OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Luchthaven Amderma

Luchthaven Amderma (Russisch: Аэропорт Амдерма) is een luchthaven voor jachtvliegtuigen (onderscheppingsjagers) vlak bij de Russische plaats Amderma in het uiterste noordoosten van het vasteland van Europa iets ten zuiden van Nova Zembla. Het is een eenvoudig vliegveld gebouwd op een vlakke strook langs de Karazee met enkele plekken voor vliegtuigen. Het is een voormalig militair vliegveld dat nu alleen nog voor passagiersvluchten wordt ingezet naar met name Archangelsk (Aeroflot-Nord); 's zomers vier keer per maand en 's winters twee keer per maand. Er kunnen vliegtuigen van het type An-12, Il-18 en kleiner landen, alsook alle soorten helikopters.

## Geschiedenis

De luchthaven werd opgericht in 1935, twee jaar na de stichting van Amderma. Twee jaar later landde hier in juni een vliegtuig van Otto Schmidt tijdens zijn expeditie naar de noordpool. De vliegtuigen moesten bij Amderma hun ski's verwisselen voor wielen, maar de sneeuw op de landingsbaan was al grotendeels gesmolten, zodat alle inwoners van Amderma werden ingezet om sneeuw aan te voeren met sledes en trucks vanuit de wijde omgeving om de vliegtuigen te kunnen laten landen. In de sovjetperiode werd het vliegveld ingezet voor poolonderzoekstochten.
De luchthaven had gedurende de Koude Oorlog als belangrijkste taak de verdediging van de noordgrens van Europees Rusland. In 1956 werd een luchtverdedigingseenheid opgezet met aanvalsvliegtuigen. Op 1 juni 1960 schoot een Mikojan-Goerevitsj MiG-19 vanaf Amderma een Boeing B-47 Stratojet neer, die over Kaap Kanin Nos vloog. Vanaf de jaren 60 huisvestte het vliegveld het 72 Gv IAP (72e Garde van het Onderscheppingsjagers-luchtregiment) van de 10e OA van de Vojska PVO, die er in de jaren 60 Tupolev Tu-28's en MiG-19's en tussen 1991 en 1994 ten minste 31 MiG-31's had gestationeerd.
* ↑ (ru) Краткая географическая справка. sevmeteo.ru.
* ↑ (ru) Амдерма: Вехи истории. Amderma.НАО.net.ru.
* ↑ (ru) Фронтовой истребитель МиГ-19: Боевое применение (army.ru)
# Station Harrietsham

Harrietsham is een spoorwegstation van National Rail in Harrietsham, Maidstone in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Southeastern. Het station is geopend in 1884.
# Philippus van Macedonië

Philippus (Grieks: Philippos, letterlijk: paardenliefhebber) was de naam van verschillende koningen van Macedonië:
* Philippus I van Macedonië (645–639 v.Chr.).
* Philippus II van Macedonië (359–336 v.Chr.), vader van Alexander de Grote.
* Philippus V van Macedonië (221–179 v.Chr.).
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Philippus van Macedonië en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Tuffie Vos

Tuffie Vos (Baarn, 23 oktober 1964) is een Nederlands voice-over, stemactrice en zangeres. Bij treinreizigers was ze bekend als de stem van het omroepsysteem op de Nederlandse spoorwegstations.

## Biografie

Tuffie Vos werd geboren als dochter van Tineke de Nooij en jazzmuzikant Tony Vos en groeide op in Baarn. Ze volgde de Werkplaats Kindergemeenschap van Kees Boeke in Bilthoven. Vervolgens bezocht ze de Pedagogische Academie in Hilversum.

## Loopbaan

Vos verzorgde van 1996 tot 2021 de omroep van vertragingen en andere wijzigingen op de Nederlandse spoorwegstations. De berichten zijn vooraf verticaal ingesproken, dat wil zeggen alle stationsnamen, treinsoorten en tijden apart, en worden vervolgens door de computer aan elkaar geplakt tot logische zinnen.
Ook leende ze haar stem aan commercials van verschillende bedrijven, waaronder Robijn en Tefal.
Tevens presenteerde zij samen met Edwin Rutten tot eind 2015 het programma Jazz in the morning op Radio 6.
Zij heeft ook het luisterboek Galgenveld ingesproken van auteur Isa Maron, het eerste deel van het vierluik De Noordzeemoorden, uitgegeven bij Overamstel Uitgevers.
# Gemarmerde sidderrog

De gemarmerde sidderrog (Torpedo marmorata) is een soort uit het geslacht en de familie van de sidderroggen (Torpedinidae).

