OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Comeback (film)

Comeback is een Belgische film uit 2025, geschreven en geregisseerd door de gebroeders Jan en Raf Roosens. De hoofdrollen worden vertolkt door Veerle Baetens, Billie-Louise Vlegels en Zwangere Guy.

## Verhaal

Ava is een 14-jarig meisje die bij haar vader woont na de scheiding van haar ouders. Haar moeder Naomi is een voormalig succesvolle techno-dj, die een comeback wil maken. Ze neemt haar dochter mee naar technofuiven, tegen de zin van haar vader Dominique die zich heeft teruggetrokken uit het nachtleven en een rustiger bestaan leidt. Ava wordt meer en meer meegezogen in het bruisende uitgaansleven van haar moeder en raakt verstrikt in de verschillende dromen en verwachtingen van haar ouders.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Veerle Baetens | Naomi |
| Billie-Louise Vlegels | Ava |
| Gorik van Oudheusden | Dominique |
| Livia Perneel | Liv |

## Productie

Veerle Baetens speelt samen met haar dochter Billie-Louise Vlegels de hoofdrollen, terwijl Gorik van Oudheusden, beter bekend als Zwangere Guy zijn acteerdebuut maakt. De speelfilm is het regiedebuut van de broers Jan en Raf Roosens die eerder al samenwerkten aan de kortfilms Rotkop, Copain en White Goldfish. De muziekscore is van Raf Keunen en de technotracks komen van Jeroen De Pessemier (One Track Brain), de oprichter van de Belgische electroband The Subs. De cinematografie werd verzorgd door Sander Vandenbroucke.

## Release

Comeback ging op 31 januari 2025 in première als openingsfilm van het Filmfestival van Oostende. De film werd vanaf 5 februari vertoond in de Belgische bioscopen.
# Nicholas Windsor

Nicholas Charles Edward Jonathan Windsor (Londen, 25 juli 1970) is een lid van het Britse koningshuis. Hij is de jongste zoon van Edward Windsor en Katharine Worsley, en achterkleinzoon van George V.

## Jeugd

Lord Nicholas Windsor werd geboren in het University College Hospital te Londen, hij is het eerste lid van de Engelse koninklijke familie dat in een ziekenhuis is geboren. Hij heeft een oudere broer, George Windsor en een oudere zus, Helen Windsor. Nicholas werd gedoopt op 11 september 1970 in Windsor Castle. Zijn peetouders zijn Charles III en Donald Coggan.
Hij heeft gezeten op de Westminster School (voluit: The Royal College of St. Peter at Westminster), daarna ging hij naar de Harrow School. Uiteindelijk ging hij naar Manchester College in Oxford. Hij maakte zijn school echter niet af, hij ging van school om door Afrika te reizen.

## Bekering tot het katholicisme

In een privéceremonie in 2001 sloot Nicholas zich aan bij de Rooms-Katholieke Kerk en daardoor was hij zijn plek in de lijn van de Britse troonopvolging kwijt, want volgens de 'Act of Settlement' uit 1701 hebben katholieken en leden van de koninklijke familie die met katholieken trouwen geen recht op de troon. Ondanks dat, hoewel zijn moeder zich in 1994 ook bekeerd heeft tot het katholicisme, is zijn vader diens plek in de lijn van de Britse troonopvolging niet kwijtgeraakt. Katherine was namelijk nog aangesloten bij de Anglicaanse Kerk toen ze met Nicholas' vader trouwde.

## Huwelijk

Lord Nicholas ontmoette Paola Doimi de Lupis Frankopan (7 augustus 1967), ook katholiek, op een feestje in New York; hun verloving werd bekendgemaakt op 26 september 2006. Ze trouwden op 19 oktober 2006; Paola kreeg daarmee het recht zich Lady Nicholas Windsor te noemen. Het huwelijk werd op 4 november 2006 kerkelijk bevestigd in Vaticaanstad. Dit was de eerste keer dat een lid van de Engelse koninklijke familie in Vaticaanstad trouwde.
Het echtpaar heeft drie kinderen:
* Albert Louis Philip Edward (22 september 2007)
* Leopold Ernest Augustus Guelph (8 september 2009)
* Louis Arthur Nicholas Felix (27 mei 2014)
De kinderen hebben geen titel gekregen.
# PDP-16

De PDP-16 (Programmed Data Processor), die in 1971 geïntroduceerd werd door Digital Equipment Corporation (DEC), was een gespecialiseerde computer, die vooral bedoeld was voor industriële controlesystemen en meer mogelijkheden bood dan de PDP-14.

