 opgericht als huisorgaan van de Vereeniging van Waterstaats-Ingenieurs in Nederlandsch Oost-Indië.

## Geschiedenis

Het tijdschrift is de opvolger van het Tijdschrift van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs - Afdeeling Nederlandsch-Indië. Dit blad werd van 1875- tot 1914 uitgegeven door de afdeling Nederlands-Indië van het KIvI. In 1914 besloot de Vereniging van Waterstaat-Ingenieurs in Nederland een eigen tijdschrift uit te geven, evenals de vereniging van mijnbouw ingenieurs. Het blad kreeg de naam "De Waterstaats-Ingenieur" en dit blad is blijven bestaan tot 1934, toen het samen met de Mijningenieur werd opgenomen in een nieuw tijdschrift, De Ingenieur in Nederlandsch-Indië.

## Inhoud

De eerste jaren is het blad uitgegeven als tweemaandelijkse uitgave. Opgenomen zijn redactionele artikelen (artikelen geschreven door leden van de vereniging over projecten en onderzoek in Nederlands Indië. Daarnaast was er een officieel gedeelde met mededelingen van de vereniging, boekbesprekingen, de inhoudsopgaves van andere vaktijdschriften en "corpsaangelegenheden". Dit laatste ging over ambtelijke regelingen (zoals verlof en pensioen) en een lijst van geautoriseerde nieuwe waterbouwkundige werken.
Veel oude nummers zijn gedigitaliseerd door Google. Basis hiervoor waren de exemplaren van de Cornell University. Helaas zijn de figuren vaak niet goed gescand. De figuren zijn wel ter inzage in de bibliotheek van de TU Delft.. Sinds 2024 is dit tijdschrift ook ter inxage via Delpher. Een lijst van de redactionele artikelen met link naar de scans is beschikbaar via het Trésor der Hollandsche Waterbouw.

#### opmerking

Van een aantal waterbouwkundige ingenieurs die in Nederlands-Indië werkzaam geweest is een Wikipedia lemma, zie voor een overzicht hiervan de categorie: Waterbouwkundige in Nederlands-Indië hieronder.
* ↑ De Waterstaats-Ingenieur. Geraadpleegd op 26 januari 2022.
* ↑ Waterstaats-ingenieur – via Delpher.
* ↑ Trésor der Hollandsche Waterbouw. Gearchiveerd op 26 januari 2022. Geraadpleegd op 10 januari 2022.
# De Ingenieur in Indonesië

De Ingenieur in Indonesië was een maandelijks verschijnend tijdschrift over technologische ontwikkelingen en het beleid daaromheen. Het werd in 1948 opgericht als huisorgaan van de groep Indonesië van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs Nederlandse, dus feitelijk van de Nederlandse ingenieurs in Indonesië.

## Geschiedenis

Het tijdschrift is de opvolger van het tijdschrift De Ingenieur in Nederlandsch-Indië, voor de Tweede Wereldoorlog uitgegeven door de verenigingen van Nederlandse ingenieurs in Indonesië (groep Nederlandsch-Indië van het KIvI). Voor de oorlog was het overgrote deel van het ledenbestand van het KIvI in Nederlands-Indië, en dus ook de lezers van het tijdschrift, in dienst van de waterstaat of bij de Technische Hogeschool in Bandung. Na de oorlog

## Inhoud

Naar voorbeeld van de Nederlandse De Ingenieur kende de ook dit tijdschrift afdelingen. Deze gedeelten zijn:
    I. Algemeen gedeelte.
    II. Bouw- en Waterbouwkunde.
    III. Electrotechniek en Werktuigbouw.
    IV. Mijnbouw en Geologie.
    V. Verkeerswezen.
    VI. Technische Hygiëne en Assainering.
    VII. Chemie en Technologie
Ieder nummer bevatte zo'n 20-40 blz. Maar door het teruglopen van het aantal leden is het met ingang van 1952 een kwartaaltijdschrift geworden, en in 1957 is het tijdschrift opgeheven vanwege een te sterke afname van de lezerskring.
Na de onafhankelijkheid van Indonesië waren er natuurlijk geen Nederlandse waterstaatsambtenaren meer, en ook de staf van de Technische Hogeschool werd grotendeels vervangen door Indonesiërs, die niet zo veel behoefte hadden om te publiceren in een Nederlands tijdschrift, alhoewel ir. Roosseno nog in 1951 een artikel geplaatst heeft. (Roosseno was een toonaangevend beton-ingenieur, een goede vriend van Sukarno, en van 1945-1959 rector van de Hogeschool (die toen Sekolah Tinggi Teknik Bandung is gaan heten).
In het tijdschrift zijn veel artikelen gepubliceerd over de wederopbouw van Indonesië. Een aantal artikelen over dr stedenbouwkundige planning zijn geschreven door ir. Jac. P. Thijsse jr, de broer van de Nederlandse waterbouw-hoogleraar Jo Thijsse.
De oude nummers zijn inmiddels gedigitaliseerd door het project Colonial Architecture. Helaas is de website van dit project niet meer toegankelijk, maar opgenomen in de digitale collectie van de bibliotheek van de universiteit van Leiden. Een lijst van de waterbouwkundige artikelen is beschikbaar via het Trésor der Hollandsche Waterbouw.
# De Ingenieur in Nederlandsch-Indië

