OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Steenkoolmijn van Beringen

De Steenkoolmijn van Beringen was een van de zeven mijnen van het Kempens steenkoolbekken. Deze Kempense mijnzetel was gevestigd in Beringen doch de steenkoolmijn zelf ligt op het grondgebied van Koersel, heden een deelgemeente van Beringen (België).

## Geschiedenis

In 1902 en 1903 bevestigden zes proefboringen in de dorpen Beverlo, Beringen, Koersel en Paal er de aanwezigheid van steenkool.
Op 26 november 1906 werd een concessie verleend voor een gebied dat oorspronkelijk 4950 hectare groot was (Beeringen-Coursel) en in 1954 werd uitgebreid tot 5271 hectare. Vanaf 1959 werd ook steenkool gedolven uit een gepacht gedeelte van de naburige concessie Oostham-Kwaadmechelen.
De uitbatingsmaatschappij Société anonyme Charbonnages de Beeringen werd in 1907 opgericht.
De afdieping van de mijnschachten startte in 1907 maar werd onderbroken tijdens de Eerste Wereldoorlog. Vanaf 1922 werd steenkool boven gehaald van de ondergrondse verdiepingen op 727, 789 en 850 m diepte. In 1948 bereikte de tewerkstelling haar maximum met 6796 mijnwerkers. De hoogste jaarproductie werd gehaald in 1956 met 1.900.000 ton. In totaal bedroeg de productie 79.332.200 ton steenkool.
Op 28 oktober 1989 werd de mijn gesloten. Slechts een klein deel van de steenkolenlagen was ontgonnen.
Reeds in 1986 kwam er een mijnmuseum op het terrein dat uitgebouwd werd tot het Vlaams Mijnmuseum. De meeste gebouwen van de mijn bleven bewaard en zijn beschermd. De site in Beringen geeft een goed beeld van hoe een Limburgse steenkoolmijn er uit zag. Vanuit het mijnmuseum kan de bezoeker het grootschalige industriële karakter van het vroegere mijnbedrijf ervaren. Er werd 1,5 miljoen euro besteed aan de restauratie van vier sinds 1993 beschermde koeltorens op de mijnsite. Deze werden gebouwd in de jaren 1923, 1926, 1942 en 1952 en dienden om het water van de elektriciteitscentrale af te koelen voor hergebruik. Er werd 1,4 miljoen euro vrijgemaakt voor de restauratie van de kolenwasserij. Met 100.000 m² aan beschermd gebouwenpatrimonium is Beringen-Mijn de grootste industriële erfgoedsite in Vlaanderen.
Onder de naam be-MINE werd de site herbestemd als toeristisch-recreatief project. Daarin staat het monumentale,industriële erfgoed centraal. En naast het mijnmuseum zijn er ruimten voor feesten, is er een zwembad, een indoor duikcentrum, een klimcentrum, een avonturenberg met speellandschap en een mountainbikepiste naar de top van de terril. Met een winkelcentrum, scholencomplex en een nieuwe woonwijk is de site verweven met de stedelijke omgeving.

## Galerij

* Ingang Koolmijn Beringen
* De laatste opgehaalde wagen
* De kolenwasserij
* In het mijnmuseum
* De centrale burelen van Beringen mijn met op de achtergrond de kolenwasserij
# Narvabocht

