OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Zwartpurperen russula

De zwartpurperen russula (Russula atropurpurea) is een paddenstoel uit de familie Russulaceae. Hij heeft een donkerpaarse kleur en komt voor in loof- en naaldbossen. Hij vormt mycorrhiza, vooral met de loofbomen eiken en beuk, maar ook naaldbomen (den). Vooral in de herfst en soms in de late zomer is deze soort te spotten.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken
#### Hoed

De hoed van de paddenstoel is 4 tot 10 centimeter. Hij heeft een rood-paarsachtige kleur, met een donker en soms bijna zwart middelpunt. De hoed is eerst nog bolvormig, maar wordt steeds platter. In het midden heeft hij vaak een klein kuiltje. De kleur kan ook iets lichter of meer geel getint zijn. Met de leeftijd kan de hoed echter ook vervagen en op vlekken roze of gelig worden. De hoedenhuid is plakkerig bij vochtig weer, heeft een zijdeachtige glans als het droog is en ongeveer 1/3 kan van de rand worden afgetrokken. De rand van de hoed is glad en gebogen bij jonge paddenstoelen, maar is later typisch golvend en niet gekarteld.

#### Lamellen

De lamellen zijn wit. Ze zijn lopen af op de steel of bijna vrij.

#### Steel

De steel (5 tot 7 cm hoog, 1,5 tot 2 cm dik) is stevig, wit van kleur en wordt na verloop van tijd grijzer.

#### Geur en smaak

Het vlees is vuil witachtig en ruikt fruitig naar appels of zurig. De paddenstoel is eetbaar. De smaak is iets scherp. De scherpte verdwijnt bij langdurig kauwen.

#### Sporenprint

De sporenprint is wit (Ia volgens Romagnesi).

#### Chemische reacties

Met kaliumhydroxide (KOH) wordt de huid van de hoed licht bruinrood tot licht roodbruin. Bij ijzersulfaat wordt het vruchtvlees van de steel roodgrijs en bij aniline worden de lamellen bruinoranje. De guaiac-reactie is positief.

### Microscopische kenmerken

De sporen zijn ovaal tot elliptisch, bedekt met kleine, meestal stompe, ronde wratten en meten 8-10 × 7-9 µm. De wratten zijn tot 0,75 µm lang en breed en zijn deels op een netachtige manier met elkaar verbonden door fijne lijntjes. De basidia zijn 30 tot 52 lang en (minimaal 7,7) meestal 9,5 tot 11,5 m breed. De vier sterigma's hebben een diameter van ongeveer 6,5 tot 7,5 micrometer.
De cuticula bevat 6 tot 10 μm brede, cilindrische tot clavate pleurocystidia. Hun top is variabel gevormd, ze zijn meestal stomp aan de bovenkant, maar kunnen ook eindigen in een ca. 2 μm lange punt (appendicule). In sulfovanilline zijn ze meestal allemaal blauw van kleur, maar ze kunnen ook bijna zwart, rood, paars of bruin lijken.

## Verspreidingsgebied

De zwartpurperen russula komt voor in noordelijke gebieden in Europa, Azië en Amerika. Hij komt vrij algemeen voor in loofbossen en zelden onder naaldbomen.

## Taxonomie

Duitse natuuronderzoeker Von Krombholz beschreef de soort in 1845 als Agaricus atropurpureus. Door de mycoloog Britzelmayr werd hij in 1893 geplaatst in het geslacht Russula. De zwartpurperen russula wordt ook wel aangeduid als Russula krombholzii (vernoemd naar de oorspronkelijke ontdekker van de soort) en Russula undulata (het Latijnse woord "undulata" betekent "golvend").
# Kegelmorielje

De kegelmorielje (Morchella elata) is een schimmel behorend tot de familie Morchellaceae. Hij leeft saprotroof, op stikstofrijke plaatsen in tuinen en parken, ook in loof- en gemengd bos.

## Kenmerken

De kegelmorielje vormt 5 tot 15 cm, in uitzonderlijke gevallen tot 30 cm hoge, holle vruchtlichamen (complexe apothecia), die zijn onderverdeeld in hoed en steel. De hoed wordt 3 tot 10 cm hoog en 1,5-4 cm breed. Het heeft de vorm van een cilinder tot een puntige kegel, het oppervlak is gestructureerd door min of meer evenwijdige ribben en verbindt ze met iets lagere dwarsribben. Het oppervlak van de hoed is grijs tot olijfbruin gekleurd, de ribben krijgen na verloop van tijd een zwartachtige kleur. De rand van de hoed is samengegroeid met de steel. De steel van de kegelmorielje is 3 tot 6 cm lang en 1,5 tot 4 cm breed, hij is hol zoals de hoed, het oppervlak is ontpit-gerimpeld, kleverig-korrelig en witachtig tot lichtbruin van kleur.

