OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Albert Callier

Albert Philippe Henri François Callier (Gent, 11 februari 1846 - aldaar, 13 november 1920) was een Belgisch hoogleraar, uitgever en politicus voor de Liberale Partij.

## Levensloop

Callier was een zoon van de hoogleraar en schepen Gustave Callier (1819-1863) en van Stephanie Vandervin. Hij doorliep het secundair onderwijs aan het Koninklijk Atheneum van Gent. Vervolgens studeerde hij aan de Rijksuniversiteit Gent, alwaar hij in 1866 afstudeerde als doctor in de rechten en in 1972 als doctor in het modern recht.
Op 22 juni 1867 ging hij aan de slag als docent aan de faculteit recht en criminologie. Op 25 oktober 1873 werd hij aan deze faculteit buitengewoon hoogleraar en op 18 oktober 1878 gewoon hoogleraar. In 1874-'75 was hij decaan van deze faculteit en van 1879 tot 1885 was hij rector van de Rijksuniversiteit Gent.
In 1874 was hij medestichter (samen met zijn broer Hippolyte) van La Flandre Libérale, dat een leidinggevend liberaal opinieblad werd.
* ART Jan; Biografie Albert Callier; Universiteit Gent
* Fiche Albert Callier; Universiteit Gent
* Fiche Albert Callier; Beeldarchief Universiteit Gent
* Gemeinsame Normdatei: 1024485722
* Virtual International Authority File: 258600741
* WorldCat: E39PBJh4vdjWJkwgybhvdGjjYP
# Bloemkoolwijk

Een bloemkoolwijk of woonerfwijk is een type woonwijk dat sinds 1970 in Nederland werd gebouwd. Zij kenmerkt zich door een bloemkoolstructuur of "boomstructuur" met sterk hiërarchisch geordende verkeersstromen, waarbij het doorgaande verkeer over een ringweg (of een beperkt aantal hoofdwegen) wordt geleid. De woonerven zijn als bloemkoolroosjes op de hoofdwegen "geplant" en hebben maar één (rondlopende of doodlopende) toegang, waardoor ze autoluw zijn. De eerste woonerven ontstonden eind jaren zestig in de woonwijk Emmerhout in Emmen.
De opvolger van de bloemkoolwijk is de Vinex-wijk, gebouwd vanaf 1995.

## Kenmerken

Bas van der Laan noemt als enkele kenmerken voor deze wijken: groene, diffuse opzet van de wijk; duidelijke hoofdstructuur (ringweg), waar diverse buurten met een lus of doodlopende straat op zijn aangesloten; autoluw, geen fysiek onderscheid tussen weg en trottoir; grondgebonden woningen met een voor- en achtertuin; veel openbaar groen rondom de woningen; stevige groenstructuur in en om de wijk, vaak gecombineerd met water.

## Achtergrond

Planologen en stedenbouwkundigen gebruikten de term 'bloemkoolwijk' in de ruimtelijke ordening en planologie voor een specifiek stedelijk woonmilieu uit de periode 1970 – 1985. Stedenbouwkundig en planologisch gezien markeren de woonmilieus uit die periode een keerpunt binnen de Nederlandse stadsontwikkeling van na 1945. Het ontwerp van de bloemkoolwijk was een reactie op de planningsdoctrine en ontwerpgedachte van de nieuwe zakelijkheid en de daarmee gepaard gaande strokenbouw en stempelstructuur. De bloemkoolwijk vormt een intermezzo tussen de functionalistische en monolithische wijken van na de Tweede Wereldoorlog en de eclectische en retrospectieve stijlen van de jaren negentig. Een illustratie van een woonwijk met een bloemkoolontwerp verscheen voor het eerst in Nederland in 1972 in het magazine Baksteen. Hoewel de planoloog Niek de Boer vaak wordt opgevoerd als de geestelijk vader van de bloemkoolwijk, is dit type wijk waarschijnlijk in 1957 bedacht door de Duitse architect Walter Schwagenscheidt.