## Kenmerken

De gemarmerde sidderrog kan een lengte van hoogstens 1 meter bereiken, afhankelijk van het gebied zijn de mannetjes tussen de 21 en 30 cm geslachtsrijp en de vrouwtjes tussen de 30 en 40 cm (hoe zuidelijker, hoe kleiner geslachtsrijp). Het gewicht bedraagt 10 tot 13 kg. Deze sidderrog is van boven grijsrood, gemarmerd met bruine en gele vlekken. De buik is wit. Net als andere haaien en roggen heeft deze rog een elektrisch orgaan (Ampullen van Lorenzini) waarmee prooien kunnen worden opgespoord.

## Leefwijze

De gemarmerde sidderrog is een nachtdier. Net als bij andere soorten sidderroggen heeft de gemarmerde sidderrog naast de Ampullen van Lorenzini ook een elektrisch orgaan waarmee hij stroomstoten met een hoge spanning kan afgeven tot wel 200 volt, om prooien mee te verlammen of ter verdediging. Het voedsel van de gemarmerde sidderrog bestaat uit kleine bodembewonende vissen en macrofauna.

## Voortplanting

Een worp bestaat meestal uit 5 tot 35 jongen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt wijd verspreid voor in het oostelijk deel van de Atlantische Oceaan van Kaap de Goede Hoop tot het noorden van de Britse Eilanden en in de Middellandse Zee. Het dier leeft op de zeebodem op diepten tussen de 10 en 100 m, meestal verborgen onder een laagje zand of modder waaruit alleen de ogen steken.
Langs de Nederlandse kust is de gemarmerde sidderrog een zeldzame verschijning. Er zijn drie gedocumenteerde vangsten tussen 1949 en 1968. En een vangst op 18 september 2013 op de Maasvlakte.

## Status als beschermd dier

Net als alle andere bodembewonende soorten haaien en roggen vormt de visserij met bodemsleepnetten en de langelijnvisserij (met lijnen op de zeebodem) een bedreiging. Voor de beroepsvisserij is de gemarmerde sidderrog van geen enkel belang, hij wordt als bijvangst meestal over boord gegooid. Vooral op het continentaal plat ten westen van Afrika is de visserijdruk hoog. Er is geen hard bewijs dat de soort achteruit gaat. Eerder het tegendeel, in het noordelijk deel van de Middellandse Zee zijn aanwijzingen dat deze sidderrog iets toeneemt. De gemarmerde sidderrog staat daarom als onzeker (data deficient)op de internationale Rode Lijst van de IUCN.

## Voetnoten

* 1 2 (en) Gemarmerde sidderrog op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 H.Nijssen & S.J. de Groot, 1987. De vissen van Nederland. KNNV uitgeverij Utrecht
* 1 2 Notarbartolo di Sciara, G., Serena, F.,Ungaro, N., Ferretti, F., Pheeha, S. & Human, B. 2003. Torpedo marmorata. In: IUCN 2010. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2010.1. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 15 March 2010.
* ↑ website ecomare. Gearchiveerd op 15 maart 2016. Geraadpleegd op 14 juli 2023.
* David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4 (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp).
# Zeven Speren van Shizugatake

