OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Koningsbrug (Harlingen)

De Koningsbrug is de brug van de Kanaalweg over het Van Harinxmakanaal in de Koningsbuurt van de Nederlandse stad Harlingen. Hij heeft twee doorvaartopeningen: een basculebrug die gesloten een doorvaarthoogte van 5,27 meter heeft bij een doorvaartbreedte van 12 meter, en een vaste brug met een hoogte van 5,4 meter en een breedte van 22 meter. Daarmee hoeft de brug niet open voor een schip van CEMT-klasse IV zonder deklast.
De brug kruist het Van Harinxmakanaal direct ten oosten van de T-kruising met het Verbindingskanaal naar de Franekertrekvaart en wordt ter plaatse elektrisch bediend door een brugwachter. 's Nachts en op zondag is er geen bediening en op sommige tijden alleen op afroep via de marifoon.

## Geschiedenis

De brug is voltooid in 1954, enkele jaren na het kanaal. Blijkens een krantenbericht uit 1959 kon een in Bergum gebouwd zeeschip de Koningsbrug niet passeren, omdat de doorvaart door een vergissing twintig centimeter smaller was dan de beoogde 12 meter. Later bleek dat het verschil slechts vier centimeter was, nog altijd te smal voor de scheepsbreedte van 11,96 meter.
De N31 liep tot november 2017 over de Koningsbrug, maar loopt nu als Waadseewei door het naastgelegen Akwadukt Van Harinxmakanaal. Daarna is de brug gerenoveerd en zijn langs de Kanaalweg vrijliggende fiets- en voetpaden aangelegd, ten koste van een van de rijstroken voor auto's.
* 1 2 Fairway Information Services. www.vaarweginformatie.nl. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* ↑ Zeilersforum.nl: Koningsbrug Harlingen en marifoon (1/1). zeilersforum.nl. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* 1 2 Beenen wint renovatie Koningsbrug Harlingen – Aanbestedingsnieuws. www.aanbestedingsnieuws.nl. Gearchiveerd op 4 november 2024. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* ↑ "Harlinger courant", Harlinger courant, 30 december 1959. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* ↑ "Harlinger courant", Harlinger courant, 8 januari 1960. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* ↑ Bruggen en Overwegen Europa, Brugopening Koningsbrug Harlingen (Harns) Basculebrug/ Drawbridge/ Pont Basculant/ Zugbrücke (30 september 2016). Geraadpleegd op 17 maart 2025.
# Munitiekamer (Delfzijl)

De Munitiekamer is één van de oudste bouwwerken in de Stad Delfzijl. Het bouwwerk is gelegen in het centrum van Delfzijl nabij de haven van Delfzijl en de Grote Waterpoort. De munitiekamer werd gebouwd in 1591, het jaar dat de Vesting Delfzijl flink uitgebreid werd. Dat jaar is het jaar van de inname van Delfzijl door Prins Maurits. De munitiekamer werd in 2009 gerestaureerd en is tegenwoordig onderdeel van het kantoor van Rederij Wagenborg.
* ↑ DBNL, Delfzijl, Monumenten in Nederland. Groningen, Redmer Alma, Sabine Broekhoven, Chris Kolman, Ben Olde Meierink, Ronald Stenvert. DBNL. Geraadpleegd op 16 februari 2025.
* ↑ Arsenaal (Kantoor van Rederij Koninklijke Wagenborg) - www.staatineemsdelta.nl. www.staatineemsdelta.nl. Geraadpleegd op 16 februari 2025.
# Pachamama

Pachamama (van het quechua pacha: aarde en mama: moeder, dus letterlijk vertaald "Moeder Aarde") is de belangrijkste godheid voor de inheemse bevolking van de centrale Andes van Zuid-Amerika.

## Beschrijving

Pachamama wordt omschreven als "ze is de Aarde in een diepe zin, bovennatuurlijk; ze is dat van hieronder, maar niet de grond of de geologische aarde, evenmin de christelijke hemel, ze is de kosmografische hemel. Pachamama is alles, ze verklaart alles.
Pachamama is geen eigenlijke scheppende, wel een beschermende godheid; ze beschermt de mens, ze maakt het leven mogelijk en begunstigt de vruchtbaarheid. In ruil voor deze hulp en bescherming is de priester van de Puna Meridional verplicht een deel van wat hij ontvangt aan Pachamama te offeren".

