OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maankwartier

Het Maankwartier is een stedenbouwkundig project in het centrum van de Nederlandse stad Heerlen. Het project, bedacht door de kunstenaar-filosoof Michel Huisman, bevat winkels, kantoren, woningen, een hotel, twee parkeergarages en het nieuwe station van Heerlen. Het Maankwartier wordt gekenmerkt door een bijzondere, enigszins mediterraan of oriëntaals aandoende architectuur.

## Geschiedenis

In juni 2003 presenteerde de Heerlense kunstenaar Michel Huisman zijn plannen voor de verloederde stationsomgeving in Heerlen voor het eerst aan het publiek. De reacties waren overwegend positief en in de jaren daarop werkte hij zijn ideeën verder uit. De gemeente Heerlen omarmde het project en in 2008 kon het masterplan worden vastgesteld, waarna Wauben Architects uit Geleen het ontwerp van Huisman technisch uitwerkte.
De bouw van het Maankwartier begon in 2012 en werd in 2019 voltooid. De totale investering bedroeg circa 180 miljoen euro, waarvan een derde afkomstig van de gemeente Heerlen en twee derde van private en commerciële partijen. Het totale bouwvolume bedraagt 94.000 m². Hiervan is 14.000 m² bedoeld voor detailhandel, 8.000 m² voor hotel en horeca en 16.000 m² voor kantoren. Het project werd in drie fasen gebouwd: bouwdeel Noord, bouwdeel Zuid en 'de Plaat'. De Plaat is een bebouwde brug over de spoorweg tussen bouwdeel Noord en Zuid, dat ten doel had de barrière van de spoorweg weg te nemen. De Plaat is geïnspireerd door de Ponte Vecchio in Florence en bestaat uit een brede straat, het Spoorplein, met aan weerszijden bebouwing.

## Architectuur en kunst

Michel Huisman, de bedenker van het Maankwartier, noemt zijn project een citadel, onder andere vanwege de verhoogde ligging boven de spoorweg en vanwege het feit dat de gevels zowel naar binnen als naar buiten gericht zijn. Vooral de gekromde noordwestelijke gevel springt in het oog. Het gevarieerde gevelbeeld met bogen, poorten, loggia's, arcades en trappartijen, en het gebruik van gepatineerde verftechnieken suggereert een organisch ontstaan stadsdeel.
Volgens Huisman is het Maankwartier één groot kunstwerk met daarin 89 kleinere kunstwerken, waaronder sculpturen die tevens dienstdoen als nestkastjes voor vogels. Het meest opvallende element is de 'Heliostaat' (zonnetoren), een bouwwerk dat tevens kunstwerk is. Het betreft een deels open, ronde toren bekroond door een halve bol waar aan de onderkant een spiegel is bevestigd. Deze spiegel moet het daglicht weerkaatsen naar plaatsen in het gebouw waar normaal gesproken geen zonlicht zou komen, zoals in de ondergrondse parkeergarage. Om ervoor te zorgen dat hij constant het zonlicht vangt is hij verbonden met een zeer nauwkeurig astronomisch uurwerk. De Heliostaat is eind december 2015 in drie fases in elkaar gezet.
* Noordoostelijk bouwdeel
* Noordwestelijk bouwdeel
* Maanplein
* Heliostaat
* Idem, interieur
* Zuidzijde
* Entree Spoorplein
* Spoorplein
# Leo von Thun und Hohenstein

Leopold Graf von Thun und Hohenstein (ook wel Leo von Thun-Hohenstein genoemd; 7 april 1811, Tetschen — 17 december 1888, Wenen) was een Oostenrijks politicus, in het bijzonder minister van Eredienst en Onderwijs, en auteur. Hij was een onderwijshervormer en een van de grondleggers van het politiek katholicisme.

