OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Rivierdolfijnen

Rivierdolfijnen zijn een groep dolfijnen die samen de superfamilie Platanistoidea vormen.

## Onderverdeling

De superfamilie wordt gevormd door vier of vijf soorten in vier families, waarvan de onderlinge relaties onduidelijk zijn. Soms worden ze in één familie verenigd, de Platanistidae of Iniidae (afhankelijk van de bron), maar vaker worden ze in vier aparte families ingedeeld. Waarschijnlijk hebben deze soorten geen gemeenschappelijke voorouder, en zijn de gelijkenissen tussen de soorten veroorzaakt door convergente evolutie.

## Leefwijze

Alle soorten zijn klein met lange bekken en veel tanden. Het zicht van de dieren is slechter ontwikkeld dan bij veel andere zeezoogdieren, terwijl de sonar zeer goed ontwikkeld is. Rivierdolfijnen houden zich vooral op in samenvloeiingen en vlak bij eilanden en zandbanken. Ze jagen voornamelijk op vis.

## Bedreiging

Doordat de soorten dicht bij de mens leven, zijn de meeste soorten bedreigd. De grootste bedreigingen vormen vervuiling, dammen, aanvaringen met boten en visnetten. De meest bedreigde walvisachtige is de Chinese vlagdolfijn (Lipotes vexillifer). Op 14 december 2006 is bekendgemaakt dat deze soort waarschijnlijk is uitgestorven.
Op 24 oktober 2023 sloten elf Zuid-Amerikaanse en Aziatische landen in Bogota De ‘Global Declaration for River Dolphins’ om zes bedreigde soorten rivierdolfijnen voor uitsterven te behoeden. Overeengekomen werd om kieuwnetten uit te bannen, meer onderzoek te doen, vervuiling te verminderen en beschermingsgebieden uit te breiden.

## Verspreiding

Alhoewel dolfijnen en walvisachtigen in het algemeen met de zee worden geassocieerd, leven de meeste soorten rivierdolfijnen in zoet water. Drie van de vier families leven in de grote rivieren van Azië en Zuid-Amerika: de Ganges, Indus (Platanistidae), de Yangtze (Chinese vlagdolfijn), de Amazone en de Orinoco (Orinocodolfijn). De La Plata-dolfijn leeft langs de oostkust van Zuid-Amerika.
Overigens zijn dit niet de enige zoetwaterdolfijnen. Leden van de familie der echte dolfijnen (Delphinidae), als de Amazonedolfijn of tucuxi (Sotalia fluviatilis), de Kameroendolfijn (Sousa teuszii) en de Irrawaddydolfijn (Orcaella brevirostris), en de Indische bruinvis (Neophocaena phocaenoides) hebben populaties in zoetwatergebieden, die deze gebieden niet lijken te verlaten.

## Taxonomie

* Superfamilie Platanistoidea (Rivierdolfijnen)
** Familie Platanistidae (Indische rivierdolfijnen)
*** Geslacht Platanista
**** Gangesdolfijn (Platanista gangetica)
**** Indusdolfijn (Platanista minor)
** Familie Lipotidae
*** Geslacht Lipotes
**** Chinese vlagdolfijn (Lipotes vexillifer)
** Familie Iniidae (Orinocodolfijnen)
*** Geslacht Inia
**** Inia araguaiaensis
**** Orinocodolfijn (Inia geoffrensis)
** Familie Pontoporiidae
*** Geslacht Pontoporia
**** La Plata-dolfijn (Pontoporia blainvillei)
Recentelijk worden de twee Indische rivierdolfijnen als één soort met twee ondersoorten beschouwd, Platanista gangetica.
* ↑ https://www.naturetoday.com/intl/nl/nature-reports/message/
# Big News

Big News is een Amerikaanse filmkomedie uit 1929 onder regie van Gregory La Cava.

