OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Paus Cyrillus IV van Alexandrië

Paus Cyrillus IV van Alexandrië (Koptisch: Ⲡⲁⲡⲁ Ⲁⲃⲃⲁ Ⲕⲩⲣⲓⲗⲗⲟⲩ ⲇ̅), geboren als Daoud (David) in 1816, was van 1854-1861 de 110e Koptisch-orthodoxe patriarch van Alexandrië. Tijdens zijn ambtsperiode heeft een reorganisatie van de Koptisch-Orthodoxe Kerk plaatsgevonden, die een grote opleving van het geloof tot resultaat had. Deze patriarch die door de Kopten "Vader van de wedergeboorte" wordt genoemd, richtte vele scholen op, waaronder een van de eerste meisjesscholen in Egypte. Hij opende een drukkerij, organiseerde het werk van de diakens en deed veel voor het onderwijs van de Koptische taal. Hij ijverde voor samenwerking tussen de Oosters-orthodoxe kerken, door een beter begrip en nauwere contacten.
Marcus I · Anianus · Avilius · Kedron · Primus · Justus · Eumenes · Marcianus · Celadion · Agrippinus · Julianus · Demetrius · Heraclas · Dionysius · Maximus · Theonas · Petrus I · Achillas · Alexander I · Athanasius · Petrus II · Timoteüs I · Theophilus · Cyrillus I · Dioscorus I · Timoteüs II · Petrus III · Athanasius II · Johannes I · Johannes II · Dioscorus II · Timoteüs III · Theodosius I · Doroteüs · Damianus · Anastasius · Andronicus · Benjamin I · Agatho · Johannes III · Isaak · Simeon I · Alexander II · Cosmas I · Theodosius II · Michaël I · Mina I · Johannes IV · Marcus II · Jacobus · Simeon II · Jozef I · Michaël II · Cosmas II · Sjenoeda I · Michaël III · Gabriël I · Cosmas III · Macarius I · Theofilus II · Mina II · Abraham · Filoteüs · Zacharias · Sjenoeda II · Christodulus · Cyrillus II · Michaël IV · Macarius II · Gabriël II · Michaël V · Johannes V · Marcus III · Johannes VI · Cyrillus III · Athanasius III · Johannes VII · Gabriël III · Johannes VII · Theodosius III · Johannes VIII · Johannes IX · Benjamin II · Petrus V · Marcus IV · Johannes X · Gabriël IV · Matteüs I · Gabriël V · Johannes XI · Matteüs II · Gabriël VI · Michaël VI · Johannes XII · Johannes XIII · Gabriël VII · Johannes XIV · Gabriël VIII · Marcus V · Johannes XV · Matteüs III · Marcus VI · Matteüs IV · Johannes XVI · Petrus VI · Johannes XVII · Marcus VII · Johannes XVIII · Marcus VIII · Petrus VII · Cyrillus IV · Demetrius II · Cyrillus V · Johannes XIX · Macarius III · Jozef II · Cyrillus VI · Sjenoeda III · Theodorus II
# Sociëteit voor Afrikaanse Missiën

De Sociëteit voor Afrikaanse Missiën (Latijn: Societas Missionum ad Afros; afk. SMA), in Nederland ook bekend als de Missionarissen van Cadier en Keer, is een gemeenschap van apostolisch leven, die actief is in de missie. De sociëteit moet niet verward worden met de Sociëteit van Afrikaanse Missionarissen oftewel de Witte Paters.

## Ontstaan

De sociëteit werd in 1856 gesticht vanuit het grootseminarie van Lyon door bisschop Melchior de Marion-Brésillac en zes seminaristen. Zij legden een gelofte af om hun werk in dienst te stellen van de mensen in Afrika. Hun missiewerk begonnen ze in mei 1859 in het West-Afrikaanse Sierra Leone. Nadat in juni 1859 Marion-Brésillac en zijn medehelpers aan de gele koorts gestorven waren, werd het werk voortgezet door pater Augustin Planque en andere jonge missionarissen. In 1900 werd de sociëteit officieel goedgekeurd door paus Leo XIII.

