OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Belgisch kampioenschap JKA karate senioren heren

Het Belgisch kampioenschap JKA Karate wordt jaarlijks in België georganiseerd door de Belgian Amateur Karate Federation (BAKF). Het kampioenschap wordt gehouden in de disciplines kata en kumite. Tijdens dit kampioenschap nemen de 8 best geplaatste karateka's van het Vlaams kampioenschap JKA Karate het op tegen de 8 best geplaatste karateka's van JKA francophone de Belgique.

## Erelijst
#### Senioren mannen kumite

| Jaar | Plaats | 1 Kampioen | 2 Zilver | 3 Brons | 3 Brons |
| 2024 | Eigenbrakel | Thomas Renard | Thomas Sombreffe | Moutasem Al-Maleh | Robin Creve |
| 2023 | Eigenbrakel | Louis Dangremont | Quinten Meiresonne | Mohamed Sy | Moutasem Al-Maleh |
| 2022 | Eigenbrakel | Maxime Galet | Moutasem Al-Maleh | Mathis Caruso | Michiel Vlaminck |
| 2021 | Geannuleerd | | | | |
| 2020 | Geannuleerd | | | | |
| 2019 | Eigenbrakel | Abdelkarim Bouzkik | Bram Van De Veire | Joy Halsberghe | Jonathan Mulolo |
| 2018 | Eigenbrakel | Jonathan Mulolo | Abdelkarim Bouzkik | Haroun Beljoudi | Nasuf Hoti |
| 2017 | Eigenbrakel | Abdelkarim Bouzkik | Joy Halsberghe | Kristof Vermeulen | Nasuf Hoti |
| 2016 | Eigenbrakel | Jonathan Mulolo | Arnaud Vicaire | Abdelkarim Bouzkik | Joy Halsberghe |
| 2015 | Eigenbrakel | | | | |
| 2014 | Eigenbrakel | Kristof Vermeulen | Abdelkarim Bouzkik | Logan Minne | Ahmed Atindehou |
| 2013 | Eigenbrakel | Arnaud Vicaire | Dominiek Cardoen | Kristof Vermeulen | Samson Wille |
| 2012 | Eigenbrakel | Arnaud Vicaire | Samson Wille | Chancelda Atindehou | Mickaël Pint |
| 2011 | Eigenbrakel | Arnaud Vicaire | Iwan Wille | Samson Wille | Kristof Vermeulen |
| 2010 | Kortrijk | Rachid Bourakba | Chancelda Atindehou | Kristof Vermeulen | Arnaud Vicaire |

#### Senioren mannen kata

| Jaar | Plaats | 1 Kampioen | 2 Zilver | 3 Brons |
| 2024 | Eigenbrakel | Jeoffrey Paquot | Brecht Vlaminck | Mohamed Sy |
| 2023 | Eigenbrakel | Mathis Caruso | Michiel Vlaminck | Philippe Bushinskiy |
| 2022 | Eigenbrakel | Mathis Caruso | Maxime Galet | Brecht Vlaminck |
| 2021 | Geannuleerd | | | |
| 2020 | Geannuleerd | | | |
| 2019 | Eigenbrakel | Joy Halsberghe | Ian Lodens | Marc Szitgetvari |
| 2018 | Eigenbrakel | Joy Halsberghe | Gianni Schotte | Pierre Delfante |
| 2017 | Eigenbrakel | Joy Halsberghe | Gianni Schotte | Nasuf Hotti |
| 2016 | Eigenbrakel | Arnaud Vicaire | Joy Halsberghe | Gianni Schotte |
| 2015 | Eigenbrakel | | Gianni Schotte | |
| 2014 | Eigenbrakel | Christophe Leponce | Toshiro De Smeyer | Kristof Vermeulen |
| 2013 | Eigenbrakel | Arnaud Vicaire | Dominiek Cardoen | Toshiro De Smeyter |
| 2012 | Eigenbrakel | Christophe Leponce | Arnaud Vicaire | Dominiek Cardoen |
| 2011 | Eigenbrakel | Christophe Leponce | Vincent Bouqué | Dominiek Cardoen |
| 2010 | Kortrijk | Arnaud Vicaire | Vincent Bouqué | Toshiro De Smeyter |
* Résultats de championnats nationaux, JKA-francophone de Belgique
* Resultaten JKA Belgische kampioenschappen 18-10-2015 te Braine L’Alleud, Taisho Lede
# Verkeerstuin (Den Haag)

