OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Zuid-Tirol voetbalelftal (mannen)

Het Zuid-Tirol voetbalelftal is een team van voetballers dat Zuid-Tirol vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden. Als lid van de FUEV kan Zuid-Tirol deelnemen aan de Europeada, het Europese voetbalkampioenschap voor groepen die een minderheidstaal spreken en die geen lid kunnen zijn van de FIFA en de UEFA.

## EK-historie

Europeada
| Jaar | Ronde | GS | W | G | V | DV | DT |
| 2008 | Kampioen | 6 | 6 | 0 | 0 | 20 | 1 |
| 2012 | Kampioen | 5 | 5 | 0 | 0 | 21 | 1 |
| 2016 | Kampioen | 6 | 6 | 0 | 0 | 24 | 5 |
| 2022 | Kampioen | 6 | 6 | 0 | 0 | 17 | 2 |
| Totaal | 4/4 | 23 | 23 | 0 | 0 | 82 | 9 |
* Europeada kampioen
* ZUID-TIROL Derde titel

## Bondscoaches

| Bondscoach | Periode |
| Manfred Villgrater | 2008-2018 |
| Harald Kiem | 2019-.... |

## Internationale uitslagen

| 1 juni 2008 | Thomas Bachlechner 16', 51', 58' | (verslag) |
| 2 juni 2008 | Alex Ribul 31' Thomas Bachlechner 79' Hansjörg Mair 86' | (verslag) |
| 3 juni 2008 | Hannes Gatterer 6' Hansjörg Mair 23', 34', 39' Christian Rainer 46', 76' Hannes Kiem 86' | (verslag) |
| 5 juni 2008 | Thomas Bachlechner 28', 80' | (verslag) |
| 6 juni 2008 | Harald Kiem 32' Thomas Bachlechner 40', 56', 79' | (verslag) |
| 7 juni 2008 | Thomas Bachlechner 73' | (verslag) |
| 16 juni 2012 | Stefan Rellich 20' Peter Mair 27', 74' Günther Fischer 45' Hansi Mair 56' Hansjörg Stockner 62' Martin Ritsch 78' Hannes Fischnaller 84' | (verslag) |
| 16 juni 2012 | Hansi Mair 26' Martin Ritsch 45+1' Peter Mair 88' | (verslag) |
| 21 juni 2012 | Hansi Mair 26' Martin Ritsch 45+1' Peter Mair 88' | (verslag) |
| 22 juni 2012 | Danny Fäckl 23' Theo Pamer 36' Hannes Fischnaller 62' Armin Rungg 87' | (verslag) |
| 23 juni 2012 | Theo Pamer 10' Peter Mair 45' Günther Fischer 71' | (verslag) | 55' Foulelfmeter Lakatos |
| 19 juni 2016 | Stefan Pareiner Piter Maier Thomas Piffrader | (verslag) |
| 20 juni 2016 | Simon Greif 12' Lukas Hofer 17' Piter Maier 84' | (verslag) | 15' Tomasz Copik |
| 21 juni 2016 | Stefan Pareiner 56', 65' Martin Pichler 62' Martin Ritsch 26' Matthias Bacher 41' Piter Maier 15' Simon Greif 13' Thomas Piffrader 44' | (verslag) | 2', 7' Jannik Drews |
| 23 juni 2016 | Matthias Bacher 11', 50', 75', 88' Lukas Hofer 47' Stefan Pareiner 60' | (verslag) | 4' Ákos Sütö |
| 24 juni 2016 | Lukas Hofer 60' Matthias Bacher 62' | (verslag) |
| 25 juni 2016 | Elmar Haller 2' Thomas Piffrader 119' | (verslag) | 67' Brice Martinez |
# The Divine Lady

The Divine Lady is een Amerikaanse dramafilm uit 1929 onder regie van Frank Lloyd. Het scenario is gebaseerd op de roman The Divine Lady: A Romance of Nelson and Emma Hamilton (1924) van de Brits-Canadese auteur E. Barrington. Destijds werd de film in Nederland uitgebracht onder de titel Het liefdeleven van lord Nelson.

