OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Éric Thiébaut

Éric Thiébaut (Bergen, 30 juni 1969) is een Belgische politicus voor de PS. Hij is volksvertegenwoordiger en burgemeester van Hensies.

## Biografie

Thiébaut doorliep de kleuterschool en lagere school in de gemeenteschool van Thulin. Hij ging naar de middelbare school op het Koninklijk Atheneum in Quiévrain. Hij studeerde in 1993 af als burgerlijk ingenieur aan de Faculté polytechnique de Mons.
Van 1994 tot 1996 ging Thiébaut als ingenieur aan de slag op het Directoraat-Generaal voor Natuurlijke Hulpbronnen en Leefmilieu van het Waals Gewest, waar hij instond voor de analyse van afwateringsplannen van Henegouwse gemeenten en verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van een geografisch informaticasysteem. Van 1996 tot 2003 was hij vervolgens ingenieur op het Waalse Directoraat-Generaal voor de Preventie tegen Vervuiling, waar hij aanvragen voor exploitatievergunningen onderzocht. Daarna was Thiébaut van 2003 tot 2004 opdrachthouder op het kabinet van de Henegouwse gedeputeerde Claude Durieux en van 2004 tot 2007 kabinetschef van de Henegouwse gedeputeerde Annie Taulet.
Eric Thiébaut trad in 1994 toe tot de PS. In 2000 nam hij in Hensies deel aan de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd verkozen en werd begin 2001 schepen van Financiën en Leefmilieu. Later dat jaar, in september 2001, volgde Thiébaut Jean-Marie Cheval op als burgemeester van de gemeente.. Hij oefent dit mandaat nog steeds uit.
Thiébaut nam in 1999 en 2004 eveneens deel aan de regionale verkiezingen, maar werd telkens niet verkozen. Sinds 2007 zetelt hij voor de kieskring Henegouwen in de Kamer van volksvertegenwoordigers. Hij werd er lid van de commissie Binnenlandse Zaken en de subcommissie Nucleaire Veiligheid, waarvan hij ondervoorzitter werd. Na de verkiezingen van 2024 was hij waarnemend fractievoorzitter in de Kamer, tot aan de installatie van de regering-De Wever in februari 2025.
Daarnaast was hij van 2010 tot 2015 voorzitter van de PS-federatie van Bergen-Borinage.

## Externe link

* Persoonlijke website
* ↑ Cheval s'en va, Thiébaut en selle, uit La Dernière Heure, 19 juni 2001
# Draai (Nederland)

De Draai is een buurtschap in de gemeente Dijk en Waard, regio West-Friesland, provincie Noord-Holland, Nederland.
De Draai ligt op het kruispunt Van Veenweg (vroeger Hondenweg) en de Oostdijk. De Draai bezit diverse antieke en moderne stolpboerderijen. In het verleden waren in deze buurtschap een slagerij, smederij, twee bakkerijen, molenmakerij, twee kruideniers, een café en een brandstoffenhandel gevestigd. Ook was hier de natuurlijke ijsbaan gevestigd waaraan de Heerhugowaardse ijsclub "De Draai" zijn naam van afgeleid heeft. De Draai, ontstaan als druipland bij het inpolderen van Heerhugowaard, is tevens het oudste stukje van de polder Heerhugowaard en ligt hoger onder NAP dan de polder zelf. De buurtschap ligt ingesloten tussen een oude molensloot, genaamd de kolk, en de ringvaart.
Vlak bij de Draai, aan de overkant van de ringvaart, staat een poldermolen, deze staat in het buitengebied van Hensbroek, gemeente Koggenland. De naam van deze poldermolen luidt 'molen Hensbroek'. Deze molen is in 1866 gebouwd, door molenmaker K. Klay uit Winkel, voor de bemaling van de polder Hensbroek. Verder is er bij de Draai een pittoreske loopbrug (kippenbrug) over de Ringvaart.