## Verhaal

De verslaggever Steve Banks werkt aan een artikel over een narcoticabende. De bendeleider heeft invloed bij de krant en wil hem eruit werken. Bovendien dreigt zijn vrouw Margaret ermee van hem te scheiden, als hij niet ophoudt met drinken.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Armstrong, Robert Robert Armstrong | Steve Banks |
| Lombard, Carole Carole Lombard | Margaret Banks |
| Payne, Louis Louis Payne | Hensel |
| Boteler, Wade Wade Boteler | O'Neill |
| Sellon, Charles Charles Sellon | J.W. Addison |
| Hardy, Sam Sam Hardy | Joe Reno |
| Kennedy, Tom Tom Kennedy | Ryan |
| Richmond, Warner Warner Richmond | Phelps |
| Ainsworth, Helen Helen Ainsworth | Vera |
| Clark, Herbert Herbert Clark | Pells |
| Sutton, Gertrude Gertrude Sutton | Helen |
| Donlan, James James Donlan | Deke |
| Hayes, George George Hayes | Hoffman |
| Steele, Vernon Vernon Steele | Verslaggever |
| Wilson, Clarence Clarence Wilson | Lijkschouwer |

## Externe link

* (en) Big News in de Internet Movie Database
His Nibs (1921) · The Life of Reilly (1923) · Beware of the Dog (1923) · Restless Wives (1924) · The New School Teacher (1924) · Womanhandled (1925) · Let's Get Married (1926) · Say It Again (1926) · So's Your Old Man (1926) · Paradise for Two (1927) · Running Wild (1927) · Tell It to Sweeney (1927) · The Gay Defender (1927) · Half a Bride (1928) · Feel My Pulse (1928) · Saturday's Children (1929) · Big News (1929) · His First Command (1929) · Laugh and Get Rich (1931) · Smart Woman (1931) · Symphony of Six Million (1932) · The Age of Consent (1932) · The Half-Naked Truth (1932) · Gabriel Over the White House (1933) · Bed of Roses (1933) · Gallant Lady (1933) · The Affairs of Cellini (1934) · What Every Woman Knows (1934) · Private Worlds (1935) · She Married Her Boss (1935) · My Man Godfrey (1936) · Stage Door (1937) · 5th Ave Girl (1939) · Primrose Path (1940) · Unfinished Business (1941) · Lady in a Jam (1942) · Living in a Big Way (1947)
# Angola-vrijstaartvleermuis

De Angola-vrijstaartvleermuis (Mops condylurus, eerder Tadarida condylura) is een zoogdier uit de familie van de bulvleermuizen (Molossidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door A. Smith in 1833.

## Kenmerken

Alle leden van dit geslacht hebben gerimpelde lippen en een lange muizenstaart, die ver buiten de vlieghuid steekt. De lichaamslengte bedraagt 7 tot 8,5 cm, de staartlengte 4 cm en het gewicht 18 tot 35 gram.

## Leefwijze

Deze vleermuizen vliegen ’s avonds in enorme aantallen tegelijk uit, waardoor een individu minder kans loopt door een roofdier, zoals een uil, havik of slang, te worden gegrepen. Zelf vangen en eten ze hun prooi in de vlucht, waarna ze de harde delen laten vallen.

## Verspreiding

Deze vleermuis komt talrijk voor in de meest uiteenlopende habitats, van savanne tot tropisch bos in Madagaskar, Centraal-, westelijk- en Zuidoost-Afrika.
* ↑ (en) Angola-vrijstaartvleermuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Dichichthys bigus

Dichichthys bigus is een grondhaaiensoort uit de familie van de Dichichthyidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Bernard Séret en Peter Robert Last.
* ↑ (en) Dichichthys bigus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Dichichthys bigus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2024 version. N.p.: FishBase, 2024.
# Britt Gerrits

Britt Gerrits (Amsterdam) is een Nederlands actrice en danseres. Ze is vooral bekend geworden door haar hoofdrol in de televisieserie Dance Camp van AVROTROS op NPO Zapp.

