OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kalliope (planetoïde)

(22) Kalliope is een planetoïde tussen de banen van Mars en Jupiter, in de hoofdplanetoïdengordel. Kalliope heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 166 km en beweegt in iets minder dan vijf jaar rond de zon in een ellipsvormige baan. Tijdens haar omloop varieert de afstand tot de zon tussen de 2,6 en 3,2 astronomische eenheden.

## Ontdekking en naamgeving

Kalliope werd op 16 november 1852 ontdekt door de Engelse sterrenkundige John Russell Hind. Hind ontdekte in totaal in totaal tien planetoïden, waarvan vier in het jaar 1852 (naast Kalliope waren dat (18) Melpomene, (19) Fortuna en (23) Thalia).
Kalliope is genoemd naar de Griekse muze van het heldendicht, Kalliope.

## Eigenschappen

Bij spectraalanalyse blijkt Kalliope tot de M-type planetoïden te horen, wat betekent dat haar oppervlak voornamelijk uit metalen als nikkelijzer bestaat. Er zijn ook waterhoudende mineralen en silicaten op Kalliope aangetroffen, wat doet vermoeden dat de planetoïde een steenachtig oppervlak heeft, gebruikelijker bij S-type planetoïden. Kalliope heeft ook een laag albedo voor radargolven, wat ongebruikelijk is voor een M-type planetoïde.
De gemiddelde dichtheid is ongeveer 3,4 g/cm$^3$, wat aan de lage kant zou zijn als de planetoïde massief zou zijn. Als verondersteld wordt dat Kalliope uit samengeklonterde fragmenten bestaat (een zogenaamde rubble pile), met een porositeit van 20-40%, zou de dichtheid van het materiaal 4,2-5,8% zijn. Die dichtheid komt overeen met een mengsel van metalen en silicaten wat typisch is voor een M-type planetoïde.
Uit spectraalanalyse is berekend dat Kalliope een as heeft die naar ecliptische coördinaten (β, λ) = (−23°, 20°) wijst, met een onzekerheid van 10°. Dat betekent dat ze een axiale helling van 103° heeft en retrograad om haar as draait.

## Satelliet

In 2001 werd door Jean-Luc Margot en Michael E. Brown een natuurlijke satelliet ontdekt bij Kalliope, die Linus genoemd is. Linus heeft een diameter van ongeveer 28 km en draait op een gemiddelde afstand van ongeveer 1100 km om Kalliope heen.
# De Knuif

De Knuif (Gronings: De Knoef), ook wel De Kleine Knuif, was een gehucht op de grens van de gemeenten Borgsweer, Oterdum en Nieuwolda in de huidige gemeenten Eemsdelta en Oldambt.
De Knuif was tevens een herberg aan het Termunterzijldiep in het kerspel Oterdum, waar de watering langs de Zomerdijk in het diep uitmondde. Iets zuidelijker bevond zich de uitwatering van het Hondshalstermaar met een verlaat bij De Klieve. Het huis wordt vermeld op een kaart uit 1731. Men sprak in de 19e eeuw ook wel over de Groote Knuif.
De Kleine Knuif was een nabijgelegen boerderij onder Lalleweer in het kerspel Borgsweer (1738), waarnaar het latere gehucht is genoemd.
De Knuifstermolen was een poldermolen van het waterschap Nonnegaatsterpolder te Nieuwolda. Hij werd gebouwd omstreeks 1800 op de plek waar zich eerder het Oostwolderverlaat bevond. Door de aanwezigheid van twee verlaten moet De Knuif rond 1700 een klein knooppunt voor de binnenvaart hebben gevormd.
In de 17e eeuw liep hier tevens de landweg van Nieuwolda naar de Zomerdijk. Deze route volgde vanaf Nieuwolda-Oost de Buitenweg of Griedelaan, ging dan via de Raadherentil (ca. 1680 Raets Heeren Tyll) naar een laan aan de noordzijde van het Termunterzijldiep, om vervolgens via De Knuif bij de Zomerdijk aan te komen.

