OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Noord-Kivu

Noord-Kivu (Frans: Nord-Kivu) is sinds 1988 een provincie in het oosten van de Democratische Republiek Congo en onderdeel van de historische-geografische regio Kivu. De hoofdstad is Goma en de provincie had in december 2005 een geschat aantal van 7.460.642 inwoners.

## Geografie

In het zuidoosten van de provincie ligt het Kivumeer en in het oosten het Edwardmeer. In het oosten grenst ze aan de landen Oeganda en Rwanda. Noord-Kivu grenst verder aan de Congolese provincies Ituri in het noorden, Tshopo in het noordwesten, Maniema in het westen en Zuid-Kivu in het zuiden.
Noord-Kivu kent drie steden; Goma, Butembo en Beni, en is verdeeld in vijf territoria; Beni, Lubero, Masisi, Rutshuru en Walikali. De provincie omvat tevens het Virunga Nationaal Park, een Werelderfgoed waar zich de bedreigde berggorilla's bevinden.
De provincie kent net als Zuid-Kivu een grote rijkdom aan mineralen en grondstoffen, zoals goud, koper, kobalt en coltan.
De oude provincie Kivu was opgedeeld in drie districten: Noord-Kivu, Zuid-Kivu en Maniema, welke in 1988 drie nieuwe provincies zijn geworden. Deze provincies vallen buiten de bestuurlijke herindeling die in de constitutie van 2005 is voorzien.

## Geschiedenis

De provincie had en heeft nog steeds veel te lijden onder de gewelddadigheden tijdens de Tweede Congo-oorlog (1998-2003) en het Kivuconflict (2004-heden). Tevens bevinden zich er grote aantallen binnenlandse vluchtelingen en vluchtelingen uit buurland Rwanda. Die laatste vooral ten gevolge van de Rwandese Genocide en de nasleep daarvan.
Vanaf september 2008 escaleerden de gewelddadigheden verder, omdat rebellenleider Laurent Nkunda een offensief startte. Het gevolg was een nog grotere vluchtelingenstroom, en hernieuwde internationale aandacht.
In Noord-Kivu was de VN-vredesmissie MONUSCO met 14.000 man aanwezig om de bevolking te beschermen, waar ze maar ten dele in slaagde. De stad Bunagana bijvoorbeeld is al lange tijd in handen van de rebellen. In januari 2025 namen de M23-rebellen de stad Goma in.
# Parotia

Parotia is een geslacht van zangvogels uit de familie Paradisaeidae (paradijsvogels). Het geslacht telt zes soorten die alle voorkomen op Nieuw-Guinea.

## Soorten

* Parotia berlepschi – Berlepsch' parotia
* Parotia carolae – Carola's parotia
* Parotia helenae – Helena's parotia
* Parotia lawesii – Lawes' parotia
* Parotia sefilata – Arfakparotia
* Parotia wahnesi – Huonparotia
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Vlag van Loir-et-Cher

De vlag van Loir-et-Cher is de niet-officiële vlag van het Franse departement Loir-et-Cher. Net als de meeste andere departementen van Frankrijk heeft Loir-et-Cher geen officiële vlag, maar wordt de hier rechts afgebeelde vlag op niet-officiële wijze gebruikt. De vlag is afgeleid van het wapen van dit departement.
De vlag is golvend doorsneden in tweeën; aan de bovenkant is blauw, met twee gouden lelies met daarboven een witte barensteel, aan de onderkant is geel, met een blauwe lelie.
Het ontwerp is gebaseerd op de vlag van de voormalige provincie Orléanais, met de golvende tweedeling die de Loire symboliseert, die het departement in tweeën deelt.
* ↑ France. www.cyber-flag.net. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
* ↑ Loir-et-Cher (Department, France). crwflags.com. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
* ↑ Drapeau de Loir-et-Cher. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
* ↑ Armoiries de Loir-et-Cher. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
# Vlag van Loire