## Biografie

Gerrits werd in 2022 door AVROTROS gecast in de hoofdrol van Kyra in de serie Dance Camp op NPO Zapp. Voor Gerrits was dit haar eerste hoofdrol in een film of serie. Ze speelt hierin Kyra, een meisje dat niet kan dansen, terwijl Gerrits zelf danseres is.
In 2023 deed Gerrits mee aan het televisieprogramma De Alleskunner op SBS6. Hierin wist ze tot de finale-aflevering te geraken en een vijfde plaats te bereiken. Tevens speelde Gerrits in datzelfde jaar een danseres in de film Net als in de film. In 2025 was Gerrits als onderdeel van Team dansers te zien in het NPO Zapp programma De Faker.

## Filmografie

* 2022: Dance Camp, als Kyra
* 2023: Net als in de film, als danseres jaren 90

## Externe link

* (en) Britt Gerrits in de Internet Movie Database
* ↑ (en) Britt Gerrits: Kyra. Imdb.com. Geraadpleegd op 2024-0207.
* ↑ Dance Camp met in cast Sterre Koning en Juvat Westendorp. vlaamskijken.nl. Geraadpleegd op 7 februari 2024.
* ↑ Serie Dance Camp draait om dansen en de liefde. kidsweek.nl (22 januari 2022). Geraadpleegd op 7 februari 2024.
* ↑ Wie sleept de titel in de wacht in de spannende finale van De Alleskunner VIPS 2023?. tvgids.nl (25 oktober 2023). Geraadpleegd op 7 februari 2024.
* ↑ (en) Net als in de film op Imdb. imdb.com. Geraadpleegd op 7 februari 2024.
* ↑ De Faker. NPO Start. Geraadpleegd op 4 februari 2025.
# Medaille van het Rode Kruis (Mantsjoerije)

De Medaille van het Rode Kruis van het Keizerrijk Mantsjoerije was een onderscheiding van het Rode Kruis. De medaille is een slaafse nabootsing van de veel oudere Medaille van het Japanse Rode Kruis. Mantsjoerije was een vazalstaat van Japan.
Het kruis van Genève op de voorzijde werd rood geëmailleerd. Men droeg de medaille aan een purperrood lint met twee gouden strepen langs de rand.
De "speciale leden" waaronder Keizer Pu-Yi droegen een medaille aan een lint met een rozet. Men verkreeg de medaille voor verdiensten voor het Rode Kruis maar ook wanneer men een flinke contributie betaalde. De rozetten in verschillende kleuren gaven aan hoeveel men had geschonken.
# Guglielmo Sanfelice d’Acquavella

Guglielmo Sanfelice d’Acquavella (Aversa, 14 april 1834 – Napels, 3 januari 1897) was kardinaal-aartsbisschop van Napels in het koninkrijk Italië.

## Levensloop

De edelman Sanfelice groeide op in het koninkrijk der Beide Siciliën, meer bepaald in de provincie Caserta. Zijn vader was Giuseppe hertog van Acquavella en zijn moeder Giovanna di Martino, barones van Montegiordano. Sanfelice werd monnik in de benedictijnenabdij van Heilige Drie-eenheid van Cava de' Tirreni. De priesterwijding vond plaats in 1857.
Als benedictijn had hij een job als lesgever in Latijn en Grieks aan de abdijschool. Deze school naast de abdij van de Heilige Drie-eenheid van Cava de’ Tirreni had hij zelf opgericht. Hij werd nadien prior van de abdij. Later in zijn carrière behaalde Sanfelice zowel een doctoraat in de theologie aan de universiteit van Napels (1875) als een doctoraat in beide rechten aan het College van Protonotarissen in Rome (1876).
In 1878 werd Sanfelice aartsbisschop van Napels. Hij ontving van de overheid van het jonge Italië tweemaal bedankingen: zowel voor zijn humanitaire hulp na de aardbeving van Casamicciola (1883) als bij de cholera-epidemie die Napels trof (1884). De kardinaalshoed nam hij in ontvangst bij paus Leo XIII in 1884. De titelkerk in Rome die de paus toewees aan Sanfelice, was de San Clemente.
Na zijn dood werd hij begraven in de kathedraal van Napels. Het grafschrift vermeldt zijn adellijke afkomst. Ook de twee rampen waar hij hulp bood, staan vermeld: de terraemotus of aardbeving en de lues asiaticus of cholera. Het praalgraf verrees in 1940.
* ↑ (en) Cheney, David M., Guglielmo Cardinal Sanfelice D’Acquavella, O.S.B.. Catholic Hierarchy (1996).
* ↑ (it) Sanfelice d'Acquavèlla, Guglielmo. Treccani enciclopedia on line. Istituto della Enciclopedia Italiana fondata da Giovanni Treccani S.p.A., Rome. Gearchiveerd op 13 januari 2023.
* ↑ (en) Miranda, Salvador, Sanfelice d'Acquavella, O.S.B.Cas., Guglielmo. The Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical Dictionary; Pope Leo XIII (1878-1903); Consistory of March 24, 1884.
* ↑ Van Melle, M.A., Feuilletons: een cholera-epidemie in Utrecht in de 19e eeuw. Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde blz 3049-3053 (1951). Gearchiveerd op 16 juli 2023.
* Gemeinsame Normdatei: 115773992X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6289 5904
* Library of Congress Control Number: n90710001
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074599275
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: SBLV312573
* Virtual International Authority File: 89421625
* WorldCat (via VIAF): 89421625
# Vloeigrens

