OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lucien Gillen

Lucien (Lull) Gillen (Luxemburg, 7 oktober 1928 – aldaar, 11 augustus 2010) was een Luxemburgs wielrenner die vooral als baanwielrenner actief is geweest.

## Biografie

Gillen was professioneel wielrenner van 1947 tot 1966. Als amateur werd hij al nationaal kampioen achtervolging en sprint in 1947. Als prof zou hij deze prestatie in deze disciplines meerdere jaren achter elkaar herhalen.
In 1955 vestigde hij een wereldrecord op de 5 km achtervolging op de toenmalige Vigorellibaan in Milaan.
Hij was vooral succesvol als zesdaagsenwielrenner. Hij nam in totaal aan 116 zesdaagsen deel en heeft 10 overwinningen op zijn naam staan. Van deze 10 overwinningen behaalde hij er 5 samen met zijn de Italiaan Ferdinando Terruzzi. Verder won hij in 1954 het omnium van Kopenhagen.
Lucien Gillen was ook op bescheiden manier actief als wegrenner. Zijn meest opvallende prestaties op de weg zijn:
* 1e in 3e etappe Ronde van Luxemburg 1953
* etappeoverwinning en eindklassement in de Ronde van de Oise 1955
* 2e op het nationaal kampioenschap op de weg 1963
Naast het wielrennen, voltooide Lucien Gillen een opleiding economie. Na zijn wielercarrière verwierf hij zich mede hierdoor een topfunctie in het Luxemburgse bankwezen.

## Zesdaagsenoverwinningen

| Nr. | Jaar | Zesdaagse van | Samen met |
| 1 | 1952 | Kopenhagen | Kay Werner Nielsen |
| 2 | 1953 | Dortmund | Ferdinando Terruzzi |
| 3 | 1953 | Kopenhagen | Ferdinando Terruzzi |
| 4 | 1954 | Kopenhagen | Ferdinando Terruzzi |
| 5 | 1955-1 | Gent | Ferdinando Terruzzi |
| 6 | 1955 | Berlijn | Ferdinando Terruzzi |
| 7 | 1956-2 | Kopenhagen | Gerrit Schulte |
| 8 | 1959 | Münster | Peter Post |
| 9 | 1964 | Quebec | Emile Severeyns |
| 10 | 1964-2 | Montreal | Robert Lelangue |
| Aantal | Samen met |
| 5 | Ferdinando Terruzzi |
| 1 | Kay Werner Nielsen Gerrit Schulte Peter Post Emile Severeyns Robert Lelangue |
* (en) Profiel van Lucien Gillen op ProCyclingStats
* Profiel van Lucien Gillen op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Lucien Gillen op Firstcycling.com
* Profiel van Lucien Gillen op De wielersite
Wielerploegen van Lucien Gillen
Bahamontes · Blomme · Bolzan · Botella · Bover · Chiti · Ciampi · Company · Couvreur · Decock · Desmet · Emiliozzi · Ernzer · Fini · Fornasari · Galdeano · Gandolfi · Gaul · Gelhausen · Gillen · Girardini · Gola · Guarguaglini · Hoevenaars · Jiménez · Kerckhove · Loroño · Luyten · Manzaneque · Metra · Moreno · Mostajo · Pacheco · Paternoster · Pavesi · Pellegrini · Ruiz · Scappini · Schils · Schroeders · Serra · Strehler · Timoner · Vandaele · Van Gompel · Van Looveren ·
Van Looy · Verplaetse
# Sándor Szalontay

Sándor Szalontay (3 juli 1990) is een Hongaars baan- en wegwielrenner.

## Carrière

In 2014 werd Szalontay samen met Barnabás Tóth en Péter Prájczer nationaal kampioen in het baanonderdeel ploegsprint. Op datzelfde toernooi won Szalontay gouden medailles in de 1-kilometertijdrit, de keirin en de sprint, en een zilveren op de scratch.
Op de wereldkampioenschappen baanwielrennen 2016 werd Szalontay achttiende in het sprintonderdeel. Later dat jaar won hij op de weg de proloog in de Ronde van Hongarije.

