OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Gloeibougie

Een gloeibougie (ook wel 'gloeiplug' of 'gloeikaars') is een elektrisch verwarmingselement waarmee brandstoffen tot hun ontstekingstemperatuur worden gebracht; de historisch belangrijkste toepassing is het verhitten van de verbrandingskamer van een dieselmotor zodat de motor kan starten in koude toestand. Voordat gloeibougies werden toegepast verhitte men de cilinderkop extern met een brander, of gebruikte men gloeilontjes. Gloeibougies behoeven alleen maar tijdens het starten ingeschakeld te worden; de tijdsduur is afhankelijk van de motor en de temperatuur. Deze handeling wordt 'voorgloeien' genoemd.
Gloeibougies worden ook toegepast in pelletkachels.
Modelvliegtuigen met een kleine verbrandingsmotor hebben een gloeiplug en werken net zoals een gloeikopmotor.
# NK Ankerkader 47/2 Ereklasse 1987-1988

Het Nederlands kampioenschap in de biljartdiscipline Ankerkader 47/2 in het seizoen 1987-1988 werd gespeeld van 28 april t/m 1 mei 1988 te Uitgeest. Raimond Burgman behaalde de titel.

## Eindstand

NK Ankerkader 47/2 Ereklasse 1987-1988 - Eindstand :
| RANG | SPELER | GESP | PP | CAR | BRT | MOY | PMOY | HS |
| | Raimond Burgman | 7 | 10 | - | - | 57,13 | 116,66 | 254 |
| | Piet Adrichem | 7 | 10 | - | - | 49,41 | 87,50 | 306 |
| | Wim Maarsman | 7 | 9 | - | - | 59,22 | 116,66 | 304 |
| 4 | John van der Stappen | 7 | 8 | - | - | 57,20 | 87,50 | 226 |
| 5 | Piet Vet | 7 | 7 | - | - | 57,22 | 175,00 | 298 |
| 6 | Ad Koorevaar | 7 | 6 | - | - | 60,31 | 116,66 | 287 |
| 7 | Roland Lemmens | 7 | 4 | - | - | 42,11 | 70,00 | 213 |
| 8 | Wim van den Berg | 7 | 2 | - | - | 43,93 | 350,00 | 350 |
| TOTAAL | TOTAAL | TOTAAL | TOTAAL | - | - | 53,02 | 350,00 | 350 |
* Archief KNBB
Scheveningen 1948-1949 · Helmond 1949-1950 · Leeuwarden 1950-1951 · Amsterdam 1951-1952 · Leeuwarden 1952-1953 · Amersfoort 1953-1954 · Hilversum 1954-1955 · Zwolle 1955-1956 · Leeuwarden 1956-1957 · Amsterdam 1957-1958 · Den Haag 1958-1959 · Nijmegen 1959-1960 · Leeuwarden 1960-1961 · Nijmegen 1961-1962 · Oss 1962-1963 · Vlaardingen 1963-1964 · Leeuwarden 1964-1965 · Sneek 1965-1966 · Emmeloord 1966-1967 · Helmond 1967-1968 · Heer 1968-1969 · Valkenburg 1969-1970 · Waalwijk 1969-1970 NEO · Amsterdam 1970-1971 · Eibergen 1971-1972 · Neede 1972-1973 · Uitgeest 1973-1974 · Enschede 1974-1975 · Enter 1975-1976 · Deventer 1976-1977 · Julianadorp 1977-1978 · Zwaag 1978-1979 · Zwolle 1979-1980 · Dordrecht 1980-1981 · Wijchen 1981-1982 · Nieuwleusen 1982-1983 · Eindhoven 1983-1984 · Steenwijk 1984-1985 · Westendorp 1985-1986 · Gouda 1986-1987 · Uitgeest 1987-1988 · Deventer 1989-1990 · Bussum 1990-1991 · Grubbenvorst 1991-1992 · Vroomshoop 1992-1993 ·
Alkmaar 1993-1994 · Daarlerveen 1994-1995 · Nijkerk 1995-1996 · Nijkerk 1996-1997 · Middelbeers 1997-1998 · Middelbeers 1998-1999 · Middelbeers 1999-2000 · Middelbeers 2000-2001 · Middelbeers 2001-2002 · Haaksbergen 2002-2003 · Wijchen 2003-2004 · Wijchen 2004-2005 · Wijchen 2005-2006 · Wijchen 2006-2007 · Haarlo 2007-2008 · Haarlo 2008-2009 ·
Haarlo 2009-2010 · Haarlo 2010-2011 · Rosmalen 2011-2012 · Haarlo 2012-2013 · Oegstgeest 2013-2014 · Haarlo 2014-2015 · Rosmalen 2015-2016 · Afferden 2016-2017 · Rumpt 2017-2018 · Afferden 2018-2019 · Haarlo 2019-2020 · nnb 2020-2021
NK Neo-Ankerkader 47/2 Ereklasse Waalwijk 1969-1970 NEO
# Tweede Helvetische Geloofsbelijdenis