## Hardware

Aanvankelijk bestond de PDP-16 uit een familie van modules. In 1972 werd een voorgemonteerd 12 bit-systeem met deze modules geïntroduceerd, genaamd PDP-16/M. De 16/M kreeg de bijnaam "subminicomputer" en werd beschreven als "een kleine microprogrammeerbare computer".
De algemene modules bestonden uit:
* componenten om een datapad te bouwen (registers, geheugens, ALU's, enz.)
* componenten om een controlestructuur te bouwen (een bewerking uitvoeren, vertakkingen specificeren, samenvoegen, enz.)
* andere componenten die nodig zijn om een digitaal systeem te voltooien (lampen, schakelaars, busafsluiting, backplane, enz.)
Deze modules behoorden tot de M-serie Flip-Chip-modules van het bedrijf, die gebruikmaakten van TTL-technologie.
De controlestructuur leek op een stroomdiagram, wat frequent gebruikt wordt door softwareprogrammeurs. Als gevolg hiervan zorgde de PDP-16 ervoor dat digitale systemen voortaan ook ontworpen konden worden door ontwikkelaars met ervaring in het schrijven van software, maar minder ervaring met hardwareontwerp dan traditioneel vereist was voor dit werk.
Het grote voordeel van PDP-16 ten opzichte van de PDP-14 was dat de PDP-16 beter geschikt was voor het ontwerpen van eenmalige systemen of van systemen met een relatief laag productievolume.

## Externe link

* Collectie PDP-16-documenten op de website van bitsavers.org
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel PDP-16 op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Bell, C. Gordon (september 1972). Designing computers and digital systems using PDP 16 Register Transfer Modules. Digital Press.
* ↑ (en) Grason, John, Bell, C. Gordon; Eggert, John (oktober 1973). The Commercialization of Register Transfer Modules. Computer (6): 23-27. DOI:10.1109/MC.1973.6539090.
* ↑ (en) Watkins, Larry (mei 1982). A DEC History of Minicomputers. Hardcopy : 12-19 "The PDP-16 did exist and was sold, and was designed using DEC's Register Transfer Modules (RTMs)."
* 1 2 3 (en) Insinga, Aaron K., The PDP-16 Register-Transfer Modules and The PDP-16/m "Subminicomputer" (1998).
* ↑ (en) pdp16/m Maintenance Manual. Digital Equipment Corporation (februari 1973).
# Gorny Institoet (metrostation)

Gornyj Institoet (Russisch: Горный институт) is een metrostation aan de westelijke zijde van lijn 4 in Sint-Petersburg dat op 27 december 2024 werd geopend. De naam betekent mijnbouwinstituut en verwijst naar de mijnbouwuniversiteit die bij het plein ligt waar het station gebouwd wordt. Het is de bedoeling dat in 2030 het eerste deel van de ringlijn hier haar westelijke eindpunt krijgt. Voor de verdere toekomst is een verlenging van lijn 4 naar het noorden via Zenit gepland.
(Gornyj Institoet) · (Teatralnaja) · Spasskaja · Dostojevskaja · Ligovski prospekt · Plosjtsjad Aleksandra Nevskogo 2 · Novotsjerkasskaja · Ladozjskaja · Prospekt Bolsjevikov · Oelitsa Dybenko · (Koedrovo)
# Zwitserland op de Olympische Zomerspelen 1936

Zwitserland nam deel aan de Olympische Zomerspelen 1936 in Berlijn, Duitsland. De negen zilveren medailles waren een Zwitsers record tot dat moment.

