OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jef Coel

Jozef (Jef) Coel (Neerlinter, 8 september 1926 - Tienen, 12 november 2016) was een Belgisch politicus voor de CVP en diens opvolger CD&V.

## Levensloop

Coel studeerde voor onderwijzer en was 20 jaar lang actief in de Katholieke normaalschool te Tienen. Vervolgens werd hij aangesteld tot rijksinspecteur in het basisonderwijs, een functie die hij uitoefende tot aan zijn pensioen. Tevens was hij voorzitter van de Landsbond der Christelijke Mutualiteiten arrondissement Leuven en voorzitter van de inrichtende macht van het Immaculata Instituut.
Na de gemeenteraadsverkiezingen van 1970 werd hij aangesteld als COO-voorzitter te Tienen. In 1977 volgde hij Rik Boel (BSP) op als burgemeester van deze stad. Hij leidde een coalitie met de PVV. Onder zijn bestuur vond onder andere de overstroming van de Gete in Oplinter en de brand in de suikerraffinaderij plaats. Onder zijn bestuur werd de brandweerkazerne gebouwd, alsook een nieuw kantoor voor de politie. Daarnaast realiseerde hij onder meer de uitbreiding en renovatie van het stadhuis, de uitbreiding van het Viandrapark en de aankoop van het Bergéstadion. Na de lokale verkiezingen van 1982 werd hij opnieuw opgevolgd als burgemeester door Rik Boel (SP). Coel zetelde tot 2004 in de Tiense gemeenteraad, waarin hij tot zijn afscheid CD&V-fractieleider was. Tevens was hij een tijdlang provincieraadslid.
Zijn uitvaartplechtigheid vond plaats in de Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk te Tienen.
* ↑ Geen van de artikels specificeert de tijdspanne waarin Coel provincieraadslid was én of hij zetelde in de provincieraad van de voormalige provincie Brabant, de provincie Vlaams-Brabant of beide. Dient verder uitgezocht te worden.
* ↑ Overlijdensbericht Jef Coel; inmemoriam.be
* ↑ Oud-burgemeester Jef Coel overleden; Het Laatste Nieuws; 16 november 2016. Gearchiveerd op 30 september 2018.
* ↑ BILLEN Raymond; Veertig jaar geleden: CVP en PVV hadden reden tot feesten; Het Nieuwsblad; 24 oktober 2016. Gearchiveerd op 5 april 2023.
* 1 2 Notulen van de gemeenteraad van 24 november 2016; Stad Tienen. Gearchiveerd op 30 september 2018.
* ↑ Jef Coel stapt op; De Standaard; 16 september 2004
* ↑ BILLEN Raymond; Oud-burgemeester Jef Coel overleden; Het Nieuwsblad; 14 november 2016. Gearchiveerd op 30 september 2018.
# Oculi

Oculi (Latijn voor 'ogen') is de derde zondag in de Veertigdagentijd, een periode van bezinning in het christendom als voorbereiding op het Paasfeest.
Deze zondag is genoemd naar de beginwoorden van het introitusgezang, Oculi mei semper ad Dominum, "Mijn ogen zijn altijd gericht op de Heer" (Psalm 25,15).
| Latijn | Nederlands |
| Oculi mei semper ad Dominum, quia ipse evellet de laqueo pedes meos: respice in me, et miserere mei, quoniam unicus et pauper sum ego. | Mijn ogen zijn steeds op de Heer gericht: Hij zal mijn voeten uit de strik bevrijden. Zie naar mij om en wees mij genadig, want eenzaam ben ik en hulpeloos. |
# Heimwee

