OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Martin Zijlstra

Marten (Martin) Zijlstra (Eenrum, 22 juli 1944 – Woldendorp, 10 december 2014) was een Nederlands politicus. Hij was lid van de Partij van de Arbeid (PvdA) en onder meer van 1989 tot 2002 lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal.

## Loopbaan

Na de mulo kwam hij in 1961 als onderofficier bij de meteorologische dienst van de Koninklijke Luchtmacht en in de periode van 1968 tot 1973 was hij personeelsfunctionaris bij Akzo Zout Chemie in Delfzijl. Hierna was hij tot 1977 directeur maatschappelijke dienstverlening "Eemmond".
Naast zijn werk volgde hij de hbs. Hij sloot in 1967 die opleiding af met een staatsexamen en daarna studeerde hij als extraneus Nederlands recht aan de Rijksuniversiteit Groningen (1969-1977).
Verder was Zijlstra toen ook al politiek actief. Zo was hij van 1972 tot 1974 voorzitter van de PvdA afdeling Delfzijl en vervolgens vier jaar lid van de Provinciale Staten van Groningen. Toen zijn partijgenoot Rudi Boekhoven eind 1976 het burgemeesterschap van de toenmalige gemeente Termunten opgaf om burgemeester van Veendam te worden, volgde Zijlstra hem in Termunten op. Hij had als burgemeester van Termunten behalve openbare orde en voorlichting ook de portefeuilles ruimtelijke ordening, recreatie, milieu, maatschappelijke dienstverlening en economische aangelegenheden. Zijlstra behield die functie tot die gemeente op 1 januari 1990 werd opgeheven.
Enkele maanden eerder was Zijlstra lid geworden van de Tweede Kamer wat hij ruim 12 jaar zou blijven. In de Kamer was hij een gewaardeerd lid dat zichzelf niet erg op de voorgrond plaatste en die zich vooral met binnenlands bestuur en defensie (personeel) bezighield. Enige tijd fractiesecretaris en bijna vier jaar ondervoorzitter van de Kamer. Van 20 mei 1998 tot 1 september 1998 was hij zelfs plaatsvervangend lid van het presidium. Hij was in 1996 samen met Johan Remkes (VVD) en Olga Scheltema-de Nie (D66) mede-initiatiefnemer van een wetsvoorstel over het intrekken van de non-activiteitsregeling voor ambtenaren die lid worden van de Tweede Kamer of het Europees Parlement. Dit voorstel werd in 1998 wet.
Op 1 januari 2010 werd hij waarnemend burgemeester van de toen nieuwgevormde Groningse gemeente Oldambt. In september van dat jaar werd Pieter Smit benoemd tot burgemeester van die gemeente. Per 1 april 2011 werd hij opnieuw waarnemend burgemeester, dit keer op Schiermonnikoog. Op 26 januari 2012 werd Sjon Stellinga daar als burgemeester benoemd.

## Overlijden

Zijlstra overleed na een langdurige ziekte op 70-jarige leeftijd in zijn woonplaats Woldendorp.
* ↑ Martin Zijlstra overleden website Dagblad van het Noorden d.d. 11 december 2014. Gearchiveerd op 16 november 2015.
* Biografisch Portaal: 72774642
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9363 6691
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 23737157X
* Parlement.com: vg09llqqh2tm
* Virtual International Authority File: 287982420
* WorldCat (via VIAF): 287982420
# Herzeleide van Pruisen

Herzeleide Ina-Marie Sophie Charlotte Else van Pruisen (Bristow (Mecklenburg-Voor-Pommeren), 25 december 1918 - München, 22 maart 1989) was een Pruisische prinses uit het huis Hohenzollern.
Zij was de enige dochter van prins Oscar van Pruisen, een jongere zoon van de laatste Duitse keizer Wilhelm II en Ina Marie van Bassewitz-Levetzow. Zij werd geboren net na de val het Duitse keizerrijk en kreeg daarom de naam Herzeleide, wat zoveel betekent als "hartepijn".
In 1938 was ze een van de bruidsmeisjes bij het huwelijk van haar nicht Frederika van Brunswijk met Paul I van Griekenland. Niet lang daarna trouwde zij zelf, negentien jaar oud, met de 31 jaar oude prins Karl Peter Biron van Courland. Zij kregen drie kinderen:
* Benigna (1939)
* Ernst-Johan (1940)
* Michiel Karel (1944)
# Abaiang

