OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Willem-Leopoldpolder

De Willem-Leopoldpolder is een internationale polder die voor een deel op Belgisch en een deel op Nederlands grondgebied ligt. De polder is vernoemd naar Willem III der Nederlanden en Leopold II van België. Ze behoort tot de Sluisse- en Zwinpolders.
De polder is het gevolg van de laatste bedijking van het Zwin in 1873, volgend op de bedijking van de Zwinpolder in 1864. De polder kwam tot stand door een Internationale Commissie. De polder had oorspronkelijk een oppervlakte van 629 ha, waarvan 134 ha op Nederlands gebied gelegen is. Met de verruiming van het Zwin is de polder verkleind tot ongeveer 225 ha.

## Natuurgebied

Op 13 maart 2009 werd beslist het Zwin uit te breiden door een ontpoldering van de Willem-Leopoldpolder, ter compensatie van de verdieping van de Westerschelde. Hiervoor is de ontpoldering van 86 ha landbouwgrond vereist. Er bestond een consensus in de politiek en bij de lokale bevolking voor een uitbreiding met 120ha. De andere optie was een uitbreiding met 180ha, het meest milieuvriendelijke alternatief. Aldus moet een verbinding tot stand komen tussen de Oudelandse Polder en de Wallen van Retranchement in het noorden. Naast natuurontwikkeling heeft de uitbreiding ook tot doel het geulensysteem van het Zwingebied uit te breiden om verzanding van het bestaande deel te voorkomen.

## Zwinweide

Onderdeel van de polder vormt de Zwinweide. Dit is een gebied van 11 ha op Nederlandse bodem, en een vergelijkbare oppervlakte in België. Het is ontstaan doordat een deel van de afgedamde Zwingeul nooit tot landbouwgrond is omgevormd omdat het daar te nat was. Het gebied werd begraasd. Het gebied verzoette, hoewel in het geulrestant ook zout kwelwater blijft treden. Aldus komt lamsoor hier binnendijks voor, wat uitzonderlijk is. Ook veel orchideeën zijn hier te vinden. Verder groeit hier de addertong en werd hier eenmaal de bijenorchis aangetroffen. Verdere zeldzaamheden zijn de gestreepte klaver, de ruwe klaver en, als onregelmatige verschijning, de onderaardse klaver, alsmede de kleine rupsklaver. Ook vindt men hier het kandelaartje. De Zwinweide is daarnaast een belangrijke vindplaats voor de moeraspaardenbloem.
De Zwinweide is tevens een weidevogelgebied.
# Kirby Muxloe Castle

Kirby Muxloe Castle, ook wel Kirby Castle genoemd, is een herenhuis in Kirby Muxloe in Leicestershire. Het werd gebouwd in de 15e eeuw. Lord Hastings begon de bouw in 1480 tijdens de Rozenoorlogen en het kasteel was een van de meest bijzondere gebouwen uit deze tijd.
In Engeland was het in deze tijd nog niet zo vanzelfsprekend dat een kasteel kanonsgaten had. Dit kasteel heeft ze wel en is daarom een voorloper, de kanonsgaten zijn rond en hebben een verticale opening erboven om door te kijken.
In 1483 liet Richard III van Engeland Lord Hastings onthoofden wegens verraad.
Het schijnt dat de weduwe van lord Hastings geprobeerd heeft eraan verder te werken, maar het kasteel is nooit helemaal afgebouwd. De meeste delen zijn ruïnes geworden en het kasteel behoort nu tot Engels erfgoed. De afgelopen jaren is het kasteel gerestaureerd en het is nu open voor bezoekers op zaterdagen en zondagen, in juli en augustus.
Het kasteel ligt in de plaats Kirby Muxloe, vandaar de naam. Kirby komt niet van het woord “kirk”, wat kerk betekent, maar van “Caeri”. Caeri was een vrouw die rond begin 10e eeuw leefde, zij bouwde een nederzetting die bekendstond als Carbi, later Kirby genoemd. Waar de naam Muxloe vandaan komt is niet duidelijk.
# Burcht Vilsegg

De burcht Vilsegg ligt op ongeveer één kilometer ten noordwesten van het stadje Vils in de Oostenrijkse deelstaat Tirol, tussen Pfronten en Füssen.

