OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Zoo Zürich

Zoo Zürich is een dierentuin in de Zwitserse stad Zürich. De dierentuin werd geopend in 1929.

## Geschiedenis
### Oprichting

In 1925 werd het Tiergarten-Gesellschaft Zürich opgericht met het doel in Zürich een dierentuin te openen. De vereniging wist in de daaropvolgende jaren een terrein in het stadsdeel Fluntern verwerven en op 7 september 1929 werd de dierentuin van Zürich geopend door toenmalig stadspresident Emil Klöti. Eén week na de opening had de tuin reeds 20.835 bezoekers verwelkomd.

### Masterplan

In 1992 stelde de dierentuin een nieuwe toekomstvisie voor, die onder andere een uitbreiding van de dierentuin en een verbouwing van vrijwel alle bestaande dierenverblijven omvatte. Hierbij zouden de dierenverblijven voortaan ontworpen worden naar het voorbeeld van het natuurlijke leefgebied van de dieren die erin leven. Binnen deze toekomstvisie werden volgende verblijven ontwikkeld:
* 1995: Het Sangay-Bergnebelwald voor brilberen en neusberen.
* 1997: Het moerasgebied Selenga voor Europese vogelsoorten.
* 2000: Een nieuw restaurant.
* 2001: Een Himalayagebied voor Siberische tijgers, kleine panda's, sneeuwpanters en wolven.
* 2002: De educatieve kinderboerderij Zoolino.
* 2003: De Masoala-Halle, een 11.000 m² grote tropenkas die gericht is op de fauna van Madagaskar.
* 2007: Een nieuw verblijf voor Indische leeuwen.
* 2008: Een Afrikaans berggebied met gelada's, Nubische steenbokken en klipdassen.
* 2012: Het Zuid-Amerikaanse moerasgebied Pantanal met capibara's, reuzenmiereneters, tapirs, Chileense flamingo's en kapucijnapen.
* 2014: Kaeng Krachan, een nieuw verblijf voor Aziatische olifanten.
* 2015: Een Mongoolse steppe voor kamelen en jaks.
* 2018: Een gebouw voor Australische diersoorten.
* 2020: De Lewa-Savanne voor giraffen, witte neushoorns, zebra's, struisvogels en antilopen.

## Fokprogramma's

Het park neemt deel aan meerdere internationale fokprogramma's en coördineert en beheert de EEP-stamboeken voor de Arabische oryx, de impala, de hyacinthara, de roodstaartamazone, de blauwkopkwartelduif en de galapagosreuzenschildpad.

## Externe link

* Website Zoo Zürich
* ↑ Zoo Zürich: Historische Ereignisse
* ↑ (en) EAZA Ex-situ Programme overview October 2024. EAZA.
# Rika Ponnet

Rika Ponnet (1968) is een seksuologe, schrijfster en is in de media veel gevraagd als relatie-expert.

## Biografie

Ponnet studeerde Germaanse filologie aan de universiteit van Gent om vervolgens seksuologische wetenschappen te studeren aan de KU Leuven. Ze runt het relatiebemiddelingsbureau Duet sinds 1993 en begeleidt zo singles op weg naar een nieuwe liefde. Daarnaast werkt ze als relatietherapeut. Ze begeleidt koppels en individuen bij vragen rond hun relatie, partnerkeuze, hechtingsstrategie...Ponnet is vaste columnist voor Billie, het weekendtijdschrift van Het Nieuwsblad, Libelle en Psychologies. Ze heeft wekelijks een rubriek in Nieuwe Feiten op Radio 1. Op donderdag beantwoordt ze in Vraag het aan Rika een vraag van een luisteraar. Samen met Johan Terryn maakte ze drie seizoenen van Seks verandert alles, waarin ze door de lens van de seksualiteit een case uit haar praktijk toelicht. Ze maakten er eveneens een theatershow van, Seks verandert alles, live. Daarin analyseren ze een aantal romcoms en hun impact op onze kijk op de liefde.