De eerste verkeerstuin van West-Europa werd in 1954 in Den Haag geopend. Een tweede verkeerstuin in Den Haag werd in 1965 geopend.

## Geschiedenis

De eerste verkeerstuin lag aan de Hemsterhuisstraat achter het Museum voor het Onderwijs. Het initiatief tot de vestiging werd genomen door de Haagse Commissie voor Veilig Verkeer. Zij achtte het noodzakelijk de jeugd bekend te maken met de verkeerssituaties en -regels in de snel toenemende groei van het verkeer.
In 1956 volgden plannen voor een tweede verkeerstuin. In 1962 zorgde de N.V. Verenigde N.B.M.-bedrijven (NBM) ter ere van haar 60-jarig bestaan ervoor dat haar dochtermaatschappij, N.V. Aannemingsbedrijf N.B.M. Zaandam, die al meer dan 40 jaar voor de gemeente Den Haag werkzaamheden uitvoerde, dat deze plannen werden verwezenlijkt door de 6400 vierkante meter grote verkeerstuin aan de gemeente aan te bieden. Deze kwam te liggen aan de Hengelolaan in de wijk Morgenstond.
Andere bijdragen aan het project volgden, waaronder:
* Een Haagse benzinepompexploitant doneerde een aanzienlijke geldelijke bijdrage
* Caltex Nederland leverde 12 trapauto’s, 19 fietsen en een benzinestation
* Een Haagse verkeersbordenfabrikant schonk verkeersborden
* De NS zorgde voor een spoorwegovergang met slagbomen
Vanaf de opening in 1965 gaf de Haagse politie verkeerslessen aan Haagse leerlingen, onder meer vanuit een verkeerstoren, waar vanuit ook de verkeerslichten werden bediend. Voorts was er een leslokaal. Vanuit de politie werden twaalf instructeurs ter beschikking gesteld, maar in 1971 trad er een personeelstekort op bij de politie en konden er geen verkeerslessen vanuit de politie meer plaatsvinden. Hierdoor moesten de schoolleerkrachten zelf lessen gaan verzorgen, maar door gebrek aan verkeerskennis en -inzicht werd dit geen succes; het opvoedkundig aspect was vervangen door een pretparkpresentatie.
In 1976 werd het verkeersonderwijs door middel van een verkeerstuin ter discussie gesteld, waarna geconcludeerd werd dat het effect van de verkeerslessen twijfelachtig was. Nadien stond de verkeerstuin alleen nog open voor leerlingen van het buitengewoon lager onderwijs.
In 1982 kwam de tuin in handen van Stichting Haagse Jeugdverblijven en had deze geen onderwijsbestemming meer. Het terrein, dat werd begrensd door de Leyweg, Zuidlarenstraat en de Hengelolaan, werd nadien gebruikt voor de bouw van woningen en een winkelcentrum.
* De eerste verkeerstuin van Nederland, Haags Gemeentearchief
* Haagse verkeersveiligheid, De Haagse Tijden, 9 januari 2024
* ↑ Openstelling verkeerstuin, Het Binnenhof, 19 mei 1954
* ↑ Nieuwe Haagse verkeerstuin in gebruik, Algemeen Dagblad, 14 april 1965
# Humphrey Davelaar