## Ligging

De burcht ligt ongeveer zestig meter boven het Vilstal op een 887 meter hoge heuvel aan de rand van de Salsober-Berg, waarover de huidige staatsgrens tussen Oostenrijk en Duitsland loopt. De heuvel waarop burcht Vilsegg gelegen is, is erg steil. Hierdoor was de vesting, ondanks het geringe hoogteverschil, vanuit het dal moeilijk aan te vallen. Burcht Vilsegg ligt ongeveer 350 meter lager dan de burcht Falkenstein, die op Duits grondgebied gelegen is.

## Geschiedenis

De burcht moet zijn gebouwd rond 1220 of 1230. Burcht Vilsegg is een van de belangrijkste voorbeelden van Staufische bouwkunst in Tirol.
De naam Vilsegg dook voor het eerst op in 1263. Toen werd namelijk ene Heinrich von Vilsegg als ministeriaal van de heren van Hohenegg vermeld. De familie Hohenegg waren destijds leenmannen van het stift in Kempten.
De ministerialen van Vilsegg werden voor het laatst in 1314 vermeld. Daarna woonden de Hoheneggs zelf op de burcht. Aan het begin van de 14e eeuw probeerde Meinhard II van Gorizia-Tirol zijn grondgebied uit te breiden ten koste van zijn buren. Zo veroverde hij ook meerdere burchten van de familie Hohenegg, waaronder de nabijgelegen burcht Loch bij Pinswang. Burcht Vilsegg bleef echter tot 1408 als leen van het stift Kempten toebedeeld aan de Hohenegger. Toen beleende het stift Kempten de hertog van Oostenrijk met de burcht en de heerlijkheid, maar deze beleende het op zijn beurt opnieuw aan de familie Hohenegg.
In 1671 stierf met Johann Franz de laatste uit het geslacht Hohenegg. Hiermee viel de burcht Vilsegg terug in handen van Oostenrijk en dus werd keizer Leopold I de officiële leenheer van het stift Kempten. Vervolgens werd de burcht nog zeker tot 1709 bewoond. Op een kaart uit 1774 staat de burcht voor het eerst als ruïne ingetekend.
In 1806 werd de burcht samen met het stadje Vils en de bijbehorende heerlijkheid bij Beieren gevoegd. Bij het Congres van Wenen in 1816 werd echter bepaald dat het bij Oostenrijk moest worden gevoegd.
In 1939 stortte een groot deel van de overgebleven ruïne (waaronder de oostwand van de donjon) in bij een aardbeving. In 1953 werd het overgebleven deel van de donjon verstevigd ter voorkoming van verdere instorting. Inmiddels worden ook de andere overgebleven muren vrijgelegd en gerestaureerd.

## Literatuur

* Toni Nessler: Burgen im Allgäu. Band II. Kempten, 1985, ISBN 3-88006-115-7
* Oswald Trapp: Tiroler Burgenbuch, VII, Oberinntal und Ausserfern. Bozen, Innsbruck, Wenen, 1986, ISBN 88-7014-391-0
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Burg Vilsegg op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Quarter Pounder

Een Quarter Pounder is een door de McDonald's verkochte hamburger.

## Productbeschrijving

De Quarter Pounder bestaat uit een hamburger met een gewicht van 113,4 gram (iets minder na bereiding), augurk, rauwe ui, ketchup en mosterd. Op de meest gebruikelijke variant, de Quarter Pounder met kaas, worden twee plakjes cheddarkaas toegevoegd.

## Trivia

In sommige landen staat de hamburger bekend als de Hamburger Royale of de McRoyal, of varianten daarvan. Dit thema wordt uitgebreid besproken in de film Pulp Fiction, waarbij de suggestie wordt gewekt dat dit ligt aan het gebruik van het metriek stelsel, waarin de kwart pond een onbekende eenheid is. Overigens staat de Quarter Pounder met kaas in Frankrijk bekend als de Royal Cheese.
# Jedburgh Abbey

Jedburgh Abbey is een twaalfde- en vroegdertiende-eeuwse augustijner abdij in Jedburgh in de Schotse regio Scottish Borders. De abdij is in 1138 door koning David I en bisschop John of Glasgow opgericht als een priorij. Vanaf 1296 vonden er, door de slechte Engelse-Schotse betrekkingen, geregeld overvallen plaats op de abdij. In de periode 1540-1550 is de ondergang van de abdij begonnen, geholpen door de reformatie in 1560. Enkel het (nu dakloze) kerkgebouw is overeind gebleven, doordat het tot 1875 als parochiekerk werd gebruikt.

