OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Prater

Het Wiener Prater is een groot park in Wenen, gelegen in het tweede district (Leopoldstadt), ten oosten van het stadscentrum. Met "Prater" wordt ook vaak verwezen naar een deel van het Prater dat ingericht is als attractiepark; dit deel wordt Wurstelprater of Volksprater genoemd. Anno 2023 zijn hier 14 achtbanen gelegen en in sommige lentes en zomer staat er ook nog de Olympia Looping. 2023 was de editie van de Olympia Looping in het Wurstelprater. De bekendste attractie is het reuzenrad (Riesenrad) uit 1897. Het Wurstelprater beslaat slechts een klein deel van de totale oppervlakte van het Prater, wat ongeveer 6 km² bedraagt.
Het Prater was oorspronkelijk een keizerlijk jachtgebied. In 1766 stelde Keizer Jozef II het gebied open voor het publiek. In 1873 werd er de Wereldtentoonstelling georganiseerd. Tot 1920 werd er gejaagd in het Prater. In het oorspronkelijke Prater zijn in de loop der tijd ook een industriegebied, het Ernst Happelstadion en verschillende andere sportfaciliteiten verrezen. Ook de aanleg van de Südosttangente, een autoweg, heeft het gebied verkleind.
Door het park loopt een 4,5 kilometer lange weg, de Hauptallee, omzoomd met kastanjebomen. Deze loopt van Praterstern naar het Lusthaus uit 1781-1783. In het Prater liggen verder een planetarium met tot eind mei 2023 in datzelfde gebouw een museum over het park: het Pratermuseum. In 2024 wordt dit museum verplaatst naar een nieuw duurzaam gebouwd gebouw in het midden van het Wurstelprater.
Opmerkelijk is de republiek Kugelmugel, een door de kunstenaar Edwin Lipburger opgerichte dwergstaat in een bolvormig huis. Sinds 1928 rijdt er een parktrein door een deel van het terrein, Liliputbahn genoemd. Er rijden diesellocomotieven, maar ook de originele stoomlocomotieven.
In het noorden, naast het oude reuzenrad, bevindt zich een locatie van Madame Tussaud.

## Externe link

* (de) Wiener Prater (gearchiveerd)
* ↑ Wiener Prater (Wenen, Wenen, Oostenrijk). rcdb.com. Geraadpleegd op 16 februari 2023.
* ↑ Olympia Looping opnieuw naar het Prater - Pretpark.club forum. forum.pretpark.club. Geraadpleegd op 16 februari 2023.
* ↑ (en) New Museum for the Vienna Prater. Vindobona.org | Vienna International News. Geraadpleegd op 28 mei 2023.
* ↑ (de) Lilis Welt liliswelt.at
1. Disneyland Park · 2. Europa-Park · 3. Efteling · 4. Walt Disney Studios Park · 5. Tivoli · 6. PortAventura Park · 7. Liseberg · 8. Gardaland · 9. Legoland Windsor · 10. Puy du Fou · 11. Legoland Billund · 11. Legoland Deutschland · 13. Parque Warner Madrid · 14. Parc Astérix · 15. Alton Towers · 16. Phantasialand · 17. Thorpe Park · 18. Futuroscope · 19. Gröna Lund · 20. Chessington World of Adventures
# Hobos

Het Hobos, een uniek kleinschalig landschap, is gelegen in Overpelt. Het heeft een oppervlakte van 142 ha en bevindt zich op de noordwestelijke uitloper van het Kempens Plateau. Sinds 2023 maakt het gebied deel uit van Nationaal Park Bosland.
Het wordt in het noorden begrensd door de Gortenstraat en de M.S. kliniek, in het oosten door de N74, in het zuiden door de Winnerstraat en een bosweg in het verlengde ervan en in het westen door de Steenweg op Luik (Hasselt - Eindhoven).
Oorspronkelijk was het een heidegebied (de Lindelse Heide) dat vanaf de late middeleeuwen werd ontgonnen. Belangrijke getuigen van deze oude ontginningen zijn de nog talrijk aanwezige houtwallen.
Een belangrijk element in de ontwikkeling van het landschap is de Hobosboerderij. Zij wordt voor het eerst vermeld in 1524. In de tweede helft van de 18de eeuw was er een jeneverstokerij gevestigd. In het Hobos staat nog de authentieke woning van drossaard Jan Clercx, de uitroeier van de beruchte Bokkenrijdersbenden. In 2000 besliste de toenmalige Vlaamse minister Sauwens dat het Hobos beschermd gebied zou worden. In 2012 werd het gebied door de Vlaamse overheid aangekocht en opgenomen in Bosland.