## Oud-Houwerda

Men vermoedt dat De Knuif oorspronkelijk de naam van een steenhuis van de hoofdelingenfamilie Houwerda was. De nabijgelegen boerderij aan de Zomerdijk (nr. 7) ligt op een verhoogd erf en was vroeger voorzien van singels en grachten waarin puin en keien zijn gevonden. De provinciekaart van Nicolaes Visscher van omstreeks 1680 noteert in deze omgeving olim (vroeger) Houwerda, en ook Theodorus Beckeringh tekent hier in 1781 Oudt Houwerda.
Het Oost-Friese woord knuf betekent 'een stomp', een knūve staat voor ‘klomp, blok, knoest. Misschien werd het woord hier gebruikt als synoniem voor knol 'bult', waarmee elders in Groningen stinswieren werden aangeduid. Het Groningse woord knoeven betekent daarentegen 'vleugellam maken'.
* ↑ Groninger Archieven, toegang 817, inv.nr. 1047.115: Kaart van een tweetal provincieplaaten ... bij het Termunter Zijldiep en de Schieve Tilsterweg onder Nieuwolda, 1731. Groninger Archieven, toegang 17, inv.nr. 17: Onderhoud der diepswallen tussen Oostwolderverlaat en Troppelhuizen, 1671-73.
* 1 2 Lud. Tjardae â Starkenburgh et Nicol. Visscher, Groningae et Omlandiae dominum vulgo de Provincie van Stadt en Lande, 1680-1685.
* ↑ Op 18e-eeuwse kaarten blijkt de Raatsheeren Til weer te zijn afgebroken: Groninger Archieven, 1536, inv.nr. 6640: Schetskaart van een gedeelte van het Klei- en Woldoldambt, 1700-1800:
* ↑ Georgius, Cley Oldambt, p. 30.
* ↑ J. ten Doornkaat Koolman, Wörterbuch der ostfriesischen Sprache, deel 2, Norden 1882, p. 314. Vgl. Etymologiebank: knuffelen.
* ↑ K. ter Laan, Nieuw Groninger woordenboek, Groningen 1929, p. 434.
# Galleria Spada

Galleria Spada is een museum gelegen in het Palazzo Spada op de Piazza Capodiferro 3 te Rome.

## Geschiedenis

Het bouwwerk werd midden de 16de eeuw gebouwd in opdracht van kardinaal Girolamo Capodiffero. De architecten Giulio Merisi, Giulio Mazzoni en Girolamo da Carpi stonden in voor de bouw. Het werd verbouwd door Francesco Borromini toen het gebouw in 1631 verkocht werd kardinaal Bernardino Spada. Het gebouw diende voor de kunstverzameling van de Familie Spada zowel Bernardino als zijn broer Virginio Spada als Fabrizio Spada als de erfenis van Orazio Spada brachten kunstwerken aan. Toen de Italiaanse staat het gebouw in 1927 kocht brachten zij de Raad van State er in onder.

## Kunstwerken

Naast enkele bijzondere werken van Guercino, Francesco Solimena, Trevisani, Cerquozzi Bacicia en Borgianni zijn er ook werken van Jan Brueghel I, François Duquesnoy, Willem Reuter, Peter Paul Rubens, Peter Snyder, Hendrick Frans van Lint en Jacob Ferdinand Voet te zien.