Humphrey Andres Davelaar (26 februari 1958) is een Curaçaos politicus. Namens de Partido Nashonal di Pueblo zat Davelaar van 2010 tot 2017 in de Staten van Curaçao.
In 1979 werd Davelaar lid van de PNP. Voor die partij was hij lid van de Eilandsraad van Curaçao en gedeputeerde van het eilandgebied Curaçao. Vanaf de zelfstandigheid van Curaçao (10 oktober 2010) tot 10 mei 2017 zat hij in de Staten als fractieleider en enig fractielid. Van december 2015 tot november 2016 was Davelaar vicevoorzitter van de Staten van Curaçao als opvolger van Jaime Córdoba. Van november 2016 tot januari 2017 was hij voorzitter van de Staten van Curaçao.
Nadat de PNP in 2017 haar enige zetel had verloren, bedankte Davelaar voor de partij. In 2021 probeerde hij als lijsttrekker van KAS terug te komen, maar bij de "steunverkiezingen" behaalde deze lijst te weinig stemmen (746) om op het stembiljet te komen.
* ↑ https://edsonevertsz.files.wordpress.com/2010/08/kandidato-elekshon.pdf. Gearchiveerd op 4 juli 2022.
* ↑ https://web.archive.org/web/20160316083304/http://www.de-surinaamse-krant.com/2015/12/humphrey-davelaar-nieuwe-vicevoorzitter.html
* ↑ (en) Davelaar gekozen als voorzitter van het parlement. Gearchiveerd op 2 oktober 2022.
* ↑ https://curacao.nu/davelaar-eist-hertelling-steunverkiezingen/
# Sluis 0

Sluis 0 is een sluis in de Zuid-Willemsvaart, CEMT-klasse IV, in 's-Hertogenbosch, Nederland. De sluis ligt daar waar aan de noordzijde van het kanaal de Maastrichtseweg overloopt in de straat Zuid-Willemsvaart. Aan de zuidkant ligt de Van Veldekekade met de kruising met de Hekellaan.
De sluis heeft een schutlengte van 124,2 m, de kolk is 116,5 m lang en 26,4 m breed, de wijdte van de hoofden is 6,8 m.
Sluis 0 moest de in 1933 gesloopte Sluis 1 vervangen. Bij hoog water moest deze sluis de stad beschermen. Waar vroeger Sluis 1 heeft gelegen, is nog steeds zichtbaar in het landschap. Het kanaal is daar een stuk smaller. De Lambooijbrug gaat over dit stuk kanaal.
Sluis 0 ligt westelijker dan de gesloopte Sluis 1. Omdat de telling is begonnen in 's-Hertogenbosch, heeft deze sluis de naam Sluis 0 gekregen. Dit, omdat bij het bouwen van de sluis, Sluis 1 nog in bedrijf was. Na voltooiing werd Sluis 1 gesloopt.
# Missing (Everything But The Girl)

Missing is oorspronkelijk een nummer van het Britse populaire muziekduo Everything But The Girl en de tweede single van hun achtste studioalbum Amplified Heart uit (1994). Het is geschreven door de twee bandleden, Tracey Thorn en Ben Watt, en is geproduceerd door Watt.

## Achtergrond

Het werd de tweede single van het album en kwam in het Verenigd Koninkrijk en Ierland als single uit op 8 augustus 1994 door Atlantic Records en Blanco Y Negro Records. In eerste instantie behaalde het niet veel succes, maar nadat Todd Terry het remixte en in juni 1995 de plaat opnieuw werd uitgebracht als Todd Terry Remix, werd het een wereldwijde hit.
De plaat behaalde de nummer 1-positie in Duitsland, Denemarken, IJsland, Hongarije, Italië en Canada. In de Verenigde Staten werd de 2e positie bereikt in de Billboard Hot 100. Ook in o.a. Australië en Frankrijk werd de 2e positie behaald. In het Verenigd Koninkrijk werd de 3e positie bereikt in de UK Singles Chart, evenals in Ierland en Zweden.
In Nederland was de plaat in week 26 van 1995 de 124e Megahit van de week op Radio 3FM en werd een gigantische hit. De plaat bereikte de 5e positie in de publieke hitlijst Mega Top 50 op Radio 3FM en de 3e positie in de Nederlandse Top 40 op Radio 538.
In België bereikte de plaat de 10e positie in de voorloper van de Vlaamse Ultratop 50 en een bescheiden 30e positie in de Vlaamse Radio 2 Top 30. In Wallonië werd de 2e positie behaald.