## Geschiedenis van haar verering

De Quechua- en de Tiwanaku-cultuur van de Andesregio brachten offers om haar te eren, ze offerden camelidae. Onder meer gaven ze cocabladeren, zeeschelpen en boven alles de foetus van lamas, volgens hun geloof om de grond te bevruchten.
Met de komst van de Spanjaarden en de vervolging van het - plaatselijk variërende - geloof werd Pachamama dikwijls aanbeden als was ze de maagd Maria.
# Waskemeer

Waskemeer (Fries: Waskemar) is een dorp in de gemeente Ooststellingwerf, in de Nederlandse provincie Friesland.
Het ligt ten zuidoosten van Drachten, net onder Bakkeveen. Het ligt voor klein stukje ook in de gemeente Opsterland. Waskemeer telde op 1 januari 2023 830 inwoners. Onder het dorp vallen ook de buurtschappen Konijnenbuurt en Janssenstichting.

## Geschiedenis

Waskemeer kreeg een zelfstandige dorpsstatus in 1954. Daarvoor heette het Haulerwijk-Beneden en Beneden-Haulerwijk. Het is in de 19e eeuw als tweede kern ontstaan van Haulerwijk, dat ook wel als Boven werd aangeduid.
De plaatsnaam Waskemeer verwijst naar de poelen die ten westen lagen van de plaats. Er was een groot en klein poel/ven. Die laatste is verdwenen. Het grotere meer heet thans Waskemeer ook, of Waskemar in het Fries en ligt op de Duurswoude Heide. Deze benaming kwam wel vaker voor, in het Nederlands ook Wassemeer. Dit waren poelen en vennetjes waar schapen werden gewassen.
Opmerkelijk is dat de straat De Bult grotendeels onder Bakkeveen valt, en zodoende ook diens adressering, terwijl het wel binnen de bebouwde kom ligt van het dorp Waskemeer.
Op De Bult stond lang een café, een omgebouwde boerderij van rond 1900. In 1976 werd het omgebouwd tot een discotheek, De Bult genaamd ook. Deze sloot per april 2007 en zou omgebouwd worden tot een woonhuis maar op 11 juli 2008 brandde het gebouw helemaal af.

## Geboren

* Elize van Vilsteren (2005), voetbalster

## Sport

* VV Waskemeer, voetbalvereniging
# Cyanopica

Cyanopica (blauwe eksters) is een geslacht van zangvogels uit de familie Corvidae (kraaien).

## Soorten

Tot in de 21ste eeuw werden de Aziatische blauwe ekster in Oost-Azië en de blauwe ekster die geïsoleerd op het Iberisch schiereiland voorkomt, beschouwd als één soort (Cyanopica cyanus) uit een monotypisch geslacht Cyanopica. Soms werd zelfs verondersteld dat de blauwe ekster in Spanje in de 16e eeuw of 17e eeuw daar vanuit Azië zou zijn overgebracht. Maar door ornithologen is deze veronderstelling altijd betwijfeld.
Uit DNA-onderzoek naar de taxonomie van de vogels uit 2004 blijkt dat de Iberische ondersoort sterk afwijkt en daarom is de soort gesplitst in twee soorten:
* Cyanopica cooki – Blauwe ekster
* Cyanopica cyanus – Aziatische blauwe ekster
* ↑ (en) Lever, C. 1987. Naturalized birds of the world. Longman. ISBN 9780582460553.
* ↑ Handbook of the Birds of the World deel 14, 2009.
* ↑ Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2013). IOC World Bird Names (version 3.5). (en)
* ↑ Kyukov, A. et al. 2004. Synchronic east–west divergence in azure-winged magpies (Cyanopica cyanus) and magpies (Pica pica.Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research 42(4): 342-351 (2004) abstract
# Beersterhoogen

