OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Henri ten Holt

Henri Friso (Henri) ten Holt (Utrecht, 29 januari 1884 – Bergen (Noord-Holland), 17 maart 1968) was een Nederlands kunstschilder, tekenaar, etser en houtsnijder; hij werkte in de stijl van de Bergense School.
Hij was zoon van verzekeringsman Simeon Petrus ten Holt (1849 - 1899) en Rensina van Boekeren (1862 - 1939). Hijzelf was getrouwd met Catharina Maria Cox. Hij was de vader van de kunstschilder Friso ten Holt en de componist Simeon ten Holt, ook dochter Sientje ten Holt was kunstenares.
Ten Holt bezocht een korte periode van drie maanden de Akademie voor Beeldende Kunsten in Antwerpen en maakte daarna diverse reizen buiten België, waaronder naar de Borinage en Bretagne, alvorens zich voorgoed te vestigen in Bergen. Zijn werk bestaat uit zelfportretten, portretten, religieuze voorstellingen, interieurvoorstellingen, landschappen, paarden, vogels en stillevens. Ten Holt werd in 1964 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Een tentoonstelling van schilderijen van Henri en Friso ten Holt was in 2010 te zien in museum Kranenburgh in Bergen. Op de expositie Over en weer was te zien hoe Henri aanvankelijk zijn zoon Friso beïnvloedde en hoe het kubistische werk van Friso later weer invloed uitoefende op de schilderijen van Henri ten Holt.

## Literatuur

* D.A. Klomp, In en om de Bergense School, A.J.G. Strengholt, Amsterdam, 1943; fotografische herdruk Pirola, Schoorl, 1995 (geen ISBN), bij gelegenheid van het veertigjarig jubileum van Tauber Architecten BV, Alkmaar.
* Pieter A. Scheen, samensteller en uitgever; Lexicon van Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950.. Den Haag 1969. ISBN 5 86028 015 7
* Biografisch Portaal: 79825214
* Gemeinsame Normdatei: 121859592
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 9722 3956
* Library of Congress Control Number: nb2011032461
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070965161
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 39296
* Système universitaire de documentation: 079698964
* Union List of Artist Names: 500006410
* Virtual International Authority File: 62415327
* WorldCat (via VIAF): 62415327
# Glanzend baardmos

Het glanzend baardmos (Usnea glabrata) is een korstmos behorend tot de familie Parmeliaceae. Het op bomen. Hij leeft in symbiose met de alg Trebouxioid.

## Kenmerken

Het wordt gekarakteriseerd door een klein, struikachtig thallus, vernauwing van de secundaire takken aan hun basis, de aanwezigheid van grote soralia, en de afwezigheid van zowel papillen als isidia.
Hij heeft de volgende kleurreacties:
* cortex: K-, C-, P-
* medulla: K- of K+ (bruinachtig-groenig) of zeer zelden K+ (geel en daarna rood), C-, KC-, P+ (oranjerood en zeer zelden geel).

## Verspreiding

Het korstmos is wijdverspreid door heel Europa, hoewel het waarschijnlijk op enkele locaties lokaal uitgestorven is.
Het glanzend baardmos komt in Nederland zeer zeldzaam voor. Het staat op de rode lijst in de categorie 'Ernstig Bedreigd'.

## Taxonomie

Het werd voor het eerst beschreven als een variëteit van Usnea plicata door Erik Acharius. De Finse korstmoskundige Edvard August Vainio plaatste het in 1915 in het geslacht Usnea.
* BLWG Verspreidingsatlas Korstmossen
* (en) Index Fungorum
# Massaschakelaar

Een massaschakelaar is een hoofdschakelaar in een motorvoertuig of -boot voor het volledige afsluiten van de accuspanning. Massaschakelaars zijn gebruikelijk op grotere motorvoertuigen zoals vrachtauto's, autobussen, campers, raceauto's, landbouwvoertuigen en bijna alle legervoertuigen en op motorboten. Een massaschakelaar moet handmatig bediend kunnen worden. De meeste modellen hebben een draaiknop of een afneembare sleutel, die met een draaibeweging de accu van het boordnet loskoppelt. In het Nederlandse soldatenjargon wordt de massasleutel massapik genoemd.
In voer- en vaartuigen worden de meeste stroomverbruikers spanningsloos wanneer de contactsleutel uit het contactslot wordt verwijderd. De kabels naar de startmotor, het contactslot en de zekeringkast staan echter altijd onder spanning. Aangezien deze hoofdkabels niet gezekerd zijn, kan bij beschadiging van deze kabels een kabelbrand ontstaan of de accu worden vernield. Bovendien zijn er stroomverbruikers die niet via het contactslot worden geschakeld, bijvoorbeeld een klok, een autoradio of de parkeerverlichting. Deze kunnen de accu leegmaken als een voer- of vaartuig lange tijd niet wordt gebruikt. Het doel van de massaschakelaar is om dit alles te voorkomen. In veel camperstallingen of op veerboten is het verplicht de accu los te koppelen.

