OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Corsicaanse den

Corsicaanse den (Pinus nigra subsp. laricio) is een ondersoort van zwarte den (Pinus nigra). Het is een snelgroeiende boom die van nature voorkomt in Corsica, Zuid-Italië en Sicilië. De boom wordt tegenwoordig in andere delen van Europa aangeplant om te dienen als natuurlijk windscherm en vanwege het timmerhout.

## Determinatie

Corsicaanse den is een boomvormende conifeer die een hoogte kan bereiken van ± 35 m. De kroon is smal en kegelvormig met horizontale takken. Het is een vrij open boom. De kleur van de schors varieert van grijsroze tot donkerbruin. De schors heeft ondiepe groeven. De knoppen zijn 2 cm lang, bruin van kleur en hebben een lange punt. In tegenstelling tot Oostenrijkse den (Pinus nigra subsp. nigra) hebben de knoppen van Corsicaanse den geen papierachtige schubben.
De boom heeft buigzame, grijsgroene naalden die vaak gedraaid zitten. Ze groeien in paren en zijn 12–18 cm lang.

## Toepassingen

Corsicaanse den levert hard en sterk timmerhout. Het kernhout is roodachtig en de spint is bleekbruin. Het is voor vele doeleinden geschikt. De hars is waardevol.

## Koekelareden

De koekelareden of Pinus nigra subsp. laricio 'Koekelare' is een officieel erkende selectie van Corsicaanse den en is tot buiten Vlaanderen bekend om zijn groeikracht en kwaliteit.
Corsicaanse den is een ondersoort van zwarte den en stelt weinig eisen aan de bodem. Hij heeft een snelle groei en een rechte stam. Om die redenen werd hij in Vlaanderen veelvuldig aangeplant ter vervanging van grove den (Pinus sylvestris).
Het oorspronkelijke zaadbestand, aangeplant in 1882, bevindt zich in het Arboretum van Koekelare.
# Lode Zielens

Ludovicus Carolus (Lode) Zielens (Antwerpen, 13 juni 1901 - aldaar, 28 november 1944) was een Belgisch Nederlandstalig schrijver.

## Levensloop

Hij groeide op in Sint-Andries, een armoedige arbeidersbuurt. Hij bezocht de nijverheidsschool en was daarna winkelbediende en havenarbeider. Toen hij redacteur en journalist kon worden bij de socialistische Volksgazet vond hij zijn weg. Hij publiceerde realistische sociale romans en behoort daardoor tot de vernieuwers van de Vlaamse literatuur. Zijn beroemdste en in 1933 met de Driejaarlijkse Staatsprijs voor verhalend proza bekroonde roman is Moeder, waarom leven wij?. Zielens kwam in 1944 kort na de bevrijding om het leven door een Duitse V2-bom bij een bombardement op Antwerpen. Hij werd op het Schoonselhof begraven.
# Engicon

Engicon (Geldof) is een Europees metaalconstructiebedrijf voor industriële projecten van op- en overslag en verwerking van vloeistoffen en gassen in de petrochemische industrie. Engicon is een privaat bedrijf, ook actief onder de merknaam ‘Geldof’. Het heeft zijn hoofdkantoor aan de Broelkaai in Harelbeke met dochterondernemingen in Nederland (Rotterdam) en Polen (Kępno).

## Bedrijfsstructuur

De onderneming is georganiseerd onder de Engicon Group en omvat de Poolse dochteronderneming; Engicon spółka z o.o.n en een Nederlands dochteronderneming; Engicon Nederland bv.
De Engicon Group, wat ongeveer 350 mensen tewerkstelt, heeft haar maatschappelijke zetel in Evere, België.