## Publicaties

Ponnet schreef meerdere boeken waaronder volgende bestsellers:
* Blijf bij mij: hoe we in relaties strijden voor macht en intimiteit (2012)
* Alleen met jou: de terugkeer van de romantische liefde (2018)

## Media-optreden

* Relatie-expert in het radioprogramma Nieuwe Feiten
* ↑ Lannoo - Rika Ponnet
* ↑ Het Laatste Nieuws - Rika Ponnet, relatie-expert met haar bestseller
* ↑ Metro - Rika Ponnet, seksuologe
* ↑ De Standaard - Expert Rika Ponnet
# Juan Sánchez Miño

Juan Manuel Sánchez Miño (Buenos Aires, 1 januari 1990) is een Argentijns voetballer die doorgaans als middenvelder speelt. Hij verruilde Torino in juli 2016 voor Independiente. Hij beschikt ook over de Italiaanse nationaliteit.

## Clubcarrière

Sánchez Miño debuteerde in 2010 voor Boca Juniors in de Argentijnse Primera División, tegen Quilmes AC. In twee seizoenen scoorde hij zes keer in 79 competitiewedstrijden voor de club uit Buenos Aires. In augustus 2014 werd hij getransfereerd naar Torino, waar hij een vierjarig contract tekende. Op 31 augustus 2014 debuteerde hij hiervoor in de Serie A, thuis tegen Internazionale. Hij mocht in de loop van de tweede helft invallen voor Omar El Kaddouri.
* (en) Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Juan Sánchez Miño op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Spelersprofiel op Transfermarkt. Gearchiveerd op 27 november 2022.
* ↑ Wedstrijdgegevens op Soccerway
1 Albil · 2 Franco · 3 Gonzalo Asis · 4 Figal · 5 Domingo · 6 Sánchez Miño · 7 Benítez · 8 Meza · 9 Gigliotti · 10 Gaibor · 11 Fernández · 12 Velez · 13 Rehak · 14 Amorebieta · 15 Rodríguez · 16 Bustos · 17 B. Romero · 18 S. Romero · 20 Silva · 22 Martínez · 23 Brítez · 25 Campaña · 26 Gutiérrez · 27 Menéndez · 29 Pizzini · 30 Verón · Coach: Holan
# Otar Korkia

Otar Korkia (Georgisch: ოთარ მიხეილის ძე ქორქია, Otar Micheilis dze Korkia; Russisch: Отар Михайлович Коркия, Otar Michailovitsj Korkia) (Koetaisi, 10 mei 1923 - Tbilisi, 15 maart 2005) is een voormalig basketbalspeler, die speelde voor de Sovjet-Unie op de Olympische Spelen.

## Carrière

Korkia begon zijn loopbaan in 1943 bij Dinamo Koetaisi. In 1947 verhuisde hij naar Dinamo Tbilisi. Met Dinamo won hij in 1950, 1953 en 1954 het landskampioenschap van de Sovjet-Unie. Ook won hij de USSR Cup in 1949 en 1950. Als hoofdcoach van Dinamo won hij in 1962 de FIBA European Champions Cup door in de finale te winnen van Real Madrid uit Spanje met 90-83.
In 1952 won Korkia met het Nationale team van de Sovjet-Unie, zilver op de Olympische Spelen. Korkia won drie keer goud op het Europees kampioenschap in 1947, 1951 en 1953. Ook won hij nog brons in 1955. Hij was aanvoerder van de Sovjet-Unie van 1953 tot 1955. In 1958 stopte Korkia met basketbal. De supercup van Georgië is naar Korkia vernoemd, de Otar Korkia Supercup.

## Privé

Otar Korkia is de oom van Olympische kampioen basketbal 1972, Micheil Korkia.

## Erelijst

* Landskampioen Sovjet-Unie: 3
** Winnaar: 1950, 1953, 1954
** Tweede: 1947
** Derde: 1948, 1952
* Bekerwinnaar Sovjet-Unie: 2
** Winnaar: 1949, 1950
** Runner-up: 1953
* Olympische Spelen:
** Zilver: 1952
* Europees kampioenschap: 3
** Goud: 1947, 1951, 1953
** Brons: 1955
# Aureool

Een aureool, stralenkrans, nimbus of halo is een ring of kroon van licht om het lichaam van goddelijke of heilige personen. Een aureool kan ook de straling of lichtkrans aanduiden - doch minder juist - die alleen het hoofd omgeeft. In amandelvorm wordt de krans om het lichaam echter aangeduid als mandorla.