## Werking

De massaschakelaar scheidt de minpool van de accu van de massa, dat wil zeggen van het chassis van het voer- of vaartuig. De metalen behuizing van een massaschakelaar is rechtstreeks met het chassis verbonden en heeft slechts één geïsoleerd aansluitcontact voor de verbinding met de minpool. De verbindingskabel met de minpool moet ook geïsoleerd zijn, want anders zou een kortsluiting met massa de schakelaar overbruggen. Alle stroomverbruikers van het voer- of vaartuig moeten bovendien aangesloten zijn op massa en niet rechtstreeks op de minpool van de accu. Er zijn ook tweepolige massaschakelaars voor voer- of vaartuigen met twee accu's, zoals campers.
De accu van een verbrandingsmotor mag alleen van de massa worden losgekoppeld als de motor stilstaat. Als de accu van de massa wordt losgekoppeld terwijl de motor nog draait, levert de alternator of dynamo stroom zonder de ontstorende en afvlakkende capaciteit van de accu, wat kan leiden tot overspanning en schade aan elektronische onderdelen.
Om de accu los te koppelen van het boordnet, kan de hoofdschakelaar net zo goed in de verbindingskabel naar de pluspool worden geplaatst. De hoofdschakelaar wordt dan geen massaschakelaar genoemd, maar een accuschakelaar. Deze schakeling is niet gebruikelijk omdat zowel de constructie als de installatie van de accuschakelaar gecompliceerder is.
* ↑ Bos, Henk, Informatieblad grote pleziervaart. Info 20M (2011-01). Gearchiveerd op 31 augustus 2024. Geraadpleegd op 17 februari 2025.
* ↑ Militair jargon, afkortingen. 41kdo.nl (17 februari 2025), p. 42. Gearchiveerd op 13 mei 2024. Geraadpleegd op 17 februari 2025.
* ↑ Boons, Henk (2018). Opslag en stalling. CDZ Kennisblad 2018
# Station Brugge-Zeehaven

Station Brugge-Zeehaven was een goederenstation langs spoorlijn 201 in de Brugse binnenhaven. Het werd in 2001 buiten dienst gesteld en in 2006 opgebroken.
* Industrielijnen NMBS
* http://users.telenet.be/pk/lijnen.htm#IND
Assebroek · Brugge · Brugge-Dijk · Brugge-Dok · Brugge-Noord · Brugge-Sint-Pieters · Brugge-Vorming · Brugge-Zeehaven · Dudzele · Dudzele-Kanaal · Lissewege · Sint-Michiels · Steenbrugge · Zeebrugge-Vorming · Zeebrugge-Dorp · Zeebrugge-Strand · Zwankendamme
# Sphaerophoria sulphuripes

Sphaerophoria sulphuripes is een vliegensoort uit de familie van de zweefvliegen (Syrphidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1869 door Thomson.
# 1993 SC

Plutino (15789) 1993 SC werd ontdekt door Alan Fitzsimmons, Iwan Williams, en Donal O'Ceallaigh op 17 september 1993.
1993 SC heeft een magnitude van ongeveer 21,7, en beweegt zich in een baan om de zon op een afstand van 32,4-47,1 AE in 251 jaar. Zijn diameter is 328 km.
# Gewoon vlieskelkje

Het gewoon vlieskelkje (Hymenoscyphus caudatus) is een schimmel behorend tot de familie Helotiaceae. Het leeft saprotroof op kruidachtige tot houtige stengels op planten uit de Rozenfamilie, zoals Braam (Rubus) en andere kruiden, op afgevallen bladeren en soms takjes of dunne wortels van diverse loofbomen, alsmede op bladstelen van de Niervaren (Dryopteris) en de Adelaarsvaren (Pteridium).

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

De vruchtlichamen hebben een diameter van 1 mm. Ze zijn gesteeld, blank of crème van kleur.