De Narvabocht (Russisch: бухта Нарва; boechta Narva), vroeger Sidemibocht of Sedimibocht (бухта Си/едеми), is een bocht van de Amoerbaai in de Baai van Peter de Grote. De baai bevindt zich tussen Kaap Brinera en Kaap Toerek ongeveer 1,9 mijl noordoostelijker. De kusten zijn laaggelegen en worden begrensd door een smal zandstrand van 2 kilometer lang en nabij de kusten bevinden zich lage heuvels. Het binnenland bestaat uit grasland, struikgewas en loofbos. Aan de baai ligt de plaats Bezverchovo. Aan de zuidelijke ingang bevindt zich het eiland Krolitsji, waar zich een vuurtoren bevindt. Aan oostzijde wordt de baai begrensd door het bergachtige Lomonosovschiereiland, dat op plaatsen bedekt is met bos. Nabij Kaap Brinera stroomt de lagune Lebjazja in de zee en aan westzijde van de bocht, direct ten noorden van de lagune, stroomt het riviertje de Narva in, die zich aan de monding vertakt in drie stroompjes en bij de dooi aan de uitmonding het omringende gebied overstroomt. De bocht is relatief ondiep. De diepste plekken bevinden zich nabij de beide kapen aan de ingang. De bocht is bevroren van begin december (eerste ijsvorming) tot begin april (volledig ijsvrij).
In de bocht zwemmen onder andere veel kraanvogels en reigers. Het is een populair duikgebied (voor snorkelaars).
Op anderhalve kilometer uit de kust bevindt zich het natuurgebied Kedrovaja Pad (opgericht in 1916).
* (ru) Бухта Нарва, Отдых в Приморье
* (ru) Дальневосточный ФО, Приморский край: Бухта Нарва, Чудеса России
# Troitsybocht

De Troitsybocht (Russisch: бухта Троицы; boechta Troitsy) is een bocht in het noordelijk deel van de Kitovybaai, waar zich verder nog de Vitjazbocht bevindt. De Kitovybaai is de benaming voor het noordelijk deel van de Posjetbaai, die weer onderdeel vormt van de Baai van Peter de Grote van de Japanse Zee. De bocht wordt aan zuidwestzijde half omsloten door het schiereiland Zaroebina. De baai varieert in diepte van minder dan 5 meter aan de kust tot ruim 20 meter aan de zuidelijke monding in de Posjetbaai.
Aan westzijde van de baai ligt de plaats Zaroebino en aan oostzijde de plaats Andrejevka. Langs de noordwestelijke en -oostelijke kusten lopen wegen naar beide plaatsen en een spoorweg naar Zaroebino.
De bocht werd in 1862 aangedaan door een expeditie onder leiding van luitenant-kolonel Vasili Babkin, die het vernoemde naar de christelijke drie-eenheid, daar ze de bocht op de religieuze feestdag ter ere daarvan ontdekten. In 1888 werd de baai aangedaan door het korvet Vitjaz onder leiding van admiraal Stepan Makarov, die hydrografische metingen liet uitvoeren in de baai.
# Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede

De Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede (OGV) is een Surinaamse pressiegroep die zich kant tegen schendingen van mensenrechten. Hoewel ze in 1987 als christelijke organisatie werd opgericht, vertegenwoordigt het mensen uit alle religies.
De OGV heeft verschillende aanpassingen van de Grondwet van Suriname voorgesteld. In 1992 nam De Nationale Assemblée een aantal wetsvoorstellen aan die door de organisatie geadviseerd waren. In 1996 ijverde ze voor het instellen van een Waarheidscommissie die de schendingen van de mensenrechten tussen 1980 en 1990 zou moeten onderzoeken.
Verder financierde ze in de jaren 1990 een educatief televisieprogramma over mensenrechten. Ook later herhaalde ze dit initiatief, zoals in 2022 met de productie van de televisie-uitzending Bewijs voor coup of bewijs voor moord? op Apintie Televisie en ABC. Het doel was een bijdrage aan het eerherstel van de slachtoffers die in 1982 op brute wijze vermoord werden (Zie: Decembermoorden).
In 1996 gaf ze een boekje aan de schoolgaande jeugd uit met de titel "Sporen zoeken" over de periode 1975-1995. Het boekje lag toen gevoelig en collega's stelden de vraag: "Als ervaren historici de geschiedenis niet willen schrijven omdat het te gevoelig ligt, waarom laten we dat kinderen dan doen?"
Een andere activiteit was de mobilisatie van burgers, door ze brieven te laten schrijven en persoonlijke ontmoetingen te laten hebben met de president van Suriname en parlementsleden. De organisatie wordt gefinancierd door lidmaatschapsgeld en sponsoring.
Op de dag van de definitieve veroordeling, op 20 december 2023, van Desi Bouterse tot 20 jaar en van Benny Brondenstein en Stephanus Dendoe, Iwan Dijksteel en Ernst Geffery tot 15 jaar gevangenisstraf, sprak voorzitster Betty Goede de hoop uit dat de nabestaanden hierna het laatste gedeelte kunnen verwerken. Toen Bouterse en Dijksteel echter voor hun gevangenneming vluchtten, bleek alles nog steeds niet achter de rug te zijn. In april 2024 drongen de OGV, Stichting 8 december 1982, de Vakcentrale-47 en advocaat en nabestaande Hugo Essed er bij de regering op aan de voortvluchtigen op te sporen.
# Joeratsenboezem

