OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Windsor (Ontario)

Windsor is een stad in het zuidwesten van de provincie Ontario in Canada. De stad is gelegen aan de rivier Detroit tegenover de stad Detroit in de Amerikaanse staat Michigan. Windsor is de zuidelijkst gelegen stad in Canada en de enige plaats waar men in noordelijke richting moet reizen om van Canada naar de Verenigde Staten te gaan.

## Geschiedenis

De eerste nederzettingen in wat nu Windsor is werden in 1749 gesticht en daarmee is het de oudste Europese nederzetting in Canada buiten de provincie Quebec. De bevolking bestond voornamelijk uit Franstaligen en de nederzetting werd Petite Côte genoemd. In 1794, in de periode vlak na de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, werd de plaats Sandwich gesticht wat later werd omgedoopt in Windsor. Het werd officieel een stad in 1892. Voor het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog was Windsor een belangrijke tussenstation in de zogenaamde Underground Railroad, een route die ontsnapte slaven volgden vanuit het zuiden van de VS via het vrije noorden naar Canada toe.

## Demografie en economie

Het inwonertal van Windsor in 2021 was 229.660, als men de voorsteden meerekent bedraagt het inwonertal 422.630. Windsor is een industriestad met vooral veel automobielindustrie, mede door de nabijheid van Detroit. Een andere belangrijke bron van inkomsten is het Casino van Windsor. De stad kent een van de hoogste werkloosheidcijfers van Canada en tevens een relatief hoge criminaliteit. De Ambassadorbrug tussen Windsor en Detroit is een van de drukste internationale grensovergangen ter wereld. Verder zijn er een tunnel en een treintunnel die de stad met Detroit verbinden.

## Kunst en cultuur

Het Odette Sculpture Park, een beeldenpark aan de rivier de Detroit met 31 beelden, is een bekende toeristische trekpleister in de stad.

## Stedenbanden

Windsor heeft met verschillende steden een stedenband. Deze lijst is niet compleet.
* Saint-Étienne (Frankrijk), sinds 1963
* Lublin (Polen)
* Fujisawa (Japan), sinds 1987
* Coventry (Verenigd Koninkrijk), sinds 1963
* Mannheim (Duitsland)
* Las Vueltas (El Salvador)
* Changchun (China)
* Gunsan (Zuid-Korea)
* Saltillo (Mexico)
* Ohrid (Noord-Macedonië)
* Udine (Italië)
* Granby (Canada)
* Detroit (Verenigde Staten)

## Geboren in Windsor

* David H. Hubel (1926-2013), Canadees-Amerikaans neuroloog en Nobelprijswinnaar (1981)
* Killer Kowalski (1926–2008), worstelaar
* Jack Scott (1936–2019), rockabilly- en countryzanger
* Garth Hudson (1937-2025), muzikant (The Band)
* Paul Martin (1938), Minister-President van Canada (2003-2006)
* Abdullah the Butcher (1941), worstelaar
* Skip Spence (1946-1999), Canadees-Amerikaans singer-songwriter
* Cathy Priestner (1956), langebaanschaatsster
* Oliver Platt (1960), acteur
* Shania Twain (1965), zangeres
* Tamia (1975), zangeres
* Kim Shaw (1984), actrice
* Jacqueline MacInnes Wood (1987), actrice
* Katie Findlay (1990), actrice
* Brandon McBride (1994), middellangeafstandsloper
* Kylie Masse (1996), zwemster
* Sophie Nélisse (2000), actrice

## Externe link

* Officiële site van de stad Windsor
# Malcolm Martineau

Malcolm Martineau, OBE (3 februari 1960) is een Schotse pianist die vooral bekend staat als liedbegeleider.