De vlag van Loire is de niet-officiële vlag van het Franse departement Loire. Net als de meeste andere departementen van Frankrijk heeft Loire geen officiële vlag, maar wordt de hier rechts afgebeelde vlag op niet-officiële wijze gebruikt. De vlag is afgeleid van het wapen van dit departement.
De vlag toont een rode achtergrond met een gele dolfijn in het midden.
Deze vlag is ook die van de voormalige provincie Forez, waartoe het departement historisch behoorde.
Naast deze vlag is er een logovlag in gebruik.
* ↑ France. www.cyber-flag.net. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
* ↑ Loire (Department, France). crwflags.com. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
* ↑ Drapeau de la Loire. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
* ↑ Armoiries de la Loire. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 22 januari 2025.
# Vaasje

Een vaasje is een volstrekt taps toelopend bierglas. Het wordt sinds de jaren tachtig van de twintigste eeuw voornamelijk gebruikt voor pils en andere ondergistende bieren, maar in vroeger dagen ook voor veel andere biersoorten.
Er bestaan vaasjes in allerlei verschillende inhoudsmaten maar in de Nederlandse en Belgische horeca zijn vaasjes van 25 cl het meest gangbaar. De benaming vaasje verwijst waarschijnlijk naar de grondvorm van een geheel ander soort container, te weten een bloemenvaas. Onvoldoende onderzocht is nog wanneer de benaming vaasje in zwang is gekomen. Duidelijk is wel dat dit model in de volksmond ook onder heel wat andere namen bekend staat.
In veel Nederlandse plaatsen (maar juist niet in Amsterdam) spreekt men ook wel van een Amsterdammertje. Uit stedelijke naijver wordt dit laatste begrip door Rotterdammers geboycot. Zij noemen dit glas juist een Rotterdammertje. Sommige bierglazenverzamelaars noemen dit glas een emmertje, een benaming die verwijst naar de grondvorm van een emmer (zonder beugel of hengsel). In Vlaanderen wordt dit model glas meestal aangeduid als boerke en in Vlaams (en Nederlands) Limburg spreekt men ook wel van rendsje. Die laatste benaming verwijst naar het goudkleurige randje dat bij deze glazen gebruikelijk is.
Hoewel vaasjes in principe stapelbaar zijn, laat dit model glas zich in de praktijk soms lastig ontstapelen. Vanwege hun conische vorm hebben vaasjes de neiging om zich in elkaar vast te klemmen, zeker als ze net gespoeld zijn. Dit afklemprobleem kan verholpen worden door het onderste deel van het glas wat dikwandiger te maken dan het bovenste deel, waardoor aan de binnenkant van het glas een stapelrichel ontstaat.

## Varianten

Echte vaasjes kennen geen welvingen of andere contouren die afbreuk doen aan de conische vorm, terwijl ze evenmin voorzien zijn van verticale ribben, cannelures of spiraalwindingen. Een vaasvormig glas waarvan de onderste helft grotendeels bestaat uit verticale ribben wordt in Vlaanderen aangeduid als een ribbelglas of ribbelke. Stella Artois stopte in 2016 met ribbelkes en stapte over op boerkes.
* ↑ Dietert Bernaers, Hoe het meest iconische bierglas van België een comeback maakt, Het Laatste Nieuws, 9 juni 2021
* ↑ Bierglazen : het juiste glas koppelen aan het juiste bier, website Vlaamse Brouwers
* ↑ Bart Mertens, Stella stopt met ribbelkes, Het Laatste Nieuws, 9 augustus 2016
# Gesprek met de minister-president

