OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Amelie Lens

Amelie Lens (Vilvoorde, 31 mei 1990) is een Belgische dj en producer.
Op haar vijftiende ondertekende ze een contract bij Dominique Models. Een jaar later poseerde ze onder meer voor Levi's en Jean Paul Gaultier. Na verloop van tijd kon ze haar modellencarrière niet meer combineren met school en koos ze voor haar studies.
In 2014 begon ze als dj, oorspronkelijk onder de naam Renée. Ze draait voornamelijk minimalistische, duistere techno en speelt als resident in Labyrinth Club in het Belgische Hasselt. Daarnaast wordt ze geregeld gevraagd in andere clubs in Europa. Begin 2016 bracht ze op het Italiaanse label Lyase Recordings haar eerste ep uit. Met het titelnummer Exhale brak ze door in de internationale scene. Daarnaast ondertekende ze ook een contract bij Second State, het label van het Berlijnse duo Pan-Pot. In 2016 speelde ze onder andere op Extrema Outdoor België, Dour, Tomorrowland, Pukkelpop, Awakenings en het Amsterdam Dance Event.
Lens is sinds 2022 getrouwd met Sam Deliaert die beter bekend is als dj Farrago, een Belgische techno-dj.

## Discografie

* 2016: Exhale
* 2016: Let it Go
* 2017: Contradiction
* 2017: Stay With Me
* 2017: Nel
* 2019: Basiel EP
* 2019: Little robot EP

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Blog - Amelie Lens - Essentiel Antwerp UK. www.essentiel-antwerp.com. Gearchiveerd op 9 november 2016. Geraadpleegd op 9 november 2016.
* ↑ Guido.be, Topmodel Amélie Lens. www.guido.be. Gearchiveerd op 9 november 2016. Geraadpleegd op 9 november 2016.
* ↑ Amelie Lens tekent op Second State. Fuzz Magazine. Gearchiveerd op 9 november 2016. Geraadpleegd op 9 november 2016.
* ↑ Dj’s Amelie Lens en Farrago in Toscane in het huwelijksbootje gestapt: “Al veertien jaar verliefd”. hln.be. DPG Media (4 juli 2022). Geraadpleegd op 23 september 2023.
* Gemeinsame Normdatei: 1188738925
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 6300 5925
* Library of Congress Control Number: n2020033370
* MusicBrainz: 67db280d-c3e4-49d9-978e-4050f4e209ef
* Virtual International Authority File: 3811156133190958430007
* WorldCat (via VIAF): 3811156133190958430007
# Zamenhof (planetoïde)

(1462) Zamenhof is een planetoïde, die is ontdekt door Finse meteoroloog en astronoom Yrjö Väisälä op 6 februari, 1938. Hij heeft een diameter van 27,37 km. De planetoïde is vernoemd naar Ludwik Lejzer Zamenhof, de uitvinder van Esperanto.
# Boskronkelsteeltje

Boskronkelsteeltje (Campylopus flexuosus) is een bladmos behorend tot de familie Leucobryaceae.

## Determinatie

Boskronkelsteeltje vormt dichte, donkergroene gazons tot 6 centimeter hoog. De stengels hebben een roodbruin rhizoïde vilt. De bladeren zijn 5 tot 7 millimeter lang, rechtopstaand tot licht eenzijdig, lineair priemvormig met een buisvormige priem en getande bladpunt.
De bladnerf beslaat ongeveer een derde tot drie vijfde van de bladbreedte aan de bladbasis.
De duidelijk gescheiden bladvleugelcellen zijn meestal roodachtig of bruinachtig, de bladcellen van de bladbasis zijn rechthoekig en dikwandig, bovenaan kort rechthoekig tot ruitvormig.
Voor vegetatieve vermeerdering worden broedscheuten en broedknoppen gevormd. Bij het strijken over het gazon blijven deze erop liggen en vormen zo een off-road identificatiekenmerk.
Sporenkapsels zijn zelden aanwezig.
Campylopus flexuosus is in principe goed herkenbaar aan de bebladerde broedtakjes maar gezien de variabiliteit van de soort is oplettendheid geboden. In combinatie met het stengelvilt, de brede nerf en de gekleurde bladoortjes hoeven echter ook bij slecht ontwikkelde planten nooit fouten in de determinatie gemaakt te worden.