## Medailles
### 1 Goud

* Georges Miez — Turnen, mannen vloer

### 2 Zilver

* Arthur Schwab — Atletiek, mannen 50km snelwandelen
* Edgar Buchwalder, Ernst Nievergelt en Kurt Ott — Wielersport, mannenteam wegwedstrijd
* Eugen Mack — Turnen, mannen meerkamp
* Michael Reusch — Turnen, mannen brug
* Eugen Mack — Turnen, mannen paardsprong
* Eugen Mack — Turnen, mannen paard voltige
* Josef Walter — Turnen, mannen vloer
* Albert Bachmann, Walter Bach, Eugen Mack, Georges Miez, Michael Reusch en Edi Steinemann — Turnen, mannenteam
* Hermann Betschart, Alex Homberger, Hans Homberger, Karl Schmid en Rolf Spring — Roeien, mannen vier-met-stuurman

### 3 Brons

* Ernst Nievergelt — Wielersport, mannen individuele wegwedstrijd
* Albert Bachmann — Turnen, mannen paard voltige
* Eugen Mack — Turnen, mannen vloer
* Max Blösch, Rolf Fäs, Willy Gysi, Erland Herkenrath, Ernst Hufschmid, Willy Hufschmid, Werner Meyer, Georg Mischon, Willy Schäfer, Werner Scheurmann, Edy Schmid, Erich Schmitt, Eugen Seiterle, Max Streib, Robert Studer en Rudolf Wirz — Handbal, mannentoernooi
* Hermann Betschart, Alex Homberger, Hans Homberger en Karl Schmid — Roeien, mannen vier-zonder-stuurman
* (de) Organisationskomitee für die XI. Olympiade Berlin 1936 E.V. (1937). The XIth Olympic Games, Berlin, 1936; Official Report. Wilhelm Limpert, Berlijn.. Dit is het officiële rapport van de Olympische Zomerspelen van 1936; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation; deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5 en deel 6.
* (en) Medailledatabase van het Internationaal Olympisch Comité
Afghanistan · Argentinië · Australië · België · Bermuda · Bolivia · Brazilië · Brits-Indië · Bulgarije · Canada · Chili · Colombia · Costa Rica · Denemarken · Duitsland · Egypte · Estland · Filipijnen · Finland · Frankrijk · Griekenland · Groot-Brittannië · Hongarije · IJsland · Italië · Japan · Joegoslavië · Letland · Liechtenstein · Luxemburg · Malta · Mexico · Monaco · Nederland · Nieuw-Zeeland · Noorwegen · Oostenrijk · Peru · Polen · Portugal · Republiek China · Roemenië · Tsjecho-Slowakije · Turkije · Uruguay · Verenigde Staten · Zuid-Afrika · Zweden · Zwitserland
# Koffiefilter

Een koffiefilter is een filter dat wordt gebruikt om het koffiedik te scheiden van de koffie. De op deze manier gemaakte koffie wordt wel filterkoffie genoemd. Een koffiefilter kan uit verschillende materialen bestaan. Wegwerpkoffiefilters zijn doorgaans van papier gemaakt, maar er bestaan ook koffiefilters die vaker gebruikt kunnen worden.
Het bekendste systeem is de zogenoemde Melitta-filter. Dit filter is uitgevonden door de uit Dresden afkomstige huisvrouw Melitta Bentz, die hier op 8 juli 1908 patent voor verkreeg. Zij kwam op het idee omdat zij zich ergerde aan koffiedik in de kopjes. Zij bedacht een papieren filter, gemaakt van een vloeipapier uit een schoolschrift van haar zoon, dat zij in een metalen schaaltje legde waarin zij gaatjes had geprikt. Toen zij daarop complimenten van haar dameskransje kreeg, besloot zij patent aan te vragen. Nog dat jaar startte zij een onderneming.
Sinds die tijd is er ook een koffiefilterhouder bedacht waar je de koffiefilters handig in kunt bewaren.
Advies: het geribbelde randje onderaan het filter voor gebruik omvouwen. Wordt dat nagelaten dan past het filter minder goed in de houder en kan het dubbelvouwen bij het zetten van de koffie waardoor het water langs het filter loopt, of het koffiedik loopt over de rand van het filter heen.
# Phou Bia