De Tweede Helvetische Geloofsbelijdenis (Latijn: Confessio Helvetica posterior) werd in 1562 door de Zwitserse theoloog en reformator Heinrich Bullinger geschreven en in 1564 herzien. Het kwam ter kennis van de Paltse keurvorst Frederik III, die het in het Duits liet vertalen en publiceren. Het was voor sommige gereformeerde leiders aantrekkelijk als een correctie op wat zij zagen als de overdreven lutherse verklaringen van de consensus in Straatsburg. Begin 1566 werd een poging gedaan om alle kerken van Zwitserland de Tweede Helvetische Belijdenis te laten ondertekenen als een gemeenschappelijke geloofsverklaring. Het kreeg een gunstige invloed op de Zwitserse kerken, die de Eerste Helvetische Geloofsbelijdenis te kort en te Luthers hadden gevonden. De Bazelse geestelijkheid weigerde echter de belijdenis te ondertekenen en verklaarde dat hoewel zij er geen fout in vonden, zij het liever bij hun eigen Bazelse belijdenis van 1534 wilden houden.
De geloofsbelijdenis werd niet alleen in heel Zwitserland aangenomen, maar ook in Schotland (1566), Hongarije (1567), Frankrijk (1571), Polen (1578) en werd na de Westminster Confession of Faith, de Scots Confession en de Heidelbergse Catechismus het meest algemeen erkende belijdenis van het Gereformeerd protestantisme. De Tweede Helvetische Geloofsbelijdenis werd ook opgenomen in de United Presbyterian Church in het Amerikaanse Confessions Book, in 1967, en blijft in het Book of Confessions, aangenomen door de Presbyterian Church (U.S.A.).
# Noorddijk e.o.

Noorddijk e.o. is een wijk in Groningen. De wijk werd als zodanig gevormd bij de nieuwe wijk- en buurtindeling van Groningen in 2014. De wijk ligt binnen het gebiedsdeel Oost. De grenzen van de wijk worden gevormd door de Oostelijke ringweg in het westen, het Eemskanaal in het zuiden, de voormalige gemeentegrens met de oude gemeente Ten Boer in het oosten en de wijk Noordoost in het noorden.
De wijk is onderverdeeld in twaalf buurten: Lewenborg-Noord, Lewenborg-Zuid, Lewenborg-West, Oosterhogebrug, Ulgersmaborg, Hunzepark, Zilvermeer, Kardinge, Drielanden, Noorddijk, Ruischerbrug en Ruischerwaard

## Fotogalerij

* Inmiddels gesloopte Kombuisflat in Lewenborg
* Noorddijk
* De Akeleiweg in Ulgersmaborg
* Ruischerbrug met voormalig gemeentehuis Noorddijk
# Station Durrington-On-Sea

Durrington-On-Sea is een spoorwegstation van National Rail in Durrington, Worthing in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Southern. Het station is geopend in 1937.
# Station Ellesmere Port