## Structuur

De sociëteit is geen kloostercongregatie, maar een gemeenschap van apostolisch leven, bestaande uit wereldgeestelijken en lekenbroeders. Dat betekent dat de leden niet de evangelische geloften afleggen. Wel zijn zij gebonden aan het celibaat.

## Sociëteit in Nederland

In 1923 werd een afzonderlijke Nederlandse provincie opgericht van de Sociëteit voor Afrikaanse Missiën. Locaties:
* Missiehuis Onze Lieve Vrouwe van Lourdes in Cadier en Keer
* Grootseminarie te Bemelen (gesloten)
* Missiehuis Sint-Gerardus te Blitterswijck bij Venray, voor broeders (gesloten)
* Huize "Nieuw Herlaer" te Sint-Michielsgestel: gymnasiale opleiding van 1926 tot 1955

## Externe link

* Nederlandse website
* Internationale website
# Bisdom Matadi

Het bisdom Matadi (Latijn: Dioecesis Matadiensis) is een rooms-katholiek bisdom in Congo-Kinshasa met als zetel Matadi (provincie Neder-Congo). Het is een suffragaan bisdom van het aartsbisdom Kinshasa en werd opgericht in 1959.
Het bisdom is ontstaan uit de apostolische prefectuur Matadi die in 1911 werd opgericht. In 1930 werd dit een apostolisch vicariaat en in 1959 een bisdom. De eerste bisschop was Alphonse Van den Bosch, C.SS.R..
In 2016 telde het bisdom 53 parochies, verdeeld over zeven dekenaten. Het bisdom heeft een oppervlakte van 31.000 km$^2$ en telde in 2016 2.518.000 inwoners waarvan 44,5% rooms-katholiek was. Het omvat de stad Matadi en de territoria Songololo, Nseke-Mbanza, Luozi, Mbanza-Ngungu en delen van Madimba en Kasangulu.

## Bisschoppen

* Alphonse Van den Bosch, C.SS.R. (1959-1965)
* Simon N’Zita Wa Ne Malanda (1965-1985)
* Raphaël Lubaki Nganga (1985-1987)
* Gabriel Kembo Mamputu (1988-2010)
* Daniel Nlandu Mayi (2010-2021)
* André Giraud Pindi Mwanza Mayala (2022-)
* Diocese of Matadi. catholic hierarchy (2016). Geraadpleegd op 25 januari 2020.
* Diocèse de Matadi. Diocèse de Matadi. Geraadpleegd op 25 januari 2020.
# Biessumerbos

Het Biessumerbos is een natuurgebied ten westen van het wierdedorp Biessum en de wijk Delfzijl-Noord, onder de rook van de stad Delfzijl. Het bos bevindt zich in een typisch Wierden en Maren landschap. Aan de westkant wordt het bos begrenst door de Uitwierdermaar. Vanuit het bos heb je zicht op de wierdekerk van Marsum. Dit is het Rijksbeschermd gezicht Marsum. Ten Zuiden grenst het aan de N360, de Spoorlijn Delfzijl - Groningen en de wijk Fivelzigt in Delfzijl. Ten noorden ligt Uitwierde met het Rijksbeschermd gezicht Uitwierde en de Zeedijk.
Het bos werd aangelegd in de jaren '70 en wordt beheerd door Natuurmonumenten die het beheer overgenomen hebben van de voormalige gemeente Delfzijl. Het bos wordt onderhouden door vrijwilligers samen met Natuurmonumenten. In het bos lopen diverse wandel- en ruiterroutes en er is speciaal huttenbouwbos voor kinderen. In het bos komen de boomsoorten elzen, essen en wilgen voor. Ook groeien er struiken zoals hazelaar, meidoorn en kardinaalsmuts. Verder leeft er divers wild in het bos, zoals herten en vossen en komt er een bonte specht voor.
In het midden van het bos aan de Uitwierdermaar stond lange tijd een boerderij genaamd de Vossenheerd. De oude boerenplaats is waarschijnlijk rond 1515 gesticht en ontleende zijn naam aan de familie Vos die hier lange tijd woonachtig was. In 1972 brandde de boerderij af. In het bos zijn nog de restanten van de graansilo en de boerderijgrachten te zien.
* Vennen in het Biessumerbos.
* Gezicht op Biessum bij Delfzijl.
* Gezicht op het Biessumerbos bij Delfzijl.
* De Uitwierdermaar bij het biessumerbos.
* Gezicht op kerkje van Marsum vanuit het Biessummerbos.
* ↑ Biessumerbos - Natuurgebied. Natuurmonumenten. Geraadpleegd op 6 februari 2025.
* ↑ Redactie, Eerste huttenbouwbos in gemeente Eemsdelta geopend in Biessumerbos. Eemskrant.nl | Nieuws uit de regio Eemsdelta (19 juni 2023). Geraadpleegd op 6 februari 2025.
* ↑ Wandel met ons Mee was in Delfzijl. Westerwolde Actueel (18 oktober 2023). Geraadpleegd op 6 februari 2025.
* ↑ Bron: informatiebord Natuurmonumenten bij het bos.
# Reliant