## Geschiedenis

Het moederhuis van de priorij was vermoedelijk de abdij St. Quentin in Beauvais (Frankrijk). Voor 1154 verkreeg de priorij de status van abdij. De priorijen van Blantyre (Lanarkshire), Canonbie (Dumfriesshire) en Restenneth (Angus) werden uiteindelijk afhankelijk van de abdij.
In 1285 huwde Alexander III zijn tweede koningin Yolande de Dreux in Jedburgh Abbey. Er is een legende die zegt dat een geest bij dit huwelijk verscheen om de dood van de koning aan te kondigen; de koning stierf het jaar erop.
In 1296 logeerde Eduard I van Engeland in de abdij en stelde een pro-Engelse abt aan, wat niet voorkwam dat ook de abdij slachtoffer werd van het conflict tussen de Engelsen en de Schotten. In 1305 sloopte Engelse troepen onder leiding van Richard Hasting het lood van de daken, nodig in de productie van belegeringsmachines. Toen in 1312 de Schotten Roxburgh Castle bij Kelso veroverden, vluchtten de abt en elf broeders over de grens naar hun landerijen in Yorkshire. In de latere veertiende eeuw konden de kloostergebouwen hersteld worden. De gemeenschap werd groter net als het klooster en de kapittelzaal. De abdij kwam weer in de gevarenzone door aanvallen in 1409, toen Jedburgh Castle werd vernietigd, 1410, 1416 en 1464. In 1523 werd de abdij verbrand door de troepen van de graaf van Surrey; de abdij kon niet in zijn geheel meer worden hersteld. In 1544 veroorzaakte het Engelse leger van de graaf van Hertford zoveel schade, dat er werd besloten om de abdij als versterking in te richten. Het waren echter de Fransen onder leiding van generaal D'Esse die in 1547 hier werk van maakten.
Vanaf de reformatie verviel de abdij drastisch. De kerk bleef in gebruik als parochiekerk totdat in 1875 een nieuwe parochiekerk werd gebouwd bij het Jed Water. In 1913 kwam het kerkgebouw in staatsbeheer.

## Beheer

Jedburgh Abbey wordt beheerd door Historic Scotland, net als de overige border abbeys Melrose Abbey, Kelso Abbey en Dryburgh Abbey.

## Externe link

* (en) Historic Scotland, Jedburgh Abbey
# Vlag van Nord-Pas-de-Calais

De vlag van de voormalige Franse regio Nord-Pas-de-Calais bestaat uit een geel veld, met een zwarte leeuw, rood geklauwd en getongd.
De vlag is gelijk aan het wapen, en is afgeleid op de vlag van de voormalige provincie Frans-Vlaanderen, waartoe het regio historisch behoorde. Evenals is deze vlag ook vergelijkbaar met de vlaggen van Vlaanderen en die van het Noorderdepartement.
Hoewel Nord-Pas-de-Calais haar eigen vlag heeft, gebruikt ook de logovlag op een paars veld.
De regio maakt na de regionale herindeling per januari 2016 deel uit van de regio Hauts-de-France. Hierdoor is de vlag niet meer in gebruik.

## Blazoenering

De blazoenering van het wapen luidt als volgt:
   D'or au lion de sable, armé et lampassé de gueules.
In het Nederlands: In goud een leeuw van sabel getongd en geklauwd van keel.
Het wapen is identiek aan het wapen van Vlaanderen.

## Verwante afbeeldingen

* Wapen van Nord-Pas-de-Calais en het wapen van het Noorderdepartement
* Vlag van het Noorderdepartement
* Vlag van Vlaanderen
* Oude vlag van Graafschap Vlaanderen
* Hauts-de-France (Region, France). www.crwflags.com. Geraadpleegd op 31 oktober 2023.
# Station Sainte-Geneviève-des-Bois

Sainte-Geneviève-des-Bois is een station aan lijn C van het RER-netwerk gelegen in de Franse gemeente Sainte-Geneviève-des-Bois in het departement Essonne.
# Amoerbaai