Ellesmere Port is een spoorwegstation van National Rail in Ellesmere Port, Cheshire West and Chester in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Merseyrail.
# Thiry

Thiry kan verwijzen naar:
* Albert Thiry, Frans componist en dirigent
* Antoon Thiry, Belgisch schrijver en Vlaams activist
* Bruno Thiry, Belgisch rallycoureur
* Giedo Thiry, Belgisch sportjournalist
* Lise Thiry, Belgisch wetenschapster en politica
* Marcel Thiry, Belgisch schrijver en politicus
* Paul Henri Thiry d'Holbach, Duits-Frans edelman en filosoof
* Raymond Thiry, Nederlands acteur
* Victor Thiry, Belgisch rechtsgeleerde
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Thiry en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Hemelvaartskerk (München)

De Hemelvaartskerk (Duits: Himmelfahrtskirche) is een luthers kerkgebouw in het Münchener stadsdeel Pasing. Het gebouw werd in de jaren 1903-1904 naar een ontwerp van Carl Hocheder gebouwd en ligt enkele honderden meters ten noordwesten van het station München-Pasing.
Het schilderij van het altaar in de kerk toont de opstanding van Christus en is een werk van een onbekende Duitse meester uit de 17e eeuw. Het werd door de Bayerische Staatsgemäldesammlungen (de Kunstcollectie van de Staat Beieren) in bruikleen ter beschikking gesteld aan de kerk.
Het grote orgel en het orgelpositief werden door de orgelbouwer Johannes Klais uit Bonn gebouwd en respectievelijk in 1982 en 1983 in gebruik genomen.
De stichting Himmelfahrtskirche Pasing ondersteunt het onderhoud van de kerk en de inventaris en draagt bij aan diakonale zorg en de vorming van leken.
# Sint-Johannes de Doperkerk (München)

De Johannes-de-Doperkerk (Duits: St. Johann Baptist) is een parochiekerk in Haidhausen, een stadsdeel in München. De kerk werd aan het Johannisplatz tussen 1852 en 1874 naar ontwerp van Matthias Berger in de neogotische stijl gebouwd. De westelijke toren van de Johanneskerk is 97 meter hoog en behoort daarmee tot de drie hoogste kerktorens in München.

## Geschiedenis

In het begin van de 19e eeuw nam het inwonertal van München aan beide oevers van de Isar sterk toe. De oude kerk van Haidhausen werd snel te klein. Daarom besloot men tot de bouw van een nieuwe en grotere kerk. In de jaren 1840 werd de eerste steen voor de tweede neogotische van München gelegd. De bouw was op de westelijke toren na omstreeks 1858 grotendeels afgerond. Pas in 1870 werd de 97 meter hoge toren gebouwd, waarop een twee meter hoog kruis werd geplaatst.
Het kerkgebouw raakte in 1945 door bombardementen op München zwaar beschadigd. Na het einde van de oorlog werd het godshuis in vereenvoudigde vorm hersteld en kreeg de toren een nieuwe spits.

## Beschrijving

Met de hoge toren van 97 meter overtreft de Sint-Jan alle andere kerken oostelijk van de Isar. Het kerkschip bestaat uit gele zandsteen, het westwerk en de toren uit rode zandsteen. De gewelven werden na de oorlog in eenvoudige vorm hersteld. Bezienswaardig zij de neogotische altaren.
* Lengte: 80 meter
* Breedte: 35 meter
* Hoogte: 40 meter
* Hoogte binnenruimte: 27 meter

## Klokken

In de toren hangen zes klokken in de slagtonen b0–c1–d1–f1–g1–b1. In 1948 werd de kleine bronzen klok uit 1869 (klokkengieterij Bachmair) aangevuld met vijf nieuwe klokken (gegoten door Bochumer Verein). Vrijdags om 15:00 uur luidt ter nagedachtenis aan het stervensuur van Jezus Christus de grootste klok. De klok luidt ook dagelijks om 12:00 uur het middagangelus. Op zaterdagen wordt om 15:00 uur de zondag ingeluid.