## Baanwielrennen
### Palmares

| Jaar | HK | EK | WK | Overig |
| 2014 | 1 Ploegsprint, 1 1 km, 1 Keirin, 1 Sprint, 2 Scratch | | | |
| 2015 | | | | Genève: Keirin |

## Wegwielrennen
### Overwinningen
#### 2016

    Proloog Ronde van Hongarije
* (en) Profiel van Sándor Szalontay op ProCyclingStats
* Profiel van Sándor Szalontay op De wielersite
# Aplidium monile

Aplidium monile is een zakpijpensoort uit de familie van de Polyclinidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2001 voor het eerst geldig gepubliceerd in 2001 door Claude en Françoise Monniot, Griffiths & Schleyer.
# Station L'Aiguille

Station l'Aiguille is een spoorweghalte in de Franse gemeente Bosmie-l'Aiguille.
# Christianshavn

Christianshavn is een deel van de Deense hoofdstad Kopenhagen. De wijk ligt op het noordelijk deel van het eiland Amager. Christianshavn telt bijna 10.000 inwoners. Christianshavn werd in 1619 aangelegd in opdracht van koning Christiaan IV, en is gebouwd rondom een gracht met aan weerszijden koopmanspakhuizen. De wijk werd ontworpen door de Nederlandse ingenieur Johan Sems (in Denemarken bekend als Johan Semb).
Ook vindt men in Christianshavn de Verlosserskerk (Vor Frelsers Kirke) met zijn beeldbepalende, spiraalvormige torenspits. De vrijstad Christiania bevindt zich eveneens in Christianshavn.
Ten noorden van Christianshavn ligt het eiland Holmen met het Operagebouw van Kopenhagen.
De wijk is via de brug Knippelsbro verbonden met het centrum van Kopenhagen. Ook heeft Christianshavn een gelijknamig station waar beide lijnen van de metro van Kopenhagen komen.

## Trivia

Christianshavn komt voor in de roman Frøken Smillas fornemmelse for sne (Smilla's gevoel voor sneeuw) van Peter Høeg.
In de jaren 70 speelden zich in Christianshavn de succesvolle tv-soapserie Huset på Christianshavn en de daaruit voortgekomen speelfilm Ballade på Christianshavn af.
* Gemeinsame Normdatei: 4110363-4
* Library of Congress Control Number: n80028051
* MusicBrainz: cb0a18d5-f28d-44d7-ac65-d627487e343f
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007562075205171
* Virtual International Authority File: 312796918
* WorldCat (via VIAF): 312796918
# Otawara

Otawara (Japans: 大田原市, Ōtawara-shi) is een stad in de Japanse prefectuur Tochigi op het eiland Honshu. De stad heeft een oppervlakte van 354,12 km² en medio 2008 bijna 78.500 inwoners.

## Geschiedenis

Het kasteel Otawara werd gebouwd in 1545 en de stad bloeide in de Edoperiode als kasteelstad.
Op 1 december 1954 ontstond Otawara met de status van stad (shi) na samenvoeging van de gelijknamige gemeente met de dorpen Chikasono (親園村, Chikasono-mura en Kaneda (金田村, Kaneda-mura). Op 31 december van dat jaar volgde een deel van het dorp Nozaki (野崎村, Nozaki-mura).
Op 1 april 1955 werd een deel van de gemeente Nishinasuno (西那須野町, Nishinasuno-machi) bij Otawara gevoegd. Op 5 november ging de gemeente Sakuyama (佐久山町, Sakuyama-machi) op in Otawara.
Op 1 oktober 2005 werd Otawara uitgebreid met de gemeente Kurobane (黒羽町, Kurobane-machi) en het dorp Yuzukami (湯津上村, Yuzukami-mura).