## Voorbeelden

Enkele typerende voorbeelden van bloemkoolwijken zijn De Laar in Arnhem, Peelo in Assen, Merenwijk en Stevenshof in Leiden, Weezenhof in Nijmegen, Holy-Noord in Vlaardingen en het stadsdeel Almere Haven in Almere, de wijk Tuikwerd in Delfzijl, maar er zijn nog vele andere, zoals meervoudig toegepast in de regio Gooi en Vechtstreek, waarvan Huizermaat (Huizen) en Hilversumse Meent, maar ook Aetsveld (Weesp) en de Bijvanck (Huizen/Blaricum) genoemd kunnen worden.

## Kritiek

Bloemkoolwijken zijn veelvuldig bekritiseerd. Veel stedenbouwkundigen en architecten noemen de wijken lelijk, niet-bewoners klagen over het doolhof aan vertakkingen, waardoor verdwalen gemakkelijk is. Bewoners wonen er echter graag. Ze waarderen de ruimtelijke structuur, het groen en de hofjes, bleek in 2013 uit een enquête onder 1400 bewoners van bloemkoolwijken.

## Literatuur

Martijn Ubink, Thijs van der Steeg (2011): Bloemkoolwijken. Analyse en Perspectief, Uitgever: SUN, ISBN 978-94-6105-169-1
# Synthetische cannabinoïden

Synthetische cannabinoïden of cannabimimetica zijn chemische verbindingen die in het menselijke lichaam met cannabinoïden vergelijkbare reacties kunnen veroorzaken, maar kunstmatig geproduceerd worden zonder gebruik te maken van de cannabisplant. Ze verbinden zich met dezelfde receptoren als natuurlijke cannbinoïden.

## Geschiedenis

In de jaren 80 werd aan de Clemson-Universiteit in Zuid-Carolina aangevangen voor wetenschappelijke doelen chemische stoffen op de basis van delta-9-tetrahydrocanninol te vervaardigen. De werkgroep, geleid door professor John William Huffmann, slaagde erin 400 verschillende moleculen te produceren, waarmee de fysiologische werking van de interactie met de receptoren in de hersenen beter opgehelderd kon worden.
Na de publicatie van de details voor de vervaardiging van de cannabimimetica, werden deze - vooral JWH-018 - geproduceerd voor drugs. De eerste preparaten kwamen in Duitsland op de markt. Bekend werden de preparaten onder de namen "K2" en "Spice". Een preparaat met de naam "kush" (genoemd naar de uit de Hindoekoesj afkomstige cannabis indica) veroorzaakte een drugsepidemie in West-Afrika, waarbij deze drug ook wel uitsluitend met synthetische opioïden verkocht wordt.

## Eigenschappen

Door zich te verbinden met de cannabinoïdereceptoren CB$_1$ en CB$_{2,}$ zijn veel effecten van de kunstmatige cannbinoïden vergelijkbaar met de werking van tetrahydrocannabinol (THC). De werking wordt door de veel sterkere binding met de receptoren bereikt met een duidelijk lagere dosis, wat voor drugsgebruikers met risico's verbonden kan zijn. De therapeutische werking van natuurlijke cannabinoïden is echter bij de synthetische stoffen niet aanwezig.