Abaiang is een atol in het noorden van de Gilberteilanden in Kiribati. Het bevindt zich niet ver ten noorden van Tarawa. Abemama is 17.48 km² groot en herbergde in 2010 5.502 inwoners. De atol was de woonplaats van de eerste missionaris die arriveerde op Kiribati: Hiram Bingham II.
# NuvaRing

NuvaRing is de merknaam voor een vaginale ring met de werkzame stoffen etonogestrel en ethinylestradiol. NuvaRing is een flexibele kunststof ring waarin een oestrogeen en een progestageen verwerkt zijn. Deze ring wordt toegepast als anticonceptie bijvoorbeeld wanneer het dagelijks innemen van een tablet niet wenselijk is. NuvaRing is ongeveer 5,5 cm groot en het materiaal is ongeveer 4 mm dik. Eén ring bevat 2,7 mg ethinylestradiol en 11,7 mg etonogestrel. Dit is meer dan in een hele strip van de gewone 'pil' omdat lang niet alle stof afgegeven wordt. Doordat er een overmaat van beide stoffen aanwezig is, kan een constante afgifte worden bereikt gedurende meerdere weken. De dagelijkse gemiddelde afgifte uit de ring is 0,015 mg ethinylestradiol en 0,120 mg etonogestrel, gemeten over een periode van drie weken. Na gebruik kan de ring mee met het huishoudelijk afval.

## Gebruik

De ring wordt op de eerste dag van de menstruatie vaginaal ingebracht en kan dan drie weken blijven zitten. Als de ring korter dan drie uur uit de vagina is geweest, werkt het nog steeds beschermend tegen zwangerschap. Na drie weken wordt de ring verwijderd, de stopweek gaat dan in. Na een week wordt een nieuwe ring ingebracht.
Het inbrengen van NuvaRing is ongeveer net zo lastig of gemakkelijk als het inbrengen van een tampon. De gebruikster van de ring voelt deze niet zitten. Veel gebruiksters voelen de ring wel tijdens het vrijen (net als hun partners), maar omdat de werking van NuvaRing niet verminderd is als deze drie uur uit de vagina is geweest, hoeft dit geen probleem op te leveren.
De bijwerkingen van NuvaRing zijn goed vergelijkbaar met de bijwerkingen van een gewone pil. Soms komen echter toch lokale bijwerkingen (in de vagina) voor. Het ongemerkt verliezen van de ring komt voor, maar is zeldzaam. NuvaRing werd in Nederland door Organon (nu niet langer onderdeel van MSD) op 4 februari 2003 geïntroduceerd.

## Externe link

* Bijsluiter NuvaRing (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen)
# Carriola seminsula

Carriola seminsula is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1915 door Strand.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Dominique van Vliet

Dominique van Vliet (Reeuwijk, 5 september 1968) is een Nederlandse actrice, presentatrice en uitvaartondernemer.

## Loopbaan

Van Vliet heeft de mavo en havo gedaan. Daarnaast heeft zij verschillende cursussen gevolgd, zoals bij de Kleinkunstacademie in Amsterdam en Studio Herman Teirlinck in Antwerpen.
In het theater heeft Van Vliet in vele toneelstukken gespeeld, zoals De kleine zeemeermin en La Dolce Vita. Daarnaast is ze ook op tv te zien geweest. Ze deed de presentatie en redactie van Emma TV en was een van de acteurs in het candid-programma Boobytrap. Haar grote doorbraak was de rol van Ellen Evenhuis in de soap Onderweg naar morgen. In 2005 verliet ze deze serie, samen met Dennis Overeem, die haar televisieman, Bram de Boei, speelde.
Sinds 2003 vertolkt Van Vliet de rol van "mem" (moeder) Klinkhamer in De Kameleon-franchise; zo speelde ze deze rol in de bioscoopfilms De schippers van de Kameleon (2003), Kameleon 2 (2005) en De Kameleon aan de ketting (2021) en in de televisieserie De Kameleon (2018).
In het seizoen 2002/2003 was Van Vliet een van de presentatrices van het Net5-programma Beauty & Zo. In het seizoen 2004/2005 was ze vijf shows per week te zien in de musical Mamma Mia! als Tanja. Eind 2006/begin 2007 presenteerde ze regelmatig het ochtendprogramma Tijd voor Tien op de zender Tien. In het seizoen 2008/2009 was ze te zien in de theaterkomedie Boeing Boeing naast o.a. Jon van Eerd, Lone van Roosendaal en Wilbert Gieske.