## De nimbus als symbool
### Voorchristelijk

In het oude China en India werden goden soms op deze manier afgebeeld. Het was ook het symbool van de zonnegoden Mithras, Apollo en Helios. Later werd ook de keizer hiermee afgebeeld. Dit om zijn goddelijke status te benadrukken.

### Christelijk

Omstreeks de vijfde eeuw deed de nimbus zijn intrede in de christelijke kunst. Aanvankelijk alleen bij de Drie-eenheid en de engelen, maar later werden ook de apostelen, heiligen en anderen ermee afgebeeld. Het gaat hier steeds om een lichtschijn om het hoofd van een heilige. De oudste vorm is een gouden schijf, in de renaissance een cirkel. De beeltenis van Jezus Christus heeft steeds een kruis in de nimbus, de z.g. kruisnimbus, later ook een soort stralenkrans, min of meer in kruisvorm.
Er zijn dan verschillende vormen:
* Kruisvormig, Jezus Christus;
* Driehoekig, de Drie-eenheid (een aureool);
* Vierkant, wereldlijke personen (pausen, heersers, en stichtersfiguren; van de 6e tot de 12e eeuw);
* Zeshoekig, deugden.

## Het aureool als natuurkundig verschijnsel

De corona of krans is een spectrumkleurig cirkel- of ringvormig optisch / atmosferisch verschijnsel dat enkel rondom, of in de nabijheid van, de zonneschijf of de volle maan te zien is. Dit verschijnsel treedt meestal op wanneer er zich bepaalde atmosferische condities voordoen (met name wolkenflarden, bestaande uit een ijle nevel van zeer kleine waterdruppeltjes). Verwant aan het optische verschijnsel krans zijn de iriserende wolken, waarbij de cirkel- of ringvormige krans qua uiterlijk overgaat in grillig gevormde spectrumkleurige banden en omzomingen van lensvormige (of eilandvormige) wolken (Altocumulus lenticularis).

## Heiligenschijn

Ook kan zich rondom het hoofd van de schaduw (van de waarnemer) een helder aureool vormen. Ook dit heeft te maken met een optische proces. Dit soort aureool is enkel te zien rondom de schaduw van de waarnemer. Andere schaduwen, niet behorend tot de waarnemer, zijn, gezien door de waarnemer, niet omringd door een aureool. Een dergelijk optisch verschijnsel, dat enkel kan worden waargenomen rondom het hoofd van de eigen schaduw, wordt heiligenschijn genoemd.

## Glorie

Als de schaduw van de waarnemer zich aftekent tegen de achtergrond van een dichte mistwolk, of als de schaduw van het vliegtuig waarin de waarnemer zich bevindt zich aftekent tegen een waterdamphoudend wolkendek, is steeds de spectrumkleurige glorie te zien.

## Spreuken en gezegden

Als van iemand wordt gezegd dat hij een aureooltje draagt, bedoelt men dat het iemand is die nooit iets fouts doet, een heilig boontje.
# Lithofyt

Lithofyten zijn planten (met inbegrip van of korstmossen) met stenen of rotsen als substraat. Men onderscheidt epilithofyten die aan de buitenkant van de rots of in spleten groeien en endolithofyten binnenin het gesteente De herkomst van de woorden is Grieks: Lithos betekent steen, phyton plant en epi- op.
Lithofytische (of saxicole) soorten zijn aangepast aan droge omstandigheden, weinig strooisel en nutriënten, vaak direct zonlicht en soms extreme pH. Ze nemen geen water uit de grond op, maar adsorberen regen, dauw, smeltwater, of water dat over het steen loopt. Lithofyten halen hun voeding uit mossen, nutriënten in regenwater, afval, of zelfs hun eigen dode weefsel. Wanneer het gesteente tot niet meer dient dan voor houvast, dan komen ook andere harde materialen als substraat in aanmerking. Kunstmatige materialen als beton en dakpannen zijn nog steenachtig, maar lithobiontische soorten worden ook aangetroffen op hout (planken) en zelfs metaal. Sommige normaliter rotsbewonende varens als de steenbreekvaren, de zwartsteel, en de tongvaren worden soms ook op de grond (zand) gevonden.
Vele varens, enkele orchideeën- (Paphiopedilum en Phalaenopsis) en bromelia-geslachten groeien epilithisch. Sommige korstmossen groeien endolithisch.
# Marco Zamparella

