OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Warwick Castle

Warwick Castle is een kasteel gelegen bij de rivier Avon in het stadje Warwick in het Engelse graafschap Warwickshire. De naam verwijst naar de graven van Warwick, een van de oudste grafelijke titels in Engeland.
De tuinen rond het bouwwerk werden in de 18e eeuw aangelegd door landschapsarchitect Capability Brown. Het kasteel is tegenwoordig een populaire toeristische attractie.

## Gereconstrueerde trebuchet

In juni 2005 werd een van de grootste moderne gereconstrueerde belegeringswerken ter wereld bij Warwick Castle geïnstalleerd. De trebuchet is 18 meter hoog, gemaakt uit meer dan 300 stukken eikenhout en weegt 21,7 Engelse ton (ongeveer 22.050 kilogram). Hij staat aan de rivieroever onder het kasteel.
De machine werd gebouwd op basis van tekeningen uit Deense levende geschiedenismuseum Middelaldercentret, waar in 1989 voor het eerst in moderne tijden een volwaardig functionerende trebuchet werd gereconstrueerd. De Warwickse trebuchet werd in Wiltshire gebouwd met expertise van het Deense museum.
Het kost acht mensen een halfuur om de trebuchet te laden en te laten vuren. Tijdens dit proces moeten in twee tredmolens van 4 meter hoog in totaal vier mensen lopen om het contragewicht (2 Engelse ton, ongeveer 6000 kg) te tillen. Het wapen is ontworpen om projectielen tot 150 kg tot aan 300 meter ver te werpen met een boog van tot aan 25 meter hoog.

## Spookhuis

Sinds een aantal jaar ligt er in het kasteel een spookhuis, The Castle Dungeon genaamd. Hierbij wordt gebruik gemaakt van licht- en geluidseffecten en acteurs om 300 jaar duistere geschiedenis te vertellen. Deze attractie is eigendom van Merlin Entertainments.
* Warwick Castles trebuchet is momenteel de grootste ter wereld (2009)
* Hij werd met 13e-eeuwse tekeningen gereconstrueerd en functioneert goed (2018)
* Demonstratie van de trebuchet in 2012 (lancering op 10:30)
* Trebuchet van dichtbij (2010)
* Close-up van de tredmolens (2010)

## Externe link

* Warwick Castle
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Warwick Castle op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ "World record attempt for trebuchet", BBC News, 21 augustus 2006. Geraadpleegd op 19 juni 2008.
* ↑ Reconstructing Medieval Artillery. Archaeological Institute of America (14 juni 2005). Geraadpleegd op 26 januari 2014.
* ↑ The Mighty Trebuchet. warwick-castle.com. Gearchiveerd op 3 januari 2013. Geraadpleegd op 26 januari 2014.
* ↑ (da) Blider. Middelaldercentret. Gearchiveerd op 29 oktober 2013. Geraadpleegd op 26 januari 2014.
* 1 2 "Castle plans medieval war machine", BBC News, 27 mei 2005. Geraadpleegd op 19 juni 2008.
# Kasteel van Langeais

Het Kasteel van Langeais (Château de Langeais) is een kasteel in Langeais in het departement Loir-et-Cher, in de Loirestreek in het midden van Frankrijk. Het is een van de kastelen van de Loire.
Het Kasteel van Langeais is in de 10e eeuw gebouwd als versterking door Fulco III van Anjou op een overstekend gesteente boven de smalle vallei van de Roumer in het begin van de Loirevallei.
In de 12e eeuw werd de versterking verder uitgebouwd en versterkt door Richard I van Engeland (koning Richard Leeuwenhart). Koning Filips II van Frankrijk heroverde het fort echter in 1206. Uiteindelijk werd het fort door de Engelsen vernietigd tijdens de Honderdjarige Oorlog.
Lodewijk XI van Frankrijk (1461-1483) heeft het laten herbouwen tot de staat waarin het vandaag de dag verkeert. Het kasteel is een van de beste voorbeelden van late middeleeuwse architectuur. Het kasteel staat vooral bekend om zijn monumentale gedecoreerde schoorstenen.
De grote hal van het kasteel was het toneel van de bruiloft tussen Anna van Bretagne (15 jaar) en koning Karel VIII van Frankrijk op 6 december 1491. Het politiek geregelde huwelijk moest de relatie en eenheid tussen het hertogdom Bretagne en het koninkrijk Frankrijk versterken en behouden.
In 1886 kocht Jacques Siegfried het Kasteel van Langeais en begon aan het herstel en de restauratie. Hij verzamelde een prachtige collectie tapijten en antieke meubelen. Hij schonk het kasteel aan het Institut de France, de huidige eigenaar van het kasteel. Het Kasteel van Langeais is geopend voor het publiek.
# Kasteel van Loches