## Privéleven

Van Vliet heeft een relatie met Pim Vosmaer, een van de regisseurs van Onderweg naar morgen, die in de beginjaren van deze soap de rol van rechercheur Bob Simons speelde. In januari 2006 kreeg Van Vliet een tweeling, een zoon en dochter. Verder is ze ambassadeur voor ChildsLife.
Sinds 2011 is Van Vliet met een eigen onderneming actief als uitvaartbegeleider.

## Filmografie
### Film

* 2003: De schippers van de Kameleon, als Mem Klinkhamer
* 2005: Kameleon 2, als Mem Klinkhamer
* 2010: Snuf en het spookslot, als Jeltje Verhoef
* 2010: Snuf en de IJsvogel, als Jeltje Verhoef
* 2013: Boeing Boeing!, als stewardess Janet
* 2021: De Kameleon aan de ketting, als Mem Klinkhamer

### Televisie

* 1995-2008: Onderweg naar Morgen, als Ellen Evenhuis
* 2004: Kees & Co, als zichzelf
* 2012: Verborgen Verhalen, als moeder van Aram
* 2018: De Kameleon, als Mem Klinkhamer
* 2024: De Ring, als uitvaartbegeleidster

## Externe link

* (en) Dominique van Vliet in de Internet Movie Database
* ↑ Van Damme, Tmothy, De schipper van 'De Kameleon' krijgen een nieuwe bioscoopfilm. FilmTotaal.nl (17 augustus 2020). Geraadpleegd op 2 juli 2024.
* ↑ Bekende Nederlanders en goede doelen goedendoelenwereld.nl
* ↑ Dominique van Vliet Uitvaartbegeleiding
# Kanton (atol)

Kanton (ook gespeld als Canton; Engels: Kanton Island; ook Abariringa) is het grootste, enige bewoonde en noordelijkste atol van de Phoenixeilanden in de Oceanische republiek Kiribati.
Het atol bestaat uit twee eilanden en telt 24 inwoners (2010). Op het grootste eiland ligt de enige nederzetting in het atol, Tebaronga, en de Luchthaven Kanton Island, die niet voor commerciële vluchten wordt gebruikt.
# Jacco Vonhof

Jacco Vonhof (Enschede, 3 oktober 1969) is een Nederlands ondernemer en bestuurder. Op 3 september 2018 volgde hij Michaël van Straalen op als voorzitter van MKB-Nederland.

## Loopbaan

Vonhof is geboren in Enschede en opgegroeid in Zwolle. Hij heeft van 1983 tot 1989 het atheneum gevolgd op de Thorbecke SG in Zwolle en studeerde van 1989 tot 1991 rechten aan de Rijksuniversiteit Groningen.
In 1993 begon Vonhof voor zichzelf als glazenwasser. De eenmanszaak in Zwolle bouwde hij door de jaren uit tot het middelgrote schoonmaakbedrijf Novon Schoonmaak. Begin 2016 heeft Novon Schoonmaak het bedrijf Vlietstra Speciaal Schoonmaak overgenomen.
Op 6 december 2021 hield Vonhof de vierde EW Economie-lezing van de redactie van Elsevier Weekblad onder de titel "De visie van een glazenwasser", ook verschenen in boekvorm ISBN 9789463480963.