## Nieuwbouw

Ondanks protesten van bewoners werd na een vertraging van vier jaar in 2012 een begin gemaakt met de bouw van de woonwijk De Draai ten westen van de oorspronkelijke woonkern. In 2013 werden de eerste nieuwbouwwoningen opgeleverd. Uiteindelijk moesten in deze nieuwbouwwijk 2700 woningen worden gerealiseerd.

## Externe link

* Website nieuwbouw De Draai
Stad: Heerhugowaard Dorpen en gehuchten: Broek op Langedijk · De Noord · Koedijk (deels) · Noord-Scharwoude · Oudkarspel · Sint Pancras · Veenhuizen · Verlaat (deels) · Zuid-Scharwoude Buurtschappen: Broekhorn · Draai · Frik · Kabel · 't Kruis · Pannekeet
Noord-Holland: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Urntje

Het urntje of perigynium is een ongeveer flesvormig laagteblad of catafyl, een soort schutblaadje dat gewoonlijk alleen een vrouwelijke bloem bevat. Urntjes komen voor bij de soorten van het geslacht zegge (Carex).
Een urntje staat in de oksel van een kafje. De vrouwelijke bloem (stamperbloem) bestaat uit alleen een stamper en vormt na de bevruchting een vruchtje. Bij rijpheid wordt de vrucht door het urntje grotendeels omsloten.

## Variatie in bouw

Aan de top van het urntje (perigynium) is een opening, waardoorheen de stijl en de stempels van een stamperbloem naar buiten steken. Een stamperbloem bestaat uit een plat of driekantig vruchtbeginsel en een stijl met twee of drie stempels.
Binnen het urntje staat de stamperbloem op een vaak vrijwel volledig gereduceerde rachilla (een "asje"). Bij een aantal zeggesoorten is de rachilla echter niet gereduceerd. De rachilla steekt dan gewoonlijk uit het urntje naar buiten. Soms heeft de rachilla aan het uiteinde een haak die in de vacht van een dier kan blijven haken, waardoor het urntje makkelijk verspreid kan worden.
Bij enkele Carex-soorten kan de rachilla aan zijn top nog een kleine bloeiwijze dragen. Deze bloeiwijzen bestaan uit een (mannelijke) meeldraadbloemen in de oksel van kafjes, of zelfs nog uit enkele urntjes met stamperbloemen naast een of meer meeldraadbloemen.
* Variatie in bloeiwijzen
* C. capensis Thunb. (Schoenoxiphium ecklonii Nees.) met half open urntjes met 'bloeiwijzen' erin
* C. megalepis K.A.Ford (syn.: Uncinia ferruginea) met rachilla met haakje
* C. myosuroides (syn.: Elyna spicata, Kobresia myosuroides).
* Sterk gereduceerde urntjes (middenrij) bij gele zegge (C. flava)

### Schema's van de bouw

Variatie in perigynium (urntje) bij het geslacht Carex, zegge :
(∞) kafje met meeldraadbloem: met meerdere herhalingen
[…] = enkele herhalingen van het kafje met inhoud, zoals de erboven staande. :
Het perigynium of urntje is homoloog met een cladoprofyllum, dus vergelijkbaar met catafyl of laagteblad. Het cladoprofyllum omgeeft de basis van een zijtakje in een vertakte bloeiwijze; het urntje omgeeft de basis van een meestal sterk tot volledig gereduceerde rachilla.
* ↑ Global Carex Group (2015), Making Carex monophyletic (Cyperaceae, tribe Cariceae): a new broader circumscription. Bot J Linn Soc, 179: 1–42. doi:10.1111/boj.12298
* ↑ bij Kobresia-type zijn er 2 extra kafjes
* ↑ de rachilla is meestal (sterk) gereduceerd of zelfs niet meer herkenbaar
Literatuur
* (en) Global Carex Group (2015), Making Carex monophyletic (Cyperaceae, tribe Cariceae): a new broader circumscription. Bot J Linn Soc, 179: 1–42. doi:10.1111/boj.12298
# Transparant (VCH-kwartaaltijdschrift)