### Microscopische kenmerken

De asci is langwerpige, knotsvormige, geleidelijk smaller naar de basis, 8-sporig, (90–)105–140(–150) x 8–12(–15) µm, gevormd op croziers, met een wanddikte van 1–2 µm, verdikt tot 5 µm aan de smalle tot breed wrattige top, amyloïde in Melzer's reagens. De sporen zijn glad, zelden met septa, spoelvormig tot eivormig met afgeronde toppen, scherper aan de basis dan aan de top, vaak licht gebogen en meten en meten (14–)16–23(–26) x 4–5(–6) µm.

## Verspreiding

Het gewoon vlieskelkje komt voor in Europa, Noord-Amerika, Azië, Australië en Nieuw-Zeeland. In Nederland komt vrij algemeen voor. Het staat niet op de rode lijst en is niet bedreigd.
* ↑ (en) Index Fungorum
* ↑ (en) GBIF.org. Gearchiveerd op 12 november 2022.
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 11 december 2022.
# Operatie Pastorius

Operatie Pastorius was een mislukte sabotageoperatie van Nazi-Duitsland in de Verenigde Staten in juni 1942, tijdens de Tweede Wereldoorlog. De operatie van de Abwehr was gericht tegen strategische en economische doelen in de VS.
De operatie werd door admiraal Wilhelm Canaris, chef van de Abwehr, vernoemd naar Francis Daniel Pastorius, de stichter van Germantown, de eerste Duitse nederzetting in Amerika. Acht Duitsers, die voor het begin van de oorlog in Amerika hadden gewoond, zouden sabotageacties en aanslagen plegen om onrust te zaaien het land.

## Verloop

In twee sabotagegroepen werden met onderzeeërs voor de kust van de Verenigde Staten afgezet; de eerste groep nabij Long Island en de tweede groep voor de kust van Florida.
De eerste groep die op 12 juni 1942 aan land kwam nabij Long Island werd tijdens het begraven van hun explosieven en de andere voorraden betrapt door een ongewapende kustwachter. De leider van de sabotagegroep; George Dasch besloot de kustwachter zwijggeld aan te bieden. Die beloofde zijn mond te houden waarna hij terugkeerde naar het kustwachtstation om alarm te slaan.
Hierna werd de FBI ingeschakeld en werden de spullen van de sabotagegroep opgegraven. Er volgde ook een klopjacht op de saboteurs. Deze waren inmiddels in New York, waar George Dasch en Ernest Burger besloten zich aan te geven. De operatie was inmiddels al mislukt toen ze ontdekt werden op het strand van Long Island. Dasch bekende aan de FBI dat er een tweede sabotagegroep zou toekomen in Florida.
Een aantal van de Abwehr-agenten praatten hun mond voorbij tegenover oude kennissen. Herbert Haupt zou zelf zijn ouders bezocht hebben in Chicago waarbij hij hen alles vertelde. Van het geld voor de operatie kocht hij een sportwagen.
Door de bekentenissen van Dasch en de onvoorzichtigheid van anderen werden snel alle agenten opgepakt.

## Gevolg

De arrestatie van de acht saboteurs werd stilgehouden van hogerhand. Een speciaal aangesteld tribunaal veroordeelde zes van de acht tot de doodstraf. Deze doodstraf werd uitgevoerd in augustus 1944. Ernest Burger werd veroordeeld tot levenslange dwangarbeid en George Dasch werd veroordeeld tot 30 jaar cel. In het verdere verloop van de oorlog deden de Duitsers geen grootschalige infiltratiepogingen meer.
In 1948 kregen Dasch en Burger gratie van president Truman waarna zij uitgewezen werden naar Duitsland.
* ↑ operatie pastorius. Geraadpleegd op 17 februari 2024.
* ↑ Hitlers spionnen in de VS faalden. Historia. Geraadpleegd op 17 februari 2024.
* ↑ Een kansloze Duitse sabotagemissie in Amerika. Geraadpleegd op 17 februari 2024.
# Grasuitbreekkommetje

Het grasuitbreekkommetje (Pyrenopeziza karstenii) is een schimmel uit de familie Ploettnerulaceae. Het komt voor op halmen van grassen. Het is onder meer bekend van kweek (Elymus repens). Hij komt met name voor tussen juni en augustus.