Het Gesprek met de minister-president is een programma van de NOS waarin elke vrijdagavond een politiek verslaggever een kort gesprek houdt met de minister-president van Nederland, of met de vicepremier als die verhinderd is, over politieke gebeurtenissen van de afgelopen week. De gewoonte om de minister-president elke vrijdagavond met de pers te laten praten, in zowel een persconferentie als een studiogesprek voor radio en tv, stamt uit 1970 en was een initiatief van Piet de Jong (premier van 1967 tot 1971).
In 2017 besloot de NOS de interviews te laten afnemen door eigen presentatoren; voordien ondervroegen ook interviewers van andere omroepen (zoals Paul Witteman, Karel van de Graaf, Tijs van den Brink, Sven Kockelmann en Pieter Jan Hagens) de minister-president. De huidige presentatoren zijn (afwisselend) Xander van der Wulp, Mariëlle Tweebeeke en Arjan Noorlander.
De interviews vinden plaats in een studio bĳ ProDemos in Den Haag en de opnames vinden enkele uren voor de uitzending plaats. ‘s Avonds tegen 18.45 uur direct na EenVandaag wordt het gesprek uitgezonden op NPO 1.
Ook op de radio is er een wekelijks gesprek met de minister-president dat wordt uitgezonden in het programma Met het Oog op Morgen op NPO Radio 1. Wilma Borgman is de vaste presentator.
# Vlag van Pyrénées-Atlantiques

De vlag van Pyrénées-Atlantiques is de niet-officiële vlag van het Franse departement Pyrénées-Atlantiques. Net als de meeste andere departementen van Frankrijk heeft Pyrénées-Atlantiques geen officiële vlag, maar wordt de hier rechts afgebeelde vlag op niet-officiële wijze gebruikt. De vlag is afgeleid van het wapen van dit departement.
De vlag is verdeeld in vier kwartieren. Hier is een beschrijving van de elk kwartieren:
* Linksboven (rood veld): Een gouden ketting in een ruitvormig patroon, met een centrale groene smaragd.
* Rechtsboven (geel veld): Twee rode runderen, elk met een blauwe hoorn en bel, geplaatst boven elkaar.
* Linksonder (geel en blauw veld): Aan de linkerzijde staat een rode leeuw met een speer op een geel veld, terwijl aan de rechterzijde een blauwe achtergrond een gouden Franse lelie bevat.
* Rechtsonder (rood veld): Een gele of gouden leeuw op een rood veld.
Deze vlag is ontworpen om verschillende historische en culturele elementen van het departement Pyrénées-Atlantiques samen te brengen. Het ontwerp is een combinatie van het wapens van de voormalige gebieden waaruit het departement is ontstaan. De kettingen zijn het symbool van Neder-Navarra; de twee runderen zijn het symbool van Béarn. Het derde kwartier toont het wapen van de regio Labourd en het vierde kwartier toont de leeuw van de Soule.
* Wapen van Neder-Navarra
* Wapen van Béarn
* Wapen van Labourd (ook die van Ustaritz)
* Wapen van Soule
* ↑ France. www.cyber-flag.net. Geraadpleegd op 17 januari 2025.
* ↑ Pyrénées-Atlantiques (Department, France). crwflags.com. Geraadpleegd op 17 januari 2025.
* ↑ Armoiries des Pyrénées-atlantiques. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 17 januari 2025.
# One-Tete Lohkay

One-Tété Lohkay (Lohkay met één borst) was een 19e-eeuwse heldin en vrijheidsstrijder tijdens de einddagen van de slavernij op Sint Maarten.
One-Tété Lohkay was een jonge vrouw geboren in slavernij op een plantage aan de Nederlandse kant van het eiland Sint Maarten. Ze werd als opstandig beschouwd omdat ze herhaaldelijk probeerde te ontsnappen aan haar 'eigenaren'. Tijdens een van Lohkay's pogingen om te ontsnappen, werd ze gepakt en teruggebracht naar de plantage. De plantage-eigenaren gaven opdracht om een van haar borsten af te snijden als straf voor haar rebellie en als signaal voor de andere slaven. Vanaf dat moment stond ze bekend als “One-Tete Lohkay”.