De Zeven Speren van Shizugatake (賤ヶ岳の七本槍, Shizugatake no shichi-hon-yari) waren de topgeneraals van Toyotomi Hideyoshi, die in de 16e eeuw probeerde Japan te beheersen. Ze waren allemaal lid van de bereden lijfwacht van Hideyoshi tijdens de Slag bij Shizugatake in 1583.
Het was in deze periode niet ongewoon dat een groep samoerai, die bij een bepaalde slag grootse daden hadden verricht, de titel Zeven Speren van die slag kreeg. De Zeven Speren van Shizugatake zijn slechts een welbekend voorbeeld van dit gebruik.
* Fukushima Masanori (1561-1624) - kreeg later de regio Kiyosu (in de provincie Owari) toegewezen; vocht voor Tokugawa Ieyasu in de Slag bij Sekigahara.
* Hirano Nagayasu (1559-1628)
* Kasuya Takenori (1562-1607)
* Katagiri Katsumoto (1556-1615)
* Katō Kiyomasa (1562-1611) - Een bekend krijger in de Sengokuperiode. Kiyomasa leidde het leger van Hideyoshi in Korea tijdens de Japanse invasie van Korea en vocht in een aantal belangrijke slagen.
* Katō Yoshiaki (1563-1631) - Geen relatie van Kiyomasa. Yoshiaki leidde de vloot van Hideyoshi tijdens de Japanse invasie van Korea.
* Wakizaka Yasuharu (1554-1626) - Diende onder Akechi Mitsuhide voor Hideyoshi. Hij werd bekend omdat hij in het midden van de slag bij Sekigahara overliep van het Westelijk leger van Ishida Mitsunari naar het Oostelijk leger van Tokugawa Ieyasu.
# Station Hope (Derbyshire)

Hope (Derbyshire) is een spoorwegstation van National Rail in Hope, High Peak in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Northern Rail. Het station is geopend in 1894.
# Gemeenschappelijke externe voeding

De gemeenschappelijke externe voeding (Engels: Common external power supply of Common EPS) is een Europese standaard voor laders voor smartphones en soortgelijke apparatuur. Kortweg stelt de standaard dat deze apparaten gevoed of geladen worden met een spanning van 5 volt via een micro-usb-B-stekker, en dat de laadkabel ofwel vast moet zitten aan de lader, ofwel verbonden moet zijn met een usb-A-verbinding.
De norm is er gekomen in 2009 op initiatief van de Europese Commissie, en is gebaseerd op de bestaande praktijk van enkele fabrikanten die hun telefoons al voorzien hadden van een laadmogelijkheid via usb, en op de usb-standaard die daar al uitdrukkelijk in voorzag. In 2009 hebben alle grote fabrikanten van mobiele telefoons die in Europa verkocht worden een vrijwillige overeenkomst getekend waarin staat dat alle in Europa gekochte smartphones via een micro-usb-B stekker opgeladen moeten kunnen worden. Sindsdien hebben bijna alle deelnemende bedrijven hun telefoons voorzien van een micro-usb-B-poort waardoor ze opgeladen kunnen worden en tevens met een computer of met randapparatuur kunnen communiceren. Apple is eigen stekkers en poorten blijven gebruiken, maar verkoopt wel verloopstukjes en voldoet daarmee ook aan de standaard.

## Doel

Het doel van de Europese Commissie was het aantal verkochte (en weggegooide) laders te verminderen en zo de milieubelasting van deze apparatuur terug te dringen. De commissie stelde dat de levensduur van een telefoon vaak korter was dan van de lader, en dat bij de overstap op een nieuwe telefoon noodzakelijkerwijs een nieuwe lader aangeschaft moest worden. De introductie van de standaard heeft echter ook een groot voordeel voor het gebruiksgemak: door de alomtegenwoordigheid van usb-oorten hoeft men niet altijd een lader (en eventueel reisstekkers) mee te nemen.

## Uitbreidingen

De standaard spreekt eigenlijk alleen van laders op basis van netspanning in huis. Usb-A-laadpoorten zijn echter ook op vele andere plaatsen verschenen, ook zonder dat er netspanning aan te pas komt. Ze zijn nu meestal aanwezig in nieuwe auto's en treinen, in wachtruimten op stations en luchthavens, ze kunnen gemonteerd worden op fietsen (op basis van een naafdynamo), en zijn vanzelfsprekend de standaard geworden op powerbanks.

