OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joël Suter

Joël Suter (Frutigen, 25 oktober 1998) is een Zwitsers wielrenner die anno 2023 rijdt voor Tudor Pro Cycling Team.

## Carrière

Als junior werd Suter onder meer achttiende in het eindklassement van de GP Rüebliland en derde op het Zwitsers kampioenschap tijdrijden. In 2019 won hij met de Zwitserse ploeg de ploegentijdrit in de Ronde van de Toekomst en behaalde hij een tweede plaats in de belofte versie van Parijs-Tours.

## Overwinningen
### 2016

    3 Zwitsers kampioenschap tijdrijden, junioren

### 2019

    2e etappe Ronde van de Toekomst, ploegentijdrit
    2 Zwitsers kampioenschap tijdrijden, beloften

### 2022

    Zwitsers kampioen tijdrijden, Elite

### 2023

    3e etappe Ronde van Sicilië

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Vlaanderen | Luik-Bast.‑Luik | Parijs-Tours |
| 2020 | 110e | | 97e |
| 2021 | | opgave | |

## Ploegen

* 2018 – Akros-Renfer
* 2019 – Akros-Thömus
* 2020 – Bingoal-Wallonie Bruxelles
* 2021 – Bingoal Pauwels Sauces WB
* 2022 – UAE Team Emirates
* 2023 – Tudor Pro Cycling Team
* 2024 – Tudor Pro Cycling Team
* 2025 – Tudor Pro Cycling Team
Castrique · De Bie · Huys · Ista · Lietaer · Livyns · Molly · Mortier · Nõmmela · Paasschens · Peyskens · Planckaert · Robeet · Six · Suter · Taminiaux · Vallée · Vanendert · L. Wirtgen · T. Wirtgen
Aniołkowski · Castrique · De Bie · Dupont · Huys · Livyns · Menten · Mertz · Molly ·Paasschens · Paquot · Peyskens · Rex · Robeet · Suter · Vallée · Vanendert · Venner · L. Wirtgen · T. Wirtgen · De Maeght (stagiair) · Desal (stagiair)
Ackermann · Almeida · Ardila · Ayuso · Bennett · Bjerg · Brunel (tot 2/6) · Costa · Covi · Fisher-Black · Formolo · Gaviria · Gibbons · Groß · Hirschi · Hodeg · Laengen · Majka · McNulty · Mirza · Molano · I. Oliveira · R. Oliveira · Pogačar · Polanc · Richeze · Soler · Suter · Trentin · Troia · Ulissi · Andersen (stagiair) · Kluckers (stagiair) · Knight (stagiair)
Bohli · Brun · Charrin · de Kleijn · J. Eriksson · L. Eriksson · Froidevaux · Heming · Kamp · Kelemen · Kluckers · Kolze Changizi · Pellaud · Pluimers · Reichenbach · Suter · Thalmann · Voisard · Wilksch (vanaf 5/8) · Wirtgen · Zijlaard
Bohli · Brenner · Brun · Charrin · Dainese · de Kleijn · J. Eriksson · L. Eriksson · Froidevaux · Heming · Kamp · Kelemen · Kluckers · Kolze Changizi · Krieger · Mayrhofer · Pellaud · Pluimers · Reichenbach · Rondel (vanaf 20/7) · Storer · Stork · Suter · Thalmann · Trentin · Voisard · Wilksch · Wirtgen · Zijlaard
* (en) Profiel van Joël Suter op ProCyclingStats
* Profiel van Joël Suter op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Joël Suter op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Joël Suter op de website van de UCI
* Profiel van Joël Suter op De wielersite
# Alessandra Keller

Alessandra Keller (27 januari 1996) is een Zwitsers mountainbiker en veldrijdster.
Bij de beloften/U23 werd zij in 2018 in Lenzerheide wereldkampioen.
In 2019 brak ze beide handen, nadat ze in botsing kwam met Jolanda Neff bij de Swiss Bike Cup in Solothurn. Later dat jaar nam Keller deel aan de Europese kampioenschappen mountainbike, waar ze de zesde plek behaalde.