## Legende

De legende is dat Lohkay de plantage definitief ontvluchtte nadat ze weer gezond was en woonde in de heuvels. 's Nachts verzamelde ze voedsel en voorraden op de landgoederen Industry, Saunders, Sint Peters, Marigot Hill en South Reward. Haar vastberadenheid en moedige karakter maakt haar een opmerkelijke heldin en een symbool van vrijheid voor Sint Maarten. Lohkay wordt op Emancipatiedag geëerd en gevierd op Sint Maarten vanwege haar doorzettingsvermogen en moed.

## Herdenkingsmonument

In 2006 werd een standbeeld van One-Tété Lohkay onthuld van beeldhouwer Michael Maghiro dat werd geplaatst in het midden van de Cay Hill-rotonde. Het beeld stelt Lohkay rennend voor met een bundel suikerriet op haar linkerschouder en een band om haar borst, een weergave van haar verzet en kracht. Het standbeeld werd onthuld door de toenmalige commissaris van Cultuur Louie Laveist op Emancipatiedag 2006. In die tijd was 1 juli nog geen feestdag op Sint Maarten. Tijdens orkaan Irma in september 2017 raakte het standbeeld beschadigd en werd het opgeslagen in het atelier van de kunstenaar. Op 18 februari 2021 werd het gerestaureerde beeld teruggeplaatst op de oorspronkelijke locatie en tijdens een ceremonie onthuld.

## Verhalen van verzet

Lohkay staat in een traditie van Afrikaanse vrouwen die in slavernij leefden in de Amerika's en daartegen in opstand kwamen. Ze vochten voor hun vrijheid en die van anderen en voor gelijkwaardigheid. Andere vrouwen zijn bijvoorbeeld Harriet Tubman, Virginia Dementricia van Aruba, Grandy Nanny van Jamaica, Queen Mary (Mary Thomas) van Saint Croix, Solitude van Guadeloupe, Bottom Belly (Susanna Abramsen) van Saint Croix en Mary Prince van Bermuda.
One-Tété Lohkay werd expliciet genoemd in Mark Ruttes redevoering in december 2022 waarin de Nederlandse regering haar excuses uitsprak voor het slavernijverleden.
* ↑ General Audit Chamber Sint Maarten Mini Focus Audit: De legende van Lohkay, November 2020
* ↑ Slavernij. Het verhaal van Joāo, Wally, Oopjen, Paulus, Van Bengalen, Surapati, Sepali, Tula, Dirk, Lokhay door Eveline Sint Nicolaas, Valika Smeulders, e.a. Rijksmuseum - Atlas Contact, februari 2021. ISBN 9789045042459
* ↑ The Daily Herald Statue of One-Tété Lohkay still waiting for better times, 5 juli 2020
* ↑ One Tete Lokay statue restored, The Daily Herald Sint Maarten 18 February 2021
* ↑ Toespraak van minister-president Mark Rutte over het slavernijverleden, rijksoverheid.nl, 19 december 2022
# Wereldkampioenschappen schaatsen afstanden 2025

De wereldkampioenschappen schaatsen afstanden 2025 worden gehouden van 13 tot en met 16 maart 2025 in het Vikingskipet, de Olympische schaatshal van 1994, in Hamar, Noorwegen. Het is de 24e editie van de WK afstanden.