## Bestuursfuncties

Vonhof is de afgelopen jaren in verschillende (bestuurs)functies binnen en buiten het bedrijfsleven actief geweest. Zo was hij onder meer voorzitter van VNO-NCW Midden (2013 - 2018), bestuurslid van brancheorganisatie OSB (schoonmaakbedrijven) waarvoor hij ook de cao-onderhandelingen deed en lid van de Centrale Raad van de Kamer van Koophandel.
Huidige functies:
* Voorzitter MKB-Nederland
* Lid dagelijks bestuur en SER
* Lid dagelijks bestuur Stichting van de Arbeid
* Bestuurslid Bankraad Nederlandsche Bank
* Bestuurslid Maatschappelijk Overleg Betalingsverkeer (MOB)
* Bestuurslid Nationaal Platform Criminaliteitsbeheersing (NPC)
* Bestuurslid Internationaal Strategisch Overleg (ISO NL)
* Bestuurslid Koning Willem I Stichting
* Lid landelijke adviesraad UWV
* Lid Raad van Toezicht Stichting PUM
* Comité van aanbeveling Nazorgcentrum Intermezzo, Zwolle
* Lid Raad van Toezicht Museum de Fundatie, Zwolle
Ambassadeur van:
* Sportief Zwolle
* de Nacht van de Nacht

## Privé

Vonhof is getrouwd en heeft twee kinderen.

## Prijzen en onderscheidingen

* Ondernemer van het Jaar Regio Zwolle (2004)
* Ridder in de orde van Oranje Nassau, Kanselarij der Nederlandse Orden (2012)
* Ten Hag Prestatieprijs (2019)
* ↑ MKB–Over Jacco Vonhof
* ↑ Over Novon-Geschiedenis. Novon. Gearchiveerd op 24 januari 2021.
# Poldervaaggronden

Een poldervaaggrond is een bodemtype binnen het Nederlandse systeem van bodemclassificatie. Ze behoren tot de hydrokleivaaggronden: het zijn zavel- en kleigronden waarin periodieke hoge grondwaterstanden kunnen voorkomen. Ze hebben geen veen binnen 80 cm en geen donkere bovengrond. Het is de meest voorkomende subgroep in Nederland: zij omvat alle komgronden en vrijwel alle jonge zeekleigronden.
Poldervaaggronden kunnen zowel een zware als een lichte textuur hebben. In de ondergrond kunnen klei- en zandlagen voorkomen. Het stadium van ontkalking kan zowel beginnend als vergevorderd zijn. De gronden kunnen daardoor zowel kalkrijk als kalkloos zijn. In poldervaaggronden heeft reeds enige bodemvorming plaatsgevonden. De gronden zijn geheel gerijpt. Vergelijkbare kleigronden met een niet gerijpte ondergrond worden tot de nesvaaggronden gerekend. Gronden met veen in de ondergrond behoren tot de drechtvaaggronden.
Schematische profielbeschrijving van een poldervaaggrond :
| Horizont | Diepte | Omschrijving |
| Ap | 0–22 cm | donker grijsbruine, matig humusarme, kalkrijke, uiterst fijnzandige lichte klei met vrij kleine, matig ontwikkelde, afgerond blokkige, matig poreuze structuur |
| Ap2 | 22–30 cm | als Ap1, maar met goed ontwikkelde, scherp-blokkige, structuur; ploegzool |
| Cg1 | 30–50 cm | grijze, humusarme, zeer kalkrijke, uiterst fijnzandige zware zavel, roestvlekken, grote, zeer zwak ontwikkelde, samengestelde ruwe prismatische structuur opgebouwd uit kleine zwak ontwikkelde, poreuze, afgerond-blokkige elementjes, naar onderen overgaand in een sponsstructuur |
| Cg2 | 50–80 cm | als Cg1, maar iets lichter van kleur, bevat schelpen en schelpgruis; sponsstructuur |
| Cg3 | > 80 cm | grijze, humusarme, zeer kalkrijke, uiterst fijnzandige zware zavel; minder roestvlekken dan in bovenliggende lagen, sterk gelaagd |
# McKean (eiland)