Het Kasteel van Loches (Frans: Château de Loches) is gelegen in het Franse departement Indre-et-Loire in de Loirevallei. De bouw is begonnen in de 9e eeuw. Het kasteel is gelegen op meer dan 480 meter boven de rivier Indre en domineert daardoor het dorp Loches.
Het kasteel is veroverd en bezet geweest door Hendrik II van Engeland en zijn zoon Richard I van Engeland (Richard I Leeuwenhart) gedurende de 12e eeuw. Het weerstond de aanvallen van koning Filips II van Frankrijk in de oorlog tussen beide landen om de heerschappij van Frankrijk. Uiteindelijk werd het kasteel heroverd door koning Filips II van Frankrijk in 1205. In zijn opdracht werd het kasteel omgebouwd tot een gigantisch militair fort.
Het kasteel zou een van de favoriete verblijven van koning Karel VII van Frankrijk worden. Hij schonk het aan zijn maîtresse Agnès Sorel als haar verblijf. Door koning Lodewijk XI van Frankrijk werd het, nadat hij er was opgegroeid, verbouwd tot staatsgevangenis, omdat hij de voorkeur gaf aan het koninklijk Kasteel van Amboise.
Gedurende de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog tegen de Engelsen, gefinancierd en gesteund door Frankrijk, gebruikte koning Lodewijk XVI van Frankrijk het kasteel als gevangenis voor Engelse krijgsgevangenen.
In de tijd van de Franse Revolutie is het kasteel zwaar beschadigd geraakt. In 1806 begon de grote restauratie maar vandaag de dag zijn er nog steeds delen als ruïne zichtbaar.
Tegenwoordig is het eigendom van de gemeente Loches en is het, samen met het klooster Saint-Ours, open voor het publiek.
# Kungsträdgården

Kungsträdgården (Zweeds voor: Koningstuin) in het stadsdeel Norrmalm van de Zweedse hoofdstad Stockholm werd in de 15e eeuw aangelegd als koninklijke moestuin en is nu een bekend park, gelegen aan de overkant van het water bij het Koninklijk paleis. Tegenwoordig is het een populaire ontmoetingsplek voor mensen in Stockholm vooral doordat het in het midden van het centrum ligt. In de zomer worden er vaak optredens gehouden en in de winter ligt er een ijsbaan. Daarom wordt het park ook weleens "de woonkamer van de stad" genoemd.
* In de volksmond wordt het park ook wel Kungsan genoemd.
* Onder het park ligt het metrostation Kungsträdgården.
# Agoratheater

Het Agoratheater (gestileerd als AGORA) is een theater in het centrum van Lelystad. Het gebouw valt op door zijn feloranje kleur.

## Geschiedenis

Het huidige gebouw staat op de locatie van het vorige theater met dezelfde naam. Dat gebouw werd in 1977 geopend en was een ontwerp van Frank van Klingeren, die eerder al De Meerpaal in Dronten had ontworpen. Het gebouw was echter verouderd, waardoor het gemeentebestuur besloot om, in het kader van de vernieuwing van het stadshart, het oude gebouw te slopen. In 2002 werd het gebouw gesloten en in 2004 werd het gesloopt. Projectleider Adriaan Geuze vroeg architect Ben van Berkel (bekend van de Erasmusbrug in Rotterdam) een nieuw gebouw te ontwerpen. Hij ontwierp het samen men Gerard Loozekoot. Het totale budget bedroeg 20 miljoen euro. Het huidige gebouw werd op 25 mei 2007 geopend.

## Ontwerp

De constructie is ontworpen door Pieters Bouwtechniek. Voor het gebouw is een verlicht plein van de hand van Adriaan Geuze. Het gebouw heeft een diamantvormige facetvorm, een vorm die tevens terug te vinden is in de grote zaal. De foyers zijn rond en sierlijk afgewerkt met slingerende trappen. In het gebouw zijn nergens pilaren of zuilen te vinden.