## Geschiedenis

Geldof werd opgericht in Harelbeke in 1969 door ondernemer Michel Geldof die voorheen actief was in de vlasnijverheid.
Tijdens de jaren tachtig breidde de onderneming haar capaciteit sterk uit en werd begonnen met een engineerafdeling.
In maart 1996 nam Geldof de failliete metaalconstructiebedrijf G&G International uit Willebroek over. In 2015 ging G&G opnieuw failliet, maar dit had geen gevolgen voor zusterbedrijf Geldof. Deze laatste nam het merk en intellectueel eigendom van G&G International over.
In 2012 werd de bedrijfsnaam omgedoopt tot Engicon, met behoud van de merknaam Geldof.
* ↑ Geldof (Engicon nv). VTK Careers & Development. Gearchiveerd op 23 oktober 2021. Geraadpleegd op 22 oktober 2021.
* ↑ ENGICON GROUP NV. Staatsbladmonitor.be. Gearchiveerd op 23 oktober 2021. Geraadpleegd op 22 oktober 2021.
* ↑ "Management buy-out moet voortbestaan Geldof waarborgen", De Tijd, 6 juni 1996.
* ↑ Faillissement G&G: geen gevolgen voor Geldof, HLN, 26 maart 2015. Gearchiveerd op 10 november 2021.
# Fengyuan

Fengyuan is een district van Taichung in Taiwan. Fengyuan telt ongeveer 165.000 inwoners.
# Wimmenum

Wimmenum is een woonplaats in de gemeente Bergen, in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De plaats heeft 140 inwoners (2007).
Wimmenum ligt net ten noorden van Egmond aan den Hoef. Met Wimmenum werd oorspronkelijk aangeduid het complete uitgestrekte duingebied tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee en het poldergebied dat tussen de Bovenpolder, Bergermeer Polder, Damlanderpolder en duinen in is gelegen. Tegenwoordig wordt er een deel van de duinen en de Wimmenumermeer Polder mee aangeduid. Aan de rand van de polder en de uitlopende duinbossen van het Bergenbos ligt de buurtschap Het Woud, waarvan de naam duidt op de oorspronkelijke ligging bij het woud van Wimmenum. Tussen Wimmenum en Egmond aan den Hoef is nog een buurtschap gelegen, Duyncroft.

## Geschiedenis

In de 11e eeuw komt de Wimmenum zelf voor als Wymnam, een eeuw later als Wimnom en in 1639 als Wimmenom.
De heerlijkheid Wimmenum werd in 1679 aangekocht door Jan Six. Van 1811 tot 1817 maakte Wimmenum deel uit van de gemeente Bergen, waarna het weer zelfstandig werd. Op 13 juli 1857 is Wimmenum toegevoegd aan de gemeente Egmond-Binnen, dat op 1 juli 1978 aan de nieuwe gemeente Egmond werd toegevoegd. Op 1 januari 2001 fuseerden de gemeenten Bergen, Egmond en Schoorl tot de nieuwe gemeente Bergen.

## Bezienswaardigheid

De Wimmenumer Molen is gebouwd in 1774. Deze Noord-Hollandse binnenkruier is een achtkantige grondzeiler met een scheprad. De romp en kap zijn met riet bedekt. In 1951 werd de molen overbodig door de plaatsing van een elektrisch vijzelgemaal. De molen is gelegen aan een van de vaarten in het poldergebied van Bergen en Egmond.
# Categoraal ziekenhuis

In categorale ziekenhuizen krijgen bepaalde doelgroepen gespecialiseerde, geïsoleerde of chronische gezondheidszorg. Het zijn kleinere ziekenhuizen gericht op revalidatie (of brandwondencentrum), al dan niet in combinatie met de zorg voor ouderen.
De Vlaamse Overheid definieerde categoraal ziekenhuis als een van de drie types algemeen ziekenhuis.
Bronnen, noten en/of referenties:
* ↑ Brandwondencentrum NL
* ↑ Categorale ziekenhuizen
* ↑ Statistiek, Centraal Bureau voor de, Categoraal ziekenhuis. Centraal Bureau voor de Statistiek. Geraadpleegd op 16 februari 2025.
# Zwitserland op de Olympische Zomerspelen 1904

Eén turner uit Zwitserland nam deel aan de Olympische Zomerspelen 1904 in St. Louis, Verenigde Staten.