## Gebruik

Buiten wetenschappelijk onderzoek worden cannabimimetica als drugs gebruikt. Omdat het innemen van de meestal als vloeistof geproduceerde stof vanwege het doseren onpraktisch is, wordt het meestal op plantenbladeren (vaak heemstbladeren) versproeid en dan gerookt. In Nederland en Zwitserland is vastgesteld, dat natuurlijke cannabis opzettelijk met synthetische cannabinoïden vervuild kan zijn. De vloeistof kan ook direct gerookt worden met e-sigaretten.
* ↑ (en) Onaivi, Emmanuel S., Leonard, Claire M., Ishiguro, Hiroki, Zhang, Ping Wu, Lin, Zhicheng (2002-04). Endocannabinoids and cannabinoid receptor genetics. Progress in Neurobiology 66 (5): 307–344. DOI:10.1016/S0301-0082(02)00007-2.
* ↑ Notes from the Field: Increase in Reported Adverse Health Effects Related to Synthetic Cannabinoid Use — United States, January–May 2015. www.cdc.gov. Geraadpleegd op 28 juni 2024.
* ↑ Fattore, Liana, Fratta, Walter (2011). Beyond THC: The New Generation of Cannabinoid Designer Drugs. Frontiers in Behavioral Neuroscience 5. ISSN:1662-5153. PMID: 22007163. PMC: PMC3187647. DOI:10.3389/fnbeh.2011.00060.
* ↑ trooij, 3.8.3 Vervuiling van cannabis. Nationale Drug Monitor (27 oktober 2020). Geraadpleegd op 28 juni 2024.
# Chocó

Chocó is een departement in het noordwesten van Colombia. Het is het enige departement met zowel een kustlijn aan de Caribische Zee als aan de Grote Oceaan. Het departement grenst ook aan Panama, dat tot 1903 ook een Colombiaans departement was.
De hoofdstad van het departement is Quibdó.
In het dorp Lloró valt jaarlijks een grote hoeveelheid neerslag (13.300 mm).

## Gemeenten

Het departement bestaat uit 31 gemeenten.
| Gemeente | Inwoners |
| Acandí | 9.091 |
| Alto Baudo | 28.502 |
| Atrato | 5.295 |
| Bagadó | 8.174 |
| Bahía Solano | 8.785 |
| Bajo Baudó | 15.919 |
| Bojayá | 8.796 |
| Carmen del Darién | 4.191 |
| Cértegui | 6.797 |
| Condoto | 12.404 |
| El Cantón del San Pablo | 4.413 |
| El Carmen de Atrato | 7.076 |
| El Litoral del San Juan | 7.176 |
| Istmina | 23.359 |
| Juradó | 2.792 |
| Lloró | 8.072 |
| Medio Atrato | 9.056 |
| Medio Baudó | 9.358 |
| Medio San Juan | 10.247 |
| Nóvita | 5.708 |
| Nuevo Belén de Bajirá | 25.000 |
| Nuquí | 6.295 |
| Quibdó | 108.515 |
| Río Iró | 5.844 |
| Río Quito | 6.069 |
| Riosucio | 13.831 |
| San José del Palmar | 3.998 |
| Sipí | 2.848 |
| Tadó | 15.962 |
| Unguía | 10.446 |
| Unión Panamericana | 5.583 |
Detailkaart :
| Gemeenten | Regio's |

## Externe link

* (es) Website van het departement Chocó
Amazonas · Antioquia · Arauca · Atlántico · Bolívar · Boyacá · Caldas · Caquetá · Casanare · Cauca · Cesar · Chocó · Córdoba · Cundinamarca · Guainía · Guaviare · Huila · La Guajira · Magdalena · Meta · Nariño · Norte de Santander · Putumayo · Quindío · Risaralda · San Andrés en Providencia · Santander · Sucre · Tolima · Valle del Cauca · Vaupés · Vichada Federaal district: Hoofdstedelijk District Bogota
# Gonzague Vandooren

Gonzague Vandooren (Moeskroen, 19 augustus 1979) is een Belgisch voormalig betaald voetballer. Hij speelde meestal als linksachter voor K. Lierse SK, Standard Luik, KRC Genk en Excelsior Moeskroen. Aanvankelijk was hij spits of linkshalf en geen verdediger.