## Externe link

* Hobos
# Schloss Hellbrunn

Schloss Hellbrunn is een zeventiende-eeuws kasteel met park bij Salzburg in Oostenrijk.
Het barokke Schloss Hellbrunn werd gebouwd in opdracht van prins-aartsbisschop Marcus Sittikus von Hohenems.
Het paleis heeft een park met de Wasserspiele, onzichtbare fonteinen die wel heel erg plots water beginnen te spuiten. De aartsbisschop liet deze fonteinen installeren om zijn gasten te vermaken.
Ook is er het mechanische muziekspelende watertheater, met beelden die allerhande beroepen uitbeelden. In het park is ook het paviljoentje dat voorkomt in film de The Sound of Music.
# Slot Erpeldingen

Slot Erpeldingen is gelegen in de gelijknamige plaats Erpeldingen in het Groothertogdom Luxemburg. Het werd in de 12e eeuw als waterburcht gebouwd. De geschiedenis van het kasteel is nauw verbonden met zijn bewoners. Van 1464 tot 1691 regeerde de familie Gondersdorf op het kasteel en vervolgens van 1691 tot 1840 de familie Prel. Van 1840 tot 1882 was het kasteel in bezit van de kerk en werd het tot 1858 bewoond door pastoor Joseph Kalbersch. In die tijd werd het kasteel dan ook als kerk gebruikt.
In 1882 kwam het kasteel in het bezit van de Nederlandse familie Keun, die het weer als kasteel ging gebruiken. Als tegenprestatie kreeg het dorp een nieuwe kerk, een pastorie en een kerkhof door de familie geschonken. Het kasteel bleef tot 1983 privé bezit en werd in dat jaar door de Staat Luxemburg aangekocht. Sinds 1987 is in het slot het gemeentehuis van Erpeldingen ondergebracht.
# Riebos

Het Riebos is een natuurreservaat in Lommel dat zich bevindt ten westen van de Blekerheide, tussen de Nederlandse grens en het Kanaal Bocholt-Herentals. Het Riebos is de plaats waar de Aa of Goorloop ontspringt, die een bovenloop is van de Groote Beerze. Het gebied wordt beheerd door Natuurpunt.
Het Riebos is, anders dan de naam doet vermoeden, een vochtig heidegebied waarin de restanten van turfputten te vinden zijn. Er zijn gagelstruwelen en er is zowel struikheide als dopheide, naast zonnedauw en moeraswolfsklauw.
Een nabijgelegen weidegebied van 7 ha is aangekocht en zal op natuurlijke wijze worden beheerd.
Ten westen van het Riebos liggen de naaldbossen van Russendorp en het sluizencomplex Blauwe Kei.

## Externe link

* Natuurpunt
# Kinloss Abbey

Kinloss Abbey is een (ruïne van een) twaalfde-eeuwse cisterciënzer abdij, gelegen in Kinloss, zo'n vijf kilometer ten oosten van Forres in de Schotse regio Moray. De abdij was een van de meest noordelijk gelegen abdijen in Schotland en was zeer invloedrijk tot de reformatie in 1560.