McKean (Engels: McKean Island) is een klein, ovaalvormig onbewoond eiland van 57 hectare, dat deel uitmaakt van de Phoenixeilanden, een deelgebied van de Republiek Kiribati.
Het eiland werd op 28 mei 1794 ontdekt door de Britse kapitein Henry Barber die voer op het schip de Arthur. Hij gaf het eiland de naam Drummond's Island, maar op kaarten uit die tijd kreeg het eiland de naam Arthur. Later werd deze naam gewijzigd in de huidige naam.
In 1859 deden de Verenigde Staten een aanspraak op het eiland op basis van de Guano Islands Act, een Amerikaanse wet die het mogelijk maakte eilanden op te eisen ten behoeve van de winning van guano. De Britten maakten McKean echter onderdeel van hun kolonie de Gilbert- en Ellice-eilanden, zodat het eiland aan Kiribati toekwam toen het in 1979 onafhankelijk werd. De Amerikaanse aanspraak op McKean bleef bestaan totdat de VS en Kiribati het Verdrag van Tarawa ondertekenden, waarbij de VS afzagen van hun eis op McKean en verschillende andere eilanden. Van 1859 tot 1870 werd er op McKean guano gewonnen, maar sinds die tijd is het eiland nog maar zelden door mensen bezocht.
# Monastieke Gemeenschap van Bose

De oecumenische Monastieke Gemeenschap van Bose (Monastero di Bose) is een katholieke kloostergemeenschap te Bose, een frazione van de gemeente Magnano (provincie Biella, Italië). Deze gemeenschap werd gesticht door een leek, Enzo Bianchi in 1965.
De gemeenschap is intussen uitgegroeid tot een groep van 80 broeders en zusters van verschillende christelijke denominaties en ontvangt duizenden bezoekers per jaar.

## Geschiedenis

De gemeenschap is gesticht op 8 december 1965, de dag dat het Tweede Vaticaans Concilie eindigde. Enzo Bianchi besliste toen om alleen te leven in een gehuurd huis te Bose. De eerste medebroeders kwamen drie jaar later, waaronder een vrouw en een protestanse dominee.
Op 17 november 1967 vaardigde de bisschop van Biella een interdict uit voor de aanwezigheid van niet-katholieken in de gemeenschap, maar dit werd door tussenkomst van kardinaal Michele Pellgrino opgeheven. De kardinaal keurde de monastieke regel goed op 22 april 1973.
Op zaterdag 22 september 2012 werd Enzo Bianchi, prior van de monastieke gemeenschap van Bose door de secretaris-generaal van de Bisschoppensynode, met toestemming van paus Benedictus XVI, als expert benoemd voor de Gewone Algemene Bisschoppensynode van oktober 2012 betreffende de nieuwe evangelisatie.

## Het leven van de gemeenschap

De broeders en zuster van Bose leven volgens de monastieke regel geïnspireerd op deze van Pachomius de Grote, Basilius van Caesarea en Benedictus van Nursia, en wijden zich aan gebed en werk. De enige "missie" van de gemeenschap is te leven volgens de leer van Jezus Christus.
De leden van de gemeenschap maken iconen, werken in de groentetuin, in de houtbewerkerij, in de pottenbakkerij of in de drukkerij. Sommige monniken werken buitenshuis voor zover ze dit kunnen combineren met hun leven van gebed en gemeenschapsleven.
Het dagrooster voorziet in het ritme van getijdengebed, handenarbeid en Bijbelstudie. Het persoonlijke gebed is toegevoegd aan het gemeenschapsgebed. Op zaterdagavond neemt de gemeenschap deel aan de avondwake, waar de prior een meditatie verzorgt over de zondagslezing van de volgende dag.

## Externe link

* Officiële website
# Chadititan calvoi

Chadititan calvoi is een plantenetende sauropode dinosauriër, behorend tot de Titanosauriformes, die tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Argentinië.
Op de ranch van de familie Marín nabij Paso Cordóba op de oostelijke oever van het zoutmeer van Moreno werd een vindplaats van fossielen aangetroffen. Hoewel relatief klein van omvang, bleek de locatie zeer rijk aan nieuwe soorten waaronder een nog onbekende titanosauriër.
In 2025 werd de typesoort Chadititan calvoi benoemd en beschreven door Federico Lisandro Agnolín, Matías Javier Motta, Jordi Garcia Marsà, Mauro A. Aranciaga-Rolando, Gerardo Álvarez-Herrera, Nicolás Roberto Chimento, Sebastian Rozadilla, Federico Brissón-Egli, Mauricio A. Cerroni, Karen M. Panzeri, Sergio Bogan, Silvio Casadio, Juliana Sterli, Sergio E. Miquel, Sergio Martínez, Leandro M. Pérez, Diego Pol en Fernando Emilio Novas. De geslachtsnaam is een combinatie van het Mapudungun chadi, "zout", een verwijzing naar het zoutmeer, en het Grieks titan, een gebruikelijk achtervoegsel in de namen van titanosauriërs. De soortaanduiding eert de in 2023 overleden paleontoloog Jorge Orlando Calvo.