## Toewijzing

De volgende plaatsen/ijsbanen hebben een bid ingediend om het WK afstanden 2025 te mogen organiseren:
| Land | Plaats | IJsbaan | Capaciteit | Datum |
| China | Peking | National Speed Skating Oval | 12.000 | 27 februari-2 maart 2025 |
| Duitsland | Inzell | Max Aicher Arena | 5.200 | 20-23 februari 2025 |
| Noorwegen | Hamar | Vikingskipet | 8.578 | 27 februari-2 maart 2025 |
| Polen | Tomaszów Mazowiecki | Ice Arena Tomaszów Mazowiecki | 2.600 | 27 februari-2 maart 2025 |

## Medaillewinnaars
### Vrouwen

| Onderdeel | 1 Kampioen | 2 Tweede | 3 Derde |
| 500 m | Femke Kok | Jutta Leerdam | Kim Min-sun |
| 1000 m | Miho Takagi | Femke Kok | Jutta Leerdam |
| 1500 m | Joy Beune | Antoinette_Rijpma-de_Jong | Mei Han |
| 3000 m | Joy Beune | Martina Sáblíková | Merel Conijn |
| 5000 m | Francesca Lollobrigida | Ragne Wiklund | Merel Conijn |
| Massastart | | | |
| Teamsprint | Nederland | Canada | Polen |
| Achtervolging | Nederland | Japan | Canada |

### Mannen

| Onderdeel | 1 Kampioen | 2 Tweede | 3 Derde |
| 500 m | Jenning de Boo | Jordan Stolz | Cooper McLeod |
| 1000 m | Joep Wennemars | Jenning de Boo | Jordan Stolz |
| 1500 m | | | |
| 5000 m | Sander Eitrem | Beau Snellink | Vladimir Semirunniy |
| 10.000 m | | | |
| Massastart | Andrea Giovannini | Lee Seung-hoon | Bart Swings |
| Teamsprint | China | Nederland | Verenigde Staten |
| Achtervolging | Verenigde Staten | Italië | Nederland |

### Medaillespiegel

| Plaats | Land | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons | Totaal |
| 1 | Nederland | 7 | 6 | 4 | 17 |
| 2 | Italië | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 3 | Verenigde Staten | 1 | 1 | 3 | 5 |
| 4 | Noorwegen | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 4 | Japan | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 6 | China | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 7 | Canada | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 7 | Zuid-Korea | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 9 | Tsjechië | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 10 | Polen | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 11 | België | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Totaal | Totaal | 13 | 13 | 13 | 39 |
* ↑ ISU WK Afstanden. www.schaatsen.nl.
* ↑ (en) ISU World Single Distances Speed Skating Championships 2025 - Bids Summary (via archive.org). ISU (31 mei 2021). Gearchiveerd op 8 mei 2024. Geraadpleegd op 21 februari 2022.
# Ninglinspo

De Ninglinspo is een zijriviertje van de Amblève nabij het Luikse plaatsje Nonceveux bij Remouchamps in de gemeente Aywaille. Het vormt de benedenloop van de (Ruisseau de) Hornay die ten zuiden van het plaatsje Vert Buisson in de gemeente Theux ontspringt.
De rivier dankt haar vreemde naam aan een fout door de Franse cartografen in 1876. Ze verwarden de naam van de rivier met die van een veld waar de rivier in de Amblève stroomt. De oorspronkelijke naam is eigenlijk de "Doulneux" welke aangeeft dat het afkomstig is van een Els. Er werd reeds gesproken over de rivier in 647 met de oorspronkelijke naam in het charter van Sigibert III.
De Ninglinspo is de enige bergrivier van België. Zij stroomt door een gebied dat sinds 1949 beschermd gebied is. De loop van de Ninglinspo daalt van 420 meter naar 170 meter, is 3 kilometer lang en heeft hierdoor een gemiddeld verval van 8%. Ze overbrugt een hoogteverschil van 250 meter. De grootste waterval in de rivier is de Waterval van de Chaudière. Ze mondt uit in de Amblève net nadat deze in de Fonds de Quarreux overgaat. Door de erosie van het snelle en wervelende water ontstonden er enkele diepe, nauwe uithollingen die de bassins onderling verbinden. Deze bassins kregen poëtische namen zoals "Bad van het hert", "Bad van Diana", "Bubbels van de ketel", "Bad van de waternimfen", "Bad van Venus",... De vallei van de Ninglinspo is geklasseerd als beschermd erfgoed door het Waals gewest en Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied Vallée de l'Amblève du Pont de Targnon à Remouchamps.
* De Ninglinspo
* Uitzicht over de vallei van de Ninglinspo vanaf uitzichtspunt Drouet
# United States Department of Education