### Kleuren

Van Berkel raakte voor de kleurstelling geïnspireerd door de wisselende luchten boven Lelystad voor het exterieur door de ondergaande zon bij de Houtribdijk. Zowel in in- als exterieur zijn hiervoor verwijzingen aan te merken: het exterieur is knaloranje, de foyers een combinatie van wit en roze, de grote zaal is warmrood en de kleine zaal is donkerblauw.

## Ruimten

Het theater heeft een oppervlakte van 30.000 m³. De grote zaal biedt plaats aan 753 personen; de kleine zaal aan 207 personen. Verder zijn er drie multifunctionele ruimten aanwezig, evenals een restaurant en een bar.
Het oude gebouw bood plaats aan 500 personen.

## Externe link

* Officiële website
* 1 2 3 Flevoland Erfgoed - Agora. www.flevolanderfgoed.nl. Geraadpleegd op 27 februari 2023.
* ↑ www.architectuur.org, Theater Agora, Lelystad, UN Studio | Architectuurgids. Architectuur.ORG. Geraadpleegd op 27 februari 2023.
* ↑ architectuurgids.nl - Agora Theater, UN Studio, Lelystad. www.architectuurgids.nl. Geraadpleegd op 27 februari 2023.
* ↑ https://www.destentor.nl/noordoostpolder/agoratheater-lelystad-geopend~a1376429/
* ↑ (en) Theatre Agora / UNStudio. ArchDaily (3 januari 2011). Geraadpleegd op 27 februari 2023.
* ↑ Agora theater & congrescentrum, Lelystad. TheaterEncyclopedie (24 januari 2022). Geraadpleegd op 27 februari 2023.
# Ambartsjikbocht

De Ambartsjikbocht (Russisch: Бухта Амбарчик; Boechta Ambartsjik) is een bocht in het oostelijk deel van de Golf van Kolyma van de Oost-Siberische Zee, gelegen tussen Kaap Stolbovoj in het zuidwesten en Kaap Medvezji (Tonki) in het noordoosten, in de Russische autonome deelrepubliek Jakoetië. De baai heeft een lengte van ongeveer 3 kilometer en een breedte bij de monding van ongeveer 7 kilometer met een diepte tot 5 meter. Van oktober tot juli is de baai bevroren.
De kusten zijn laaggelegen, op plekken abrupt aflopend en zijn begroeid met toendravegetatie. Ten zuidwesten van de bocht ligt de Trojanabocht (Tsjaoetsjjabocht) en ten noordoosten de Medvezjigolf (Zaliv Medvezji). Ten westen van Kaap Stolbovoj liggen de barren van de Stenige Kolyma (Podkamennaja Kolyma), de oostelijkste zijarm van de Kolyma aan haar monding.
Aan zuidzijde ligt havenplaats en poolstation Ambartsjik (bekend van de Goelag). Op Kaap Stolbovoj bevindt zich een vuurtoren. Iets ten oosten van de bocht verloopt de grens met de autonome okroeg Tsjoekotka.
# Janabaai

De Janabaai (Russisch: Янский залив; Janskij zaliv) is een baai in het noorden van de oeloes Oest-Janski van de autonome republiek Jakoetië in het Russische Verre Oosten die de monding vormt van de rivier de Jana in de Laptevzee van de Noordelijke IJszee. De Janabaai heeft een oppervlakte van ongeveer 10.200 km² en bevindt zich tussen het Boeor-Chaja-schiereiland met Kaap Boeor-Chaja in het westen en de eilanden Makar en Sjelonski en het Sjirokostan-schiereiland in het oosten. De directe kustregio is onbewoond, maar iets stroomopwaarts de Jana ligt het bestuurlijk centrum van de oeloes Nizjnejansk.

## Externe link

* Kaart van de oeloes Oest-Janski met de baai in het noorden
* Dit artikel, of een eerdere versie daarvan, bevat informatie uit het Encyclopedisch Woordenboek van Brockhaus en Efron uit 1906, dat zich in het publiek domein bevindt.
* (ru) Grote Sovjetencyclopedie: Яна (op dic.academic.ru)
# Reigersbos (bos)