## Leven

Martineau werd in 1960 geboren uit pianiste Hester Dickson Martineau en Canon George Martineau . Hij was enig kind, maar hij had verschillende stiefbroers en zussen uit eerdere huwelijken van zijn ouders. Hij werd geboren in Edinburgh en volgde een opleiding aan het George Watson's College en aan het St Catharine's College, Cambridge. In 1981 ging hij studeren aan het Royal College of Music en privé bij Joyce Rathbone.
Malcolm Martineau speelde in Parijs, Amsterdam, München, Wenen, Milaan, Berlijn, in het Verenigd Koninkrijk en in Noord-Amerika en vergezelde veel van 's werelds toonaangevende zangers, waaronder Thomas Allen, Dame Janet Baker, Barbara Bonney, Susan Graham, Della Jones, Simon Keenlyside, Tom Krause, Dame Felicity Lott, Anne Sofie von Otter, Frederica von Stade, Bryn Terfel, Sarah Walker en Ainhoa Arteta. Een van de bekende artiesten die hij begeleidt is klarinettiste Emma Johnson. Hij speelde op talloze festivals in het Verenigd Koninkrijk, gaf vele recitals voor de BBC en verscheen op festivals in Aix-en-Provence, Wenen, Edinburgh en Salzburg en in Noord- en Zuid-Amerika.
Hij vergezelde de winnaars van de Lieder-prijs tijdens de Cardiff Singer of the World- wedstrijd van 1989 en bij de Elly Ameling Award 1990. Hij stond masterclasses bij aan de Britten-Pears School in Snape voor Dame Joan Sutherland, Elisabeth Schwarzkopf, Suzanne Danco, Ileana Cotrubaș en Kurt Equiluz. Hij presenteerde zijn eigen serie op St Johns Smith Square met de complete nummers van Debussy en Poulenc en een grote Britten-serie in Wigmore Hall (beide uitgezonden door de BBC). In Het Concertgebouw in Amsterdam en elders begeleidde hij de bariton Thomas Oliemans onder meer bij de drie grote liedcycli van Franz Schubert.
In 2004 kreeg hij een eredoctoraat aan de Royal Scottisch Academy of Music and Drama en werd hij benoemd tot International Fellow of Accompaniment in 2009. In 2011 was hij artistiek directeur van het Leeds Lieder+ Festival.
Recente opnames omvatten onder andere Schubert, Schumann en Engelse liedrecitals met Bryn Terfel (voor Deutsche Grammophon), Schubert en Strauss recitals met Simon Keenlyside (voor EMI), recitals met Angela Gheorghiu (voor Decca), Emma Johnson, Della Jones en Yvonne Kenny, de complete Faure-nummers met Sarah Walker en Tom Krause, de complete Britten Folk Songs for Hyperion, de complete Beethoven-volksliederen en het liedrecital "Songs My Mother Taught Me", samen met Magdalena Kožená, voor Deutsche Grammophon.
Zijn prijzen zijn onder meer de Walther Gruner International Lieder Competition. Hij werd benoemd tot officier van de Orde van het Britse Rijk (OBE) in de 2016 New Year Honours voor diensten aan muziek en jonge zangers.
# Vlag van het Noordelijk Territorium

De vlag van het Noordelijk Territorium is in gebruik sinds 1978. Het Noordelijk Territorium bestaat al sinds 1911, maar kon zijn eerste vlag niet hijsen tot de huidige vorm van zelfbestuur verworven sinds 1978.

## Geschiedenis

De vlag van het Noordelijk Territorium is voor het eerst officieel erkend en gehesen tijdens een ceremonie, die het verkregen zelfbestuur vierde. Dit gebeurde in Darwin, de hoofdstad van het Noordelijk Territorium, op 1 juli 1978. Omdat het Noordelijk territorium nooit een koloniale status of een eerdere vlag heeft gehad, werd er besloten dat er een origineel ontwerp zou worden ontworpen. De vlag is ontworpen door Robert Ingpen, een prominent artiest oorspronkelijk uit Drysdale. Ingpen gebruikte een aantal ontwerpen ingezonden door het publiek als basis voor zijn uiteindelijk ontwerp.