De vloeigrens f$_y$ is een materiaalconstante die het punt in een spanning-rekdiagram beschrijft waarop een ductiel materiaal "begint te vloeien", ofwel het punt waarop er plastische vervorming begint op te treden. Bij sommige materialen is de overgang van elastisch ($\sigma =E.\epsilon$) naar plastisch gebied (σ constant) in het spanning-rekdiagram goed definieerbaar. Andere materialen (bijvoorbeeld zacht staal) hebben een veel geleidelijker overgang zodat een consequente definitie van de vloeigrens moeilijk is. Meestal wordt dan gewerkt met de 0,2%-rekgrens of kortweg de rekgrens. Dit punt treedt op wanneer er, naast de elastische rek bepaald door de elasticiteitsmodulus, een supplementaire rek van 0,2% optreedt (zie afbeelding).
In de (werktuig)bouwkunde wordt de sterkte van een materiaal gekarakteriseerd door de rekgrens. Het materiaal keert namelijk altijd elastisch terug naar de begintoestand als het materiaal ontlast wordt. Aangezien de meeste materialen nog vloeien na het overschrijden van de vloeigrens bouwt men op die manier zekerheid in.
Wanneer een materiaal onderworpen wordt aan krachten in meerdere richtingen, dan kan een "vloeikromme" gedefinieerd worden die aangeeft voor welke combinaties van krachten het materiaal begint te vloeien. Zie onder andere criterium van Tresca en Von Mises-spanning.

## Waardetabel

Onderstaande tabel geeft een ruwe schets van de waarde van de vloeigrens. Deze waarde varieert al naargelang de warmtebehandeling of koudvervorming die het materiaal heeft ondergaan, maar is ook sterk afhankelijk van (in het geval van de metalen) de gebruikte legeringselementen.
| Materiaal | Vloeigrens (MPa) |
| gewoon staal | 260 |
| hogesterktestaal | 690 |
| roestvast staal (AISI 302, koud gewalst) | 520 |
| premium rail steel (R350HT) | ≥ 1175 |
| titaniumlegering (6% Al, 4% V) | 830 |
| aluminium | 7-11 |
| koper commercieel zuiver | 70 |
| spinrag | 1150 (ongeveer) |
| kevlar | 3620 |
| nylon | 45 |
| boriumstaal | 3100 |
| siliciumcarbide (SiC) | 3440 |
| saffier (Al$_2$O$_3$) | 1900 |
Het verband tussen de vloeigrens en de korrelgrootte volgt uit de Hall-Petchrelatie.
* ↑ Heyder & Maedler, 2015, "The Influence of Wheel and Rail Material on the Wear of the Respective Contact Partner", Proceedings of CM2015 - 10th International Conference on Contact Mechanics and Wear of Rail/Wheel Systems.
* ↑ Polmear, Ian J. (1999). Light alloys: metallurgy of the light metals. Arnold, London. ISBN 978-0-340-63207-9.
# Leon Antoine Bekaert

Leo Antone Charles Joseph (Leon Antoine) Bekaert (Zwevegem, 9 december 1891 – 19 december 1961) was een Belgische industrieel, burgemeester en invloedrijke personaliteit binnen de CVP.