Phou Bia (Laotiaans: ພູ ເບຍ wat "berg van zilver" betekent), is de hoogste berg in Laos. De berg ligt in het Annamitisch Gebergte, in de provincie Xieng Khuang op 2.819 meter boven zeeniveau.
De berg ligt in een het met jungle bedekt gebied Phou Bia. Het is gebruikt door Hmong-guerrillastrijders. In de jaren zeventig zochten ongeveer 60.000 Hmongs hier hun toevlucht, maar ook in 2006 waren er meldingen van kleinere Hmong-schuilplaatsen. Vanwege de hoogte is het klimaat koud en het weer is overwegend bewolkt. Hoewel er al tientallen jaren geen sneeuw is gemeld, is gedocumenteerd dat er in de vroege jaren 1900 soms sneeuw op de top viel.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Phou Bia op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Emmaüsgangers

De Emmaüsgangers zijn twee mannen volgens het bijbelboek Lucas op weg naar het dorp Emmaüs die de uit de dood opgestane Jezus ontmoet hebben. Ze zijn veelvuldig afgebeeld in de westerse schilderkunst.

## Emmaüsgangers in het Nieuwe Testament

Emmaüs was een dorp in Judea op 11½ kilometer van Jeruzalem. Volgens Lucas 24:13-51 verscheen Jezus op Paasdag aan twee leerlingen die Pesach in Jeruzalem gevierd hadden en (terug) wandelden naar Emmaüs. Ze herkenden hem niet, maar nodigden hem uit voor een maaltijd en overnachting. Toen hij voor de maaltijd een zegengebed uitsprak en het brood brak, herkenden ze hem. Hierna werd Jezus "onttrokken aan hun blik". De Emmaüsgangers gingen hierop terug naar Jeruzalem om hun verhaal te vertellen aan de elf apostelen. Terwijl zij dit verhaal vertelden, kwam Jezus in hun midden staan. De apostelen en Emmaüsgangers werden bang, want ze dachten een geest te zien. Maar Jezus zei: "Waarom zijn jullie zo ontzet en waarom zijn jullie ten prooi aan twijfel? Kijk naar mijn handen en voeten, Ik ben het zelf! Raak Me aan en kijk goed, want een geest heeft geen vlees en beenderen zoals jullie zien dat Ik heb." Hierna at Jezus een geroosterde vis, "maakte Hij hun verstand ontvankelijk voor het begrijpen van de Schriften", nam hen mee naar Bethanië en werd vervolgens opgenomen in de hemel.
Een van de Emmaüsgangers wordt bij name genoemd: Kleopas. Wellicht gaat Marcus 16:12-13 ook over de Emmaüsgangers.

## Emmaüsgangers in de kunst

De Emmaüsgangers komen in de westerse kunst in twee scènes voor: terwijl zij onderweg zijn naar Emmaüs, en tijdens het avondmaal te Emmaüs.
Afbeeldingen van de Emmaüsgangers kwamen al in de Byzantijnse kunst voor (mozaïek in de Sant'Apollinare Nuovo te Ravenna), en later ook in het westen, doch niet veelvuldig. In de laat-renaissance en barok (Rembrandt) ziet men de Emmaüsgangers herhaaldelijk geschilderd, vooral in de avondmaalscène, zoals in het schilderij van Abraham Bloemaert.
De afbeelding van Christus, voorgaand in gebed, in gesprek aan tafel en in een groep mensen is aantrekkelijk om te schilderen. Het is een huiselijk, menselijk, en begrijpelijk tafereel terwijl op hetzelfde moment het wonder van de wederopstanding van de dode verlosser, het onderwerp van het schilderij is. In protestantse maar ook in katholieke kringen was het bezoek aan Emmaüs een geliefd thema.

### De Emmaüsgangers in de stijl van Johannes Vermeer door Han van Meegeren

De Nederlandse meestervervalser Han van Meegeren werd vlak voor de Tweede Wereldoorlog schatrijk door de verkoop van de door hem geschilderde Emmaüsgangers dat hij door liet gaan voor een schilderij van Johannes Vermeer. Het doek hangt in het Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam.
# Tokugawa Nariaki

Tokugawa Nariaki (徳川斉昭) (Edo, 4 april 1800 - ?, 29 september 1860) was de 9de daimyō van Mito (huidige prefectuur Ibaraki), van 1829 tot 1844. Hij was de vader van Tokugawa Yoshinobu (徳川慶喜) (ook gekend als Keiki), de 15de en laatste Tokugawa-Shogūn. Nariaki heeft een belangrijke rol gespeeld bij de Meiji-hervorming.

