OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Afval

Afval kan verwijzen naar:
* Afval (vuilnis), stoffen, materialen en/of producten waarvan de eigenaar zich wil ontdoen
* Geloofsafval, het formeel afstand doen van een religie of geloof
** Grote afval, een concept binnen het christendom, op basis van de perceptie dat de oorspronkelijke, apostolische Kerk afvallig is van het geloof zoals door Jezus en zijn twaalf apostelen bedoeld werd
* Het afvallen (naar de rusttoestand gaan) van een relais
* Een vervoeging van het werkwoord afvallen met de betekenissen:
** Vermagering, afname van het lichaamsgewicht
** Oploeven en afvallen, verandering van de vaarrichting; twee verwante termen uit de zeilvaart, die ook van toepassing is op vrijwel alle vaartuigen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Afval en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Bisdom Trois-Rivières

Het bisdom Trois-Rivières (Latijn: Dioecesis Trifluvianensis in Canada) is een rooms-katholiek bisdom met als zetel Trois-Rivières, in Canada. Het bisdom is suffragaan aan het aartsbisdom Québec.

## Geschiedenis

Het bisdom werd opgericht op 8 juni 1852, uit delen van het aartsbisdom Québec en het bisdom Montréal.

## Parochies

Het bisdom had in 2020 een oppervlakte van 34.956 km$^2$ en telde 237.165 inwoners waarvan 97,3% rooms-katholiek was.

## Bisschoppen

* Thomas Cooke (8 juni 1852 - 30 april 1870)
* Louis-François Richer dit Laflèche (30 april 1870 - 14 juli 1898; coadjutor sinds 23 november 1866)
* François-Xavier Cloutier (8 mei 1899 - 18 september 1934)
* Alfred-Odilon Comtois (22 december 1934 - 26 augustus 1945; hulpbisschop sinds 26 februari 1926)
* Maurice Roy (22 februari 1946 - 2 juni 1947)
* Georges Léon Pelletier (26 juli 1947 - 30 oktober 1975)
* Laurent Noël (8 november 1975 - 21 november 1996)
* Martin Veillette (21 november 1996 - 2 februari 2012; hulpbisschop sinds 17 oktober 1986)
* Joseph-Luc-André Bouchard (2 februari 2012 - 25 januari 2021)
** Pierre Olivier Tremblay (hulpbisschop: 21 mei 2018 - 24 juni 2022)
* Martin Laliberté (14 maart 2022 - heden)

## Galerij van afbeeldingen

* Wapen van het bisdom Trois-Rivières
* Bisschop Maurice Roy in 1956. Hij was bisschop van Trois-Rivières van 1946 tot 1947, en werd later kardinaal gecreëerd.
* Diocese of Trois-Rivières. catholic hierarchy (2023). Geraadpleegd op 9 december 2023.
Québec (aartsbisdom) · Chicoutimi · Sainte-Anne-de-la-Pocatière · Trois-Rivières
# Tetracanthella subdeficiens

Tetracanthella subdeficiens is een springstaartensoort uit de familie van de Isotomidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Louis Deharveng.
# Deutonura vallespirensis

Deutonura vallespirensis is een springstaartensoort uit de familie van de Neanuridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1982 door Louis Deharveng.
# Gérald Lacroix