## Elders in de wereld

De GSM Association heeft zich, ook in 2009, verbonden aan een bijna gelijke standaard. Ook in China is de usb-A/micro-usb-B-laadkabel de standaard.
# Drive (The Cars)

Drive is een nummer van de Amerikaanse band The Cars uit 1984. Het is de derde single van hun vijfde studioalbum Heartbeat City. Op 23 juli van dat jaar werd het nummer op single uitgebracht.
Drive is een ballad, met een songtekst die refereert aan het feit dat de zanger zich zorgen maakt over een relatie. Het nummer wordt geassocieerd met Live Aid. Tijdens een montage van de hongersnood in Ethiopië wordt het nummer namelijk als ondersteunende muziek gebruikt. Dit raakte veel mensen. Organisator Bob Geldof vertelde later in een interview dat het aantal telefoontjes naar de hotline voor donaties tijdens dit filmpje dramatisch omhoog schoot. De single werd wereldwijd een grote hit en veruit de grootste hit van The Cars. Het nummer werd gezongen door de bassist van de groep Benjamin Orr. In thuisland de Verenigde Staten bereikte de single de 3e positie in de Billboard Hot 100. In Nieuw-Zeeland werd de 5e positie bereikt en in Australië de 10e positie. In het Verenigd Koninkrijk werd de 4e positie bereikt in de UK Singles Chart en in Ierland de 3e.
In Nederland werd de plaat op maandag 20 augustus 1984 door dj Frits Spits en producer Tom Blomberg in het programma De Avondspits verkozen tot de 311e NOS Steunplaat van de week op Hilversum 3. De plaat werd een enorme hit en bereikte de 12e positie in zowel de Nederlandse Top 40 als de Nationale Hitparade en de 24e positie in de TROS Top 50. In de Europese hitlijst op Hilversum 3, de TROS Europarade, werd de 15e positie bereikt.
In België bereikte de plaat de 8e positie in de Vlaamse Radio 2 Top 30 en de 11e positie in de Vlaamse Ultratop 50.

## NPO Radio 2 Top 2000

Tussen de eerste editie in december 1999 en de negentiende editie in december 2017 stond de plaat altijd in de jaarlijkse Top 2000 van NPO Radio 2.
| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '99 | '00 | '01 | '02 | '03 | '04 | '05 | '06 | '07 | '08 | '09 | '10 | '11 | '12 | '13 | '14 | '15 | '16 | '17 |
| Drive | 631 | 524 | 808 | 922 | 925 | 877 | 1045 | 1347 | 1447 | 1134 | 1341 | 1341 | 1480 | 1864 | 1922 | 1620 | 1714 | 1646 | 1513 |
* ↑ Een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot en met de laatste editie (2024).
# Tandmos

Tandmos (Barbilophozia) is een geslacht van levermossoort uit de trapmosfamilie (Lophoziaceae).

## Determinatie

De middelgrote planten groeien liggend tot rechtop. De bladeren zijn meestal duidelijk breder dan lang en drie- tot vierlobbig. Bij een aantal soorten bevinden zich trilhaartjes aan de basis van de bladeren. De onderbladeren zijn gespleten en soms zelfs geheel afwezig.
De soorten zijn tweehuizig, vaak steriel. De ei- tot peervormige perianthia zijn diep gevouwen. Soms worden broedlichamen gevormd.

## Soorten

Wereldwijd telt het geslacht elf soorten.
De volgende soorten komen onder meer voor in Europa:
* Barbilophozia atlantica
* Barbilophozia attenuata (Steil tandmos)
* Barbilophozia barbata (Glanzend tandmos)
* Barbilophozia floerkei (Spits tandmos)
* Barbilophozia hatcheri (Gestekeld tandmos)
* Barbilophozia kunzeana
* Barbilophozia lycopodioides
* Barbilophozia quadriloba (Kaal tandmos)
* Barbilophozia rubescens
* Barbilophozia sudetica
# Charles Van Cauwenberghe

Charles Joseph Van Cauwenberghe (Wortegem, 9 juli 1841 - Wondelgem, 12 februari 1911) was een Belgisch arts en hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Gent.