De Joeratsenboezem (Russisch: Юрацкая губа; Joeratskaja goeba) is een baai van de Karazee in het Hoge Noorden van West-Siberië, in het noorden van het district Tazovski van de Russische autonome okroeg Jamalië. Het schiereiland bevindt zich tussen twee uitlopers van het schiereiland Gyda; het schiereiland Mamonta aan zuidwestzijde en het naamloze noordoostelijke deel van Gyda in het noordoosten. De Joeratsenboezem wordt omringd door laaggelegen geleidelijk oplopende toendrakusten, die op plekken sterk moerassig zijn en onderdeel vormen van het natuurreservaat zapovednik Gydanski. De boezem is vernoemd naar de sprekers van het Joeratsisch (Joeratsen), een in de 19e eeuw uitgestorven taal, verwant met het Nenets en Enets.
De boezem is ongeveer 45 kilometer lang en 33 kilometer breed op haar breedste punt aan de monding die zich bevindt tussen Kaap Minin aan zuidwestzijde (Mamonta) en Kaap Pajsalja (schiereiland Oleni; aan noordwestzijde van de naamloze oostelijke uitloper van het schiereiland Gyda) aan noordoostzijde. De boezem is erg ondiep en kent een duidelijke getijdenbeweging. Het is een min of meer rondvormige baai ten noordoosten van de Gydaboezem, tussen de estuaria van de machtige Siberische rivieren Ob (Obboezem) en de Jenisej (Golf van Jenisej). Ten noorden van de Joeratsenboezem liggen het grote eiland Oleni, het kleine eilandje Rovny en de kleine Proklatnye-eilanden.
Een tiental rivieren mondt uit op de boezem, waarvan de Jesjajacha en de Joenjacha de grootste zijn. Het grootste deel van het jaar is de boezem bevroren. Ten noordoosten van de monding ligt het vissersplaatsje Matjoej-Sale.
# 't Fonteintje (Koersel)

't Fonteintje of Koersels Kapelleke is de naam van een bedevaartsoord en recreatiepark aan de Fonteintjestraat enkele kilometers ten oosten van Koersel, een deelgemeente van de Belgische stad Beringen.

## Bedevaart

Een man met de naam Swartelbroeke was in 1826 verdwaald op de heide en had niets te drinken meer, zodat hij dreigde te sterven. Hij riep de Heilige Maria aan en daar ontsprong een bron. Toen hij daarvan dronk was hij weer kerngezond. Uit dankbaarheid plaatste hij een staak met een Mariabeeld, dat sindsdien Onze Lieve Vrouwe aan de Staak of Onze Lieve Vrouwe bij 't Fonteintje werd genoemd. Zo ontstond de bedevaart.
Er werd een kapel gebouwd, waarvan het oudste gedeelte, het koor, uit 1833 stamt. In 1939 werd de kapel vergroot naar een ontwerp van Karel Gessler. In de kapel zijn kleine glas-in-loodramen met simpel gebrandschilderd glas alsook een 18e-eeuws drievuldigheidsschilderij en kleine beeldhouwwerken uit hout. Rond de kapel is in 1900 een bescheiden processiepark en fontein aangelegd met cement-rustiek waar ook een openluchtmis kan worden gehouden.
* Kapel Onze-Lieve-Vrouw aan de Staak
* Bron 't Fonteintje bij de kapel
* Rocaille (kunstrots) Graf van Jezus bij de kapel
Vaak is er discussie over de exacte naam van dit bedevaartsoord, Koersel Kapelleke vs Koersels Kapelleke. Beide naamgevingen worden gebruikt, maar etymologisch is enkel Koersels Kappelleke correct, gezien het gaat om het Kapelleke van Koersel, bijgevolg het Koersels Kapelleke.