## Leven

De ouders van Leo Graf von Thun und Hohenstein waren Franz Anton Graf von Thun und Hohenstein (1786–1873) en Theresia Maria von Brühl (1784–1844). Na zijn rechtenstudie aan de Karelsuniversiteit in Praag trad Thun in 1836 in overheidsdienst en werkte hij eerst bij de Praagse Strafrechtbank en later bij verschillende afdelingen van de Verenigde Hofkanselarij. In 1848 werd hij aangesteld tot gouvernementspresident van Bohemen en in 1849 benoemd tot Oostenrijks minister van Eredienst en Onderwijs.
Tijdens zijn ambtsperiode, die duurde tot 1860, hervormde Von Thun het Oostenrijkse onderwijssysteem. De basis hiervoor waren de suggesties van Franz Serafin Exner. Hij introduceerde universitaire autonomie in Oostenrijk en herstructureerde de Weense Academie van Wetenschappen. Hij verhoogde het budget van de Universiteit van Wenen en vermenigvuldigde het aantal leerstoelen. Zijn onderwijsbeleid kenmerkte zich door tolerantie. Wetenschappers van de protestantse of joodse denominatie kregen toestemming om les te geven aan de universiteiten en bekende buitenlandse geleerden werden in het land aangesteld. De protestantse theologische school kreeg de status van faculteit en het Instituut voor Oostenrijks Historisch Onderzoek werd omgebouwd tot een modern opleidingscentrum naar het voorbeeld van de École nationale des chartes.
Thun was een van de grondleggers van het concordaat van 1855, dat uitgebreide staatsbevoegdheden overdroeg aan de katholieke kerk. In 1857 werd hij ereburger van Innsbruck. Als voorzitter van de katholieke conservatieven voerde hij vanaf 1860 tevergeefs campagne voor de oprichting van een federale Oostenrijkse staat met uitgebreide autonomie voor de afzonderlijke staten. Op 26 mei 1860 werd hij benoemd tot erelid van de Keizerlijke Academie van Wetenschappen. Tussen 1865 en 1888 was hij verantwoordelijk voor de uitgave van het tijdschrift Das Vaterland.
Van 1861 tot aan zijn dood was Leo von Thun-Hohenstein erfelijk lid van het Oostentenrijks Herenhuis en woordvoerder van de katholieken. Tussen 1861 en 1867, 1870 en 1871 en van 1883 tot 1888 was hij lid van het Boheemse parlement, waar hij vanaf 1883 deel uitmaakte van de Tsjechische autonomiefractie.

## Werken (selectie)

* Über den gegenwärtigen Stand der böhmischen Literatur. 1842
* Die Stellung der Slowaken in Ungarn. 1843

## Links

* ↑ ANNO, Illustrirte Zeitung, 1849-08-11, Seite 2. anno.onb.ac.at. Geraadpleegd op 13 februari 2023.
* ↑ ANNO, Tagespost , 1860-10-25, Seite 8. anno.onb.ac.at. Geraadpleegd op 13 februari 2023.
* ↑ Gundolf Keil: Robert Koch (1843–1910). Ein Essai. In: Medizinhistorische Mitteilungen. Zeitschrift für Wissenschaftsgeschichte und Fachprosaforschung.Band 36/37, 2017/2018 (2021), S. 73–109, hier: S. 99.
* ↑ ANNO, Illustrirte Zeitung, 1860-06-16, Seite 6. anno.onb.ac.at. Geraadpleegd op 13 februari 2023.
# Elikia M'Bokolo

Elikia M'Bokolo (Kinshasa, 23 december 1944) is een historicus uit de Democratische Republiek Congo.
Hij is gespecialiseerd in de geschiedenis van Afrika. Hij is directeur van de École des Hautes Études en Sciences Sociales. Ook was hij als docent verbonden aan het Institut des Sciences et Techniques Humaines (ISTH), het Institut libre d'étude des relations internationales (ILERI) en het Institut d'Études Politiques (IEP).