## Verhaal

Emma Hart is de beeldschone dochter van een kokkin, die in 1782 als model wordt ingehuurd door de schilder George Romney. Zo leert ze haar echtgenoot William Hamilton kennen, de Britse ambassadeur in Napels. In korte tijd wordt ze een vertrouwelinge van de koningin van Napels. Ondanks het leeftijds- en standsverschil is ze tevreden met haar man.
Jaren later maakt Emma kennis met kapitein Horatio Nelson. Engeland is op dat ogenblik in oorlog met Frankrijk. Nelson kan met de hulp van Emma belangrijke watervoorraden opslaan in Napels. De twee worden verliefd op elkaar. Zowel de zeges van Nelson op de Franse vloot als de invloed van Emma aan het hof in Napels worden in het thuisland op de voet gevolgd. Wanneer de geliefden aankomen in Londen, worden ze onthaald door een uitzinnige menigte.
Emma wordt echter niet geaccepteerd door de adellijke kringen in Engeland. Wanneer ze niet wordt uitgenodigd op een koninklijk bal, verlaat Nelson zijn vrouw Fanny om zich met Emma terug te trekken op zijn landgoed. Ze zijn daar een tijdlang gelukkig, maar Nelson krijgt al spoedig een nieuwe missie toegewezen. Wanneer hij in 1805 tijdens de slag bij Trafalgar dodelijk gewond raakt, zijn zijn laatste gedachten bij haar.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Griffith, Corinne Corinne Griffith | Emma Hart |
| Varconi, Victor Victor Varconi | Horatio Nelson |
| Warner, H.B. H.B. Warner | William Hamilton |
| Keith, Ian Ian Keith | Charles Greville |
| Dressler, Marie Marie Dressler | Mevrouw Hart |
| Love, Montagu Montagu Love | Thomas Hardy |
| Conklin, William William Conklin | George Romney |
| Cumming, Dorothy Dorothy Cumming | Koningin Maria Carolina |
| Vavitch, Michael Michael Vavitch | Koning Ferdinand |
| Hall, Evelyn Evelyn Hall | Hertogin van Devonshire |
| Eddy, Helen Jerome Helen Jerome Eddy | Fanny Nelson |

## Prijzen en nominaties

| Jaar | Prijs | Categorie | Genomineerde(n) | Uitslag |
| 1929 | Oscars | Beste regie | Frank Lloyd | Gewonnen |
| 1929 | Oscars | Beste vrouwelijke hoofdrol | Corinne Griffith | Genomineerd |
| 1929 | Oscars | Beste camerawerk | John F. Seitz | Genomineerd |
# Station Le Buisson

Station Le Buisson is een spoorwegstation in de Franse gemeente Le Buisson-de-Cadouin.
# Rooftops

Rooftops is een Amerikaanse dramafilm uit 1989 onder regie van Robert Wise.

## Verhaal

T is een blanke jongen uit de achterbuurten van New York, die verliefd wordt op de knappe Elana. Hij komt daardoor in moeilijkheden, maar hij is bekend met capoeira, een Braziliaanse sport die vechttechnieken combineert met dans.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Gedrick, Jason Jason Gedrick | T |
| Beyer, Troy Troy Beyer | Elana |
| Velez, Eddie Eddie Velez | Lobo |
| Campbell, Tisha Tisha Campbell | Amber |
| Cruz, Alexis Alexis Cruz | Squeak |
| Payne, Allen Allen Payne | Kadim |
| Love, Steve Steve Love | Jackie-Sky |
| Báez, Rafael Rafael Báez | Raphael |
| Tirelli, Jaime Jaime Tirelli | Agent Rivera |
| Guzmán, Luis Luis Guzmán | Martina |
| Tirelli, Millie Millie Tirelli | Moeder van Squeak |
| LaSardo, Robert Robert LaSardo | Blade |
| Boryea, Jay Jay Boryea | Willie |
| Redglare, Rockets Rockets Redglare | Carlos |
| DeSoto, Edouard Edouard DeSoto | Angelo |
# Mutiny on the Bounty (1935)

Mutiny on the Bounty is een Amerikaanse avonturenfilm uit 1935 onder regie van Frank Lloyd. Het scenario is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1932 van de Amerikaanse auteurs Charles Nordhoff en James Norman Hall. Destijds werd de film in Nederland uitgebracht onder de titel Muiterij op de Bounty.

