OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Metro van Omsk

Plannen voor een metro in Omsk (Russisch: Омский метрополитен, Omski Metropoliten) bestonden al vele jaren, maar de bouw van het net verliep moeizaam. De opening van het tweede metrosysteem van Siberië stond na herhaaldelijk uitstel gepland voor 2016, toen de stad zijn 300-jarig bestaan vierde. Echter het project is gestopt in 2018.

## Geschiedenis

In de jaren 1980 stelde het stadsbestuur van de miljoenenstad Omsk naar Sovjet-standaardmodel een plan op voor een metronetwerk van drie lijnen, die elkaar in het stadscentrum kruisen in de vorm van een driehoek. Op de linkeroever van de Irtysj, waaraan Omsk gelegen is, zou een vierde lijn van een van de lijnen aftakken. In 1992 begon de bouw van de eerste lijn, die uiteindelijk het noordwesten met het zuidoosten van de stad zou moeten verbinden. In de eerste bouwfase zou een 6,2 kilometer lang en zes stations tellend traject van het centrum (station Marsjala Zjoekova) naar de industriële gebieden in het zuidoosten van de stad (station Rabotsjaja) gerealiseerd worden.
Om financiële redenen werd de bouw een aantal maal stilgelegd. In oktober 2003 kwam een van de twee enkelsporige tunnels tussen Rabotsjaja en Toepolevskaja (740 meter) gereed, maar inmiddels waren de plannen gewijzigd. De prioriteit gaat nu uit naar een tracé dat het centrum (station Biblioteka im. Poesjkina) verbindt met 3 stations op de linkeroever van de Irtysj. Over de rivier wordt een gecombineerde auto- en metrobrug gebouwd, die in oktober 2005 reeds opende voor het wegverkeer. Aan beide zijden van de brug worden op geringe diepte tunnels geboord, de vier stations zullen alle door middel van de openbouwmethode gebouwd worden. In september 2005 verklaarde het stadsbestuur dat de 6,1 kilometer lange lijn eind 2008 gereed zal zijn, hetgeen in 2008 werd uitgesteld naar 2010 en nog weer later naar 2016.
# De Landbouw (Utrecht)

Melkinrichting De Landbouw was gevestigd in een monumentaal pand uitgevoerd in jugendstil dat zich nog bevindt in de Obrechtstraat op nummer 10-14 nabij de Biltstraat in de wijk Wittevrouwen in de Nederlandse stad Utrecht.
Deze melkinrichting heeft dienstgedaan van ongeveer 1880 tot 1937, aan het hoofd van deze melkinrichting stond directeur de heer A. Huis in ’t Veld. De melkinrichting bood werk aan een groot aantal mensen en men beschikte zelfs over een laboratorium. De melkinrichting had drie filialen waar de geproduceerde melk werd verkocht: de Jacob van Ruisdaelstraat 28, Vleutenseweg 175 en de Korte Jansstraat 10. Op woensdag 8 maart 1939 was er een openbare vrijwillige verkoping en werd de inventaris van de melkinrichting De Landbouw verkocht.
Externe links
* Diverse foto’s Landbouw - Het Utrechts Archief
* Zoekplaatje in oude aanzichtkaarten
* Leven in Utrecht 1850 - 1914 door P.D. 't Hart
* Afbeelding van de familie Huis in 't Veld uit Utrecht tijdens de eerstesteenlegging voor het filiaal van de melkinrichting De Landbouw aan de Julianalaan te Bilthoven - Het Utrechts Archief overgenomen uit het Utrechts Nieuwsblad van 04-03-1939
Bronnen, noten en/of referenties
* ↑ Portret van de heer A. Huis in 't Veld Het Utrechts Archief
* ↑ Personeel Landbouw Het Utrechts Archief
* ↑ Interieur van de melkinrichting De Landbouw Het Utrechts Archief
* ↑ Filiaal Landbouw Jacob van Ruisdaelstraat Het Utrechts Archief
* ↑ Filiaal Vleutenseweg 175 (zie ook zoekplaatje in oude aanzichtkaarten) Het Utrechts Archief
* ↑ Filiaal Korte Jansstraat 10 Het Utrechts Archief
* ↑ Openbare vrijwillige verkoping op woensdag 8 maart 1939 van de inventaris van de melkinrichting De Landbouw Het Utrechts Archief
Hedendaags: Douwe Egberts · HUBO · Koninklijke Jongeneel · Mediq · UMS Pastoe · Rabobank · Stork · Strukton · Vitens · WE Niet meer bestaand: Charles Vögele · De Korenschoof · De Landbouw · Demka · ElectroRail · GVU · Batterijenfabriek Herberhold · Hooghiemstra · Gemeentelijke Gasfabriek · Jan Jongerius N.V. · N.V. L B Kagenaar · Lood- en Zinkpletterij Hamburger · Lubro · Machinefabriek Jaffa · Nieaf · Olland · PEGUS · N.V. Philips Lasstavenfabriek · PUEM · Systeem Coq · Van Boekhoven - Bosch · Werkspoor
# Joeri van Leeuwen