## Medailles
### Goud

* Adolf Spinnler — turnen, gecombineerd 3 onderdelen

### Brons

* Adolf Spinnler — turnen, individuele meerkamp

## Resultaten per onderdeel
### Atletiek

| Onderdeel | Plaats | Atleet | Total score |
| Mannen driekamp | 64e | Adolf Spinnler | 24,5 |

### Turnen

| Onderdeel | Plaats | Turner | Score |
| Mannen individuele meerkamp | 3e | Adolf Spinnler | 67,99 |
| Mannen driekamp | 1e | Adolf Spinnler | 43,39 |
* Van de Spelen van 1904 is geen officieel olympisch rapport opgesteld. Het IOC beschouwt de onderstaande twee rapporten van Lucas en van Sullivan als de gezaghebbende rapporten van deze Spelen.
* (en) Charles J. P. Lucas (1905). The Olympic Games 1904. Woodward & Tiernan Printing Co., St. Louis. (Digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation)
* (en) James E. Sullivan (1905). Spalding's Official Athletic Almanac for 1905; Special Olympic Number, Containing the Official Report of the Olympic Games of 1904. The American Publishin Company, New York. (Digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation)
* (en) Mallon, Bill (1998). The 1904 Olympic Games: Results for All Competitors in All Events, with Commentary. McFarland. ISBN 9780786405503.
* (en) Medailledatabase van het Internationaal Olympisch Comité
Australië · Canada · Cuba · Duitsland · Frankrijk · Griekenland · Groot-Brittannië · Hongarije · Oostenrijk · Verenigde Staten · Zuid-Afrika · Zwitserland · Gemengde teams
# Aurélie Boffé

Aurélie Boffé (Overijse, 1998) is een Belgische journaliste. Ze behaalde een bachelor in Toegepaste Taalkunde en een master in Journalistiek aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB).

## Biografie
### Werk bij VRT

In 2019 trad Boffé in dienst bij de sociale mediaredactie van VRT NWS. Van 2021 tot 2024 produceerde en presenteerde ze de podcast 'Snapt ge mij nu?', waarin ze gesprekken voerde met jongeren over polariserende maatschappelijke thema's. Deze podcast werd in 2022 bekroond met de Belfius Persprijs.
Tijdens de verkiezingsmarathon KIES24 in juni 2024 presenteerde Boffé samen met Wim De Vilder, Annelies Van Herck en Ivan De Vadder, waarbij ze de sociale media op de voet volgde. Op 13 oktober 2024 vervulde ze dezelfde rol tijdens de gemeenteraadsverkiezingen.
In december 2024 werd Boffé een van de presentatoren van VRT NWS Laat, een functie die ze combineert met haar werk voor de sociale mediaredactie.

### Singer-songwriter

Aurélie Boffé lanceerde op Internationale Vrouwendag van 2019 haar song ‘Woman’ onder de artiestennaam Ellie Fey. Met de song wil ze seksuele intimidatie op straat onder de aandacht brengen. Daarnaast bracht ze ook in 2019 ‘Alien’ uit.
* 1 2 DPG Media Privacy Gate. myprivacy.dpgmedia.be. Geraadpleegd op 17 maart 2025.
* ↑ Brusselse Aurélie Boffé wordt nieuwsanker bij VRT NWS Laat. www.bruzz.be. Geraadpleegd op 18 maart 2025.
# Willem Feenstra

Willem Feenstra is een Nederlandse onderzoeksjournalist.
Voor de Volkskrant schreef hij over onderwerpen als sport en corruptie. Daartoe ging hij een tijdlang undercover als afgezant van voetbalclub Roda JC. Mede hierdoor ontving hij in 2014 de Tegel in de categorie Talent.
In 2015 kreeg hij samen met Mark Misérus de journalistenpriis de Tegel voor hun interview met Sepp Blatter, dat verscheen in de Volkskrant.
In 2017 werd hij samen met Volkskrant-verslaggeefster Maud Effting genomineerd voor Journalist van het Jaar. Zij brachten dat jaar voor het eerst seksuele intimidatie en misbruik in het Nederlandse profvoetbal en bij Defensie aan het licht.