Reliant was een Britse autofabrikant. Het bedrijf was gevestigd in Tamworth (Staffordshire)
Reliant werd in 1935 door T. L. Williams opgericht, om de Raleigh driewielige bestelwagen te bouwen. Dit vrachtwagentje dat qua uiterlijk doet denken aan de Vespacar was in 1933 ontworpen maar Raleigh wilde het niet langer produceren.
Er zijn verschillende uitvoeringen geweest van deze driewieler bestelauto, met een laadvermogen variërend van 6 CWT tot 12 CWT. (1 CWT is bijna 50kg).

## Toegepaste motoren

De transporter had drie versnellingen. Aanvankelijk was dit voertuig uitgerust met een eencilinder motor met een cilinderinhoud van 600cc die de achterwielen aandreef. Later werd een luchtgekoelde v-twin zijklepmotor van 750cc toegepast In 1938 werd deze motor vervangen door viercilinder zijklepmotor van Austin met een cilinderinhoud van 750cc. Eind 1938 besloot Austin echter de productie van deze motor te staken. Na overleg met Austin zette Reliant de productie van de motor voort. De versie van Reliant had een drievoudig gelagerde krukas net als de laatste Austins. De vleugeltjes aan de zijkant van het carter verdwenen, en het vermogen steeg van 9,3 naar 13 kW.

## Personenauto's

In 1952 lanceerde Reliant een personenauto; de Regal MK1. De driewielige Reliant Robin, Reliant Regal en Reliant Rialto waren de bekendste personenwagens van Reliant. In Nederland werden deze geïmporteerd door Waaijenberg.
Reliant nam in de jaren zeventig concurrent Bond Cars Ltd. over en produceerde de futuristisch uitziende Bond Bug, een sportieve driewielige personenwagen waarvan het dak en de zijpanelen uit één stuk bestond dat omhoog geklapt moest worden zodat de bestuurder kon instappen. De auto was ontworpen door Tom Karen.
Strengere wetgeving luidde in 1999 het einde in van de Reliant. B&N Plastics in Cannock wilde de productie wel overnemen, maar sindsdien heeft dit bedrijf steeds met tegenslag te kampen gehad, als het ging om Reliant te verkopen. In 2003 werd de productie definitief gestaakt.

## Vierwielers en andere modellen

Reliant stond bekend als fabrikant van driewielige personenwagens, maar het heeft ook sportwagens gebouwd, de Reliant Sabre en Reliant Scimitar. Daarnaast ontwierp het voor de Turkse autofabrikant Otosan de Otosan Anadol. Minder bekende modellen zijn de Reliant Fox (een vierwielige pick-up), Reliant Ant (een driewielige pick-up), Reliant Jimmy en de Reliant Kitten.
# Dean Zandbergen

Dean Zandbergen (Zoetermeer, 5 september 2001) is een Nederlands voetballer die doorgaans speelt als centrumspits. Via zijn grootvader (van moeders zijde) is hij van Indonesische afkomst.