De Amoerbaai (Russisch: Амурский залив; Amoerski zaliv) is een baai tegen de noordnoordwestelijke kust van de Baai van Peter de Grote in het noordwestelijk deel van de Japanse Zee. De lengte van de baai bedraagt ongeveer 65 kilometer en de breedte varieert tussen de 9 en 20 kilometer. De baai is tot 20 meter diep.
De baai is gewoonlijk bevroren van eind december tot halverwege maart, maar de ijslaag is niet erg dik. Aan de oostzijde bevinden zich de haven van de Russische stad Vladivostok, de plaats Troedovoje en een kuuroordzone met pensions, sanatoria en Pionierkampen. Aan de noordkust bevinden zich de plaatsen Oeglovoje, Prochladnoje, Zima Joezjnaja, De-Friz, Tavritsjanka en Devjatny Val en aan de oostkust de plaatsen Beregovoje, Perevoznoje en Bezverchovo.
Aan de oostzijde van de baai bevindt zich Kaap Sjtsjetinina.
# Col de Peyresourde

De Col de Peyresourde is een bergpas in de Pyreneeën op de grens tussen de deelgebieden Haute-Garonne en Hautes-Pyrénées in Frankrijk. De col is 1.569 meter hoog.

## Ronde van Frankrijk

De Col de Peyresourde kwam in 1910 voor het eerst in de Tour de France, de etappe werd gewonnen door Octave Lapize.

### Eerste boven vanaf 1947

| Jaar | Als eerste boven | Categorie | Finishplaats |
| 1947 | Jean Robic | 1 | Pau |
| 1948 | Jean Robic | 2 | Toulouse |
| 1949 | Jean Robic | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1951 | Fausto Coppi | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1952 | Antonio Gelabert | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1953 | Jean Robic | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1954 | Federico Bahamontes | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1955 | Charly Gaul | 2 | Saint-Gaudens |
| 1956 | Jean-Pierre Schmitz | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1958 | Fédérico Bahamontes | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1959 | Valentin Huot | HC | Saint-Gaudens |
| 1960 | Kurt Gimmi | 1 | Bagnères-de-Luchon |
| 1961 | Imerio Massignan | 2 | Pau |
| 1962 | Fédérico Bahamontes | 2 | Saint-Gaudens |
| 1963 | Fédérico Bahamontes | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1964 | Julio Jiménez | 2 | Pau |
| 1969 | Joaquim Galera | 2 | Mourenx |
| 1970 | Raymond Delisle | 2 | La Mongie |
| 1971 | Lucien Van Impe | 2 | Gourette-Eaux-Bonnes |
| 1972 | Lucien van Impe | 2 | Bagnères-de-Luchon |
| 1974 | Vicente López Carril | 2 | Saint-Lary-Soulan |
| 1976 | Luis Ocaña | 2 | Saint-Lary-Soulan |
| 1979 | Bernard Hinault | 1 | Pau |
| 1980 | Raymond Martin | 1 | Bagnères-de-Luchon |
| 1981 | Bernard Hinault | 1 | Saint-Lary-Soulan |
| 1983 | Robert Millar | 1 | Bagnères-de-Luchon |
| 1986 | Bernard Hinault | 1 | Superbagnères |
| 1988 | Steven Rooks | 1 | Luz-Ardiden |
| 1989 | Robert Millar | 1 | Superbagnères |
| 1993 | Claudio Chiappucci | 1 | Saint-Lary-Soulan |
| 1994 | Roberto Torres | 1 | Luz-Ardiden |
| 1995 | Richard Virenque | 1 | Cauterets-Crêtes du Lys |
| 1998 | Rodolfo Massi | 1 | Bagnères-de-Luchon |
| 1999 | Alberto Elli | 1 | Piau-Engaly |
| 2001 | Laurent Jalabert | 1 | Saint-Lary Soulan |
| 2003 | Gilberto Simoni | 1 | Loudenvielle |
| 2005 | Laurent Brochard | 1 | Saint-Lary Soulan |
| 2006 | David de la Fuente | 1 | Val d'Aran-Pla-de-Beret |
| 2007 | Aleksandr Vinokoerov | 1 | Loudenvielle |
| 2008 | Sebastian Lang | 1 | Bagnères-de-Bigorre |
| 2010 | Sylwester Szmyd | 1 | Bagnères-Pau |
| 2012 | Thomas Voeckler | 1 | Bagnères-de-Luchon |
| 2013 | Thomas De Gendt | 1 | Bagnères-de-Bigorre |
| 2014 | Vasil Kiryjenka | 1 | Saint-Lary-Soulan (Pla d'Adet) |
| 2016 | Chris Froome | 1 | Bagneres de Luchon |
| 2017 | Mikel Nieve | 1 | Peyragudes |
| 2019 | Tim Wellens | 1 | Bagnères-de-Bigorre |
| 2020 | Nans Peters | 1 | Loudenvielle |
| 2021 | Anthony Turgis | 1 | Saint-Lary-Soulan (Col de Portet) |
| 2024 | David Gaudu | 1 | Plateau de Beille |
# Venusberg (Lummen)