De Ingenieur in Nederlandsch-Indië was een maandelijks verschijnend tijdschrift over technologische ontwikkelingen en het beleid daaromheen. Het werd in 1934 opgericht als huisorgaan van de groep Nederlandsch-Indië van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs (KIVI).

## Geschiedenis

Het tijdschrift is de opvolger van de tijdschriften De Mijningenieur en De Waterstaats-Ingenieur, beide uitgegeven door de verenigingen van ingenieurs in Nederlandsch Indië. Deze beide waren opvolgers van Tijdschrift van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs. Afdeeling Nederlandsch-Indië, wat uitgegeven is in de periode 1875-1914. Het tijdschrift is voortgezet als De Ingenieur in Indonesië (1948-1957).

## Inhoud

Naar voorbeeld van de Nederlandse De Ingenieur kende ook dit tijdschrift afdelingen: I Algemeen, Bouwkunde, III Elektrotechniek en werktuigbouw, IV Mijnbouw en Geologie, V Verkeerswezen, VI Waterbouwkunde. Ieder nummer bevatte zo'n 80 blz. De oude nummers zijn inmiddels gedigitaliseerd door het project Colonial Architecture. Helaas is de website van dit project niet meer toegankelijk, maar opgenomen in de digitale collectie van de bibliotheek van de universiteit van Leiden. Een lijst van de waterbouwkundige artikelen is beschikbaar via het Trésor der Hollandsche Waterbouw.
in het tijdschrift zijn veel artikelen gepubliceerd die ook buiten Nederlands-Indië relevant waren, zoals de artikelen over mechanica van prof. Ir. Cornelis Gijsbert Jan Vreedenburgh. Hij is ook enige tijd hoofdredacteur geweest.

#### opmerking

Van een aantal waterbouwkundige ingenieurs die in Nederlands-Indië werkzaam geweest is een Wikipedia lemma, zie voor een overzicht hiervan de categorie: Waterbouwkundige in Nederlands-Indië hieronder.
# Suzanne Venneker

Suzanne Venneker (Alkmaar, 2 april 1959) is een Nederlands zangeres die deel uitmaakte van de groepen Vulcano en Mrs. Einstein. Met Vulcano nam Venneker twee keer deel aan het Nationaal Songfestival. In 1997 vertegenwoordigde zij met Mrs. Einstein Nederland op het Eurovisiesongfestival met het liedje Niemand heeft nog tijd. Met de voorloper van Mrs. Einstein, De Meisjes, nam ze deel aan het Knokkefestival in 1986.
Naast haar zangwerk trad Venneker ook op in de André van Duinrevue en speelde ze een rol in Goede tijden, slechte tijden.
Venneker heeft drie zoons.

## Trivia

* Venneker is een tante van musicalacteur Tommie Christiaan.
* Haar vader, Klaas Venneker, is dirigent geweest in een lokaal zangkoor en gaf muziekles aan de BSG in de jaren 80 en 90 en haar broer, Hans Christiaan, heeft de Scapino DansAcademie doorlopen.