## Verhaal

De Bounty vaart in 1789 van Engeland naar het eiland Tahiti. Kapitein Bligh handhaaft de orde aan boord met harde hand. Na hun verblijf op Tahiti keert het schip terug. Op de terugweg komt de bemanning onder leiding van Fletcher Christian in opstand tegen de wrede kapitein.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Laughton, Charles Charles Laughton | Bligh |
| Gable, Clark Clark Gable | Christian |
| Tone, Franchot Franchot Tone | Byam |
| Mundin, Herbert Herbert Mundin | Smith |
| Quillan, Eddie Eddie Quillan | Ellison |
| Digges, Dudley Dudley Digges | Bacchus |
| Crisp, Donald Donald Crisp | Burkitt |
| Stephenson, Henry Henry Stephenson | Joseph Banks |
| Lister, Francis Francis Lister | Kapitein Nelson |
| Byington, Spring Spring Byington | Mevrouw Byam |
| Movita, Movita | Tehani |
| Clark, Mamo Mamo Clark | Maimiti |
| Russell, Byron Byron Russell | Quintal |
| Waram, Percy Percy Waram | Coleman |
| Torrence, David David Torrence | Lord Hood |
| Harrington, John John Harrington | Mijnheer Purcell |
| Walton, Douglas Douglas Walton | Stewart |
| Wolfe, Ian Ian Wolfe | Maggs |
| Jennings, DeWitt DeWitt Jennings | Fryer |
| Simpson, Ivan F. Ivan F. Simpson | Morgan |
| Downing, Vernon Vernon Downing | Hayward |
| Bambridge, Bill Bill Bambridge | Hitihiti |
| Clayton Anderson, Marion Marion Clayton Anderson | Mary Ellison |
| Fields, Stanley Stanley Fields | Muspratt |
| Clark, Wallis Wallis Clark | Morrison |
| Kent, Crauford Crauford Kent | Luitenant Edwards |
| Flaherty, Pat Pat Flaherty | Churchill |
| Craig, Alec Alec Craig | McCoy |
| Irwin, Charles Charles Irwin | Thompson |
| Winslow, Dick Dick Winslow | Tinkler |

## Prijzen en nominaties

| Jaar | Prijs | Categorie | Genomineerde(n) | Uitslag |
| 1935 | Oscars | Beste film | Albert Lewin Irving Thalberg | Gewonnen |
| 1935 | Oscars | Beste regie | Frank Lloyd | Genomineerd |
| 1935 | Oscars | Beste mannelijke hoofdrol | Clark Gable Charles Laughton Franchot Tone | Genomineerd |
| 1935 | Oscars | Beste bewerkte scenario | Jules Furthman Talbot Jennings Carey Wilson | Genomineerd |
| 1935 | Oscars | Beste originele muziek | Nat W. Finston Herbert Stothart | Genomineerd |
| 1935 | Oscars | Beste montage | Margaret Booth | Genomineerd |
# Balchem Chemogas

Balchem Chemogas is een Amerikaans Sevesobedrijf dat is gevestigd in de Vlaams-Brabantse gemeente Grimbergen en gespecialiseerd is in het vullen, mengen en distribueren van gespecialiseerde gassen en vloeistoffen. Het is een van de belangrijkste leveranciers van verpakte ethyleenoxide wereldwijd voor medische sterilisatie, maar ook koelgassen zoals propyleen en ammoniak en propyleenoxide voor het begassen van zaden en noten, behoren tot het gamma van producten dat het bedrijf levert.
Het is gevestigd tussen de Tangebeek en het Zeekanaal Brussel-Schelde in de zesde bedrijvenzone van Grimbergen, net ten noorden van Suez.
Het is een hogedrempelinrichting omdat er op de site een grote hoeveelheid gevaarlijke stoffen gestockeerd worden. Daarom moet het bedrijf een veiligheidsrapport (VR) opstellen.