## Natuur

Het bedevaartsoord bevindt zich in een groot natuurgebied, de Koerselse Heide ofwel 't Fonteintje, van 220 ha. Dit gebied is met naaldbos beplant maar tegenwoordig streeft men een meer afwisselend bos na. Naar het oosten toe lopen de wegen dood op het grote militaire terrein dat zich tussen Leopoldsburg en Hechtel bevindt. Tegenwoordig kunnen fietsers zich dwars door dit terrein over een speciaal aangelegd fietspad naar Hechtel begeven, hoewel alleen overdag zoals aangeduid door aanwijzingsborden. Men kan ook een pad naast de Zwarte Beek door het militair domein volgen, maar enkel tijdens het weekend en feestdagen.
In dit gebied bevindt zich aan de Grauwe Steenstraat het Bezoekerscentrum De Watersnip, waar ook informatie over de nabijgelegen Vallei van de Zwarte Beek wordt gegeven.

## Recreatie

Niet ver van de kapel beginnen een drietal wandelingen door het bosgebied en militair domein, ook is er een trimparcours uitgezet.
Verharde fietspaden leiden door de bossen en velden naar Stal, Heusden-Zolder en Hechtel-Eksel. Er zijn een paar eetgelegenheden en een grote speeltuin met een in 1960 gebouwde 27,5 meter hoge uitkijktoren.
# Đavolja Varoš

Đavolja Varoš (Ђавоља Варош, Duivelsstad) is een gebied in Servië waar hoodoo's voorkomen. Het gebied ligt bij Kuršumlija vlak bij de grens met Kosovo, in het Radan-gebergte.
Sinds 1959 is Đavolja Varoš beschermd, en sinds het door de Servische overheid in 1995 als belangrijk natuurmonument is aangemerkt, heeft het de hoogste graad van bescherming gekregen. Het kan door bezoekers worden bezichtigd, vlak bij de hoodoo's zijn trappen en uitkijkplatforms gebouwd.
# Avinguda Tibidabo (metrostation)

Avinguda Tibidabo is een station van de metro van Barcelona en tevens eindstation van FGC-lijn L7 (Ook bekend als Línia de Balmes).
Het station ligt onder de Carrer de Balmes en heeft ingangen aan de Plaça de John F. Kennedy, waar men kan overstappen op de historische Tramvia Blau. Deze tram verbindt het station met de kabelspoorweg van Tibidabo.
Het station heeft slechts één enkel perron dat eindigt bij een stootblok.
# Golf van Kolyma