## Biografie

Leon Antoine Bekaert was een telg uit het geslacht Bekaert en de zoon van Leo Leander Bekaert, stichter van het gelijknamig staalbedrijf. Hij liep school aan het Sint-Amandscollege in Kortrijk en het Collège Notre-Dame de la Paix in Namen en studeerde rechten aan de Facultés universitaires Notre Dame de la Paix in Namen en de Katholieke Universiteit Leuven, waar hij in 1919 het diploma van doctor in de rechten behaalde.
In 1927 volgde hij zijn vader op als burgemeester van Zwevegem. De gemeente was nauw verbonden met het staalbedrijf Bekaert, waar heel wat inwoners van de gemeente hun betrekking hadden. Hij bleef burgemeester tot aan zijn dood in 1961 en werd opgevolgd door zijn zoon Antoine, die buiten de raad tot burgemeester werd benoemd. Binnen de CVP was hij in de periode 1947-1961 lid van de invloedrijke 'agendacommissie' van het Studie- en Documentatiecentrum. Na de Tweede Wereldoorlog was hij een van de voornaamste aandeelhouders die De Nieuwe Standaard oprichtte, in opvolging van de geschorste De Standaard.
Bekaert trouwde in 1918 in Weybridge met Elisabeth Velge, van wie de familie mee participeerde in het kapitaal van de familiale onderneming. Zijn schoonvader Charles Velge was advocaat en vrederechter in Geraardsbergen. Na de dood van zijn vader in 1936 leidde hij de familieonderneming en gaf er een aanzienlijke en internationale ontwikkeling aan. Hij had ook de reputatie een voorloper te zijn op het gebied van sociale voorzieningen en extralegale voordelen voor zijn personeel. Hij werd in de leiding van de familiale onderneming opgevolgd door zijn zoon Antoine Bekaert en zijn schoonzoon Marc Verhaeghe de Naeyer. Hij was een oom van Maurice Velge, Jean-Charles Velge en Léon Velge.
Hij speelde een belangrijke rol in het ondernemingsleven in België. Hij was vele jaren voorzitter van Fabrimetal (1946-1952) en het Verbond der Belgische Nijverheid (VBN, 1952-1961). Hij was ook voorzitter van het Algemeen Christelijk Verbond van Werkgevers (ACVW, 1935-1951) en de Federatie van Katholieke Werkgevers (FeKaWe, 1945-1961), de nationale overkoepeling van het Vlaamse ACVW en het Waalse Association des patrons et ingénieurs catholiques (APIC) De Vlaamse component van de FeKaWe, werd een belangrijke sociale dienstverlener aan het bedrijfsleven. Ten slotte was Bekaert de eerste voorzitter van de Europese werkgeversorganisatie UNICE (1958-1961). Hij werd in deze hoedanigheid opgevolgd door de Fransman Georges Villiers.
Daarnaast was hij gedurende een periode van 8 jaar (1943-1951) erevoorzitter van de kajakclub van Zwevegem (KSKZ). De club zelf werd opgericht door werknemers Bekeart onder de naam Beka-kanoclub.
Bekaert was tevens lid van de Bankcommissie (1935-1938), regent van de Nationale Bank van België (1938-1961), voorzitter van de Stichting Industrie-Universiteit (1956-1961), lid van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven, lid van de Nationale Raad voor Wetenschapsbeleid en lid van de Algemene Raad van de KU Leuven.
# Emil Vinjebo

Emil Nygaard Vinjebo (Gadstrup, 24 maart 1994) is een Deens voormalig wielrenner en huidig ploegleider bij Uno-X Mobility.