## Ecologie

De kegelmorielje groeit als saprobioticum in alluviale bossen, tuinen, parken, loof- en naaldbossen, vaak op beschadigde grond, op houtopslagplaatsen en op brandplaatsen.
In Midden-Europa verschijnen hun vruchtlichamen van maart tot mei.

## Verspreiding

In Nederland komt de kegelmorielje matig algemeen voor. Hij staat op de rode lijst in de categorie 'Bedreigd'.

## Eetbaarheid

De kegelmorielje is een zeer begeerde eetbare paddenstoel die lekkerder smaakt dan de gewone morielje. In Duitsland staat het, net als alle soorten van het geslacht Morchella, onder natuurbescherming onder de federale soortbeschermingsverordening. Afhalen is alleen toegestaan in kleine hoeveelheden voor persoonlijk gebruik. De morieljespaddenstoel is de duurste inheemse paddenstoel die in de natuur voorkomt.
Omdat de morieljespaddenstoel rauw giftig is, moet de paddenstoel ofwel vijf minuten worden gekookt of minstens zes maanden worden gedroogd. Daarom is het vooral gedroogd in de winkel verkrijgbaar.

## Foto's

* Gedroogde morielje
* ↑ (en) Index Fungorum. Gearchiveerd op 9 april 2023.
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 9 april 2023.
# Camargue (paard)

De camargue is een oud paardenras dat voorkomt in de Camargue in Zuid-Frankrijk. Al eeuwen, mogelijk zelfs duizenden jaren, leven deze kleine paarden in halfwilde kuddes in het drasland van de Rhônedelta. Daar hebben ze het uithoudingsvermogen en de wendbaarheid ontwikkeld waar ze vandaag de dag om bekendstaan.

## Kenmerken

Camargues zijn altijd schimmels: bij hun geboorte zijn ze zwart, vos of (donker)bruin maar hun vacht wordt steeds lichter als ze ouder worden tot ze uiteindelijk lichtgrijs of wit zijn. Het zijn kleine paarden. De stokmaat ligt tussen 130 en 150 centimeter. Ondanks hun kleine formaat zijn ze sterk genoeg om een volwassen persoon te dragen. Ze hebben een korte nek, diepe borst, compact lichaam, sterke benen en volle manen. Eveneens kenmerkend zijn de kleine oren in verhouding tot het hoofd.
De camargue heeft een kalm karakter. Zijn goede wendbaarheid en uithoudingsvermogen maakt hem geschikt voor het werken met koeien, de dressuur en het rijden over lange afstanden.

## Geschiedenis

De paarden uit de camargue werden zeer gewaardeerd door de Kelten en ook door de Romeinen die achtereenvolgens het gebied veroverden. Men veronderstelt dat door de Moorse bezetting van Zuid-Frankrijk in de achtste eeuw het genetisch materiaal van berbers van invloed op het ras was. De camargue werd vermoedelijk in het verleden al vaak gekruist met andere rassen. De Spaanse Jaca Navarra was vermoedelijk een kruising tussen een camargue en een Keltische pony. Ook rassen als het Chileens paard en de criollo vertonen op sommige punten verwantschap met de camargue.

## Gebruik

Camargues worden gebruikt door de veehoeders in de Camargue, de gardians. Deze veedrijvers gebruiken een lange stok met een drietand om hun kudde (manade), bestaande uit zwarte runderen, bijeen te houden en op te drijven. De gardians gebruiken een speciaal soort zadel. Ieder jaar is er een paardenfeest in Saintes-Maries-de-la-Mer.

## Course camarguaise

In vele plaatsen, zoals Beauvoisin, Calvisson en Congénies, demonstreren de gardians hun vaardigheden met paarden en stieren (taureau) tijdens de abrivado. Voor de course camarguaise, het niet-bloedige stierenvechten van de Provence en andere gebieden in Zuid-Frankrijk, worden de stieren door de straten vanaf de weide naar de arena begeleid door een groep ruiters die in een gesloten formatie rijdend de dieren de weg wijst. Lopende jongelingen proberen de stieren tot uitbreken te bewegen en hun moed te bewijzen door de dieren aan hun staart te trekken of door er vlak achteraan te rennen. De terugtocht vanaf de arena naar de weide wordt bandido genoemd.