Transparant is het Nederlands kwartaaltijdschrift van de Vereniging van Christen-Historici.
Elk nummer van Transparant heeft een ander thema. Het laatste nummer van elke jaargang is gewijd aan het examenonderwerp geschiedenis voor het voortgezet onderwijs. In november 2006, bijvoorbeeld, verscheen er in dit kader een aflevering over dekolonisatie en Koude Oorlog in Vietnam.
Een greep uit de eerdere themanummers van Transparant levert het volgende op: de hugenoten, de schoolstrijd, het Kwaad, de Industriële revolutie, de Molukken, het Réveil, kerk en religie in het gedeelde Duitsland, de jaren vijftig en de jaren zestig.
In 2009 brengt Transparant onder meer specials uit over Johannes Calvijn en over confessionele politiek.

## Externe link

* Website Vereniging van Christen-Historici
# Masereelfonds

Het Masereelfonds is een Vlaamse culturele non-profitorganisatie. Het Masereelfonds is vernoemd naar Frans Masereel en is een progressieve en linkse organisatie die met een kritische blik deelneemt aan maatschappelijke debatten, activiteiten houdt rond actuele thema's, vormingen aanbiedt, kunst promoot en bijdragen uit de menswetenschappen populariseert. Het fonds geeft elke drie maanden haar eigen tijdschrift uit, Aktief.
Gelijkaardige culturele organisaties uit andere politieke zuilen in Vlaanderen zijn het Davidsfonds, Vermeylenfonds, Willemsfonds en het Rodenbachfonds.

## Geschiedenis

Het Masereelfonds werd in 1971 opgericht door onder meer Jef Turf, Jan Debrouwere en Mark Braet. Leo Michielsen werd de eerste voorzitter. Tot 1978 was het Masereelfonds gelieerd aan de Belgische Kommunistische Partij, maar het is nu een progressieve culturele en onafhankelijke organisatie.

## Structuur
### Voorzitters

| Tijdspanne | Voorzitter |
| 1971 - 1978 | Leo Michielsen |
| 1978 - 1995 | Antoon Roosens |
| 1995 - 2002 | Ludo Abicht |
| 2002 - 2014 | Gerlinda Swillen |
| 2014 - 2016 | Jan Reynaers |
| 2017 - heden | Karim Zahidi |

## Paul Verbraekenlezingen

Sinds 2005 organiseert het Masereelfonds met Charta 91 en het Zuiderpershuis jaarlijks een lezing ter ere van Paul Verbraeken, waarvan VUB Press steeds een boekje uitbrengt.
* 2006: Marc Spruyt
* 2007: Marcel van der Linden
* 2008: Tariq Ali
* 2009: Jan Blommaert
* 2010: Karel Arnaut
* 2011: Eva Brems
* 2012: Paul Verhaeghe
* 2013: Chantal Kesteloot
* 2014: Patrick Loobuyck
* 2015: Anne Winter
* 2016: Willem Schinkel
* 2017: Nadia Fadil
* 2018: Eric Corijn
* 2019: Vincent Scheltiens
* 2020: Erik Swyngedouw
* 2021: Sarah De Boeck
* 2022: Anton Jäger
* 2023: Tom Lanoye
* 2024: Rudi Laermans
* 2025: Stijn Oosterlynck

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Ludo Simons, Geschiedenis van de uitgeverij in Vlaanderen, deel II.
* ↑ Meer info over Frans Masereelfonds; Goededoelen.be. Gearchiveerd op 27 september 2018.
* ↑ Fiche Ludo Abicht; KU Leuven
* ↑ Voorwaarts!? Masereelfonds; Radio Centraal; 1 mei 2016. Gearchiveerd op 12 september 2023.
* ↑ Fiche Gerlinda Swillen; De Bezige Bij
# Stand

Stand kan verwijzen naar:
* Stand (klimsport), een plek met meerdere zekeringspunten
* Stand (Lenny Kravitz), een single van Lenny Kravitz uit 2011
* Stand (maatschappelijk), een maatschappelijke groep in een standenmaatschappij
* Stand (militair), een militaire positie
* Stand (R.E.M.), een nummer van de Amerikaanse rockband R.E.M.
# Tredplant