## Externe link

* Website van Galleria Spada (gearchiveerd)
Galleria Borghese · Boncompagni Ludovisi Museum van Decoratieve Kunsten · Musei Capitolini · Chiostro del Bramante · Galleria Comunale d'Arte Moderna e Contemporanea · Galleria Corsini · Galleria Doria Pamphilj · Galleria Nazionale d'Arte Antica · Galleria nazionale d'arte moderna e contemporanea · Galleria Spada · Giorgio and Isa de Chirico Foundation · Istituto Nazionale per la Grafica · Museo Nazionale di Castel Sant' Angelo · MACRO · Museo d'Arte Contemporanea Roma · MAXXI Museo Nazionale delle Arti del XXI Secolo · Musei di Palazzo Farnese · Museo Barracco · Museo del Risorgimento Complesso del Vittoriano · Museo della Casina delle Civette · Museo di Roma · Palazzo Braschi · Museo di Roma in Trastevere · Museo Napoleonico · Museo Nazionale Romano · Palazzo Altemps · Palazzo Barberini · Palazzo Colonna Gallery · Palazzo delle Esposizioni · Palazzo Montecitorio · Palazzo Ruspoli · Pinacoteca Capitolina · Popolari Arti Beniculturali · Scuderie del Quirinale · Vaticaanse Musea · Villa Giulia
# Reinout Scholten van Aschat

Reinout Scholten van Aschat (28 juni 1989) is een Nederlands acteur. Hij is sinds 2013 verbonden aan Het Nationale Toneel.

## Familie

Scholten van Aschat is een lid van het patricische geslacht Scholten, een zoon van Gijs Scholten van Aschat en kleinzoon van Karel Scholten van Aschat.

## Loopbaan

Tussen 2005 en 2009 speelde hij de rol van Roderick Lodewijkx in de televisieserie Gooische Vrouwen. Zijn vader was eveneens te zien in Gooische Vrouwen.
Naast Gooische Vrouwen speelde hij rollen in onder meer de televisieserie Keyzer & De Boer Advocaten en in enkele Nederlandse speelfilms, waaronder Kruistocht in spijkerbroek en Afblijven. Ook in de film Timboektoe, net als Afblijven een verfilming van een boek van Carry Slee, vervulde Scholten van Aschat een bijrol. In de film Beyond Sleep naar het boek Nooit meer slapen van Willem Frederik Hermans speelt hij de hoofdrol.
In februari 2024 vertolkte hij de rol van Hans van Hemert in de Videoland-serie PATTY.

## Filmografie
### Film

* 2006 - Kruistocht in spijkerbroek
* 2006 - Afblijven
* 2007 - Timboektoe - Stef
* 2011 - De Heineken Ontvoering - Rem
* 2012 - Bowy is binnen - Bowy
* 2016 - Beyond Sleep - Alfred
* 2017 - Off Track
* 2018 - Het leven is vurrukkulluk - Mees
* 2018 - Capri-Revolution
* 2020 - De Oost - Tinus
* 2022 - Zee van tijd - Lucas (jong)
* 2025 - Alpha - Reinout

### Televisie

* 2005-2009 - Gooische Vrouwen - Roderick Lodewijkx
* 2006 - Keyzer & De Boer Advocaten
* 2011 - Flikken Maastricht Steven Kraaij
* 2014 - Johan - Jonge Johan Cruijff
* 2024 - PATTY - Hans van Hemert
* 2024 - Oxen: Hangdogs - Nico

### Theater

* 2012 - In koud water
* 2015 - As you like it

## Prijzen

Op 5 oktober 2012 won hij een Gouden Kalf voor beste acteur voor zijn rol in De Heineken Ontvoering. Tien jaar later, in oktober 2022, won Scholten van Aschat tijdens het Italiaanse Milan International Film Festival de prijs in de categorie Beste mannelijke bijrol voor zijn rol als jonge Lucas in de bioscoopfilm Zee van tijd.
* ↑ Van der Haar, Fabiën, Videoland deelt eerste beelden PATTY de serie én maakt nieuwe castleden bekend. Grazia (26 januari 2024). Geraadpleegd op 18 februari 2024.
* ↑ Vader en zoon Scholten van Aschat winnen Italiaanse prijs. Algemeen Dagblad (19 oktober 2022). Geraadpleegd op 31 januari 2024.
# Victory (draaiorgel)

