OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Musée Jacquemart-André

Het Musée Jacquemart-André is een museum in een voormalig hôtel particulier (stadspaleis) in Parijs gelegen aan de Boulevard Haussmann, 158.

## Private collectie

De collectie is net zoals bij de Wallace Collection en het Museo Thyssen-Bornemisza bijeengebracht door een privé-verzamelaar; Édouard André in 1875. Hij verzamelde vooral werken van oude Italiaanse meesters, die hij samen met zijn vrouw Nélie Jacquemart kocht. Zijn echtgenote was zelf kunstenares; zij had de opdracht gekregen om het portret van Édouard te vervaardigen waarna het koppel zich aan elkaar verbond. Na zijn dood breidde Nélie de collectie verder uit. In 1912 verkreeg het museum de collectie van de abdij van Chaalis.
Tot de over 18 zalen verdeelde collectie schilderijen behoren o.a. werken van:
* Botticelli
* Vittore Carpaccio (De koningin van de Amazonen met Theseus)
* Canaletto
* Jacques-Louis David (Portret van graaf Antoine Français de Nantes)
* Antoon van Dyck
* Frans Hals (Portret van een zittende man)
* Andrea Mantegna (Ecce Homo en Madonna met kind tussen de heiligen Hiëronymus en Lodewijk)
* Jean-Marc Nattier (Portret van Mathilde de Canisy, markiezin van Antin)
* Rembrandt (De maaltijd in Emmaüs en Portret van Amalia van Solms)
* Giambattista Tiepolo
* Élisabeth Vigée-Le Brun (Portret van gravin Catharina Skavronskaja)
Verder behoort het Getijdenboek van maarschalk Boucicaut tot de collectie.
# Maumere

Maumere is de grootste stad op het eiland Flores in Indonesië. De stad is gelegen aan de noordkust van het eiland. De haven van Maumere is gelegen ten noordwesten van de stad.
Op 12 december 1992 werd de stad grotendeels met de grond gelijk gemaakt na een verwoestende aardbeving, gevolgd door een enorme vloedgolf. Het dodental kwam uit op ongeveer 2.500, terwijl de autoriteiten 500 gewonden noteerden. De beving, die plaatsvond om half twee plaatselijke tijd, had een kracht van 6,8 op de schaal van Richter. Kort daarop rees vanuit zee een 25 meter hoge vloedgolf op, die het eilandje Babi, aan de ingang van de Baai van Maumere, volledig overspoeld. De beving, die haar epicentrum had op ongeveer 25 kilometer afstand, werd tot op het eiland Sulawesi gevoeld en richtte ook forse schade aan in Ende, de hoofdstad van Flores, aan de zuidkust, waar enkele tientallen doden vielen.
# Plan N