Heimwee, van heim (archaïsch woord voor woon­plaats, huis) en wee (archaïsch woord voor pijn) is het pijnlijke gemis van thuis, het gevoel van verlangen naar huis, of algemener gezegd, naar de geborgenheid en de zekerheden van het bekende. Het speelt vooral als men op een onbekende plek is, bijvoorbeeld op vakantie. Ook na een verhuizing, zeker als men hierbij een geliefde omgeving verlaat, kan men heimwee naar het oude huis krijgen.
De mate van heimwee kan variëren van zwak tot zeer sterk. Het komt vaker voor en is vaak ernstiger als men alleen op reis is of iets vervelends meemaakt. Het gevoel van heimwee heeft sterke overeenkomsten met melancholie, maar bij melancholie gaat het om een verlangen naar situaties uit het verleden.
Heimwee is vaak een onderwerp in de literatuur, bijvoorbeeld in Daniel Defoes Robinson Crusoe.

## Fernweh

Heimwee is een Duits leenwoord. Het Duits kent ook een woord voor het tegenovergestelde: Fernweh, wat staat voor het verlangen naar onbekende situaties. Dit woord is echter niet doorgedrongen in het Nederlands.
Het woord fernweh wordt ook wel gebruikt om de tegenzin aan te duiden die gepaard kan gaan met terug moeten keren naar huis. Dit wordt vooral ervaren door terugkerende expatriates en andere groepen die langere tijd in het buitenland of ver van huis hebben verbleven, en staat bekend als de terugkeerschok.
# De nieuwsbode; orgaan van de vrije pers

De nieuwsbode; orgaan van de vrije pers was een verzetsblad uit de Tweede Wereldoorlog, dat vanaf 1 augustus 1942 tot en met 1 mei 1945 in Amsterdam en Utrecht werd uitgegeven. Het blad verscheen dagelijks, vanaf november 1943 3 maal per week in een oplage tussen de 300 en 4000 exemplaren. Het werd aanvankelijk gehectografeerd, daarna gestencild, maar tussen december 1943 en maart 1944 gedrukt en de inhoud bestond voornamelijk uit nieuwsberichten.
De oprichters van deze uitgave waren een aantal studenten o.a. J.W. Mobach, medisch student aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, zijn broer M.T. Mobach en T.W. Mertens, beide rechtenstudent te Utrecht. Het doel van De Nieuwsbode was het op zo ruim mogelijke schaal verspreiden van nieuws om zo de verzetsgeest aan te moedigen en daarnaast het verkrijgen van inkomsten ter ondersteuning van hen, die als gevolg van verzet hun normale inkomsten verloren hadden. De naam was gekozen om deze in gesprekken te kunnen afkorten tot DNB, zijnde tevens de initialen van het Deutsches Nachrichten Büro. Van Utrecht uit werden de bladen naar Noord- en Zuid-Holland, Gelderland, Overijssel, Noord-Brabant en Limburg gebracht. Na arrestatie - door verraad - van de leiding in begin 1944 werd de zetel van het blad naar Amsterdam verplaatst, waar de redactie in de handen van C. Erends kwam te berusten. Gedurende enige tijd beschikte men over een luisterpost in de Vrije Universiteit. Dikwijls werden de redevoeringen vanuit Engeland met een dictafoon opgenomen. Op 5 augustus 1944 werden Erends en zijn verloofde, mej. A. Barink, gearresteerd en werd de leiding overgenomen door de zetter J.A. de Vries.
De Nieuwsbode bleef verschijnen, opdat de Sipo niet zou vermoeden welke belangrijke functie Erends had vervuld. H. Oldenburger werd medewerker. De verzending naar andere steden eindigde na het uitbreken van de Spoorwegstaking; in verschillende plaatsen bleef De Nieuwsbode daarop zelfstandig verschijnen. J.W. Mobach en de medewerker G. van Dijk zijn in het concentratiekamp Neuengamme overleden. C. Erends werd op 26 oktober 1944 te Haarlem als represaille voor een aanslag op een Duitser gefusilleerd. M.T. Mobach, T.W. Mertens, H. van Egdom, mej. Schouten, J. Hoekstra, Rudi Jansz en R. Petersen verbleven tot de bevrijding in concentratiekampen. H. van Apeldoorn sneuvelde in een gevecht tegen de Duitsers. Ofschoon het in de bedoeling van de oprichters lag de uitgave onmiddellijk na de bevrijding te staken, is De Nieuwsbode in sommige plaatsen legaal voortgezet, hetzij onder de oorspronkelijke titel (in de Achterhoek), hetzij in fusie met andere bladen (in Haarlem met De uitkijk; weekblad van illegale strijders, in Utrecht met de andere De nieuwsbode; orgaan van de vrije pers.