## Geschiedenis

Chemogas NV werd opgericht in 1975.
Vanaf 1990 maakte het deel uit van de Duitse chemiereus Linde.
In 2016 nam het management, onder leiding van Dirk Battig, en het durffonds Gilde Equity Management (GEM) Chemogas over van Linde door middel van een management buy-out. Daarbij werden ze geholpen door het advieskantoor PricewaterhouseCoopers.
Chemogas nam de Maleisische Stereo groep over, waardoor de groep een leidende positie kreeg in Azië en Europa.
Kort daarop werd het bedrijf in 2019 verkocht aan de New-Yorkse beursgenoteerde groep Balchem. Ook bij deze verkoop gaf PricewaterhouseCoopers advies.

## Externe link

* Balchem Performance Gases
* ↑ www.balchem.com
* ↑ OVR/20/16, gewijzigd op 16 juni 2021
# Villaboerderij (Exloërkijl)

De Villaboerderij in Exloërkijl is een monumentale boerderij gebouwd in 1936. Het pand is gelegen aan de Exloërkijl 69 nabij de Drentse plaats Tweede Exloërmond. Exloërkijl is een buurtschap in de vorm van een bebouwd lint haaks op de Tweede Exloërmond.

## Beschrijving

De boerderij werd gebouwd in 1936, de periode tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. De boerderij vertoont de kenmerken zowel de zogenaamde interbellumarchitectuur als van de Engelse landhuisstijl.
De entree van de woning bevindt zich in de zuidoosthoek aan de linkerzijde van de voorgevel. Aan de rechterzijde is een boogvormige groen-witgestreepte baander, die toegang geeft tot de schuur van de boerderij. In de voorgevel zijn op de verdieping drie ramen zonder bovenlichten en luiken en op de begane grond twee ramen met bovenlichten en luiken aangebracht. De luiken zijn ook groen-witgestreept, maar dan in diagonale richting. Ook de ramen bij de entree en in de zuidoostelijke gevel bezitten soortgelijke luiken evenals de ramen van het stookhok. Hetzelfde streeppatroon heeft de geveltop van het stookhok. Dit stookhok ligt aan de zuidkant van de woning en is ermee verbonden door een muur met een toegangsdeur naar het erf. Alle deuren aan de voorzijde hebben een rondbogige vorm. De boerderij heeft een samengesteld zadeldak, het stookhok heeft een enkelvoudig zadeldak.
De villaboerderij is erkend als provinciaal monument mede vanwege de cultuurhistorische, de architectuurhistorische en de stedenbouwkundige waarde. De boerderij is een voorbeeld van de wijze waarop het boerenbedrijf in dit deel van de provincie Drenthe, de veenkoloniën werd uitgeoefend, ook zijn de elementen uit de toegepaste architectuur, de interbellumarchitectuur en de Engelse landhuisstijl, in deze periode goed herkenbaar. De boerderij ligt op een markant punt aan de zuidwestzijde van Exloërkijl tegenover de lintbebouwing aan de noordoostzijde.
# Groene gaasvlieg

De groene gaasvlieg of goudoogje (Chrysoperla carnea) is een 1 tot 17 millimeter lang, vliegend insect uit de familie van de gaasvliegen (Chrysopidae). Deze familie behoort ondanks de naam niet tot de vliegen (orde tweevleugeligen) maar tot de orde netvleugeligen (Neuroptera). Men kan de vlieg 's nachts vaak tegenkomen in te buurt van straatlantaarns en verlichte ramen.