In 1958 leverde Werkspoor te Utrecht 25 couchetterijtuigen naar nieuw ontwerp af. De bouw van de zware bolkoprijtuigen met hun acht ton zware draaistellen werd stopgezet en vervangen door een nieuwe generatie rijtuigen met een lichtere bouwconstructie en dito draaistellen. Zij stonden bekend als Plan N. De rijtuigen werden in dienst gesteld in de bekende blauwe kleurstelling en kregen de nummerserie Bc$^{10}$ 7001-7025 toegewezen.
In het buitenland waren couchetterijtuigen voor langere nachttrajecten al een bekend begrip. In één coupé konden zes passagiers liggend de nacht doorbrengen, voor overdag werden deze simpele bedden neergeklapt en omgevormd tot zitbanken en rugleuningen voor acht zittende reizigers.
Ondanks aanpassingen en verbeteringen in de jaren '60 kon deze serie rijtuigen zich niet handhaven ten opzichte van de Duitse ligrijtuigen. In 1971 ging de NS deelnemen in een ligrijtuigenpool met de DB en konden de eigen ligrijtuigen uit de nachttreinen worden teruggetrokken. De rijtuigen werden gereed gemaakt voor de buurlandtreinen Den Haag - Keulen.
De complete serie werd in 1984 definitief buitendienst gesteld. Voor vele rijtuigen was hun laatste rit die als remrijtuig achteraan treinen met materieel dat voor sloop bestemd was. Uiteindelijk zijn de rijtuigen van Plan N, met enkele uitzonderingen, in zijn geheel eind 1984 gesloopt. De rijtuigen 80 84 975 1 515-1 (Oorspronkelijk Bc 7006) en 80 84 975 1 516-9 (Oorspronkelijk Bc 7014) zouden oorspronkelijk worden omgebouwd tot verblijfswagen bij twee ongevallenkranen, maar dit plan werd geschrapt.
Vier andere resterende rijtuigen werden in 1987 nog gebruikt bij een rampenoefening in Enschede, terwijl rijtuigen 80 84 975 1 515-1 en 80 84 975 1 516-9 bij militaire oefeningen in Gilze gebruikt werden. Daarna werden ze, zwaar beschadigd, in maart 1988 aangeboden bij de sloper. 80 84 975 1 515-1 werd toen in juli gesloopt, maar 80 84 975 1 516-9 werd teruggestuurd naar NS vanwege het op dat moment ingestelde verbod op sloop van objecten die asbest bevatten. Dat bleek in lichte mate het geval te zijn bij de rijtuigen Plan N. Eenmaal terug bij NS ontstond verwarring over de bestemming van het rijtuig. Zodoende is het meermaals opnieuw bij de sloper aangeboden die het ook meermaals weigerde aan te nemen vanwege de aanwezige asbest, waar NS niets aan gedaan had. Het rijtuig bevond zich zodoende zeer vaak in Roosendaal en Amsterdam en het traject ertussen.
De Stichting tot Behoud van Af te voeren Nederlands Spoorwegmaterieel (STIBANS) heeft nog geprobeerd het rijtuig te bewaren, maar brandstichting in april 1990 maakte een einde hieraan. Uiteindelijk werd 80 84 975 1 516-9 in augustus te Haarlem van asbest ontdaan en is het in december 1990 voor de laatste maal voor sloop aangeboden. Van Plan N is uiteindelijk dus geen exemplaar bewaard gebleven.

## Externe link

* Actuele informatie over Plan N
# Cornedbeef

Cornedbeef is gezouten, gekookt en soms ingeblikt rundvlees. Doordat er zout aan het vlees is toegevoegd en het gekookt en ingeblikt is, is het lang houdbaar. Cornedbeef wordt in Nederland en België zowel in blik als gesneden in plakjes verkocht. Het wordt gebruikt als ingrediënt in gerechten of als broodbeleg.

## Geschiedenis

Hoewel de oorsprong van cornedbeef onbekend blijft, is het waarschijnlijk ontstaan toen mensen vlees begonnen te conserveren door het te pekelen. Het woord corn stamt uit het Oud Engels en betekent kleine, harde stukjes of korrels. In het geval van cornedbeef refereert corn aan het zout dat werd gebruikt om het vlees te conserveren. Het woord "corned" kan ook refereren aan korrels nitriet die worden gebruikt voor het kleuren en conserveren.
De grootschalige productie van cornedbeef startte tijdens de industriële revolutie. Ierse cornedbeef werd van de 17e eeuw tot het midden van de 19e eeuw op grote schaal gebruikt en verhandeld voor Britse burgerconsumptie en als voorzieningen voor de Britse marinevloten en Noord-Amerikaanse legers vanwege het niet-bederfelijke karakter ervan. Het product werd ook verhandeld aan de Fransen, die het in hun koloniën in het Caribisch gebied gebruikten als levensonderhoud voor zowel de kolonisten als de tot slaaf gemaakte arbeiders.
Cornedbeef was een populaire maaltijd tijdens tal van oorlogen, waaronder de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, waarin vers vlees werd gerantsoeneerd. Het blijft ook wereldwijd populair als ingrediënt in een verscheidenheid aan regionale gerechten en als een gemeenschappelijk onderdeel in moderne veldrantsoenen van verschillende strijdkrachten over de hele wereld. In 1965 veroorzaakte astronaut John Young een klein schandaal door een boterham met cornedbeef mee te smokkelen in zijn ruimtepak tijdens de Gemini 3-vlucht.