## Overige bronnen en verwijzingen

* ↑ De uitkijk; weekblad van illegale strijders: Lemma 892 in De ondergrondse pers 1940-1945 (PDF)
* ↑ De nieuwsbode; orgaan van de vrije pers: Lemma 521 in De ondergrondse pers 1940-1945 (PDF)
# Rives de l'Yon

Rives de l'Yon is een gemeente in het Franse departement Vendée (regio Pays de la Loire). De plaats maakt deel uit van het arrondissement La Roche-sur-Yon. Rives de l'Yon is op 1 januari 2016 ontstaan door de fusie van de gemeenten Chaillé-sous-les-Ormeaux en Saint-Florent-des-Bois.
# Ruriken

De Ruriken of Rurikiden zouden volgens de traditionele Moskovitische geschiedschrijving een Oost-Slavische dynastie zijn geweest die eind 9e eeuw door een legendarische stamvader zou zijn gesticht, namelijk ene Rurik. Of hij daadwerkelijk heeft bestaan of een verzinsel is van latere schrijvers wordt door moderne historici betwist. Volgens de stichtingsmythe verhaald in de Primaire Kroniek, die pas meer dan 350 jaar later werd geschreven, zouden Rurik en zijn broers Varjaagse Vikingen zijn geweest (waarschijnlijk afkomstig uit het huidige Zweden), die door de lokale bevolking zouden zijn "uitgenodigd" om over hen te regeren omdat ze er zelf een puinhoop van maakten. Ruriks broers stierven al snel en zelf zou hij opgevolgd worden door zijn "verwant", Oleg de Wijze, hoewel hun precieze verwantschap een raadsel is.
Oleg stond rond het jaar 880 aan de wieg van het Kievse Rijk (Kievse Roes). Hun afstammelingen zouden tevens regeren over onder meer de Republiek Novgorod, het Vorstendom Polotsk, het Vorstendom Galicië-Wolynië, het Vorstendom Tsjernigov, het grootvorstendom Moskou en het tsaardom Rusland (tot 1598, toen tsaar Vasili IV van Rusland stierf). De heersers van het Kievse Rijk hadden de titels knjaz en later vjeliki knjaz. Deze laten zich vertalen als respectievelijk vorst en grootvorst.
Het is pas in de 15e eeuw voordat er voor het eerst in overgeleverde geschriften sprake is van een idee van een "dynastie", die terug zou gaan op deze Rurik, hoewel hij nooit vorst van Kiev is geweest en de chronologieën en koningslijsten altijd met Oleg beginnen. Met name in 16e-eeuws Moskovië werd door hofgeschiedschrijvers het idee gepropageerd dat er zoiets zou zijn geweest als een "Rurikiden-dynastie", waar de vorsten van Moskou hoogstpersoonlijk zelf allemaal rechtstreeks vanaf zouden stammen. Dat niet alleen: het Stepennaia kniga beweerde zelfs dat Rurik ook nog zou afstammen van ene Prus, zogenaamd een broer van Julius Caesar. Geen enkele moderne historicus neemt die bewering echter nog serieus. Desalniettemin gaan velen nog wel uit van het bestaan van Rurik, al was het maar omdat de term "Rurikiden" voor het vorstenhuis van het Kievse Rijk inmiddels zo gangbaar is geworden in de historiografie en genealogie.
Halverwege de 12e eeuw veranderde het Kievse Rijk in een groep losstaande vorstendommen, die werden beheerst door verschillende vertakkingen van de Ruriken. Het vorstendom van Moskou won de strijd om overheersing van de staten aan het eind van de 15e eeuw. Sinds de heerschappij van Ivan III gebruikte de Moskouse tak van de Rurikdynastie de titel "Tsaar van heel Rusland". Deze tak heerste over de staat Moskovië.
Een aantal adellijke families, zowel in Rusland (Dolgorukov, Repnin, Gorchakov, Gagarin), als in andere landen die vroeger vielen onder het Pools-Litouwse Gemenebest (Ostrogski, Wareg-Massalski, Czetwertyński), beweren af te stammen van de Ruriken.
# Daniel Franzen