## Biografie

Charles Van Cauwenberghe voltooide met grote onderscheiding zijn studies geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Gent (1862-1867), waarbij hij werd uitgeroepen tot laureaat van de Universitaire wedstrijd (1865-1866) voor de verloskundige wetenschappen. Hij studeerde verder in Parijs en Wenen, maar werd teruggeroepen naar Gent na het overlijden van van Karel Van Leynseele in 1868 en werd diens opvolger in het theoretische en praktische onderwijs van de verloskunde, een functie die hij behield tot aan zijn overlijden. In 1871 werd Van Cauwenberghe buitengewoon hoogleraar en in 1875 gewoon hoogleraar. Hij was tevens lid van de Verbeteringsraad Hoger Onderwijs (1889-1892), directeur-diensthoofd van de Cliniek der verloskunde (1882-1911) en de Cliniek voor vrouwenziekten (1891-1911), driemaal decaan van de faculteit Geneeskunde (1876-1877, 1887-1888 en 1899-1900) en rector van de universiteit (1894-1897). In die laatste hoedanigheid volgde hij zijn schoonbroer Adhémar Motte op. Hij schreef verschillende werken over verloskundige kwesties, waaronder het Handboek der verloskunde.
In 1871 werd hij uitgeroepen tot speciaal doctor in de heelkundige wetenschappen met een proefschrift over de structuur van de placenta. Hij werd corresponderend lid van de Académie royale de médecine de Belgique in 1882 en volwaardig lid in 1897. Op het moment van zijn overlijden was hij net benoemd tot voorzitter van de Académie.
Van Cauwenberghe trouwde in 1873 met Ida Rolin (1848-1897), dochter van Hippolyte Rolin en zus van Gustave Rolin-Jaequemyns en Albéric Rolin. Ze kregen twee zoons en twee dochters. Ze waren de schoonouders van filoloog en hoogleraar Charles Saroléa.

## Literatuur

* 'Discours prononcés aux funérailles par de Brabandere, H. Leboucq, Masius, Verschueren, Van Bambeke, Picard', in Bulletin de la Société de médecine de Gand, februari 1911.
* 'Discours de M. Masoin avec portrait', in Bulletin de l'Académie royale de médecine de Belgique, 1911, 921.
* Charles VAN BAMBEKE, 'Charles Van Cauwenberghe', in Université de Gand. Liber memorialis. Notices biographiques, Gent, Vanderpoorten, 1913, 531-535.
* Léon FREDERICQ, 'Charles Van Cauwenberghe', in Biographie nationale, vol. 26, 1936-1938, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 230-231.

## Externe link

* Charles Van Cauwenberghe, UGentMemorialis
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6817 8025
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 104175451
* Système universitaire de documentation: 158261992
* Virtual International Authority File: 98739752
* WorldCat: E39PBJhH3cdgmcccKxg7XXVcT3
# Erginulus leviarcuatus

Erginulus leviarcuata is een hooiwagen uit de familie Cosmetidae.
De originele naamcombinatie (protoniem) is Cynorta (Cynorta) leviarcuata Sørensen in Henriksen 1932. Een volgende naamrecombinatie werd gepubliceerd als Erginulus leviarcuatus (Sørensen, 1932) in Kury, 2003. Een alternatieve spelling in sommige online bronnen was leviarcuata, maar blijkbaar niet overgenomen in taxonomische publicaties. Na 2003 de geldige combinatie is Erginulus leviarcuatus (Sørensen, 1932).
# Grand Prix Formule 1 van Zwitserland 1952

De Grand Prix Formule 1 van Zwitserland 1952 werd gehouden op 18 mei op het stratencircuit van Bremgarten in Bremgarten. Het was de eerste race van het seizoen.

## Uitslag

| Pos. | Nr. | Coureur | Constructeur | Rondes | Tijd / Oorzaak uitval | Grid | Punten |
| 1 | 30 | Piero Taruffi | Ferrari | 62 | 3:01:46.1 | 2 | 9$^S$ |
| 2 | 42 | Rudolf Fischer | Ferrari | 62 | +2:37.2 | 5 | 6 |
| 3 | 6 | Jean Behra | Gordini | 61 | +1 Ronde | 7 | 4 |
| 4 | 22 | Ken Wharton | Frazer-Nash-Bristol | 60 | +2 Rondes | 13 | 3 |
| 5 | 26 | Alan Brown | Cooper-Bristol | 59 | +3 Rondes | 15 | 2 |
| 6 | 38 | Toulo de Graffenried | Maserati-Platé | 58 | +4 Rondes | 8 | |
| 7 | 44 | Peter Hirt | Ferrari | 56 | +6 Rondes | 19 | |
| 8 | 24 | Eric Brandon | Cooper-Bristol | 55 | +7 Rondes | 17 | |
| NF | 10 | Prince Bira | Simca-Gordini-Gordini | 52 | Motor | 11 | |
| NF | 32 | André Simon Nino Farina | Ferrari | 51 | Magneet | 4 | |
| NF | 40 | Harry Schell | Maserati-Platé | 31 | Motor | 18 | |
| WD | 46 | Stirling Moss | HWM-Alta | 24 | Teruggetrokken | 9 | |
| WD | 20 | Lance Macklin | HWM-Alta | 24 | Teruggetrokken | 12 | |
| NF | 8 | Robert Manzon | Gordini | 20 | Radiator | 3 | |
| NF | 28 | Nino Farina | Ferrari | 16 | Magneet | 1 | |
| NF | 18 | Peter Collins | HWM-Alta | 12 | Aandrijving | 6 | |
| NF | 16 | George Abecassis | HWM-Alta | 12 | Aandrijving | 10 | |
| NF | 2 | Hans Stuck | AFM-Kuchen | 4 | Motor | 14 | |
| NF | 4 | Toni Ulmen | Veritas-BMW | 4 | Benzinelek | 16 | |
| NF | 12 | Louis Rosier | Ferrari | 2 | Ongeluk | 20 | |
| NF | 50 | Max de Terra | Simca-Gordini-Simca | 1 | Magneet | 21 | |