## Ontwerp

De vlag verschilt van de meeste andere vlaggen van de Australische staten, door het ontbreken van het Britse Blue Ensign. Daarnaast bevat het wel het sterrenbeeld Zuiderkruis (afgebeeld zoals op de vlag van Victoria). Dit sterrenbeeld staat ook op de vlag van Australië en symboliseert de status van Australisch territorium. De vlag bestaat uit de officiële kleuren van het Noordelijk Territorium: zwart, wit en oker. Het okerkleurige deel bevat de Sturt's Desert Rose, de bloem die als embleem voor het territorium dient en de natuurlijke rijkdom van het gebied weerspiegelt. De zeven witte kroonbladeren symboliseren de zes Australische staten en het Noordelijk Territorium.
# Palletcentrale

De Palletcentrale Groep is een Nederlands bedrijf dat handelt in pallets in de Benelux.
Zij houdt zich bezig met het in- en verkopen van gebruikte pallets, het repareren en het produceren van nieuwe pallets, het beheren van palletbestanden, het afvoeren en verwerken van afvalhout en het maken van industriële verpakkingen.

## Geschiedenis

De Palletcentrale werd opgericht in 1968. Men begon in Rotterdam met het verzamelen en repareren van houten eigendomspallets van diverse Nederlandse bedrijven zoals onder andere van Van Nelle, Heineken en Unilever. Na uitbreiding en diverse acquisities is het huidige hoofdkantoor in 2000 gevestigd op het industrieterrein van Moerdijk. In 2007 is de Palletcentrale begonnen met het produceren van nieuwe pallets in Eeklo (België).
Vanaf 1 januari 2012 is deze productielocatie verhuisd naar Sas van Gent. Hier staat een ultra moderne palletproductie fabriek waar ruim 2.5 miljoen pallets per jaar worden geproduceerd. Standaard pallets, klant specifieke pallets, maatpallets, alle mogelijke varianten worden hier geproduceerd.
In 2011 is de Palletcentrale als eerste pallethandelaar en producent onderscheiden met de Lean and Green Award.
In 2023 heeft Ecovadis de Palletcentrale beoordeelt met een Gold Medal voor de toewijding aan duurzaam ondernemerschap
De Palletcentrale Groep BV verkoopt ruim 6 miljoen pallets per jaar.
Per december 2023 is Palletcentrale officieel overgenomen door het Vlaamse pallet- en verpakkingsbedrijf Foresco.

## Vestigingen

De Palletcentrale Groep heeft zes vestigingen in Nederland. De vestiging in Sas van Gent is een productielocatie van nieuwe pallets. Verder zijn er vestigingen voor gebruikte pallets in Moerdijk, Rotterdam, Helmond en Middenmeer. Bode Packaging is gevestigd in Hardinxveld-Giessendam. Er werken ruim 150 mensen bij de Palletcentrale Groep.

## Externe link

* Website Palletcentrale
* ↑ Wereldwijd, Vertrouwd, Bruikbare oplossingen voor zakelijke duurzaamheid. EcoVadis. Geraadpleegd op 8 januari 2025.
# Paardenperiode

De paardenperiode was een stijlperiode in de rotskunst van de Sahara die halverwege het 2e millennium v.Chr. begon. Ze komt alleen voor in de centrale en westelijke Sahara. Ze werd voorafgegaan door de pastorale periode en werd opgevolgd door de kamelenperiode.
De afbeeldingen zijn slechts klein van formaat: de paarden zijn zelden hoger dan 30 cm en de mensen nauwelijks hoger dan 20 cm. De schilderingen werden meestal in monochrome stijl gemaakt. Anatomische details zijn nauwelijks weergegeven, en het menselijk lichaam lijkt op een dubbele driehoek. Vaak ontbreken de hoofden geheel of zijn gereduceerd tot een lijn. Mannen dragen een korte tuniek en vrouwen dragen jurken tot aan de enkels.
De afgebeelde diersoorten weerspiegelen een steeds droger klimaat. De enige wilde dieren die nog over zijn, zijn struisvogel, antilope, gazelle en moeflon.
De mensen worden afgebeeld in vergelijkbare scènes als in de voorafgaande pastorale periode, maar er worden nu vaak gevechtsscènes aan toegevoegd. Veelgebruikte wapens waren schilden en speren. Een typisch motief waren ook strijdwagens, die meestal door paarden, maar ook door runderen getrokken konden worden. In de Maghreb, de Westelijke Sahara en Mauritanië zijn ook afbeeldingen van individuele wagens zonder trekdieren gevonden.
De strijdwagen verloor op den duur aan belang, en het paard werd steeds vaker als rijdier gebruikt. In deze fase verschenen ook de eerste korte inscripties in het Tifinagh-schrift.
De beelden dateren uit de tijd na de laatste relatieve vergroening van de Sahara. De tekeningen stammen ogelijk van de door Herodotus vermeldde Garamanten. De Garamanten waren een oud Berbervolk dat in de Fezzan woonde. Zij bewoonden tenminste sinds de 5e eeuw v.Chr. het binnenland van Libië in het huidige Fezzan rond de belangrijkste steden Zinchecra en Garama ten noordwesten van Murzuq. Door het fokken van paarden en het eerste gebruik van vierspanwagens konden ze de omringende volkeren onderwerpen.
# Joeri Loetsenko