## Literatuur

* Agnolín, Federico L.; Motta, Matías J.; Garcia Marsà, Jordi; Aranciaga-Rolando, Mauro A.; Álvarez-Herrera, Gerardo; Chimento, Nicolás R.; Rozadilla, Sebastian; Brissón-Egli, Federico; Cerroni, Mauricio A.; Panzeri, Karen M.; Bogan, Sergio; Casadio, Silvio; Sterli, Juliana; Miquel, Sergio E.; Martínez, Sergio; Pérez, Leandro M.; Pol, Diego; Novas, Fernando E. 2025. "New fossiliferous locality from the Anacleto Formation (Late Cretaceous, Campanian) from northern Patagonia, with the description of a new titanosaur". Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales. 26(2): 217–259
# Gefell (Thüringen)

Gefell is een gemeente in de Duitse deelstaat Thüringen, en maakt deel uit van de Saale-Orla-Kreis. Gefell telt 2.465 inwoners. Gefell wordt voor het eerst genoemd in een oorkonde uit 1211.

## Dorpen

Naast de stad Gefell omvat de gemeente een zestal dorpen die tot 1996 zelfstandige gemeenten waren.
* Blintendorf
* Dobareuth
* Frössen
* Gebersreuth
* Göttengrün
* Langgrün
Naast de dorpen omvat de gemeente ook nog een aantal gehuchten, waaronder Mödlareuth, dat in de DDR-tijd in tweeën werd gedeeld door een muur.

## Afbeeldingen

* Raadhuis
* Kerk
* Duits-Duitse grens in 1989
* 1 2 (de) Bevölkerung der Gemeinden vom Thüringer Landesamt für Statistik
* ↑ https://www.feuerwehr-gefell.de/Arikel/Meldungen/Marcel-Zapf-ist-neuer-Buergermeister-in-Gefell.html
Bad Lobenstein · Bodelwitz · Burgk · Dittersdorf · Döbritz · Dreba · Dreitzsch · Eßbach · Gefell · Geroda · Gertewitz · Görkwitz · Göschitz · Gössitz · Grobengereuth · Hirschberg · Keila · Kirschkau · Knau · Kospoda · Krölpa · Langenorla · Lausnitz · Lemnitz · Linda bei Neustadt an der Orla · Löhma · Miesitz · Mittelpöllnitz · Moßbach · Moxa · Neundorf (bij Schleiz) · Neustadt an der Orla · Nimritz · Oberoppurg · Oettersdorf · Oppurg · Paska · Peuschen · Plothen · Pörmitz · Pößneck · Pottiga · Quaschwitz · Ranis · Remptendorf · Rosendorf · Rosenthal am Rennsteig · Saalburg-Ebersdorf · Schleiz · Schmieritz · Schmorda · Schöndorf · Seisla · Solkwitz · Tanna · Tegau · Tömmelsdorf · Triptis · Volkmannsdorf · Weira · Wernburg · Wilhelmsdorf · Wurzbach · Ziegenrück
# Ogün Altıparmak

Ogün Altıparmak (Adapazarı, 10 november 1938 – 2 februari 2025) was een voetballer uit Turkije. Hij speelde bij onder meer Karşıyaka SK en Fenerbahçe, later werd hij sportjournalist.
Ogün Altıparmak begon zijn carrière eind jaren vijftig bij Karşıyaka SK in Izmir. In 1963 werd hij (ondanks een gebroken been) overgenomen door Fenerbahçe SK in Istanbul. Als aanvaller (spits en rechtsbuiten) had hij daar succesvolle jaren. Zo werd hij vier keer kampioen van Turkije en won hij eenmaal de Turkse Beker. In het seizoen 1970-1971 werd Altıparmak met 16 doelpunten topscorer van de Süper Lig. Hij voetbalde ook enige tijd in de Verenigde Staten.
Ogün Altıparmak heeft het shirt van het Turks voetbalelftal 32 keer gedragen, waarvan tweemaal als aanvoerder. Nadat hij zijn actieve loopbaan beëindigd had hield hij zich onder andere bezig met de politiek in Turkije. Daarnaast was hij enige tijd bestuurslid van Fenerbahçe.
Altıparmak overleed op 2 februari 2025 op 86-jarige leeftijd.