Beersterhoogen, Beersterhogen of Beertsterho(o)gen (soms ook Beer(t)sterho(o)ven) is een streekdorp in de gemeente Oldambt in de provincie Groningen. Het ligt tussen Beerta en Nieuw-Beerta. De streek bestaat uit een aantal kapitale boerderijen, vroeger tevens met enkele middenstandswoningen, waaronder een smederij. De naam verwijst kennelijk naar de hogere ligging van de streek ten opzichte van Beerta. De boerderijen stonden eerder verder noordelijk aan de Oudeweg, bij de Tjamme, waar aanvankelijk nog een hoger veenpakket aanwezig was. De monumentale boerderij die hier nog staat (Oudeweg 39), is gebouwd op een wierde. Misschien gaat de naam terug op de verdronken nederzetting Houwingahof
De naam komt in de oudste bronnen niet voor. In 1609 is sprake van een akker uff der Hogen, in 1612 landerijen op Beersterhoven, in 1619 van een venne landes gelegen up der Hogen. In 1647 wordt inwoonster van Beerster-hogen genoemd; vanaf 1675 worden kerkleden die woonden op de Hoog of op de Hoogen vermeld en in 1726 iemand op de Hoven. In 1700 is sprake van een boerderij op de Beerster Hoogen; in 1761 op de Beersterhooven, mogelijk een hypercorrecte Nederlandse vorm. In 1789 wordt gesproken over landerijen ten noorden van het Hovender Tjam onder Finsterwolde.
Een oudere naam is vermoedelijk Gaarlanden, zo betiteld omdat de boerderijen in een vanuit Ulsda taps toelopende punt tussen de dorpen Beerta en Nieuw-Beerta lagen. Het Bellingwolder- of Buiskooldiep van 1657 vormt de oostgrens. De landerijen van Beersterhoogen vielen onder het in 1662 gestichte kerspel Beersterhamrik of Nieuw-Beerta, maar de inwoners bleven kerkelijk bij Beerta horen; na een akkoord in 1762 betaalden ze wel mee aan het kerkonderhoud te Nieuw-Beerta.
Aan de Oudeweg bij de Tjamme werd mogelijk al vóór 1716 een kostbare pelmolen gebouwd, die tot 1872 werd afgebroken en weer opgebouwd in Beerta. Het gehucht had ten minste in 1813 een eigen schooltje, dat nog in 1845 bestond; leerkracht was toen de bekeerde onderwijzer Nicolaas Mattheus Feringa, die op zondag godsdienstoefeningen hield.
# Dingé

Dingé is een gemeente in het Franse departement Ille-et-Vilaine (regio Bretagne). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rennes. Dingé telde op 1 januari 2022 1.690 inwoners. In de gemeente ligt de spoorweghalte Dingé.

## Geografie

De oppervlakte van Dingé bedroeg op 1 januari 2022 52,89 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 32 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* 1 2 Populations de référence 2022.
# Station Fougeray - Langon

Station Fougeray - Langon is een spoorweghalte in de Franse gemeente Langon. Zij wordt bediend door treinen van het netwerk TER Bretagne op het traject Rennes - Redon.
# Han de Vries

Han de Vries (Den Haag, 31 augustus 1941) is een Nederlands hoboïst.

## Opleiding

De Vries studeerde aan het Amsterdams Conservatorium bij Haakon Stotijn, eerste hoboïst van het Concertgebouworkest, en daarvoor bij diens vader Jaap Stotijn aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.

## Activiteiten

Toen hij 22 was werd hij benoemd tot docent aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam, en werd hij eerste hoboïst van het Concertgebouworkest. Na 7 jaar ging hij uit het orkest om zich volledig te kunnen wijden aan solospelen en kamermuziek.
De Vries wordt beschouwd als de leidende exponent van de Nederlandse hoboschool. Naast de moderne hobo speelde hij ook barokhobo. Veel componisten schreven speciaal voor hem nieuwe stukken voor hobo, waaronder Louis Andriessen, Willem Breuker, Morton Feldman, Bruno Maderna en Peter Schat.