Het Reigersbos is de broedplaats van een van de oudste reigerkolonies in België. Het domein, gelegen even ten zuiden van de Berendrechtse dorpskern, is slechts 4,3 ha groot, maar herbergt tijdens de lente een 50-tal nesten, goed voor een 350~400 vogels. Dit terwijl er in 1950 nog 355 nesten werden geteld.
De kwaliteit als broedplaats is de laatste decennia echter sterk achteruitgegaan. Door de uitbreiding van de haven nam het aantal voedselrijke zones drastisch af. De aanleg van een afwateringssloot dwars door het domein verstoorde de waterhuishouding van het hele gebied met een nog sterkere achteruitgang van het voedselaanbod als gevolg.
Desalniettemin blijft het domein een populair wandel- en ontspanningsgebied voor de bewoners van Berendrecht en omstreken.
# Vlag van Lotharingen

De vlag van Lotharingen bestaat uit een geel veld met daarop in een rode diagonale baan drie witte adelaars in vlucht. De vlag is een banier van het wapen van het historische hertogdom Lotharingen.
Deze vlag heeft een zeer oude oorsprong, want hij komt voor in de vorm van een hertogelijke banier op een zegel uit de 12e eeuw.
Een legende vertelt dat drie vliegende adelaars op het wapen van de hertogen van Lotharingen geplaatst zijn nadat Godfried van Bouillon, hertog van Neder-Lotharingen, bij de inname van Jeruzalem met één pijl drie vliegende adelaars zou hebben neergeschoten. Meer prozaïsch zou de herkomst van de adelaars verklaard kunnen worden door een woordspeling: met de letters van alerion ("adelaar") kan het anagram loreina (historische benaming voor "Lotharingen") gevormd worden. Volgens een derde theorie zou het wapen van dat van de Elzas afgeleid zijn (de hertogen van Lotharingen zijn afkomstig van het huis Elzas).
Het logo van de Regionale Raad van de voormalige regio Lotharingen was een artistieke weergave van de vlag en het wapen. Deze is ontworpen door de kunstenaar Charlélie Couture uit Nancy.
De regio maakt na de regionale herindeling per januari 2016 deel uit van de regio Grand Est. Hierdoor is de vlag niet meer in gebruik.
# Kronotskigolf

De Kronotskigolf (Russisch: Кроноцкий залив; Kronotski zaliv) is een golf voor de oostkust van het Russische schiereiland Kamtsjatka, die onderdeel vormt van de Grote Oceaan. De golf strekt zich uit langs de kust over een lengte van 68,5 kilometer tussen de schiereilanden Sjipoenski en Kronotski (aan de monding 231 kilometer) en heeft een maximale diepte van 1500 meter. De golf is meestal bevroren in de winter en vormt onderdeel van het natuurreservaat zapovednik Kronotski.
# Dundrennan Abbey

Dundrennan Abbey is een 12e-eeuwse cisterciënzer abdij, gelegen in de regio Dumfries and Galloway, Schotland, 10 km ten zuidoosten van Kirkcudbright aan de A711.

## Geschiedenis

De abdij is vermoedelijk gesticht door koning David I in 1142, al zou de abdij ook gesticht kunnen zijn door een goede vriend van de koning, namelijk Fergus, Lord of Galloway. Het moederhuis was de abdij van Rievaulx (Yorkshire). De eerste abt was Sylvanus, totdat deze in 1167 tot abt werd gekozen voor de abdij in Rievaulx. Hij werd uiteindelijk begraven in Byland Abbey in Yorkshire.
De abdij fungeerde als moederhuis voor Glenluce Abbey, gesticht in 1191, en Sweetheart Abbey, gesticht in 1273.
In de vroege veertiende eeuw had Dundrennan Abbey veel last van de oorlogen tussen de Schotten en de Engelsen. Ondanks een verbond dat de orde had gesloten met Eduard I van Engeland in 1296, werd de abdij verscheidene keren beschadigd en verbrand.
In 1523 werd de laatste abt, James Hay, bisschop van Ross. Een leek werd aangesteld als administrateur van de abdijgebouwen. In 1529 stonden delen van de abdij al op instorten. In 1562 werd Edward Maxwell of Terregles benoemd als administrateur. Ten gevolge van de reformatie in 1560 kreeg hij op een gegeven moment het bevel de abdij te vernietigen; hij weigerde.
Maria I van Schotland bracht op 15 mei 1568 haar laatste nacht in Schotland door in Dundrennan Abbey, toen zij, ontsnapt uit Lochleven Castle waar zij afstand had gedaan van de Schotse troon ten gunste van haar minderjarige zoon, op weg was via Solway Firth naar Engeland.
In 1599 werd na de dood van Edward Maxwell John Murray administrateur. Zeven jaar later maakte het parlement van de abdij een tijdelijk lordship dat aan John Murray werd toegekend. Hij werd later graaf van Annandale.
Sinds de reformatie nam het kloosterleven af, maar de kerk werd nog als parochiekerk gebruikt tot de zeventiende eeuw. Daarna werd de abdij als steengroeve gebruikt door de lokale bevolking.