## Erkenning

* 2014 De Tegel in de categorie Talent
* 2015 De Tegel voor het Volkskrant interview met Sepp Blatter (samen met Mark Misérus)
* 2023 De Tegel voor het Volkskrantartikel Werkcultuur bij NOS Sport. (samen met Abel Bormans en Maud Effting.)
* ↑ lokalezaken.org
* ↑ Interview Sepp Blatter: Over de beschuldigingen en de dolkstoot; detegel.info
* ↑ Volkskrant-verslaggevers genomineerd voor Journalist van het Jaar, de Volkskrant, 20 december 2017
* ↑ nvj.nl. Gearchiveerd op 17 januari 2021. Geraadpleegd op 1 maart 2020.
# Marie-Elisabeth Belpaire

Marie (of Maria) Elisa(beth) Belpaire (Antwerpen, 31 januari 1853 - 9 juni 1948) was een Vlaams schrijfster en een mecenas binnen de Vlaamse Beweging en het katholiek meisjesonderwijs.

## Levensloop

Ze werd geboren in een familie waar wetenschap en kunst elkaar ontmoetten. Haar vader, Alphonse Belpaire, was ingenieur en haar moeder, Betsy Teichmann, kwam uit een familie van rijke Antwerpse industriëlen. Ze had verschillende talen onder de knie, waaronder Duits, Engels, Nederlands, Frans en ook Deens. Ze ontwikkelde zich cultureel en artistiek in het kielzog van haar moeder en van haar tante Constance Teichmann.
In haar beginperiode werkte ze samen met andere auteurs: voor Uit het leven met Dr. Schaepman en voor Wonderland met Hilda Ram. Later leverde ze zelfstandige werk.
Ze heeft haar leven gewijd aan de ontwikkeling van een degelijke meisjesopleiding in Vlaanderen (in 1902: Belpaire-instituut). Zij stond ook achter de promotie van het vrouwenkiesrecht. Ze financierde het tijdschrift Dietsche Warande en Belfort. Ze stichtte een damesafdeling van de Katholieke Vlaamse Hogeschooluitbreiding die uitgroeide tot het Belpaireinstituut. Ze stichtte ook een vrouwenbond, de Constance Teichmannbond. In 1919 richtte ze de Katholieke Vlaamse Hogeschool voor Vrouwen op.
Gedurende de Eerste Wereldoorlog verbleef ze in de (nu verdwenen) villa Swiss Cottage in De Panne. Ze was de mede-oprichtster van de frontsoldatenkrant De Belgische Standaard en organiseerde verschillende tentoonstellingen in De Panne. Daar werd ze in audiëntie ontvangen door zowel Koning Albert I (op 15 augustus 1917) als koningin Elisabeth in de (nu eveneens verdwenen) villa Maskens.
Belpaire werd in haar tijd de "Moeder van de Vlaamse Beweging" genoemd, omdat ze tal van Vlaamsgezinde initiatieven moreel en materieel ondersteunde. Ze werd in 1922 werkend lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde.
# Villers-le-Peuplier

Villers-le-Peuplier is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1971 toegevoegd werd aan de gemeente Hannuit.
Villers-le-Peuplier ligt ten zuidoosten van de stadskern van Hannuit. De dorpskom ligt ten zuiden van de N64, de weg naar Hoei die over het grondgebied van de deelgemeente loopt. De N80, de weg naar Namen vormt de westgrens van de deelgemeente terwijl de N69, de oude Romeinse heerweg van Tongeren naar Bavay, de zuidgrens vormt. Villers-le-Peulier is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw waar vooral akkerbouw wordt bedreven.

## Geschiedenis

In de 9de eeuw maakte het dorp deel uit van het Graafschap Avernas. In 1021 verkocht de gravin de helft van het grondgebied aan de Abdij van Sint-Truiden die omstreeks 1082 ook in het bezit kwam van de andere helft.
Nadien ging het dorp deel uitmaken van het baljuwschap Hannuit in het Hertogdom Brabant. Tussen 1417 en 1511 was het dorp in het bezit van de Abdij van Géronsart om daarna opeenvolgend in het bezit te blijven van wereldlijke heren.