## Prijzen en onderscheidingen

De Vries was winnaar van diverse prijzen, waaronder de Prix d'Excellence. Ook met de opnames die hij maakte won hij prijzen, waaronder drie Edisons (waarvan een met pianist Rudolf Jansen en in 2021 de Oeuvreprijs). In oktober 2012 ontving hij de Diapason d'Or voor de cd/dvd-box Han de Vries – The Radio Recordings die ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag is uitgebracht. Een tweede cd/dvd-box getiteld Han de Vries – The Almost Last Recordings verscheen bij zijn vijfenzeventigste verjaardag. Beide boxen werden samengesteld door zijn oud-leerling Peter Bree.

## Persoonlijk

Han de Vries is joods. Hij is de zoon van zangeres Chanah Milner. Zijn vader was architect en was voor zijn geboorte opgepakt door de nazi's. Na de oorlog kwam hij terug naar Nederland vanuit concentratiekamp Sachsenhausen. Tijdens de oorlog was Han de Vries ondergebracht bij het kinderloze echtpaar Vermeulen in Aalsmeer, terwijl zijn moeder ondergedoken was in Amsterdam.
# Leonard Digges

Leonard Digges (1588 - 7 april 1635) was een zeventiende-eeuwse Engelse dichter en vertaler, een lid van de prominente Digges-familie uit Kent - zoon van de astronoom Thomas Digges (1545-1595), kleinzoon van de wiskundige Leonard Digges (1520-1559), en jongere broer van staatsman Sir Dudley Digges (1583-1639).
In 1606 studeerde de jonge Leonard Digges af aan de Universiteit van Oxford (University College) en in 1626 werd hij Master of Arts en verkreeg hij het recht om in het University College te wonen, wat hij deed tot aan zijn dood. Door zijn vriend James Mabbe werd hij beschreven als "een grootmeester van de Engelse taal, met een perfect begrip van het Frans en het Spaans, een goede dichter, en geen middelmatig redenaar." Hij vertaalde The Rape of Proserpine (gedrukt in 1617) van Claudianus. Een andere vertaling van Digges, Gerardo, the Unfortunate Spaniard door Gonzalo de Céspedes y Meneses, werd in 1622 gepubliceerd en door John Fletcher gebruikt als bron voor zijn toneelstukken The Spanish Curate en The Maid in the Mill . De uitgever van Digges was Edward Blount, een van de mannen die de First Folio van de werken van Shakespeare in het jaar daarop zou uitgeven. Het derde van de inleidend gedichten in dat volume is het werk van Digges.
Er zijn ook andere connecties tussen Digges en Shakespeare. Toen John Benson in 1640 de gedichten van Shakespeare in een enkel volume drukte, liet hij de collectie voorafgaan door een gedicht van Digges, dat de populariteit van Shakespeares personages Falstaff, Malvolio en Beatrice en Benedick prijst.
Na de dood van Thomas Digges in 1595 hertrouwde zijn weduwe Anne St. Leger in 1603. Haar tweede echtgenoot en stiefvader van Leonard Digges was Thomas Russell, een vriend van Shakespeare en een van de toezichthouders op het testament van de dichter. Russell woonde in Alderminster, ongeveer zes en een halve kilometer ten zuiden van Stratford-upon-Avon. Sir Dudley Digges, broer van Leonard Digges, was naast zijn andere ambten en verplichtingen, ook lid van de raad van de Virginia Company die in 1607 de kolonie in Jamestown in Virginia op touw zette. Digges was mogelijk degene waardoor Shakespeare weet had van het wrak van de Sea Venture op Bermuda in de zomer van 1609, het verhaal dat hem de inspiratie en het materiaal bezorgde voor The Tempest.
# Lijst van onroerend erfgoed in Tessenderlo