Een tredplant ofwel tredvaste plant is een plant die vooral groeit op plaatsen die veel worden betreden, bijvoorbeeld door de mens of door grotere en zwaardere zoogdieren. Spontane begroeiingen met overwegend tredplanten worden tredvegetatie genoemd.
Tredplanten zijn meestal laagblijvende planten, vragen veel licht en kunnen onder normale omstandigheden slecht concurreren met andere planten of zijn klein, waardoor ze het betreden kunnen vermijden. Een voorbeeld van dit laatste is liggende vetmuur.
Tredplanten groeien op plaatsen met een sterke bodemverdichting die daardoor zuurstofarm tot soms zelfs anaeroob zijn. Op onverharde paden groeien ze verder naar het midden toe dan bijna alle andere planten, omdat deze laatsten door regelmatige vertrapping uiteindelijk verdwijnen.
Het verdragen van betreding berust in vele gevallen op vertakking vlak bij de grond, een snel herstelvermogen en elastisch en tegelijk vast weefsel.
Op sterk betreden plaatsen kunnen de planten meestal geen rijp zaad vormen, maar wordt zaad aangevoerd vanuit de minder betreden plaatsen. Tredplanten verspreiden hun zaad meestal door epizoöchorie. Ze bevatten een compact weefsel.
Voorbeelden van tredplanten :
| Triviale naam | Botanische naam |
| straatgras | Poa annua |
| gewoon varkensgras | Polygonum aviculare |
| muizenstaart | Myosurus minimus |
| grote weegbree | Plantago major |
| madeliefje | Bellis perennis |
| steenkruidkers | Lepidium ruderale |
| zilverschoon | Potentilla anserina |
| Engels raaigras | Lolium perenne |
| witte klaver | Trifolium repens |
| schijfkamille | Matricaria discoidea |
| grove varkenskers | Coronopus squamatus |
| liggende vetmuur | Sagina procumbens |
| gewoon purpersteeltje | Ceratodon purpureus |
| kaal breukkruid | Herniaria glabra |
| klein liefdegras | Eragrostis minor |
| handjesgras | Cynodon dactylon |
| zilvermos | Bryum argenteum |
# RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis

Het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis is een kennisinstituut voor de beeldende kunsten van de Nederlanden in internationale context. Het RKD is opgericht in 1932, gevestigd in Den Haag, en behoort tot de belangrijkste kunsthistorische kennisinstituten ter wereld. Het verzamelen, beheren en beschikbaar stellen is de kerntaak.

## Collectie en taken

De collectie van het RKD is onder meer ontstaan uit donaties van de verzamelaars Frits Lugt en Cornelis Hofstede de Groot. De kerncollectie omvat een beeldcollectie, archieven en (pers)documentaties, een omvangrijke bibliotheek en een uitdijende digitale collectie op vermeld kennisgebied. De bibliotheek bevat ongeveer 475.000 banden waarvan circa 180.000 veilingcatalogi, ongeveer 4.100 tijdschriften, waaronder zo'n 600 lopende periodieken.
Het RKD beheert verder de Nederlandse versie van de Art & Architecture Thesaurus, een thesaurus met geordende terminologie voor de beschrijving en ontsluiting van informatie op het gebied van kunst en architectuur. De oorspronkelijke versie is een initiatief van het Getty Research Institute te Los Angeles.