## Afbeeldingen

* De Sint-Jan op een historische afbeelding (ca. 1880)
* neogotisch hoofdaltaar

## Externe link

* Afbeeldingen van de kerk op Flickr
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Neue Pfarrkirche St. Johann Baptist (Haidhausen) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sint-Jozefkerk (München)

De Sint-Jozefkerk (Duits: Josephskirche) is een rooms-katholiek kerkgebouw in München. De kerk werd tussen 1898 en 1902 in neobarokke stijl gebouwd in de wijk Maxvorstadt. Sinds de oprichting behoort de kerk tot de Orde der Kapucijnen.

## Geschiedenis

De nieuwe wijk Maxvorstadt ten noorden van de oude stad was tegen het einde van 19e eeuw bijna volledig volgebouwd. Tot op dat moment behoorden de gelovigen tot de Lodewijkparochie, maar er bestond een dringende behoefte aan een nieuwe parochiekerk. Op uitnodiging van het Aartsbisdom München en Freising in 1896 stichtten de Kapucijnen een nieuw klooster op de plaats. Twee jaar later arriveerden de monniken en werd begonnen met de bouw van een parochiekerk. Op 15 juni 1902 volgde de wijding van het voltooide godshuis door aartsbisschop Franz Joseph von Stein. Vanaf 1913 kreeg de kerk de status van parochiekerk en de pastorale zorg werd tot op de dag van vandaag toevertrouwd aan de Kapucijnen.
Tijdens de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog werd de Sint-Jozefkerk op 13 juni 1944 door twee voltreffers grotendeels verwoest. Ook het volledige interieur ging daarbij verloren, waaronder de in kunsthistorisch opzicht waardevolle kruiswegstaties van Gebhard Fugel. Alleen de toren van de kerk liep relatief geringe schade op. In de zwaar getroffen Marxvorstadt (ruim 75% van de bevolking was dakloos) dienden kelders als noodkerk todat in 1946 een houten schuurkerk op het Josephsplatz werd opgericht. Nadat men besloot de neobarokke kerk te herbouwen, werd na de ruiming van het puin uit het kerkschip in 1950 met de wederopbouw begonnen. Met de wijding van het hoogaltaar op 6 juli 1952 door de wijbisschop Anton Scharnagl werden de werkzaamheden afgesloten.
De kerk werd tussen 1984 en 1990 gerestaureerd. De Sint-Jozefkerk kreeg met het aanbrengen van sierplijster en rozetten op het tongewelf weer iets van de oude luister terug.

## Orgel

Het orgel werd in 1954 door Carl Schuster gebouwd. Het instrument heeft 59 registers met elektrische kegelladen verdeeld over drie manualen en pedaal. Het orgel werd in 1999 door de Münchner Orgelbau gerenoveerd.

## Afbeeldingen

* Statie Jezus valt voor de derde maal onder het Kruis (verwoest in WO II)
* Interieur
* Orgel
* Maria-altaar

## Externe link

* (de) Website Sint-Jozefparochie, München
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel St. Joseph (München) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Psalm 8

Psalm 8 is een psalm in Psalmen in de Hebreeuwse Bijbel. Het is een zogenoemde psalm van David, dat wil zeggen dat de psalm in de traditie wordt toegeschreven aan koning David.

## Opschrift

Het opschrift luidt in de Nederlandse vertaling "Voor de koorleider. Op de wijs van De Gatitische. Een psalm van David." Samen met psalmen 81 en 84 bevat dit opschrift het woord Gittith (גתית), waarvan de exacte betekenis niet helemaal helder is. De letterlijke betekenis van het Hebreeuwse woord is wijnpers. Vermoedelijk draait het echter om een muzikale aanwijzing in relatie tot de specifieke melodie waarop de psalm oorspronkelijk gezongen werd.
In het Latijn draagt de psalm de naam Domine Dominus noster.