Een overzicht van het onroerend erfgoed in de gemeente Tessenderlo. Het onroerend erfgoed maakt deel uit van het cultureel erfgoed in België.
| Object | Erfgoedstatus$^?$ | Bouwjaar of architect | Deelgemeente | Adres | Coördinaten | Nummer$^?$ | Afbeelding |
| Parochiekerk Sint-Martinus | Monument | | Tessenderlo | Markt 3B | 51° 4' 4" NB, 5° 5' 19" OL | 23176 | Parochiekerk Sint-Martinus |
| Dorpswoning | | | Tessenderlo | Markt 10 | 51° 4' 3" NB, 5° 5' 14" OL | 23177 | Dorpswoning |
| Neoclassicistisch burgerhuis | | | Tessenderlo | Markt 11 | 51° 4' 2" NB, 5° 5' 12" OL | 23178 | Neoclassicistisch burgerhuis |
| Witherenpastorie van de Sint-Martinusparochie | Monument | | Tessenderlo | Markt 21 | 51° 4' 4" NB, 5° 5' 22" OL | 23179 | Witherenpastorie van de Sint-Martinusparochie |
| Windmolen Oude Molen | Monument | | Tessenderlo | Molenstraat 2 | 51° 3' 36" NB, 5° 5' 28" OL | 23180 | Windmolen Oude Molen |
| Kapel Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeën | | | Tessenderlo | Turnhoutsebaan | 51° 2' 50" NB, 5° 0' 15" OL | 23182 | Kapel Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Weeën |
| Bierhoeve | | | Tessenderlo | Turnhoutsebaan 20 | 51° 2' 42" NB, 5° 0' 7" OL | 23183 | Bierhoeve |
| Molenaarshuis | | | Tessenderlo | Baalmolenstraat 44 | 51° 4' 42" NB, 5° 5' 3" OL | 23184 | Molenaarshuis |
| Langgestrekte hoeve | | | Tessenderlo | Steenovenstraat | 51° 1' 24" NB, 5° 3' 26" OL | 23185 | Langgestrekte hoeve |
| Parochiekerk Sint-Lucia | Monument orgel | | Tessenderlo | Engsbergseweg | 51° 1' 46" NB, 5° 2' 39" OL | 23186 | Parochiekerk Sint-Lucia |
| Windmolen | | 1826 | Tessenderlo | Smisstraat | 51° 1' 55" NB, 5° 2' 38" OL | 23188 | Windmolen |
| Parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen | | | Tessenderlo | Hulsterweg | 51° 4' 10" NB, 5° 7' 34" OL | 23189 | Parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen |
| Onze-Lieve-Vrouwekapel | | 1848 | Tessenderlo | Rodeheide | 51° 4' 11" NB, 5° 5' 49" OL | 23190 | Onze-Lieve-Vrouwekapel |
| Kerkhoeve met tiendschuur | Monument | 1771 | Tessenderlo | Schoterweg 96 | 51° 4' 7" NB, 5° 4' 19" OL | 23193 | Kerkhoeve met tiendschuur |
| Hoeve | | | Tessenderlo | Schoterweg 137 | 51° 4' 2" NB, 5° 3' 9" OL | 23195 | Hoeve |
| Parochiekerk Sint-Jozef | orgel | 1875-1878 | Tessenderlo | St.-Jozefsplein | 51° 3' 58" NB, 5° 2' 6" OL | 23197 | Parochiekerk Sint-Jozef |
| Windmolen Schaliënmolen | Monument | | Tessenderlo | Achterheide 7 | | 84273 | Windmolen Schaliënmolen |
| Oorlogsmonument ontworpen door J. Jourdain | Monument | | Tessenderlo | Markt | | 215778 | Oorlogsmonument ontworpen door J. Jourdain |
# Parlement van Namibië

Het Parlement van Namibië (Engels: Parliament of Namibia; Duits: Parlement von Namibien; Afrikaans: Parlement van Namibië) bestaat uit twee Kamers:
* de Nationale Vergadering (National Assembly) - lagerhuis, 104 leden;
* de Nationale Raad (National Council) - hogerhuis, 42 leden.
Sinds de onafhankelijkheid in 1990 wordt het parlement gedomineerd door de South West Africa People's Organisation (SWAPO), van oorsprong een bevrijdingsorganisatie.