## Economie

50% van het gebied van Otawara is bedekt met rijstvelden.
Otawara is de thuisbasis voor medische industrie zoals
* Toshiba Medical Systems Corporation, een bedrijf dat medische systemen maakt zoals CT scanners;
* Mochida Pharmaceutical Co. Ltd., een handelsbedrijf in geneesmiddelen, medische apparatuur en producten voor huidverzorging.
Tochigi Nikon Corporation is in Otawara gevestigd. Dit is een lid van de Nikon Corporation en gespecialiseerd in de ontwikkeling en productie van optische producten en elektronische beeldverwerkingsproducten, ontwerp en productie van machines voor de fabricage van computerchips en optische lenzen.

## Bezienswaardigheden

* Shino Kura hal, een gebouw van rond 1860 met rieten dak. Er worden oude machines getoond en andere voorwerpen uit die tijd zoals grote wagens, een dorsmachine en een melkmachine. In de Shino Kura hal serveert men handgemaakte soba gemaakt van boekweit van eigen grond.
* In Otawara liggen diverse oude samurai grafheuvels uit circa 1692. Er is echter weinig bekend van de daar begraven samurai.
* Otawaratempel, een boeddhistische tempel.
* Ingang van de tempel
* Binnen de tempel
* Beeld bij de tempel
* Beeld bij de tempel
* New St. Andrews Golf Club, een golfbaan ontworpen door Jack Nicklaus, een van de 10 golfbanen in Otawara.
* Het TOBU winkelcentrum, een zeer uitgebreid winkelcentrum.

## Verkeer

Otawara ligt aan de Utsunomiya-lijn van de East Japan Railway Company.
Otawara ligt aan de Tohoku-autosnelweg en aan de autowegen 4, 294, 400 en 461.

## Geboren in Otawara

* Hideki Kimura (木村 英樹, Kimura Hideki), sumoworstelaar
* Yumiko Oshima (大島弓子, Ōshima Yumiko), manga-kunstenares

## Stedenbanden

Otawara heeft een stedenband met
* St Andrews (Schotland), Groot-Brittannië
* West Covina, Verenigde Staten

## Aangrenzende steden

* Sakura
* Yaita

## Externe link

* (ja) /(en) Officiële website van Otawara
Steden: Ashikaga · Kanuma · Mōka · Nasukarasuyama · Nasushiobara · Nikkō · Ōtawara · Oyama · Sakura · Sano · Shimotsuke · Tochigi · Utsunomiya (hoofdstad) · Yaita
Districten: Haga · Kawachi · Nasu · Shimotsuga · Shioya
Gemeenten per district
# Andringastate (Oldeboorn)

Andringastate was een state in de Friese plaats Oldeboorn. De state stond dicht bij de kerk, pal ten westen ervan.
Het was het stamhuis van de familie Andringa en wordt voor het eerst vermeld in de 15e eeuw. Toentertijd was Thiart Jorrits Andringa grietman van Utingeradeel. Omdat de Andringa’s anti-Habsburgs waren, waren ze niet populair bij de regering in Brussel. In de 16e eeuw bekleedde de familie dan ook geen hoge functies meer. Pas nadat Friesland zich had losgemaakt van Filips II werden de Andringa's weer grietman.
Na het uitsterven van de Andringa's kwam de familie Lycklama à Nijeholt op de state wonen en vervulden verscheidene leden de functie van grietman van Utingeradeel. Rond 1770 werd de state geheel nieuw opgebouwd. Van dat gebouw bestaat bestaat een eind-achttiende-eeuwse tekening door J. Gardinier Visscher. Het huis was geheel onderkelderd en bestond uit een hoofdvleugel met een verdieping geflankeerd door twee lage vleugels die voor het hoofdgebouw uitstaken. Het corps-de-logis was 7 traveeën breed. De middenrisaliet van 3 traveeën breed werd bekroond door een driehoekig fronton. Blijkens foto's behield het huis deze gedaante, afgezien van enkele kleinere veranderingen, tot de sloop eind negentiende eeuw.
Na het overlijden van de laatste bewoners Wilco Holdinga Lycklama à Nijeholt in 1872 en zijn weduwe Jeanne Henriëtte van Vloten in 1881 werd de state in 1882 aan de Nederlands Hervormde gemeente van Oldeboorn verkocht die haar als pastorie, kosterswoning en consistorie gebruikte. De Hervormde gemeente liet de state in 1894 voor het grootste deel afbreken. Daarvoor in de plaats werd vervolgens de nog bestaande nieuwe, inmiddels voormalige, pastorie gebouwd, het Andringahûs.
De meest westelijke vleugel van Andringastate bleef, in gewijzigde vorm, bewaard en is een rijksmonument.
# Unox