Marco Zamparella (San Miniato, 1 oktober 1987) is een Italiaans voormalige wielrenner die laatstelijk in 2018 actief was bij Sovac-Natura4Ever.

## Carrière

In 2013 werd Zamparella achter Filippo Pozzato en Simone Ponzi derde in de Coppa Agostoni. Datzelfde jaar werd hij onder meer zesde in de Memorial Marco Pantani. Aan het eind van het seizoen vertrok hij bij het Hongaarse Utensilnord Ora24.eu en tekende een contract bij het Colombiaanse Movistar Team América, de opleidingsploeg van Movistar die in 2014 geen UCI-licentie had. Met die ploeg werd hij onder meer tweede in de ploegentijdrit van de Ronde van Colombia.
Voor 2015 tekende Zamparella een contract bij het Oekraïense Amore & Vita-Selle SMP. In zijn eerste seizoen werd hij onder meer vijfde in de tweede etappe van de Ronde van Mexico en achtste in de derde etappe van de Ronde van Fuzhou. Hij moest echter tot januari 2016 wachten op zijn eerste UCI-zege. Nadat hij in eerdere etappes al vierde en zevende was geworden was het in de zesde etappe van de Ronde van Táchira raak: Zamparella kwam respectievelijk twee en vier seconden eerder over de eindstreep dan de Venezolanen Carlos Molina en Robinson Rivas. Twee etappes later zou hij weer winnen, ditmaal door Jackson Rodríguez naar de dichtste ereplaats te verwijzen.
In september 2017 won Zamparella de Memorial Marco Pantani door, na in de vroege vlucht te zitten, mee te rijden met een groep favorieten en vervolgens de sprint te winnen, voor Diego Ulissi en Egan Bernal. In 2018 maakte hij de overstap naar Sovac-Natura4Ever.
Van 2019-2021 was hij ploegleider bij Amore & Vita-Selle SMP en in 2022 werd hij ploegleider bij Team Corratec.

## Overwinningen
### 2016

    6e en 8e etappe Ronde van Táchira

### 2017

    Memorial Marco Pantani

## Ploegen

    2013 – Utensilnord Ora24.eu
    2015 – Amore & Vita-Selle SMP
    2016 – Amore & Vita-Selle SMP
    2017 – Amore & Vita-Selle SMP presented by Fondriest
    2018 – Sovac-Natura4Ever
Bani · Celano · Ficara · Fredjoek · Gavazzi · Halilaj · Hishinuma · Kogoet · Lunardon · Manko · Martins · Movtsjan · Ponomarenko · Rjaposov · Tarkovski · Zamparella
Banushi · Bernardinetti · Celano · Elorza · Ficara · Galarreta · Grembi · Halilaj · Jovtsjev · Martins · Miralles · Mukaj · Sufa · Velia · Zamparella · Zmorka · Covili (stagiair) · Mancini (stagiair)
Belmokhtar · Bille · Bouzidi · Deguide · Deriaux · Évrard · Geuens · Hamza · Karrar · Legley · H. Mansouri · I. Mansouri · Mokhtari · Rebellin · Reguigui · Stenuit · Zamparella
* (en) Profiel van Marco Zamparella op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Marco Zamparella op de website van de UCI
* Profiel van Marco Zamparella op De wielersite
# Serge Parsani

Serge Parsani (Gorcy, 28 augustus 1952) is een voormalig Italiaans wielrenner. Hij was van 1976 tot 1983 prof bij dezelfde ploeg: Bianchi. In die periode behaalde hij enkele ereplaatsen. Als ploegleider was hij actief bij meerdere ploegen, onder andere bij de World Tour ploegen van Mapei (1999-2002), Quick·Step (2003-2008) en Katjoesja (2009-2011). In 2022 werd hij algemeen manager bij de nieuwe formatie Team Corratec.