## Parlementsgebouw

Het Parlement van Namibië is gevestigd in de hoofdstad Windhoek in een neoclassicistisch gebouw dat de naam Tintenpalast draagt en in de jaren 1912/1913 - toen Namibië een Duitse kolonie was onder de naam Duits-Zuidwest-Afrika - werd gebouwd door de Duitse architect Wilhelm Sander (1860-1930) van het architectenbureau Sander & Kock. De bouw werd verricht door dwangarbeiders die behoorden tot het volkeren der Herero en de Nama. Zij hadden de Duitse genocide op de Herero en Nama (1904-1908) overleefd en werden nadien verplicht tot slavenarbeid in dienst van de koloniale autoriteiten. Tijdens de Duitse koloniale periode die tot 1915 duurde was het gebouw in gebruik als overheidskantoor en werd het in de volksmond Tintenpalast, "Inktpaleis", genoemd vanwege het overvloedige gebruik van het inkt der ambtenaren die in het gebouw werkzaam waren.
Het omringende park (Parliaments garden / Parlementstuin) is zeer populair onder de bevolking en heeft naast o.a. bloemperken en olijfbomen een open veld. De aanleg van de tuin begon in 1931 en werd in 1934 voltooid. In 2017 was het park enige tijd gesloten voor het publiek en heeft het een opknapbeurt ondergaan.

### Afbeeldingen

* Het Parlementsgebouw (Tintenpalast) in Windhoek
* Het park bij het Tintenpalast
* Het Tintenpalast gezien vanaf een hoger gelegen punt in stad
* Nogmaals het park dat het Tintenpalast omringt
* 1 2 (en) Places of Power: A Wiki on National Parliament Buildings Worldwide - Namibia
* ↑ (en) M. Carter: Parliament Gardens Closed, Namibian Economist 11 januari 2017
# Love and Bullets (1916)

Love and Bullets is een Amerikaanse korte stomme film uit 1916 onder regie van Clay M. Greene, die ook het scenario schreef. De hoofdrollen worden vertolkt door George Clarke, Francis Joyner, John Sherman en Vinnie Burns. De film werd geproduceerd door de Lubin Manufacturing Company.

## Verhaal

Kapitein Gunn, een legerofficier op rust, staat erop om voor zijn dochter Louisa een echtgenoot te vinden. Hij selecteert twee potentiële kandidaten: Hector Timid, een vriendelijke maar ietwat verstrooide man van middelbare leeftijd en Mr. Wiseman, een corpulente man die alleen geinteresseerd is in een huisvrouw. Louise zelf heeft gevoelens voor Frederick Thornton. Daarom doet ze er alles aan om zichzelf zo onaangenaam mogelijk te maken voor beide mannen, waardoor ze haar vader zover krijgt dat ze voor Frederick mag kiezen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage | Opmerkingen |
| Clarke, George George Clarke | Kapitein Gunn | |
| Joyner, Francis Francis Joyner | Hector Timid | |
| Sherman, John John Sherman | Mr. Wiseman | |
| Greene, Kempton Kempton Greene | Fred Thornton | |
| Burns, Vinnie Vinnie Burns | Louisa Gunn | als June Daye |
| Hayes, Adelaide Adelaide Hayes | Chatter, de meid | |
* 1 2 (en) Love and Bullets. Motion picture copyright descriptions collection. Class L, 1912-1977. Library of Congress.
* ↑ (en) Spehr, Paul C. (1996). American Film Personnel and Company Credits, 1908-1920. McFarland & Company, p. 242. ISBN 978-07-864-0255-7.
* ↑ (en) Chalmers, James Petrie (6 mei 1916). Love and Bullets. The Moving Pictures World 28 (6): 1022
# Rioleringsgraad

De rioleringsgraad is de verhouding van het aantal gerioleerde inwoners in een bepaalde gemeente of regio ten opzichte van het totaal aantal inwoners in dat gebied.
In december 2024 bedroeg de rioleringsgraad in Vlaanderen 93,5 %. Maarkedal in Oost-Vlaanderen had de laagste rioleringsgraad (56,3 %), terwijl Herstappe in Limburg de hoogste rioleringsgraad had (100 %).
# Ida-Virumaa

Ida-Virumaa (Estisch ook: Ida-Viru maakond, Duits (verouderd): Ost-Wierland) is een van de vijftien provincies van Estland en ligt in het uiterste noordoosten van het land. De provincie is rijk aan olie en mineraal-mijnen. Hiermee was het voor de ineenstorting van de Russische economie een economisch belangrijke provincie. Daarna bleef de provincie door hoge werkloosheidscijfers achter in economische groei. De hoofdstad van de provincie is Jõhvi. Op 1 januari 2023 bedroeg het aantal inwoners 133.358.