Gérald Cyprien Lacroix (Saint-Hilaire de Dorset, 27 juli 1957) is een Canadees geestelijke en een kardinaal van de Katholieke Kerk.
Lacroix werd op 8 oktober 1988 priester gewijd. Op 7 april 2009 werd hij benoemd tot hulpbisschop van Quebec en titulair bisschop van Hilta; zijn bisschopswijding vond plaats op 24 mei 2009.
Op 22 februari 2011 werd Lacruix benoemd tot aartsbisschop van Quebec als opvolger van Marc Ouellet, die in juni 2010 bij de Romeinse Curie prefect van de Congregatie voor de Bisschoppen was geworden.
Tijdens het consistorie van 22 februari 2014 werd Lacroix kardinaal gecreëerd. Hij kreeg de rang van kardinaal-priester. Zijn titelkerk werd de San Giuseppe all’Aurelio.
Op 7 maart 2023 werd Lacroix benoemd tot lid van de Raad van Kardinalen.
In 2024 trok hij zich tijdelijk als aartsbisschop terug hangende onderzoek naar een beschuldiging van aanranding, een beschuldiging die de kardinaal met klem onjuist noemt.
* ↑ kerknet actua: Paus creëert 19 nieuwe kardinalen, 12 januari 2014. Geraadpleegd 13 mei 2014.
* ↑ Quebec Cardinal Gerald Lacroix temporarily steps down after sexual assault allegations, Global News, 26 januari 2024.
* Système universitaire de documentation: 180864785
* Virtual International Authority File: 106158430
* WorldCat (via VIAF): 106158430
# Rusekella cassagnaui

Rusekella cassagnaui is een springstaartensoort uit de familie van de Neanuridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1982 door Louis Deharveng.
# Papilio zalmoxis

Papilio zalmoxis is een vlinder uit de familie van de pages (Papilionidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1864 door William Chapman Hewitson.

## Kenmerken

De vleugels hebben een helderblauwe bovenkant, terwijl de onderkant lichtgrijs is. Het lichaam is heldergeel. De spanwijdte van het vrouwtje is 15 cm, die van het mannetje liefst 17 cm.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vlindersoort komt voor in de tropische bossen van Liberia, Ivoorkust, Ghana, Kameroen, Nigeria, Gabon, Congo-Brazzaville en Congo-Kinshasa.
* Vlinderencyclopedie, (6e druk 2010) Rebo Productions B.V., Lisse. ISBN 978 90 366 2806 8.
* ↑ Beccaloni, G.W., Scoble, M.J., Robinson, G.S. & Pitkin, B. (Editors). (2003). The Global Lepidoptera Names Index (LepIndex). (Geraadpleegd maart 2013).
# Papilio epenetus

Papilio epenetus is een vlinder uit de familie van de pages (Papilionidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1861 door William Chapman Hewitson.
# Papilio mangoura

Papilio mangoura is een vlinder uit de familie van de pages (Papilionidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door William Chapman Hewitson.
* ↑ (en) Papilio mangoura op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Beccaloni, G.W., Scoble, M.J., Robinson, G.S. & Pitkin, B. (Editors). (2003). The Global Lepidoptera Names Index (LepIndex). (Geraadpleegd maart 2013).
# Musée national des beaux-arts du Québec

Het Musée national des beaux-arts du Québec (MNBAQ, Nationaal museum voor schone kunsten van Quebec) is een kunstmuseum in de hoofdstad Quebec van de Franssprekende Canadese provincie Quebec. Het museum is gelegen in het parc des Champs-de-Bataille op de plaines d'Abraham.

## Geschiedenis

Het museum werd in 1933 gesticht als Musée de la province de Québec, ging in 1961 verder als Musée du Québec en kreeg ten slotte in 2002 de huidige naam. Het museumcomplex bestaat uit drie gebouwen:
* het Pavillon Charles-Baillairgé, een voormalige gevangenis van Quebec, die uit de negentiende eeuw stamt. De inrichting van het paviljoen toont nog duidelijk de sporen van het gevangenisregime.
* het Pavillon Gérard-Morisset uit 1933
* de nieuwe centrale ontvangsthal, de Grand Hall uit 1991
Het museum heeft recent plannen aangekondigd voor een uitbreiding, waartoe reeds een aangrenzend terrein is aangekocht van het Dominicaanse klooster.

## Collectie

Het museum beschikt over een permanente collectie van zo'n 25.000 kunstwerken, voornamelijk betrekking hebbend op Quebec of van kunstenaars uit Quebec. Tot de collectie behoort ook kunst van de Inuit. De oudste stukken dateren uit de achttiende eeuw. Jaarlijks organiseert het museum een aantal breed opgezette wisseltentoonstellingen. Sedert 1987 staat een museumbibliotheek ter beschikking van het publiek.