De Golf van Kolyma (Russisch: Колымский залив; Kolymski zaliv, Jakoets: Халыма хомото; Xalıma xomoto) is een golf aan de zuidoostkust van de Oost-Siberische Zee, gelegen tussen Kaap Krestovy in het noordwesten en Kaap Medvezji in het zuidoosten en daarmee in het uiterste noordoosten van de Russische autonome republiek Jakoetië (bij de grens met Tsjoekotka). De golf is vernoemd naar de rivier de Kolyma, die uitmondt in de golf vanuit het zuidwesten en er een grote delta vormt met vele eilanden, waarvan Kamenka, Goesmp, Soecharny, Stolbik, Tabysjevski en Sjtormovoj de grootste zijn. De golf is gemiddeld gedurende ruim 9 maanden per jaar bevroren en ook in de zomer komt er veel drijfijs voor.
De golf heeft een breedte van 106 kilometer aan de monding en steekt tot 45 kilometer het binnenland in. De diepte varieert tussen de 4 en 9 meter. Het getijdeverschil bedraagt 0,2 meter, dubbeldaags.
De kust rond de golf bestaat uit toendralaagland; het Laagland van Kolyma aan westzijde en het Laagland van Tsjaoen aan oostzijde. Op het laagland bevinden zich talloze meren en moerassen. Aan westzijde van de golf stroomt de rivier de Grote Tsjoekotsjja in, in een grote delta. In het oosten van de golf bevinden zich de Ambartsjikbocht en de Trojanabocht (Tsjaoetsjjabocht).
en ten noorden van de golf liggen de Bereneilanden. Een stuk ten westen van de golf (330 km) ligt de veel kleinere Kolymskajabaai en een stuk ten oostelijker de Tsjaoenbaai. Iets ten oosten van de baai stroomt de Raoetsjoea uit in de Oost-Siberische Zee.
# Zomerpaleis (Peking)

* Zomerpaleis, een keizerlijke tuin in Peking
* Werelderfgoed cultuur
* Land
* China
* Coördinaten
* 39° 60′ NB, 116° 16′ OL
* UNESCO-regio
* Azië en de Grote Oceaan
* Criteria
* i, ii, iii
* Inschrijvingsverloop
* UNESCO-volgnr.
* 880
* Inschrijving
* 1998 (22e sessie)
* Kaart
* UNESCO-werelderfgoedlijst
* Zomerpaleis
* Naam (taalvarianten)
* Vereenvoudigd
* 颐和园
* Traditioneel
* 頤和園
* Pinyin
* Yíhéyuán
* Jyutping (Standaardkantonees)
* ji4 wo6 jyun4
Het Zomerpaleis of Yiheyuan is een historisch buitenverblijf in Peking, China. Het wordt beschouwd als een meesterwerk op het gebied van Chinese landschapsarchitectuur en tuinontwerp. Sinds 1998 hoort deze keizerlijke tuin bij het Werelderfgoed van UNESCO.
Het complex van 70.000 m² is aangelegd in een uitgestrekt domein rond een groot, kunstmatig meer, het Kunming-meer. Dit meer is een replica van het Westelijke Meer bij Hangzhou. De aarde van de uitgraving werd gebruikt voor het aanleggen van de grote Langleven-heuvel in het park. Het complex bestaat uit allerlei rijk versierde en goed bewaarde (dan wel gereconstrueerde) tempels, paleizen, paviljoens, woonvertrekken, overdekte galerijen en bruggen.
Het oorspronkelijk gebied, gelegen ten NoordWesten van het centrum van Peking was van oudsher een buitenverblijf van enkele dynastieën keizers. In de Qing dynastie werd het complex de Keizerlijke Tuin van achtereenvolgend keizer Qianlong ( die het als verjaardagscadeau aan zijn moeder schonk), keizer Jiaqing, keizer Daoguang en keizer Xianfeng.
In de tweede van de Opiumoorlogen werd het complex voor een groot deel verwoest. De huidige gebouwen dateren uit de tijd van Cixi, de keizerin-weduwe. Zij liet aan het eind van de 19de eeuw het hele complex uitbouwen, en verbleef hier grotendeels zelf tijdens de laatste jaren van het keizerrijk.
Het geld voor de aanleg van het uitgestrekte domein haalde zij uit de kas die bedoeld was voor de vernieuwing van Chinese vloot.
Sinds de revolutie is het een groot openbaar park, en wordt erg druk bezocht op vrije dagen.
# Sean O'Malley

Sean O'Malley (Helena, 24 oktober 1994) is een Amerikaans MMA-vechter. Hij werd op 19 augustus 2023 wereldkampioen bantamgewicht (tot 61 kilo) bij de UFC.