Joeri Vitalijovitsj Loetsenko (Oekraïens: Юрій Віталійович Луценко) (Rivne, 14 december 1964) is een Oekraïens politicus en voormalig minister van binnenlandse zaken van Oekraïne, geboren in de noordwestelijke regio Wolynië. Hij bekleedde dit ambt in de twee kabinetten van Joelija Tymosjenko en in de kabinetten van Joeri Jechanoerov en Viktor Janoekovytsj. De Oekraïense minister van binnenlandse zaken is het hoofd van politie en Loetsenko was de eerste burgerminister van binnenlandse zaken toen hij in februari 2005 werd benoemd.
Op 13 december 2010, een dag voor zijn 46e verjaardag, werd Loetsenko door openbaar aanklager Viktor Psjonka in staat van beschuldiging gesteld, inzake het plegen van ambtsmisdrijven en valsheid in geschrifte. Toen hij op 26 december zijn hond uitliet werd hij vlakbij huis door gemaskerde elite-eenheden overmeesterd en in een busje afgevoerd. In februari 2012 werd tegen hem in een politiek proces een gevangenisstraf uitgesproken van 4 jaar, vanwege misbruik van zijn politieke ambt. Op 7 april 2013 werd hij vervroegd vrijgelaten, op aandringen van de Europese Unie.
* ↑ Ukraine prosecutors charge ally of opposition leader Tymoshenko, Kyiv Post , 13 december 2010)
* ↑ Voormalig minister Oekraïne Loetsenko opgepakt in Kiev, www.nrc.nl, 26 december 2010
* ↑ Ukraine's Lutsenko jailed for 4 years, www.kyivpost.com, 27 februari 2012
* ↑ Ukraine president pardons Yulia Tymoshenko allies, www.theguardian.com, april 2013. Gearchiveerd op 8 augustus 2023.
# Lijst van Filmmuziek Top 40 in 2017