Daniel Franzen (Eupen, 29 januari 1983) is een Belgisch Duitstalig politicus voor de CSP. Hij is sinds 2018 burgemeester van Bütgenbach.

## Levensloop

Franzen behaalde in 2001 een bachelor in de bouwkunde aan de hogeschool HERS in Verviers en in 2006 een diploma als onderwijzer aan de Autonome Hochschule (AHS) in Eupen. Hij werkte van 2004 tot 2008 als bouwkundig tekenaar bij een architect en werd in 2007 leraar in het secundair onderwijs, in het Bisschoppelijk Instituut in Büllingen.
In 2012 stapte hij in de politiek en kwam voor de CSP op bij de gemeenteraadsverkiezingen van dat jaar in Bütgenbach. Hij werd verkozen tot gemeenteraadslid en werd tot eind 2018 tevens schepen van Scholen, Jeugd, Cultuur en Gezondheid. Sinds december 2018 is Daniel Franzen burgemeester van de gemeente.
Van 2012 tot 2014 was hij tevens provincieraadslid voor Luik en was hierdoor eveneens lid met raadgevende stem van het Parlement van de Duitstalige Gemeenschap. In mei 2014 werd hij als volwaardig lid verkozen in het Parlement van de Duitstalige Gemeenschap, waardoor hij ontslag nam uit de provincieraad. Van juni 2014 tot november 2017 was Franzen er CSP-fractievoorzitter. In december 2018 nam hij ontslag als parlementslid toen hij burgemeester van Bütgenbach werd.

## Externe link

* Fiche Franzen op de website van het Parlement van de Duitstalige Gemeenschap.
* ↑ Daniel Franzen (Les Engagés) => 6 mandaten, ambten en beroepen. Cumuleo. Geraadpleegd op 21 januari 2025.
# Gertjan van Schoonhoven

Gertjan van Schoonhoven (Deventer, 1961) is een Nederlandse schrijver en journalist. Hij studeerde tot 1984 Nederlandse Taal- en Letterkunde aan de Rijksuniversiteit Groningen, maar maakte die studie niet af.
Tijdens zijn studie begon hij als journalist te werken voor het Algemeen Groninger Persbureau Tammeling. In de periode van 1980 tot 1983 was hij redacteur van het in Groningen uitgegeven underground periodiek De Sleur. Later werkte hij bij het Nieuwsblad van het Noorden, het maandblad Vinyl, het commerciële radiostation Cable One, het NOS Journaal en als freelance-journalist voor NRC Handelsblad.
Sinds 1996 werkt hij bij Elsevier. Vanaf augustus 2004 is hij chef van de redactie Nederland. Sinds september 2024 is Van Schoonhoven adjunct-hoofdredacteur en verantwoordelijk voor de deelredactie Economie & Wetenschap.
In 1983 maakte van Schoonhoven zijn debuut als dichter met de bundel Anders dan in Zweden.
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: scho333
* Gemeinsame Normdatei: 1050222326
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4377 1762
* Library of Congress Control Number: no00064691
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 212850326
* Système universitaire de documentation: 250529262
* Virtual International Authority File: 41387044
* WorldCat (via VIAF): 41387044
# Judica