## Inhoud

Psalm 8 wordt soms getypeerd als 'scheppingspsalm', waarin God als heerser over zijn eigen schepping geprezen wordt. In die zin kan de psalm ook getypeerd worden als lofpsalm.
De mens als schepsel wordt in vers 6 en 7 weergegeven als 'bijna god'. Een tekst die inhoudelijk gelijkenissen vertoont met Psalm 110:1, en in het Nieuwe Testament en in combinatie hiermee terugkomt in 1 Korintiërs 15:27. Beide psalmen keren eveneens terug in Hebreeën 10:13. Verder citeerde Jezus volgens Matteüs 21:16 Psalm 8:3.

## Gebruik
### Jodendom

Onder meer tijdens Simchat Thora en Kleine Verzoendag en bij de Ma'ariew wordt Psalm 8 geciteerd.

### Getijdengebeden in het christendom

In de getijdengebeden van de Rooms-Katholieke Kerk wordt Psalm 8 in de lauden gezonden.

### Muziek

* Heinrich Schütz, Psalm 8: Herr, unser Herrscher (SWV 449)
* J.S. Bach: Openingskoor van de Johannes-Passion (BWV 245)
# Manuel Chili "Caspicara"

Manuel Chili, ook bekend onder de artiestennaam Caspicara, was een Ecuadoraanse beeldhouwer. Hij behoorde tot de 18e-eeuwse Escuela Quiteña, waarvan hij een van de belangrijkste vertegenwoordigers was.
Hij werd geboren in de stad Quito, toen hoofdstad van de Real Audiencia de Quito, rond het jaar 1720, hoewel de exacte datum onbekend is. Specialisten plaatsen zijn dood meestal in 1796.
Zijn pseudoniem betekent houten gezicht, en bestaat uit twee woorden uit het Kichwa: caspi (hout) en cara (schors). Dit suggereert dat het een man was met een als uit hout gesneden gezicht. Er zijn echter geen portretten of verwijzingen naar zijn fysieke verschijning overgeleverd.
Volgens de historicus Jaime Aguilar Paredes wijdde Caspicara zich mogelijk al op zeer jonge leeftijd aan houtsnijwerk, totdat hij een superioriteit en meesterschap bereikte die hem aan het hoofd van de beeldhouwers van zijn tijd plaatste, op de hetzelfde niveau als beroemde Europese beeldhouwers. Sommige bronnen geven aan dat koning Carlos III van Spanje zelf de volgende zin uitriep en de beeldhouwer prees: Ik maak me geen zorgen dat Italië Michelangelo heeft, in mijn koloniën in Amerika heb ik de meester Caspicara.
* ↑ (es) Manuel Chili, Caspicara. Ciudades patrimonio, Quito. Centro Virtual Cervantes. Geraadpleegd op 10 de marzo de 2015.
* ↑ (es) Príncipe de la escultura colonial quiteña: Caspicara. Diario El Comercio (31 de mayo de 1992). Geraadpleegd op 10 de marzo de 2015.
* ↑ (es) Grandes personalidades de la patria ecuatoriana. Editorial Fray Jodoco Ricke (1973), pp. 104. Geraadpleegd op 10 de marzo de 2015.
* ↑ (es) Un sitio llamado San Francisco (noviembre - diciembre 2012). Gearchiveerd op 22 de noviembre de 2012. Geraadpleegd op 10 de marzo de 2015.
* Library of Congress Control Number: n78095900
* Union List of Artist Names: 500117413
* Virtual International Authority File: 6781159478125827990007
* WorldCat (via VIAF): 6781159478125827990007
# Joris Tulkens

Georges Raymond Jacqueline (Joris) Tulkens (Diest, 8 december 1944) is een Vlaamse auteur van psychologische, historische en misdaadromans.