Het United States Department of Education (ED) is het Amerikaans ministerie van Onderwijs. Het werd op 17 oktober 1979 opgericht. Sinds 2025 is Linda McMahon de minister van Onderwijs in het kabinet van president Donald Trump.
# United States Department of Commerce and Labor

Het United States Department of Commerce and Labor is het voormalige Amerikaanse ministerie van Economische Zaken en Arbeid.
Op 4 maart 1913 werd het ministerie hernoemd tot Department of Commerce en de bureaus en agentschappen die op arbeid betrekking hadden, werden ondergebracht in het nieuwe Department of Labor. Onder het ministerie vallen onder meer het United States Census Bureau en de National Oceanic and Atmospheric Administration.
Arbeid · Binnenlandse Zaken · Buitenlandse Zaken · Defensie · Economische Zaken · Energie · Financiën · Volksgezondheid en Sociale Zaken · Binnenlandse Veiligheid · Volkshuisvesting en Stedelijke Ontwikkeling · Justitie · Landbouw · Onderwijs · Transport · Veteranenzaken
Voormalige ministeries: Economische Zaken en Arbeid · Gezondheidszorg en Onderwijs · Marine · Post Office · Oorlog
# Gallus giganteus

De Gallus giganteus of Reuzenhoen is de naam voor een grote mythische of uitgestorven kip die in de 19de eeuw beschreven werd.

## Historische berichten over reuzenhoenders en archeologie

Coenraad Jacob Temminck, de eerste directeur van het Rijksmuseum van Natuurlijke Historie (tegenwoordig Naturalis) in Leiden, beschreef een reusachtig hoen uit Oost-Indië, dat hij Gallus giganteus noemde. Andere bronnen spraken over grote hoenders uit Sumatra, die eveneens zo benoemd werden. Op de Comoren, op Madagascar en in Noord-China zijn bij opgravingen verder botten van kippen gevonden, die duidelijk groter zijn dan gemiddeld.

## Mogelijke verwantschap met de Maleier

De Maleier is een uit Maleisië afkomstig vechthoen dat zich van andere rassen onderscheidt door zijn buitengewone hoogte. Sommige wetenschappers houden het voor waarschijnlijk dat de Maleier een nakomeling van de boven beschreven Gallus giganteus is. Ook wordt de Maleier wel met de Gallus giganteus gelijkgesteld.

## Braziliaanse reuzenhoenders

In Brazilië hebben zich in de laatste decennia veel kippenfokkers geïnteresseerd voor recordformaten. Op de basis van Maleiers en andere grote kippenrassen ontstond daar de 'Índio Gigante'. In 2014 werd een vereniging opgericht, de Associação Brasileira dos Criadores de Índio Gigante, die de fokkersactiviteiten begeleidt. De standaard beschrijft intussen een minimale lichaamslengte van 105 centimeter voor de hanen en 90 centimeter voor de hennen.
# Gannat

Gannat is een gemeente in het Franse departement Allier (regio Auvergne-Rhône-Alpes). De gemeente telde 5.684 inwoners op 1 januari 2022. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Vichy.

## Geschiedenis

Gannat lag op een kruispunt van Romeinse heerbanen (van Bourges naar Clermont en van Vichy naar Néris). De plaats ontwikkelde zich rond een mottekasteel uit de 10e eeuw. In 1236 kreeg Gannat stadsrechten van de hertog van Bourbon. Gannat kende oorlogsgeweld in 1464 en in 1568, toen het werd ingenomen door de hugenoten. De stad kende een groei in de 19e eeuw met de komst van de spoorweg en industrie. Het kasteel van de hertogen van Bourbon werd omgevormd tot een gevangenis en bleef zo bewaard. Het kasteel bleef een gevangenis tot 1967 en werd daarna een museum.