## Belangrijkste overwinningen
### 1973

    Trofeo Banca Popolare di Vicenza

### 1979

    20e etappe Ronde van Frankrijk

### 1980

    Cagliari-Sassari

### 1981

    9e etappe Ronde van Italië

### 1983

    1e etappe Ronde van Italië (Ploegentijdrit)

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk |
| 1977 | 68e | opgave |
| 1978 | 73e | |
| 1979 | 53e | 66e (1) |
| 1980 | 26e | |
| 1981 | 31e (1) | |
| 1982 | 49e | |
| 1983 | 107e (1) | |
| Jaar | Milaan-San Remo |
| 1974 | 26e |
| 1977 | 89e |
| 1978 | 119e |
| 1980 | 44e |
* (en) Profiel van Serge Parsani op ProCyclingStats
* Profiel van Serge Parsani op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Serge Parsani op Firstcycling.com
* Profiel van Serge Parsani op De wielersite
# Coming Home (Roméo)

Coming home (voluit: I'm Coming home) is een single van de Rotterdamse soulgroep Roméo uit 1998. Het nummer werd Alarmschijf en kwam de Nederlandse top 40 binnen met superstip op plaats 15 op 28 maart 1998. Op 11 april bereikte het nummer de 2e plaats, waar het achtereenvolgens de volgende drie weken bleef staan. Het werd de grootste hit van de formatie en werd beladen met prijzen zoals TMF Awards. Bij de Radio Noordzee top 20 bleef de plaat zelfs acht weken lang op nummer 1 staan.
De single was afkomstig van het debuutalbum getiteld Roméo. Het nummer behoorde tot de 20 best verkochte singles van het jaar 1998 in Nederland met een oplage van 50.000 exemplaren.
In augustus 2022 gebruikte het Nederlandse ESPN het nummer om het eredivisie seizoen 2022/23 te promoten op hun kanaal. In de promotie clip ontvangen voetballers, presentatoren, analisten en fans elkaar op Schiphol met een knuffel of groet.

## Videoclip

De videoclip werd opgenomen in een landhuis, waar de vier jongens de terugkomst bezingen naar hun geliefde. De zangpartijen spelen zich af op de trap, waarna bij het refrein de gehele groep in de hal wordt getoond.

## Hitnotering Coming Home

"Coming Home" in de Nederlandse Top 40 - binnen: 28 maart 1998 :
| Week | 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | |
| Nummer | 15 | 5 | 2 | 2 | 2 | 3 | 3 | 5 | 8 | 11 | 18 | 28 | 36 | uit |

## Externe link

* Videoclip op Youtube
# Royal FC Mandel United

Royal FC Mandel United is een Belgische voetbalclub uit Izegem en Ingelmunster. De club is bij de Belgische Voetbalbond aangesloten met stamnummer 935 en heeft rood-zwart-geel als clubkleuren. RFC Mandel United ontstond in 2017 door een fusie van KFC Izegem en OMS Ingelmunster.

## Geschiedenis
### KFC Izegem

KFC Izegem werd in 1926 opgericht als Football Club Izegem en sloot in 1927 aan bij de KBVB. Het speelde enkele seizoenen in tweede klasse.

### OMS Ingelmunster

Olympic Molen Sport Ingelmunster ontstond in 2003 na de verhuis van de eerste voetbalclub uit de gemeente, KSV Ingelmunster. De club slaagde er in 2012 in de nationale reeksen te bereiken. In 2017 werd de club kampioen in derde klasse amateurs.

