OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Stichting Vissenbelangen

Stichting Vissenbelangen is een Nederlandse stichting die zich richt op het recht van vissen om hun eigen leven te leven in de vrije natuur, in een gezond ecosysteem, zonder dat van hen een wederdienst wordt verwacht. De stichting streeft naar vergroting van kennis over het onderwaterleven zodat meer mensen, organisaties en overheidsinstanties rekening gaan houden met de belangen van vissen en hun leefomgeving.

## Doelstelling

Het doel van Stichting Vissenbelangen is om burgers, organisaties en overheidsinstanties bewust te maken van het belang om vissen en hun leefomgeving te beschermen. Stichting Vissenbelangen wil bereiken dat bij het maken van keuzes er rekening gehouden wordt met de belangen van vissen en hun leefomgeving. Betere keuzes voor vissen leiden tot een hogere biodiversiteit en een gezondere leefomgeving voor mens, dier en natuur. Om dit doel te bereiken, wordt kennis en beeldmateriaal van het onderwaterleven gedeeld, lezingen en trainingen gegeven over vissen en hun leefomgeving en wordt organisaties gevraagd om rekening te houden met de belangen van vissen en hun leefomgeving.

## Geschiedenis

In 2018 besloot het veganistische echtpaar Fleuren dat ze meer in actie wilden komen voor vissen. Er werd gesproken met diverse organisaties en presentaties werden gehouden over de visserij en viskwekerijen. Door reisbeperkingen in 2019 werd ook gericht op vissen in zoetwater. Foto’s en filmpjes van het Nederlandse onderwaterleven werd op sociale media gedeeld. Eind 2021 werd een donatie ontvangen waardoor geprofessionaliseerd kon worden: in 2022 werd stichting Vissenbelangen opgericht.
In 2023 stond Vissenbelangen op de 79e plaats van de Duurzame 100-lijst, een lijst van duurzame burgerinitiatieven die jaarlijks door de Trouw wordt opgesteld.

## Varia

* Stichting Vissenbelangen heeft van de Belastingdienst de ANBI-status toegekend gekregen. Dat betekent onder andere dat ten minste 90% van de inkomsten aan doelstellingen worden besteed.
# Germ de Jong

Germ de Jong, geboren als Gerben de Jong, (Sint Jacobiparochie, 8 maart 1886 – Overveen, 11 april 1967) was een Nederlandse kunstschilder, tekenaar, lithograaf, etser en aquarellist. Hij behoorde tot de Bergense School.

## Loopbaan

Germ werd geboren als zoon van koopman Dirk de Jong en Froukjen Landstra. In 1891 verhuisde het gezin naar Amsterdam. Hier huwde hij op 11 april 1917 met telegrafiste Sara Oppenheimer.
De Jong volgde een opleiding op de Quellinusschool te Amsterdam (1902-1905), de Akademie voor Beeldende Kunst te Rotterdam (1906) en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten te Amsterdam (1909-1910), en is een leerling van Carel Lodewijk Dake, Huib Luns en Nicolaas van der Waay.
Hij woonde en werkte in Amsterdam, Rotterdam, Duitsland, Parijs, Schoorl, Bergen, Blaricum en Overveen. Hij werkte en logeerde 's zomers vaak op Ameland en maakte ook reizen door Frankrijk, Italië, Spanje en Marokko.
Hij ontving in 1937 een zilveren medaille in Parijs en in 1949 de 'Arti-medaille' en was erelid van Arti et Amicitiae te Amsterdam. Recente tentoonstellingen Teylers Museum, Haarlem 1986, Ameland oktober 1989, Museum Kranenburgh, Bergen, 1999.

## Privé

Germ de Jong is de vader van kunsthistorica Fanny Kelk - de Jong (1918-1978), van kunstenaar Frans de Jong (1921-2010), 'schilder met de drukpers', en van de kunstenares Clara de Jong (Parijs 1928-Amsterdam 2005), die huwde met kunstenaar Harry Visser.
# Het zevende zegel

Het zevende zegel (Zweeds: Det sjunde inseglet) is een Zweedse dramafilm uit 1957 onder regie van Ingmar Bergman.