Dit is een lijst van Filmmuziek Top 40 die werd uitgezonden op 3 maart 2017 op NPO Radio 4.
| Pos. | Componist | Filmtitel |
| 1 | Ennio Morricone | Once Upon a Time in the West |
| 2 | John Williams | Schindler's List |
| 3 | Leonard Bernstein | West Side Story |
| 4 | Howard Shore | Lord of the Rings |
| 5 | John Williams | Star Wars |
| 6 | Ennio Morricone | The Good, the Bad and the Ugly |
| 7 | Nino Rota | The Godfather |
| 8 | Rogier van Otterloo | Soldaat van Oranje |
| 9 | Ludovico Einaudi | Intouchables |
| 10 | John Barry | Dances with Wolves |
| 11 | Yann Tiersen | Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain |
| 12 | Samuel Barber | Platoon (The Village: Adagio for Strings) |
| 13 | Philip Glass | The Hours |
| 14 | John Barry | Out of Africa |
| 15 | Hans Zimmer | Gladiator |
| 16 | George Gershwin | Porgy and Bess |
| 17 | Gustav Mahler | Death in Venice (Main Title: Adagietto from Symphony No.5) |
| 18 | Philip Glass | Koyaanisqatsi |
| 19 | Ennio Morricone | The Mission |
| 20 | John Williams | Harry Potter 1 t/m 3 |
| 21 | Miles Davis | Ascenseur pour l'échafaud |
| 22 | Rogier van Otterloo | Turks fruit |
| 23 | Hans Zimmer & Klaus Badelt | Pirates of the Caribbean |
| 24 | Hans Zimmer | Interstellar |
| 25 | Henry Mancini | Pink Panther |
| 26 | Michael Nyman | The Piano |
| 27 | Maurice Jarre | Doctor Zhivago |
| 28 | Ry Cooder | Paris, Texas |
| 29 | John Williams | Indiana Jones |
| 30 | Ennio Morricone | Once upon a time in America |
| 31 | Michael Kamen | Band of Brothers (serie) |
| 32 | John Barry | James Bond |
| 33 | Ludwig van Beethoven | The King's Speech (Symphony No. 7) |
| 34 | Irwin Kostal | The Sound of Music (filmmuziek) |
| 35 | Wolfgang Amadeus Mozart | Out of Africa (Concerto for Clarinet and Orchestra in A (K.622)) |
| 36 | John Williams | Jurassic Park |
| 37 | Michel Legrand | Les Parapluies de Cherbourg |
| 38 | Angelo Badalamenti | Twin Peaks (serie) |
| 39 | Hans Zimmer | The Lion King |
| 40 | Richard Strauss | 2001: A Space Odyssey (Also sprach Zarathustra) |

## Top 3 componisten

De componisten met de meeste noteringen:
| Componist | Aantal |
| John Williams | 5 |
| Hans Zimmer | 4 |
| Ennio Morricone | 4 |
* ↑ Filmmuziek Top 200 aflevering 2017 hitnoteringen.nl
* ↑ Ennio Morricone op nummer 1 in de NPO Radio 4 Filmmuziek Top 40 npo.nl
2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025
# Borstbeeld van José de San Martín

Het borstbeeld van José de San Martín is een beeldhouwwerk op het Pater Weidmannplein in Paramaribo, Suriname.
Het is een geschenk van Argentinië aan Suriname en gemaakt door Miguel Ángel Villalba. Het werd op 22 juni 2017 onthuld door firstlady Ingrid Bouterse-Walding, attaché Eduardo Acosta en Alysha Mohamed, een leerlinge van de Maretraiteschool. De ceremonie werd muzikaal bijgestaan door de muziekkapel van het leger.
José de San Martín was een Argentijns militair en staatsman en belangrijk in de revoluties in Argentinië, Chili en en Peru tegen de Spaanse overheersing in respectievelijk 1812, 1818 en 1821. Hij wordt gezien als de stichter van Argentinië.
Tijdens de ceremonie werd de San Lorenzomars gespeeld, toepasselijk verwijzend naar San Lorenzo waar De San Martín een belangrijke slag won tijdens de Argentijnse onafhankelijkheidsoorlog. De mars werd in 1901 gecomponeerd door Cayetano Alberto Silva.
# Mehdi Jomaa

Mehdi Jomaâ (Mahdia, 21 april 1962) is een Tunesisch ingenieur en politicus die van januari 2014 tot februari 2015 premier van Tunesië was. Voordien was hij sinds 2013 minister van Industrie. Na de parlementsverkiezingen van 26 oktober 2014 werd hij opgevolgd door Habib Essid.
Nadat Habib Essid in februari 2015 premier werd, laste Mehdi Jomaa een sabatjaar in weg van het politieke leven totdat hij begin februari 2016 de vorming aankondigde van een denktank genaamd "Tunesisch Alternatief ". Een jaar later in maart 2017 veranderde hij Tunesisch Alternatief in een politieke partij.
* ↑ Nieuwe regering in Tunesië. de Volkskrant (29 januari 2014). Gearchiveerd op 22 oktober 2017.
* ↑ https://www.voanews.com/world-news/middle-east-dont-use/tunisia-ex-pm-jomaa-launches-non-ideological-political-party
# Remhelling