## Carrière

O'Malley debuteerde in 2013 in het MMA bij de organisatie Intense Championship. Hij won de eerste zeven gevechten van zijn carrière, waarvan zes vroegtijdig door knock-out (KO), technisch knock-out (TKO) of submissie (verwurging). Alleen Mark Coates haalde in die periode het einde van een partij met O'Malley, die deze wel unaniem won. Hij mocht daarop meedoen aan Dana White's Contender Series, waarin UFC-voorzitter Dana White nieuw talent probeert te scouten. O'Malley sloeg tijdens dit programma Alfred Khashakyan knock-out en verdiende zo een contract bij de UFC.
O'Malley debuteerde op 1 december 2017 bij de UFC tijdens The Ultimate Fighter: A New World Champion Finale, dat diende als finale voor Whites andere talentenprogramma The Ultimate Fighter. Hij won die dag op basis van een unanieme jurybeslissing van Terrion Ware. O'Malley schreef ook zijn eerste vier partijen bij de UFC op zijn naam, waarna Marlon Vera hem op 16 augustus 2020 zijn eerste nederlaag toebracht. De Ecuadoriaan won die dag na ruim vier minuten middels een TKO. O'Malley won daarna zijn volgende drie gevechten, ofwel door middel van een KO dan wel door een TKO. Zijn gevecht tegen Pedro Munhoz werd daarna gestaakt toen zijn opponent niet verder kon nadat hij per ongeluk een vinger in zijn oog kreeg.
O'Malley mocht het op 22 oktober 2022 opnemen tegen voormalig kampioen en nummer twee op de rankinglijst Pjotr Jan. Hij won op basis van een split decision. Hiermee verdiende hij een titelgevecht tegen kampioen Aljamain Sterling. Hij sloeg zijn landgenoot 19 augustus 2023 na een kleine minuut in de tweede ronde van hun partij TKO en werd zo de nieuwe UFC-kampioen bantamgewicht. O'Malley verdedigde zijn titel op 9 maart 2024 voor het eerst door revanche te nemen op Marlon Vera. Hij moest daarvoor vijf ronden van vijf minuten vol maken, maar de jury wees hem daarna unaniem aan als winnaar.
* ↑ Sean O'Malley Sherdog, geraadpleegd op 19 maart 2024
* ↑ UFC 280 | O'Mallet verslaat Yan via split decision
# Augustijnenkerk (Wenen)

De Augustijnenkerk (Augustinerkirche in het Duits) is een kerkgebouw in de Oostenrijkse stad Wenen dat onderdeel is van het Hofburgcomplex. Het interieur stamt uit de late 18e eeuw en is een vroeg voorbeeld van neogotiek.
De kerk heeft een loretokapel. In deze kapel staan zilveren urnen met de harten van de Habsburgers. De lichamen van de Habsburgers liggen in de Kaisergruft. De kerk is ook bekend om de missen van Schubert en Haydn, deze missen worden zondags gehouden. Het Wiener Bach-Orgel is gemaakt door de Nederlandse orgelbouwfirma gebroeders Reil.
# Bealach na Ba

Bealach na Ba (Goidelisch voor pad van het vee) is een bergpas op het Schotse schiereiland Applecross. Het steile gedeelte overbrugt 626 m, vanaf zeeniveau tot vlak onder de heuvel Sgurr a' Chaorachain (774 m), via een aantal haarspeldbochten en hellingen van om en bij 20%. Het is een van de weinige wegen in Schotland die werd aangelegd via technieken voor wegaanleg in de Alpen. Hij verbindt Inner Sound met Tornapress, vlak bij Loch Kishorn.
Via borden wordt gewaarschuwd dat deze weg, één rijvak met hier en daar passing places, niet in alle omstandigheden berijdbaar is en wordt afgeraden voor chauffeurs met weinig ervaring. Het is de op twee na hoogste weg van Schotland en tot midden de jaren zeventig van de 20e eeuw was het de enige verbinding via de weg met de rest van Schotland. In het verleden werd hij door veedrijvers gebruikt.
* Bealach na Ba met Loch Kishorn in de verte
* Een van de haarspeldbochten
* Parkeerplaats langs de bergpas met foto in zuidwestelijke richting en de bergen van Skye
* De waarschuwingsborden in Tornapress
# Kasteel Altena (Almkerk)