Judica (Latijn voor 'Verschaf mij recht') is de vijfde zondag in de Veertigdagentijd, een periode van bezinning in het christendom als voorbereiding op het Paasfeest.
Deze zondag ontleent zijn naam aan de beginwoorden van het introïtusgezang, Judica me, Deus (Psalm 43:1) en staat in de liturgische kalender volgens de Tridentijnse liturgie bekend als Passiezondag.
| Latijn | Nederlands |
| Judica me, Deus, et discerne causam meam de gente non sancta: ab homine iniquo et doloroso eripe me: quia tu es Deus meus, et fortitudo mea. Emitte lucem tuam, et veritatem tuam: ipsa me deduxerunt, et adduxerunt in montem sanctum tuum, et in tabernacula tua. | Beoordeel mij, God, en beslis in mijn zaak jegens de onheilige mensen. Ontruk mij aan de onrechtvaardige en bedrieglijke mens, omdat Gij mijn God zijt en mijn kracht. Zend Uw licht, en Uw waarheid: zij leiden mij, en voeren mij naar Uw heilige berg, en naar Uw woning. |
# Luipaardbrug

De Luipaardbrug is een voetgangers- en fietsbrug over het kanaal Kortrijk-Bossuit, gelegen op de gemeentegrens Kortrijk-Harelbeke. De Luipaardbrug ligt dicht bij het Kanaalbos en de voormalige Kortrijkse pannenfabriek.
Door de aanleg van het kanaal (1857-1860) werd de Luipaardstraat onderbroken. Over het kanaal werd de Luipaardbrug aangelegd, eerste aanduiding op de kaart van het Militair Cartografisch Instituut rond 1885. Het nabije Station Kortrijk-Luipaardbrug was naar de Luipaardbrug genoemd.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog in mei 1940 werden alle bruggen rond Kortrijk opgeblazen door het Belgische 25ste linieregiment om de opmars van de Duitsers te stoppen. De Luipaardbrug was voor 1940 nog een ophaalbrug geweest maar werd na de Tweede Wereldoorlog vervangen door een vaste brug.
Tijdens de jaren 1970 is de brug verwijderd en werd in 2003-2004 herbouwd voor voetgangers en fietsers.
# International Fact-Checking Network

Het International Fact-Checking Network (IFCN) is een internationaal netwerk van media dat gespecialiseerd is in factchecking. Het werd opgericht in 2015 door het Amerikaanse Poynter Institute for Media Studies.
De organisatie maakte een aantal regels en voorwaarden met betrekking tot factchecking en reiken IFCN-erkenningen uit. De erkenning verloopt na één jaar en kan na een controlerende audit vernieuwd worden.
Het IFCN brengt de nieuwsbrief Factually uit in samenwerking met de American Press Institute.

## Erkenningen (selectie taalgebied)
### Belgische erkenningen

* Knack (2019, 2020, 2021)

### Nederlandse erkenningen

* NU.nl (2019)
* Nieuwscheckers (2017)

## Externe link

* Officiële webstek
* ↑ (en) journalism.co.uk - 10 essential newsletters every journalist should read
# MHC Oosterbeek