## Spelerscarrière

| seizoen | club | land | klasse | wedst | goals |
| 1997-1998 | Excelsior Moeskroen | België | Jupiler Pro League | 19 | 4 |
| 1998-1999 | Excelsior Moeskroen | België | Jupiler Pro League | 32 | 4 |
| 1999-2000 | Excelsior Moeskroen | België | Jupiler Pro League | 26 | 3 |
| 2000-2001 | K. Lierse SK | België | Jupiler Pro League | 17 | 2 |
| 2001-2002 | Standard Luik | België | Jupiler Pro League | 28 | 5 |
| 2002-2003 | Standard Luik | België | Jupiler Pro League | 31 | 4 |
| 2003-2004 | Standard Luik | België | Jupiler Pro League | 29 | 1 |
| 2004-2005 | Standard Luik | België | Jupiler Pro League | 19 | 0 |
| 2005-2006 | KRC Genk | België | Jupiler Pro League | 21 | 0 |
| 2006-2007 | KRC Genk | België | Jupiler Pro League | 20 | 2 |
| 2007-2008 | KRC Genk | België | Jupiler Pro League | 12 | 1 |
| 2007-2008 | Excelsior Moeskroen | België | Jupiler Pro League | 11 | 0 |
| 2008-2009 | Excelsior Moeskroen | België | Jupiler Pro League | 24 | 4 |
| 2009-2010 | Excelsior Moeskroen | België | Jupiler Pro League | 12 | 0 |
| 2009-2010 | Lierse SK | België | Exqi League | 14 | 1 |
| 2010-2011 | Lierse SK | België | Jupiler Pro League | 12 | 1 |
| 2011-2012 | Lierse SK | België | Jupiler Pro League | 17 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 347 | 30 |
| Laatst bijgewerkt op 28-05-2012 ||||||

## Trivia

Vandooren is getrouwd en heeft twee zonen.
2 Vinck · 4 Frans · 5 Boussaid · 7 El-Gabas · 8 Allach · 11 Laurent · 12 Kasmi · 13 Buysens · 14 Yakubu · 15 Bourdin · 16 Poelmans · 17 Weuts · 18 Wils · 21 Sabir · 22 Joachim · 23 De Busser · 24 Diarra · 25 Binst · 30 Goris · 32 Andrei · 34 Hall · 39 Ntambwe · 44 Janssens · 44 Janssens · 77 Yagan · Badibanga · Coach: Still
# Grote coalitie

Een grote coalitie is een coalitieregering waarin beide of alle grote partijen vertegenwoordigd zijn, en die daardoor een grote meerderheid in het parlement heeft. In Nederland of België zou dat enkele decennia geleden een regering geweest zijn met socialisten, liberalen en christendemocraten.
Grote coalities komen vooral voor in landen waar een combinatie is van 2 grote partijen met een systeem van evenredige vertegenwoordiging. De normale gang van zaken in een dergelijk systeem is dat een van de grote partijen met een of meer kleinere partijen een coalitie vormt, maar soms is dat moeilijk of onmogelijk, en wordt een grote coalitie gevormd. Redenen kunnen zijn:
* Bepaalde partijen (in het bijzonder extreemrechtse of extreemlinkse partijen) komen voor geen van de grote partijen in aanmerking als coalitiepartner; er kan zelfs sprake zijn van een cordon sanitaire. In een dergelijke situatie kan het zijn dat geen van de overblijvende 'blokken' een meerderheid kan vormen. Dit gebeurde bijvoorbeeld in de jaren 90 in Oostenrijk - omdat de FPÖ niet als regeerwaardig werd beschouwd, was er geen meerderheid te vormen anders dan een grote coalitie.
* Er zijn erg veel kleine partijen. Een 'normale' coalitie heeft dan erg veel partijen nodig om tot een meerderheid te komen. Dit leidde bijvoorbeeld in Israël tot grote coalities waarin zowel Likoed als de Arbeidspartij plaatsnamen.
* In bepaalde moeilijke tijden, in het bijzonder in het geval van oorlog, wil men een regering met een zo breed mogelijke parlementaire basis. Een dergelijk kabinet heet ook wel een regering van nationale eenheid. In Nederland was dit bijvoorbeeld het geval voor de Londense kabinetten, in België voor de regering-Van Acker I.
* Op sommige plaatsen is het de gewoonte dat regeringsposten ruwweg naar zetelaantal worden verdeeld, zonder specifiek te letten op politieke kleur. Dit gebeurt in Nederland in veel kleinere gemeenten voor het college van B&W; men spreekt dan over een afspiegelingscollege. Op nationaal niveau is dit het geval in Zwitserland.