## Beeldenpark

Naast het museum bevindt zich een beeldenpark, de Jardin de sculpture Julie et Christian Lassonde, met een collectie van 13 beelden van onder anderen: Charles Daudelin, Bernar Venet, Jean-Paul Riopelle en Clause Tousignant.
Ter gelegenheid van het vijfenzeventigjarig bestaan van het museum werd in 2008 op het voorplein het beeld Trombe onthuld van de Canadese beeldhouwer Jean-Pierre Morin.

## Fotogalerij

* Jean-Pierre Morin: Trombe (2008)
* Église Saint-Dominique, Grande Allée Ouest (terrein toekomstige uitbreiding)
* C.A. Smith: Assemblée des six comtés/Assembly of the six counties (1890)
* Expositie 2008 van het Louvre in Quebec

## Externe link

* (en) (fr) Website MNBAQ
# Ricardo Croes

Ricardo Sindulfo Croes is een Arubaans politicus en partijleider van de RED. Van 2017 tot 2021 was hij lid van de Staten van Aruba.
Croes is geboren te Piedra Plat en is het tweede kind uit een gezin van vier kinderen. Hij was nog kind toen zijn vader overleed. Als tiener raakte hij verslaafd aan illegaal drugsgebruik maar wist zich te rehabiliteren. Croes werd ondernemer en studeerde rechten aan de Universiteit van Aruba.
Hij begon zijn politieke carrière bij de Red Democratico. Als nieuweling op positie nr.2 behaalde hij 420 voorkeursstemmen in de verkiezingen van 2013. De partij incasseerde toen echter een stevige stemmenverlies, waarna partijleider Rudy Lampe aangaf zijn functie te willen neerleggen. In 2016 werd Croes gekozen tot partijleider. Met een minimaal campagnebudget wist hij in de verkiezingen van 2017 3.359 voorkeursstemmen te bemachtigen en eindigde als derde grootste stemmentrekker, na de lijsttrekkers van de grote partijen, AVP en MEP. Hij was statenlid en RED-fractieleider van 27 oktober 2017 tot 8 juli 2021. Croes strijdt sedert 1997 voor legalisering van cannabis op Aruba voor religieuze, medicinale en recreatieve doeleinden. De invoering van medicinale cannabis is ook een van de belangrijkste punten uit het RED-partijprogramma. Al zijn moties in de Staten over dit onderwerp hebben nog niet kunnen rekenen op voldoende steun.
Bij de verkiezingen van 2021 en 2024 behaalde hij 1184 respectievelijk 384 stemmen als partijleider en nr. 1 op de RED-lijst. Drie dagen na de verkiezingen van 2024, waar de partij zelf in totaal slechts 635 stemmen behaalde, kondigde Croes zijn afscheid aan uit de politiek wegens gebrek aan interesse onder het electoraat voor het programma van de partij.
Croes is gehuwd en heeft vijf kinderen.
* ↑ (pap) FADA: Ricardo Croes ta siguiente invitado den documentario basa riba bida real. 24ora.com (11 januari 2021). Gearchiveerd op 6 juni 2021. Geraadpleegd op 5 juni 2021.
* 1 2 RED bou presion den coalicion. 24ora.com (24 april 2018). Gearchiveerd op 31 januari 2024. Geraadpleegd op 13 mei 2021.
* ↑ Lider di RED Ricardo Croes y ex minister Rudy Lampe a anuncia nan retiro di politica. NoticiaCla (9 december 2024). Geraadpleegd op 3 januari 2025.
* ↑ 10 candidato di RED tabata presente pa entrega lista. 24ora.com (4 augustus 2017). Gearchiveerd op 14 mei 2021. Geraadpleegd op 13 mei 2021.
# Château Montebello

De Fairmont Le Château Montebello of eenvoudigweg Château Montebello is een hotel en historisch landgoed in Montebello, in de Canadese provincie Quebec. Het hotel wordt omringd door een 26.305 hectare groot bosrijk gebied aan de oever van de Ottawa.