## Palmares
### Mountainbike
#### 2018

    CX Beloften (O23)

#### 2022

    2 WK CX short track Elite

### Veldrijden
#### Resultatentabel elite

| Seizoen | WK | EK | ZK | Klassementen | Klassementen | Klassementen | Klassementen | Klassementen | UCI- ranking | Podia | Podia | Podia | Aantal crossen |
| Seizoen | WK | EK | ZK | WB | SP | Trofee | TOI | Swiss | UCI- ranking | 1 | 2 | 3 | Aantal crossen |
| 2023-2024 | – | – | 1 ↑ | – | – | – | – | – | – | 1 | – | - | 1 |
| Totaal | – | – | 1 | – | – | – | – | – | – | 1 | – | - | 1 |

#### Podiumplaatsen elite

* Legenda
* Wereldkampioenschappen
* Continentale kampioenschappen
* Nationale kampioenschappen
* Wereldbeker
* Superprestige
* Trofee
* Overige veldritten
| Nr. | Seizoen | Datum | Veldrit | Cat. | Wedstrijdserie |
| Overwinningen |||||||
| 1. | 2023-2024 | 14 januari 2024 | Zwitsers kampioenschap veldrijden, Meilen | CN | Zwitsers kampioenschap veldrijden |
| 2e plaatsen |||||||
| 3e plaatsen |||||||

### Wegwielrennen
#### Overwinningen
##### 2024

    Proloog Trofeo Ponente in Rosa
* ↑ Sportuitslagen––profiel. Gearchiveerd op 29 maart 2020.
* ↑ WV Cycling––profiel. Gearchiveerd op 29 maart 2020.
* ↑ (en) I give my all to reach my goals. KPMG (27 juni 2018).
* ↑ Thömus–Alessandra Keller ist Weltmeisterin
* ↑ Jan Geys, Alessandra Keller breekt beide handen. Vojo (14 mei 2019).
* ↑ (de) Alessandra Keller fällt 6 Wochen aus. RN Racing Team (14 mei 2019).
* ↑ Zwitsers Kampioenschap Veldrijden Meilen 2024 - Elite Vrouwen (CN)). Geraadpleegd op 15 januari 2024.
* ↑ als lid van het Zwitsers nationaal team
* (en) Profiel van Alessandra Keller op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Alessandra Keller op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Alessandra Keller op olympics.com
* Profiel van Alessandra Keller op De wielersite
* (de) Eigen website
* (en) Profiel van Alessandra Keller op MTB Data
# Kathrin Stirnemann

Kathrin Stirnemann (Gränichen, 22 oktober 1989) is een Zwitsers mountaibikster, wegwielrenster en veldrijdster. Anno 2020 rijdt voor de wielerploeg Paule Ka.
Stirnemann behaalde behaalde haar grootste successen op de mountainbike, zo werd ze in 2014 en 2017 Wereldkampioene eliminator. Tijdens de Europese Spelen van 2015 behaalde ze een tweede plaats op de cross-country.
Samen met de Zwitserse ploeg behaalde Stirnemann in 2020 een tweede plaats op de gemengde ploegenestafette tijdens de Europese kampioenschappen wegwielrennen.

## palmares
### Mountainbiken
#### 2007

    Europees kampioenschap cross-country, junioren

#### 2010

    2 Europees kampioenschap cross-country, beloften

#### 2012

    Lugano, cross-country

#### 2013

    3 Zwitsers kampioenschap cross-country
    Lostorf, cross-country
    2 Europees kampioenschap eliminator
    Vallnord eliminator

#### 2014

    2 Zwitsers kampioenschap cross-country
    Albstad eliminator
    Europees kampioenschap eliminator
    Mont St. Anne eliminator
    Wereldkampioenschap eliminator

#### 2015

    Houffalize cross-country
    2 Europese Spelen
    Zwitsers kampioenschap cross-country
    Europees kampioenschap eliminator
    3 Wereldkampioenschap eliminator

#### 2016

    Méribel cross-country
    2 Wereldkampioenschap eliminator

#### 2017

    Kaapstad cross-country
    Europees kampioenschap eliminator
    Wereldkampioenschap eliminator

#### 2019

    2 Zwitsers kampioenschap cross-country

#### 2020

    2 Wereldkampioenschap elektrisch ondersteund

### Wegwielrennen
#### 2020

    3 Zwitsers kampioenschap tijdrijden
    2 Europees kampioenschap wielrennen Gemengde ploegenestafette

### Veldrijden
#### 2011

    Gansingen

## ploegen

* 2020 - Équipe Paule Ka (tot 1 juli Bigla-Katjoesja)
* Pro Cycling Stats
* de wielersite
* Cyclebase
* kathrinstirnemann.ch
Alzini · Banks · Chabbey · Fisher-Black · Harvey · Koppenburg · Norsgaard · Nosková · Reusser · Sperotto · Stirnemann · Thomas · Wright
# La Malinche (vulkaan)