## Duitsland: GroKo

In Duitsland verwijst een grote coalitie ("GroKo") naar een coalitie tussen de christendemocraten van CDU/CSU en de sociaaldemocraten van SPD. Er zijn vier grote coalities geweest op federaal niveau sinds de Tweede Wereldoorlog: het kabinet-Kiesinger (1966-1969), het kabinet-Merkel I (2005-2009), het kabinet-Merkel III (2013-2018) en het kabinet-Merkel IV (2018-2021).
Als een grote coalitie niet de benodigde meerderheid behaalt, kan deze in Duitsland worden aangevuld met de liberale FDP, waardoor er een Duitslandcoalitie ontstaat.
Als Bündnis 90/Die Grünen als derde coalitiepartij fungeert, spreekt men van een Kenia-coalitie.
# Energieniveau

Een energieniveau is de discrete energie die als een energetische eigentoestand bij een kwantummechanische toestand van een systeem (bijvoorbeeld een atoom of een atoomkern) hoort.

## Algemeen

Energieniveaus bij een kwantummechanisch systeem zijn de toegestane eigenwaarden van de Hamiltonoperator en zijn daarom tijdsonafhankelijk. Het systeem kan zich continu slechts in één toestand bevinden, maar kan niet een van de daartussenin liggende energiewaarden hebben. Een aan zichzelf overgelaten systeem tracht er altijd zijn laagste energieniveau, zijn grondtoestand, te bereiken. Alle andere hogere energieniveaus worden aangeslagen toestanden genoemd.
Om het aanschouwelijk te maken, kan men zich voorstellen dat de rangschikking en de bewegingen van de elektronen in de elektronenschillen – of de nucleonen in de atoomkern – alleen bij bepaalde gevallen stabiel zijn. Men noemt deze gevallen de stationaire toestanden. Elk van deze toestanden heeft een andere, vaste, energie-inhoud. Boven een bepaalde grensenergie is er echter ook een continuüm, een gebied waar willekeurige energiewaarden mogelijk zijn. Bij een atoom komt deze grensenergie overeen met de bindingsenergie van het betreffende elektron; het niet langer gebonden elektron (bijvoorbeeld bij ionisatie) kan daardoor een willekeurige kinetische energie hebben. In de atoomkern is de situatie gecompliceerder; hier bestaan er ook discrete energieniveaus boven de bindingsenergie van het nucleon. Deze niveaus leiden bijvoorbeeld tot resonanties in de werkzame doorsnede van kernreacties.

## Overgangen tussen energieniveaus

Het systeem kan alleen energie opnemen wanneer het naar een hoger energieniveau of naar het continuüm overgaat. Dat kan bijvoorbeeld door absorptie van een foton of door een niet-elastische botsing met een deeltje, zoals in de proef van Franck en Hertz. Bij overgangen tussen discrete niveaus moet daarbij altijd de passende energie worden toegevoerd. Dit proces heet excitatie of ook wel aanslaan. In het spectrum is dit zichtbaar als een discrete absorptielijn.
De omgekeerde overgang van een hoger naar een lager niveau, onder afgifte van een foton, vindt gewoonlijk plaats zonder uitwendige beïnvloeding als spontane emissie en wordt gekarakteriseerd door een bepaalde halveringstijd. Hij veroorzaakt discrete emissie-spectraallijnen (bij atomen - vaak - zichtbaar licht, bij kernen gammastraling). In bepaalde gevallen kan ook niet-spontane emissie optreden. Men spreekt dan van gestimuleerde emissie, het verschijnsel waarop de laser is gebaseerd.