## Geschiedenis

In 1674 verkreeg François de Laval, de eerste bisschop van Quebec, het landgoed van de Franse Oost-Indische Compagnie. In 1801 kwam het in handen van de familie van Joseph Papineau. Diens zoon, Louis-Joseph Papineau, liet er een stenen landhuis in Franse stijl bouwen. De Manoir Papineau is nu een museum en erkend als National Historic Site of Canada.
Eind jaren 1920 kocht de Zweeds-Amerikaanse ondernemer Harold M. Saddlemire de hele site. Hij wilde er een privé-rustoord in de wildernis creëren. Het project werd gesteund door verschillende industriëlen en bankiers. De economische malaise hinderde de werken niet; zo'n 3500 arbeiders bouwden Saddlemires exclusieve clubhuis, dat op 1 juli 1930 opende. Het gebouw werd voornamelijk in hout opgetrokken in de toen populaire rustieke bouwstijl. In het midden bouwde men een gigantische hal met een twintig meter hoge, zeshoekige open haard.
Het groots opgezette gebouw was in eerste instantie het clubhuis van de Seigniory Club, een elitair genootschap van notabelen. In 1970 kocht Canadian Pacific Hotels het gebouw; de naam werd veranderd naar Château Montebello. In 1999 gingen Canadian Pacific Hotels en Fairmont Hotels samen als Fairmont Hotels and Resorts. Deze groep baat het hotel nog altijd uit, al kwam het in 2006 in het bezit van het Ontario Municipal Employees Retirement System (OMERS) en in 2014 in het bezit van het Chinese vastgoedbedrijf Evergrande Real Estate Group.
# Promecotheca superba

Promecotheca superba is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1914 gepubliceerd door Maurice Pic.
# Promecotheca pandani

Promecotheca pandani is een keversoort uit de familie van de bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1960 gepubliceerd door Judson Linsley Gressitt.
# Télévision de Radio-Canada

Télévision de Radio-Canada is de Franstalige publieke televisiezender van Canada van de CBC. De zender is in alle Canadese provincies te ontvangen, hoewel de programma's over het algemeen gericht zijn op de inwoners van Quebec en niet op de Franstaligen buiten Quebec.
Télévision de Radio-Canada is naam van de zender die gebruikt wordt door CBC in officiële documenten, de gebruikelijke afkorting van het netwerk is SRC, wat staat voor Société Radio-Canada (de Franse naam voor de CBC in zijn geheel), in plaats van TRC. Maar op antenne wordt normaliter Radio-Canada gebruikt in plaats van de afkorting; de afkorting SRC komt vaker voor in tv-gidsen.
Meestal wordt Télévison de Radio-Canada gezien als de meer populistische tegenhanger van de Engelstalige publieke omroep CBC Television, en is zeker de meest succesvolle van de twee, gezien er niet zo'n grote concurrentie is van de Amerikaanse zenders. In het seizoen 2004-05 kwam het in kijkcijfers net na het commerciële Québécoise station TVA, met de populaire sitcom Les Bougon en de talkshow Tout le monde en parle.
Met dit succes kwam ook de beschuldiging van het verkleuteren. Tout le monde en parle verving het langlopend kunstprogramma Les Beaux Dimanches op zondagavond. En het volgende seizoen verplaatste Radio-Canada haar nieuwsuitzendingen naar 17h00. Maar dit werd teruggedraaid toen de kijkcijfers nog meer daalden door de concurrentie van TVA en zelfs TQS.
Het hoofdjournaal heet Le Téléjournal en wordt uitgezonden om 22h (via TV5MONDE kan dit enkele uren later, om 7h CET, ook in België en Nederland worden bekeken); op weekdagen is er het actualiteitensegment Le Point. Lokale nieuwsuitzendingen, die uitgezonden worden over de middag en in de vooravond, dragen nu ook de naam Téléjournal. Vroeger heetten deze Ce Soir.
In 2006 lanceerde Télévision de Radio-Canada een hdtv-simulcast van haar Montrealstation CBFT (het station dat in 1952 de eerste Canadese televisie-uitzending verzorgde) dat nationaal beschikbaar is via satelliet en digitale kabel.