## Kenmerken

Het lichaam van de gaasvlieg is dun en langwerpig en de kleur is groen tot geelgroen. De gaasvlieg lijkt enigszins op een mug, maar de vleugels zijn veel groter, ronder en duidelijk fijn geaderd. De vleugels worden in rust als een afdakje op de rug gevouwen en in de vlucht glinsteren de vleugels vaak door een lichte, parelmoerachtige glans. De ogen hebben een goudkleurige glans. Het is bepaald geen snelle of behendige vlieger en het kan dan ook makkelijk uit de lucht worden gevangen. Alle vier de vleugels hebben dezelfde vorm en kunnen onafhankelijk van elkaar bewogen worden.
Gaasvliegen zijn kwetsbaar; de vleugels zijn snel beschadigd en dan kan er niet meer naar planten gevlogen worden om te eten.

## Voorkomen en voedsel

De groene gaasvlieg komt in alle werelddelen voor, behalve Australië en Antarctica.
Hij is nuttig omdat deze gaasvlieg enorme hoeveelheden bladluizen eet, vooral als larve. De imago eet voornamelijk de uitwerpselen van bladluizen (honingdauw) en pollen of stuifmeel. Vrouwtjes eten ook weleens een luis, vooral als ze zwanger zijn en eitjes hebben. Bladluizen vormen het enige voedsel van de larven, die echte eetmachines zijn en lijken op de larven van lieveheersbeestjes. Bladluizen worden niet opgegeten maar leeggezogen en ook spint en witte vlieg, twee andere beruchte plantenplagen, worden gegeten. De anale opening van de larven is afgesloten, zij ontdoen zich van de ontlasting tijdens het vervellen. Vooral in de kassenteelt worden gaasvliegen massaal ingezet om bladluizen op te ruimen. Een enkele larve eet tot wel 50 luizen per dag.

## Ontwikkeling

De eitjes worden afgezet tussen bladluizenkolonies, en staan op lange steeltjes. Dit dient om mieren op afstand te houden, die graag de honingdauw van de luizen opzuigen en de luizen beschermen. De larve is plat en rupsachtig en heeft een bruine, onregelmatige kleur, drie paar kleine pootjes en lange, tang-achtige kaken. Sommige soorten gaasvliegenlarven camoufleren zich met stukjes plant of dode luizen om zo aan de aandacht van mieren te ontsnappen. Als de larve na enige tijd verpopt, wordt een spinsel gemaakt tussen de vegetatie. Er komen twee generaties per jaar, en in de winter overwintert de imago vaak in huizen. Tijdens deze rustperiode kleurt de gaasvlieg bruin, maar in de lente wordt de kleur weer groen.
* ↑ Uhlenbroek, C. (2008/2009) Animal Life. Engeland: Dorling Kindersley Limited.
* 1 2 Marcon (1983). Encyclopedie Van Het Dierenrijk. Atrium, p. 84. ISBN 90-6113-334-3.
# Pteleos

Pteleos (Grieks: Πτελεός) is een dorp in het zuidelijke deel van het departement Magnesia, Thessalië. Sinds de hervorming van de lokale overheid in 2011 maakt het deel uit van de gemeente Almyros.
Het gebied is al sinds de prehistorie bewoond; de oude stad Pteleon wordt genoemd in de Ilias van Homerus, en tussen Pteleos en Agioi Theodoroi bestaan verschillende graven uit de Myceense periode.