## Trapeziumvormig blik

Het trapeziumvormige blik cornedbeef dat we vandaag de dag kopen, wordt toegeschreven aan Arthur A. Libby, die in 1875 een Amerikaans patent voor dit artikel verwierf. Het uniek ontwerp van het blik maakt het mogelijk de blikken eenvoudig te stapelen. De blikken hebben ook een sleutel waarmee de gebruiker het ene uiteinde van het blik kan verwijderen zodat het gemakkelijker wordt om de inhoud in één stuk te extraheren.
De productie van cornedbeef en zijn ingeblikte vorm waren tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke voedselbron. Een groot deel van de cornedbeef in blik kwam uit Fray Bentos in Uruguay, met meer dan 16 miljoen blikjes geëxporteerd in 1943. Ongeveer 80% van het wereldwijde aanbod van cornedbeef in blik is afkomstig uit Brazilië.

## Uitspraak

Alhoewel het in het Engels twee lettergrepen heeft wordt het uitgesproken als "kornetbief" volgens de Dikke Van Dale.

## Fotogalerij

* Cooked Corned Beef op een vlot
* De opener
* Het blikje geopend
* Cornedbeef zoals het in de VS verkocht wordt
# Mount Taranaki

Mount Taranaki, ook wel Mount Egmont (Maori: Taranaki Maunga), genoemd is een 2518 meter hoge slapende vulkaan op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland en is waarschijnlijk meer dan 70.000 jaar geleden gevormd. De berg is heilig voor de Maori's. De laatste uitbarsting was in 1775.
Mount Taranaki vormt het centrum van het nationaal park Egmont, een van de dertien nationale parken in Nieuw-Zeeland, met een oppervlakte van 335 km². Alle gebied in een straal van 9,6 kilometer (6 mijl) om de vulkaan vormt een beschermd gebied.
# Østre Anlæg

Østre Anlæg (Deens voor "Oostelijke Aanleg") is een park in het centrum van de Deense hoofdstad Kopenhagen. Het heeft sinds 1969 monumentstatus.

## Beschrijving

Østre Anlæg vormt het noordelijkste deel van een groengebied in het centrum waar ook de Botanisk Have (de botanische tuin) en Kongens Have (het park rond Slot Rosenborg) deel van uitmaken. Het 19e-eeuwse park omvat een gebied van 12 hectare, met onder meer drie vijvers, rozen- en rhodondendrontuinen, een berkenbosje, speeltuin en barbecueplaats met tafels en banken.
Aan de Østre Anlæg en Kongens Have staan zes musea. In de zuidoostelijke hoek van het park ligt het nationale kunstmuseum Statens Museum for Kunst. Ten noorden daarvan aan de Stockholmsgade ligt de Hirschsprungske Samling. De andere Parkmuseerne zijn Statens Naturhistoriske Museum, Davids Samling, Filmhuset en het aan het Deens Koningshuis gewijde museum in Slot Rosenborg. Langs de zuidoostkant van het park loopt de spoorlijn Boulevardbanen naar station Østerport, dat direct ten noordoosten van het park ligt.
Op een heuvel achter in het park (het voormalige Püchlers Bastion) staat een groot monument, Danmarksmonumentet (1897), ter herinnering aan het 50-jarig huwelijksjubileum van koning Christiaan IX en koningin Louise in 1892. Deze beeldengroep van Louis Hasselriis bestaat uit een vrouwelijke figuur die Denemarken uitbeeldt, geflankeerd door leeuwen. In het park staan ook andere beelden, waaronder bustes van de dichter Sophus Schandorph (1836-1901) en de schrijver Georg Brandes (1842-1927) en het beeld Det lider mot skymning ("Het gaat schemeren") van de Zweedse beeldhouwer Aron Jerndahl.
Het water in de vijvers is afkomstig uit Sortedams Sø, een van de Søerne-vijvers die in een boog langs de westkant van het centrum liggen. Het water wordt afgevoerd naar de gracht rond het voormalige vestingwerk Kastellet, om uit te monden in de Sont.