La Malinche (Nahuatl: Matlacueyetl) is een stratovulkaan in de Mexicaanse deelstaten Tlaxcala en Puebla. La Malinche heeft een hoogte van 4462 meter.
De vulkaan is genoemd naar La Malinche, de minnares van de Spaanse veroveraar Hernán Cortés. De vulkaan staat ook wel bekend als Matlalcueitl, naar een regengodin in de precolumbiaanse Tlaxcalteekse mythologie.
# Landschapsecologie

Landschapsecologie is een richting die tot de ecologie wordt gerekend maar ook aanpalende vakgebieden omvat. Het vak handelt over de ecologische aspecten van het landschap inclusief de rol van de mens en is tevens gericht op toegepaste aspecten zoals de ruimtelijke ordening. Landschapsecologie is in 1966 door Troll als discipline geïntroduceerd en is altijd een praktijkgeoriënteerde en interdisciplinaire wetenschap geweest.

## Wetenschappelijke aspecten

Landschapsecologie stelt de relatie tussen abiotische factoren en biotische factoren op landschapsschaal centraal, of zoals Zonneveld en Forman het in 1990 aanduiden, bestudeert "energy, nutrient and species fluxes in an mosaic". De aandachtsvelden van landschapsecologie omvatten het domein van de algemeen-ecologen als E.P. Odum en H.T. Odum, de fysisch-geografen als Neef en Vink, de biogeografen als Robert H. MacArthur en Edward O. Wilson en de vegetatiekundigen als Josias Braun-Blanquet, Heinz Ellenberg, Whittaker en Victor Westhoff. Daarnaast worden delen van de landschapsarchitectuur en andere vakken die landschap als thema kennen, zoals delen van de geografie ertoe gerekend.

## Toepassingsaspecten

Het vak is sterk op toepassingen gericht en is nauw verwant met landschappelijke planning, natuurherstel en landschapsinrichting.
Landschapsecologen houden zich bezig met thema's op het snijvlak van milieuwetenschap, planning en beleid zoals:
* ruimtelijke oplossingen voor klimaatverandering in natuur en landschap
* consequenties van plannen voor het Europese natuurbeleid, vastgelegd in Vogelrichtlijn en Habitatrichtlijn gezamenlijk als Natura 2000 aangeduid,
* natuuraspecten in de Milieueffectrapportage (MER), zoals onderzoek naar de gevolgen van habitatfragmentatie.
* ecologische duurzaamheid in landschaps- en stadsplannen

#### Planecologie en ecoplanologie

Voor de op planning gerichte benaderingen binnen de landschapsecologie wordt af en toe de term ecoplanologie gebruikt, en zij het nauwelijks in het Nederlandse taalgebied, planecologie. De term planecologie is afkomstig uit het Deens: planøkologi of in het Engels planecology, zie bijvoorbeeld Per Christensen (1990). Ook in andere Scandinavische landen wordt de term een enkele keer gebruikt.
# Isla Socorro

Isla Socorro is een eiland van de Revillagigedo-eilanden. Socorro ligt zo'n 600 kilometer ten westen van Mexico, en hoort bij dat land. Het eiland heeft een oppervlakte van 132 km².
Het hoogste punt van het eiland is de Cerro Evermann, een vulkaan van 1130 meter hoog. Dit is meteen ook het hoogste punt van de gehele archipel. De Evermann is een schildvulkaan. Deze is uitgebarsten in 1848, 1896, 1905, 1951 en het meest recentelijk in 2003. De Cerro Evermann is genoemd naar Barton Warren Evermann, een Amerikaanse wetenschapper die in het begin van de twintigste eeuw onderzoek deed op Socorro.
Socorro werd op 21 december 1533 ontdekt door Hernando de Grijalva. Hij noemde het eiland Santo Tomé. In 1608 kreeg Socorro haar huidige naam. Martín Yáñez de Armita noemde het naar zijn echtgenote. Letterlijk betekent het 'help'.
Sinds 1957 wordt het eiland bewoond door ongeveer 250 mensen. Deze zijn werkzaam bij de Mexicaanse marine, of familieleden van mensen die daar werkzaam zijn. Dit dorpje ligt op het westelijke deel van het eiland, ongeveer 800 meter van Kaap Regla, het zuidelijkste punt van Socorro. Voor de rest is het eiland onbewoond. Er is enige vegetatie, voornamelijk grassen en cactussen.