## Carrière

Als junior won Vinjebo, samen met zijn ploeggenoten, de openingsploegentijdrit in de Rothaus Regio-Tour van 2012. In april 2018 won Vinjebo de vierde etappe in de Ronde van Loir-et-Cher, voor Asbjørn Kragh Andersen. Door zijn zege nam hij de leiding in het puntenklassement over van Johim Ariesen. Vinjebo zou uiteindelijk als tweede eindigen in het eindklassement en op een vijfde plaats in het puntenklassement. In 2019 werd hij derde in de Tro Bro Léon, achter Andrea Vendrame en Baptiste Planckaert. In 2023 stopte Vinjebo als wielrenner en ging even later aan de slag als ploegleider.

## Overwinningen
### 2012

    1e etappe Rothaus Regio-Tour (ploegentijdrit)

### 2018

    4e etappe Ronde van Loir-et-Cher

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Milaan-San Remo | Gent-Wevelgem | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Tours | WK op de weg |
| 2018 | | | | | 55e |
| 2019 | | | | opgave | |
| 2020 | | | | | |
| 2021 | 121e | 71e | opgave | | |

## Ploegen

* 2013 – Team TreFor
* 2014 – Cult Energy Vital Water
* 2015 – Team TreFor-Blue Water
* 2016 – Team Giant Scatto U23
* 2017 – Team Giant-Castelli
* 2018 – Team ColoQuick
* 2019 – Riwal-Readynez Cycling Team
* 2020 – Riwal-Readynez Cycling Team
* 2021 – Team Qhubeka-ASSOS
* 2022 – Riwal Cycling Team
* 2023 – Leopard TOGT Pro Cycling
* (en) Profiel van Emil Vinjebo op ProCyclingStats
* Profiel van Emil Vinjebo op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Emil Vinjebo op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Emil Vinjebo op de website van de UCI
* Profiel van Emil Vinjebo op De wielersite
A.K. Andersen · S.K. Andersen · Bøje-Pedersen · von Folsach · Guldhammer · Hemmsen · Larsen · Mørkøv · Mygind · Olesen · Plesner · Quaade · Rosenberg · Vinjebo
A.K. Andersen · S.K. Andersen · Clausen · Foder Holm · Gregaard · Hardahl · Hyldgaard · Lander · Olsson · Pedersen · Rahbek · Rasmussen · Riis · Vinjebo
Almindsø · Christiansen · von Folsach · Hardahl · Johansen · Larsen · Lyhne · Madsen · Moberg · Price-Pejtersen · Salby · Vingegaard · Vinjebo · Wallin
Armée · Aru · Barbero · Bennett · Brown · Campenaerts · Claeys · Clarke · Dlamini · Frankiny · Gogl · Hansen · Henao · Janse van Rensburg · Lindeman · Nizzolo · Pelucchi · Power · Pozzovivo · Schmid · Stokbro · Sunderland · Tanfield · Vacek · Vinjebo · Walscheid · Wiśniowski
# Ruben Vandenborre

Ruben Vandenborre (Waregem, 14 april 1992) is een Belgische filmproducent, regisseur en scenarist.

## Levensloop

Hij behaalde in 2017 het diploma 'professionele bachelor in de audiovisuele technieken: film, tv en video' aan de hogeschool LUCA School of Arts, campus NARAFI. Daar studeerde hij af met de kortfilm Vriend van Goud, die hij schreef en regisseerde.
In 2018 richtte hij samen met Anthony Van Biervliet in Melle het productiehuis Dingie op. Van die maatschappij kwam in 2020 De familie Claus uit, als eerste langspeelfilm.

## Filmografie

Als regisseur:
* 2022 - De Familie Claus 3 (film)
* 2021 - De Familie Claus 2 (film)
* 2018 - Vriend van Goud (kortflim)
Als producent:
* 2023 - Knokke Off (serie)
* 2022 - De Familie Claus 3 (film)
* 2022 - Hacked (serie)
* 2021 - De Familie Claus 2 (film)
* 2020 - De Familie Claus (film)
* 2016 - Fifty Fifty (kortfilm)
Als coproducent:
* 2023 - Neem me mee (film)
Als scenarist:
* 2022 - De Familie Claus 3 (film)
* 2021 - De Familie Claus 2 (film)
* 2020 - De Familie Claus (film)
* 2018 - Vriend van Goud (kortflim)