Joeri van Leeuwen (Waardenburg, 11 januari 1975) is een Nederlandse astronoom en voormalig roeier. Als lid van A.U.S.R. Orca werd bij meervoudig Nederlands kampioen. Hij nam deel aan verschillende wereldkampioenschappen en was tweevoudig wereldrecordhouder.
Als sterrenkundige is hij bekend om zijn onderzoek naar pulsars en zwaartekracht. Zo ontdekte hij de eerste jonge neutronenster die de omliggende tijd-ruimte zo kromt dat hij sindsdien uit beeld verdwenen is. Hij promoveerde in 2004 in de sterrenkunde aan de Universiteit Utrecht, deed postdoctoraal onderzoek aan de Universiteit van Brits-Columbia en als Stensen Fellow aan de Universiteit van Californië - Berkeley, en is nu verbonden aan ASTRON. Voor zijn onderzoek naar pulsars en snelle radioflitsen ontving hij als eerste Nederlandse sterrenkundige een ERC Consolidator Grant.
Van Leeuwen schreef, produceerde en presenteerde verschillende radio en televisie programma's voor een breed publiek, zoals Heel Nederland kijkt sterren. In de Klokhuis serie "Het Heelal" vlogen Van Leeuwen en vaste presentator Nienke de la Rive Box virtueel van het zonnestelsel diep het universum in. Voor deze popularisatie ontving hij in 2016 de Willem de Graaffprijs van de Nederlandse Astronomenclub.

## Palmares
### roeien (vier met stuurman)

* 1998: 11e WK - 6:11.27

### roeien (acht met stuurman)

* 1997: 7e WK - 5:46.87
* 1999: 4e Wereldbeker I - 5:46.49
* 1999: WR - 5.23.15
* 1999: 3 Wereldbeker III - 5:26.58
* 1999: WR - 5.22.80
* 1999: 5e WK - 6:10.54
* (en) profiel van Joeri van Leeuwen op WorldRowing.com
* ↑ Holland Acht II kwalificeert zich met machtsvertoon voor Sydney Trouw
* ↑ (en) Warp in Space-Time Swallows Pulsar space.com. Gearchiveerd op 1 juni 2023.
* ↑ Wachten op een 'oewip!' Trouw
* ↑ Hemelse bromtol vermist - extreme zwaartekrachtseffecten gemeten in dubbele neutronenster astronomie.nl
* ↑ Universiteit van Amsterdam. Gearchiveerd op 1 juli 2016.
* ↑ Het Klokhuis over het heelal hetklokhuis.nl
* ↑ Willem de Graaffprijs 2016 naar astronoom Joeri van Leeuwen. www.astronomie.nl.
* Bibliothèque nationale de France: cb16691444v (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1034404245
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9627 5262
* Library of Congress Control Number: no2013049196
* Mathematics Genealogy Project: 116727
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007345464805171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 270341439
* ORCID: 0000-0001-8503-6958
* Système universitaire de documentation: 169154866
* Virtual International Authority File: 291163697
* WorldCat (via VIAF): 291163697
# Witte rammenas