## Externe link

* (en) Suzanne Venneker in de Internet Movie Database
# Lijst van voetbalclubs - A

Dit is een lijst van voetbalclubs met als beginletter een A.
* AS Real Bamako
* Aalborg Boldklub
* Aalesunds FK
* Aarhus GF
* FC Aarau
* AB Kopenhagen
* Abahani Limited Dhaka
* Aberdeen
* Aberystwyth Town FC
* FK Absheron
* AC Horsens
* Académica Coimbra
* Accra Hearts of Oak SC
* Adana Demirspor
* Adıyamanspor
* FC Admira Wacker Mödling
* ADO Den Haag
* Agios Nikolaos
* AGOVV
* FK Ağsu
* LR Ahlen
* AIK Fotboll
* Airdrie United
* AC Ajaccio
* Ajax
* Ajax Cape Town
* FC Ajax Lasnamäe
* Akademija Pandev
* Akademisk Boldklub
* Akçaabat Sebatspor
* Al Ahed
* Al-Hilal
* Al-Hilal Club
* Al-Merreikh
* Al-Nahda
* Alanyaspor
* Alavés
* Alaj Oš
* Albacete
* UC Albinoleffe
* Albion Rovers
* Aldershot Town
* Alemannia Aachen
* Alemannia Wacker Berlin
* Alemannia Breslau
* Alga Bisjkek
* Alki Larnaca
* AC Allianssi Vantaa
* Almere City FC
* UD Almería
* Altai Semey
* Altay Izmir
* FK Ameri
* América Managua
* SC Amersfoort
* Amiens SC
* Amkar Perm
* Amnokgang Sports Club
* BVC Amsterdam
* FC Amsterdam (betaaldvoetbalclub)
* FC Amsterdam (amateurvoetbalclub)
* Anderlecht
* FC Andorra
* Angerlo Vooruit
* Angers SCO
* Angoesjt Nazran
* Ankaragücü
* Ankaraspor
* Anorthosis Famagusta FC
* Anse Réunion FC
* Antalyaspor
* Antigua GFC
* Antwerp FC
* Apoel Nicosia
* Apollon Limassol FC
* Apolonia Fier
* APR FC
* 25 April Sports Club
* Aqtöbe FK
* Araks Ararat
* Ararat Jerevan
* Arbroath FC
* Arda Kardzjali
* Arendal Fotball
* Aris Limassol
* Argentinos Juniors
* Argeș Pitești
* Argja Bóltfelag
* FC Arlon
* Arminia Bielefeld
* Arnett Gardens FC
* Arsenal
* Arsenal Česká Lípa
* Arsenal Tivat
* Arsenal Toela
* Arsinspor
* Asante Kotoko
* Ascoli
* Asenovets
* ASFAN
* FK Aşgabat
* Ashdod SC
* Astana-1964 FK
* Astana FK
* Aston Villa
* Atalanta Bergamo
* SV Athena
* AEK Athene
* Athletic Bilbao
* Atıraw FK
* Atlètic Club d'Escaldes
* Atlanta United FC
* Atlantas Klaipėda
* Atlantis FC Helsinki
* Atletas Kaunas
* Atlético Madrid
* Atlético Mineiro
* Atlético Paranaense
* Åtvidabergs FF
* Auckland City FC
* FC Erzgebirge Aue
* FC Augsburg
* Aurora FC
* Austria Wien
* Auxerre
* Avaí FC
* Avangard Koersk
* Ayr United
* Ayre United AFC
* AZ
* Azam FC
A · B · C · D · E · F · G · H · I · J · K · L · M · N · O · P · Q · R · S · T · U · V · W · X · Y · Z
# Senegalese voetbalbond

De Fédération Sénégalaise de Football (afkorting: FSF) is de Senegalese voetbalbond en werd opgericht in 1960. De bond organiseert het Senegalees voetbalelftal en het professionele voetbal in Senegal (onder andere de Senegalese Ligue 1). De voorzitter is Mbaye Ndoye. De NFF is aangesloten bij de FIFA sinds 1962 en bij de CAF sinds 1963.

## Externe link

* (en) Senegal op de website van de FIFA
# Test Match + One Day Cricket

Test Match + One Day Cricket is een computerspel dat in 1983 uitgebracht werd door CRL Group voor de ZX Spectrum. Met het spel kan de speler cricket spelen. Het perspectief van het spel is in de derde persoon. Het spel wordt bestuurd met het toetsenbord of de joystick.

## Platforms

| Jaar | Platform |
| 1983 | ZX Spectrum |
| 1984 | Electron |
| 1985 | Amstrad CPC |
* ↑ (en) Test Match + One Day Cricket op MobyGames
# Joris August Verdonkschot

Joris August Verdonkschot (Heemstede, 1947) is een Nederlands beeldhouwer, cineast, fotograaf en dichter.