De Venusberg is een Diestiaanheuvel in de gemeente Lummen, gelegen in de Belgische provincie Limburg.
Deze getuigenheuvel, gelegen te Meldert, bevindt zich op ongeveer 60 meter boven de zeespiegel en was een zandbank van de Diestiaanzee die zich 7 miljoen jaar geleden terugtrok. De 'berg' dankt zijn naam aan de vele vennen op de heuvel. Al in 1665 werd van Venderberch gesproken. De vele prehistorische vondsten in de omgeving maken duidelijk dat de Venusberg al in de prehistorie een drukbezochte plaats was.
De heuvel wordt gekenmerkt door een uniek landschap met een hoge ecologische waarde. Holle wegen voeren naar de top omhoog. Naast de droge heide treft men ook natte heide aan. De natte biotopen op die hoogte zijn uniek en zijn ontstaan door de ondoordringbare ijzerzandsteen ‘kwelbronnen’ die er ontspringen op de flanken. De top van de Venusberg biedt een weids panorama over de vallei van de Zwarte Beek. De vereniging Natuurpunt heeft de heide hersteld.
In juni 2008 werd op en rond de Venusberg een nieuw wandelgebied geopend.

## Externe link

* Natuurpunt
# Kilwinning Abbey

Kilwinning Abbey is de ruïne van een benedictijnenabdij uit de twaalfde eeuw, gelegen in Kilwinning, in het Schotse raadsgebied North Ayrshire. De abdij behoorde tot de congregatie van Thiron.

## Geschiedenis

In de zevende of achtste eeuw was er vermoedelijk al een kerk op deze locatie in Kilwinning. Deze was gewijd aan Sint Winnan. Men neemt soms aan dat dit dezelfde persoon was als Sint Finnian. De abdij werd rond 1160 gesticht door Richard de Moreville. De monniken die er zich vestigden, kwamen van Kelso Abbey, onderdeel van de congregatie van Thiron.
De abdij heeft op het hoogtepunt van zijn bestaan vermoedelijk veertig monniken gehuisvest. Aan het begin van de zestiende eeuw waren er dit nog maar zestien. Tijdens de Reformatie werd het klooster rond 1560 verwoest.
De abdijkerk werd gedeeltelijk hersteld en deed vervolgens dienst als een presbyteriaanse kerk. In 1775 werd deze kerk vervangen door een nieuwere kerk, die nog intact is. De noordelijke toren van de voorgevel van de oorspronkelijke abdijkerk werd aan het begin van de negentiende eeuw getroffen door de bliksem en stortte hierbij in. Enkele jaren later is deze toren vervangen door een nieuwe toren.

## Bouw

De abdijkerk was gebouwd als een kruiskerk met het koor aan de oostzijde. De westelijke ingang werd geflankeerd door twee torens. Ook in het centrum van de kerk zal een toren hebben gestaan. Het rechthoekige klooster bevond zich aan de zuidzijde van het schip, waarbij de meest oostelijke zijde van het klooster in het verlengde lag van het zuidelijke transept.
Van het complex is in de eenentwintigste eeuw weinig overgebleven. De gevel van het zuidelijke transept is grotendeels intact en is het meest prominente deel van de kerkruïne. Het onderste deel van de zuidelijke toren van de voorgevel is ook nog aanwezig. De toren wordt aan de noordzijde geflankeerd door de modernere toren uit de negentiende eeuw.
Het eigenlijke klooster is beter bewaard gebleven in vergelijking tot de kerk. Zowel aan de westzijde als de oostzijde staan er nog delen van de gebouwen. Dit betreft ook de kapittelzaal. De zuidelijke muur van de kerk, die de noordzijde van het klooster vormde, is ook nog deels intact, inclusief de toegangspoort tot de kerk vanuit het klooster.
De moderne kerk staat op de plaats van het koor en het noordelijke transept van de oorspronkelijke abdijkerk.