## Kenmerken

De apothecia hebben een diameter van 0,1-0,3 mm. Ze hebben een lichtgrijze binnenkant en een buitenkant bedekt met roodbruin korrelig materiaal. De asci meten 40-60 × 5-7 µm en heben kleine croziers. De ascosporen meten 8-15 × 2,5-3 µm en hebben één septum.

## Verspreiding

In Nederland komt het grasuitbreekkommetje uiterst zeldzaam voor.
* ↑ (en) Index Fungorum
* ↑ (en) THE GENUS PYRENOPEZIZA FUCKEL IN BELGIUM KEY TO THE SPECIES
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
# Universiteit van Caïro (metrostation)

Universiteit van Caïro (Arabisch: جامعة القاهرة) is een metrostation in de Egyptische stad Gizeh dat op 19 april 1999 werd geopend.

## Geschiedenis

Het station ligt aan de westkant van het universiteitsterrein langs de Opper-Egyptelijn van het landelijke spoorwegnet. Op 19 april 1999 werd het station geopend als westelijk eindpunt van lijn 2 van de metro van Caïro in Gizeh. De westelijke tunnelmond van die lijn ligt iets ten noorden van het station. De lijn werd op 8 oktober 2000 verder doorgetrokken naar het zuiden met een bovengronds traject parallel aan de spoorlijn. Op 15 mei 2024 werd het station het westelijke eindpunt van de zuidwest tak van lijn 3.

## Ligging en inrichting

De zijperrons van lijn 2 liggen naast de Opper-Egyptelijn op maaiveldniveau onder de stationshal. De stationshal is met een voetgangersbrug over de spoorlijn en een autoweg verbonden met een opgang op het universiteitsterrein. Lijn 3 loopt ten noorden van het station al op een viaduct boven de straat en is via een helling naast een opstelterrein verbonden met metrostation Boulaq El Dakror dat zelf op maaiveldniveau ligt. De zijperrons van lijn 3 liggen op het op het viaduct en zijn net als die van lijn 2 met liften en trappen verbonden met de stationshal. Ten zuiden van de perrons loopt het viaduct nog ruim 250 meter door; hier bevinden zich opstel-/keersporen voor de metro.
# Inname van Enschede

De inname van Enschede in 1597 gebeurde door het Staatse leger onder leiding van Maurits van Nassau, de latere prins van Oranje, ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog. De inname gebeurde op 18 en 19 oktober, nadat Maurits gedreigd had de stad te vernietigen. Het beleg was onderdeel van Maurits' veldtocht van 1597, Maurits' succesvolle offensief tegen de Spanjaarden.

## Verloop van de inname
### Belegering

Na het beleg en inname van Bredevoort trokken Maurits' compagnies van de Schotten en Friezen van graaf Solms en Van Duivenvoorde vanuit Winterswijk naar Gronau. Groepen verkenners trokken van Losser naar Lonneker waar zij vanaf het hoogste punt de omgeving goed konden observeren. Maurits zelf volgde op 18 oktober met zijn ruiters als het geschut de dag daarvoor al vanuit Bredevoort is overgebracht. De compagnies van Van der Noot, de Schotten en graaf Solms bevinden zich in de voorhoede. Zij werden gevolgd door de hoofdmacht bestaande uit de Friezen. De Engelsen, Duivenvoorde en Brederode vormden de achterhoede. Halverwege Glanerbrug en Enschede stelt Maurits het leger in volledige slagorde op.

### Eis tot overgave

Maurits zond een trompettist naar de poort en eiste daarbij de overgave en het binnen een uur de stad verlaten met vaandels, wapens en proviand van de bezetters en Spaansgezinde burgers, en dat zij de komende drie maanden niet voor de Spaanse koning ten noorden van de Maas mogen vechten. (En voegt daar dreigend aan toe dat Maurits' legers de stad met de grond gelijk zullen maken net zoals het Bredevoort en Groenlo is vergaan, als zij Maurits dwingen ook maar één schot te moeten lossen met hun kanonnen, en als zij die kanonnen wilden zien, dan mochten ze iemand sturen om de kanonnen te bekijken.)
Na wat overleg in de stad kwamen luitenant Van Grootveld en een sergeant van kapitein Vasques naar buiten met het verzoek het geschut te mogen zien. Waarna zij Maurits' voorwaarden als "absoluut eerlijke voorwaarde" aanvaardden. Zij verzochten Maurits uitstel van de gesommeerde tijd en vroegen een nacht en een morgen de tijd wegens het invallen van de avond en deden daarbij ook het verzoek de legers van Maurits die nacht buiten de stad te houden.