## Biografie

Hij is de zoon van een arts uit Kinshasa in het toenmalige Belgisch-Congo. Na het bijwonen van een toespraak van de Congolese premier Patrice Lumumba waarin de leider van de Congolese onafhankelijkheid de ‘geschiedenis van de Afrikanen geschreven door de Afrikanen’ had aangehaald, besloot Elikia zich te wijden aan een studie van de geschiedenis. Door de moord op Lumumba in januari 1961 zag het gezin M’Bokolo zich gedwongen het land te verlaten om zich in Frankrijk te vestigen. Hier bezocht Elikia M'Bokolo de École normale supérieure en studeerde af in geschiedenis.
Op het politieke vlak stond hij destijds dicht bij de maoïsten. In september 2001 nam hij deel aan de internationale conferentie tegen racisme en xenofobie die door de UNESCO in het Zuid-Afrikaanse Durban werd georganiseerd. Sinds 1994 produceert hij voor Radio France Internationale de uitzending Mémoire d’un continent dat gewijd is aan de geschiedenis van Afrika waarin dieper wordt ingegaan op het onderwerp. Een deel van zijn bijdragen is verzameld in een box met drie audio-cd’s getiteld 'Afrique littéraire. 50 ans d'écriture' (2008), in samenwerking met Philippe Sainteny.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Elikia M'Bokolo op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Referenties
* ↑ (fr) Anne-Cécile Robert, Afrique, une histoire sonore 1960 - 2000. Le Monde diplomatique (1 juni 2002). Gearchiveerd op 2 juli 2022. Geraadpleegd op 7 oktober 2020.
* ↑ (fr) Murmures. Africultures. Gearchiveerd op 2 oktober 2022. Geraadpleegd op 7 oktober 2020.
# Kleine sneeuwroem

Kleine sneeuwroem (Scilla sardensis) is een bolgewas dat behoort tot de aspergefamilie (Asparagaceae). De plant komt van nature voor in Boz-Dagh en Mahmout Dagh bij Izmir in Klein-Azië, op vochtige noordflanken in dennenbossen op ongeveer 550 m hoogte. De plant komt in West-Europa voor als tuinplant, en is hier en daar ingeburgerd als stinsenplant. Kleine sneeuwroem wordt sinds 1887 aangeplant in siertuinen en parken.

## Naamgeving

De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1883 als Chionodoxa sardensis in de herfstcatalogus van de Londense kwekerij Barr & Son gepubliceerd door Peter Barr en Edward Sugden. De naam "sardensis" verwijst naar de oude stad Sardis, die te zien zou zijn vanuit Mahmout Dagh, waar de soort voor de kwekerij werd verzameld. In 1971 plaatste Franz Speta alle soorten die tot dan in het geslacht sneeuwroem (Chionodoxa Boiss.) werden geplaatst, in het geslacht sterhyacint (Scilla L.). Die opvatting is sindsdien langzaamaan door diverse gezaghebbende instellingen overgenomen.

## Kenmerken

Kleine sneeuwroem is een bolgewas dat 5–15 cm hoog wordt. De plant heeft 2-3 bladeren, die tot 13,6 cm lang en 1,5 cm breed zijn. De plant bloeit in april. De bloeiwijze is een tros, en bestaat uit 4-12 bloemen die aan één kant van de tot 14 cm lange bloeistengel zitten. De iets knikkende bloemen zijn donkerblauw met een klein, bleek of wit hart. De bloemdekbladen zijn 8–10 mm lang en 2–4 mm breed en zijn aan de basis over 30 tot 40% van de lengte met elkaar vergroeid. De stijl is 2–3 mm lang. De meeldraden zijn aan de basis bandvormig verbreed en staan dicht bij elkaar in het midden van de bloem, aldus een kokertje vormend.
# The Charge of the Light Brigade (1936)

The Charge of the Light Brigade is een Amerikaanse zwart-wit avonturenfilm uit 1936 onder regie van Michael Curtiz. In Nederland werd de film destijds uitgebracht onder de titel De charge der lichte brigade.

## Verhaal

Majoor Geoffrey Vickers is getuige van een aanval door Surat Khan op een Brits kamp in Indië. Daarbij komen veel vrouwen en kinderen om het leven. Majoor Vickers heeft wraak in de zin.