## Leven en werk

Verdonkschot werd opgeleid aan de Nederlandse Filmacademie. In 1969 startte hij zijn eigen filmproductiebedrijf. Hij maakte diverse korte speel- en dansfilms. Hij studeerde Rechten aan de Universiteit Utrecht (1975) en Cultuurwetenschappen (1990) aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. In 1986 legde hij zich toe op studiofotografie.
Begin jaren negentig kwam hij in Museum Bargello in Florence in aanraking met de klassieke beeldhouwkunst en het werk van onder anderen Cellini. Het inspireerde hem om zelf met was aan de slag te gaan. Hij volgde lessen bij Karel Gomes (1993-1996). In 1995 had hij zijn eerste expositie als beeldhouwer. In 1997 richtte Verdonkschot het Haarlems Beeldhouwatelier op. In 2010 werd hem een gastdocentschap aangeboden op de Repin Academie in Sint Petersburg. Vanaf 2017 publiceerde hij een aantal gedichtenbundels. In 2022 had Verdonkschot zijn eerste expositie met zijn fotowerken. In 2023 was hij curator van de expositie 'Found in translation' in de Toonzaal in Haarlem.
Verdonkschot heeft een oeuvre van 180 expressieve bronzen beelden, waarin het naakte menselijk lichaam een terugkerend motief is.
Frequent thema in zijn films is de mens in zijn isolement.

## Enkele beeldhouwwerken

* buste van Prof. Dr. J.A.K.E. de Waele (2025), Radbout Universiteit, Nijmegen
* Trojan Kore, Corinthian Kore (2022), Museum Moore Ruurlo
* Uil (2016), Erasmus MC, Rotterdam
* The Embrace (2016), Prinses Margriet, Het Nederlandse Rode Kruis, Den Haag
* Panta Rhei (2014), Zeeweg, Overveen
* buste van Koning Willem-Alexander (2013), bij museum De Pont in Tilburg, het ministerie van Sociale Zaken, Gemeente Nijmegen en 5 andere gemeentes
* De Denker, de Ziener, de Doener (2012), Evoluon Eindhoven
* Encerrado, Vissi d'Arte (1998), De Baak, Noordwijk
* Het Enigma, Jeune femme assist comme Flandrin en Dopo Belvedere (1997), Landgoed Elswout, Overveen

## Publicaties

* Over lijf - bespiegelingen (2024)
* Als zelfs je passer hoeken trekt - gedicht (2024)
* De lijn - gedicht (2024)
* Found in translation - expositiebundel (2023)
* Toen vandaag nog gisteren was - gedichtenbundel (2021)
* Omtrekkende bewegingen - monografie (2019)
* Niets kan mij gebeuren - gedichtenbundel (2017)
* Zamel jou - gedicht (2016)
* Vissi d'arte - monografie (2005)

## Filmografie

* Tears (2025)
* Caught (2024)
* Kom aan mij tekort (2020)
* Un pas d'une (2019)
* The clash (2016)
* Door de passen heen (2008)
* Utopia (1978)
* Nolens Volens (1966)

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ Lapré, R.M. en Verdonkschot, J.A. (2005) Vissi d'arte. Venlo: Van Spijk Art Projects. ISBN 9062166806
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 472221
# Mensendieck

Mensendieck is een behandelmethode die niet door een arts wordt uitgevoerd en ook niet onder diens toezicht hoeft te staan. Oefentherapie mensendieck is genoemd naar Bess Mensendieck, die in het begin van de 20e eeuw een systeem van oefeningen ontwikkelde gericht op het behandelen van klachten aan het houdings- en bewegingsapparaat en spiergebruik gericht op vitaliteit.

## Geschiedenis

Bess Mensendieck (1864 – 1957) was een Amerikaanse arts van Nederlandse voorouders. Ze was voornamelijk in Europa werkzaam. Om haar bevindingen over het Mensendieck-systeem uit te dragen begon zij in 1905 in Noorwegen leerlingen op te leiden.
Aldaar begon rond 1909-1910 de voorgeschiedenis van de opleiding Mensendieck in Nederland, waar Elise van Dantzig (1891 – 1969) als eerste Nederlandse de Mensendieck-cursus volgde. Van Dantzig introduceerde de methode-Mensendieck vervolgens in Nederland en was in 1921 ook betrokken bij de oprichting van de Haagse opleiding, samen met enkele vooraanstaande Nederlandse vrouwen en Mensendieck zelf. Mensendieck gaf namelijk vanaf 1913 met enige regelmaat lezingen over haar methode in het land en verbleef vanaf april 1921 ook enige tijd in Den Haag. Vier jaar later begon Anna Overduin eenzelfde opleiding in Amsterdam.