## Externe link

* Socorro bij Global Volcanism Program
Clarión · Roca Partida · Socorro · San Benedicto
# Iztaccíhuatl

De Iztaccíhuatl of Ixtaccíhuatl is een actieve vulkaan in de Mexicaanse deelstaten Mexico en Puebla. De Ixtaccíhuatl is 5286 meter hoog, hoewel satellietmetingen aangeven dat hij in werkelijkheid 5230 meter hoog is. Het is het derde hoogste punt van Mexico, na de Piek van Orizaba en de Popocatépetl, waarmee hij een dubbelvulkaan vormt.
De Ixtaccíhuatl bestaat uit vier pieken en wordt van de Popocatépetl gescheiden door de Pas van Cortés.
Wanneer de vulkaan vanuit het oosten of westen wordt gezien, toont de Ixtaccíhuatl een sterke vergelijkenis met een slapende vrouw. De naam Ixtaccíhuatl betekent dan ook 'witte vrouw' in het Nahuatl. In de Azteekse mythologie was Ixtaccíhuatl een prinses die verliefd was op de krijger Popocatépetl. Haar vader beloofde dat zij hem mocht huwen wanneer hij terug zou keren van een veldtocht in Oaxaca. Hij ging ervan uit dat Popocatépetl toch niet levend terug zou keren, dus vertelde hij zijn dochter dat hij was overleden. Deze stierf daarna van verdriet. Later bleek dat Popocatépetl nog wel in leven was. Toen deze hoorde van de dood van zijn geliefde stierf hij ook van verdriet. De goden gaven hun vervolgens een kleed van sneeuw en veranderden ze in de twee vulkanen.
# Tacaná

De Tacaná is een stratovulkaan op de grens van Mexico en Guatemala. Met een hoogte van 4092 meter is het de op een na hoogste berg van Guatemala en de hoogste berg in Zuid-Mexico.
De Tacaná maakt deel uit van een keten vulkanen in de subductiezone van de Caribische plaat onder de Noord-Amerikaanse Plaat. Er zijn uitbarstingen geweest in 1855, 1878, 1903, 1949/1951 en 1986. Het gesteente bestaat uit Andesiet, Hyperstheen en Augiet.
# Timon Rüegg

Timon Rüegg (24 januari 1996) is een Zwitsers veldrijder. Hij komt sinds het veldritseizoen 2023-2024 uit voor het Duitse UCI Cyclocross Team: Heizomat Radteam p/b Kloster Kitchen.

## Carrière

Nadat hij eerder al tweemaal nationaal veldritkampioen geworden was bij de beloften, volgde op 13 januari 2019 zijn eerste titel bij de elite. In Sion bleef de dan 23-jarige Rüegg de mountainbikers Andri Frischknecht en Lars Förster respectievelijk vier en 21 seconden voor. Vier jaar later volgde een tweede titel. Ditmaal vergezelden Lars Förster en Kevin Kuhn hem op het podium. Deze laatste was de winnaar in de twee voorafgaande jaren. Beging 2024 verdedigde hij met succes zijn nationale titel.
Zijn jongere zus Noemi Rüegg is eveneens actief in de wielerwereld.

## Palmares
### Elite
#### Overwinningen

| Seizoen | Wereldbeker | Coupe de France | EKZ/Swiss Cup | WK | EK | ZK | Overige | Totaal aantal zeges |
| 2018-2019 | | | | 29e | 21e | 1 | | 1 |
| 2019-2020 | | | | 13e | 17e | 2 | Madiswil | 1 |
| 2020-2021 | | | | 19e | 12e | 3 | | 0 |
| 2021-2022 | | Bagnoles de l'Orne I | | - | 18e | 3 | Täby, Stockholm | 3 |
| 2022-2023 | | | | 13e | 10e | 1 | | 1 |
| 2023-2024 | | | Schneisingen, Hittnau einklassement | 25e | DNS | 1 | Bad Salzdetfurth, Brugherio | 5 |
| Totaal | 0 | 1 | 2 | 0 | 0 | 3 | 5 | 11 |