Witte rammenas (Raphanus sativus), ook rettich of daikon genoemd, is een zacht smakende, lange, witte Oost-Aziatische radijs. Alhoewel vooral bekend onder de Japanse naam daikon is witte rammenas niet afkomstig uit Japan, maar uit Centraal-Azië.
Hoewel er vele variëteiten zijn van daikon, heeft de in Japan meest verspreide variëteit, de "aokubidaikon", de vorm van een reuzenwortel van ongeveer 20 tot 35 cm lang en met een diameter van 5 tot 10 cm. Een van de meest ongewone variëteiten van daikon is de sakurajima uit Kagoshima, die eruitziet als een te groot uitgevallen knolraap, wit van buiten is en lichtroze binnenin. De smaak is zachter dan die van kleine radijzen.

## Teelt

De variëteit 'Long White Icicle' is in Europa verkrijgbaar, en is makkelijk te telen op goede grond in gebieden met een gematigd klimaat.

## Houdbaarheid

De wortels kunnen, met de bladeren eraan, verschillende weken worden bewaard op een koele, droge plaats. Als zij in de grond blijven, worden zij houterig, maar de bewaartijd van niet-behandelde wortels is kort.

## Voedingsinformatie en gebruik in de keuken

Daikon heeft een zeer lage energetische waarde. 100 g bevat slechts 90 kJ of 15 kcal calorieën en levert 34 percent van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine C. Daikon bevat ook het enzym myrosinase dat bij beschadiging van de cellen stoffen doet vrijkomen die de pittige smaak veroorzaken.
In veel Aziatische keukens is de daikon een belangrijk ingrediënt.

### Japanse keuken

Daikon is een basisingrediënt in de Japanse keuken. Het wordt gekookt en op zichzelf gebruikt of in eenpansgerechten, zoals nabemono of oden. Daikon wordt ook als garnituur of bestanddeel in soepen, zoals misosoep gebruikt of als ingrediënt voor saus bij tempura. Met sojasaus wordt het bij Japanse hamburgers geserveerd. Men gebruikt het ook voor takuan, een ingemaakte groenteschotel (tsukemono), die bij sushi en als garnituur bij witte rijst wordt opgediend.
Bettarazuke (べったら漬け) is een ingelegde daikon, die zeer geliefd is in Tokio. Het wordt gemaakt door het marineren van de daikon met suiker, zout en sake. De naam komt van de kleverigheid die door het inlegproces ontstaat. Bettarazuke heeft een krachtige, zoete smaak. Op de avond van 19 oktober wordt in het gebied van de Takaradatempel een "bettarbeurs" (Bettara Ichi) gehouden, om de nieuw ingelegde bettarazuke te verkopen.

### Chinese keuken

In China wordt witte rammenas in verschillende gerechten, zoals "poon choi", gebruikt. Samen met varkenszwoerd is het een bijgerecht bij vleesballetjes. Ook de "moolikeuken" voor het Chinees Nieuwjaar maakt gebruik van daikon, die dan gefrituurd of gestoofd wordt. Een soortgelijk gerecht kent men in de Thaise keuken als "khanom pad ka".

### Koreaanse keuken

In Korea wordt gebruikgemaakt van de Mu (무) of Koreaanse radijs. De Koreaanse radijs is in het algemeen wat kleiner, dikker en steviger dan de Japanse daikon. De smaak is wat sterker en het vlees steviger. De bladeren, mucheong (무청) genoemd, worden ook gegeten. Het is een ingrediënt in veel varianten van kimchi, zoals gefermenteerde kool, wat bij vrijwel alle Koreaanse gerechten wordt gegeten.
# Obbene Sjoel