Unox is een merknaam van de firma Zwanenberg Food Group. Het bedrijf is gevestigd in het Noord-Brabantse Oss. Onder de naam worden onder andere rookworsten en soepen (onder meer Cup-a-Soup) verkocht. Daarnaast produceert Unox ook knakworsten en winterse stamppotgerechten. Tot december 2024 was de merknaam in handen van Unilever.

## Geschiedenis

In 1937 introduceerde Unilever voor de vleesgerelateerde activiteiten binnen het bedrijf (de activiteiten van de voormalige Hartogs Vleeschfabrieken) de merknaam Unox. 'Over het ontstaan van de merknaam Unox gaan verschillende verhalen. De een beweert dat iemand eens bedacht heeft om Unilever, Oss en ox (Engels voor os) samen te voegen tot Unox. Anderen zweren dat de naam een uitkomst is van een prijsvraag onder werknemers'. In de Unox-fabriek in Oss werden de Gelderse rookworsten geproduceerd. Twee jaar later werden nieuwe producten geïntroduceerd zoals Thuringer bloedworst, Pariser boterhamworst, Brunswijker theeworst en zes verschillende soorten snijworst.
In 1957 verscheen bliksoep voor het eerst op de markt. Maar het aantal verkochte blikken viel tegen. Daarom lanceerde Unox in 1961 een nieuwe reclamecampagne om de omzet te verhogen. Unox heeft 2,9 miljoen blikjes aan consumenten verspreid.
In 1997 verscheen voor het eerst een Unox-muts in de Elfstedentocht.
In 2007 besloot Unox de kunstmatige smaak- en geurstoffen uit de producten te verwijderen. Ze werden vervangen door natuurlijke kruidenextracten.
In oktober 2007 maakte een ontevreden medewerker van Unox wereldkundig dat de HEMA-rookworst door Unox gemaakt wordt. Unox noch HEMA wilden op dit bericht een reactie geven.
In Oss staat nog steeds een grote Unox-fabriek, maar die is sinds 2018 niet meer in handen van Unilever.
In 2024 heeft Unilever Unox verkocht aan de Zwanenberg Food Group, maar de noedels en Cup-a-soup van Unox zelf behouden. Het is anno 2024 onduidelijk wat deze splitsing betekent voor deze tak van Unox.

## Trivia

Unox sponsort schaatswedstrijden (waaronder de kampioenschappen) en de nieuwjaarsduiken, waar dan de traditionele erwtensoep wordt geserveerd. De deelnemers krijgen dan ook oranje-rood-blauw gekleurde Unox-mutsen en handschoenen. In 2020 werd er vegetarische erwtensoep uitgedeeld.
* 1 2 Unilever verkoopt Unox en Zwan. nos.nl (18 december 2024). Geraadpleegd op 18 december 2024.
* ↑ Unox/Over ons
* ↑ OSSE HISTORIE STAD VAN DE UNOX WORST
* ↑ Hema-worst komt bij Unox vandaan - De Telegraaf, 24 oktober 2007
* ↑ Definitief akkoord over verkoop Unox-fabriek in Oss - RTL-Z 22 november 2017
# Adly Mansour (metrostation)

Adly Mansour (Arabisch: عدلي منصور) is een OV-knooppunt in de Egyptische hoofdstad Caïro dat op 16 augustus 2020 werd geopend. Het station is genoemd naar Adly Mansour, de voorzitter van het grondwettelijk hof van Egypte.
Het station werd in 2020 geopend als eindpunt van de noordoost tak van metrolijn 3. Op 3 juli 2022 werd het OV-knooppunt geopend door President Abdel Fatah al-Sisi. Behalve door metrolijn 3 wordt dit knooppunt ook bediend door de LRT, de “lightrail” die het knooppunt met de nieuwe Egyptische hoofdstad, verder naar het oosten, verbindt, alsmede de spoorlijn Caïro-Suez en diverse buslijnen. Vlak ten zuiden van het station liggen de werkplaats en het depot van lijn 3.
# Yrjö Kukkapuro