## Ecologie

Het komt algemeen voor op de zandgronden, vooral in lichte bossen en op de heide. De soort vermijdt kalk en groeit in bossen, heidevelden en heidevelden op ruwe humus, turf, verrot hout, op begroeide silicaatrotsen en aan de voet van bomen, vooral beuken of berken. Het kan worden gevonden van laaglanden tot bergachtige hoogten.

## Verspreiding

De suboceanische soort heeft zijn verspreidingsgebied in Europa van Midden-Italië tot Midden-Noorwegen, inclusief IJsland, de Faeröer en de Azoren; oosten naar de Tatra. In Duitsland is het heel algemeen.
Niet-Europese waarnemingen zijn te vinden in Centraal- en Zuidoost-Azië, in tropisch Afrika, in Noord- en Zuid-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland.
In Nederland komt het boskronkelsteeltje algemeen voor. Het staat niet op de rode lijst en is niet bedreigd.
* BLWG Verspreidingsatlas Mossen
# Sarwa Oedai

Sarwa Oedai (ook Sarwa Oeday of Sarwa Uday) is een begraafplaats in Paramaribo in Suriname waar onder meer enkele slachtoffers van de Decembermoorden begraven zijn (Soerinder Rambocus, Jiwansingh Sheombar en John Baboeram). Sinds 1964 is het gebruikt o.a. door Hindostanen omdat tot 1970 crematie officieel in Suriname verboden was.
Een aantal vrienden heeft in 2011 terug het initiatief genomen om de sterk verwaarloosde begraafplaats wat toegankelijker te maken. De begraafplaats was onder beheer van Stichting Sahajak Mandal, echter functioneerde deze niet meer, omdat alle bestuursleden reeds zijn heengegaan. Jeannette Durgaram nam als voorzitter de leiding over van de begraafplaats aan de Jagernath Lachmonstraat.

## Monument

Er is nu een monument ter nagedachtenis aan hen die op Sarwa Oedai begraven zijn, maar van wie de graven niet meer te vinden zijn. Volgens de voorzitter is het monument een plek voor nabestaanden om hun geliefden te gedenken. Durgaram zei hierover: "Dit is iets tastbaars voor hen waar ze even kunnen bidden, praten en een bloemetje kunnen leggen."
Het monument is een vierzijdige zuil van gepolijst graniet. Er prijken vier symbolen op elke zijde: het hindoeïstische Ohm-teken, het christelijke kruis, de islamitische maan-ster en een universeel gevouwen handen afbeelding, alle goudkleurig. "Wij zijn één, wij verschillen cultureel gezien misschien van elkaar, maar leven samen als één met elkaar." Deze gedachte is kenmerkend voor de overleden personen die er vanaf 1969 een laatste rustplaats op Sarwa Oedai hebben gevonden.
"Ja, wij zijn een Hindoestaanse begraafplaats", beaamt Durgaram. Zo zijn er zes jaar lang, tot 1975 toen een crematie-optie mogelijk was, Hindoestanen begraven die hindoe, islam of christendom belijders zijn geweest. Maar ook namen van Javaanse immigranten zijn nog te lezen op sommige grafstenen.
* ↑ Kastelein, Eric (maart 2023). Oog in oog met paramaribo. Sampreshan, p. 84-85. ISBN 9789083199658.
* ↑ Starnieuws - Monument om onvindbare overledenen te gedenken. www.starnieuws.com.
# John Updike