De Obbene Sjoel is een voormalige synagoge in Amsterdam, gebouwd in 1685. Het gebouw maakt nu deel uit van het Joods Museum-complex.
De naam Obbene refereert aan het feit dat de synagoge een bovenruimte in beslag nam; obben is Jiddisch voor "boven". Op de plek van de synagoge stond oorspronkelijk een houten gebouw dat dienstdeed als vleeshal. Deze werd in 1671 aangekocht door de Joodse gemeente en in 1685 gesloopt en vervangen door een nieuw gebouw met een koosjere vleeshal op de begane grond en de Obbene Sjoel op de bovenetage. De vleeshal werd later vervangen door een mikwe.
Het gebouw werd ook wel Tweede Synagoge genoemd omdat het gebouwd werd toen de Grote Synagoge (1671), de oorspronkelijke synagoge van de Hoogduitse gemeente, uit zijn voegen barstte door de grote toestroom van Asjkenazische Joden uit Oost-Europa.
Door de ontkerkelijking en het vertrek van Joodse inwoners uit de buurt naar nieuwe wijken verloor de Obbene Sjoel in 1924 de functie als synagoge, en werd alleen nog gebruikt als leerlokaal voor de religieuze vereniging Tiferet Bachoeriem.
In de synagoge was zitplaats voor 390 mensen. Er waren twee galerijen, uitsluitend voor mannen. De galerijen en de 17e-eeuwse Ark zijn door plunderingen in de Tweede Wereldoorlog verloren gegaan. Het vervallen gebouw werd in 1966 gerestaureerd, waarbij de galerijen opnieuw zijn aangebracht.
Voordat het gebouw in 1987 deel werd van het Joods Historisch Museum, is het vloerniveau verlaagd. Tot 2005 waren de museumwinkel en -café in het gebouw gevestigd. Hierna is het gebouw weer verbouwd en kreeg drie verdiepingen. Sinds december 2006 doet het gebouw dienst als het nieuwe Kindermuseum van het Joods Museum. Hier kunnen kinderen een fictief woonhuis van een Joodse familie bezichtigen.
# Let Them Talk (documentaire)

Let Them Talk: A Celebration of New Orleans Blues is een Amerikaanse muzikale documentaire uit 2011, waarin Hugh Laurie ingaat op zijn liefde voor de muziek van New Orleans. De documentaire werd gemaakt als onderdeel van de televisieserie "Great Performances", een langlopende bloemlezing van podiumkunsten op televisie. De aflevering werd geproduceerd door Public Broadcasting Service-lid station WNET in New York.
Musici, die gaan acteren zijn geen zeldzaamheid, maar acteurs die gaan zingen (en piano en gitaar spelen) komen minder vaak voor. Laurie leerde op zijn 6e al pianospelen, maar zijn carrière begon met het komisch duo Fry & Laurie (Stephen Fry is co-producent van Let Them Talk) en Blackadder. Als tiener werd Laurie geïnspireerd door "Tipitina" van Professor Longhair. Let Them Talk is Laurie’s zeer persoonlijke reis naar het hart en de ziel van die muziek: “Hier ben ik in de French Quarter en speel ik met al deze geweldige muzikanten. In feite zou dit wel eens kunnen zijn hoe de hemel eruitziet.”
Laurie zingt een brede selectie nummers, zichzelf begeleidend op piano of gitaar, en ondersteund door enkele van de beste muzikanten van de stad. Hij weigert zijn selecties in een hokje te stoppen. “Er zijn slechts twee categorieën: goed en slecht. Dat zijn de enige dingen die er toe doen.”
Laurie reist door de stad en omgeving, lopend, per fiets of met de auto, er zijn optredens en repetities met Allen Toussaint en Irma Thomas, de ‘Soul Queen of New Orleans’, evenals met een andere medereiziger uit Groot-Brittannië die evenals Laurie geïnspireerd is door deze unieke Amerikaanse muziek: Sir Tom Jones. Laurie noemt verder de stad ‘de meest romantische plek op aarde’ en merkt op dat dit ‘een stad is die de dood niet vreest. Het heeft de dood in de ogen gekeken.” Dit aspect komt terug in de muziek, merkt hij op. “De dood is de mineur toonsoort. Het leven is de belangrijkste sleutel.” Hij erkent dat hij “in de voetsporen treedt van Martin Scorsese, Ken Burns en Spike Lee”, die allemaal soortgelijke filmische muzikale paden bewandelden.
De concertsequenties gefilmd in de historische concertzaal Latrobe’s in de Franse wijk, omvatten een selectie New Orleans bluesstandaarden samen met minder bekende composities.
Let Them Talk is ook de titel van het debuutalbum van Hugh Laurie. De titelsong is een James Booker-klassieker.