## Bouw

De abdij is gebouwd in een periode waarin de stijl van romaans overging naar gotisch.
Van de kerk staan de transepten met elk drie kapellen nog grotendeels overeind. De toren is er niet meer, maar is vermoedelijk 65 meter hoog geweest. Verder is de ingang van het kapittelhuis redelijk bewaard gebleven. De refter en keuken zijn nog niet opgegraven.
Binnen links naast de ingang van de kerk bevindt zich een grafsteen van een onbekende abt die duidt op moord en intrige: de abt heeft een dolk in zijn hart en het lichaam van de moordenaar ligt met opengereten buik aan zijn voeten.

## Beheer

Dundrennan Abbey wordt beheerd door Historic Scotland.

## Externe link

* (en) Historic Scotland, Dundrennan Abbey
# De Brekende Golf

De Brekende Golf of het Vissersmonument is een monument in Oudeschild op het eiland Texel dat herinnert aan omgekomen Texelse vissers op zee. Het monument is ontworpen door de Texelse kunstenaar Harry Tielemans. Het stelt een gestileerde golf voor.
Het gedenkteken is gemaakt van staal op een sokkel van basaltstenen. Op de plaquette onder de golf staat de tekst:
   VOOR DE VISSERS
   DIE HET LEVEN
   OP ZEE LIETEN
De visvangst is altijd een belangrijke bron van inkomsten geweest op Texel, met de haven van Oudeschild als centrum van de visserij. In 1970 verging het schip TX26. Vijf jaar later, in juni 1975, werd het monument onthuld voor alle Texelaars die op zee zijn omgekomen, waaronder de bemanning van TX26. De plechtigheid werd verricht door Klaas Hoekstra, de voorzitter van de Nederlandse Vissersbond. Het wrak van de TX26 werd pas in juli 2024 teruggevonden.
Tielemans ontwierp ook een tweede monument op Texel, De Schicht. Dit kunstwerk is van dezelfde materialen gemaakt en staat ook aan de dijk, ongeveer 15 kilometer noordelijker.
* ↑ Koning, Bert, "'Hoe heeft dit ooit kunnen gebeuren?'", Texelsche Courant, 12 november 2010, p. 9. – via Regionaal Archief Alkmaar.
* ↑ "Monument onthuld voor omgekomen vissers", Texelsche Courant, 17 juni 1975, pp. 1. – via Regionaal Archief Alkmaar.
* ↑ Roubos, Anja, Vermiste Texelse kotter na 54 jaar gevonden. ‘Ik heb hier vroeger vaak gevist, niet wetende dat ik zo dicht bij mijn broer was’ (31 juli 2024).
# Sincfal

Het Sincfal (of Zinkval) was een gebied van stroomgeulen, zandplaten, schorren en eilanden.

## Sincfal en Zeeland

Het gebied bevond zich in de middeleeuwen op de plaats van het Zwin en de huidige monding van de Westerschelde.
De betreffende eilanden waren Wulpen, Koezand, het eiland van Zuidzande, het eiland van Cadzand en Schoneveld.
In de vroege middeleeuwen was het Zwin nog niet verzand en bestond de Westerschelde nog niet als Scheldemonding. Er was slechts sprake van een inham in zee. Ergens tussen de 9e en de 12e eeuw is de Westerschelde als estuarium ontstaan. Ze werd geleidelijk aan steeds breder.
Dit ging ook ten koste van de eilanden Wulpen en Koezand. Wulpen verdween voor het grootste deel in 1377 en in 1513 was het gehele eiland verloren gegaan. Koezand verdween voorgoed in 1570.