Een remhelling, ook wel bremsberg genoemd (van het Duitse bremsen, 'remmen"'), is binnen de mijnbouw een spoor tussen een lager gelegen grondgalerij en een hoger gelegen verdieping of deelgalerij waarover lorries met erts of ander sediment aan kabels (soms aan kettingen) door remmen gecontroleerd kunnen worden afgevoerd naar beneden. Remhellingen maken gebruik van de zwaartekracht en worden zowel in de dagbouw als de schachtbouw toegepast. Aan de kop van een remhelling bevindt zich een horizontaal geplaatste kabelschijf met een rem of een verticaal geplaatste dubbele trommel. Beneden bevindt zich een aflopend spoor om de lorries gecontroleerd tot stilstand te brengen en soms een stootblok om op hol geslagen lorries naar beneden op te vangen. Remhellingen kunnen bestaan uit een of twee sporen. Bij een spoor wordt gebruikgemaakt van een contragewicht. In het geval van twee sporen kan de volle lorrie door de zwaartekracht een lege lorrie op het andere spoor omhoog trekken. Om goed te werken moet een remhelling een hellingsgraad van 10 tot 25 procent hebben om te voorkomen dat er gevaar optreedt doordat men eraan moet trekken (bij een te kleine hellingshoek) of de lading er overheen valt (meer dan 25 procent).
In Nederland werd de remhelling rond 1930 vervangen door schudgoten en transportbanden.
Een andere manier van transport binnen de mijnbouw die gebruikmaakt van zwaartekracht is de blindenschacht.
* ↑ (de) Bremmsberg. Erklärendes Wörterbuch der im Bergbau in der Hüttenkunde und in Salinenwerken vorkommenden technischen und in Salinenwerken vorkommenden technischen Kunstausdrücke und Fremdwörter p. 32. Verlag der Falkenberg'schen Buchhandlung (1869). Geraadpleegd op 1 juli 2018.
* ↑ Transport: De zwaartekracht. Ons mijnverleden. Gearchiveerd op 1 juli 2018. Geraadpleegd op 1 juli 2018.
* ↑ Remhelling. Woordenboek van de Limburgse dialecten II-5, deel 2 p. 199. Van Gorcum (1989). Geraadpleegd op 1 juli 2018.
# Hammadiden

Hammadiden waren een Berberse dynastie die van 1014 tot 1152 over Centraal-Maghreb (ongeveer het huidige Algerije) regeerde. De dynastie was een aftakking van de Ziridendynastie. Het werd gesticht door Hammad ibn Buluggin, broer van de Ziridenheerser.

## Geschiedenis

De Ziriden regeerden sinds de 10e eeuw namens de sjiitische Fatimiden over de Maghreb. Hammad was in 1007 door zijn broer aangesteld als gouverneur van Centraal-Maghreb. In 1014 verklaarde hij zich echter onafhankelijk van de Ziriden en nam publiekelijk afstand van de sjiitische doctrine. Een oorlog met de Ziriden volgde, die eindigde in een wapenstilstand. In 1018 vaardigden de Ziriden een erkenning uit van het jonge koninkrijk.
De hoofdstad van het rijk was tot 1090 Qalaat Beni Hammad, de stad die door Ibn Buluggin zelf in 1007 werd gesticht. In 1090 moest de stad verlaten worden, vanwege aanvallen door de Arabische Banu Hilal-bedoeïenen. Tegenwoordig staan alleen de ruïnes nog. Opgravingen schetsen het beeld van een welvarende stad, dat een hoge mate van beschaving kende: een schat aan terracotta, juwelen, munten en keramiek zijn teruggevonden. Sinds 1980 staat het op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
Na hun vertrek uit Qalaat Beni Hammad stichtten zij hun nieuwe hoofdstad, Béjaïa. Deze zou gedurende de middeleeuwen uitgroeien tot een van de rijkste steden aan de Middellandse Zeekust. In 1152 werd de stad ingenomen door de Berberse Almohaden uit Marokko, waarmee een einde kwam aan hun bewind.