## Beheer

Kilwinning Abbey wordt beheerd door Historic Scotland.
# Voskuilenheuvel

Voskuilenheuvel is een natuurgebiedje van 18 ha dat zich 1 km ten noordwesten van Venhorst bevindt. In 2012 is het gebied uitgebreid met 6 ha. Daar komen veel minder bomen te staan dan op het oudere gebied.
Het betreft een stuk naaldbos, met daarin ook heide en een moerasgebied, dat eigendom is van de gemeente Boekel. Toen de Peel werd ontgonnen bleek dit gebied ongeschikt voor de landbouw, daar het deels te droog en deels te nat was.
Sinds 1989 is het door vrijwilligers uit Boekel en Venhorst, samenwerkend in de Stichting Peellandschapspark Voskuilenheuvel, herschapen in een stukje Peellandschap met heide en vennen. Ook is er een ouderwetse schaapskooi gereconstrueerd.
Het gebiedje wordt begraasd door een kudde van 15 Kempense heideschapen. Het is vrij toegankelijk en er is een rondwandeling uitgezet. Ook kan men via een vlonder het moerasgebiedje bekijken, waar de kleine zonnedauw te bewonderen is. Enkele opvallende waarnemingen zijn: de teunisbloempijlstaart (2014) de hop (2017) en de grote vos (2014).

## Externe link

* website Voskuilenheuvel
# Klaas Jansma

Klaas Jansma (Echten Fr., 4 januari 1949) was tot oktober 2014 directeur van PENN Communicatie en tot juni 2017 directeur van PENN Uitgeverij in Leeuwarden. Tegenwoordig heeft internetomroep Radio Klaas, ook van PENN, al zijn aandacht. Daarnaast is hij actief als presentator, schrijver en verteller. Hij heeft inmiddels een groot aantal historische en culturele publicaties en biografieën op zijn naam staan, sommige in samenwerking met anderen.
Daarnaast enkele romans. Bekend is hij in Friesland vooral als skûtsjekenner, die al sinds 1973 de skûtsjewedstrijden op een bijzondere wijze voor Omrop Fryslân verslaat.
Klaas Jansma studeerde andragologie in Groningen. Hij werkte onder meer als interim hoofdredacteur van het Friesch Dagblad en manager communicatie voor diverse organisaties. Ook doceerde hij communicatie aan de NHL en schreef hij toneel (Bommel en de Frisomanen) en cabaret.

## Werk (onder meer)

* Encyclopedie van het hedendaagse Friesland (1975; met drs. Gerben Abma)
* Onze vaderlandse geschiedenis, Geschiedenis van de Nederlandse landbouw,
* Geschiedenis van Gelderland, Overijssel, Noord-Brabant (alle in samenwerking met Meindert Schroor)
* Freonskip op ‘e planken;
* Maskers in de Spiegel
* Met Vliegend Vaandel en Slaande Trom
* Hoge Vlucht (Yde Schakel)
* 1995 t/m 1999: Om Teatske, De Fermisten, De slach om Transkei (roman)
* 2000: Hoop doet leven. Het verhaal Pieter Brouwer 1904-1985
* 2002: Hoge Vlucht, Het verhaal Yde Schakel
* 2004: Dorp aan de overkant. Zomerhuizen in de Alde Feanen
* 2004: Met Geveegde Kont. Skûtsjes, schippers en wedstrijden
* 2006: Geen meter terug - Het verhaal Chris van den Berg
* 2006: De Afsluitdijk - brug en waterscheiding
* 2007: Het Kanaal - De aorta van het noorden
* 2007: Lemster skûtsje
* 2008: Jachten en jagen - schipperskinderen aan boord
* 2008: De razende man - het leven beschreven
* 2009: De hardloper. Het leven van Jack Kooistra. De Friese Wiesenthal, PENN Uitgeverij, Leuwarden, ISBN 9789077948415
# Who's Gonna Save Us

Who's Gonna Save Us is een nummer van de Amerikaanse zanger Gavin DeGraw uit 2013. Het is de tweede single van zijn vijfde studioalbum Make a Move.
Na het vrolijke Best I Ever Had komt DeGraw met "Who's Gonna Save Us" met een wat serieuzer nummer. Het nummer, dat gaat over een onzekere relatie, flopte in Amerika maar werd wel een klein succesje in het Nederlandse taalgebied. In Nederland bereikte het de 5e positie in de Tipparade, en in Vlaanderen de 31e positie in de Tipparade. Hiermee was de plaat minder succesvol dan de voorganger.
* ↑ Nederlandse Top 40
* ↑ Vlaamse Ultratop 50