Yrjö Kukkapuro (landstreek Viipuri, 6 april 1933 – Kauniainen, 8 februari 2025) was een Fins meubelontwerper en interieurarchitect die bekendheid verwierf met enkele stoelontwerpen, waaronder de Karuselli (Carousel).

## Carrière

Kukkapuro ontwierp de Karuselli-stoel in 1964. Deze is gemaakt van met glasvezel versterkt polyester. Dit ontwerp is een icoon geworden door de innovatieve en ergonomische afwerking.
Hij was van 1974 tot 1980 hoogleraar aan de Aalto-universiteit voor kunst en grafische vormgeving in Helsinki; van 1978 tot 1980 was hij directeur.
In de jaren tachtig ontwierp Kukkapuro de ameublementen Ateljee en Experiment en richtte hij zich op interieuren in vrolijke kleuren. Later trad hij op als hoofdontwerper van de Finse designgroep Avarte.
Kukkapuro ontving diverse prijzen en onderscheidingen voor zijn ontwerpen: de Lunningprijs in 1966, de Finse Staatskunstprijs in 1970, de Pro Finlandia-medaille in 1983 en de Kaj Franck Prijs in 1995. In 2001 verleende de Hogeschool voor Kunst en Design Helsinki hem een eredoctoraat. In oktober 2017 werd Kukkapuro de Finland-prijs toegekend.
Werk van hem is opgenomen in de collecties van het MoMA in New York, het Victoria and Albert Museum in Londen en het Design Museum Gent.
Kukkapuro overleed op 8 februari 2025 op 91-jarige leeftijd.
* ↑ (fi) Muotoilija Yrjö Kukkapuro on kuollut

## Externe link

* Studio Kukkapuro
* Gemeinsame Normdatei: 124417035
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7867 4962
* KulturNav: fdabccd4-4c25-4e9a-a7e2-ed8a7166deca
* Library of Congress Control Number: no2009074014
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073612359
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 301391
* Système universitaire de documentation: 161851886
* Union List of Artist Names: 500076065
* Virtual International Authority File: 15704431
* WorldCat (via VIAF): 15704431
# Sweet Love

"Sweet Love" is een nummer van de Nederlandse band Ferrari. Het verscheen op hun album Sing with Me uit 1976. In april van dat jaar werd het uitgebracht als de derde single van het album.

## Achtergrond

"Sweet Love" is geschreven door zanger Frank Ferrari (onder zijn echte naam Frank Faas) en geproduceerd door Gerard Stellaard. Het geluid van het nummer wordt vaak vergeleken met het werk dat de George Baker Selection destijds uitbracht. Beide groepen stonden op dat moment onder contract bij platenmaatschappij Negram. Ter promotie van de single trad de band op bij onder meer de televisieprogramma's Toppop en Nederland Muziekland.
"Sweet Love" groeide uit tot de grootste hit van Ferrari. Het bereikte de nummer 1-positie in de Nederlandse Top 40 en kwam tot de tweede plaats in de Nationale Hitparade. Ook in het buitenland kwam het in de hitlijsten terecht: zo stond het in een voorloper van de Vlaamse Ultratop 50 op de derde plaats en kwam het in Duitsland tot de veertiende positie.