De Mixed Hockey Club Oosterbeek (MHCO) is opgericht op 13 november 1934 en telt thans 840 leden. De speelvelden van "Oosterbeek", zoals de club meestal wordt genoemd, liggen in de bossen van het landgoed "De Bilderberg" net westelijk van de kern van het dorp Oosterbeek. De ligging van het terrein behoort tot de mooiste in de regio. De club heeft momenteel drie semi-watervelden.
Het grootste succes van de club dateert uit 1996. Dames 1 behaalt dat jaar, onder leiding van oud-international Irene Hendriks, het kampioenschap in de Tweede Klasse en promoveerde naar de Eerste Klasse. Het volgende seizoen degradeerde Dames 1 echter alweer en ook in de daarop volgende seizoenen kon klassebehoud niet veilig worden gesteld, waardoor Dames 1 sinds 1998 in de Vierde Klasse uit kwam. De club staat sinds die periode vooral bekend als een gezelligheidsclub.
Met ingang van het seizoen 2007-2008 heeft er echter een cultuuromslag plaatsgevonden. Het groeiende aantal jeugdleden was hier een van de oorzaken van. Een interim-bestuur onder leiding van voorzitter Frans Welsch meende dat er voor de jeugdleden een sportief toekomst perspectief bij de club diende te zijn en stelde een beleidsplan op. Dat beleidsplan voorziet in doorstroom van eigen jeugd naar seniorenelftallen en in promotie binnen afzienbare tijd van Heren 1 en Dames 1 naar de Tweede Klasse. De eerste goede stappen om het beleidsplan te realiseren zijn inmiddels gezet. Dames 1 is op 25 mei 2008 onder leiding van coach Anne de Jong kampioen geworden van de Vierde Klasse en maakt dus voor het eerst sinds tien jaar de stap naar boven. Heren 1 speelt sinds het seizoen 2011-2012 in de Derde Klasse.
Het verenigingsorgaan van MHCO heet "De Gong".
Paradepaardje van de club is Veteranen A, dat uitkomt in de Volvo Hoofdklasse.

## (Oud-)internationals van MHC Oosterbeek

* Irene Hendriks

## Bijzondere leden van MHC Oosterbeek

Ere-voorzitter
* G.A. de Goeijen
Ere-leden
* J.A. Eykelhoff
* H.M. Schut
* J. Heynis
* K. Corporaal
* R. Wesselink (1974)
* J.J. Wanrooy (1974)
* mr. A.H. Trijbits (1989)
* W. Kuik (2001)
* J.J. de Hond (2001)
* A.S.W.M. Bonsel (2004)
* Mw. J.H.G.M. Strijbosch (2004)
* Mw. L. Welsch (2004)
* Dhr. Hans-Robert van der Doe (2015)
Leden van verdienste
* J. Brand
* J.J. de Hond
* A. Onland

## Externe link

* Website MHC Oosterbeek
* ↑ KNHB Clubs, peildatum 31-10-2020
# Alexander Schallenberg

Alexander Georg Nicolas Christoph Wolfgang Tassilo Schallenberg (Bern, 20 juni 1969) is een Oostenrijkse politicus namens de christendemocratische ÖVP. Sinds december 2021 is hij (opnieuw) minister van Buitenlandse Zaken, een functie die hij tussen juni 2019 en oktober 2021 ook bekleedde. Van 11 oktober tot 6 december 2021 was hij kortstondig bondskanselier van Oostenrijk. sinds 10 januari 2025 is hij opnieuw tijdelijk bondskanselier van Oostenrijk.

## Biografie
### Jeugd

Schallenberg werd in 1969 geboren in de Zwitserse bondsstad Bern. Als zoon van een Oostenrijkse ambassadeur groeide hij op in India, Spanje en Frankrijk. Van 1989 tot 1994 studeerde hij rechten aan de Universiteit van Wenen en aan de Universiteit van Parijs II Panthéon-Assas. Na zijn afstuderen vervolgde hij zijn studie aan het Europacollege tot 1995.