## Overig

De film is losjes geinspireerd op de historische Charge van de Lichte Brigade, maar behave de charge zelf is het verhaal geheel fictie.
Dit was de tweede film met Errol Flynn en Olivia de Havilland samen in de hoofdrollen, na Captain Blood (onder dezelfde regisseur).
Dit was ook een vroege film van David Niven, die in 1975 een semi-autobiografische verhalenbundel uitbracht met als titel : Bring on the empty horses (naar een opdracht van Curtiz tijdens de opnames). Een van de elementen die hij beschreef betrof de omgang met paarden: bij het filmen van de charge werden massaal paarden ten val gebracht. Daarbij kwamen een aantal paarden om het leven (hoeveel precies is omstreden), wat voor veel beroering in de media zorgde. De film zou de directe aanleiding geweest zijn voor federale wetten om dieren te beschermen tijdens het maken van films. De filmmaatschappij zou de film zo controversieel gevonden hebben dat ze film niet opnieuw vertoonde; pas toen de rechten op de film verkocht werden aan een maatschappij die zich minder om paarden bekommerde was de film weer te zien.

## Literatuur

* The Charge of the Light Brigade (1936): Separating fact from fiction, bewerkt naar "The Reason Why" uit Alan K. Rode, Michael Curtiz, A Life in Film (2017)

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Flynn, Errol Errol Flynn | Majoor Geoffrey Vickers |
| Havilland, Olivia de Olivia de Havilland | Elsa Campbell |
| Knowles, Patric Patric Knowles | Kapitein Perry Vickers |
| Stephenson, Henry Henry Stephenson | Charles Macefield |
| Bruce, Nigel Nigel Bruce | Benjamin Warrenton |
| Crisp, Donald Donald Crisp | Kolonel Campbell |
| Niven, David David Niven | Kapitein Randall |
| Gordon, C. Henry C. Henry Gordon | Surat Khan |
| Huntley, G.P. G.P. Huntley | Majoor Jowett |
| Barrat, Robert Robert Barrat | Graaf Igor Volonoff |
| Byington, Spring Spring Byington | Octavia Warrenton |
| Clive, E.E. E.E. Clive | Humphrey Harcourt |
| Naish, J. Carrol J. Carrol Naish | Majoor Puran Singh |
| Holbrook, Walter Walter Holbrook | Kornet Barclay |
| Baba, Princess Princess Baba | Moeder van Prema |
# GZC Donk

GZC Donk is een zwemvereniging uit Gouda. De vereniging organiseert zwemlessen en heeft tevens afdelingen voor de wedstrijdsporten waterpolo, synchroon- en wedstrijdzwemmen.

## Geschiedenis

GZC DONK is het resultaat van een fusie tussen de Goudsche Zwemclub en de Zwem- en poloclub Donk. De Goudsche Zwemclub was een van de oudste zwemverenigingen in Nederland (opgericht in 1886) en was zelfs een van de oprichters van de huidige KNZB. In Gouda werd in 1945 een tweede zwemvereniging opgericht t.w. de Zwem- en poloclub DONK. GZC was een vereniging met ongeveer 600 leden en Donk had ongeveer 800 leden.
Na jarenlang elkaars sportieve concurrent te zijn geweest zijn in het jaar 2000 de eerste serieuze gesprekken gevoerd tussen de afdelingen waterpolo van beide verenigingen om een vorm van samenwerken af te tasten. Dat heeft geleid tot een samenwerkingsverband in de vorm van een startgemeenschap voor alleen de damesteams en de meisjes aspiranten in het seizoen 2001-2002. Op 19 juni 2001 hebben beide besturen een 'overeenkomst startgemeenschap' getekend. In het seizoen 2002-2003 is de startgemeenschap uitgebreid tot de gehele afdeling waterpolo. Ook wordt besloten dat de afdelingen wedstrijdzwemmen samen gaan trainen en dat op termijn wordt gestreefd naar een fusie. Dat alles heeft geleid tot een definitieve fusie op 1 juli 2003. Daarmee was de nieuwe vereniging GZC Donk opgericht.