## Hitnoteringen
### Nederlandse Top 40

Hitnotering: 17-04-1976 t/m 03-07-1976 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | |
| Nummer | 24 | 13 | 7 | 4 | 3 | 2 | 1 | 2 | 7 | 19 | 28 | 36 | uit |

### Nationale Hitparade

Hitnotering: 17-04-1976 t/m 19-06-1976 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | |
| Nummer | 25 | 11 | 7 | 5 | 3 | 3 | 2 | 4 | 9 | 28 | uit |
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ferrari - Sweet Love - dutchcharts.nl
* ↑ Ferrari - Sweet Love | Releases | Discogs
* ↑ Flashback: Ferrari scoort nr.1 hit met 'Sweet Love' - Hitzound
* ↑ Ferrari - Sweet Love • TopPop - YouTube
* ↑ Ferrari - Sweet Love - YouTube
* ↑ Ferrari - Sweet Love | Top 40
* ↑ Ferrari - Sweet Love - ultratop.be
# Groene kinderen van Woolpit

De legende van de groene kinderen van Woolpit gaat over twee kinderen met een ongewone huidskleur die naar verluidt ergens in de 12de eeuw, wellicht ten tijde van koning Stefanus, opdoken in het dorpje Woolpit in het Engelse graafschap Suffolk. De kinderen waren broer en zus en hadden behalve hun groen getinte huid een normaal uiterlijk. Ze spraken een onbekende taal en wilden alleen rauwe tuinbonen eten. Uiteindelijk leerden ze ook ander voedsel eten en raakten ze hun groene kleur kwijt. Het jongetje werd echter ziek en stierf kort nadat hij en zijn zusje waren gedoopt. Het meisje paste zich aan haar nieuwe leven aan, maar men vond haar ‘nogal lichtzinnig en losbandig in haar gedrag’. Nadat het meisje Engels had leren spreken, vertelde ze dat zij en haar broertje uit Saint Martin’s Land kwamen, een ondergrondse wereld die bewoond werd door groene mensen.
De enige verslagen die in ongeveer dezelfde tijd zijn opgetekend, zijn te vinden in Historia rerum Anglicarum van Willem van Newburgh uit 1189 en Chronicum Anglicanum van Radulph van Coggeshall uit 1220. Tussen die tijd en het moment dat ze herontdekt werden halverwege de 19de eeuw worden de groene kinderen alleen terloops genoemd in William Camdens Britannia uit 1586 en het vroeg-17de-eeuwse fantasierijke The Man in the Moone van bisschop Francis Godwin. In beide werken wordt het verhaal van Willem van Newburgh geciteerd.
Van alle theorieën om de legende van de groene kinderen te verklaren, zijn er twee het meest gangbaar:
* Het zou of gaan om een volksverhaal over een denkbeeldige ontmoeting met inwoners van een andere, misschien ondergrondse of zelfs buitenaardse, wereld.
* Het betreft een door de overlevering vervormd verslag van een ware gebeurtenis.
Het verhaal werd door de Engelse anarchistische dichter en literatuurcriticus Herbert Read in zijn werk English Prose Style uit 1931 geprezen als een ideale fantasie en het vormde de inspiratie voor zijn enige, in 1934 geschreven, roman The Green Child.
# La Sylphide

La Sylphide (Engels: The Sylph; Deens: Sylfiden) is een romantisch ballet in twee bedrijven. Er waren twee versies van het ballet; het origineel gechoreografeerd door Filippo Taglioni in 1832, met zijn dochter Marie in de hoofdrol, en een tweede versie gechoreografeerd door August Bournonville in 1836. Bournonville is de enige versie waarvan bekend is dat deze heeft overleefd en een van 's werelds oudste nog bestaande balletten is.
# Saint-Hilaire-les-Places

Saint-Hilaire-les-Places is een gemeente in het Franse departement Haute-Vienne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 780 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Limoges.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Hilaire-les-Places bedraagt 23,1 km², de bevolkingsdichtheid is 33,8 inwoners per km².