## Geschiedenis

Het gebied waarin de Østre Anlæg ligt was oorspronkelijk deel van de uitgebreide vestingwerken rond de stad. Nadat deze in de tweede helft van de 19e eeuw werden afgebroken, werd begin jaren 1870 een park aangelegd naar ontwerp van Henrik August Flint, die ook Ørstedsparken en de Botanisk Have ontwierp. Het park had de eerste openbaar toegankelijke speeltuin van Kopenhagen.
Na de bouw van Statens Museum for Kunst in 1889-1896 werd het terrein ervoor, in de zuidoosthoek van het park, in 1919 omgevormd tot een park met rozen in formele Franse stijl. Hierbij werd de beeldengroep Danmarksmonumentet, dat voor het museum stond, verplaatst naar een hoek achter in het park.
De rhododendrontuin werd aangelegd in 1947 en was een cadeau van de Nederlanders aan de Denen als dank voor de hulp aan het Nederlands verzet in de Tweede Wereldoorlog.
* Zijvleugel uit 1998 van het Statens Museum for Kunst aan de parkzijde
* Danmarksmonumentet
* Het beeld Det lider mot skymning
* Stella Polaris, festival voor chill-out-muziek, in het park in 2010
# Raftsundet

De Raftsundet is een nauwe zeestraat bij de Lofoten, die de eilanden Hinnøya en Austvågøy van elkaar scheidt. Over de zeestraat ligt de Raftsundetbrug, die de beide eilanden met elkaar verbindt.
# Ichthyodes centurio

Ichthyodes centurio is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1866 door Pascoe.
# Schmittenstollen

De Schmittenstollen is een voormalige kwikmijn die zich bevindt onder de 420 m hoge Lemberg nabij Oberhausen an der Nahe.

## Geschiedenis

Hoewel op de Lemberg overblijfselen zijn gevonden van een heiligdom ter ere van de Romeinse god Mercurius, waar ook het metaal kwik naar is genoemd, is van mijnbouw op deze plaats in de Romeinse tijd nooit een aanwijzing gevonden. De vroegste mijnbouw waaromtrent zekerheid bestaat dateert uit de 15e eeuw. Sindsdien zijn er drie perioden geweest waarin deze mijn in bedrijf is geweest, 15e-17e eeuw, 17e-18e eeuw, en van midden 19e eeuw tot 1942. In laatstgenoemd jaar werd de mijn gesloten wegens uitputting van rendabele aders.
Enkele decennia nadien werd de mijn aan een vrijwilligersorganisatie overgedragen. Deze maakte de mijn geschikt voor bezoek van het publiek. In 1976 werd de mijningang vrijgemaakt en vervolgens werd het in de mijngangen aanwezige puin geruimd. Sindsdien is de mijn voor bezoekers toegankelijk.

## De mijn

Het complex bestaat uit vijf gangenstelsels met een gezamenlijke lengte van 15 kilometer. Een schacht van 60 meter diep verbindt deze stelsels. Over een lengte van 700 meter is de mijn vrijgegeven voor het publiek, dat onder leiding van een gids de mijn kan bezoeken. Het kwik komt voor in de vorm van het dieprode mineraal cinnaber, dat hier en daar nog zichtbaar is in de wanden. Het kwikerts werd vervoerd naar het nabijgelegen stadje Obermoschel, waar zich een bedrijf bevond (Quecksilberhütte Obermoschel) dat het metallisch kwik -door verhitting onder toevoer van lucht- vrijmaakte uit het erts.
In de mijn zijn nog werktuigen te vinden die in de loop van de geschiedenis door de mijnwerkers werden gebruikt. In de winter vormen de gangen, waarin de temperatuur constant op 8°C blijft, een verblijfplaats voor vleermuizen.

## Externe link

* Officiële website
# Idalus agastus

Idalus agastus is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1910 door Dyar.
# Station Trento

Station Trento is het grootste spoorwegstation van de stad Trente (Italië) en ligt aan de Brennerspoorlijn. In dit station vertrekt ook de spoorlijn Trente-Venetië. Het station werd geopend op 23 maart 1859.
# Staatsbos van Grunhaut

Het Staatsbos van Grunhaut is een bosgebied gelegen in het Land van Herve nabij het plaatsje Bilstain in de Belgische provincie Luik. Het bos wordt doorsneden door zowel de E40 autosnelweg en de HST-lijn HSL 3 die Luik en de Duitse grens verbindt.