## Slogans

* Voor de herfst van 2004: « Ici Radio-Canada » (vert. "Dit is Radio-Canada"). Dit is wat de omroeper zei tijdens de identificatie van het station als het logo op het scherm verscheen. Tijdens de jaren 2000 werd het een commerciële slogan op zichzelf.
* 2005: « Vous allez voir » (ver. "U zult zien").
* Huidig (herfst 2006): « Ici comme dans la vie » (vertaling: "Hier als in het leven") en « Radio-Canada, source d'information » (vert. "Radio-Canada, bron van informatie").
# Bisdom Machakos

Het bisdom Machakos (Latijn: Dioecesis Machakosensis) is een rooms-katholiek bisdom met als zetel Machakos, in Kenia. Het bisdom is suffragaan aan het aartsbisdom Nairobi.

## Geschiedenis

Het bisdom werd opgericht op 29 mei 1969, uit delen van het aartsbisdom Nairobi. Op 22 juli 2023 verloor het gebied bij de oprichting van het bisdom Wote.

## Parochies

Het bisdom had in 2023 een oppervlakte van 6.126 km$^2$ en telde 1.421.932 inwoners waarvan 42,9% rooms-katholiek was.

## Bisschoppen

* Raphael Simon Ndingi Mwana’a Nzeki (29 mei 1969 - 30 augustus 1971)
* Urbanus Joseph Kioko (9 juli 1973 - 15 maart 2003)
* Martin Kivuva Musonde (15 maart 2003 - 9 december 2014)
** Anthony Muheria (apostolisch administrator: 21 februari 2015 - 25 augustus 2018)
* Norman King’oo Wambua (23 juni 2018 - heden)
* Diocese of Machakos. catholic hierarchy (2025). Geraadpleegd op 5 februari 2025.
# Richard Wawro

Richard Wawro (Newport-on-Tay, 14 april 1952 – Edinburgh, 22 februari 2006) was een Schotse kunstenaar die het savantsyndroom had.
Wawro was de zoon van een Poolse vader en een Schotse moeder. Op zijn derde jaar werd een verstandelijke beperking bij hem geconstateerd. Later bleek hij ook autisme te hebben (wat in die tijd nog geen bekende diagnose was). Zijn ontwikkeling verliep traag. Hij kon bijvoorbeeld pas op zijn elfde spreken. Toen hij zes was, kreeg hij kanker, maar hij genas hiervan. Hij onderging ook een operatie om grijze staar te verhelpen, die tot blindheid had kunnen leiden.
Reeds op driejarige leeftijd begon Wawro te tekenen met krijtjes en toen al viel de bijzondere kwaliteit op, zeker gezien zijn beperking. Toen hij zes was, begon hij op school (waarop hij met moeite was toegelaten) te tekenen met waskrijt. Zijn werk raakte snel bekend en gewaardeerd en reeds op zeventienjarige leeftijd volgde zijn eerste tentoonstelling in Edinburgh. Een latere tentoonstelling in Londen werd geopend door de toenmalige minister van Cultuur, Margaret Thatcher. Zij bezat enkele van zijn werken en ook paus Johannes Paulus II bezat enkele originele Wawro's.
Zijn inspiratiebron werd gevormd door plaatjes die hij in geïllustreerde boeken zag. Vaak wist hij zijn ouders en verzorgers ertoe te bewegen hem mee te nemen naar een boekhandel, waar hij allerlei plaatjes bekeek. Al deze afbeeldingen werden in zijn geheugen opgeslagen en later, soms zelfs jaren later, zeer gedetailleerd in waskrijt gereproduceerd. Wawro specialiseerde zich vooral in landschappen en zeegezichten. Hoewel hij afbeeldingen uit het geheugen natekende, wist hij er een persoonlijk getint werk van te maken. Als hij een tekening had voltooid, bracht hij deze altijd naar zijn vader om goedkeuring te vragen, die hij ook altijd kreeg.
Wawro kon zich niet alleen al zijn tekeningen herinneren (en dat waren er duizenden), maar ook waar en wanneer hij ze had gemaakt. Verder had hij een zeer goed geheugen voor muziek. Als hij de beginmaten van een popliedje hoorde, kon hij meestal direct aangeven wie de artiest was en wanneer de plaat was uitgebracht.
In 2006 overleed Wawro aan longkanker.