## Leven

Tokugawa Nariaki werd geboren op 4 april 1800 in Edo. Hij volgde zijn broer op als daimyō van Mito in 1829. Mito was een van de machtigste han op dat moment. Het was het centrum van de beweging die het gezag van de keizer wilden herstellen. Nariaki stond aan het hoofd van deze beweging. Hij vond dat de feodale heren meer macht moesten krijgen en dat ze Westerse militaire en industriële technologie moesten overnemen om hun verdediging te versterken. Aangezien Nariaki tegen buitenlanders was moest dit gebeuren zonder de Westerlingen het land binnen te laten. Hij vond dat handel met de buitenlanders de Japanse traditie schond. Zijn beheer van de han werd een voorbeeld voor de andere han. Hij reorganiseerde de financiën en de administratie, voerde openbare werken uit en begon een ijzer- en scheepsbouwindustrie. Toen hij begon zijn eigen canons te maken en daardoor een bevel van de Shogūn negeerde, werd hij gedwongen zijn positie aan zijn zoon Yoshinobu over te laten. Hij bleef nog steeds invloed uitoefenen in Mito. Toen vijf jaar later Matthew Perry en zijn vloot arriveerde met de eis om het land na twee eeuwen van isolement open te stellen werd Nariaki om advies gevraagd. Hij vond dat er geen toegevingen mochten gedaan worden. Toen Shogūn Tokugawa Iesada (徳川家定) stierf, ontstonden er 2 facties. Enerzijds was er de Hitostubashi-ha (一橋派), met aan het hoofd Nariaki die Hitostubashi Yoshinobu als opvolger voorstelde. Hij kreeg steun van de heren van alle machtige han. Anderzijds was er Nanki-ha (南紀派), een groep die de neef van Iesada, Tokugawa Yoshitomo (徳川慶福), voordroeg. Deze laatste werd de opvolger van Iesada. Rond deze tijd werd ook het verdrag met de VS gesloten zonder toestemming van de keizer. Nariaki beschouwde dit als verraad van de Japanse traditie en dit werd door de Shogūn gezien als verzet en plaatste Nariaki en enkele andere daimyō onderhuisarrest. Twee jaar later overleed hij.

## Onderdrukking van boeddhisme

Vanaf het begin van de Edo-periode begonnen confucianisten in dienst van daimyō anti-boeddhistische visies te verspreiden. Ze wilden de afschaffing van het registratiesysteem van de tempels omdat dankzij deze registratie de invloed van de tempels gegroeid was. Enkele invloedrijke leiders waren betrokken bij deze onderdrukking waaronder Tokugawa Nariaki. Tijdens de periode van 1830 tot 1843 verwoestte Nariaki de voornaamste tempels in het Mito-domein. Hij verwoestte ook hoofdtempels van elke belangrijke sekte en verjoeg hun priesters. Hij vernietigde ongeveer 190 tempels en nam rond de 903 tempelbellen en andere metalen voorwerpen in beslag om er kanonnen van te maken.
# Sandracottus chevrolati

Sandracottus chevrolati is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1838 door Aubé.
# Uduba lavitra

Uduba lavitra is een spinnensoort uit de familie Udubidae. De soort komt voor in Madagaskar.
# Van Eeghenstraat 103