#### Resultatentabel

| Seizoen | Aantal zeges | ↑ | ↑ | ↑ | WB | CDF | EKZ/SC | UCI |
| 2018–2019 | 1 overwinning(en) | 29e | 21e | 1 | 54e | DNS | 10e | 55e |
| 2019–2020 | 1 overwinning(en) | 13e | 17e | 2 | 16e | DNS | 4e | 25e |
| 2020–2021 | 0 overwinning(en) | 19e | 12e | 3 | 28e | DNS | 2 | 23e |
| 2021–2022 | 3 overwinning(en) | - | 18e | 3 | 28e | 2 ↑ | NVT | 28e |
| 2022–2023 | 1 overwinning(en) | 13e | 10e | 1 | 14e | 12e | 8e | 15e |
| 2023–2024 | 5 overwinning(en) | 25e | DNS | 1 | 23e | DNS | 1 | 22e |
| Totaal | 11 overwinningen | 0 | 0 | 3 | 0 | 0 | 1 | 0 |

### Jeugd

    Zwitsers kampioenschap veldrijden: 2016 & 2018 (beloften)
* (en) Profiel van Timon Rüegg op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Timon Rüegg op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Timon Rüegg op de website van de UCI
# Egill Skallagrímsson

Egill Skallagrímsson was een 10e-eeuwse skald. Hij was een krijger en beroemd hofdichter in de Vikingtijd. Hij was de grote antiheld van de IJslandse literatuur. Egils saga verhaalt over hem.

## Wetenswaardigheden

De brouwerij Ölgerðin Egill Skallagrímsson in Reykjavik is naar hem vernoemd.
# Team Gold

Team Gold is een internationale schaatsploeg rondom langebaanschaatser Miho Takagi. Trainer/coach is Johan de Wit. Technische staf doet Shane Williamson samen met krachttrainer en inspanningsfysioloog Jeroen Rietvelt.

## Achtergrond

In juni 2022 werd bekend dat De Wit de privétrainer wordt van Takagi met de bedoeling de renderende aanpak te continueren. Eind 2022 trainde Takagi vier dagen mee met Team FrySk in Leeuwarden.
Op 17 april 2023 werd bekend dat Team Gold rondom Takagi is opgebouwd met meerdere internationale rijders waaronder Ayano Sato en Yuma Murakami, een staf met zowel sporttechnische als medische begeleiding en de juiste trainingsfaciliteiten. Het team bestaat uit schaatsers die hun eigen route bekostigen. Team Gold betaalt niemand, maar zorgt voor de faciliteiten. Op 27 augustus 2023 werd bekend dat er twee Chinese rijders bijgevoegd zijn.In 2024 is het team verder uitgebreid met meerdere Aziatische topschaatsers (middenafstand / sprint) en is de staf uitgebreid met meerdere Nederlandse stafleden waaronder een marketing specialist / woordvoerder en een voedings- en diagnostiek deskundige.

## 2024-2025

De ploeg bestaat uit de volgende langebaanschaatsers:
| Naam | Specialisatie | Naam | Specialisatie |
| Miho Takagi | 500, 1000, 1500 en 3000 meter | Yuma Murakami | 500 meter |
| Ayano Sato | 1500, 3000 meter, achtervolging | Ning Zhongyan | 1000 en 1500 meter |
| Han Mei | 1000, 1500 en 3000 meter | Kim Min-seok | 1000 en 1500 meter |
* ↑ In Fries spoor bereidt Miho Takagi zich voor Schaatsen.nl, 4 november 2022
* ↑ Schaatscoach De Wit heeft grote plannen: Sterkste team ter wereld worden Telegraaf, 17 april 2023
* ↑ Team Gold van Johan de Wit wordt steeds internationaler en sterker Schaatsen.nl, 27 augustus 2023
# Bazaruto-archipel

De Bazaruto-archipel is een groep van vijf eilanden langs de kust van Mozambique in de Straat Mozambique. De eilanden strekken zich van noord naar zuid uit over een afstand van 55 km en liggen 15 - 25 km van het vasteland. Ze behoren tot de districten Inhassoro en Vilanculos in de provincie Inhambane. In februari 2007 werd de archipel zwaar getroffen door de orkaan Favio.