## Hitnotering
### NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '06 | '07 |
| Missing | 1822 | 1907 |
* ↑ Een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2006 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot en met de laatste editie (2024).
# Nicolaas Westendorp Boerma

Nicolaas Westendorp Boerma (Nieuwolda, 6 april 1872 – Bergen, 28 november 1951) was een Nederlandse predikant en hoogleraar.

## Biografie

Westendorp Boerma was een zoon van de predikant Jacobus Johannes Boerma en Frouke Steenhuissen. Hij studeerde theologie aan de universiteit van Groningen en promoveerde in 1910 aldaar cum laude. Westendorp Boerma was achtereenvolgens predikant in het Friese Blija en het Brabantse Budel. In 1935 werd hij benoemd tot lector zedenleer aan het doopsgezind seminarium te Amsterdam. In 1939 volgde zijn benoeming tot hoogleraar in de wijsbegeerte van de godsdienst aan de Universiteit van Amsterdam.
Westendorp Boerma was een van de oprichters van het tijdschrift Mens en Maatschappij. Hij publiceerde regelmatig in het Wijsgerig Tijdschrift en was als redacteur verantwoordelijk voor de uitgave van het Tijdschrift voor Zedekunde. Hij werd als hoogleraar opgevolgd door C.W.Mönnich, die in 1942 bij hem gepromoveerd was.
Westendorp Boerma trouwde op 1 juni 1898 te Groningen met Henderina Johanna Cremer, dochter van de predikant Joannes Swaagman Cremer en Annegiena Kornelia Limborgh. Hun zoon Jacobus Johannes was historicus en publiceerde meerdere werken over Johannes van den Bosch. Hun zoon Johannes was chef van het centraal militair hospitaal te 's-Gravenhage. Na het overlijden van zijn eerste vrouw in 1918 hertrouwde Westendorp Boerma op 15 oktober 1931 met J. Huizinga. Hij overleed in november 1951 op 79-jarige leeftijd te Bergen. Hij werd begraven in Blija, de eerste plaats waar hij predikant was en waar zijn eerste vrouw was overleden en begraven.
# Johannes Schoonhoven

Johannes Schoonhoven (Amsterdam, 24 december 1975), voorheen werkend onder de naam Jan Schoonhoven jr., is een Nederlands beeldend kunstenaar. Hij is de kleinzoon van kunstenaar Jan Schoonhoven.

## Werk

Schoonhoven maakt reliëfs, met fijne lijnstructuren in het blauw en rood. De overheersende kleur in zijn tekeningen is blauw. De reliëfs die hij maakt van karton, papier-maché en optisch glas zijn blauw, rood en/of wit. Schoonhoven is autodidact en woont en werkt in Amstelveen.
In maart 2011 wierp Schoonhoven een van zijn kunstwerken vanaf een schip in zee, verpakt in een plastic doos met een briefje erbij voor de vinder. In april van dat jaar liet hij een ander kunstwerk aan ballonnen opstijgen.
Zijn werk White Wave van papier-maché uit 2013 bracht in 2017 bij Christie's in Parijs ruim 6000 euro op en een gelijkgetiteld werk bij Sotheby's in Londen 7500 pond.

## ZERO+

In februari 2012 richtte Schoonhoven samen met John Breed, Jan ten Have en Rob Scholte de groep ZERO+ op. De naam is een verwijzing naar de Nul-beweging (de Nederlandse tegenhanger van de Zero-beweging) waarvan de grootvader van Schoonhoven deel uitmaakte. ZERO+ deelt een aantal kenmerken met de Nul-beweging, waaronder het gebruik van herhaling, de nadruk op abstractie en het gebruik van materialen uit de directe omgeving. De oprichting van ZERO+ ging samen met een expositie van werken van de vier oprichters in Bergen.