Van Eeghenstraat 103 te Amsterdam is een gebouw aan de Van Eeghenstraat in Amsterdam-Zuid.
De Van Eeghenstraat is een straat vol herenhuizen, opgetrokken uit baksteen en natuursteen, met over het algemeen veel ornamenten. Daarbij steekt het gebouw op nummer 103 behoorlijk af. Het voorgevel van het gebouw is grotendeels opgetrokken uit geelgrijze Obernkirchner zandsteen. De plint is echter van grijzer hardsteen, dat verder terug te vinden is in de portiek, lateien bij ramen, banden en de balkonbalustrade. Opvallend is de maar één verdieping hoge, driehoekige erker, eveneens gedragen door hardstenen consoles.
De bouw werd op 7 maart 1899 aangekondigd in "Café Parkzicht" aan het oostelijk eind van het Vondelpark nabij de Stadhouderskade. Als geografische aanduiding werd toen aangegeven dat het gebouw kwam te staan tegenover de ruime ingang van het Vondelpark aan de Van Eeghenstraat, dat zelf een rijksmonument is. De architect Jonas Ingenohl omschreef het gebouw zelf in het blad Bouwkundig Weekblad van juni 1899.
Het gebouw is ontworpen door architect om er zelf te wonen tussen 1899 en 1905 en vermoedelijk in de periode 1921 tot 1925 (jaar van overlijden). Het gebouw is gesplitst in de beneden- en bovenwoning, beide met twee verdiepingen. Op 12 juni 2012 werd het gebouw tot gemeentelijk monument verklaard.
* Amsterdam op de kaart/Monumenten Inventarisatie Project (geraadpleegd 29 mei 2023)
* Redactie, Aanbesteding. Het nieuws van den dag (25 februari 1899). Geraadpleegd op 29 mei 2023 – via delpher.nl.
# De Ark (Rotterdam)

De Ark in de Rotterdamse wijk Vreewijk was een instelling voor kinderen getroffen door polio in de jaren vijftig van de twintigste eeuw en bestond tot 2010.
Toen in 1955 Nederland getroffen werd door een epidemie poliomyelitis, waarbij ernstige verlamming optreedt van de spieren in ledematen en ademhaling, kwam er behoefte aan gespecialiseerde woonhuizen, waar op maat zorg geleverd kon worden. Dit was nodig omdat de kinderen als gevolg van de ziekte vaak niet meer volledig zelfstandig konden ademhalen en bewegen. In eerste instantie werd op de afdeling interne geneeskunde van het Zuiderziekenhuis provisorisch voorzieningen ingericht. In 1958 kwamen er, mede gefinancierd door ondernemers in Rotterdam, mogelijkheden om naast het Zuiderziekenhuis een aparte wooneenheid te bouwen. Deze werd 'de Ark' gedoopt.
De Ark kreeg onder andere steun vanuit het Poliofonds, later het Prinses Beatrix Fonds geheten. Leden van het koninklijk huis bezochten regelmatig het paviljoen van de Ark. In 1960 werd de bungalow van de Ark uitgebreid met de Ark II, dit was onder andere nodig omdat de kinderen uit de jaren 50 volwassen werden, en meer behoefte hadden aan privacy. In 1964 volgde een derde verbouwing, waarbij het oorspronkelijke pand het veld moest ruimen. De bewoners van de Ark bleven daar vaak een groot deel van hun leven. Personeel van het Zuiderziekenhuis organiseerde geregeld benefieten om de bewoners van de Ark van wat extra fondsen te voorzien.
Na de sluiting van het Zuiderziekenhuis leek het er in eerste instantie op dat het hele ziekenhuis-complex zou worden gesloopt. Uiteindelijk bleef een groot deel van uiteindelijk toch gespaard, maar de Ark zelf werd na 2015 wel afgebroken.
# Heilig Hartbeeld (Spekholzerheide)

Het Heilig Hartbeeld is een standbeeld in de Spekholzerheide in de gemeente Kerkrade in de Nederlandse provincie Limburg.

## Achtergrond

Het Heilig Hartbeeld werd gemaakt ter herinnering aan de eerste volksretraite in de mijnstreek in oktober en november 1917. Het werd ontworpen door de Duitse beeldhouwer Carl Esser en gegoten in het atelier van Esser en Wilhelm Pohl in Aken. Het werd geplaatst aan de Patronaatstraat bij de Sint-Martinuskerk en in augustus 1920 ingezegend.

## Beschrijving

Een staande Christusfiguur houdt zegenend zijn rechterhand geheven, de linkerhand wijst naar een vlammend Heilig Hart met doornenkroon, kruisje en stralenkrans, op zijn borst. Het beeld staat op een hardstenen sokkel. Het opschrift luidt:
   Ik zal de huizen zegenen waar de beeltenis van myn H. Hart zal geplaatst en vereerd worden. Bewaar ons en 't nageslacht in het h. Geloof.