## De eilanden

De archipel bestaat uit de volgende eilanden:
* Bazaruto is het hoofdeiland dat zijn naam aan de archipel heeft gegeven en is 32,5 km lang en ongeveer 5 km breed
* Benguerra ligt een kilometer ten zuiden van Bazaruto en meet een tiental kilometer van noord naar zuid
* Magaruque ligt 5,5 km ten zuiden van de vorige en is veel kleiner
* Santa Carolina is 3 km lang en is een eiland van rots en koraal, gelegen tussen Bazaruto en het vasteland
* Bangue is een klein eilandje ten zuiden van Magaruque

## Natuurlijke rijkdom

De zee rondom de eilanden is het leefgebied van doejongs. In de archipel leven verder schildpadden, antilopen, flamingo's, pelikanen, otters, dolfijnen en bultruggen. In de zoetwatermeren van de twee grootste eilanden leven krokodillen. Er zijn honderden vissoorten, evenals ongeveer 200 vogelsoorten.
De archipel wordt beschermd als onderdeel van het in 1971 opgerichte Nationaal Park Bazaruto-archipel, dat ook de koraalriffen rondom de eilanden omvat.

## Toerisme

De archipel is een toeristische bestemming die vooral rijke Zuid-Afrikaanse toeristen trekt. Men kan er wandelen, duiken, snorkelen en zonnebaden op de witte stranden. Bazaruto en Benguerra worden gedomineerd door grote zandduinen. Toegangspoorten tot de archipel zijn de steden Vilankulo en Inhassoro, van waaruit motorboten en dhows met de eilanden verbinden. De eilanden hebben ook landingsbanen.
* 1 2 Jan Willem Hamel, Mozambique, Uitgeverij Elmar (2013)
# Brandberg (berg)

De Brandberg is een gebergte in Namibië, gelegen in het noorden van de regio Erongo. De hoogste top, de Königstein, is 2.573 meter hoog en de hoogste berg van Namibië.
# Sigi Renz

Sigi Renz (München, 2 augustus 1938 – Regensburg, 1 februari 2025) was een Duits wielrenner die vooral als baanwielrenner actief is geweest.

## Biografie

Renz was professioneel wielrenner van 1960 tot 1976. Hij was vooral succesvol als zesdaagsewielrenner. Hij nam deel aan 159 zesdaagsen en heeft in totaal 23 overwinningen op zijn naam staan. Hij neemt hiermee een gedeelde 22e plaats in op de ranglijst aller tijden. Van deze 23 overwinningen heeft hij de meeste (7) samen met zijn landgenoot Rudi Altig behaald.
Als baanrenner won hij in 1962 het Nationaal Kampioenschap achtervolging bij de profs en werd tevens driemaal Europees Kampioen koppelkoers (madison), in 1966 (met Klaus Bugdahl), en in 1971 en 1973 (beide keren met Wilfried Peffgen).
In het begin van zijn profloopbaan was hij ook actief op de weg. Zijn belangrijkste overwinning was in 1963 toen hij Duits Nationaal Kampioen op de weg werd, voor Rolf Wolfshohl en Horst Oldenburg.
Na zijn carrière als wielrenner was hij tot 2009 wedstrijdleider van de zesdaagse van München, zijn geboortestad.
Renz overleed op 1 februari 2025 op 86-jarige leeftijd.

## Overzicht zesdaagse-overwinningen

| Nr. | Jaar | Zesdaagse van | Samen met |
| 1. | 1963 | Berlijn | Klaus Bugdahl |
| 2. | 1963 | Dortmund | Klaus Bugdahl |
| 3. | 1964 | Berlijn | Klaus Bugdahl |
| 4. | 1965 | Keulen | Rudi Altig |
| 5. | 1966 | Berlijn | Klaus Bugdahl |
| 6. | 1966 | Quebec | Fritz Pfenninger |
| 7. | 1966 | Berlijn | Rudi Altig |
| 8. | 1966 | Dortmund | Rudi Altig |
| 9. | 1966 | Zürich | Rudi Altig |
| 10. | 1968 | Keulen | Rudi Altig |
| 11. | 1968 | Bremen | Rudi Altig |
| 12. | 1968 | Antwerpen | Emile Severeyns en Theofiel Verschuren |
| 13. | 1969 | Gent | Rudi Altig |
| 14. | 1970 | Berlijn | Wolfgang Schulze |
| 15. | 1970 | Frankfurt | Jürgen Tschan |
| 16. | 1972 | Brussel | Albert Fritz |
| 17. | 1972 | Keulen | Wolfgang Schulze |
| 18. | 1972 | Bremen | Wolfgang Schulze |
| 19. | 1972 | Milaan | Felice Gimondi |
| 20. | 1972 | München | Wolfgang Schulze |
| 21. | 1973 | Berlijn | Wolfgang Schulze |
| 22. | 1973 | Frankfurt | Wolfgang Schulze |
| 23. | 1974 | München | Graeme Gilmore |
| Aantal | Samen met |
| 7 | Rudi Altig |
| 6 | Wolfgang Schulze |
| 4 | Klaus Bugdahl |
| 1 | Albert Fritz Graeme Gilmore Felice Gimondi Fritz Pfenninger Emile Severeyns Jürgen Tschan Theofiel Verschueren |