## Erelijst

Heren:
* Nederlands kampioenschap waterpolo Heren
    1922-1923, 1944-1954, 1956-1957, 2007-2008, 2008-2009, 2009-2010, 2020-2021, 2022-2023
* KNZB beker
    2007-2008, 2008-2009, 2009-2010, 2014-2015, 2024-2025
GZC Donk won drie maal de dubbel (zowel het landskampioenschap als de KNZB beker) in de seizoenen: 2007-2008, 2008-2009 en 2009-2010.
Dames:
* Nederlands kampioenschap waterpolo Dames
    1984-1985, 1986-1987, 1987-1988, 1989-1990, 1991-1992, 1997-1998, 1998-1999, 2004-2005, 2010-2011, 2014-2015, 2018-2019
* KNZB beker
    1987-1988, 1988-1989, 1989-1990, 1990-1991, 1991-1992, 1993-1994, 1997-1998, 1999-2000, 2000-2001, 2004-2005, 2010-2011
* KNZB Beker 2 (ManMeer!-Cup)
    2001-2002, 2010-2011, 2011-2012
* LEN Champions Cup
    1987-1988, 1988-1989, 1990-1991
GZC Donk won zes maal de dubbel (zowel het landskampioenschap als de KNZB beker) in de seizoenen: 1987-1988, 1989-1990, 1991-1992, 1997-1998, 2004-2005 en 2010-2011.

## Waterpolo

GZC Donk komt bij de mannen als bij de vrouwen uit in de Waterpolo Eredivisie.

## Bekende (ex-)leden

* Daniëlle de Bruijn
* Jantien Cabout
* Joop Cabout
* Mieke Cabout
* Robin van Galen
* Amarens Genee
* Arno Havenga
* Simone Koot
* Patricia Libregts
* Maud Megens
* Marloes Nijhuis
* Sabrina van der Sloot
* Nomi Stomphorst
* Ellen van der Weijden-Bast
* Debby Willemsz

## Externe link

* Officiële website
* http://www.gzcdonk.nl
# Olivet (Mayenne)

Olivet is een gemeente in het Franse departement Mayenne (regio Pays de la Loire) en telt 433 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Laval.

## Geografie

De oppervlakte van Olivet bedraagt 9,9 km², de bevolkingsdichtheid is 43,7 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* ↑ Populations de référence 2022.
# Ieronymos II van Athene

Ieronymos II van Athene (Grieks: Ιερώνυμος B’) (Oinofyta, (Boeotië), 30 maart 1938), geboren als Ioannis Liapis (Grieks: Ιωάννης Λιάπης), is de aartsbisschop van Athene en heel Griekenland en hoofd van de Grieks-orthodoxe Kerk. Hij werd op 7 februari 2008 door de Heilige Synode verkozen, daarvoor was hij sinds 1981 metropoliet van Thíva en Livadía).

## Biografie

Ieronymos werd geboren in Oinofyta (in het departement Voitia in Centraal-Griekenland). Hij behaalde diploma's in archeologie, theologie en Byzantijnse studies aan de universiteit van Athene en volgde voortgezette opleidingen in Oostenrijk en Duitsland. Na een tijdje in het onderwijs te hebben gewerkt, werd hij in 1967 priester gewijd in de Orthodoxe Kerk. Hij werkte van 1967 tot 1978 als coadjutor van de Metropoliet van Thebe en Livadia, een functie waartoe hij in 1981 zelf werd verkozen, nadat hij enkele jaren (1971-1981) als abt had gediend, onder meer van het Klooster van Osios Loukas.
Bij de verkiezing in 1998 was Ieronymos ook al "favoriet" voor de post van aartsbisschop, maar moest het afleggen tegen Christodoulos. De nieuwe aartsbisschop werd bij zijn verkiezing door de media omschreven als gematigder dan zijn voorganger, die de controverse niet altijd had geschuwd.
* ↑ (en) Bericht op www.ana.gr
* ↑ (en) Bericht op www.ecclesia.gr. Gearchiveerd op 30 maart 2023.
* ↑ (en) Bericht op www.ekatherimerini.com
* ↑ Bericht op www.volkskrant.nl
# Nauris Petkevičius

Nauris Petkevičius (Kaunas, 19 februari 2000) is een Litouws voetballer die sinds januari 2025 uitkomt voor FK Sūduva.