## Exposities

Schoonhoven exposeerde enkele malen in Museum Jan van der Togt. Hij exposeerde ook in België.

## Galerij

* Schoonhoven met zijn "blauw vlak"-kunstwerk, in de kloostertuin van het franciscaner klooster in Megen
* Dieprood vlak (papier-maché, 2012)
* Een glaswerk uit 2012

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Overgave aan natuur, De Telegraaf, 9 augustus 2021
* ↑ Kunst voor de hemel, Brabants Dagblad, 10 april 2011, aangepast 25 maart 2017. Gearchiveerd op 13 augustus 2021.
* ↑ (en) Lot 271, Christie's, 2017. Gearchiveerd op 13 augustus 2021.
* ↑ (en) Lot 46, Sotheby's
* ↑ Karlijn Vlaardingerbroek (december 2014). Over de hernieuwde belangstelling voor de Nederlandse Nul-beweging, p. 38
* ↑ Armando: de kracht van de hand - Jan Schoonhoven jr. - Robbert Fortgens - Lucebert, De Morgen, z.d.
# Kedumim

Kedumim oftewel Qedumim (Hebreeuws: קדומים; Arabisch: كدوميم) is een Israëlische nederzetting, begonnen als Israëlische legerpost, op de bezette Westelijke Jordaanoever in het gouvernement Nablus van Palestina.
In de Zesdaagse Oorlog van 1967 bezette Israël de Westelijke Jordaanoever. Shimon Peres (toen Minister van Defensie onder Yitzhak Rabin) stond in 1975 permanente bewoning van deze nederzetting toe. Aanvankelijk was het Israëlische kabinet, de Knesset er tegen. Het Israëlische defensieleger verwijderde ook enkele malen kolonisten van de religieus zionistische Goesj Emoenim-beweging van deze bij Nabloes gelegen Israëlische legerpost. Uiteindelijk mocht een aantal van hen blijven. In 2012 telde deze nederzetting 4219 inwoners.
De Verenigde Naties bestempelen Israëlische nederzettingen als illegaal; Israël bestrijdt deze opvatting.
Op 30 mei 2006 vond een aanslag plaats in de stad. Een Palestijn vermomd als orthodoxe Israeliër blies zichzelf op bij een tankstation. Er vielen vier doden. Op 6 januari 2025 vond een schietpartij plaats toen gewapende Palestijnse militanten een aanslag op een bus uitvoerden waarbij ook acht mensen werden verwond.
* ↑ Sus van Elzen, In lood gegoten, Israël en de tragedie van de joodse staat,2011
* ↑ Zie o.m. de VN-veiligheidsraadsresoluties 446, 452, 465 en 471
* ↑ Israeli Settlements and International Law, Israëlisch ministerie van buitenlandse zaken
* ↑ http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/4863022.stm. Gearchiveerd op 24 mei 2022.
# Gerard Dirk Swanenburg de Veye