## Geschiedenis

Kinloss Abbey werd in 1150 door David I van Schotland gesticht. Het verhaal gaat dat de koning verdwaald was op een jachtexpeditie en door een duif naar een open plek werd geleid waar hij twee herders aantrof. Op die plek stichtte hij uit dank de abdij. Hij verbleef een heel seizoen in het nabijgelegen Duffus Castle om toe te zien op de bouw totdat de monniken arriveerden.
Het moederhuis van Kinloss Abbey was Melrose Abbey. In 1151 betrokken een abt en twaalf monniken de abdij. In 1174 gaf Paus Alexander III zijn officiële goedkeuring. In 1187 werd de bisschop van Moray de beschermheer van de abdij. Vanuit Kinloss Abbey werden twee dochterabdijen gesticht, namelijk Culross Abbey in 1217 en Deer Abbey in 1219. Door giften in land en geld van koningen en edelen werd Kinloss Abbey een van de rijkste en invloedrijkste abdijen van Schotland.
Halverwege de dertiende eeuw vernietigde een grote brand een deel van de abdij. Rond 1269 werd de abdij herbouwd in de gotische stijl. In 1528 liep de abdij grote schade op ten gevolge van overstromingen.
Bekende bezoekers van de abdij waren onder andere Eduard I van Engeland, die er in 1303 drie weken verbleef; Eduard III van Engeland was er in 1336 op expeditie om de gravin van Athol van een belegering te ontzetten; Maria I van Schotland overnachtte in 1562 in de abdij ondanks het feit dat de kerk protestants was geworden, terwijl Maria I katholiek was. Abt Robert Reid, sinds 1531 de 23ste abt, introduceerde een georganiseerd leersysteem in Moray en werd in 1541 bisschop van Orkney, waar de toren van The Bishop's Palace nog steeds zijn naam draagt.
In 1560 kwam met de reformatie een einde aan de macht van Kinloss Abbey. De laatste abt was Walter Reid. In 1601 kwam de abdij onder controle van Edward Bruce totdat de ruïne in 1643 werd verkocht aan Alexander Brodie of Lethan. Deze verkocht de stenen van de ruïne in 1650 aan Oliver Cromwell voor de bouw van Inverness Citadel in Inverness. Deze citadel werd in 1662 op last van de regering afgebroken.

## Bouw

Door het weghalen van stenen voor de bouw van Inverness Citadel is er weinig overgebleven van de abdij. Het zuidelijk transept, de sacristie en de Abbots Hall (de woning van de abt), gebouwd in 1395, staan nog overeind, evenals enige muren van het klooster. Boven het zuidelijk transept heeft hoogstwaarschijnlijk de bibliotheek gezeten, terwijl boven de sacristie de kamers van de prior lagen. Van een deel van de kerkmuren en de opslagkelders zijn de fundamenten nog te zien.

## Beheer

Kinloss Abbey wordt beheerd door de Kinloss Abbey Trust. De resten bevinden zich op een openbare begraafplaats.

## Externe link

* (en) Kinloss Abbey Trust
# Tjipke Visser

Tjipke Visser (Workum, 12 december 1876 - Bergen, 22 januari 1955) was een Nederlandse beeldhouwer en boekbandontwerper.

## Leven en werk

Visser, zoon van de houthandelaar Tjebbe Visser en Wiepkje Hiemstra, volgde eerst de opleidingen aan de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers en aan de Rijksnormaalschool voor Kunstnijverheid te Amsterdam en vervolgens de opleiding aan de Rijksakademie van beeldende kunsten eveneens te Amsterdam. Hij was een leerling van Jan Derk Huibers en Ludwig Jünger. Na tien jaar in Amsterdam te hebben gewerkt vestigde hij zich in 1907 in het Noord-Hollandse kunstenaarsdorp Bergen. Hij was daarmee een van de eerste kunstenaars, die Bergen ontdekte als inspirerende plek om te werken. Steeds meer kunstenaars zouden zijn voorbeeld volgen. Zij vormden de zogenaamde Bergense School.
Een deel van Vissers werk bestaat uit dierenfiguren, waarvoor hij zich liet inspireren in Artis. In 1930 keerde Visser namelijk terug naar Amsterdam (Binnenkant) en werd hij alras de ‘huisbeeldhouwer’ van de SDAP: hij vervaardigde monumenten voor de socialistische schrijver Carel Steven Adama van Scheltema in Plan-Zuid en diens grafmonument in Driehuis-Westerveld; op dezelfde plek een grafteken voor Floor Wibaut en een buste van de wethouder voor de burelen van het Vrije Volk; een grafmonument voor de Ljouwertse SDAP-oprichter Louwe Zandstra in Leeuwarden en een Monument voor Pieter Jelles Troelstra in Stiens (thans gemeente Leeuwarden). In Veendam vervaardigde hij in 1911 voor de nieuwe RHBS een plaquette in Jugendstil ter ere van de encyclopedist Anthony Winkler Prins. In de gemeente Bergen staan twee door hem gemaakte monumenten ter ere van het burgemeestersechtpaar Jacob van Reenen (in Bergen) en Marie Amalie Dorothea Völter (in Bergen aan Zee). Ook in zijn geboorteplaats Workum bevinden zich diverse van zijn kunstwerken, onder andere beeldhouwwerk en houtsnijwerk in de plaatselijke Sint Gertrudiskerk. Hij was ook boekbandontwerper en ontwierp onder andere twee fraaie banden voor werken van Louis Couperus: in 1923 het omslag voor de roman Oostwaarts en in 1925 voor het reisverslag Nippon.
Tijdens de oorlog sloot hij zich echter aan bij de Kultuurkamer en kreeg hij goedbetaalde opdrachten van de bezetter, zoals voor het raadhuis in Grouw en de NH-kerk van zijn geboorteplaats.
De dochter van Visser uit zijn eerste huwelijk met Maria Hoeben, Marijcke Visser (1915-1999), werd evenals haar vader beeldend kunstenaar. Zij was beeldhouwster en edelsmid. In augustus 1945 keerde Tjipke Visser terug naar Bergen; Marijcke trouwde in november dat jaar en volgde haar vader naar Bergen in 1949, waarna zij eveneens beeldhouwster werd en haar eerste opdrachten kreeg, alle in Friesland.
Tjipke Visser overleed in 1955 op 78-jarige leeftijd in zijn woonplaats Bergen.