### Aftocht

De dag erop was het mooi weer en Maurits stuurde het vendel van Jacques Meurs naar de stad en deze nam in de kerk de mensen de eed af die de stad zouden verlaten. Hierna verlieten twee vendels onder leiding van Grootveld en Vasques, 108 mannen totaal, de stad. Jaques Meurs nam met zijn compagnie het commando in Enschede over van Pottere. Maurits liet de moeilijk te verdedigen vestingwerken grotendeels ontmantelen zodat de stad niet meer interessant was voor toekomstige bezetters. Zijn soldaten gooiden de wal die tussen binnen- en buitengracht lag in de buitengracht. Maurits stuurde daarop overste Van Duivenvoorde met zijn soldaten naar het noordoosten voor de Inname van Ootmarsum (1597).
* Journaal, 1591-1602 door Anthonis Duyck
# Atchisson Assault Shotgun

De Auto Assault-12 (AA-12), oorspronkelijk Atchisson Assault Shotgun genoemd, is een shotgun welke is ontwikkeld in 1972 door Maxwell Atchisson. De huidige versie stamt uit 2005 en wordt al meer dan 18 jaar ontwikkeld, sinds het patent ervan verkocht is aan Military Police Systems, Inc. Het ontwerp van de AA-12 was de basis van verscheidene andere wapens, zoals de USAS-12 combat shotgun. Het wapen is volautomatisch en bereikt daarbij een vuursnelheid van 300 schoten per minuut.
# Tramlijn 70 (Antwerpen)

De Antwerpse tramlijn 70 was een tijdelijke tramlijn die vanaf zaterdag 15 september 2018 tot en met zaterdag 7 december 2019 het eindpunt van tramlijn 7 in de Bataviastraat aan het MAS op het Eilandje via de Amsterdamstraat, Londenbrug, Londenstraat, ZNA Cadix en de Noorderlaan met het eindpunt van tramlijn 6 Luchtbal P+R naast de Luchtbalkazerne aan de Havana-site verbond. De lijn kon gezien worden als het verlengde van tramlijn 7 en kon aangepast of opgeschort worden bij calamiteiten aan de Londenbrug zonder dat de rest van lijn 7 hieronder hoefde te lijden.
Een bijkomend detail was dat tramlijn 7 vanuit de stelplaats Hoboken (HBK) bediend werd en tramlijn 70 vanuit de stelplaats 'Punt Aan de Lijn' (PAL).
Op 25 mei 2018 vonden de eerste proefritten plaats. Vanaf zaterdag 15 september 2018 begon tramlijn 70 in regelmatige dienst te rijden. De lijn voltooide op zaterdag 7 december 2019 zijn laatste rit.

## Geschiedenis

Er reed tot april 1961 in het tijdperk van de NMVB ook een tramlijn 70 tussen Antwerpen en Ekeren langs de Noorderlaan. De poldertram 9994 die op zaterdag 15 september en zondag 16 september 2018 met het oude koersbord van die lijn reed herinnerde nog aan dit feit.

## Kleur

De kenkleur op het koersbord van deze lijn was in zwarte cijfers het getal 70 op een lichtblauwe achtergrond: .
* ↑ https://static.delijn.be/Images/Tramschema%2020180403_tcm3-5304.pdf
* ↑ https://atv.be/nieuws/video-tramverbinding-van-het-eilandje-naar-de-noorderlaan-getest-60182
* ↑ https://web.archive.org/web/20180807002045/https://www.delijn.be/nl/overdelijn/nieuws/bericht/19748_tram_70
# Andes-Equatoriale talen

De Andes-Equatoriale talen zijn een voorgestelde superfamilie van indiaanse talen uit Zuid-Amerika.
In een vroege versie van Joseph Greenbergs Amerindische hypothese uit 1960 vormden de Andes-Equatoriale talen een van de acht takken van de Amerindische talen. Greenberg rekende hiertoe de Andestalen, Jivarotalen, Macro-Tucanotalen en Equatoriale talen (waaronder Macro-Arawak en Tupi). In zijn huidige classificatie van de Amerindische talen schaart hij Jivaro onder de Equatoriale talen en deze op hun beurt met de Macro-Tucanotalen onder de Equatoriaal-Tucanotalen. De Andestalen rekent hij met de Macro-Chibchatalen en de Macro-Paezaanse talen tot de Andes-Chibcha-Paezaanse talen.
Tot de talen die deel zouden uitmaken van de Andes-Equatoriale familie behoren onder meer:
* Alakaluf
* Arawak
* Aymara
* Chibcha
* Cofan
* Garifuna
* Guaraní
* Jivaro
* Ona
* Pasto
* Quechua
* Sirinono
* Tanana
* Tucanoaans
* Tupi-Guaraní
* Wanano
* Yaghan
# Arawaktalen