Kasteel Altena was een kasteel te Almkerk. Het was de zetel van de heren van Altena.
De eerste vermelding van het kasteel dateert van 1230. Dirk III van Altena droeg zijn castrum meum de Altena op aan graaf Floris IV van Holland. Aan de vondst van grote hoeveelheden tufsteen valt op te maken dat het kasteel oorspronkelijk uit dit materiaal moet zijn opgetrokken en dus ouder dan 1200 zal zijn geweest, uit een tijd dat men de fabricage van baksteen nog niet beheerste. Het betrof een mottekasteel. Niet lang daarna kwam het kasteel aan de Van Hornes. De volgende heren worden genoemd:
* Willem II van Horne (1265 - 1300)
* Willem III van Horne (1301)
* Gerard I van Horne (1301 - 1330)
* Willem IV van Horne (1300 - 1343)
* Gerard II van Horne (1343 - 1345)
* Willem V van Horne (1345 - 1357)
* Dirk Loef van Horne (1357 - 1369)
* Willem VI van Horne (1369 - 1405)
* Willem VII van Horne (1405 - 1433)
Van 1386 - 1417 was het Land van Altena door de leenheer, graaf Albrecht van Holland, niet in leen uitgegeven. Jacoba van Beieren gaf het weer in leen aan de heren van Altena.
* Jacob I van Horne (1433 - 1470)
* Jacob II van Horne (1470 - 1501)
* Jan van Horne (1531 - 1540)
* Filips van Montmorency (1540 - 1568)
* Walburgis van Nieuwenaar, weduwe van Filips, verkocht de heerlijke rechten van Altena aan het graafschap Holland
Ook wordt echter melding gemaakt van het feit dat reeds in 1386 de bezittingen van de Van Hornes verbeurdverklaard zouden zijn en de heerlijkheid rechtstreeks onder de graaf van Holland zou zijn gekomen, waarna het bewoond werd door een kastelein.

## Beleg

In 1393 werd het kasteel belegerd, daar de daders van de moord op Aleida van Poelgeest, minnares van Albrecht van Beieren, zich in dit huis hadden teruggetrokken. Het is niet bekend of het kasteel toen verwoest werd, maar het zou in 1400 nog zijn gemoderniseerd. In 1534 was het echter al een ruïne, en in latere jaren zal men de stenen hieruit hebben hergebruikt.

## Huidige situatie

Het kasteel bevond zich aan het huidige Altena's Laantje 3. Hier bevindt zich tegenwoordig de Altenahoeve. De kasteelheuvel is nog in het landschap te zien, en erbovenop staat een vervallen boerenschuur.
De ruïne werd in de 18e eeuw getekend door Jacobus Schijnvoet, Hendrik Tavenier en Roelant Roghman.
# Kirkstone Pass

Kirkstone Pass is een bergpas in het Engelse Lake District, gelegen in het graafschap Cumbria. De pas ligt op een hoogte van 454 meter en is de hoogste pas in het gebied die toegankelijk is voor gemotoriseerd verkeer.
Over de bergovergang loopt de A592, die Ambleside, aan de zuidkant, verbindt met Patterdale in het noorden. De hellingsgraad bedraagt op sommige plaatsen 1:4. 's Winters kan de weg onder bepaalde omstandigheden gesloten zijn.
Kirkstone Pass is genoemd naar een groot rotsblok op de top dat de vorm heeft van een kerktoren. Hier vlakbij ligt 'Kirkstone Pass Inn', van oorsprong een koetsiersherberg, daterend uit de 17e eeuw, maar nu vooral een op toeristen gericht café.

## Externe link

* Korte beschrijving en foto's
* ↑ https://www.english-lakes.com/kirkstone_pass.html. Gearchiveerd op 29 mei 2023.