John Hoyer Updike (Reading, Pennsylvania, 18 maart 1932 – Danvers, Massachusetts, 27 januari 2009) was een Amerikaans schrijver van romans en korte verhalen.
Zijn bekendste werk is de Rabbit-serie: Rabbit, Run, Rabbit Redux, Rabbit is Rich, Rabbit at Rest en Rabbit, Remembered. Zijn eerste grote commerciële succes was Couples.
Updike schreef zeer realistisch. Hij schreef over het leven van doorsnee mensen in New England, waar hij woonde. De meest voorkomende thema's in zijn werk zijn seksualiteit en dood, en het samenspel tussen de twee. Hij was een veelzijdig auteur, die in zijn fictie autobiografische elementen verwerkte en daarbij diverse kanten van zichzelf liet zien in zijn literaire alter ego's: Harry Angstrom ("Rabbit", de doorsnee Amerikaan), Henry Bech (de moeizame auteur) en Richard Maple (de burgerman in een midlifecrisis).
Ook heeft hij veel geschreven als criticus. Hij is vaak in literair debat gegaan met onder anderen Gore Vidal en Tom Wolfe. Hij heeft boeken van veel grote schrijvers gerecenseerd, onder wie Saul Bellow, Kurt Vonnegut, Iris Murdoch, Milan Kundera en Isabel Allende. Hij overleed aan longkanker.
# Station Sauveterre-la-Lémance

Station Sauveterre-la-Lémance is een spoorweghalte in de Franse gemeente Sauveterre-la-Lémance.
# Aradenakloof

De Aradenakloof (Grieks: Φαράγγι Αραδαίνας; Farángi Aradénas) is een kloof op het Griekse eiland Kreta. De kloof ligt in de Lefka Ori, oostelijk van de veel beroemdere Samariakloof, en komt in de buurt van het dorp Loutro uit in de Libische Zee.
De kloof is het smalst in de buurt van het sinds de jaren '50 verlaten dorp Aradena. De rotswanden gaan hier bijna loodrecht 138 meter omhoog. Op de grond is de breedte acht meter, boven bij de rand ongeveer 25. Sinds 1986 is hier een brug, gemaakt in opdracht van de in het nabijgelegen Agios Ioannis geboren zakenman Vardinogiannis, die in de Verenigde Staten fortuin had gemaakt. Dankzij de brug werden Agios Ioannis en Aradena over weg verbonden met Anopolis, Chora Sfakion en de rest van Kreta. Daarvoor waren de dorpen enkel bereikbaar via een pad dat door de kloof liep.
Een wandeling door de kloof is tegenwoordig goed te doen, doordat er een pad is aangelegd van de zee naar Aradena. In het dorp wordt enkel het middeleeuwse kerkje Agios Evstratios nog onderhouden. De woningen zijn, sinds ze verlaten zijn, vervallen geraakt.

## Externe link

* Foto-verslag van wandeling naar Aradenakloof en Agios Ioannis (Nederlands)
# Jean-Marc van Tol

Jean-Marc van Tol (Rotterdam, 6 juli 1967) is een Nederlands illustrator, striptekenaar, schrijver en cartoonist.