De Victory is een transportabel draaiorgel. Het orgel werd in de eerste helft van het jaar 2003 in Breugel afgebouwd en gepresenteerd.
Het is een 118 toets draaiorgel met 24 registers. Het orgel werd gebouwd door de firma Johnny Verbeeck orgelbouw uit Sint-Job-in-'t-Goor in opdracht van een bedrijf dat het exploiteert voor verhuur tijdens festiviteiten. Hoewel het orgel veel overeenkomsten vertoont met een traditioneel draaiorgel, wordt het meestal een concertorgel genoemd. Dit onder meer omdat door specifieke combinaties van registers te gebruiken de klank kan worden opgeroepen van een theaterorgel, een kerkorgel, en ook een traditioneel draaiorgel. Het orgel wordt aangestuurd door middel van draaiorgelboeken of een MIDI-systeem. Er zijn zeven CD's met muziek van dit draaiorgel uitgebracht.
Het orgel is het grootste in zijn geheel vervoerbare draaiorgel ter wereld; het hoeft voor transport niet ontmanteld te worden. Voor het orgel is een speciale geïsoleerde aluminium aanhangwagen gebouwd die volledig hydraulisch wordt geplaatst en opgebouwd. Een 15 kVA stroomgenerator voor de elektrische aandrijving en de benodigde showverlichting is ingebouwd. Het totaalgewicht van het draaiorgel plus de trekkende vrachtwagen bedraagt 21000 kg, met een afstempelgewicht van 3500 kg.

## Externe link

** https://web.archive.org/web/20190728172620/http://victoryontour.com/
# Scladina

Scladina (Frans: Grotte Scladina) is een karstgrot en archeologische vindplaats in de Belgische gemeente Sclayn nabij de Maas. Ze is ontdekt in 1971 en leverde in 1993 het Kind van Sclayn op, fossielen van een achtjarige neanderthaler die er meer dan 80.000 jaar geleden leefde.
In 1996 is Scladina beschermd als site exceptionnel de Wallonie, ontsloten door een bezoekerscentrum. Sinds 2020 wordt de opgraving toegelicht in de Espace muséal d'Andenne.

## Site

Op de rechteroever van de Maas loopt bij het dorp Sclayn het zijriviertje Ri de Pontine in de vallei Fond des Vaux. In de westflank van de vallei opent zich de grot in een kalksteenmassief uit het Viséen. Ze ligt 138 meter boven zeeniveau en zo'n dertig meter boven de valleibodem. De oost-zuidoost georiënteerde grot bestaat uit een cilindrische galerij van ongeveer 6 m hoog en 6–20 m breed. In 2018 was er 40 m uitgegraven en leek er nog 12 m te gaan, wat de totale lengte op 52 m zou brengen. Ongeveer halverwege wordt Scladina gekruist door de Grotte Saint-Paul, die zelf in verbinding staat met de eronder gelegen Grotte Sous-Saint-Paul. Deze delen van het netwerk zijn ontdekt in resp. 1951 en 1953.

## Opgravingen

Het waren speleologen van Archéologie Andennaise die in 1971 Scladina ontdekten en benoemden. Ze groeven over de eerste vijftien meter sedimenten weg onder het plafond. Door de interessante vondsten beslisten ze in 1977 de Universiteit van Luik te verwittigen, wier archeologen vanaf het volgende jaar de leiding namen. Ze stelden een stratigrafie van 120 lagen vast, verdeeld in een dertigtal eenheden. De aangetroffen assemblages gingen van het Middenpaleolithicum tot het Neolithicum. Anno 2018 waren meer dan 17.500 lithische artefacten opgegraven uit vier Mousteriaanse bewoningsfasen. Ook duizenden dierlijke fossielen werden verzameld. Unit 5 vertegenwoordigt ruim 9000 artefacten uit het vroeg-glaciaal van het Weichselien, circa 100 ka geleden. Unit 1A telt ongeveer half zoveel artefacten en stemt overeen met 44.600 tot 42.200 cal BP. Anatomisch moderne mensen bewoonden de site episodisch van 32.000 tot 9.000 jaar geleden en begroeven er doden van 5.300 tot 2.000 jaar geleden. Dankzij de uitstekende conservatie van de sedimenten en fossielen is Scladina een referentiepunt voor studies naar het klimaat van Noordwest-Europa in het Paleolithicum.