## Biografie

Na zijn studies filosofie en klassieke filologie aan de KULeuven werd Tulkens leraar. Hij debuteerde in 1986 met het kortverhaal Streepjes zonlicht in het Leuvense tijdschrift Wel. Vanaf 2000 concentreert hij zich op politieke thrillers en historische romans met een focus op de 16e-eeuwse humanistische kringen.
# Fetisjisme (antropologie)

Een fetisj (Engels fetish, Frans fétiche, Portugees feitiço) is een voorwerp waaraan bovennatuurlijke krachten over mensen worden toegedicht.
In het Oude Egypte was er bijvoorbeeld het Imiutfetisj. Hierbij werd een opgevulde dierenhuid zonder kop aan een staak in een pot gehangen.
Het concept werd geïntroduceerd door Charles de Brosses in 1757 en werd oorspronkelijk gebruikt in de 18e eeuw door Franse en Duitse geleerden om de vroegste stadia in de ontwikkeling van godsdienst te kenmerken. In de 19e eeuw ontwikkelden antropologen en godsdiensthistorici zoals E.B. Tylor en J.F. McLennan de theorieën van animisme en totemisme om van fetisjisme rekenschap te geven. Het concept „fetisjisme“ stond historici van godsdienst toe om aandacht van de verhouding tussen mensen en God naar de verhouding tussen mensen en materiële voorwerpen te verplaatsen; voorts vestigde het valse modellen van oorzakelijke verklaringen van natuurlijke gebeurtenissen als centraal probleem voor historici en sociale theoretici.
In de 19e eeuw wees Karl Marx de term toe om warenfetisjisme als belangrijke component van kapitalisme te beschrijven.
Later wees Sigmund Freud het concept toe aan een vorm van parafilie waarbij het voorwerp van affectie een levenloos voorwerp of een specifiek deel van een persoon is. De wijze waarop met heilige boeken en voorwerpen wordt omgegaan kan hen tot fetisjen maken. Zie seksueel fetisjisme voor meer details over het concept seksueel fetisjisme en zijn subcategorieën.
# Portret van een man met een anjer

Portret van een man met een anjer is een schilderij van een anonieme navolger van Jan van Eyck, uitgevoerd in olieverf op paneel. De afmetingen zijn 41,5 x 31,5 cm.
Uit dendrochronologisch en schildertechnisch onderzoek blijkt dat het werk vervaardigd werd in de periode tussen 1475 en 1499 en dus, in tegenstelling met wat vroeger gedacht werd, geen werk van Jan van Eyck kan zijn. Het schilderij zou wel een kopie kunnen zijn naar een verloren gegaan werk van Jan van Eyck. Het wordt bewaard in de Gemäldegalerie in Berlijn.
De geportretteerde draagt een grijs gewaad afgeboord met pels aan de mouwen en de hals. Zijn grote hoed is afgeboord met grijze pels. Hij draagt het kenteken van de orde van Sint-Antonius gesticht door Albrecht van Beieren: een zilveren (of gouden) ketting met een kruisje en daaraan een klokje. Aan de ringvinger van de rechterhand draagt hij een gouden ring, en tussen duim en wijsvinger houdt hij een klein boeketje anjers.
Het werk was in 1867 in het bezit van Philipp Engels uit Keulen. Daarna bevond het zich in de privécollectie van Barthold Suermondt uit Aken die in 1874 (gedeeltelijk) verkocht werd aan de Staatliche Museen zu Berlin.
# Bill Bryson

Bill Bryson (Des Moines, Iowa, 8 december 1951) is een Amerikaans-Engels schrijver van reisboeken en boeken over de Engelse taal en wetenschappelijke onderwerpen.