## Ecoduct

Beide delen van het bos worden door een ecoduct verbonden. Op het ecoduct werd op 22 december 2012 een Europese wilde kat opgemerkt. Aan beide zijkanten van het ecoduct lopen wandelpaden waardoor het ecoduct ook te gebruiken is door voetgangers.

## Fauna en flora

In het bos kunnen onder andere volgende boom- en plantensoorten gevonden worden: spar, zomereik, haagbeuk, Amerikaanse eik, esdoorn, braam, hulst berk, varen, verschillende soorten grassen, lijsterbes, Amerikaanse vogelkers, hazelaar, beuk en rode beuk. Naast de Europese wilde kat komen nog verschillende diersoorten voor in het bos, waaronder het klein koolwitje en de gaai.
# The power of passion

The power of passion is het 6de studioalbum van René Froger. De verwachtingen van de plaat waren zo hoog, dat de plaat al de status had van goud in de voorverkoop doordat er door de muziekhandel 50.000 exemplaren waren besteld voor de geplande release datum. Datzelfde jaar mocht Froger uit handen van Céline Dion de Edison Awards voor het beste album en de beste zanger nationaal. De plaat ging uiteindelijk 200.000 keer over de toonbank. Dat is goed voor dubbel platina.

## Tracklist

* The passion theme (ouverture)
* Anytime, anyplace
* Latley
* Don't look at me that way
* Why are you so beautiful
* Calling out your name (Ruby)
* Are you happy now
* Suite: Love hurts/You are everything
* Hollywood night
* I remember it well
* I am a singer
* The power of passion (epilogue)

## Hitnotering
### The Power Of Passion (album)

Hitnotering: 13-11-1993 t/m 02-07-1994 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| Nummer | 23 | 3 | 2 | 3 | 4 | 5 | 2 | 3 | 4 | 4 | 3 | 3 | 3 | 6 | 6 | 11 | 12 |
| Week | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | |
| Nummer | 11 | 15 | 21 | 24 | 20 | 22 | 21 | 23 | 24 | 25 | 27 | 28 | 42 | 60 | 81 | 88 | uit |

### Calling Out Your Name (Ruby) (single)

Hitnotering: 09-10-1993 t/m 25-12-1993 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| Nummer | 36 | 24 | 15 | 10 | 9 | 6 | 5 | 5 | 8 | 13 | 22 | 32 |

### Why Are You So Beautiful (single)

Hitnotering: 25-12-1993 t/m 19-02-1994 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| Nummer | 39 | 16 | 13 | 13 | 13 | 16 | 24 | 50 |
# Oostereng

Oostereng is een 685 hectare grote boswachterij en natuurgebied van Staatsbosbeheer bij Wageningen in de Nederlandse provincie Gelderland. Het omvat onder meer het oorspronkelijk 196 ha. grote negentiende-eeuws ontginningslandgoed 'Oostereng'. Dit landgoed is sinds 1941 eigendom van Staatsbosbeheer. Het landhuis en andere bebouwing op het landgoed ging in de Tweede Wereldoorlog verloren. Ook het landgoed Keijenberg maakt deel uit van de boswachterij. Het gebied kenmerkt zich vooral door beken en heideontginningsbebossingen.
Het park dat bij het landhuis op Oostereng hoorde deed tussen 1941 en 1952 dienst als bosbouwarboretum voor de Landbouwhogeschool Wageningen maar raakte daarna in verval. Op het voormalige landgoed Oostereng was van 1961 tot 1989 het Instituut voor Toepassing van Atoomenergie in de Landbouw (ITAL) gevestigd, een deel van de bomentuin werd daarvoor gerooid. Tussen 2011 en 2020 is Arboretum Oostereng door vrijwilligers gerenoveerd en geschikt gemaakt voor bezoek.