## Leven en werk

Van Tol specialiseerde zich bij zijn studie Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam in het Middelnederlands en ging daarna werken als freelance striptekenaar. Zijn opdrachten ontvangt hij onder andere van diverse kranten, het bedrijfsleven, de reclamewereld, de (semi)-overheid en vanuit de woningcorporatiebranche. Zijn belangrijkste werk is de cartoonreeks Fokke en Sukke, waar hij samen met John Reid en Bastiaan Geleijnse de geestelijk vader van is. Van het drietal is Van Tol degene die de tekeningen maakt. Van Tol wordt wel de 'inkopper' van het team genoemd.
In 2003 werd aan Reid, Geleijnse en Van Tol de Stripschapprijs toegekend voor hun gezamenlijke stripwerk (en dan met name Fokke & Sukke).
In 2006 lanceerde Van Tol samen met Gerrit de Jager het boek Strips in Stereo waarin zij en Maaike Hartjes, Hanco Kolk, Erik Kriek, Dick Matena, Peter Pontiac, Mark Retera, Barbara Stok, Joost Swarte, Thé Tjong King, Typex en Henk Kuijpers een stripversie maakten van een lied van een Nederlandse artiest. Bij de presentatie hiervan op 11 maart 2006 in Paradiso werden de originele nummers ten gehore gebracht. Het boek kreeg goede kritieken, werd meermalen herdrukt en Van Tol en Gerrit de Jager ontvingen later dat jaar tijdens De Stripdagen 2006 de P. Hans Frankfurtherprijs voor dit bijzondere project.
In januari 2007 begon Van Tol uitgeverij Catullus. De naam is ontstaan uit het pseudoniem waarmee hij 1989 de kerstprijsvraag van Propria Cures won.
Daarnaast tekende Van Tol ook elke week de strip Kort en Triest in de jongerenkrant 7Days. Van Kort en Triest zijn inmiddels vijf stripalbums uit.
In 2011 presenteerde Van Tol bij de VPRO het televisieprogramma 'Beeldverhaal', waarin hij een overzicht gaf van diverse stromingen en belangrijke personen uit de geschiedenis van het stripverhaal.
In 2018 kwam zijn eerste historische roman uit in een voorgenomen trilogie. Musch was het eerste deel van een drieluik over Johan de Witt. Cornelis Musch is de corrupte griffier van de Staten-Generaal in de periode voordat Johan de Witt benoemd wordt tot raadpensionaris. In november 2023 verscheen het tweede deel van de trilogie: Buat. Het behandelt het politieke leven van Ritmeester Buat.

## Trivia

In 2018 was Van Tol deelnemer aan Wie is de mol?, waar hij na de tweede aflevering besloot naar huis te gaan.
* (en) Engelse biografie in de Comiclopedia
* Interview met Jean-Marc van Tol op Campus TV
* ↑ Over Catullus, informatie op de site van de uitgeverij. Gearchiveerd op 22 augustus 2010. Geraadpleegd op 18 januari 2011.
* ↑ Boekbespreking in De Volkskrant. Gearchiveerd op 30 september 2019.
* ↑ Hebban
* ↑ Fokke en Sukke 11 november 2023
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6918 2677
* Library of Congress Control Number: no2011039770
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 141731540
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 129445
* Système universitaire de documentation: 163853797
* Virtual International Authority File: 172080156
# Itaboraí-bekken

Het Itaboraí-bekken is een bekken in Brazilië die afzettingen uit het Paleoceen omvat. Het is de type-locatie van het Itaboraían (59,0 – 57,0 miljoen jaar geleden), het derde tijdvak binnen de South American Land Mammal Ages. Het Itaboraí-bekken is samen met het Boliviaanse Santa Lucía-formatie en het Argentijnse Punta Peligro de belangrijkste vindplaats van fossielen van zoogdieren uit het Paleoceen in Zuid-Amerika.

## Locatie

Het Itaboraí-bekken bevindt zich bij São José de Itaboraí in de staat Rio de Janeiro. De fossielen zijn gevonden in een kalksteenmijn.