## Afbeeldingen

* Monument voor Pieter Jelles Troelstra (1933), Stiens
* Reliëf Homerus (1939), Alkmaar
* Snijwerk van Tjipke Visser in de Grote of Sint-Gertrudiskerk (Workum)
* Gedenkplaat ter ere van Anthony Winkler Prins in de oude RHBS, nu Veenkoloniaal Museum in Veendam
# Slavjanskibaai

De Slavjanskibaai of Slavjanskigolf (Russisch: Славянский залив; Slavjanski zaliv; "Slavische baai/golf") is een binnenbaai aan de noordwestelijke kust van de Baai van Peter de Grote, die bestuurlijk gezien onder het district Chasanski van de Russische kraj Primorje valt. De baai ligt tussen de kaap van het schiereiland Bjoesa en het zuidelijke punt van het schiereiland Jankovskogo. De baai heeft een lengte van ongeveer 9,3 kilometer (aan de monding: 4,85 kilometer) en een diepte tot 21 meter.
In het noordwestelijke deel van de baai bevindt zich de Severnajabocht (noordelijke bocht). De westelijke kust en de kust van de Severnajabocht bestaan uit een lage vlakte, die bedekt is met gras en struikgewas. In het zuidwestelijke deel van de Severnajabocht mondt de rivier de Broesja uit. De noordoostelijke kust van de baai wordt gevormd door het bergachtige schiereiland Jankovskogo, die door een lage landengte met het vasteland is verbonden. Aan oostzijde van de baai liggen de eilanden Sidorova en Gerasimova (eiland), die door de zeestraat Stenina van elkaar worden gescheiden. In het zuiden liggen de bochten Kroeglaja, Nerpa en Slavjanka en bevinden zich de plaatsen Slavjanka en Baza Kroeglaja.
Van maart-april tot augustus komt er mist in de baai voor. In de zomer kan de watertemperatuur in ondiepe delen oplopen tot 25 tot 28 graden. In midden december begint de ijsvorming en begin maart zet de dooi in, waarna de baai begin april weer ijsvrij is. Het water is zo helder dat vanaf het wateroppervlak 25 meter naar beneden kan worden gekeken. Rondom de baai bevinden zich een aantal zand- en kiezelstranden, die toeristen trekken en waaromheen een aantal pensions en hotels zijn gebouwd. De baai vormt verder een populair duikgebied.
* ↑ (ru) Славянский залив, Shamora.info
* ↑ (ru) Хасанский район и прилегающие острова, Haishen Divers
# Slot Saalhof

Het Slot Saalhof is een middeleeuws kasteel in het dorp Maishofen in Oostenrijk.
Het huidige kasteel werd volgens schriftelijke overleveringen opgetekend in kerkarchieven in 1423 gebouwd voor de plaatselijke leenman van het aartsbisschopsdom, Oswald Eisenstang. Het oorspronkelijke leen was al in 1296 verleend en toen werd de eerste versterkte hoeve al op deze plek gebouwd. In 1584 verwief Sigmund Amman von Judendorf het kasteel. Diens zoon, Christoph, liet het kasteel verbouwen een aanzienlijk uitbreiden waardoor het als versterkte vesting zijn huidige aanzicht verkreeg. In 1970 werden twee later bijgebouwde werkplaatsen vervangen door een nieuw stalgebouw. Het kasteel is momenteel in eigendom van de familie Rieder die het gebruikt als ecologisch boerenbedrijf met eigen slachterij en vakantieappartementenverhuur.
* (de) Profiel slot op Salzburg site
* (de) Geschiedenis kasteel op site Schloss Saalhof
# Vlag van Provence-Alpes-Côte d'Azur