## Ligging en geschiedenis

De huidige nederzetting ligt in het noorden van de oude en middeleeuwse nederzettingen in het gebied. Aan de zuidkust van Diavlos Trikeriou ligt het oude dorp Achilleion, waar een mozaïekvloer en overblijfselen van twee vroegchristelijke basilieken zijn gevonden. Hier lag een oude nederzetting die bleef bestaan tot de vroege Byzantijnse tijd. De middeleeuwse nederzetting bevond zich in het noordelijke deel van de baai, nabij het dorp Pigadi, en wordt voor het eerst genoemd in 1192, toen werd vermeld dat "wijn uit Pteleos" (οἶνος Πτελεατικός) werd verhandeld in Constantinopel.
Na de Vierde Kruistocht (1204) kwam het gebied onder controle van het Frankische Koninkrijk Thessaloniki, maar in 1218 werd het heroverd door het Despotaat Epirus. De epirotische heerschappij duurde voort totdat het na de slag van Pelagonia onderdeel werd van het rijk van Nicea (en na 1261 van het Byzantijnse rijk). Waarschijnlijk stond het echter vaker onder controle of invloed van de autonome Griekse heersers van Neopatras. Toen de Catalanen in 1319 Neopatras bezetten, werd in 1322 het castrum Phtelei overgenomen door de Republiek Venetië, met instemming van de Byzantijnen en de inwoners. Deze republiek installeerde een rector (gouverneur) en een castellan en bestuurde het als onderdeel van de kolonie Negroponte. In 1350 werd het geplunderd door de Catalanen en hun bondgenoten, maar het bleef in Venetiaanse handen als geïsoleerde buitenpost tot 1470. In dat jaar werd afgestaan aan het Ottomaanse rijk na het verlies van Negroponte. De inwoners werden gedeporteerd naar Constantinopel om dit te "herbevolken". Delen van het verwoeste middeleeuwse fort zijn nog aanwezig. Ten zuidwesten van Pigadi liggen een vierkante donjon, een waterkelder, funderingen van huizen en een stadsmuur, en de zogenaamde Alatopyrgos, een uitkijktoren aan de kust.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Pteleos op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Hendricus Reneri

Henricus Reneri of Renerius (Hoei, 1593 – Utrecht, 10 maart 1639) was hoogleraar filosofie in Deventer en Utrecht en bevriend met de Franse filosoof René Descartes.

## Leven

Reneri werd geboren in Hoei in het prinsbisdom Luik als zoon van een koopman. Hij studeerde vrije kunsten aan de universiteit van Leuven en theologie aan het bisschoppelijk seminarie van Luik. Na zijn bekering tot het calvinisme in 1616 ging hij naar de Nederlandse Republiek. Hij studeerde theologie aan het Collège Wallon in Leiden, maar hij brak zijn studie in 1621 af. De volgende tien jaar werkte Reneri als huisonderwijzer van de kinderen van een aantal Amsterdamse koopman-regenten, waaronder een zoon van Adriaan Pauw. In 1625 en 1629 schreef hij zich opnieuw in als student aan de Universiteit Leiden, maar nu als student geneeskunde. In 1631 werd hij benoemd als hoogleraar filosofie aan het Athenaeum Illustre van Deventer, nadat hij een benoeming in Leiden had afgeslagen en voor een positie in Franeker was gepasseerd. Vanaf 1634 bekleedde hij dezelfde leerstoel aan de pas gestichte illustere school van Utrecht, die werd verheven tot universiteit op 16 februari 1636.
Reneri onderwees in zijn openbare lessen scholastische logica en natuurfilosofie. In zijn thuisonderwijs schonk hij aandacht aan experimenten en de filosofie van Descartes. Naast zijn hoogleraarschap bouwde hij instrumenten en deed hij uitvindingen op het gebied van optica (in het bijzonder de camera obscura), de thermometer, de waterklok, alchemie, natuurlijke magie en chemisch geproduceerde geneesmiddelen. Verder werkte hij aan zijn eigen methode in de traditie van Petrus Ramus. Hij stierf op zesenveertigjarige leeftijd. Toen de hoogleraar geschiedenis Antonius Aemilius bij de begrafenis van Reneri in zijn lijkrede René Descartes meer centraal stelde dan Reneri, oogstte dat verbazing.
Reneri was bevriend met Descartes en een bewonderaar van zijn filosofie, met name de wiskundige aspecten ervan. Ze ontmoetten elkaar tijdens de winter van 1628-1629 via André Rivet. Descartes volgde Reneri naar Deventer en later naar Utrecht. Toen in 1637 het Discours de la Méthode verscheen belastte Reneri zich met de verzending van exemplaren aan Nederlandse relaties van de Franse filosoof. Reneri is echter niet te beschouwen als een cartesiaans filosoof omdat zijn werken weinig cartesiaanse invloeden vertonen. In zijn Utrechtse inaugurele rede bepleitte hij een wetenschappelijke methode in de lijn van het in de Republiek tamelijk populaire baconianisme.
Bewaard bleven een inaugurele rede en een aantal disputaties. Verder is er correspondentie overgeleverd, bestaande uit meer dan zestig brieven met vooraanstaande geleerden, filosofen, theologen, diplomaten en dichters uit de Republiek en het buitenland. Daaronder Pierre Gassendi over bijzonnen, de Leidse theoloog André Rivet bij wie hij in het verleden had ingewoond, Constantijn Huygens, Marin Mersenne en Pieter Cornelisz. Hooft