## Fauna

De eerste fossielen werden in de jaren dertig van de twintigste eeuw gevonden in het Itaboraí-bekken en behoorden tot koppotigen. In 1944 werd het eerste zoogdierfossiel gevonden.
De zoogdierfauna van het Itaboraí-bekken bestond uit diverse groepen metatheriën, gordeldieren en hoefdierachtigen. De huidige drie Zuid-Amerikaanse buideldierordes waren in het Paleoceen al aanwezig op het continent. Net als tegenwoordig kende de Didelphimorphia de grootste diversiteit. Naast opossums zijn ook de Paucituberculata (de opossummuis Riolestes) en de Microbiotheria (Mirandatherium) bekend uit het Itaboraí-bekken. Een vierde buideldiergroep uit het Itaboraí-bekken was de Polydolopimorphia met Epidolops als algemeenste vorm. De Sparassodonta met Patene en Silvenator was de vijfde groep metatheriën uit het Itaboraí-bekken. Daarnaast zijn er nog verschillende andere soorten bekend zoals Austropediomys en soorten met een betwiste classificatie zoals Gaylordia en Eobrasilia. Riostegotherium is het oudst bekende gordeldier. De hoefdiergroepen uit het Itaboraí-bekken waren "condylarthen" (Didolodontidae), litopternen (Protolipternidae, Anisolambdidae), notoungulaten (Henricosborniidae, Oldfieldthomasiidae), astrapotheriën (Trigonostylopidae) en xenungulaten (Carodniidae).
Verder zijn in het Itaboraí-bekken fossielen gevonden van de casuarisachtige Diogenornis, de schrikvogel Paleopsilopterus, kaaimannen (Eocaiman) en andere krokodilachtigen, slangen (Madtsoia, Boidae, Aniliidae), schildpadden (Podocnemis), padden (Bufo), klauwkikkers (Xenopus) en wormsalamanders.
* Fossils snakes from the Paleocene of São José de Itaboraí, Brazil. JC Rage. Palaeovertebrata (1998).
* The Xenarthra (Mammalia) of Sao José de Itaboraí Basin (upper Paleocene, Itaboraian), Rio de Janeiro, Brazil. L Paglarelli Bergqvist et al. Geodiversitas (2004).
* Goin, F.J., Candela, A.M., Abello, A., Oliveira, E.V. (April 2009). Earliest South American paucituberculatans and their significance in the understanding of ‘pseudodiprotodont’ marsupial radiations. Zoological Journal of the Linnean Society 155 (4): 867–884. DOI: 10.1111/j.1096-3642.2008.00471.x.
* A reassessment of bunodont metatherians from the Paleogene of Itaboraí (Brazil): systematics and age of the Itaboraian SALMA. EV Oliveira & FJ Goin. Revista Brasileira de Paleontologia (2011).
* A new Eocaiman (Alligatoridae, Crocodylia) from the Itaboraí Basin, Paleogene of Rio de Janeiro, Brazil. AEP Pinheiro et al. Historical Biology (2012).
* Paleocene mammal faunas of South America. Paleocene-mammals.de
# Lunca de Jos

Lunca de Jos is een gemeente in Harghita. Lunca de Jos ligt in de regio Transsylvanië, in het midden van Roemenië. Ongeveer 99% van de bevolking is Hongaars. De Hongaarse naam is Gyimesközéplok. Verder is er ook nog een Duitse naam en dat is Nieder-Gimesch. Het dorp ligt aan de rand van de Karpaten, waardoor het weer er wisselvallig kan zijn. Er zijn diverse kleine winkels te vinden en één basisschool. De meeste toeristen komen hier om de bergen te zien en te beklimmen.
Lunca de Jos ligt op ongeveer 32 kilometer van de dichtstbijzijnde grote stad, Miercurea-Ciuc. Vanuit Miercurea-Cicu is er doorgang naar grotere steden, zoals Brasov, Boekarest en Cluj-Napoca.
Atid · Avrămești · Bilbor · Brădești · Căpâlnița · Cârța · Ciceu · Ciucsângeorgiu · Ciumani · Corbu · Corund · Cozmeni · Dănești · Dârjiu · Dealu · Ditrău · Feliceni · Frumoasa · Gălăuțaș · Joseni · Lăzarea · Leliceni · Lueta · Lunca de Jos · Lunca de Sus · Lupeni · Mădăraș · Mărtiniș · Merești · Mihăileni · Mugeni · Ocland · Păuleni-Ciuc · Plăieșii de Jos · Porumbeni · Praid · Racu · Remetea · Săcel · Sâncrăieni · Sândominic · Sânmartin · Sânsimion · Sântimbru · Sărmaș · Satu Mare · Secuieni · Siculeni · Șimonești · Subcetate · Suseni · Tomești · Tulgheș · Tușnad · Ulieș · Vărșag · Voșlăbeni · Zetea
# Vlag van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal

De vlag van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal was de officiële vlag van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Hij bestaat uit een horizontale tweekleurige vlag met een aantal sterren in elke baan, die de respectieve lidstaten van de organisatie voorstelden. De Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal gebruikte haar eigen vlag vanaf 1958, zes jaar nadat ze was opgericht door zes staten, tot 2002, toen de organisatie opging in de Europese Unie.

## Beschrijving

De vlag bestond uit twee horizontale banen, de bovenste in blauw en de onderste in zwart. Blauw stond voor staal en zwart voor kolen, de twee grondstoffen waarvan de organisatie de handel beheerde. De vlag had een aantal gouden, later witte, sterren, waarvan het aantal overeenkwam met de toenmalige lidstaten (tot 1986, toen het aantal sterren werd beperkt tot twaalf). Deze sterren waren gelijkmatig verdeeld over beide banen, dicht bij het midden van de vlag (bij een oneven aantal sterren stond het kleinste deel op de bovenste baan).

## Geschiedenis

De vlag werd voor het eerst onthuld op Expo 58 in Brussel, zes jaar na de oprichting van de organisatie, waar de Europese vlag ook publiekelijk werd getoond.
De eerste versie van de vlag had zes gouden (gele) sterren. Het aantal werd aangepast naarmate er meer landen bijkwamen, totdat de Gemeenschap in 1986 twaalf leden telde. Daarna werd het aantal niet meer gewijzigd, zelfs niet toen er in de jaren 1990 meer landen bijkwamen. Hierdoor bleef de vlag in lijn met de Europese vlag (gebruikt door haar zusterorganisaties) die twaalf sterren gebruikt die perfectie en eenheid voorstellen.
Het Verdrag van Parijs voorzag in het einde van de werkzaamheden van de organisatie op 23 juli 2002, wat betekende dat de EGKS ophield te bestaan. Op die dag werd de vlag van de EGKS buiten de Europese Commissie in Brussel verwijderd door voorzitter Romano Prodi en vervangen door de vlag van de EU.
Een origineel exemplaar van de vlag met twaalf sterren wordt bewaard in het European University Institute in Florence.
* Vlag met 6 sterren, gebruikt van 1958 tot 1972.
* Vlag met 9 sterren, gebruikt van 1973 tot 1980.
* Vlag met 10 sterren, gebruikt van 1981 tot 1985.
* Vlag met 12 sterren, gebruikt van 1986 tot 2002.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Flagge der Europäischen Gemeinschaft für Kohle und Stahl op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Discaria

Discaria is een geslacht uit de wegedoornfamilie (Rhamnaceae). Het telt ongeveer twaalf soorten bladverliezende doornige struiken en kleine bomen. De soorten komen voor in de gematigde regio's op het zuidelijk halfrond, zoals Zuid-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland.

## Soorten

* Discaria americana Gillies & Hook.
* Discaria articulata (Phil.) Miers
* Discaria chacaye (G.Don) Tortosa
* Discaria nitida Tortosa
* Discaria pubescens (Brongn.) Druce
* Discaria toumatou Raoul

## Hybriden

* Discaria × serratifolia (Miers) Benth. & Hook.f. ex Mast.
* ↑ (en) Discaria Hook. Royal Botanic Gardens, Kew. Gearchiveerd op 7 december 2022.
... · Alphitonia · Ceanothus · Discaria · Gouania · Nesiota · Phylica · Pomaderris · Rhamnus (Vuilboom) · Sageretia · Ziziphus · ...
# Bugeat

Bugeat is een gemeente in het Franse departement Corrèze (regio Nouvelle-Aquitaine). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Ussel. Bugeat telde op 1 januari 2022 741 inwoners. De naam is afgeleid van het Keltische woord Buga, dat heide betekent. De plaatsnaam Bugacum werd later vervormd tot Bugeat.