## Biografie

Bryson werd geboren in Des Moines in Iowa. Hij studeerde aan Drake University maar verliet deze voortijdig tijdens een vakantie in Engeland in 1973. Vervolgens werkte hij enige tijd in een psychiatrisch ziekenhuis in Engeland waar hij zijn vrouw ontmoette, een verpleegkundige. Na hun huwelijk vertrokken zij naar de Verenigde Staten zodat Bryson zijn opleiding kon voltooien. In 1977 vestigden zij zich in Engeland, waar ze tot 1995 bleven wonen in North Yorkshire. Van 1995 tot 2003 woonde Bryson met zijn 4 kinderen in Hanover, New Hampshire. In 2003 verhuisden hij en zijn familie weer naar Engeland, alwaar hij ook de Britse nationaliteit aannam.
Bryson werkte voornamelijk als journalist en werd later chief copy editor van de business section van The Times. Later stapte hij over naar The Independent. In 1987 stopte hij met zijn werk in de journalistiek. Zijn boek over Engeland, Een klein eiland, werd in 2003 door Britse lezers geroemd als boek dat de staat en identiteit van het Verenigd Koninkrijk het beste weergeeft. Ook over de VS en Australië heeft Bryson vergelijkbare boeken geschreven (respectievelijk Het verloren continent en Tegenvoeters).
In 2004 won Bryson de prestigieuze Aventis Prize voor het beste populairwetenschappelijke boek voor zijn Een kleine geschiedenis van bijna alles. In het boek komen veel onderwerpen aan bod, van sterrenstelsels tot atomen en van Kelvin tot Einstein. Het boek werd een bestseller en Bryson deed iedere middelbare school in Engeland een exemplaar cadeau. In 2005 kreeg hij voor dit boek de Descartesprijs voor wetenschapscommunicatie van de Europese Unie.
In 2006 verscheen een boek van zijn hand over zijn jeugd in Des Moines in de jaren vijftig (The Life and Times of the Thunderbolt Kid).
Naast auteur is Bryson sinds juli 2007 ook voorzitter van de organisatie 'Campaign to Protect Rural England' die streeft naar een duurzame toekomst van het Engelse platteland.
# In de serre

In de serre (Frans Dans la serre) is een olieverfschilderij van de Franse schilder Édouard Manet. Het schilderij werd in 1879 gemaakt en hangt tegenwoordig in de Alte Nationalgalerie in Berlijn.
Het schilderij beeldt het echtpaar Guillemet uit in een kas of serre, zoals die in de 19e eeuw wel vaker werden gebouwd bij grote landhuizen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het, samen met andere werken uit de Alte Nationalgalerie, voor de veiligheid ondergebracht in een zoutmijn vlak bij de Duitse plaats Merkers. Op 25 april 1945 werd het door Amerikaanse militairen teruggevonden.
De Spaanse zanger (1860) · Jongen met zwaard (1861) · Muziek in de Tuilerieën (1862) · Lola de Valence (1862) · De oude muzikant (1862) · Victorine Meurent in het kostuum van een espada (1862) · De straatzangeres (ca. 1862) · Le déjeuner sur l'herbe (1863) · Olympia (1863) · Jongeman in het kostuum van een majo (1863) · De dode Christus met engelen (1864) · De slag tussen de USS Kearsarge en de CSS Alabama (1864) · De USS Kearsarge in Boulogne (1864) · Het lezen (ca. 1865) · De fluitspeler (1866) · De paardenrennen in Longchamp (ca. 1866) · De begrafenis (ca. 1867) · De Executie van Maximiliaan (1868) · Mevrouw Manet aan de piano (1868) · Portret van Émile Zola (1868) · De pier van Boulogne-sur-Mer (1868) · Maneschijn over de haven van Boulogne (1868-69) · Het balkon (1868-69) · Berthe Morisot met een boeket viooltjes (1872) · De spoorweg (1873) · Op het strand (1873) · Gemaskerd bal in de opera (1873) · Argenteuil (1874) · Berthe Morisot met waaier (1874) · Claude Monet schilderend in zijn atelierboot (1874) · De pruim (ca. 1877) · Nana (1877) · Portret van Faure in de rol van Hamlet (1877) · De Rue Mosnier met vlaggen (1878) · La serveuse de bocks (1879) · Bij Père Lathuille (1879) · In de serre (1879) · Portret van Irma Brunner, de Weense (ca. 1880) · Een bar in de Folies-Bergère (1882)