## Clubcarrière

Zandbergen maakte in 2021 de overstap van Westlandia naar Excelsior Maassluis. Op 25 september 2021 debuteerde hij bij de tweededivisionist tijdens een met 0-3 gewonnen uitwedstrijd bij Scheveningen, als invaller voor Bram Wennekers. Na afloop van het seizoen keerde hij samen met tweelingbroer Glenn terug naar TOGB waar hij eerder al in de F-jeugd had gevoetbald. Bij de kersverse derdedivisionist groeide hij uit tot topscorer met 19 goals en trok zodoende de belangstelling van meerdere profclubs, waaronder Sparta Rotterdam. In juni 2023 tekende de spits een amateurcontract bij Sparta dat hem onderbracht bij de beloftenploeg. Op 7 oktober 2023 scoorde Zandbergen zijn eerste doelpunt namens Jong Sparta Rotterdam tijdens een met 2-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen Rijnsburgse Boys. Enkele weken later liet trainer Jeroen Rijsdijk hem debuteren in het eerste elftal. Tijdens een met 0-2 gewonnen bekerwedstrijd bij IJsselmeervogels viel hij in de 90$^e$ minuut in voor Charles-Andreas Brym. Ook in de volgende bekerronde, een uitwedstrijd bij ADO Den Haag (2-0 verlies), kwam hij in actie. In mei 2024 tekende Zandbergen zijn eerste profcontract bij FC Dordrecht dat hem voor twee jaar vastlegde met een optie voor nog een jaar. Bij de eerstedivisionist verloor hij uiteindelijk de concurrentiestrijd met Devin Haen. Zandebergen kwam weliswaar alle competitiewedstrijden in actie, doch meestal slechts als invaller. Op de laatste dag van de winterse transferperiode maakte de spits een transfer naar VVV-Venlo waar hij een contract tekende tot medio 2026 met een optie voor een extra seizoen.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Overige | Overige | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2021/22 | Excelsior Maassluis | Tweede divisie | 5 | 0 | 0 | 0 | — | — | 5 | 0 |
| 2022/23 | TOGB | Derde divisie | 33 | 19 | 1 | 0 | — | — | 34 | 19 |
| 2023/24 | Sparta Rotterdam | Eredivisie | 0 | 0 | 2 | 0 | — | — | 2 | 0 |
| 2023/24 | Jong Sparta | Tweede divisie | 32 | 5 | — | — | — | — | 32 | 5 |
| 2024/25 | FC Dordrecht | Eerste divisie | 24 | 3 | 1 | 0 | — | — | 25 | 3 |
| 2024/25 | → VVV-Venlo | Eerste divisie | 1 | 0 | 0 | 0 | — | — | 1 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 95 | 27 | 4 | 0 | 0 | 0 | 99 | 27 |
| Bijgewerkt tot en met 9 februari 2025 |||||||||||
# Ignazio Papardo del Parco

Ignazio Carlo Vittore Papardo del Parco (Messina, 31 juli 1817 – , 22 november 1874) was een Rooms prelaat op Sicilië, eerst in het koninkrijk der Beide Siciliën en nadien in het koninkrijk Italië.

## Levensloop

De ouders van Papardo waren edellieden in Messina, Sicilië: zijn vader was prins Giovanni, prins van Parco, markies van Pozzo en graaf van Castroello. Zijn broers waren: prins Francesco del Parco; Placido bankier bij de Banco di Sicilia in Messina; Giuseppe aartsbisschop van Monreale en Ferdinando een Theatijns priester. Met deze generatie zonen stierf de adellijke familie Papardo del Parco uit.
Papardo trad in bij de Theatijnen en werd in 1840 tot priester gewijd binnen deze priesterorde.
Paus Pius IX benoemde Papardo, op aangeven van het kapittel van Santa Lucia del Mela, tot territoriale prelaat van Santa Lucia del Mela (1858). Dit was immers een territoriale pauselijke prelatuur, dit wil zeggen een prelatura nullius of prelatuur zonder bisschoppelijk gezag (nullius) en derhalve rechtstreeks onder pauselijk gezag. Dezelfde dag verleende Pius IX hem de eretitel van bisschop van Myndos. Myndos is een opgedoekt bisdom in Klein-Azië. Het kustdorp draagt de Turkse naam Gümüşlük. Twee jaar later sloot Sicilië aan bij het eengemaakte koninkrijk Italië (1860).
Nog eens elf jaar later (1871) werd Papardo getransfereerd naar de bisschoppelijke troon van Patti op Sicilië. Hij bleef er bisschop tot zijn overlijden (1874).
* ↑ (it) Galluppi, Giuseppe, baron van Pancaldo (1877). Nobiliario della città di Messina. ridder Francesco Giannini, Napels, "Papardo, principi del Parco, marchesi del Pozzo, conti di Castroello etc", blz 138.
* ↑ (en) Cheney, David M., Bishop Ignazio Carlo Vittore Papardo del Parco, C.R.. Catholic Hierarchy (1996).
* ↑ (it) Prelatura Nullius (Wayback Machine). Santa Lucia del Mela (2007). Gearchiveerd op 2 september 2010. Geraadpleegd op 22 mei 2024.
# (12100) Amiens