## Geografie

De oppervlakte van Bugeat bedroeg op 1 januari 2022 30,99 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 23,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Bugeat met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Verkeer

In de gemeente ligt het spoorwegstation Bugeat.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Grand Prix Formule 1 van Monaco 1971

De Grand Prix Formule 1 van Monaco 1971 werd gehouden op 23 mei 1971 in Monaco.

## Uitslag

| Positie | Nr | Rijder | Team | Ronden | Tijd/Opgave | Startplaats | Punten |
| 1 | 11 | Jackie Stewart | Tyrrell-Ford | 80 | 1:52:21.3 | 1 | 9 |
| 2 | 17 | Ronnie Peterson | March-Ford | 80 | 25.6 | 8 | 6 |
| 3 | 4 | Jacky Ickx | Ferrari | 80 | 53.3 | 2 | 4 |
| 4 | 9 | Denny Hulme | McLaren-Ford | 80 | + 1:06.7 | 6 | 3 |
| 5 | 1 | Emerson Fittipaldi | Lotus-Ford | 79 | + 1 Lap | 17 | 2 |
| 6 | 24 | Rolf Stommelen | Surtees-Ford | 79 | + 1 Lap | 16 | 1 |
| 7 | 22 | John Surtees | Surtees-Ford | 79 | + 1 Lap | 10 | |
| 8 | 27 | Henri Pescarolo | March-Ford | 77 | + 3 Laps | 13 | |
| 9 | 15 | Pedro Rodríguez | British Racing Motors | 76 | + 4 Laps | 5 | |
| 10 | 8 | Tim Schenken | Brabham-Ford | 76 | + 4 Laps | 18 | |
| NF | 14 | Jo Siffert | British Racing Motors | 58 | Oliepijp | 3 | |
| NF | 21 | Jean-Pierre Beltoise | Matra | 47 | Differentieel | 7 | |
| NF | 20 | Chris Amon | Matra | 45 | Differentieel | 4 | |
| NF | 5 | Clay Regazzoni | Ferrari | 24 | Ongeluk | 11 | |
| NF | 10 | Peter Gethin | McLaren-Ford | 22 | Ongeluk | 14 | |
| NF | 2 | Reine Wisell | Lotus-Ford | 21 | Wiellager | 12 | |
| NF | 12 | François Cevert | Tyrrell-Ford | 5 | Ongeluk | 15 | |
| NF | 7 | Graham Hill | Brabham-Ford | 1 | Ongeluk | 9 | |
| NQ | 16 | Howden Ganley | British Racing Motors | | | | |
| NQ | 6 | Mario Andretti | Ferrari | | | | |
| NQ | 18 | Alex Soler-Roig | March-Ford | | | | |
| NQ | 28 | Skip Barber | March-Ford | | | | |

## Statistieken

| Pole-position | Jackie Stewart | Tyrrell-Ford | 1:23.2 |
| Snelste ronde | Jackie Stewart | Tyrrell-Ford | 1:22.2 |
1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1948 · 1950 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025
# Ramón Sosa

Ramón Sosa Acosta (Maracaná, 31 augustus 1999) is een Paraguayaans voetballer die bij voorkeur als vleugelspeler speelt. Hij tekende in 2024 voor Nottingham Forest. In 2022 debuteerde hij voor Paraguay.

## Clubcarrière

Sosa begon met voetballen in eigen land bij River Plate en Club Olimpia. In 2022 trok hij naar Argentinië, waar hij speelde bij Gimnasia LP en Talleres. In augustus 2024 tekende Sosa een vijfjarig contract bij Nottingham Forest, dat twaalf miljoen euro veil had voor de Paraguayaans international.

## Interlandcarrière

In november 2022 debuteerde Sosa voor Paraguay. In 2024 nam hij met Paraguay deel aan de Copa América.