## Geografie

De oppervlakte van Gannat bedroeg op 1 januari 2022 36,85 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 154,2 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Gannat met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt spoorwegstation Gannat.
In Gannat kruisen de autosnelwegen A71 en A719.

## Geboren

* Eugène de Sartiges (1808-1892), diplomaat en politicus
* Raymond Passat (1913-1988), wielrenner
* Sandrine Bonnaire (1967), actrice
# Jacob Daalder

Jacob Daalder (J. Daalder Dirkz.) (Den Hoorn (Texel), 28 mei 1862 – Bergen (NH), 6 december 1935) was een Nederlandse onderwijzer en schrijver, en een kenner van de flora en fauna van Texel, in het bijzonder van de avifauna.

## Biografie

Jacob Daalder Dirkzoon werd geboren in Den Hoorn op Texel als de zoon van Dirk Daalder (1826-1896) en Marretje Eelman (1827-1879). Hij volgde een opleiding tot onderwijzer in Haarlem, en werd in 1881 onderwijzer aan de openbare lagere school te Oosterend op Texel. Hij zou dat blijven tot 1926. “Hij was een ouderwetse dorpsschoolmeester in de beste zin van het woord en een belangrijke en gewaardeerde figuur in de dorpsgemeenschap.”
Jacob Daalder trouwde op 8 augustus 1866 met Jannetje Vonk (1865-1951); ze kregen vijf kinderen, van wie er één binnen een maand overleed en één levenloos werd geboren. De oudste zoon was Dirk Leonardus Daalder (1887-1963).

## Vogels

Jacob Daalder was bevriend met Jac. P. Thijsse, Theo van Hoytema en Adolphe Burdet. Toen Thijsse onderwijzer werd op Texel werd hij door Jacob Daalder ingewijd in de ornithologische ins en outs van het eiland. Voous stelt dat het verschijnen van het Verkade-album Texel mede aan Jacob Daalder te danken is geweest.
Daalder behoorde op 30 maart 1901 tot de oprichters van de Nederlandsche Ornithologische Vereeniging (N.O.V.) in Amsterdam, samen met onder andere Thijsse. Op 31 mei 1902 leidde hij een excursie van de N.O.V. naar de door hem ontdekte broedplaats van de noordse stern Sterna paradisaea.
Die ontdekking van het broeden van de noordse stern in de polder Het Noorden in het jaar 1898 is ongetwijfeld een hoogtepunt in Daalder's carrière als amateur-ornitholoog geweest. Het enthousiaste verhaal van R. baron Snouckaert van Schauburg in De Levende Natuur van augustus 1898 laat hierover weinig twijfel bestaan. Overigens geeft Daalder's eigen verslag van deze ontdekking een goed beeld van de werkwijze van vogelaars in die tijd. En enige trots klinkt door in zijn artikel in De Levende Natuur van 1903 als hij meldt dat deze ontdekking zelfs in een Duits ornithologisch tijdschrift vermelding kreeg.
Een ander hoogtepunt was ongetwijfeld zijn aanwezigheid bij de roemruchte tocht in 1894 van Jac. P. Thijsse en Paul Louis Steenhuizen op Texel, die “zo beeldend door Thijsse is beschreven in de eerste zes afleveringen” van de eerste jaargang van De Levende Natuur onder de titel 'Een week in een vogelparadijs.'

## Jacob Daalder school

Op 7 juli 1978 kreeg de openbare lagere school van Oosterend de naam “Jacob Daalderschool”. De naam werd onthuld door een zoon van Daalder, P.J. Daalder (geboren 1899). Tegenwoordig is in het gebouw aan de Vliestraat 26 de basisschool De Vliekotter gehuisvest.