De huidige vlag van Provence-Alpes-Côte d'Azur is in gebruik sinds januari 1999. De vlag bestaat uit drie delen. De vlag is een combinatie van de vlaggen van de verschillende (delen van) provincies die samen de regio vormen:
Het grootste deel van de vlag wordt gevormd door vijf gele (gouden) verticale banen, die van elkaar gescheiden worden door vier rode banen. Dit patroon heet de Senyera en was tot 1479 het symbool van het onafhankelijke rijk Aragón. De Senyera is afkomstig van de traditionele vlag van de historische Franse provincie Provence, het grootste deel van het grondgebied van de regio vormt. Tegenwoordig zijn de geel-rode banen te vinden in veel vlaggen in Oost-Spanje en Zuid-Frankrijk, zoals in de vlag van Catalonië, de vlag van Valencia, de vlag van de Balearen, de vlag van Aragón en ook in de vlag van Pyrénées-Orientales.
Aan de rechterkant van de vlag staan een dolfijn en een adelaar. De dolfijn is afkomstig van de traditionele vlag van de historische Franse provincie Dauphiné (departement Hautes-Alpes). De adelaar is afkomstig uit het wapen van het hertogdom Nice (gedeeltelijk departement Alpes-Maritimes).
* Vlag van Provence
* Vlag van Dauphiné
* Vlag van het graafschap Nizza
* ↑ Drapeau de Provence-Alpes-Côte d'azur. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
* ↑ Armoiries de Provence-Alpes-Côte d'azur. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
# Plaça Molina (metrostation)

Plaça Molina is een metrostation aan FGC lijn 7 van de metro van Barcelona in de buurt Sant Gervasi de Cassoles in het district Sarrià-Sant Gervasi in Barcelona. Dit station is geopend in 1954 als onderdeel van de uitbreiding vanaf Gràcia tot Avinguda Tibidabo. Het station ligt onder de Carrer de Balmes aan Plaça Molina en heeft daar ook zijn ingangen.
In de buurt van dit station ligt het station Sant Gervasi, waarmee het in verbinding staat.

## Lijnen

* Metro van Barcelona FGC L7.
# El Putxet (metrostation)

El Putxet is een metrostation aan FGC lijn 7 van de metro van Barcelona in het district Sarrià-Sant Gervasi in Barcelona. Het ligt onder de carrer de Balmes in de buurten la Bonanova en Putxet.
Dit station is geopend in 1954 als onderdeel van de uitbreiding vanaf Gràcia tot Avinguda Tibidabo. De naam toen was Núñez de Arce en lag aan de plaça de Joaquim Folguera. In 1982 is de naam van dit station, tijdens de omnummering van de lijnen, veranderd in de huidige.
In de toekomst zal dit station ook aan de lijnen L9 & L10 liggen.

## Lijnen

* Metro van Barcelona FGC L7, L9 en L10 .
# Atéliery Bonton Zlín

Atéliery Bonton Zlín is een Tsjechische filmstudio gevestigd in de Tsjechische stad Zlín .
De filmproductie in Zlín zag het levenslicht aan het begin van de jaren dertig, toen scenarioschrijver en toneelschrijver Elmar Klos, producer Ladislav Kolda en cameraman en redacteur Alexander Hakkenshmidt in Zlín werden uitgenodigd door schoenenproducent Bata, om een reclamefilmbedrijf op te richten. De activiteiten van de studio zouden gebaseerd zijn op de ervaring van Amerikaanse reclamefilmbedrijven. Het reclamefilmbedrijf dat vervolgens in Zlín werd opgebouwd, ontgroeide al snel zijn oorspronkelijke doel. Naast reclamefilms legde het bedrijf zich al gauw ook toe op het opnemen van andere filmgenres: documentaires, educatieve films, populair-wetenschappelijke films, experimentele films en animatiefilms.
Atéliery Bonton Zlín legde de basis voor de Tsjechische animatieschool. Een groot aantal vooraanstaande makers van Tsjechische animatiefilms begon zijn carrière in Zlín, waaronder Karel Zeman en Hermina Tyrlova, die later de ‘moeder van de Tsjechische animatie’ genoemd zou worden. Ook andere bekende namen uit de Tsjechische en internationale cinema werkten enige tijd voor Atéliery Bonton Zlín, waaronder oscarwinnaars Jan Sverak, Milos Forman, en internationale filmprijswinnaars als Jiri Menzel.
In de periode 1965 tot 1991 produceerde de studio ongeveer 1.500 Tsjechische speelfilms en documentaires. Na de Fluwelen Revolutie in 1989 werd de studio geprivatiseerd en de studio in 1998 onderdeel van de Bonton Entertainment Group. Sinds 2006 is de studio een naamloze vennootschap. Onder de bekendste animatiefilms die zijn opgenomen in Atéliery Bonton Zlín zijn de kinderanimatieseries Buurman en Buurman (in de periode 2002-2004) en Bob en Bobek.
De studio's van Bonton Zlín beheren ongeveer 1.500 Tsjechische speelfilms en documentaires die tussen 1965 en 1991 zijn geproduceerd, en bezitten in sommige gevallen ook de filmrechten. Tot deze films behoren ook films van bekende Tsjechische regisseurs als Jan Svěrák, Miloš Forman en Jiří Menzel, en bekende titels als Hou de trein in het oog, De liefde van een blondje, Leeuweriken aan een draadje, Het winkeltje aan het corso en Het brandt, mijn liefje, die internationale prijzen ontvingen. ABZ bezit tevens de filmrechten van circa 250 animatiefilms.
De studio's zijn ook de thuisbasis van het productiebedrijf FILMFEST, s.r.o., dat het Zlín Filmfestival organiseert, het oudste kinderfilmfestival ter wereld.