## Zoon

Batur Altıparmak, zoon van Ogün Altıparmak, heeft ook bij Fenerbahçe gespeeld. Daarnaast heeft hij onder andere het shirt van Ankaragücü en Gaziantepspor gedragen.
# Carmignano (wijn)

De carmignano is een rode wijn met het predicaat DOCG ('Denominazione di Origine Controllata e Garantita'). De wijn wordt geproduceerd in Toscane, op het grondgebied van de gemeente Carmignano in de provincie Prato, ten westen van Florence. De carmignano behoort tot de beste van de Italiaanse rode wijnen. De wijn wordt al genoemd in de 14e eeuw. Hij wordt alleen geproduceerd in jaren met een kwalitatief goede druivenoogst.
De wijn wordt gemaakt van de volgende druivenrassen: minimaal 50% sangiovese, tot 20% canaiolo nero, en 10 tot 20% cabernet franc en cabernet sauvignon. Net als bij de chianti mogen er nog tot 10% witte druiven aan toegevoegd worden.
In Carmignano produceert men ook chianti, Toscaanse rode en witte wijnen met IGT predicaat.

## Productiezone

De productiezone is beperkt tot de gemeente Carmignano in de provincie Prato.
* Regione Toscana, 1980. D.O.C. Wines of Tuscany. Regione Toscana, Dipartimento Agricoltura e Foreste. Firenze, Italia.
# Witte Kerk (Hemrik)

De Witte Kerk is een kerkgebouw in Hemrik in de Nederlandse provincie Friesland.

## Beschrijving

De gepleisterde driezijdig gesloten zaalkerk met rondboogvensters is in 1739 gebouwd op de fundamenten van een middeleeuwse kerk die gewijd was aan Sint-Andreas. Boven de ingang een gevelsteen met het opschrift Huis Gods en de naam Lyclama. Naast de ingang een gevelsteen ter nagedachtenis aan de piloot Arnaud de Saxcé (1919-1945). De windwijzer heeft de vorm van een paard.
In de kerk een preekstoelkuip uit de 17e eeuw. Het orgel uit 1940 is gemaakt door Bakker & Timmenga met gebruik van onderdelen uit 1839 van J.C. Scheuer. De kerk is in 2001 gerestaureerd. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is eigendom van Stichting Beheer Witte Kerk.
Op het kerkhof bevindt zich een grafkelder (1860) van de familie Van der Sluis en een klokkenstoel met schilddak (rijksmonument), oorspronkelijk uit 1739, met een door Geert van Wou gegoten klok (1495).
* Interieur met preekstoel (1959)
* Interieur met orgel
* Klokkenstoel
* Grafkelder (2016)
# New Adventures of Get Rich Quick Wallingford

New Adventures of Get Rich Quick Wallingford is een Amerikaanse filmkomedie uit 1931 onder regie van Sam Wood. Destijds werd de film in Nederland uitgebracht onder de titel Jongens van de vlakte.

## Verhaal

De kwartjesvinder Wallingford gaat voortdurend om met de foute vrienden. Hij heeft zich alweer ingelaten met louche zaakjes. Hij is verliefd op Dorothy en zij overtuigt hem ervan om voortaan op het rechte pad te blijven.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| William Haines | Wallingford |
| Jimmy Durante | Schnozzle |
| Ernest Torrence | Blackie Daw |
| Leila Hyams | Dorothy |
| Guy Kibbee | McGonigal |
| Hale Hamilton | Charles Harper |
| Robert McWade | Mijnheer Tuttle |
| Clara Blandick | Mevrouw Layton |
| Walter Walker | Mijnheer Layton |