## Externe link

* Website over Wawro door zijn broer Mike
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1328 0994
* Library of Congress Control Number: n85007851
* SNAC: w6fv7dm5
* Virtual International Authority File: 165390843
* WorldCat (via VIAF): 165390843
# Rijswijkse Golfclub

De Rijswijkse Golfclub ligt in de Hoge Broekpolder tussen de Nederlandse plaatsen Rijswijk (Zuid-Holland) en Delft en heeft 18 holes.

## Geschiedenis

Onder het terrein van de golf, aan de kant van de Vliet, liggen de restanten van een middeleeuwse ridderhofstede, die genoemd wordt in een document uit 1466. De Vliet bestond toen nog niet, en de hofstede was door een lange oprijlaan verbonden met de weg van Den Haag naar Delft. Er zijn ook sporen gevonden van Romeinse bewoning.

## De baan

Toen de Rijswijkse golfbaan in 1989 geopend werd waren negen holes bespeelbaar, de andere holes waren een jaar later klaar. De baan is ontworpen door Hans Hertzberger, onder de naam van Donald Steel. Aan het begin was het duidelijk een polderbaan, redelijk vlak met mooie waterpartijen. De meeste bomen werden geplant toen de baan werd aangelegd. Dat is inmiddels bijna vijfendertig jaar geleden en de baan heeft zich nu meer tot een parkbaan ontwikkeld.
In 1995 werd door de leden een ‘bomenplantdag’ georganiseerd. Leden mochten een boom of haag sponsoren en op die dag planten; veel leden gaven gevolg aan die oproep.
In 2007 en in 2010 zijn er veranderingen aangebracht aan de golfbaan, in samenwerking met Alan Rijks.
Op 20 augustus 2010 is het nieuwe clubhuis officieel geopend. Het is ruimer, het restaurant en het terras zijn op de eerste verdieping hetgeen beter uitzicht op de baan geeft. De afslagplaatsen van de driving range zijn aan het clubhuis verbonden zodat er ook vanaf de eerste verdieping ballen kunnen worden geslagen.

## De golfclub

De club werd in 1987 opgericht en de baan werd op 23 september 1989 door Prins Bernhard geopend. Het was een van de eerste clubs waar nieuwe leden een aandeel moesten kopen om lid te worden. Bij vertrek werden dat aandeel door de club weer ingenomen.
De Delftse Studenten Golfclub DSGC heeft op Rijswijk haar homecourse. De studenten mogen tegen een gereduceerd tarief lid worden van de Rijswijkse als zij bereid zijn als marshal de club te helpen.