## Organisatie

Het RKD is gevestigd in het gebouwencomplex van de KB en het Nationaal Archief. Van 1990 tot 2012 was Rudi Ekkart directeur van het RKD. Eind 2012 werd hij opgevolgd door Chris Stolwijk. De tweetalige website www.rkd.nl heeft een zoekfunctie, waarmee kunsthistorische informatie kan worden opgevraagd.
# Euphrosyne (planetoïde)

(31) Euphrosyne is een grote planetoïde in de planetoïdengordel tussen de banen van de planeten Mars en Jupiter. Euphrosyne heeft een diameter van ongeveer 255 km en heeft een baan in het buitenste gedeelte van de planetoïdengordel, waarin de afstand tot de zon tussen de 2,438 en 3,861 astronomische eenheden varieert. Ze doet 5,59 jaar over een omloop rond de zon. De baan van Euphrosyne is sterk ellipsvormig en helt meer dan 26° ten opzichte van de ecliptica.
Vanaf de aarde heeft Euphrosyne een schijnbare helderheid van hooguit +10,16 en is ze alleen met grotere amateur-telescopen te zien.

## Ontdekking en naam

Euphrosyne werd op 1 september 1854 ontdekt door de Amerikaanse sterrenkundige James Ferguson. Het was de eerste keer dat in Noord-Amerika een planetoïde werd ontdekt. Ferguson zou later ook de planetoïden (50) Virginia en (60) Echo ontdekken.
Euphrosyne is genoemd naar Euphrosyne, in de Griekse mythologie een van de drie gratiën en de personificatie van de schoonheid.

## Eigenschappen

Euphrosyne is een C-type planetoïde, met een donker oppervlak dat veel koolstof bevat. Ze heeft een opvallend lage dichtheid, wat waarschijnlijk betekent dat ze een zogenaamde rubble pile is, een klontering van samengevoegde fragmenten. Daarin verschilt ze van andere grote planetoïden in het buitenste deel van de planetoïdengordel, zoals (10) Hygiea, (511) Davida en (704) Interamnia. Euphrosyne draait in ongeveer 5,5 uur om haar as, maar de axiale helling van de planetoïde is onbekend.
Euphrosyne heeft een opvallend sterk hellend baanvlak. In het zonnestelsel zijn maar twee grotere objecten bekend met zo'n grote inclinatie ten opzichte van de ecliptica: planetoïde (2) Pallas en de dwergplaneet Eris. In tegenstelling tot deze twee objecten, die beide hun perihelium in de buurt van een van beide knopen hebben, ligt het perihelium van de baan van Euphrosyne in het noorden. Daardoor is de planetoïde in het noordelijk halfrond bijzonder hoog in de hemel zichtbaar tijdens haar gunstige opposities, maar onzichtbaar vanuit zeer zuidelijke landen als Nieuw-Zeeland of Chili.
# Opiumwet

De Opiumwet (Opw) is een Nederlandse wet uit 1928 die een eerdere Opiumwet uit 1919 verving. De naam van de wet dateert uit de tijd dat opium de belangrijkste drug was waartegen de wet zich richtte. De Opiumwet is vele malen gewijzigd.
In de Opiumwet wordt sinds 1976 onderscheid gemaakt tussen harddrugs (lijst I, artikel 2 en 10) en softdrugs (lijst II, artikel 3 en 11).
In beide gevallen is het in beginsel verboden om middelen die op de lijst staan:
* binnen of buiten het grondgebied van Nederland te brengen (smokkelen)
* te telen, te bereiden, te verwerken, te verkopen, af te leveren, te verstrekken of te vervoeren
* aanwezig te hebben
* te vervaardigen.
Op 17 maart 2003 vond een belangrijke wijziging plaats in artikel 8. Deze wijziging behelst dat het mogelijk is dat cannabis beschikbaar is voor onderzoek en voor toepassing bij patiënten. Hierdoor mogen onderzoekers en apotheken bepaalde stoffen (grondstoffen en bereidingen) in bezit hebben. Zij worden echter verplicht deze stoffen correct op te bergen (in een speciale, afsluitbare ruimte) en een zeer nauwkeurige administratie bij te houden. In de praktijk worden verder coffeeshops in bepaalde gevallen gedoogd, maar dit staat niet in de wet. Het in de handel brengen van producten die onder de Opiumwet vallen is dus strafbaar. Het gedoogbeleid wordt geregeld in de instructie van het Openbaar Ministerie, de zogeheten 'Richtlijnen voor het opsporings- en strafvorderingsbeleid inzake strafbare feiten van de Opiumwet'. De Opiumwet zelf is met slechts 15 artikelen tamelijk beknopt.
Op een delict uit de Opiumwet staat maximaal twaalf jaar gevangenisstraf, in geval van opzettelijk importeren of exporteren van harddrugs.
De lijsten kunnen bij Algemene Maatregel van Bestuur worden gewijzigd, na voorlegging aan de beide Kamers. Elk van de Kamers kan bepalen dat de wijziging geregeld dient te worden bij wet.
Er zijn in Nederland ook een Opiumwetbesluit en een Uitvoeringsregeling Opiumwet van kracht, die praktische zaken regelen middels een ministeriële regeling.