Gerard Dirk Swanenburg de Veye (Batavia (Nederlands-Indië), 26 november 1897 – Alkmaar, 19 februari 1981) was een Nederlands arts.
Hij was zoon van Maria Henriette Engeline de Vries en procuratiehouder Carel Gerard (Swanenburg) de Veye. Hijzelf trouwde in 1926 met de Nijmeegse Wibelina Catharina (Lien) Mulder (1900-1995); zij was enige jaren voorzitter van de.Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen afdeling Alkmaar en Noord-Holland.
Hij groeide deels op in Haarlem. Na de middelbare school (Hogereburgerschool aldaar en een studie medicijnen aan de Universiteit van Amsterdam (artsexamen 1925) werd hij (school)arts in Ter Apel, Veendam (vanaf 1930) en Alkmaar, Heiloo en Limmen.
In zijn schooltijd vatte hij belangstelling op voor de natuur, het waren de tijden van Catharina Cool, Cees Sipkes, Wicher Gosen Nicolaas van der Sleen en Jac. P. Thijsse. Dit groeide uit tot een bovengemiddelde belangstelling voor het leven. Hij werd lid van de Nederlandse Natuurhistorische Vereniging (later erelid) en leidde de plaatselijke afdeling in Veendam en Alkmaar. Hij gaf lezingen en rondleidingen op het gebied van paddenstoelen. In 1934 resulteerde dat in het rijk geïllustreerde Paddenstoelen in woord en beeld. Andere activiteiten op het gebied van de mycologie waren zijn jarenlange lidmaatschap van de Nederlandse Mycologische Vereniging (hij werd er erelid) met daarbij het redacteurschap van het blad Fungus.
In 1963 kreeg hij de Zilveren Anjer opgespeld omdat hij (fotografie) samen met Hendrik Gerardus Petrus Kleijn (tekst) in zijn vrije tijd zijn belangstelling voor de levende natuur had omgezet in een uitgebreide kennis op het gebied van paddenstoelen. Ook gaven zij het boekwerk Paddestoel, hun vorm en kleur uit (1961, H.J. Becht), dat in meerdere talen werd uitgegeven.
Swanenburg de Veye en Mulder werden beiden begraven op de Algemene Begraafplaats aan de Kerkedijk in Bergen (plaats in Noord-Holland).
* Redactie, Cultuur bedrijven als hobby. De Tijd, Maasbode (3 juli 1963). Geraadpleegd op 21 november 2024 – via delpher.nl.
* Nieuwsbrief Heimans en Thijsse Stichting, 19 december 2000, M.C. met biografie Van Swanenburg Veye
* ↑ Ouders, Geboorteadvertentie. Provinciale Overijsselsche en Zwolsche Courant (29 november 1897). Geraadpleegd op 21 november 2024 – via delpher.nl.
* ↑ "Vier Zilveren Anjers door Prins Bernhard uitgereikt", Algemeen Dagblad, 3 juli 1963. Geraadpleegd op 21 november 2024.
* Gemeinsame Normdatei: 1206122188
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9863 5161
* Library of Congress Control Number: no2003063272
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068891164
* Système universitaire de documentation: 087647788
* Virtual International Authority File: 262739320
* WorldCat (via VIAF): 262739320
# Tiny Boosman-van Delft

Ettina Frederika Hermanna Cornelia (Tiny) Boosman-van Delft (Dordrecht, 21 december 1908 - Bergen, 8 april 2005) was een Nederlands verzetsstrijdster tijdens de Tweede Wereldoorlog.

## Biografie

Tiny Boosman-van Delft was een dochter van Paulus van Delft en Barendina Marina van der Valk. In haar jeugd woonde zij met haar ouders in Batavia, waar haar vader administrateur was van een stoomvaartmaatschappij. Op achttienjarige leeftijd trouwde zij met Dirk Jan Boosman (1893-1963), scheepsarts en later huisarts in Velsen. Zij kregen vier kinderen.
Nadat hun huis in Velsen was gevorderd, verhuisde het gezin mei 1941 naar Amsterdam. Tiny Boosman werd koerierster voor de LO-Noord-Holland van Henk Dienske. Zij werd verantwoordelijk voor de hulp aan honderden onderduikers in Amsterdam-Oost. Begin mei 1941 stond de SD voor de deur en werd zij gearresteerd, maar na een paar dagen weer vrijgelaten. Op 22 mei 1944 deed de SD een inval in het kantoor van verzetsman Frans Stroethoff. Boosman kreeg per telefoon de waarschuwing "Zeg, Stroethoff is ernstig ziek, geef het even door". Ze ging voor overleg naar het huis van Nel Hillers, een andere koerierster voor de LO, maar die was inmiddels gearresteerd. Direct nadat ze aanbelde, werd ook Boosman gearresteerd en overgebracht naar het Huis van Bewaring aan de Amstelveenseweg.
Op dezelfde dag werd ook Kek Yzerdraat opgepakt en aan de Amstelveenseweg opgesloten. Begin juli 1944 werden Tiny Boosman, Nel Hillers en Kek Yzerdraat naar Kamp Vught overgebracht, waar Boosman werd tewerkgesteld in het Michelincommando. Op 20 augustus 1944 deden Tiny Boosman, Nies Verbeek en Atie Le Mair een poging uit het Michelincommando te vluchten. Ze werden betrapt en op 22 augustus 1944 in de bunker van Kamp Vught opgesloten tot het kamp begin september werd ontruimd. Alle vrouwen werden naar Ravensbrück gedeporteerd. In oktober 1944 werd Boosman geselecteerd voor werk in het Agfacommando, een buitenkamp van concentratiekamp Dachau. Eind april werd het kamp geëvacueerd en gingen ruim vijfhonderd vrouwen op dodenmars naar het zuiden. Op 1 mei werden zij in Wolfratshausen door de Amerikanen bevrijd.
In juli 1945 keerde Boosman met haar gezin terug naar hun oude woning in Velsen. Zij overleed op 8 april 2005 op 96-jarige leeftijd en werd begraven op begraafplaats Westerveld.