(12100) Amiens (voorlopige aanduiding 1998 HR$_{149}$) is een planetoïde in de planetoïdengordel, die op 25 april 1998 werd ontdekt door Eric Walter Elst in het La Silla-observatorium van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht. De planetoïde werd in 2009 vernoemd naar de Noord-Franse stad Amiens.
(12100) Amiens is een planetoïde van ongeveer 2,6 km diameter.

## Baan om de Zon

De planetoïde beschrijft een baan om de Zon die gekenmerkt wordt door een perihelium van 2,4951 AE en een aphelium van 2,7021 AE. De planetoïde heeft een periode van 4,19 jaar (of 1530,02 dagen).
# Thainycteris aureocollaris

Thainycteris aureocollaris is een zoogdier uit de familie van de gladneuzen (Vespertilionidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Kock & Storch in 1996.
# Wegnummering 1957

De Wegnummering 1957 was het eerste wegnummeringsysteem van Nederland. Het verving de Weglettering die in 1937 was ingevoerd. In 1957 werd het E-wegenstelsel ingevoerd in een aantal landen in West-Europa, waaronder Nederland. Niet alle belangrijke wegen kregen een Europees E-nummer. De belangrijke wegen zonder E-nummer kregen een nationaal N-nummer. Hiervoor werd de serie N89-N99 gebruikt om ervoor te zorgen dat de nummers niet overlapten met de (toen nog slechts administratieve) rijkswegnummers die van 1 tot en met 82 liepen.
In tegenstelling tot de rijkswegnummers stonden de E-nummers en N-nummers wel op de bewegwijzering en de kilometerstenen aangegeven.
Het systeem van de N-nummers was geen groot succes. In 1976 werd de A-nummering ingevoerd voor autosnelwegen en in 1978 de nieuwe N-nummering voor niet-autosnelwegen. De oude N-nummering werd niet meer gebruikt. Ook de oude E-nummering werd in de jaren tachtig vervangen door een 'grid-systeem'. Hiertoe was al in 1975 besloten.

## E-wegen

| Rijkswegen | Traject | Huidig E-nummer |
| 67 | België (Antwerpen) - Eindhoven - Venlo - Duitsland (Duisburg) | |
| 12, 22, 23, 29, 44, 44b | Hoek van Holland, Den Haag, Utrecht, Amersfoort - Deventer - Oldenzaal - Duitsland (Osnabrück) | |
| 2, 26, 68, 75 | Amsterdam - Utrecht - 's-Hertogenbosch - Weert - Maastricht - België (Luik) | |
| 39, 9, 7, 4, 4a, 13, 3, 16 | Groningen - Leeuwarden - Afsluitdijk - Amsterdam - Den Haag - Rotterdam - Breda - België (Antwerpen) | |
| 1, 28, 31, 42 | Amsterdam - Amersfoort - Zwolle - Meppel - Groningen - Winschoten - Duitsland (Oldenburg) | |
| 20, 3, 12 | Hoek van Holland - Rotterdam - Utrecht - Arnhem - Duitsland (Emmerik) | |
| 27 | Utrecht - Breda | |
| 63 | Breda - Tilburg - Eindhoven | |
| 76 | België (Hasselt) - Geleen - Heerlen - Duitsland (Aken) | |
| 44 | Oldenzaal - Denekamp - Duitsland (Nordhorn) | tot jaren 90 |