## Legalisatie gebruik

De Opiumwet verbiedt productie, aanwezig hebben en verkoop van harddrugs. Daarentegen staat gebruik van harddrugs niet in de Opiumwet. Gemeentes kunnen het gebruik zelf verbieden door het op te nemen in de Algemene Plaatselijke Verordening (APV). Legalisatie van gebruik is derhalve te realiseren door het verbod uit de APV te schrappen. Op deze wijze wordt het gebruik zelf niet langer gecriminaliseerd.
# Podvónik №18

De "Podvónik №18" was een onderzeeër uit de Eerste Wereldoorlog. Hij werd gebouwd als een kleine onderzeeër van de Klasse UB-I in Duitsland in de Krupp Germaniawerf. De verdere afwerking gebeurde in de Oostenrijks-Hongaarse havenstad Pula.
In 1916 werd hij overgedragen aan Bulgarije en werd er de eerste onderzeeër van het land. In 1915 werd Bulgarije deel van de Centrale Mogendheden en de overdracht was daar een gevolg van.

## Overdracht naar de Bulgaarse Vloot
### Indienstreding

In maart 1916 werd het schip van het Duitse Maritieme Ministerie, op verzoek van Bulgarije, overgedragen aan het Koninkrijk Bulgarije. Het schip opereerde reeds in deze regio en was er reeds geregistreerd als Podvónik N°18, zodoende werd er op 25 mei 1916 de Bulgaarse vlag gehesen en werd ze ingeschreven in de vloot als Podvónik N°18. Haar basis werd Varna, meer bepaald de haven van Evsinograd. De hoofd- en reservebemanning kregen samen met een brigade van 10 technici hun opleiding in het Duitse Kiel.

## Dienst
### Kaiserliche Marine

De onderzeeër begon haar dienst in Constantinopel als onderdeel van de onderzeese vloot die streed tegen de Russische vloot. Vanaf september 1915 werd ze gestationeerd in Varna (Evksinograd). Hier viel ze samen met een zuster-onderzeeër de Russische Vloot aan maar werd gedwongen de aanval te staken.

### Onder Bulgaarse vlag

Na haar opname in de Bulgaarse Vloot werd ze vooral ingezet patrouilleschip in de Zwarte Zee. Op 6 september 1916 glipte ze in Roemenië door mijnenvelden en gaf ze de locatie van vijandelijke troepen door. Op de terugreis stootte ze op twee Russische onderzeeërs, maar ze kon ontsnappen dankzij haar snelheid. Tot een slag kwam het niet. Deze taktiek werd door het schip met succes veelvuldig gebruikt.
Eind 1916 was haar verschijnen genoeg om de Russische schepen te dwingen om het bombardement van Baltsjik te staken en zich terug te trekken. Ze patrouilleerde de gehele oorlog door, maar door de verminderde Russische activiteit ten gevolge van de Februarirevolutie, werden de activiteiten van het schip minder en minder.
Over het lot van de onderzeeër was lange tijd niets bekend. Men ging er van uit dat ze na de wapenstilstand ontmanteld werd in Constantinopel door Franse bezettingstroepen.
In 2011 maakte, schout-bij-nacht Plamen Manushev, bekend dat ze in 2010 gevonden was op 30 m diepte op 20 km te zuiden van Varna. Tijdens het onderzoek werd het met behulp van foto's, inscripties en verschillende duiken zeker dat het om de Podvónik N°18 ging.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Подводник № 18 op de Bulgaarstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Tin(II)fluoride