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Martinuskerk (Église Saint-Martin) waarvan de toren en het schip dateren van 1714 en het koor dateert van 1771. Van de oude kapel blijft nog enkel het ingangsportaal uit 1550 over.
* De voormalige pastorie is een van de oudste gebouwen uit het dorp
* Het Château de Villers met een toren uit de 17de eeuw. Het kasteel zelf dateert van 1873. Sinds 1934 was er een kliniek van een sanatorium gevestigd die inmiddels gesloten is.
* De tumulus Tombe de l'Empereur aan de oude Romeinse heerweg die in 1975 samen met haar omgeving werd beschermd als monument en als landschap.
* De Ferme du Vivier waarvan de huidige gebouwen dateren uit 1653. De hoeve werd reeds in de 13de eeuw vermeld.
* De Onze-Lieve-Vrouw-van-Goede-Bijstandkapel (Chapelle Notre-Dame de Bon Secours) uit 1830. De kapel en haar omgeving werden in 1984 beschermd als monument en als landschap.

## Natuur en landschap

De hoogte aan de kerk bedraagt 141 meter.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1961=volkstellingen

## Nabijgelegen kernen

Hannut, Crehen, Moxhe, Avennes, Blehen
# Pleitnota

Een pleitnota is een geschrift dat wordt gebruikt tijdens een rechtszitting.
In een rechtszaak wordt ten overstaan van de rechter(s) door twee (of meer) partijen gevraagd om een rechterlijke beslissing. De rechter moet zich uitspreken over een aan hem voorgelegde zaak. De rechter krijgt veel informatie uit verschillende bronnen: samen vormen deze het gerechtelijk dossier. Op basis daarvan vormt de rechter zich een idee over hoe hij moet oordelen in de zaak. Maar daarmee staat zijn standpunt nog niet vast. Partijen worden in de gelegenheid gesteld hun verhaal mondeling te doen. Hiermee kunnen ze de rechter proberen te overtuigen dat hij in hun voordeel moet beslissen. Dit heet een pleidooi. De pleitnota is een schriftelijke weergave van het pleidooi.

## Opbouw pleitnota

De opbouw van een pleitnota staat vrij, maar het is raadzaam om een logische volgorde van de te bepleiten onderwerpen aan te houden. Een pleidooi moet de rechter namelijk duidelijkheid scheppen in het dossier. Het is logisch om te beginnen met de toedracht en de relevante feiten. Op die manier leidt men de rechter, de tegenpartij en de toehoorders in, in de zaak. Daarna wordt het probleem aan de orde gesteld. Een pleidooi eindigt vaak met een vordering: wat wil je gedaan krijgen en wat vind je dat de rechter moet beslissen.
# Garenkokerskwartier

Het Garenkokerskwartier is een buurt in de Haarlemse wijk Zijlwegkwartier.
De buurt is gelegen ten noorden van de Zijlweg, en begrensd door de spoorlijn Haarlem–Leiden en de Kinderhuissingel. De wijk grenst aan het centrum van de stad.
Voorheen was hier de katoenfabriek van Prévinaire gevestigd. Deze fabriek werd gestart in de negentiende eeuw, en uiteindelijk gesloopt in 1920. De wijk bestaat nu voornamelijk uit bebouwing uit begin van de twintigste eeuw.
De oudkatholieke H.H. Anna en Mariakathedraal is gevestigd in de buurt. Deze kathedraal is in 1938 gebouwd.
* 1 2 Tabel: Bevolking; maandcijfers per gemeente en overige regionale indelingen, 1 januari 2023, Centraal Bureau voor de Statistiek, Voorburg/Heerlen
* ↑ De Prévinaire stonk van verre, garenkokerskwartier.nl, Peter Hammann
# De Viaan