## Fokken

Het ras werd pas sinds 1968 erkend. In 1976 stelde de Franse overheid een aantal regels op voor het fokken van de paarden om de raszuiverheid te behouden. In 1978 werd een officieel stamboek opgericht.
In Engeland is er maar één boerderij waar met paarden van dit ras gefokt wordt. Deze boerderij is ook de thuisbasis van de 'British Camargue Horse Society', die het camargue-ras in Engeland vertegenwoordigt.
# Deuerling

Deuerling is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Regensburg. Deuerling telt 2.006 inwoners.
Alteglofsheim · Altenthann · Aufhausen · Bach a.d.Donau · Barbing · Beratzhausen · Bernhardswald · Brennberg · Brunn · Deuerling · Donaustauf · Duggendorf · Hagelstadt · Hemau · Holzheim a.Forst · Kallmünz · Köfering · Laaber · Lappersdorf · Mintraching · Mötzing · Neutraubling · Nittendorf · Obertraubling · Pentling · Pettendorf · Pfakofen · Pfatter · Pielenhofen · Regenstauf · Riekofen · Schierling · Sinzing · Sünching · Tegernheim · Thalmassing · Wenzenbach · Wiesent · Wörth a.d.Donau · Wolfsegg · Zeitlarn
# Aiman Cahyadi

Aiman Cahyadi (Mataram, 16 november 1993) is een Indonesisch wielrenner die sinds 2023 rijdt voor Terengganu Cycling Team.

## Carrière

In 2013 werd Cahyadi nationaal kampioen op de weg door met een voorsprong van zeven minuten op Patria Rastra en Warseno Warseno solo als eerste te finishen. Vier jaar later won hij de derde etappe in de Ronde van Selangor door een achtervolgende groep van zo'n twintig renners acht seconden voor te blijven. Op de baan behaalde hij datzelfde jaar brons in de ploegenachtervolging op de Zuidoost-Aziatische Spelen. In 2019 won Cahyadi de tijdrit op de Zuidoost-Aziatische Spelen, eerder dat jaar won hij de tweede etappe in de Ronde van Ijen. In dat jaar reed hij voor een seizoen bij PGN Road Cycling. De drie seizoenen die volgden reed hij namens MULA wat hem voor het seizoen van 2023 liet gaan naar Terengganu Polygon Cycling Team.

## Baanwielrennen
### Palmares

| Jaar | IK | AK | Overig |
| 2017 | | | Zuidoost-Aziatische Spelen: 3 Ploegenachtervolging |
| 2018 | | | |
| 2019 | | 7e achtervolging 8e ploegenachtervolging | |
| 2020 | | | |
| 2021 | | | |
| 2022 | 1 achtervolging 1 ploegenachtervolging | 8e achtervolging | |

## Wegwielrennen
### Overwinningen
#### 2013

    Indonesisch kampioen op de weg, elite

#### 2014

    Indonesisch kampioen op de weg, elite

#### 2017

    3e etappe Ronde van Selangor

#### 2019

    Indonesisch kampioen tijdrijden, elite
    2e etappe Ronde van Ijen
    1 Tijdrit op de Zuidoost-Aziatische Spelen
    2 Ploegentijdrit op de Zuidoost-Aziatische Spelen

#### 2022

    2 Tijdrit op de Zuidoost-Aziatische Spelen
    2 Wegwedstrijd op de Zuidoost-Aziatische Spelen
    3 Indonesisch kampioenschap op de weg, elite
    Indonesisch kampioen op de weg, elite

#### 2023

    Bergklassement Ronde van Sharjah
    2 Wegwedstrijd op de Zuidoost-Aziatische Spelen
    2 Indonesisch kampioenschap op de weg, elite
    Indonesisch kampioen tijdrijden, elite