Tin(II)fluoride is een tinzout van waterstoffluoride, met als brutoformule SnF$_2$. Het kan worden bereid door zuiver tin of tin(II)oxide te laten reageren met waterstoffluoride. De synthese gaat als volgt:
    $\mathrm {Sn\ +\ 2\ HF\ \longrightarrow \ SnF_{2}\ +\ H_{2}}$
    $\mathrm {SnO\ +\ 2\ HF\ \longrightarrow \ SnF_{2}\ +\ H_{2}O}$
Tin(II)fluoride wordt in geringe hoeveelheden in tandpasta gebruikt, waar het dient als bron voor fluoride. Door de aanwezigheid van het fluoride-ion wordt het apatiet in het tandglazuur voor een deel in fluorapatiet omgezet, dat resistenter is ten opzichte van door bacteriën afgescheiden zuren.
# Hoogfrequent

Hoogfrequent (HF) is de term die gebruikt wordt (in de elektronica) voor stromen en spanningen die in een hoog tempo – met een hoge frequentie – wisselen van niveau of van positief naar negatief wisselen.
De term 'hoogfrequent' wordt ook gebruikt bij geluidsgolven en heeft dan betrekking op ultrageluid.

## Toepassingen

De wisselende stroom veroorzaakt een wisselend elektromagnetisch veld. Hierdoor ontstaat er elektromagnetische straling buiten de geleider. Zo kan bijvoorbeeld straling worden opgewekt voor radio en wireless LAN of kan voedsel worden opgewarmd met een magnetron (ook wel microgolfoven genoemd).
# Frietvorkje

Een frietvorkje, patatvorkje of snackvorkje is een vorkje waarmee friet en andere snacks gegeten kunnen worden.
De vorkjes vallen in de categorie wegwerpbestek; ze worden doorgaans gemaakt van kunststof of hout. Er zijn verschillende varianten, zoals de tweetand (al dan niet met weerhaakjes) en de drietand; in die laatste categorie vallen de plastic modellen. Het standaard plastic model wordt ook wel het Neptunusmodel genoemd. De plastic modellen zijn er in meerdere kleuren; blauw, groen, roze, wit, geel en zwart en zijn 8,50 cm lang. Het inmiddels ter ziele gegane Frietkotmuseum in Antwerpen bezat in 1995 bijna veertig typen frietvorkjes.

## Geschiedenis

Het frietvorkje bestond in België al vóór de Tweede Wereldoorlog en is in ieder geval sinds ongeveer halverwege de twintigste eeuw in dat land gemeengoed.
De eerste frietvorkjes waren van hout. In de loop der tijd werden ze vervangen door plastic exemplaren. Uit milieu-overwegingen ging de voorkeur rond 2018 in België echter weer uit naar de houten versie. De houten frietvorkjes worden gemaakt van in elk geval licht berkenhout en hebben lengtes tot zeker veertien centimeter.
Op 27 maart 2019 verbood het Europees Parlement per 2021 binnen de Europese Gemeenschap de verkoop van plastic wegwerpbestek en daarmee ook die van het plastic frietvorkje.
* 1 2 3 'Friet, frietkot, frietzak, frietvork', Provinciale Zeeuwse Courant, 26 januari 1995. Gearchiveerd op 13 april 2021.
* ↑ 'Ken ik die aardappel misschien ergens van?', H.H. in Het Parool, 23 november 1984, pag. 6.
* ↑ 'n Pientere Belg loopt niet met friet, Wim de Jong in Het vrije volk, 8 december 1983, pag. 20.
* ↑ 'Zal het houten frietvorkje ons redden?', De Standaard, 31 mei 2018. Gearchiveerd op 26 februari 2022.
* ↑ Europees Parlement verbiedt wegwerpplastic vanaf 2021, europarl.europa.eu, 27 maart 2019. Gearchiveerd op 1 april 2023.