De Viaan is een in 1579 gebouwde poldermolen met een eikenhouten achtkant op lage voet. De molen is een zogenaamde grondzeiler. De molen staat aan de rand van Alkmaar, aan de Havinghastraat. Samen met een elektrisch gemaal bemaalt hij thans nog een 464 ha groot gedeelte van de polder De Bergermeer.
Het gevlucht van De Viaan is Oudhollands. De molen werd in 1876 voorzien van een vijzel. In tegenstelling tot veel andere poldermolens van deze omvang is De Viaan nooit bewoond geweest; naast de molen staat de molenaarswoning.
De Viaan is eigendom van het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier. De molen is op afspraak te bezichtigen.
Strijkmolens: Strijkmolen B · Strijkmolen C · Strijkmolen D · Strijkmolen E · Ambachtsmolen · Strijkmolen I · Strijkmolen K · Strijkmolen L
Poldermolens: Bosmolen · Hargermolen · Groetermolen · De Grebmolen · Slootgaardmolen · Poldermolen Waarland · Molen D / Oosterdel · Molen A · Sluismolen · Damlandermolen · Philisteinse Molen · Wimmenumer Molen · Geestmolen · Robonsbosmolen · De Viaan · De Eendracht
Korenmolens: De Groot · Kijkduin (Schoorl) · 't Roode Hert - De Gouden Engel - De Otter (Oterleek)
Molenstichting Alkmaar
# Ria Van Den Heuvel

Ria Van Den Heuvel (Brasschaat, 14 november 1956) is een Belgisch politica voor Agalev / Groen.

## Levensloop

Van Den Heuvel was eerst anderhalf jaar aan de slag als lerares en was nadien vanaf 1980 actief binnen de werkgroep gemeentebeleid van het sociocultureel vormings- en animatiecentrum Sfinks. Ook maakte ze deel uit van de Nationale Vrouwenraad en het Vrouwenoverlegcomité.
Ze werd politiek actief voor de links-progressieve lokale partij Gangmaker in Boechout, dat bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 1994 ging samenwerken met de partij Agalev. In 1995 trad ze als verruimingskandidaat toe tot deze partij. Bij de eerste rechtstreekse verkiezingen voor het Vlaams Parlement van 21 mei 1995 werd ze verkozen in de kieskring Antwerpen. Ook na de volgende Vlaamse verkiezingen van 13 juni 1999 bleef ze Vlaams volksvertegenwoordiger tot juni 2004. Als Vlaams Parlementslid zetelde Van Den Heuvel in de commissie Welzijn en Volksgezondheid en van 1997 tot 1999 voorzitter van de Werkgroep Gelijke Kansen voor Mannen en Vrouwen. Ook was ze er de spreekbuis van het verzet tegen de uitbreiding van de Luchthaven van Deurne. Van Den Heuvel stelde zich niet meer kandidaat bij de verkiezingen van juni 2004, omdat ze zich niet kon vinden in de beslissing van Groen! om geen kartel te sluiten met de socialisten.
Na haar parlementaire loopbaan werd ze van 2004 tot 2007 consulent bij Bridges for Choice, een bedrijf gespecialiseerd in organisatieontwikkeling, loopbaancoaching en counseling, en werd ze tevens zelfstandig jobcoach en HR-consulent. Van Den Heuvel was tevens van 2004 tot 2021 algemeen directeur van het Centrum ZitStil voor kinderen met ADHD en van 2014 tot 2022 voorzitter van het Familieplatform Geestelijke Gezondheid. Tevens was ze van 2019 tot 2022 lid van de raad van bestuur van huisartsenvereniging Domus Medica en is sinds 2023 voorzitter van de vzw InclusieAmbassade, een netwerkorganisatie die zich inzet voor de inclusie van mensen met een beperking of ontwikkelingsstoornissen.
In oktober 2006 was ze als verruimingskandidaat van Spirit kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen in Boechout. Later trad ze er toe tot de lokale lijst PRO Boechout & Vremde. Sinds januari 2007 is ze gemeenteraadslid van Boechout en van januari 2007 tot december 2016 was ze er schepen van Ruimtelijke Ordening, Onderwijs en Kinderopvang. Van januari 2019 tot december 2024 was Ria Van Den Heuvel tevens voorzitter van de gemeenteraad van Boechout.
* ↑ Biografische fiche Ria Van Den Heuvel; Vlaams Parlement
* ↑ Ria Van Den Heuvel: dertig jaar met politieke microbe in het lijf, Het Nieuwsblad, 5 januari 2013.
* ↑ Profiel Ria Van Den Heuvel op LinkedIn.be
* ↑ Ria Van Den Heuvel (60) blikt terug op tien jaar schepenambt, Gazet van Antwerpen, 1 januari 2017.
# Patricia Veldhuis

Patricia Veldhuis (Ootmarsum, 5 augustus 1969) is een Nederlandse journalist en hoofdredacteur van NRC.