## Externe links en bronnen

* Hugh Laurie: Let Them Talk. PBS (29 september 2011). Geraadpleegd op 30 januari 2024.
* Hugh Laurie, Let Them Talk: An Introduction. YouTube. Geraadpleegd op 31 januari 2024.
* Te zien op YouTube Hugh Laurie - Let Them Talk A Celebration of New Orleans Blues. Geraadpleegd op 4 december 2023.
# IJzeren Heinen

De IJzeren Heinen was een onderdeel van het programma Man bijt hond, waarin de Friese broers Auke Visser (29 september 1918 - 17 januari 2014) en Jan Visser (24 oktober 1917 - 3 februari 2008) uit Leeuwarden werden gevolgd tijdens hun werk.
Auke en Jan Visser waren broers die vaak met elkaar omgingen; ook hun werk deden ze samen. Tijdens hun werk in en om Leeuwarden zochten ze voornamelijk naar oud ijzer om te verkopen. Vaak leidde dit tot ruzie tussen beide broers door verschil van mening, wat vermakelijke televisie opleverde.
Na het overlijden van Jan Visser in 2008 werd Auke Visser tot zijn dood nog regelmatig gevolgd door Man bijt hond.

## Uitspraken

* "Bemoei je d'r nait met!" (Auke Visser)
* "Man Bijt Hond, kenne jullie niet zorgen da'k een mooi wijf krijg? Dat he'k liever als oud ijzer!" (Jan Visser)

## Trivia

* Een van de momenten waar de IJzeren Heinen te zien waren, werd genomineerd voor het TV-moment van het Jaar.
* In februari 2008 kwam er een dvd uit van de IJzeren Heinen.

## Externe link

* IJzeren Heinen op de officiële website in het Internet Archive
* ↑ Tijdens de uitzending van Man bijt hond op 23 december 2008 werd de zerk van Jan Visser getoond.
* ↑ 'IJzeren Hein' Jan Visser overleden, ANP/NU.nl, 4 februari 2008
* ↑ Genomineerde Fragmenten: De IJzeren Heinen (Man Bijt Hond) tvmomentvanhetjaar.nl
# Zijlklooster

Het Zijlklooster, officieel Klooster van Maria op de Zijl en ook wel het Mariaklooster en Klooster op de Zijl genoemd, was een klooster in de binnenstad van de Noord-Hollandse stad Haarlem.
Het klooster van Reguliere Augustinessen, dat van voor 1372 dateerde (toen het voor het eerst werd vermeld), was gelegen tussen de Zijlstraat en de Raaks en tussen de Oude Gracht en de Bakkumstraat. Het was oorspronkelijk begonnen als een vrouwengemeenschap van de Derde Orde, maar zou, als zoveel kloosters die voortsproten uit het gedachtegoed van de Moderne Devotie, geleidelijk een strengere regel aannemen. Mogelijk heeft Hugo Goudsmit, de pastoor van het Haarlemse Begijnenhof en waarnemend pastoor van de St. Bavo, het initiatief genomen tot de stichting van dit klooster. Hij was de drijvende kracht achter de ideeën van de Moderne Devotie in de stad. De bekendste kloosterlinge in dit klooster was Beatrijs van Assendelft, een 15de-eeuwse adellijke dame die waarschijnlijk van haar ouders, een drietal rijk geïllustreerde boeken meekreeg Het klooster was gewijd aan de Heilige Maria Moeder van God. Het kloostercomplex en de kerk werden in 1818 afgebroken.
* Zijlklooster, Noord-Hollands Archief
* Zijlklooster te Haarlem: ca. 1372 - 1581 - Actorenregister van het Nationaal Archief
Annaklooster · Begijnhof · Catharinaklooster · Cecilliaklooster · Claraklooster · Dominicanenklooster · Fraterhuis · Jansklooster · Maria en Lazarusklooster · Maria Magdalenaklooster · Margrietklooster · Mariaklooster · Michielsklooster · Norbertijnenklooster · Regulieren in de Waard · Ursulaklooster · Zijlklooster
# Park van Bohan-Membre