## N-wegen

| Rijkswegen | Traject |
| 41 | Groningen - Delfzijl |
| 32 | Meppel - Heerenveen - Leeuwarden |
| 43, 38, 34 | Afsluitdijk - Joure - Emmeloord - Zwolle - Ommen |
| 34, 36, 35 | Groningen - Emmen - Coevorden - Almelo - Hengelo - Enschede |
| 50, 52, 55, 65 | Zwolle - Apeldoorn - Arnhem - Nijmegen - 's-Hertogenbosch - Tilburg |
| 49, 47 | Apeldoorn - Zutphen - Winterswijk - Duitsland (Münster) |
| 54, 72, 75 | Nijmegen - Venlo - Roermond - Maastricht |
| 15 | Rotterdam - Gorinchem - Tiel - Nijmegen |
| 56, 58 | Breda - Roosendaal - Bergen op Zoom - Goes - Middelburg - Vlissingen |
| 60 | Kruiningen - Perkpolder - Hulst - België (Antwerpen) |
| 4, 8, 9 | Den Haag - Leiden - Haarlem - Alkmaar - Middenmeer |
Noot: De nummers van de rijkswegen zijn de nummers van het Rijkswegenplan van 1958
# Prinses Máxima Sluizen

De Prinses Máxima Sluizen is een sluizencomplex in de Maas, CEMT-klasse Va, in Lithoijen in de Nederlandse gemeente Oss, Noord-Brabant.

## Beschrijving

Het complex bestaat uit twee schutsluizen. De oudere zuidkolk heeft een lengte van 110,00 meter en een breedte van 14,00 m, de noordkolk van 2002 heeft een lengte van 200,00 m en een breedte van 18,00 m.
De maximaal toegestane afmetingen zijn:
* Zuidkolk L×B×D = 110,00 × 13,50 × 3,00m. Diepgang bij een waterstand van NAP+1m of zoveel minder als de buitenwaterstand in het benedentoeleidingskanaal lager is dan NAP+1m.
* Noordkolk LvB×D = 200 × 17,50 × 4,00m. Diepgang bij een waterstand van NAP of zoveel minder als de buitenwaterstand in het benedentoeleidingskanaal lager is dan NAP.

## Geschiedenis

De eerste sluizen bij Lith werden in 1936 in gebruik genomen.
Begin jaren vijftig is de schutsluis gebruikt voor proeven met de drijvende stuwen in de IJssellinie. De drie drijvende stuwen, bij Nijmegen, Arnhem en Olst, waren een geheim en nieuw project en het Nederlandse leger zocht naar een locatie om de stuwen te beproeven. In de 14 meter brede sluis kon een pontonsectie van negen meter breed worden geplaatst. De sluis met stuw was zeer geschikt om de gewenste waterdiepten en stroomsnelheden na te bootsen die in de praktijk in de rivieren optraden. Onder diverse omstandigheden werd het afzinken van de ponton beproefd. In mei 1953 begonnen de proeven en drie jaar later, in mei 1956, werden de laatste zinkmanoeuvres in de sluis uitgevoerd. Daarna is de sluis, onder de naam “ stroomgoot Lith” door Rijkswaterstaat nog gebruikt voor grootschalige proeven voor de stabiliteit van bodembescherming onder sterke stroming, zoals die optreden bij het afsluiten van zeegaten in het kader van de Deltawerken.
In 2002 werd officieel de tweede sluis in gebruik genomen, met de naam Prinses Máxima Sluizen. De nieuwe sluis is niet zichtbaar vanaf de wal. De oude oorspronkelijke sluis is wel goed zichtbaar en vormt een attractie voor toeristen. Hoewel de oude sluis al een aantal keer is vernieuwd, ziet deze er nog steeds zo uit als in de beginperiode, wat hem extra bijzonder maakt. Voorbij de sluis is ook de stuw van Lith, die het water 4 m opstuwt, goed te zien.
De nieuwe sluis heeft een grotere capaciteit dan de oude sluis en is daardoor toegankelijk voor alle moderne scheepvaart. Bovendien werd de situatie bij Lith veiliger omdat de beroeps- en recreatievaart voortaan gescheiden geschut kunnen worden. Tegelijk met de nieuwe sluis is ook het nieuwe bedieningsgebouw in gebruik genomen. Dit bedieningsgebouw heeft het bestaande gebouw vervangen, omdat door het in gebruik nemen van de nieuwe sluis, ook de hoeveelheid apparatuur moest worden uitgebreid om de beide sluizen en de stuw te besturen. De stuw stamt uit dezelfde tijd als de eerste sluis. Naast het sluizen- en stuwcomplex ligt een waterkrachtcentrale (hec = hydro-elektrische centrale) en een vispassage.