## Kind van Sclayn

Tussen 1990 en 2006 zijn in Scladina negentien menselijke resten gevonden, die allen tot hetzelfde individu bleken te behoren: twee fragmenten van een bijna compleet onderkaakbeen, een stuk bovenkaakbeen en zestien losse tanden. Ondanks een directe datering van 127 +46/−32 ka, worden andere methodes weerhouden die deze fossielen situeren tussen 87 en 80 ka. Uit een melktand geëxtraheerd DNA leverde waardevolle informatie over de genetische evolutie van neanderthalers. De leeftijd van het kind werd bepaald op acht jaar en de borstvoedingsduur op 14 maanden. Daarna at het een voeding die voor 70% uit vlees bestond en voor 30% uit gekookte planten.
# Vierspanteam Schrijvers-Aerts

Gert Schrijvers (koetsier) en Jef Aerts (groom) zijn een Belgisch vierspanduo.
Ze deden mee met de Wereldruiterspelen van 1996 tot 2014, met uitzondering van 2010 omdat België toen geen team afvaardigde. Het team werd tien keer Belgisch kampioen. Tijdens het WK 2012 in Riesenbeck werden ze negende.
In 2009 ruilden ze hun arabo-friezen in voor warmbloedpaarden vanwege een ruzie binnen de Arabo Friezen Stamboek Vereniging.
De hoofdsponsor was Willy Naessens. Na 2014 deden ze verder op recreatief niveau. Schrijvers is schrijnwerker-meubelmaker van opleiding, maar baatte in Oostmalle een schoenmakerij uit. Jef Aerts is van Hoogstraten.
* ↑ "Team Schrijvers-Aerts naar WEG in Normandië", Stoeterij Strohoeve, 10 augustus 2014. Gearchiveerd op 28 juni 2021. Geraadpleegd op 30 december 2024.
* ↑ "Schrijvers ruilt arabo-friezen in voor warmbloeden", Horses, 5 februari 2009. Geraadpleegd op 30 december 2024.
* ↑ "We rijden samen met Gert Schrijvers de Nekkerhal en het jaar 2020 uit", Horseman, 31 december 2020. Geraadpleegd op 30 december 2024.
# Saša Gajser

Saša Gajser [uitspraak: 'sɑːʃøː 'ɡɑjsʃɛiʀ] (Maribor, 11 februari 1974) is een Sloveens voormalig betaald voetballer. Hij was een polyvalente middenvelder die onder meer uitkwam voor KAA Gent en het Sloveens voetbalelftal.

## Clubcarrière

Hij begon in 1992 als middenvelder bij Maribor Branik en stapte vier jaar later over naar Rudar Velenje. In 1999 verkaste Gajser naar het Belgische AA Gent, waar hij onder coach Trond Sollied vaste waarde werd en zijn eerste selectie voor de nationale ploeg van Slovenië versierde. In 2002 verliet hij AA Gent en België voor de Cypriotische club Omonia Nicosia, waar hij zijn spelersloopbaan heeft afgesloten. Momenteel probeert hij zijn trainersdiploma te halen.