#### 2024

    Indonesisch kampioen tijdrijden, elite

## Ploegen

* 2015 – Pegasus Continental Cycling Team
* 2016 – Pegasus Continental Cycling Team (tot 25-7)
* 2017 – Team Sapura Cycling
* 2018 – Team Sapura Cycling
* 2019 – PGN Road Cycling Team
* 2020 – MULA
* 2021 – MULA
* 2022 – MULA
* 2023 – Terengganu Polygon Cycling Team
* 2024 – Terengganu Cycling Team
* 2025 – Terengganu Cycling Team
* (en) Profiel van Aiman Cahyadi op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Aiman Cahyadi op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Aiman Cahyadi op de website van de UCI
* Profiel van Aiman Cahyadi op De wielersite
Abdul Halil · Azman · Cahyadi · Ewart · Misbah · Niño · Othman · Page · Pérez · Saharil · Vogt · Zakaria · Zariff
# Menno Boermans

Menno Boermans (1977) is bergbeklimmer en fotograaf. Hij is de zoon van Anne Boermans, voormalig columnist voor onder andere het Financieel Dagblad. Menno Boermans studeerde journalistieke fotografie aan de Amsterdamse Fotoacademie. Na zijn afstuderen werkte hij voor het Parool. Boermans werkt als freelancefotograaf. Boermans is gespecialiseerd in bergsport-fotografie en werkte onder andere in opdracht van National Geographic, 360 Magazine, Op Pad en Salt Magazine.
In 2000 won Boermans twee prijzen bij de Zilveren Camera, waaronder één met zijn reportage over de vuurwerkramp in Enschede. In 2001 werd zijn werk tentoongesteld op het Fotofestival Naarden. In 2005 kreeg hij internationale erkenning voor zijn werk door een prijs van het Canadese Banff Mountain Photography Centre. In 2007 verscheen het boek "Ooghoogte" van Boermans en Melvin Redeker, een fotoboek over de bergsport. Het boek verscheen onder de titel Vertical Vision in het Engelse taalgebied.
In 2019 verscheen het boek 'TopTeams - samen bergen verzetten', een samenwerking met bergbeklimmer en auteur Katja Staartjes. Het boek bereikte de shortlist voor de verkiezing Managementboek 2020.
Boermans heeft de opleiding tot bergredder gevolgd in Zwitserland en geeft cursussen EHBO voor alpinisten.

## Externe link

* (en) Officiële website
* ↑ Anne Boermans. Gearchiveerd op 31 juli 2017. Geraadpleegd op 8 september 2024.
* ↑ Shortlist Managementboek 2020. Gearchiveerd op 24 september 2023.
* Gemeinsame Normdatei: 132041839
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 1797 8647
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 276827201
* PIC: 389905
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 402961
* Virtual International Authority File: 10995701
* WorldCat (via VIAF): 10995701
# Bardomuseum

Bardomuseum kan verwijzen naar:
* Bardomuseum (Algerije)
* Bardomuseum (Tunesië)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Bardomuseum en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Cijuela

Cijuela is een gemeente in de Spaanse provincie Granada in de regio Andalusië met een oppervlakte van 18 km². Cijuela telt 3.201 inwoners (1 januari 2016).
Agrón · Alamedilla · Albolote · Albondón · Albuñán · Albuñol · Albuñuelas · Aldeire · Alfacar · Algarinejo · Alhama de Granada · Alhendín · Alicún de Ortega · Almegíjar · Almuñécar · Alpujarra de la Sierra · Alquife · Arenas del Rey · Armilla · Atarfe · Baza · Beas de Granada · Beas de Guadix · Benalúa · Benalúa de las Villas · Benamaurel · Bérchules · Bubión · Busquístar · Cacín · Cádiar · Cájar · La Calahorra · Calicasas · Campotéjar · Cáñar · Caniles · Capileira · Carataunas · Cástaras · Castilléjar · Castril · Cenes de la Vega · Chauchina · Chimeneas · Churriana de la Vega · Cijuela · Cogollos de Guadix · Cogollos Vega · Colomera · Cortes de Baza · Cortes y Graena · Cuevas del Campo · Cúllar · Cúllar Vega · Darro · Dehesas de Guadix · Dehesas Viejas · Deifontes · Diezma · Dílar · Dólar · Domingo Pérez de Granada · Dúdar · Dúrcal · Escúzar · Ferreira · Fonelas · Fornes · Freila · Fuente Vaqueros · Las Gabias · Galera · Gobernador · Gójar · Gor · Gorafe · Granada · Guadahortuna · Guadix · Los Guájares · Gualchos · Güéjar Sierra · Güevéjar · Huélago · Huéneja · Huéscar · Huétor Santillán · Huétor Vega · Huétor-Tájar · Íllora · Ítrabo · Iznalloz · Játar · Jayena · Jérez del Marquesado · Jete · Jun · Juviles · Láchar · Lanjarón · Lanteira · Lecrín · Lentegí · Lobras · Loja · Lugros · Lújar · La Malahá · Maracena · Marchal · Moclín · Molvízar · Monachil · Montefrío · Montejícar · Montillana · Moraleda de Zafayona · Morelábor · Motril · Murtas · Nevada · Nigüelas · Nívar · Ogíjares · Orce · Órgiva · Otívar · El Padul · Pampaneira · Pedro Martínez · Peligros · La Peza · El Pinar · Píñar · Pinos Genil · Pinos Puente · Polícar · Polopos · Pórtugos · Puebla de Don Fadrique · Pulianas · Purullena · Quéntar · Rubite · Salar · Salobreña · Santa Cruz del Comercio · Santa Fe · Soportújar · Sorvilán · La Taha · Torre-Cardela · Torrenueva Costa · Torvizcón · Trevélez · Turón · Ugíjar · Valderrubio · El Valle · Valle del Zalabí · Válor · Vegas del Genil · Vélez de Benaudalla · Ventas de Huelma · Villa de Otura · Villamena · Villanueva de las Torres · Villanueva Mesía · Víznar · Zafarraya · Zagra · La Zubia · Zújar
# Abt (abdij)