Het Park van Bohan-Membre is een ca 160 hectare groot natuurpark/natuurreservaat gelegen in de Belgische gemeente Vresse-sur-Semois, tussen de dorpen Bohan en Membre, vlak bij de Franse grens.
Het bestaat uit loofbos, naaldbos, heide, bijzondere rotsformaties en een deel van de rivier de Semois.

## Natuur en cultuur

Plantkundig is het gebied interessant vanwege het voorkomen van onder meer gekroesd fonteinkruid, waterranonkel, hondsroos, waterkers, grote waterweegbree, groot hoefblad, salomonszegel, robertskruid, gele narcis, eenbes en veel daslook. Daarnaast zijn er veel zeggesoorten en loofboomsoorten. Dieren in het park zijn onder meer de marter, das, ijsvogel, zwarte ooievaar, waterspreeuw, zwarte specht, grote gele kwikstaart, fluiter, gewone pad, bruine kikker, vuursalamander, ringslang, levendbarende hagedis, rivierdonderpad en het groot geaderd witje te vinden. In het gebied bevindt zich ook een ruïne, Le Châtelet.

## Status

Het park is in 1949 gesticht door de vereniging Ardenne et Gaume. Het werd toen enige tijd aangeduid als nationaal park, maar heeft deze status formeel nooit gekregen. Het heeft nu de status van Site de Grand Intérêt Biologique (SGIB).

## Externe link

* (fr) Artikel over Bohan-Membre van site La biodiversité en Wallonie
# Reppelerbemden

De Reppelerbemden is een natuurgebied in het dal van de Abeek nabij de Binkermolen te Reppel.
Vroeger bevond zich hier een hooiland, dat tegenwoordig verruigd is. Ook is er een rietland. Het beheer is aangevangen door de Werkgroep Isis en in 2006 overgedragen aan Natuurpunt. Tot de flora behoort: wateraardbei, paarbladig goudveil en dotterbloem. De bedoeling is om de oorspronkelijke hooilandbegroeiing weer terug te krijgen. In een begrazingsproject met Gallowayrunderen is voorzien.

## Externe link

* Stichting Isis
# Rotskerken van Ivanovo

De Rotskerken van Ivanovo (Bulgaars: Ивановски скални църкви, Ivanovski skalni tsarkvi) zijn een groep van uit rots gehouwen orthodoxe kerken, kapellen en kloosters in de Bulgaarse oblast Roese. Het complex staat bekend om zijn goed bewaarde middeleeuwse muurschilderingen. Sinds 1979 staan zij op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
Het complex werd gebouwd door monniken die de grotten in de regio tussen de 13e en 17e eeuw hebben bewoond. Op het hoogtepunt waren er 40 kerken en 300 bijgebouwen, waarvan vele verloren zijn gegaan.