## Interlandcarrière

Gajser maakte zijn debuut voor het Sloveens voetbalelftal op 6 februari 1999 in de vriendschappelijke interland tegen Zwitserland, die met 2-0 werd verloren door de Slovenen. Verdediger Fabijan Cipot (NK Mura) maakte in dat duel eveneens zijn debuut voor Slovenië. Hij scoorde één keer voor zijn vaderland. Gajser verving Marjan Dominko in de rust. Voor de nationale ploeg speelde hij in totaal 27 wedstrijden. Hij kwam ook in actie tijdens het WK voetbal 2002 in Japan en Zuid-Korea.
# Virenque

De Virenque is een zijrivier van de Vis in het zuiden van Frankrijk, in de regio Occitanie, de departementen Aveyron, Gard en Hérault. Een groot deel van zijn loop stroomt de rivier door een diepe kloof, de Gorges de la Virenque.

## Geografie

De Virenque ontspringt bij de Rocher de Saint-Guiral in de Montagne de Lingas, ten zuidwesten van de Mont Aigoual. Hij krijgt zijn water voornamelijk van de Cevennen.
Bij de overgang van het kristallijne massief van de Lingas naar het kalksteen van de causses verdwijnt het water grotendeels onder de grond, alhoewel in het verre verleden wel een indrukwekkende kloof werd uitgegraven, de Gorges de la Virenque. Het water van de Virenque vindt ondergronds aansluiting bij de Vis en verschijnt enkele kilometers stroomafwaarts Vissec in de Résurgence de la Vis terug aan de oppervlakte.

## Gorges de la Virenque

De Gorges de la Virenque is een V-vormige kloof van een tiental kilometer lang, met een maximaal hoogteverschil van 200 m. De kloof scheidt de Causse du Larzac en de Causse de Campestre. De bedding is over de hele lengte meestentijds droog, het water van de Virenque stroomt ondergronds. De Gorges de la Virenque komt samen met de Gorges de la Vis nabij Camp d'Altou, 1 km stroomopwaarts van Vissec.
De Gorges is, behalve het laatste deel van Camp d'Altou tot Vissec, enkel te voet bereikbaar. Een wandelpad verbindt via de kloof Camp d'Altou met Régagnas op de linkeroever, en Sorbs op de rechteroever.

## Natuur

De Gorges da la Virenque maakt deel uit van het Natura 2000-natuurgebied Gorges de la Vis et de la Virenque, met een oppervlakte van 5590 ha, dat wegens zijn grote natuurlijke waarde in 1998 is voorgesteld als Habitatrichtlijngebied.

## Familienaam

De Virenque is tevens de oorsprong en de wieg van de familienaam Virenque, met als bekendste telg de wielrenner Richard Virenque
* (fr) De Virenque op Sandre (Service d’Administration Nationale des Données et Référentiels sur l’Eau)
* ↑ Bij het schrijven van dit artikel is onder meer gebruikgemaakt van het artikel w:fr:Virenque op de Franstalige Wikipedia
* ↑ (fr) La France des Virenques op Geopatronyme.com
# Virgo (zwaartekrachtgolvendetector)