## Geschiedenis

Gedurende het laatste tijdperk van de Sovjet-overheersing werd de provincie Kohtla-Järve genoemd. De hoofdstad was toen eveneens Kohtla-Järve, waarvan Jõhvi, de huidige hoofdstad, toen een onderdeel vormde. De provincie werd bekend om zijn vele mijnen. Meer dan 90% van de energie in Estland werd hier opgewekt. De mijnwerkers waren met name Russische arbeiders en door grote groei en industrialisatie werden onbeduidende dorpjes grote industriële gebieden. Aan het einde van de jaren 80 van de 20e eeuw stortte de Russische economie in en werd het gebied, dat nu zijn afzetmarkt kwijt was, hevig getroffen door werkloosheid. Ook na het herstel van de onafhankelijkheid bleef de werkloosheid in de provincie hoog. In 2019 bedroeg de werkloosheid in Ida-Virumaa 8,9% tegen 4,6% in Estland als geheel.
Dankzij de massale toeloop van Russische arbeiders in de periode 1945-1985 heeft de provincie een Russischtalige meerderheid: 71,1% van de bevolking is etnisch Rus. Esten maken 18,8% van de bevolking uit en andere nationaliteiten 9,8% (cijfers van 1-1-2023; van het restant is de nationaliteit niet bekend). Wel heeft de meerderheid van de bevolking het Estische staatsburgerschap. In 2023 was dat 56%. 26% was Russisch staatsburger.

## Gemeenten

De provincie telt vier steden met de status van gemeente en vier landgemeenten.
De steden zijn:
* Kohtla-Järve
* Narva
* Narva-Jõesuu
* Sillamäe
De landgemeenten zijn:
* Alutaguse
* Jõhvi
* Lüganuse
* Toila

## Foto's

* De burcht van Narva
* Het landschap van Ida-Virumaa, gezien vanaf een uitkijktoren in Sinimäe
* Restanten van de olieschalie-industrie in het stadsdeel Sompa van Kohtla-Järve
* Het landhuis van Kukruse
* De stad Jõhvi bij nacht
* ↑ (en) Estisch bureau voor statistiek (Eesti Statistika); zoek onder de tweede box naar ‘Ida-Viru county’.
* ↑ (en) Werkloosheidspercentage voor Estland, de provincies en Tallinn.
* ↑ (en) Bevolking naar sekse, nationaliteit en provincie.
* ↑ (en) Bevolking naar regio en staatsburgerschap.
Harjumaa · Hiiumaa · Ida-Virumaa · Järvamaa · Jõgevamaa · Läänemaa · Lääne-Virumaa · Pärnumaa · Põlvamaa · Raplamaa · Saaremaa · Tartumaa · Valgamaa · Viljandimaa · Võrumaa
# Nationaal park Chelmos-Vouraikos

Nationaal park Chelmos-Vouraikos (Grieks: Εθνικό Πάρκο Χελμού Βουραϊκού, Ethnikó párko Chelmoú Vouraïkoú) is een nationaal park in Griekenland in het noorden van de Peloponnesos. Het werd opgericht in 2009 en is 54.400 hectare groot. Het nationaal park is ook een Unesco-Geopark en omvat het Chelmos-gebergte, de Styx-waterval (de bron van de rivier de Krathis), de Vouraikos-kloof (met tandradspoor Kalavryta-Diakofto), de Kastria-meren en het Tsivlos-meer.
* Chelmos, Nationaal park Chelmos-Vouraikos
* Chelmos, Nationaal park Chelmos-Vouraikos
* top van de Chelmos, Nationaal park Chelmos-Vouraikos
* Diakofto-Kalávryta-tandradspoorlijn in de Vouraikos-kloof