## Geschiedenis landgoed Oostereng

Uit in het gebied aangetroffen grafheuvels van de klokbekercultuur bleek dat er vanaf het laat-neolithicum (3000-1500 v. Chr.) mensen woonden in de streek.
Vanaf de 16e eeuw waren de gronden van de Oostereng eigendom van de Staten van het Kwartier van Veluwe. In 1822 vielen ze toe aan de Nederlandse Staat. Deze besloot in 1843 de domeingronden te verkopen. De gebieden werden hiervoor verkaveld in rechtlijnige percelen die waren gescheiden door grindwegen.
In 1847 kochten de Leidse zeepzieders Cornelis Dros en Adrien Tieleman 280 hectare domeingrond gelegen langs een grindweg die tegenwoordig Keijenbergseweg heet. Het gebied werd noordelijk begrensd door de Dikkenbergseweg en zuidelijk door de Hartenseweg. In 1854 besloten de eigenaren er een hoeve te bouwen. Naalden van er groeiende dennenbomen werden gebruikt voor de fabricage van zogenoemde boswol voor matrasvullingen. Ook werd er dennenolie gewonnen. In 1870 werd de boerderij verbouwd tot herenboerderij, met een halfronde oprijlaan.
Van 1873 - 1899 was het goed bezit van telgen van de familie Quarles van Ufford. In 1899 werd het eigendom van Willem Alexander Insinger, die liet de herenboerderij afbreken en bouwde er in 1911 een landhuis. Herinrichting van de omgeving naar ontwerp van landschapsarchitect Leonard Springer volgde. Na het overlijden van de kinderloze Insinger in 1941 veilde men het bezit dat zo aan de Staat kwam, Staatsbosbeheer kreeg het beheer. In april 1945 werd het landhuis kapot geschoten bij gevechten tussen Duitsers en Britten. Na de Tweede Wereldoorlog bleef Staatsbosbeheer het landgoed beheren en in 1961 werd op een deel het ITAL gevestigd. Dit instituut sloot in 1989, de sanering van het terrein was in 2002 voltooid. Het kon toen weer worden toegevoegd aan het natuurgebied.
* ↑ Visie Renkums Beekdal
* ↑ Website Arboretum Oostereng. Gearchiveerd op 4 december 2021. Geraadpleegd op 25 februari 2018.
# Komgronden van Lampernisse

De komgronden van Lampernisse zijn een meer dan 1000 hectare groot natuurgebied gelegen tussen Veurne en Diksmuide. 54 hectare daarvan worden beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. Het natuurgebied dankt zijn naam aan het polderdorpje Lampernisse.

## Geschiedenis

Tot aan de Tweede Wereldoorlog werd er op kleine schaal turf gewonnen. Tegenwoordig is veeteelt op de natte weiden de voornaamste bedrijvigheid. In 1993 werden de komgronden door de Vlaamse overheid als landschap erkend, als reactie op de plannen om de A19 dwars doorheen het gebied door te trekken.

## Bodem

De komgronden van Lampernisse vormen een uniek polderlandschap. De ondergrond bestaat vooral uit zeeklei. Onder de oppervlakkige kleilaag, aangevoerd door vroegere zeeën, ligt een dikke laag turf. De zee verdween en de bodem verzakte door uitdroging van de turf. De vroegere kreken waren echter gedeeltelijk met zand opgevuld en bleven op hun niveau. Zo ontstond een omkering van het reliëf: hogere kreekruggen naast de lager gelegen komgronden. Hoe lager, hoe natter en hoe meer graslanden. Op de wat hoger gelegen plateaus met een zandige ondergrond, bevindt zich van oudsher de meeste bewoning, wegen en akkers. Deze laatste waren tot 1940 omzoomd met hagen. Op de lagergelegen komgronden ligt het open weidelandschap. Een grillig slotenpatroon, vroeger de natuurlijke afsluiting voor vee, omringt de weiden.

## Fauna

De komgronden van Lampernisse worden door verschillende vogelsoorten bezocht. Onder hen overwinteraars als velduil, smient, blauwe kiekendief, goudplevier, watersnip en wulp, maar ook talloze broedvogels zoals wilde eend, slobeend, zomertaling, scholekster, veldleeuwerik, boerenzwaluw, rietzanger, gele kwikstaart, kleine karekiet en rietgors. Kievit, grutto en tureluur zijn dan weer typische weidevogels.

## Flora

De talrijke slootjes rond de weiden met kamgras en veldgerst zorgen voor een grote rijkdom aan water- en oeverplanten, zoals gele lis, zwanenbloem, grote waterweegbree en waterzuring. Uniek in de komgronden van Lampernisse zijn moeraszoutgras, grote watereppe en de vrij zeldzame lidsteng.