Virgo is een zwaartekrachtgolvendetector in Italië. De constructie ligt op het terrein van European Gravitational Observatory (EGO) in Cascina vlak bij Pisa. Sinds 1 mei 2017 is de Nederlander Jo van den Brand woordvoerder (spokesperson) van het project.
Het instrument is in feite een Michelson-interferometer: het heeft twee armen met elk een lengte van drie kilometer, die loodrecht op elkaar staan. Een laserstraal wordt in twee bundels gesplitst en in beide vacuümbuizen geschoten. Zonder zwaartekrachtgolven zullen de laserstralen er in beide buizen even lang over doen en is het resultaat bij samenvoegen van de laserstralen dat het signaal wordt uitgedoofd als gevolg van interferentie. Door de invloed van een zwaartekrachtgolf kan de straal in de ene buis er iets langer over doen dan die in de andere buis doordat deze golf de ruimte een beetje rekt. De ene buis wordt dus een fractie langer en de andere een fractie korter. Hierdoor zal bij het samenvoegen het signaal niet worden uitgedoofd maar versterkt, wat wordt gedetecteerd door het instrument.
Spiegels zorgen ervoor dat de effectieve lengte van de detector wordt verlengd tot wel 120 km. Hierdoor kunnen er relatieve veranderingen van 10$^{−22}$ worden gemeten. Dat komt overeen met een lengteverandering ter grootte van de straal van een proton op de afstand Amsterdam tot New York, of een volumeverandering van een glaasje water op het totale volume van alle oceanen op aarde. Het apparaat is gevoelig voor trillingen tussen de 10 en de 10.000 Hz.
De zwaartekrachtgolvendetector was in juni 2003 compleet en tussen 2007 en 2011 vonden de eerste waarnemingen plaats. Vervolgens is het systeem gestopt en werd er aan de opvolger Advanced Virgo gewerkt, die sinds augustus 2017 in gebruik is. Het detecteren, vooranalyseren en opslaan gebeurt automatisch door middel van een computersysteem. De data worden hierna beschikbaar gesteld aan een groep wetenschappers voor verdere analyse.
Op 17 augustus 2017 werd door Virgo de zwaartekrachtgolf GW170817 gedetecteerd.
# Equus (toneelstuk)

Equus (Latijn voor 'paard') is een toneelstuk uit 1973 van Peter Shaffer, dat het verhaal vertelt van een staljongen die een pathologische fascinatie heeft voor paarden.
In de loop der tijd is het toneelstuk verschillende keren uitgevoerd en is er een film van gemaakt. Een van de voorstellingen was die van theatergezelschap De Paardenkathedraal medio 2002.
Peter Shaffer werd geïnspireerd tot het schijven van Equus nadat hij had vernomen van een misdaad waarbij een 17-jarige 26 paarden had verblind in een klein plaatsje in Suffolk. Hij stippelde een verhaallijn uit over de mogelijke aanloop naar deze misdaad, zonder enige gedetailleerde kennis over het waargebeurde verhaal. Het toneelstuk kan als detective worden opgevat, inclusief de pogingen van kinderpsychiater Dr. Martin Dysart om de gedragingen van de jongen (Alan Strang) te begrijpen terwijl hij worstelt met het vinden van zijn eigen doel in het leven.
De oorspronkelijke uitvoering werd door de National Theatre in London opgevoerd van 1973 tot 1975, geregisseerd door John Dexter. Alec McCowen vertolkte Dysart, en Peter Firth vertolkte Alan Strang. Later ontstond de Broadway productie met in de hoofdrol Anthony Hopkins als Dysart (later vertolkt door Richard Burton, Leonard Nimoy, en Anthony Perkins).

## Equus 1982

In 1982 speelde Jon van Eerd in een Amerikaanse versie van Equus, uitgevoerd door het Leiden English Speaking Theatre (LEST).

## Equus 2007

In 2007 werd Equus opnieuw uitgevoerd, deze keer met Richard Griffiths en Daniel Radcliffe in de hoofdrollen. Het stuk werd geregisseerd door Thea Sharrock en ging in februari 2007 in het Gielgud Theatre, Londen, in première. De rol van Radcliffe, die voorheen vooral geassocieerd werd met de Harry Potter-films, zorgde voor nogal wat opschudding, omdat hij in het stuk naakt op het toneel verscheen.

## Equus 2009

In Nederland werd Equus vanaf oktober 2009 in het hele land opgevoerd door het Nationale Toneel met in de hoofdrollen Pieter van der Sman, Xander van Vledder, Nele van Rompaey, Jobst Schnibbe, Antoinette Jelgersma, Ben Ramakers, Eva Marie de Waal in regie van Johan Doesburg.
# S-12

S-12 kan verwijzen naar:
* S-12 (vliegtuig), een vliegtuigtype van SABCA
* S12 (Georgië), autoweg in Georgië
* S12 (Polen), autoweg in Polen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van S-12 en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.