## Energieniveaus in het atoom

Energieniveaus in atomen worden beschreven door het hoofdkwantumgetal $n$. De energie van de toestand met kwantumgetal $n$ in een atoom met atoomnummer $Z$ is bij benadering:
    $E_{n}=-\mathrm {R_{y}} {\frac {Z^{2}}{n^{2}}}$
waarin de Rydberg-energie $\mathrm {R_{y}} =13{,}6$ eV, wat echter alleen voor waterstofachtige systemen (atomen met één elektron, zoals H, He$^+$, enz.) geldt.
Daar komen dan nog de fijnstructuur- en de hyperfijnstructuur-correcties en de Lambverschuiving bij.
# Gustave Callier

Gustave Callier (Gent, 18 februari 1819 - Gent, 9 september 1863) was hoogleraar in de wijsbegeerte aan de Gentse universiteit.

## Levensloop

Callier zetelde van 1856 tot 1863 in de Gentse gemeenteraad en was er van 1858 tot zijn overlijden schepen van Financiën, Schone Kunsten en Openbaar Onderwijs. Hij zette zich vooral in voor het stedelijk onderwijs, dat onder zijn bewind een grote uitbreiding kende.
Hij was de vader van Gents gemeenteraadslid Albert Callier en van liberaal volksvertegenwoordiger Hippolyte Callier.
Gustave Callier rust op de Westerbegraafplaats, waar hij begraven ligt in een familiekelder samen met zijn politieke vriend François Laurent.
Zijn naam wordt in de herinnering bewaard door de Gustave Callierlaan.
# De zeeweringen, waterschappen en polders in de provincie Groningen

In 1898 verscheen het boek De zeeweringen, waterschappen en polders in de provincie Groningen van mr. C.C. Geertsema. De tweede editie van het boek verscheen in 1910.
Het 718 bladzijden tellende boek was het standaardwerk over de toenmalige waterschappen in de provincie Groningen. Stuk voor stuk werden de meer dan 400 waterschappen die de provincie toen rijk was beschreven. Bij het boek was ook een set van 10 kaarten en een overzichtskaart uitgegeven.
Het boek bevat weinig informatie over de totstandkoming van molencontracten en de bouw van poldermolens, die meestal aan de formele oprichting van de waterschappen vooraf gingen. Details daarover zijn te vinden in het Groninger Molenarchief.
Het boek bezit 3 hoofdstukken, waarvan het tweede, gewijd aan de waterschappen, is onderverdeeld in 12 afdelingen. Per afdeling zijn waterschappen die bij elkaar horen gegroepeerd. Vaak is dat per afwaterde eenheid, bijvoorbeeld alles wat via het Rietdiep loost (hoofdstuk III). Soms is dat naar ligging, zoals in hoofdstuk V, waarin de kleinere schappen bijeengebracht zijn die rechtstreeks op de Waddenzee lozen.
    Hoofdstuk 1: De zeeweeringen
    Hoofdstuk 2:
       Afdeling I: De Lauwerszee
       Afdeling II: Het zogenaamde Munnikezijlvest
       Afdeling III: Het benedenpand van het afgedamde Reitdiep
          § 1: Het waterschap Westerkwartier
          § 2: Het waterschap Hunsingo
          § 3: De bedijkingen langs het Reitdiep
       Afdeling IV: Het waterschap Fivelingo
       Afdeling V: De bedijkingen langs de Wadden
       Afdeling VI: De boezem van het Eemskanaal
       Afdeling VII: Het waterschap Duurswold
       Afdeling VIII: Het waterschap Oterdum
       Afdeling IX: Het waterschap Oldambt
       Afdeling X: Het waterschap Reiderland
       Afdeling XI: De bedijkingen langs den Dollard
       Afdeling XII:
          § 1: Het waterschap Westerwolde
          § 2: Het waterschap Pekel A
    Hoofdstuk 3: Het eiland Rottumeroog