### Loopbaan

Vanaf 1997 was Schallenberg vele jaren werkzaam voor het Oostenrijkse ministerie van Buitenlandse Zaken. Op 3 juni 2019 volgde hij Karin Kneissl op als minister van Buitenlandse Zaken van Oostenrijk. Hij behield deze functie in het kabinet-Kurz II, dat op 7 januari 2020 werd beëdigd.
Toen bondskanselier Sebastian Kurz op 11 oktober 2021 aftrad vanwege een corruptieschandaal, werd Schallenberg benoemd tot de nieuwe bondskanselier van Oostenrijk. Kort daarop kwam hij internationaal in het nieuws door voor de gehele Oostenrijkse bevolking een vaccinatieplicht tegen het coronavirus in te stellen. Oostenrijk was het eerste Europese land dat deze vaccinatie verplichtte.
De ÖVP moest door het vertrek van Kurz op zoek naar een nieuwe partijleider. Schallenberg, die zelf niet de ambitie had om deze taak op zich te nemen, verklaarde het bondskanselierschap aan de nieuwe partijleider te zullen overdragen. Op 3 december 2021 werd minister van Binnenlandse Zaken Karl Nehammer door de partijleiding naar voren geschoven voor de functie. Op 6 december, slechts zeven weken na zijn beëdiging als bondskanselier, trad Schallenberg terug ten gunste van Nehammer. Vervolgens keerde Schallenberg terug als minister van Buitenlandse Zaken.
Na het mislukken van de coalitiegesprekken over een centrumregering zonder de radicaal rechtse FPÖ, die de grootste was geworden bij de parlementsverkiezingen in 2024 trad Karl Nehammer af als bondskanselier. Schallenberg volgt hem als bondskanselier op totdat er een nieuwe regering is gevormd.
# Dwergaalscholver

De dwergaalscholver (Microcarbo pygmaeus; synoniem: Phalacrocorax pygmeus) is een vogel uit de orde van Suliformes.

## Kenmerken

De vogel wordt 45 tot 55 cm lang en weegt 565 tot 870 gram, daarmee is de dwergaalscholver ongeveer twee keer zo klein en drie keer zo licht als de (gewone) aalscholver (Phalacrocorax carbo). Het verenkleed is donker blauwgroen met een bruine kop.

## Verspreiding en leefgebied

Deze in kolonies broedende soort komt voor in Midden-, Oost- en Zuid-Europa en verder in Klein-Azië en het Midden-Oosten en West-Azië tot in Kazachstan, Iran, Tadzjikistan, Turkmenistan en Oezbekistan.
De vogel komt als broedvogel voor langs (zoetwater)meren, brede traag stromende rivieren, riviermondingen en drasland met geboomte of rietmoerassen in de buurt om in te nestelen en als rustplaatsen. Kan buiten de broedtijd soms ook bij brak- en zoutwater worden aangetroffen.

### Voorkomen in West-Europa

De vogel is dwaalgast in West-Europa, maar wordt sinds 1999 steeds vaker gezien. In Nederland zijn 11 bevestigde waarnemingen gedaan tussen 1999 en 2024. In België gaat het om vier waarnemingen sinds 1830, alle van na 2000. In juli 2021 dook de dwergaalscholver voor de achtste keer op ten zuiden van Utrecht en was hij ruim 1.5 maand lang te zien. In januari 2025 is de dwergaalscholver veelvuldig gezien in het Natuurpark Lelystad.

## Status

De grootte van de populatie werd in 2015 geschat op 48-137 duizend individuen. Men veronderstelt dat de soort in aantal vooruit gaat. Om deze redenen staat de dwergaalscholver niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Dwergaalscholver op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Handbook of the Birds of the World deel 1, 1992.
* ↑ Dutch Avifauna. Dutch Birding. Geraadpleegd op 12 januari 2025.
* ↑ Zeldzame Dwergaalscholver te gast in de Blankaart. Natuurpunt (27 september 2016). Gearchiveerd op 5 oktober 2016. Geraadpleegd op 3 oktober 2016.
* ↑ Zeer zeldzame dwergaalscholver landt op Houtens grondgebied. www.houtensnieuws.nl. Geraadpleegd op 30 juli 2021.
* ↑ Dwergaalscholver - Microcarbo pygmaeus. Waarneming.nl. Gearchiveerd op 25 juni 2023. Geraadpleegd op 30 juli 2021.

### Externe links

* SoortenBank.nl beschrijving, afbeeldingen en geluid
* Kaarten met waarnemingen:
   * België
   * Nederland
   * wereldwijd