De Arawaktalen zijn een inheemse taalfamilie van Zuid-Amerika en de Caraïben.
De talen die als 'arawakisch' bekendstaan werden eind 19e eeuw als een taalfamilie erkend. Bijna alle talen die nu Arawak worden genoemd delen een eerste persoon prefix nu-, maar Arawak zelf gebruikt ta-. Andere overeenkomsten zijn een tweede persoon enkelvoud pi-, relatief prefix ka-, en ontkennend prefix ma-.
Oorspronkelijk werd de naam Arawak gebruikt voor een machtige stam in Guyana en Suriname. De stam werd een bondgenoot van de Spanjaarden omdat zij traditioneel vijanden waren van de Cariben met wie de Spanjaarden in oorlog waren. Vormen van Arawak zoals het Lokono worden nog steeds in Suriname gesproken.
# Station Bromborough Rake

Bromborough Rake is een spoorwegstation van National Rail in Bromborough, Wirral in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Merseyrail.
# Saga (keizer)

Keizer Saga (嵯峨天皇, Saga-tennō, 786–842) was de 52e keizer van Japan volgens de traditionele volgorde. Hij regeerde van 809 tot 823. Zijn regeerperiode bevat daarmee twee periodes van de Japanse geschiedenis; de Daidō-periode (806-810) en de Kōnin-periode (810-824)

## Genealogie

Voor Saga keizer werd, was zijn persoonlijke naam (imina) Kamino-shinnō.
Saga was de tweede zoon van keizer Kammu en diens keizerin Fujiwara no Otomuro. Hij was de jongere broer van keizer Heizei.
Saga had negen keizerinnen en hofdames, met wie hij in totaal 47 kinderen kreeg.
Saga's kleinzoon, Minamoto no Tōru, is vermoedelijk de inspiratiebron geweest voor de protagonist in de roman Genji Monogatari.

## Gebeurtenissen tijdens Saga’s leven

Saga volgde zijn broer op toen die vanwege een ziekte troonsafstand deed. Dit gebeurde op de 1e dag van de vierde maand van 809 volgens de traditionele Japanse kalender.
Tijdens zijn regeerperiode kreeg Saga het een paar maal aan de stok met zijn broer, die de hoofdstad graag terug wilde verplaatsen naar Nara. Toen Saga zelf gezondheidsproblemen kreeg, greep Heizei deze kans aan om een opstand tegen Saga te beginnen. Troepen loyaal aan Saga, geleid door shogun Sakanoue no Tamuramaro, wisten de opstand echter neer te slaan.
Saga was onderwezen in Chinese klassiekers. Tevens was hij ervaren in kalligrafie. Volgens een volkslegende was hij de eerste Japanse keizer die thee dronk.
Saga speelde een belangrijke rol als aanhanger van de boeddhistische monnik Kūkai. De keizer hielp Kūkai om de Shingonschool voor boeddhisme op te zetten door hem de Tojitempel te schenken.
Na een regeerperiode van 14 jaar deed Saga troonsafstand ten gunste van zijn broer. Op de 15e dag van de 7e maand van 842 stierf Saga op 57-jarige leeftijd.
* Boroff, Nicholas. (2006). National Geographic Traveler Japan. Washington, D.C.: National Geographic Society. ISBN 978-1-4262-0234-6
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323.
* Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.
* Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842.
* ↑ Japanse hof: 嵯峨天皇 (52)
* ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 97-102; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 280-282; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 151-163.
* ↑ Titsingh, p. 96; Brown, p. 280.
* ↑ Varley, p. 151.
* ↑ Brown, p. 280.
* ↑ Titsingh, p. 96; Brown, p. 280; Varley, p. 44; n.b.
* ↑ Boroff, Nicholas. (2006). National Geographic Traveler Japan, p. 156.
* ↑ Brown, p. 282; Varley, p. 163.
$^*$ Regent Jingu staat niet op de traditionele lijst.