## Afbeeldingen

* Muurschildering
* Ingang van een kerk
Kerk van Bojana · Ruiter van Madara · Rotskerken van Ivanovo · Thracisch graf van Kazanlak · Oude stad Nesebar · Nationaal park Pirin · Rilaklooster · Natuurreservaat Srebarna · Thracisch graf van Svesjtari · Oude en voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en andere regio's van Europa
* Virtual International Authority File: 234822600
* WorldCat (via VIAF): 234822600
# Zilvermijn Iwami Ginzan

Iwami Ginzan (Japans: 石見銀山, Zilveren berg van Iwami) was een zilvermijn in de Japanse stad Ōda, in de prefectuur Shimane. Sinds 2007 staat de mijn op de werelderfgoedlijst van UNESCO.
De mijn werd in 1526 ontwikkeld door een Japanse handelaar en bereikte zijn hoogtepunt in de vroege 17e eeuw toen er zo'n 38 ton zilver per jaar werd gedolven. Zilver werd op grote schaal gebruikt voor het vervaardigen van munten. De Iwami Ginzan werd fel betwist door krijgsheren, tot uiteindelijk het Tokugawa-shogunaat de controle over de mijn had gewonnen, als gevolg van de overwinning in de Slag bij Sekigahara in 1600.
De zilverproductie van de mijn nam af in de 19e eeuw en kon de concurrentie met andere mijnen niet meer aan, waardoor het uiteindelijk moest sluiten.
Boeddhistische monumenten in het Horyu-ji-gebied · Kasteel Himeji · Shirakami-Sanchi · Yakushima · Historische monumenten van oud-Kyoto (Kyoto, Uji en Otsu) · Historische dorpen van Shirakawa-go en Gokayama · Vredesmonument in Hiroshima (Genbaku Dome) · Itsukushima-schrijn · Historische monumenten van oud-Nara · Schrijnen en tempels van Nikko · Gusuku en plaatsen van het Koninkrijk Riukiu · Heilige plaatsen en pelgrimsroute in het Kii-gebergte · Shiretoko · Zilvermijn Iwami Ginzan en zijn cultuurlandschap · Hiraizumi - Tempels, tuinen en archeologische sites die het boeddhistische Pure Land vertegenwoordigen · Ogasawara-eilanden · Fujisan, heilige plaats en bron van artistieke inspiratie · Zijdefabriek van Tomioka en aanverwante sites · Sites van de industriële revolutie van Japan tijdens de Meijiperiode: ijzer en staal, scheepsbouw en kolenmijnbouw · Architecturaal werk van Le Corbusier (Nationaal Museum voor Westerse Kunst) · Heilige eiland Okinoshima en aanverwante sites in Munakata · Verborgen christelijke sites in de streek van Nagasaki · Groep van kofun van Mozu-Furuichi: grafheuvels van oud-Japan · Amami-Oshima, Tokunoshima, noordelijk deel van Okinawa en Iriomote · Prehistorische Jomon-sites in Noord-Japan · Goudmijnen op het eiland Sado
* Gemeinsame Normdatei: 7681694-1
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00953472
* Virtual International Authority File: 254834722
* WorldCat (via VIAF): 254834722
# Döbelns park

Het Döbelns park is een stadspark gelegen in het centrum van het Zweedse Umeå. Het Döbelns park is het oudste park in Umeå en is al lang een cultureel park geweest, zo kunnen hier concerten plaatsvinden en is er een theater te vinden. Het park is gelegen aan de Storgatan en ten oosten van de Umeå Stadskerk.

## Geschiedenis

Het park is opgericht in 1865 onder de naam Stadsträdgården (Stadspark) maar is in 1867 hernoemd naar de generaal Georg Carl von Döbeln, waar toen een monument van werd geplaatst. Het park is ontworpen in de Engelse stijl.
In 1888 verwoestte een grote stadsbrand het merendeel van het park en de vele struiken en bomen werden zwaar beschadigd. Het monument bleef onbeschadigd. In 1897 begon een grote restauratie.
In 1920 werd er een theater in het park geplaatst, waar concerten en andere optredens kunnen plaatsvinden. Naast het monument van Von Döbeln is er ook een buste van de Zweedse componist Wilhelm Peterson-Berger te vinden. Het park werd in 1997 opnieuw gerestaureerd met als doel het park te verbeteren als cultureel park.
* 1 2 (en) Frommer's Sweden van Darwin Porter & Danforth Prince - Google Books.
* 1 2 3 (sv) Gemeentelijke site over het Döbelns park.