## Sincfal en Brugge

De stormvloed van oktober 1134 had tot gevolg dat de oude zeearm van het Sincfal opnieuw werd uitgeschuurd en hierdoor het Zwin vormde. Wat eerst als een ramp werd ervaren, bleek weldra positieve gevolgen te hebben voor de scheepvaart. De vroegere getijdengeulen die de wegen vormden tussen Brugge en de open zee, waren stilaan door verzanding en door inpoldering aan het verdwijnen. De nieuwe geul bood uitweg.
Voortaan werd de goed bevaarbare Zwingeul vanaf Damme de nieuwe uitweg naar de zee en werd door een nieuw kanaal met Brugge verbonden. Vanaf de tweede helft van de twaalfde eeuw en tijdens de dertiende eeuw werd dit de grote vaarweg voor de internationale handel van en naar Brugge en het ontmoetingspunt van de scheepvaart uit Noord- en Zuid-Europa. Langs de vaarweg ontwikkelden zich steden en handelsnederzettingen zoals Damme (voor 1180), Sint-Anna-ter-Muiden (1213), Monnikerede (1226), Hoeke (1250) en Sluis (1290).
Na eeuwen blijft in het noorden van de Brugse historische stad nog een overblijfsel van de vroegere Sincfalgeul aanwezig. Het werd in de jaren zeventig van de twintigste eeuw beveiligd tegen woningbouw en aangelegd als een klein publiek park.

## Literatuur

* J. AMERYCKX, Ontstaan en evolutie van het Zwin in België, in: Natuurwetenschappelijk Tijdschrift, 1953.
* N. PANNIER, De datering van de Duinkerke IIIB transgressie en het dijksysteem ten noorden van Brugge, in: Handelingen van de Maatschappij voor Geschiedenis en Oudheidkunde in Gent, 1970.
* Marc RYCKAERT, Het ontstaan van het Zwin, in: 2000 jaar Zwinstreek, Knokke, 1985.
* Marc RYCKAERT, Brugge. Historische stedenatlas van België, Brussel, 1991.
# Galgenberg (Tongeren)

De Galgenberg is een beschermd landschap in de Tongerse deelgemeente Berg. De grootste hoogte bedraagt 123 meter.
De Galgenberg is bekend vanwege archeologische vondsten uit het neolithicum, en van een Romeinse villa. Er is een ontsluiting van de mergelhoudende zanden van Alden Biesen.
Het eiken-haagbeukenbos op deze plaats kenmerkt zich door een grote soortenrijkdom, waarbij vooral kalkminnende planten en voorjaarsbloeiers optreden.

## Externe link

* Onroerend erfgoed
# Linde Veefkind

Linde Veefkind (Zeist, 25 augustus 2001) is een voetbalspeelster uit Nederland. Ze speelt als verdediger voor Oud-Heverlee Leuven in de Super League.

## Clubcarrière

Plate begon met voetballen bij VV Jonathan. Hier voetbalde ze in een jongensteam. Hierna vertrok ze naar SV Saestum waar ze in de topklasse, het hoogste amateurniveau van de vrouwen, voetbalde. Na het seizoen 2020/21 besloot ze om, evenals ploeggenote Minke Plate, profvoetbalster te worden in België. Ze koos voor Oud-Heverlee Leuven waar ze de studie criminologie ging combineren met het voetbal. Tijdens het seizoen 2021/22 sloot ze voor het eerst aan bij de hoofdmacht van Oud-Heverlee Leuven. In 2024 tekende ze een langdurig profcontract in Leuven.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Overig | Overig | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2021/22 | Oud-Heverlee Leuven | Super League | 14 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 14 | 0 |
| 2022/23 | Oud-Heverlee Leuven | Super League | 28 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 28 | 0 |
| 2023/24 | Oud-Heverlee Leuven | Super League | 25 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 25 | 0 |
| 2024/25 | Oud-Heverlee Leuven | Super League | 14 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 14 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 76 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 76 | 0 |
Bijgewerkt t/m 24 november 2024.
* ↑ Versteeg, Moreno, Minke en Linde (19) gaan voetballen in hoogste, Belgische vrouwencompetitie (en wonen straks ‘op kot’). Algemeen Dagblad (8 juni 2024). Geraadpleegd op 24 november 2024.
* ↑ Augustijns, Milan, Jimmy Coenraets (OHL): “Meer constante tonen van bij de start”. Het Nieuwsblad (19 augustus 2021). Geraadpleegd op 24 november 2024.
* ↑ Linde Veefkind (OHL Ladies): “Goed opgevangen in Leuven”. Het Nieuwsblad (16 december 2021). Geraadpleegd op 24 november 2024.
* ↑ Linde Veefkind verlengt bij OH Leuven women. Oud-Heverlee Leuven (18 april 2024). Geraadpleegd op 24 november 2024.
* ↑ Linde Veefkind. fbref.com. Geraadpleegd op 24 november 2024.