## Beschrijving methode

Bij mensendieck staat gedragsverandering centraal. De behandeling richt zich op (het voorkomen van) klachten ten gevolge van een incorrecte houding of beweging (eventueel veroorzaakt door een bepaalde afwijking of ziekte) en het verkrijgen van praktisch inzicht. Voor elke patiënt wordt een individueel behandelplan opgesteld. Tijdens de behandeling zal het verbeteren van de houding en een goede kwaliteit van bewegen centraal staan. Daarbij wordt gekeken wat de patiënt in zijn dagelijks leven doet, zodat een goede kwaliteit van bewegen ook praktisch bruikbaar is. Meestal is het niet nodig om gebruik te maken van (fitness) apparatuur omdat de patiënt functionele oefeningen leert om zijn klachten onder controle te houden. De insteek van de behandelmethode is dat men leert wat men zelf kan doen waardoor het resultaat vaak duurzaam is. Kenmerkend aan deze behandelmethode is dat er gebruikgemaakt wordt van een motorisch leerproces waarbij zelf zien, zelf ervaren en zelf oordelen centraal staan. Dit zijn belangrijke aspecten die nodig zijn om daadwerkelijk tot een houdings- en bewegingsverandering te komen.

## Juridisch kader

Hoewel een arts de verwijzing kan geven, is oefentherapeut sinds 2008 een vrij toegankelijk beroep, patiënten kunnen dus ook zonder verwijzing terecht. Het is mogelijk om zich voor oefentherapie te verzekeren. De vergoeding komt uit de aanvullende verzekering en is per polis verschillend. Het gemiddeld aantal vergoede behandelingen ligt tussen de 9 en 18 behandelingen per kalenderjaar.
# Rector

Rector kan verwijzen naar:

## Functies

* rector (school), hoofd of directeur van een school voor voortgezet of hoger onderwijs
* rector (geestelijke), rooms katholiek priester,
** bestuurder van een seminarie of een instelling
** geestelijk verzorger van bijvoorbeeld een ziekenhuis of verzorgingshuis
* rector (politiek), titel voor staatshoofd in de Romeinse tijd
* het hoofd van een universiteit: rector magnificus
* rector is soms de benaming voor de voorzitter van een studentenvereniging
Rectrix of rectrice is de vrouwelijke vorm van rector.

## Personen

* Rector, een familienaam, onder meer in Nederland
* James Rector, 1884-1949, een Amerikaanse atleet
* Marianne Rector (1937), Nederlands actrice
# Station Montabaur

Station Montabaur is een spoorwegstation in de Duitse plaats Montabaur. Het station werd in 2000 geopend aan de hogesnelheidslijn Köln - Rhein/Main. Ook stoptreinen op de regionale verbinding Limburg-Siershahn ("Unterwesterwaldbahn") stoppen hier. Het station ligt pal aan de A3. Het is ook geschikt voor forenzen naar Frankfurt of Keulen.
# Azië-Pacific

Azië-Pacific is het deel van de wereld in of nabij de westelijke Stille Oceaan. Een nauwkeuriger omschrijving varieert, afhankelijk van de context, maar omvat over het algemeen Oost-Azië, Zuid-Azië, Zuidoost-Azië en Oceanië. Zuidwest-Azië wordt daarentegen bijna nooit opgenomen.
De omschrijving Azië-Pacific wordt soms uitgebreid tot delen van Rusland (aan de noordkust van de Stille Oceaan), en landen in Amerika, aan de kust van de Oostelijke Stille Oceaan. Zo omvat de Asia-Pacific Economic Cooperation Canada, Chili, Rusland, Mexico, Peru en de Verenigde Staten.
In een zeer ruime interpretatie beslaat het begrip alle landen van Azië en Australazië, inclusief het Australisch continent en de kleinere eilandstaten in de Grote Oceaan. Dat is met name het geval wanneer de wereld wordt ingedeeld in grote commerciële regio’s: dan heeft men het over “de Amerika’s”, EMEA (Europe, Middle East & Africa) en Azië-Pacific.
De term ontstond in de late jaren 1980, toen de meeste landen uit de regio beschouwd werden als “groeimarkten”.