## Prijzen en nominaties
### Films

| Jaar | Film | Prijs | Categorie | Resultaat |
| 2021 | De Familie Claus | De Ensors | Beste jeugdfilm | Gewonnen |
| 2023 | De Familie Claus 3 | De Ensors | Beste jeugdfictie | Genomineerd |

### Series

| Jaar | Serie | Prijs | Categorie | Resultaat |
| 2023 | Knokke Off | Humo's Pop Poll | Beste serie (nationaal) | Gewonnen |
| 2023 | Knokke Off | De Kastaars! | Beste fictiereeks | Gewonnen |
| 2023 | Knokke Off | De Ensors | Beste fictie-serie | Genomineerd |

## Externe link

* (en) Ruben Vandenborre in de Internet Movie Database
* ↑ Ruben Vandenborre, Luca, School of Arts
# Jean-Pierre Huberty

Johan Peter (Jean-Pierre) Huberty (Muhlenbach, 16 juni 1870 – aldaar, 16 mei 1897) was een Luxemburgs kunstschilder.

## Leven en werk

Huberty was een zoon van molenaar Joseph Huberty en Margaretha Drescher. Hij werd geboren in Muhlenbach binnen de toenmalige gemeente Eich, die in 1920 als stadsdeel werd samengevoegd de stad Luxemburg. Huberty werd opgeleid aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen en maakte studiereizen naar Frankrijk, Italië en -met Alphonse Jungers- naar Spanje. Hij schilderde vooral portretten en een aantal landschappen.
In Luxemburg richtte Huberty samen met onder anderen Pierre Blanc, Michel Engels, Franz Heldenstein en Jean-Pierre Koenig in 1893 de kunstenaarsvereniging Cercle Artistique de Luxembourg (CAL) op. Hij toonde zijn werk onder meer bij de Exposition du Travail (1894) in de stad Luxemburg en de eerste Salon du CAL (1896).
Jean-Pierre Huberty overleed op 28-jarige leeftijd in Muhlenbach. De CAL hield na zijn overlijden een retrospectief in de grote zaal van het casino. In Muhlenbach werd een straat naar hem vernoemd. In 1937 werd na de salon van dat jaar opnieuw een retrospectief door de CAL georganiseerd, waar onder andere Hubertys portretten van een jonge Italiaan, de koster van Weimerskirch en Michel Engels waren te zien.

## Enkele werken

* 1894 portret van prof. Michel Engels, hoogleraar tekenkunst. Olieverf, 37 x 26 cm, collectie MNAHA.
* Joueur de mandoline. Olie op doek, 77 x 96 cm, collectie MNAHA.
* Le secret. Olie op doek, 43,8 x 37 cm, collectie MNAHA.

## Galerij

* Le secret
* Michel Engels (1894)
* ↑ Jos Welter, red. (1993) Rétrospective : Cent ans d'art luxembourgeois 1893-1993. Luxemburg: Cercle Artistique de Luxembourg / Crauthem: Lux-Print. ISBN 2-919970-24-0
* ↑ Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Jean-Pierre Huberty op de Luxemburgstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Burgerlijke stand van Eich: geboorten 1870, akte n° 117.
* 1 2 (de) "Was bedeuten die Straßennamen der Stadt?", in ons stad, nr. 15 (1984), p. 26. Gearchiveerd op 2 juli 2023.
* ↑ (fr) "Muhlenbach", L'Indépendance luxembourgeoise, 18 mei 1897.
* ↑ (de) "Retrospektieve Bilderschau der J.P. Huberty und Alphons Jungers"", A-Z : Luxemburger illustrierte Wochenschrift 30 mei 1937. Gearchiveerd op 16 augustus 2023.
* Musée national d'archéologie, d'histoire et d'art: lkl002078
# Cascais (plaats)

Cascais is een plaats (vila) in de Portugese gemeente Cascais. Tot de bestuurlijke herindeling in 2013 was Cascais een freguesia; na samenvoeging met Estoril is het onderdeel van de nieuwe freguesia Cascais e Estoril. Het lokale bestuur zetelt in Cascais.
Cascais is het beginstation van de Linha de Cascais naar Lissabon.