## Eerbetoon

Na de oorlog kreeg Tiny Boosman-van Delft het Verzetsherdenkingskruis.
* Suijs, Hans (2020). Samen eervol overleefd: over 652 sterke vrouwen, onder wie het 'pastoorke' van het Agfacommando. Suijs, Zwaag. ISBN 978-94-6345-863-4.
* 1 2 Niet-Joodse slachtoffers uit Dordrecht. stolpersteinedordrecht.nl. Geraadpleegd op 9 mei 2023.
* ↑ Suijs, p. 41-42
* ↑ Suijs, p. 104-107
* ↑ Familieberichten. Alkmaarsche Courant (11 april 2005). Geraadpleegd op 9 mei 2023.
* ↑ Online begraafplaatsen. Geraadpleegd op 9mei 2023.
# Leon Schots (burgemeester)

Jozef Leon Schots (Waanrode, 5 oktober 1926 - Diest, 26 juni 1991) was een Belgisch politicus voor de PVV.

## Levensloop

Schots was burgemeester van Kortenaken van 1977 tot 1982 en van 1989 tot aan zijn overlijden in juni 1991. Na zijn overlijden werd André Alles waarnemend burgemeester van de gemeente.
* ↑ Fusieburgemeesters op een rijtje 'tegen de muur'; Het Nieuwsblad; 29 juli 2015. Gearchiveerd op 9 april 2019.
* ↑ Debacker burgemeester van Kortenaken...; De Tijd; 7 maart 1992. Gearchiveerd op 21 oktober 2018.
* ↑ André Alles lijsttrekker Open VLD-GBL; Het Nieuwsblad; 19 juli 2011. Gearchiveerd op 9 april 2019.
# Evariste Pierron

Evariste Pierron (Seneffe, 24 februari 1843 - Sint-Jans-Molenbeek, 1 juni 1898) was een Belgisch syndicalist en politicus voor de POB.

## Levensloop

Pierron behoorde tot de stichters van de Nationale Federatie van Metaalarbeiders (NFM), opgericht te Brussel op 12 en 13 september 1886. In 1888 werd hij aangesteld als eerste voorzitter van deze vakcentrale, een functie die hij uitoefende tot aan zijn dood. Hij werd opgevolgd in deze hoedanigheid door Theodoor Bekaert.
Daarnaast was hij socialistisch gemeenteraadslid in Sint-Jans-Molenbeek. In deze gemeente werd een straat naar hem vernoemd, met name de Evariste Pierronstraat.
Hij was de vader van Sander Pierron.
* ↑ WEBER Donald, DE GENDT Maarten & MOORKENS Peter; Fiche Centrale der Metaalbewerkers van België; ODIS
* ↑ Fiche La rue Evariste Pierron; eBru