## Resultaten in voornaamste wedstrijden op de weg

| Jaar | Ronde van Frankrijk |
| 1961 | opgave |
| 1962 | |
| 1963 | |
| 1967 | |
| 1969 | |
| Jaar | Milaan-San Remo | Parijs-Roubaix | WK op de weg |
| 1961 | | | |
| 1962 | | | 7e |
| 1963 | | | 10e |
| 1967 | | 32e | |
| 1969 | 58e | | 50e |
* ↑ (en) Sigi Renz

## Externe link

Wielerploegen van Sigi Renz
R. Altig · W. Altig · Anni · Balmamion · Bodrero · Colombo · de Prà · Fezzardi · Fornoni · Motta · Passuello · Preziosi · Renz · Scandelli · Terruzzi · Tosello · Vanughi
* (en) Profiel van Sigi Renz op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Sigi Renz op Firstcycling.com
* Profiel van Sigi Renz op De wielersite
* Gemeinsame Normdatei: 1060583984
* Virtual International Authority File: 311574872
* WorldCat (via VIAF): 311574872
# René Favaloro

René Gerónimo Favaloro (14 juli 1923 in La Plata; 29 juli 2000 in Buenos Aires) was een Argentijnse uitvinder, docent en hartchirurg die bekend stond om de ontwikkeling van een coronaire bypass met behulp van de grote vena saphena in 1967.

## Biografie

Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van La Plata en werkte in het Policlínico Ziekenhuis, voordat hij naar Jacinto Aráuz verhuisde om tijdelijk de plaatselijke arts te vervangen.
Hij was de zoon van een timmerman en een naaister uit Argentinië en werkte tien jaar lang in verschillende Amerikaanse instellingen, waaronder de Cleveland Clinic, waar hij zich specialiseerde in thoraxchirurgie. In mei 1967 voerde hij in de Cleveland Clinic een succesvolle bypassoperatie uit op een 51-jarige patiënt met behulp van een vrij getransplanteerde beenader. Het jaar daarop rapporteerde hij meer dan 150 van deze operaties, en in 1970 meer dan 1000.
Favaloro keerde later terug naar zijn thuisland, waar hij onder zijn eigen naam een stichting voor cardiologie en chirurgie oprichtte. Door de economische crisis die in 1998 ontstond, raakte de stichting in de schulden voor meer dan 18 miljoen Amerikaanse dollars, waarna Favaloro op 77-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Zijn vrouw Maria A. Delgado overleed in 1998. Het huwelijk bleef kinderloos.
* ↑ https://www.fundacionkonex.org/premios1993-ciencia-y-tecnologia; geraadpleegd op: 30 september 2022.
* ↑ https://thejohnscottaward.github.io/jsc/1951-2010.html.
* 1 2 Doctor Fundacion Rene Favaloro. www.lagazeta.com.ar.
* ↑ Cirurgiões ilustres: Dr. Rene Favaloro - Portal do Coração. web.archive.org (22 augustus 2014). Gearchiveerd op 22 augustus 2014. Geraadpleegd op 29 januari 2025.
* ↑ (en) Dr. Rene Favaloro. Prince Mahidol Award Foundation. Geraadpleegd op 29 januari 2025.
* CiNii: DA13471473
* Gemeinsame Normdatei: 1056384867
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1495 4612
* Library of Congress Control Number: n86012187
* Nationale bibliotheek van Australië: 36048153
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 114615721
* Système universitaire de documentation: 189914149
* Trove: 1201277
* Virtual International Authority File: 94258659
* WorldCat (via VIAF): 94258659