## Statistieken

| Pole-position | Nino Farina | Ferrari | 2:47.5 |
| Snelste ronde | Piero Taruffi | Ferrari | 2:49.1 |
1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1975 · 1982
# Grand Prix Formule 1 van België 1953

De Grand Prix Formule 1 van België 1953 werd gehouden op 21 juni op het circuit van Spa-Francorchamps in Stavelot. Het was de vierde race van het seizoen.

## Uitslag

| Pos. | Nr. | Coureur | Constructeur | Rondes | Tijd / Oorzaak uitval | Grid | Punten |
| 1 | 10 | Alberto Ascari | Ferrari | 36 | 2:48:30.3 | 2 | 8 |
| 2 | 8 | Luigi Villoresi | Ferrari | 36 | + 2:48.2 | 5 | 6 |
| 3 | 28 | Onofre Marimon | Maserati | 35 | + 1 Ronde | 16 | 4 |
| 4 | 30 | Toulo de Graffenried | Maserati | 35 | + 1 Ronde | 9 | 3 |
| 5 | 18 | Maurice Trintignant | Gordini | 35 | + 1 Ronde | 8 | 2 |
| 6 | 14 | Mike Hawthorn | Ferrari | 35 | + 1 Ronde | 7 | |
| 7 | 20 | Harry Schell | Gordini | 33 | + 3 Rondes | 12 | |
| 8 | 32 | Louis Rosier | Ferrari | 33 | + 3 Rondes | 13 | |
| 9 | 38 | Fred Wacker | Gordini | 32 | + 4 Rondes | 15 | |
| 10 | 24 | Paul Frere | HWM-Alta | 30 | + 6 Rondes | 11 | |
| 11 | 40 | André Pilette | Connaught-Lea-Francis | 29 | + 7 Rondes | 18 | |
| DNF | 6 | Johnny Claes Juan Manuel Fangio | Maserati | 35 | Ongeluk | 10 | |
| DNF | 22 | Lance Macklin | HWM-Alta | 19 | Motor | 17 | |
| DNF | 12 | Nino Farina | Ferrari | 16 | Motor | 4 | |
| DNF | 4 | Juan Manuel Fangio | Maserati | 13 | Motor | 1 | |
| DNF | 2 | José Froilán González | Maserati | 11 | Gaspedaal | 3 | 1$^S$ |
| DNF | 16 | Jean Behra | Gordini | 9 | Motor | 14 | |
| DNF | 26 | Peter Collins | HWM-Alta | 4 | Koppeling | 16 | |
| DNF | 34 | Georges Berger | Simca-Gordini-Gordini | 3 | Motor | 20 | |
| DNF | 36 | Arthur Legat | Veritas | 0 | Transmissie | 19 | |

## Statistieken

| Pole-position | Juan Manuel Fangio | Maserati | 4:30.0 |
| Snelste ronde | José Froilán González | Maserati | 4:34.0 |
1925 · 1930 · 1931 · 1933 · 1934 · 1935 · 1937 · 1939 · 1947 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1958 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1970 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2004 · 2005 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025 · 2026 · 2027 · 2029 · 2031