## Heersers

| regeerperiode | naam |
| 1014 – 1028 | Hammad ibn Buluggin |
| 1028 – 1045 | Qaid ibn Hammad |
| 1045 – 1046 | Muhsin ibn Qaid |
| 1046 – 1062 | Buluggin ibn Muhammad |
| 1062 – 1088 | An-Nasir ibn Alnas |
| 1088 – 1104 | Al-Mansur ibn Nasir |
| 1104 | Badis ibn Mansur |
| 1104 – 1121 | Abd al-Aziz ibn Mansur |
| 1121 – 1152 | Yahya ibn Abd al-Aziz |
# Station Ore

Ore is een spoorwegstation van National Rail in Hastings in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Southern. Het station is geopend in 1888.
# Go-Suzaku

Keizer Go-Suzaku (後朱雀天皇, Go-Suzaku-tennō, 14 december 1009 – 7 februari 1045) was de 69e keizer van Japan, volgens de traditionele opvolgvolgorde. Hij regeerde van de 17e dag van de 4e maand van Chōgen 9 (1036) tot de 16e dag van de 1e maand van Kantoku 2 (1045).
Go-Suzaku’s regeerperiode omvatte vier periodes uit de Japanse geschiedenis: Chōgen (1028-1037), Chōryaku (1037-1040), Chōkyū (1040-1044) en Kantoku (1044-1046). Go-Suzaku ligt begraven in een van de zeven keizerlijke tombes in de Ryoan-ji tempel in Kyoto.

## Genealogie

Go-Suzaku was vernoemd naar de voormalige keizer Suzaku. Het voorvoegsel go- (後), kan worden vertaald als “later” of “tweede”, waardoor zijn naam vrij vertaald “Suzaku de tweede” betekent. Zijn persoonlijke naam (imina) was Atsunaga-shinnō.
Go-Suzaku was de zoon van keizer Ichijo en Fujiwara no Shōshi. Hij was de jongere broer van keizer Go-Ichijo.
Go-Suzaku had vijf keizerinnen en hofdames, met wie hij zeven kinderen kreeg. Twee van deze kinderen werden later ook keizer: Go-Reizei en Go-Sanjo.
* Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323.
* Reed, Edward James. (1880). Japan: its history, traditions, and religions: With the narrative of a visit in 1879, Volume 1. London: J. Murray. OCLC 1309476.
* Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.
* Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842.
* ↑ Japanse hof: 後朱雀天皇 (69)
* ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 160-162; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 310-311; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. p. 195-196.
* ↑ Reed, Edward James. (1880). Japan: its history, traditions, and religions, Vol. 1, p. 112 n*.
* ↑ Titsingh, p. 160.
$^*$ Regent Jingu staat niet op de traditionele lijst.
# Gatsometer

Gatsometer BV was een Nederlands bedrijf dat onder andere flitspalen produceerde waarmee snelheidsovertredingen konden worden vastgesteld. Het bedrijf werd in 2015 overgenomen door Sensys, een Zweeds bedrijf, en vormt nu deel uit van de Sensys Gatso Group.
Het bedrijf werd in 1958 opgericht door de Nederlandse rallyrijder Maus Gatsonides, en was gevestigd te Haarlem. De eerste klant was het politiekorps van Velsen. Gatsometer BV werd tot de overname geleid door Timo en Niki Gatsonides, kleinzonen van de oprichter.
Naast de zogeheten flitspalen maakte Gatsometer ook apparatuur die gebruikt werd bij rekeningrijden, trajectcontrole, zwembaden, en voor automatische kentekenplaatherkenning. De producten werden wereldwijd verkocht. De grootste concurrent van Gatsometer was het Zwitserse Multanova.

## Externe link

* Website Sensys Gatso
* ↑ Our heritage | Sensys Gatso. www.sensysgatso.com. Geraadpleegd op 9 september 2022.
* 1 2 "Overal geflitst dankzij een snelheidsduivel", de Volkskrant, 15 juli 2009.