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt spoorweghalte Lafarge.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Frederik Gerardus Hanken

Frederik Gerardus Hanken (Rotterdam, 20 juli 1848 - aldaar, 28 april 1930) was een Nederlands hoofdagent van het Nieuwe Afrikaansche Handels-Vennootschap (NAHV) te Cabinda, Angola, en later agent van de Koninklijke West-Indische Maildienst in Suriname. Hij legde een belangrijke etnografische collectie aan.
Hanken werd geboren in Rotterdam als zoon van Gerd Hanken (Wiefelstede, 1784 - Rotterdam, 1863) en Catharina Elizabeth Smit (Rotterdam, 1842 – aldaar, 1872). Na zijn opleiding werd hij in 1874 gecontracteerd door het Afrikaansche Handelsvereeniging (later Nieuwe Afrikaansche Handels-Vennootschap) en vertrok hij als handelsagent naar het Congogebied, waar hij als hoofdagent gestationeerd werd in de factorij Landana in Cabinda. Zijn werk stelde hem in de gelegenheid een groot deel van het Neder-Congogebied te doorkruisen. Tijdens deze tochten legde hij privé een uitgebreide etnografische collectie aan, variërend van sculpturen tot kleding, van huisraad tot muziekinstrumenten en wapens. In 1885 was hij namens de NAHV aanwezig bij de Nederlandse strafexpeditie tegen de inwoners van Futila, een landstreek gelegen langs de kust van Cabinda, uitgevoerd door het schroefstoomschip Zr.Ms. Atjeh, onder kapitein ter zee J.A. Greve van de Koninklijke Marine. Nog hetzelfde jaar zond Hanken zijn etnografische verzamelingen naar het Genootschap Natura Artis Magistra ten behoeve van het Ethnographisch Museum Artis in Amsterdam.
Na zestien jaar, midden 1890, keerde Hanken wegens ziekte terug naar Nederland. Een jaar later trad hij in het huwelijk met de 21-jarige Gerardine Meulemans (Terhulpen, België, 1869 - Laren, 1945) met wie hij in 1892 een dochter kreeg, Elisabeth. In 1894 vertrok Hanken met vrouw en kind met SS Prins Willem III naar Suriname, waar hij per 1 januari 1895 aangesteld was als agent van de Koninklijke West-Indische Maildienst te Paramaribo. Na tien jaar keerde hij in 1905 met zijn gezin terug in Nederland. Na de scheiding van zijn vrouw in 1906 hertrouwde hij in 1908 met Adriana van Salk (Rotterdam 1858 - 1931). Hanken overleed op 28 april 1930 op 82-jarige leeftijd.

## Literatuur

* Groot, S.J. de, 'Het geheim van Futilah: imperialistisch optreden van de Koninklijke Marine langs de Congo-rivier in 1885', in: Mars et Historia 31 (1997), nr.1, pp. 3-7
* Naber, J.W.A., Samuel Pierre l'Honoré Naber. Schout bij Nacht t.t. naar de correspondentie met zijn Ouders, loopende 1880-1913, en bewerkt door zijn zuster Johanna W.A. Naber. 's-Gravenhage, 1939 (niet in den handel)
* Wijs, Sonja - 'De collectie Hanken; een bewogen geschiedenis', in: Object en Verzamelaar, VVE Jaarboek 3 (2014), pp. 6-30
# Steffie Weterings

Steffie Weterings ('s-Gravenzande, 8 maart 1989) is een Nederlandse padelspeelster.

## Carrière

Weterings begon haar sportcarrière in het tennisspel, maar besloot rond haar 18e om geen internationale carrière na te streven. Ze bleef als tennislerares actief.
Op haar 32e stapte Weterings over naar padel, waar ze de Nederlandse top bereikte. In maart 2023 werd ze met dubbelpartner Marcella Koek Nederlands kampioen.

## Externe link

* Profiel van Steffie Weterings op de website van de Word Padel Tour
* ↑ Steffie Weterings over de Nederlandse padeltop: “Het is een spektakel om naar te kijken.”. Red Pers (17 maart 2023). Geraadpleegd op 22 juni 2023.
* ↑ Hoe een oefenpotje tegen Robin van Persie voor Steffie (34) uitgroeide tot een tweede topsportcarrière. Algemeen Dagblad (28 maart 2023). Gearchiveerd op 18 mei 2023.
* ↑ Oud-tennissers Marcella Koek en Steffie Weterings Nederlands kampioen padel. NPO Radio 1 (25 april 2023). Geraadpleegd op 2 juli 2023.