### Royal FC Mandel United

In het voorjaar van 2017 ontstond KFC Mandel United uit de fusie van KFC Izegem met OMS Ingelmunster. Vanaf het seizoen 2017-2018 gingen de twee clubs samen verder onder de naam KFC Mandel United met het stamnummer 935 van KFC Izegem. Het eerste seizoen wordt afgewerkt in het stadion van Ingelmunster, terwijl in Izegem een nieuw stadion met kunstgrasplein werd gebouwd waar de club waarschijnlijk zal spelen vanaf het seizoen 2019-2020. In 2018 werd beslist om ook het tweede seizoen in Ingelmunster te spelen.
In het seizoen 2018-2019 slaagde de ploeg erin te stunten in de beker door eersteklasser Waasland-Beveren te verslaan met 1-2 en zo door te stoten naar de 1/8e finales. In de 1/8e finales slaagden ze er niet in om opnieuw te stunten, ze werden 3-2 verslagen door Sint-Truiden VV.
In 2021 werd de naam van de club gewijzigd in Royal FC Mandel United.

## Resultaten

| Seizoen | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Reeks | Punten | Opmerkingen |
| | 1A | 1B | 1Am | 2Am | 3Am | P.I | P.II | P.III | P.IV | | | Vanaf 2016-17 zijn er 3 nationale en 2 regionale niveaus |
| 2017/18 | | | | 2 | | | | | | Tweede klasse Am. | 57 | Verlies in eindronde voor promotie tegen Club Luik |
| 2018/19 | | | | 2 | | | | | | Tweede klasse Am. | 60 | Verlies in eindronde voor promotie tegen KSK Ronse |
| 2019/20 | | | | 2 | | | | | | Tweede klasse Am. | 45 | Vroegtijdig stopgezet wegens de Coronacrisis, toch promotie naar 1e Nationale |
| 2020/21 | | | | | | | | | | Eerste nationale | | Competitie vroegtijd stopgezet vanwege de coronapandemie |
| 2021/22 | | | 14 | | | | | | | Eerste nationale | 19 | In baragewedstrijden gewonnen tegen SC Eendracht Aalst (2-1 in tot.), in de finale tegen Royal Union Tubize-Braine (8-3 in tot.) |
| 2022/23 | | | 20 | | | | | | | Eerste nationale | 14 | Degradatie naar 2e Nationale |
| 2023/24 | | | | 17 | | | | | | Tweede afdeling | 37 | Degradatie naar 3e Nationale |
| 2024/25 | | | | | | | | | | Derde afdeling | | |
# Valeriana tuberosa

Valeriana tuberosa is een kleine, kruidachtige plant uit de kamperfoeliefamilie (Caprifoliaceae). De soort komt voor in het Middellandse Zeegebied.
# GMR

GMR kan verwijzen naar:
* GMR (tijdschrift), een tijdschrift over computerspellen.
* GMR (motorfiets), Günther Michel Racing, een Duits motorfietsmerk.
* Giant magnetoresistance, een kwantummechanisch effect bij dunne lagen van afwisselend ferromagnetisch en niet-magnetisch materiaal
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van GMR en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Microligia pseudodolosa

Microligia pseudodolosa is een vlinder uit de familie spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Krüger.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Breithorn

De Breithorn is een 4164 meter hoge berg in de Alpen, op de grens tussen Zwitserland en Italië, op de grens van Wallis en Piëmont tussen de Matterhorn in het westen en de Monte Rosa in het oosten. De Breithorn wordt door een gletsjer bedekt. Ten noorden van de Breithorn ligt het Mattertal met Zermatt. Ten zuiden van de top strekt zich het Valdostaanse Val d'Ayas uit.
De Breithorn wordt beschouwd als een van de gemakkelijkst te beklimmen vierduizenders van de Alpen. Dit is te danken aan de kabelbaan die vanuit Zermatt naar de 3870 meter hoge Klein Matterhorn gaat. Vanaf dit punt kan men over de gletsjer en een sneeuwwand met een helling van 35° de top betrekkelijk eenvoudig bereiken. Het weer kan op deze hoogte erg snel omslaan. Lawines en het dikke pak sneeuw op de bergkam kunnen ook voor gevaarlijke situaties zorgen.
De Breithorn werd voor het eerst beklommen in 1813 door Henry Maynard, Joseph-Marie Couttet, Jean Gras, Jean-Baptiste Erin en Jean-Jacques Erin.
# Mont Dolent