## Open wedstrijden

Tweemaal werd het Ladies Open op Rijswijk gespeeld. In 1992 werd het gewonnen door Valérie Michaud. In 1993 was Corinne Dibnah (Australië) winnares.
In 1997 werd voor het eerst het Rijswijks Jeugd Open georganiseerd. Traditioneel wordt die wedstrijd op Hemelvaartsdag georganiseerd. Vroegere winnaars zijn o.a. Joost Luiten, die de Jeugd Open in 2003 won.
* Oude clubhuis
* ↑ Rijswijk. Golf.nl - Hét platform voor golfend Nederland. Geraadpleegd op 30 mei 2024.
* 1 2 Rijswijkse Golf Club pronkt met 25-jarig bestaan: 'We hebben een van de mooiste banen in de regio'. www.omroepwest.nl (27 augustus 2014). Geraadpleegd op 30 mei 2024.
* ↑ Van Zaanen, Martin, Dertig jaar Rijswijkse Golfclub (13 juni 2017). Geraadpleegd op 30 mei 2024.
* ↑ DSGC – Delftsche Studenten Golf Club. dsgc.delft.corps.nl. Geraadpleegd op 30 mei 2024.
* ↑ (en) Webeau, Dutch Ladies Open. Golfgeschiedenis. Geraadpleegd op 30 mei 2024.
* ↑ RGC, OCTO journaal nr. 92. RGC (5 maart 2024). Gearchiveerd op 30 mei 2024. Geraadpleegd op 30 mei 2024.
# Dieter Coppens

Dieter Coppens (23 januari 1978) is een Vlaams tv-maker uit Zoersel. Hij heeft drie broers en is een neef van de tv-broers Mathias en Staf Coppens.

## Carrière

Dieter Coppens maakte zijn tv-debuut in enkele afleveringen van de VRT-jeugdreeks Stafari, gepresenteerd door neef Staf Coppens. Dieter Coppens werd vooral bekend met 2BE-realityreeks De poolreizigers, waarin hij met Stafs broer Mathias Coppens bijna zonder budget de wereld door liftte, ruwweg langs het traject van de Pan-Amerikaanse weg, van de Zuidpool (eigenlijk Chileens Vuurland) tot de Noordpool, daar aansluitend bij een expeditie van Dixie Dansercoer. Eerder hadden de twee neven ook al samen gewerkt voor TMF Vlaanderen in een gelijkaardig trektochtprogramma, The Road Ahead. Dieter Coppens presenteerde ook vanaf februari 2009 de Vlaamse versie van het interviewprogramma Hello Goodbye voor VTM.
Hij reisde voor het Eén-magazine Iedereen beroemd in 2012 door het Finse berengebied en was in 2014 een van de reporters van Manneken Pis.
In het najaar van 2013 was hij samen met Sofie Engelen coach voor het VRT-project "Carte Blanche", waarbij "De VRT geeft jongeren de kans om televisie heruit te vinden". Het leidde tot een aantal nieuwe programma's in 2014 op OP12.
In het voorjaar van 2016 en 2017 was hij de presentator van Copy beest, waarin hij samen met dieren moest werken, en bepaalde van hun eigenschappen en vaardigheden, of talenten moest trachten over te nemen.
In 2018 was Dieter te zien in het programma Down the road op Eén. Daarin ging hij met zes jongvolwassenen met het syndroom van Down op reis. Het programma kreeg een Gouden Roos. Er kwamen vervolgreeksen in 2019 (reeks 2), 2020 (3 en 4), 2022 (5) en 2023 (6). Op 27 januari 2024 won hij de Kastaar voor televisieprogramma 2023 voor Down the Road.
In 2018 presenteerde hij het dierenprogramma Animalitis. Sinds 2022 is hij presentator van het programma Restaurant Misverstand. In dit programma gaat hij aan de slag met mensen met dementie in een restaurant onder leiding van chef-kok Seppe Nobels. In 2024 won hij met dit programma de International Emmy Award in de categorie "non scripted entertainment".
Naast zijn televisiecarrière is Coppens zelfstandig actief als grafisch ontwerper. Hij is ambassadeur van Warme William, een organisatie die zich inzet voor het mentale welzijn van kinderen en jongeren in Vlaanderen.
In 2019 nam hij deel samen met Maarten Coppens aan de Code van Coppens. In 2024 nam hij weer deel met Joris Hessels.