## Clubcarrière

Petkevičius ondertekende in december 2021 een tweejarig contract met optie op twee extra seizoenen bij de Belgische eersteklasser Sporting Charleroi.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Doelp. |
| 2016 | FC Stumbras | Litouwen | A Lyga | 11 | 0 |
| 2017 | FC Stumbras | Litouwen | A Lyga | 2 | 0 |
| 2017/18 | Lille OSC | Frankrijk | Ligue 1 | 0 | 0 |
| 2018/19 | Lille OSC | Frankrijk | Ligue 1 | 0 | 0 |
| 2019/20 | Lille OSC | Frankrijk | Ligue 1 | 0 | 0 |
| 2020/21 | Lille OSC | Frankrijk | Ligue 1 | 0 | 0 |
| 2021/22 | FC Hegelmann Litauen | Litouwen | A Lyga | 33 | 16 |
| 2021/22 | RSC Charleroi | België | Eerste klasse A | 4 | 0 |
| 2022/23 | → Zébra Elites | België | Eerste nationale | 2 | 0 |
| 2022/23 | → Beerschot V.A. | België | Eerste klasse B | 0 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 52 | 16 |

## Interlandcarrière

Petkevičius maakte op 4 juni 2022 zijn interlanddebuut voor Litouwen: in de Nations League-wedstrijd tegen Luxemburg (0-2-verlies) liet bondscoach Valdas Ivanauskas hem in de 63e minuut invallen voor Paulius Golubickas.
Interlands van Nauris Petkevičius :
| No. | Datum | Wedstrijd | Uitslag | Soort Wedstrijd | Doelpunten |
| Als speler bij Sporting Charleroi |||||||
| 1. | 4 juni 2022 | Litouwen – Luxemburg | 0 – 2 | UEFA Nations League 2022/23 | - |
| 2. | 7 juni 2022 | Litouwen – Turkije | 0 – 6 | UEFA Nations League 2022/23 | - |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | - |
Bijgewerkt tot 24 juni 2022
* ↑ Bienvenue, Nauris! Sporting Charleroi, 20 december 2021
* ↑ Nauris Petkevičius National Football Teams
# Matthew Amoah

Matthew Amoah (Tema, 24 oktober 1980) is een Ghanese oud-voetballer. Hij speelde voornamelijk als spits.