## Werken

* De lectionibus ac exercitiis philosophicis, Reneri's inaugurele rede aan de illustre school van Utrecht.
# Follow Me (2020)

Follow Me, ook bekend als No Escape, is een Amerikaanse mystery-horrorfilm uit 2020, geregisseerd door Will Wernick. De hoofdrollen worden vertolkt door Keegan Allen, Holland Roden, Denzel Whitaker, Ronen Rubinstein, Pasha D. Lychnikoff, George Janko en Siya. De film werd uitgebracht op 16 juli 2020 in Australië en op 18 september 2020 in de Verenigde Staten.

## Verhaal

Social mediapersoonlijkheid Cole Turner reist samen met zijn vrienden Erin, Dash, Samantha en Thomas naar Moskou om gedurfde nieuwe content te maken. Aldaar worden ze door Alexei Koslov, een rijke Russische fan van Cole, uitgenodigd om deel te nemen aan een Escape Room die hen in angstige situaties zal brengen. De groep moet vechten om te ontsnappen en te overleven.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Keegan Allen | Cole Turner |
| Holland Roden | Erin Isaacs |
| Denzel Whitaker | Thomas |
| Ronen Rubinstein | Alexei Koslov |
| Pasha D. Lychnikoff | Andrei |
| George Janko | Dash Hill |
| Siya | Samantha "Sam" Mato |
| Emilia Ares | Viktoria |
| Kimberly Quinn | Laura Turner |

## Productie

Follow Me werd opgenomen in Los Angeles en Moskou.

## Release

In Australië werd Follow Me uitgebracht op 16 juli 2020. De première in de Verenigde Staten volgde op 18 september 2020.
# Tinea improvisa

Tinea improvisa is een vlinder uit de familie van de echte motten (Tineidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1926 door Meyrick.
# Koninkrijk Rwenzururu

Het Koninkrijk Rwenzururu was tussen 1962 en 1982 een koninkrijk in het huidige Oeganda. De regio Rwenzururu wordt bewoond door de Konjo's en de Amba's. Aan het begin van de 20e eeuw werden deze volkeren door de Britse overheersers geïntegreerd in het Koninkrijk Toro. Aanvankelijk werd dit geaccepteerd door de Konjo's en de Amba's, maar in de jaren 1950 vroegen zij om een apart district binnen het Protectoraat Oeganda los van het Koninkrijk Toro. Op 30 juni 1962 verklaarde het Koninkrijk Rwenzururu zich onafhankelijk van Toro met Isaya Mukirania als koning. Enkele maanden later verklaarde Rwenzururu zich ook onafhankelijk van het zojuist onafhankelijk geworden Oeganda. Dit leidde tot een bloedige burgeroorlog waarbij veel Konjo's en Amba's werden gedood en in 1964 was de afscheidingsbeweging grotendeels onderdrukt. Maar door de val van het regime van Idi Amin in 1979 wist Rwenzururu zijn de facto onafhankelijkheid te herstellen. Onderhandelingen met de Oegandese regering leidden er uiteindelijk toe dat Rwenzururu in 1982 zijn onafhankelijkheidsclaim liet vallen.