Een abt indien mannelijk of abdis indien vrouwelijk is de leider, het hoofd, van een abdij. Tijdens het abbatiaat (bestuursperiode) is deze de primus inter pares onder de monniken of monialen en wordt in de hiërarchie gevolgd door de prior. In de werkzaamheden wordt de abt bijgestaan door de raad, een kleine groep monniken, onder wie de prior, die samen het dagelijks bestuur van de abdij regelen. De abt wordt zeker in de benedictijnse traditie door de monniken zelf verkozen.
Een abt kan een gemijterde of een niet-gemijterde abt zijn. In het eerste geval wordt hij kerkrechtelijk op hetzelfde niveau gezien als een bisschop en heeft de jurisdictie over de abdij, zoals een bisschop over een bisdom. Er is dan sprake van een zogenaamde exempte abdij. In vroeger tijden was het mogelijk dat een exempte abt de lagere wijdingen tot en met het subdiaconaat toediende aan de geestelijken in zijn machtsgebied, na het afschaffen van deze lagere wijdingen is dit alleen nog mogelijk door een bisschop.
Bij de minderbroeders wordt de overste de gardiaan genoemd. In het oosters christendom heet de met een abt vergelijkbare ambtsdrager een archimandriet of hegoemen.

## Abtszegening

Een abt wordt niet tot zodanig gewijd, maar gezegend. Deze zegening wordt verricht door een bisschop. Bij de zegening ontvangt de nieuwe abt een ring, die aan de rechterringvinger wordt gedragen. De liturgie van de abtszegening lijkt wel op die van een wijding. Zo legt de nieuwe abt een aantal geloften af en ligt hij plat op de grond tijdens het zingen van de Litanie van alle Heiligen. Waar een bisschop wordt gewijd door handoplegging en gebed, wordt een abt gezegend door alleen gebed.

## Mijter

Een mijter toekennen aan een prelaat is een pauselijk voorrecht. Er bestaan dus ook ongemijterde abten: een bekende abdij zonder mijter, was de Antwerpse Sint-Salvatorabdij. Een ongemijterde abt heeft enkel recht op een kromstaf, hetgeen duidelijk te herkennen is in het wapenschild. Hij staat lager dan een gemijterde abt. Een gemijterde abt zal slechts gemijterd de liturgie vieren op hoogdagen. Zijn mijter is een zogenaamde mitra simplex of mitra minor, deze is minder hoog dan die door een bisschop wordt gedragen.

## Heraldiek

* Wapen van een Vlaamse gemijterde of exempte abt
* Wapen van abdis Francisca de Boussu, Ter Kameren
* Wapen van een ongemijterde abt
* Wapen van abt Gerardus Rubens, abdij te Hemiksem
* Wapenschild abdis de Crombrugghe, Waasmunster
* Abdis vander Nath
# Baudelokapel

De Baudelokapel is de voormalige kapel van de abdij van Baudelo, aan de Ottogracht van de Belgische stad Gent. Anno 2019 is de kapel onttrokken aan de eredienst en omgevormd tot een markt.