## Vragenlijsten

Om het boek te kunnen samenstellen, stuurde Geertsema naar alle hem bekende waterschaps- en polderbesturen vragenlijsten. Daarbij maakte hij geen onderscheid tussen officiële, dat wil zeggen door de Staten opgerichte waterschappen, of particulieren die – alleen of in vereniging – een bemaling onderhielden. Zo kon het gebeuren dan gebieden met onduidelijke taken, zoals de Noorderduikerpolder, toch in het boek terechtkwamen. Ondanks dat was het werk zeer accuraat. Er staan eerder te veel, dan de weinig schappen in het boek.

## Dé Geertsema

Hoewel er na 2000 in de provincie nog slechts drie waterschappen over zijn, wordt het boek nog regelmatig geraadpleegd, om historische onduidelijkheden op te sporen. In de wandeling wordt het boek de Geertsema genoemd.
Voor het boek ontving Geertsema een eredoctoraat van de universiteit van Groningen.
# Stoomkoker

Een stoomkoker of stoompan is een elektrisch huishoudelijk apparaat waarmee voedsel bereid wordt door het te stomen. Bij stomen worden de voedingsstoffen beter bewaard dan bij koken of bakken. Er zijn geen olie of vetten nodig voor de bereiding.
Een stoomkoker bestaat uit een waterreservoir met een verwarmingselement met daarboven inzetpannen of mandjes voor verschillende voedingsmiddelen. Deze hebben aan de onderzijde openingen om de stoom door te laten en bevinden zich een aantal centimeters boven het waterniveau van de pan. Als het water kookt gaat de stoom door de gaatjes van de inzetpan en gaart zo groente, aardappelen en dergelijke.
Een stoomkoker kan gebruikt worden voor het bereiden van bijvoorbeeld groenten, rijst (rijstkoker) en vis. In de Aziatische keuken wordt de stoomkoker vaak gebruikt om complete maaltijden te bereiden.
Een alternatief voor een stoomkoker is een stoommandje. Dit is een mandje uit bamboe of metaal dat op een kookpot of wok, of in een met een laag water gevulde pan kan worden. Daarnaast bestaan er ook stoomovens.
airfryer · barbecue · eierkoker · fonduepan · frituurpan · gascomfort · gourmetstel · kolenfornuis · kookplaat · magnetron · multicooker · stoomkoker · oven/fornuis · petroleumstel · primus · rijstkoker
# Jac Rinkes

Jacobus Gregorius Jozef (Jac) Rinkes, Noordoostpolder, 1959) is een Nederlands hoogleraar privaatrecht (Open Universiteit) en Europees en vergelijkend verzekeringsrecht (Universiteit van Amsterdam).

## Biografie

Rinkes promoveerde (dubbelpromotie) in 1992 op Contractual and non-contractual obligations in English law: systematic analysis of the English law of obligations in the comparative context of the Netherlands Civil Code aan de toenmalige Rijksuniversiteit Limburg (nu Maastricht University). In 2001 werd hij benoemd tot hoogleraar privaatrecht aan de Open Universiteit. In 2002 werd hij benoemd tot bijzonder hoogleraar Europees Consumentenrecht aan de Universiteit Maastricht. Sinds 2013 is hij gewoon hoogleraar Europees en vergelijkend verzekeringsrecht aan de Universiteit van Amsterdam.
Rinkes heeft tientallen publicaties op zijn naam staan op zijn vakgebieden. Daarnaast is hij redactielid van verschillende wetenschappelijke vakbladen, en redigeerde hij mede verschillende juridische handboeken op zijn vakgebieden. Prof. mr. dr. J.G.J. Rinkes is tevens rechter-plaatsvervanger (rechtbank Rotterdam) en raadsheer-plaatsvervanger (gerechtshof Arnhem-Leeuwarden).