## Bronvermelding

Bron
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Atéliery Bonton Zlín op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ateliéry Bonton Zlín op de Tsjechischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Referentie
# Emile Robecyn

Luitenant Emile Robecyn, geboren op 25 september 1886 te Spiere, was een Belgische reserveofficier die tijdens de Tweede Wereldoorlog diende.
Luitenant Robecyn diende tijdens de Achttiendaagse Veldtocht bij de Hulptroepen van het Luchtwapen, specifiek bij de 7de Compagnie Mitrailleurs van het IIde Bataljon, die verantwoordelijk was voor de verdediging van het vliegveld van Goetsenhoven. Hij sneuvelde op 10 mei 1940, de eerste dag van de Achttiendaagse Veldtocht, tijdens een Duits bombardement op het vliegveld.
Ter nagedachtenis aan Luitenant Robecyn is er in het centrum van Spiere naast de Sint-Amandus en Heilig Hartkerk een plein naar hem vernoemd, namelijk het Lt. Robecynplein. Zijn naam wordt ook vermeld op het Ereperk van de Luchtmacht, een ereplaats voor gesneuvelde Belgische luchtmachtofficieren.
* ↑ Lt. Robecynplein (Spiere). Hangar Flying (25 juni 2008). Geraadpleegd op 7 januari 2025.
* ↑ (en) Hulptroepen van het Luchtwapen. De Achttiendaagse Veldtocht. Geraadpleegd op 7 januari 2025.
* ↑ Ereperk van de luchtmacht | Vieilles Tiges van de Belgische Luchtvaart. www2.vieillestiges.be. Geraadpleegd op 7 januari 2025.
# Lune Miedema

Lune Miedema (Haarlem, 27 november 2001) is een voetbalspeelster uit Nederland. Ze speelde als verdediger voor Telstar in de Vrouwen Eredivisie. Sinds 2024 komt ze als amateur uit voor RKVV DSS.

## Carrière

Miedema speelde in de jeugd bij Alliance '22 en DSS. Vervolgens kwam ze in de jeugdopleiding van Telstar. In 2022 werd ze overgeheveld naar de hoofdmacht van de Witte Leeuwinnen.
Op 3 maart 2023 maakte Miedema haar debuut voor Telstar in de Vrouwen Eredivisie in een uitwedstrijd tegen VV Alkmaar door in de 88ste minuut in te vallen voor Chelly Drost.
Telstar maakte op 29 april 2024 bekend dat het aflopende contract van Miedema niet zal worden verlengd, waardoor Miedema de club na twee seizoenen zal verlaten. Door langdurig blessureleed wist Miedema de aansluiting met het eerste elftal niet te maken. Ze stapte over naar de amateurs van RKVV DSS, voor wie ze bij haar debuut gelijk tot scoren kwam.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Overig | Overig | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2022/23 | Telstar | Eredivisie | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 2023/24 | Telstar | Eredivisie | 12 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 13 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 13 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 14 | 0 |
Bijgewerkt t/m 10 december 2024.