## Fotogalerij

* Prinses Máxima Sluizen op achtergrond met stuw op de voorgrond
* Stuw
* Vistrap bij de stuw
* Waterkrachtcentrale
# Sint-Ulrikskerk

Sint-Ulrikskerk kan verwijzen naar:
* Sint-Ulrikskerk (Malèves)
* Sint-Ulrikskerk (Sint-Ulriks-Kapelle)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Ulrikskerk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Gabriele Ferretti

Gabrielle Ferretti (Ancona, 31 januari 1795 - Rome, 13 september 1860) was een Italiaans geestelijke en kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk.

## Levensloop

Hij was de zoon van graaf Liverotto Ferretti en Flavia Spirelli. Hij bezocht de seminaries van Parma, Siena en promoveerde aan het Pauselijk Romeins Seminarie in de godgeleerdheid. Hij werd op 1 juni 1817 priester gewijd en kreeg meteen hierop een aanstelling als kanunnik van het kapittel van de Sint-Jan van Lateranen.
Paus Leo XII benoemde hem op 21 mei 1827 tot bisschop van Rieti. In 1833 benoemde paus Gregorius XVI hem tot titulair aartsbisschop van Seleucia en tot apostolisch nuntius voor Sicilië. In 1837 werd hij bisschop van Montefiascone en Corneto, met de titel van aartsbisschop, ad personam. Een half jaar later werd hij aartsbisschop van Fermo.
Tijdens het consistorie van 30 november 1838 creëerde Gregorius XVI hem - in pectore - kardinaal. Een jaar later werd deze creatie publiek gemaakt. De Santi Quirico e Giulitta werd zijn titelkerk. In 1843 werd hij benoemd tot prefect van de Congregatie voor de Indulgenties en Relieken. Hij nam deel aan het conclaaf van 1846 waarbij zijn neef, Giovanni Maria Mastai-Ferretti werd gekozen als paus Pius IX. Deze benoemde Ferretti in 1847 tot zijn kardinaal-staatssecretaris. Als verweer op de beschuldiging van nepotisme benadrukte Pius IX dat met de aanstelling van Ferretti hij het liberale gedachtegoed wilde doorzetten. Hij zou deze functie nauwelijks een half jaar vervullen. Eind 1847 werd hij vervangen door Giuseppe Bofondi en zelf aangesteld als kardinaal-grootpenitentiarius. In 1853 werd hij benoemd tot kardinaal-bisschop van het suburbicair bisdom Sabina. Hij was tussen 1854 en 1855 camerlengo. In 1858 werd hij grootprior van de Orde van het Heilig Graf.
Hij overleed in 1860 en werd in Rome begraven, in de kerk van de Santissima Concezione.
* Biografische aantekening op The Cardinals of the Holy Roman Church
* Giuseppe Cappelletti, Le chiese d'Italia della loro origine sino ai nostri giorni
Noten
* ↑ Op deze site wordt 31 maart genoemd als geboortedatum; Remigius Ritzler, Hierarchia Catholica Medii et Recentioris Aevi, VII, p 319, geeft 31 januari. Gearchiveerd op 22 mei 2023.
* ↑ Bernard O’ReillyA life of Pius IX down to the Episcopal jubilee of 1877, New York, 1877, pag. 150
* Gemeinsame Normdatei: 1228113432
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: RAVV109608
* SNAC: w6pp200p
* Virtual International Authority File: 89064979
* WorldCat (via VIAF): 89064979