## Carrière

Veldhuis studeerde geschiedenis aan de Radboud Universiteit. Tijdens haar opleiding was ze werkzaam bij het Algemeen Nijmeegs Studentenblad, waar haar interesse voor de journalistiek werd gewekt. Na haar studie zette ze haar carrière voort als freelancer bij Omroep Gelderland, redacteur en later hoofdredacteur bij KUnieuws; later Vox, en medebedenker van en redacteur bij het weekblad Carp*. Veldhuis trad in 2008 in dienst bij nrc.next, de ochtendkrant gericht op jongeren. Daarna bekleedde ze bij NRC de functies van economieredacteur, chef binnenland, chef weekend, redacteur onderwijs en, vanaf augustus 2023, plaatsvervangend hoofdredacteur. Sinds 1 februari 2024 is Veldhuis hoofdredacteur en statutair directeur van NRC.
# Colcakloof

De Colcakloof is de kloof van de Colca in het zuiden van Peru, ongeveer 160 kilometer van Arequipa. Ze is meer dan twee keer zo diep als de Grand Canyon in de Verenigde Staten van Amerika. Daarentegen zijn de muren niet zo recht als bij de Grand Canyon. De Cotahuasikloof, meer noordwest gelegen, is gemeten op 3.501 meter diep. De Colcavallei is een kleurrijk gebied met pittoreske dorpjes. De lokale bevolking houdt zich nog aan de oude tradities en leefwijze en maakt gebruik van landbouwterrassen.
De naam Colca is afgeleid van de gaten die in de kloof te zien zijn. Deze gaten heten Colca's. Ze werden gebruikt door de Inca's en Pre-Inca's om voedsel in te bewaren voor slechtere tijden, zoals aardappelen en ander voedsel dat langer mee kan. Ze werden ook gebruikt als graven voor belangrijke mensen.
De Spanjaarden hebben het gebied veroverd en overal kerken gebouwd. Vanaf 1980 kun je het gebied bereiken via autowegen, die strak langs de rand van de kloof gebouwd zijn. De enige weg is vanuit Arequipa.
'Cruz del Condor' is een toeristische plek. De kloof is het woongebied van de Andescondor. Ze vliegen door de kloof, meestal 's ochtends en 's avonds. In de tussentijd zijn ze op zoek naar aas in een verder gelegen gebied. De condors zijn in trek bij toeristen, die dicht bij de condors kunnen komen. Soms naderen de condors tot zo'n 5 meter boven de toeschouwers. 'Cruz del Condor' wordt flink bezocht door de toeristen. Vanaf dit punt is de kloof 1200 meter diep.
in Chivay, de grootste stad van het gebied, vindt men de 'La Calera'-warmwaterbronnen.
# Oswald von Wolkenstein

Oswald von Wolkenstein (vermoedelijk in Kasteel Schöneck in Kiens, 1376 of 1377 — Meran, 2 augustus 1445) was een dichter, componist en diplomaat. In de laatste hoedanigheid reisde hij door een groot deel van Europa, tot Georgië (zoals verteld in "Durch Barbarei, Arabië"), en werd ingewijd in de Orde van de Draak. Hij woonde een tijd in Seis am Schlern.
Hij was lid van de familie Von Wolkenstein en een van de belangrijkste componisten van de vroege Duitse renaissance. Ook zijn de melodieën die door hem geschreven zijn van hoge kwaliteit. Er zijn drie hoofdthema's van zijn werk: reizen, God en seks.
Zijn kleinzoon Veit van Wolkenstein was in de Lage landen een korte periode heer van Purmerend.