## Geschiedenis

Wolfgang Amadeus Mozart speelde orgel in de kapel bij zijn bezoek aan de stad in 1765. In de 19e en 20e eeuw was de kapel een tijdlang een bibliotheek, de Baudelobibliotheek. Vanaf 1979 stond ze leeg tot men ze bij het begin van de 21e eeuw omvormde tot een markt.

## Galerij

* De toren op de kapel
* De kapel
* Holy Food Market
# Gerrit Benner

Gerrit Benner (Leeuwarden, 31 juli 1897 – Nijemirdum, 15 november 1981) was een Nederlands winkelier en schilder.

## Leven en werk

Benner was een zoon van timmerman Hendrikus Jacobus Benner en Idske Zijlstra. Hij werd aan de ambachtsschool opgeleid tot huisschilder. Na zijn huwelijk in 1918 met Geesje Schaap, opende het echtpaar een winkel in galanterieën in Leeuwarden, hij bleef daarnaast actief als huisschilder en ontwikkelde zich als autodidactisch kunstschilder. In 1937 werd de winkel failliet verklaard, Benner raakte in een psychische crisis en vernietigde vrijwel al het werk dat hij had gemaakt.
Na de Tweede Wereldoorlog koos Benner definitief voor het kunstenaarschap en kreeg hij iets te zien van recente ontwikkelingen in de schilderkunst. Hij leerde Siep van den Berg en zijn vrouw Fie Werkman kennen en kwam zo in aanraking met het werk van Hendrik Werkman, waardoor hij korte tijd werd beïnvloed. Ook vond hij inspiratie bij de kunstenaars van de École de Paris zoals Bazaine, Soulages en Manessier. Zijn werk heeft raakvlakken met Cobra en De Ploeg.
Ondanks invloeden en raakvlakken werkte Benner in relatief isolement. In 1954 nam hij het atelier van Karel Appel in Amsterdam over. Vanaf de verhuizing naar Amsterdam richtte hij zich met name op het Friese landschap. Hij werd vooral bekend door zijn abstracte, veelkleurige landschapsschilderingen in Neo-expressionistische en abstract-expressionistische stijl. Hij is nooit volledig abstract geworden in zijn kunst; het landschap bleef er aanwezig.
Benner keerde uiteindelijk op late leeftijd naar Friesland terug. Vanaf 1971 woonde hij in Gaasterland. Hij overleed tien jaar later, op 84-jarige leeftijd.

## Waardering

Benner werd in 1954 door de Stichting Kunstenaarsverzet 1942-1945 gelauwerd met de Prijs van de Stichting Kunstenaarsverzet; won in 1955 een tweede prijs op de Biënnale van São Paulo in São Paulo, Brazilië; ontving de Guggenheim Prize for the Low Countries in 1958; en de International Hallmark Art Award New York, 1958.
In 2003 hebben de Provinciale Staten van de Provincie Friesland een tweejaarlijkse prijs ingesteld en naar Benner vernoemd. Het betreft een oeuvreprijs of een prijs voor een kunstenaar wiens werk recentelijk een belangrijke ontwikkeling heeft doorgemaakt. De eerste Gerrit Benner Prijs voor Beeldende Kunst werd uitgereikt in 2005. In 2008 werd Benner opgenomen in de Canon van Friesland.

## Werk in openbare collecties (selectie)

* Fries Museum (Leeuwarden)
* Van Abbemuseum (Eindhoven)
* Kunstmuseum Den Haag
* Museum Belvédère in Heerenveen
* Rijksmuseum Twenthe (Enschede)
* Stedelijk Museum Amsterdam

## Bibliografie (selectie)

* Kuyvenhoven, F. (2010) Index Nederlandse beeldende kunstenaars, kunstnijveraars en fotografen. ISBN 9789072905550.
* Doeke Sijens, Han Steenbruggen, Judith Spijksma & Saskia Bak (2014), Gerrit Benner. Uitgave bij de dubbeltentoonstelling van het werk van Benner in het Fries Museum te Leeuwarden en het Museum Belvédère te Heerenveen-Oranjewoud van 4 oktober 2014 t/m 1 maart 2015. ISBN 9789071139222.
* Jan Wessels, "Gerrit Benner overleden", Nieuwsblad van het Noorden van 18-11-1981 (p. 27, kolom 1-4 boven).