De Mont Dolent is een 3830 meter hoge berg op het drielandenpunt van Frankrijk, Italië en Zwitserland.
De berg bevindt zich in het noordelijke deel van het Mont Blancmassief. Hij is herkenbaar aan zijn spitse piramidevormige top. Ten oosten van de top bevinden zich een Italiaans en Zwitsers dal die beiden de naam Val Ferret dragen. Ten noordwesten van de berg ligt de enorme Argentière-gletsjer.
De berg werd in 1864 voor het eerst beklommen door Eduard Whymper, hij zou een jaar later op 14 juli als eerste de Matterhorn beklimmen. Op 12 maart 1911 werd de Mont Dolent voor het eerst in het winterseizoen beklommen door G. Couchepin, O. Dehms, J. Sautier, R. Schanze en M. Crettez.

## Berghutten rondom de Mont Dolent

* Refuge Elena (2.061 m)
* Bivacco Fiorio (2.800 m)
* Refuge d'Argentiere (2.771 m)
* Refuge bivouac de la Maye (2.667 m)
* Refuge de la Neuve (2.735 m)
# Mont Brulé

De Mont Brulé of ook Mont Braoulè is een berg met een hoogte van 3585 meter op de grens van Zwitserland en Italië. Vanaf de Col de Collon is de berg gemakkelijk te beklimmen via de noordwestgraat en het Pointe Marcel Kurz (3498 m). Bovendien lopen routes naar de top over de oostwand en over de noordoost en zuidgraat. Door de noordwand lopen enkele moeilijkere routes. Vanaf de berg ontspringen twee gletsjers, de Glacier du Mont Braoulè en de Haut Glacier d’Arolla.
De eerste bekende beklimming staat op naam van Alphonse Chambrelent, André en Édouard Michelin, Pierre Puiseux en Bernard en Marc Wolff op 6 augustus 1892. Het is echter waarschijnlijk dat de berg daarvoor al is beklommen.
# Tré-la-Tête

De Tré-la-Tête (Aiguilles de Trélatéte) is een 3930 meter hoge berg op de grens van het Franse departement Savoie en het Italiaanse Valle d'Aosta.
De berg ligt in het zuidelijke deel van het Mont Blancmassief, ten noorden van de Aiguilles des Glaciers. De Tré-la-Tête wordt aan alle zijden omgeven door gletsjers, in het westen door de Glacier de Tré-la-Tête, in het noorden door de Miagegletscher en in het zuiden door de Glacier de la Lex Blanche.
De beklimming van de berg vindt meestal plaats vanaf de Italiaanse zijde. Op de route naar de top ligt maar een hut; het Bivacco Giovane Montagna. Een groot voordeel van de Tré-la-Tête is dat er ten westen van de top geen hoge bergen meer liggen en men slecht weer dus op tijd kan zien aankomen.
# Mont Vélan

De Mont Vélan is een berg in de Zwitsers-Italiaanse Alpen.
Hij behoort tot het massief van de Grand Combin. Ten westen van de berg ligt het Zwitserse Val d'Entremont waardoor de weg naar de Grote Sint-Bernhardpas loopt. De zuidelijke flank van de Mont Vélan daalt steil af in het onbewoonde dal van de Menouve. Aan de noordzijde van de berg ligt nog een tweede top, de Aiguille du Vélan (3636 m). Deze zijde is ook sterk vergletsjerd.
In 1779 werd de berg voor het eerst beklommen door een monnik van het Ospizio op de Grote Sint-Bernhardpas samen met enkele jagers. Daarmee was het een van de eerst beklommen hoge bergen in de Alpen.
Naar de top leiden verschillende routes. Deze meest gebruikte twee beginnen in Italië, in het Valle Menouve en de Conca di By waar de in 2003 gebruik genomen berghut Maria Cristina Rosazza (2650 m) ligt. Vanwege de lange afstand en de grote te overwinnen hoogte wordt de tocht gewoonlijk over twee dagen verspreid.