## Clubcarrière

Op 15-jarige leeftijd kwam Amoah van The Great Ambassadors naar Nederland, naar het Arnhemse Vitesse. Op 15 november 1998 maakte hij zijn debuut tegen FC Utrecht. Nadat hij in zijn eerste seizoen daar niet al te succesvol was, werd hij uitgeleend aan Fortuna Sittard. Daar was hij betrekkelijk succesvol en hij werd weer teruggehaald naar Arnhem. Het seizoen 2002/03 was zijn succesvolste in dienst van de Arnhemmers met 15 doelpunten in 30 wedstrijden. Amoah maakte in totaal 72 doelpunten voor Vitesse, waarmee hij op de ranglijst van doelpuntenmakers in de Vitesse-historie op de achtste plaats staat. Wanneer men alleen kijkt naar het aantal goals in de eredivisie is Amoah zelfs de absolute clubtopscorer.
In de winterstop van seizoen 2005/06 maakt Amoah de overstap naar Borussia Dortmund, maar slaagde daar niet. Vanaf 2007 kwam hij uit voor NAC Breda waar hij zijn vorm van Vitesse weer op pakte. Op 5 september 2011 tekende hij een tweejarig contract bij de Turkse promovendus Mersin Idman Yurdu. Dit contract werd weer afgebroken na 1 seizoen en hij keert terug in de Eredivisie bij sc Heerenveen. Hij maakte tijdens zijn debuut op 6 juli 2012, een oefenwedstrijd tegen Gaasterland/sleat, zijn eerste doelpunt. Amoah speelde het seizoen daarna nog bij Heracles Almelo, maar is sinds de zomer van 2014 clubloos. Begin 2016 maakte Amoah de overstap naar amateurclub VV Baronie. En maakte daar op 14 februari zijn debuut in. Vanaf het seizoen 2016/17 kwam hij uit voor RKSV Halsteren in de Hoofdklasse. In september 2017 maakte Amoah bekend te stoppen met voetballen.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Goals |
| 1998/99 | Vitesse | Eredivisie | 17 | 2 |
| 1999/00 | → Fortuna Sittard (huur) | Eredivisie | 15 | 10 |
| 1999/00 | Vitesse | Eredivisie | 7 | 1 |
| 2000/01 | Vitesse | Eredivisie | 33 | 11 |
| 2001/02 | Vitesse | Eredivisie | 24 | 6 |
| 2002/03 | Vitesse | Eredivisie | 30 | 15 |
| 2003/04 | Vitesse | Eredivisie | 11 | 4 |
| 2004/05 | Vitesse | Eredivisie | 34 | 13 |
| 2005/06 | Vitesse | Eredivisie | 18 | 9 |
| 2005/06 | Borussia Dortmund | Bundesliga | 8 | 0 |
| 2006/07 | Borussia Dortmund | Bundesliga | 9 | 0 |
| 2007/08 | → NAC Breda (huur) | Eredivisie | 25 | 11 |
| 2008/09 | NAC Breda | Eredivisie | 22 | 12 |
| 2009/10 | NAC Breda | Eredivisie | 26 | 9 |
| 2010/11 | NAC Breda | Eredivisie | 28 | 10 |
| 2011/12 | NAC Breda | Eredivisie | 4 | 1 |
| 2011/12 | Mersin Idman Yurdu | Süper Lig | 5 | 0 |
| 2012/13 | sc Heerenveen | Eredivisie | 0 | 0 |
| 2013/14 | Heracles Almelo | Eredivisie | 16 | 2 |
| TOTAAL | | | 332 | 116 |
Bijgewerkt tot: 21 september 2017

## Interlandcarrière

Tussen 2002 en 2010 speelde Amoah 45 wedstrijden voor het Ghanees voetbalelftal waarin hij 12 doelpunten maakte. Hij maakte deel uit van de Ghanese selecties op het Afrikaans kampioenschap voetbal 2002, 2006 en 2010 (tweede plaats) als ook bij het wereldkampioenschap voetbal 2006 en 2010.

## Externe link

* national-football-teams.com
# Youssef Abjij

Youssef Abjij (Utrecht, 6 december 1989) is een Nederlandse journalist werkzaam bij het NOS Journaal.

## Biografie

Abjij groeide op in de stad Utrecht in een gezin met drie broers en twee zussen. Zijn ouders zijn in de jaren ’80 vanuit Marokko naar Nederland gekomen, eerst zijn vader, daarna volgden zijn moeder, broers en zus. Youssef en zijn zusje zijn in Utrecht geboren. Na de middelbare school ging hij in 2009 naar de school voor journalistiek aldaar waar hij in 2014 zijn bachelor journalistiek behaalde.
Vervolgens trad hij in dienst van de NOS, eerst als redacteur en sedert augustus 2017 als verslaggever voor het jeugdjournaal.
In juli 2020 werd hij binnenlandverslaggever voor het NOS journaal.
In december 2024 werd bekend dat hij het NOS Journaal gaat presenteren. Hij is een van de opvolgers van Malou Petter.
* 1 2 Youssef Abjij. Over NOS. Geraadpleegd op 20 december 2024.
* 1 2 Alles over Youssef. jeugdjournaal.nl (22 augustus 2017). Geraadpleegd op 20 december 2024.