## Verhaal

In de 14e eeuw zorgt de Zwarte Dood voor een ravage in Zweden. Ridder Antonius Block en zijn schildknaap Jöns keren terug van de kruistochten en ontmoeten de Dood op een verlaten strand. De ridder daagt de Dood uit tot een partijtje schaak in de hoop zijn onvermijdelijke noodlot te kunnen uitstellen en een antwoord te vinden op zijn metafysische problemen. Dood gaat akkoord; zolang Antonius Block zich kan verdedigen op het schaakbord mag hij in leven blijven. Indien Block het spel wint, gaat hij vrijuit.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Max von Sydow | Antonius Block |
| Bengt Ekerot | Dood |
| Nils Poppe | Jof |
| Gunnar Björnstrand | Jöns |
| Bibi Andersson | Mia |
| Inga Gill | Lisa |
| Maud Hansson | Heks |
| Inga Landgré | Karin |
| Gunnel Lindblom | Meisje |
| Bertil Anderberg | Raval |
| Anders Ek | Monnik |
| Åke Fridell | Smid Plog |
| Gunnar Olsson | Albertus Pictor |
| Erik Strandmark | Jonas Skat |
# Marguerite Arosa

Marguerite Arosa (1854 – Parijs, 23 februari 1903) was een Franse schilderes en aquarelliste uit de tweede helft van de negentiende eeuw.
Zij stamde uit een Parijs gezin in de hogere middenklasse. Haar vader Gustave Arosa had een uitgebreide collectie hedendaagse kunst, in het bijzonder schilderijen van Delacroix, Corot, Courbet, Daubigny en schilders uit de School van Barbizon. Toen de moeder van Paul Gauguin stierf in 1867, werd Gustave Arosa de hoeder van haar kinderen. In het huis van Arosa in Parijs en zijn buitenverblijf in St. Cloud, kon de jeugdige Gauguin kennismaken met deze kunst. In 1871 bezorgde Gustave Arosa een baan aan Gauguin als beurshandelaar in een bank. En rond Kerstmis 1872 ontmoette Gauguin zijn toekomstige vrouw, de Deense Mette-Sophie Gad, in het huis van Arosa in Parijs.
Marguerite Arosa is bekend om haar landschappen en portretten, maar heeft ook enkele marines geschilderd. Zij had kunst gestudeerd onder Mayer, Félix-Joseph Barrias (1822-1907) en de realistische schilder Armand Gautier (1825-1894). Zij gaf haar enthousiasme voor de kunst door aan Gauguin, die samen met haar zijn eerste schilderijen maakte. Zij bracht hem de olieverftechniek bij en leerde hem hoe hij die moest toepassen in schilderijen. Op zondagen ging ze samen schilderen in de omgeving van Parijs.-
Zij was een regelmatige deelneemster aan het Parijse Salon tussen 1882 en 1900. Ze stond ook ingeschreven op de internationale “Blanc et Noir” tentoonstelling in Brussel in 1882 met een aquarel “Lilas in bloei”. Onder haar werken die nog enige bekendheid verwierven zijn “Jonge Baadster” (voor het eerst vertoond in Brussel in 1884), “Andromeda” (Parijs, 1885) en “Mistige dag” (1891). Haar marine "Bootjes in de haven" wordt geschat tussen £1500 en £3000.
Zij reisde ook naar Groot-Brittannië en gaf tweemaal een tentoonstelling in the Glasgow Institute of Fine Arts.
Maar er is verder niet veel gepubliceerd over haar leven. Er verschijnen slechts sporadisch werken van haar op veilingen. Haar schilderij “Jonge Baadster” werd door Sotheby’s geschat tussen 60.000 en 80.000 US dollar. Haar schilderij "Marine en vuurtoren" werd verkocht in 2009 op een veiling in België voor €700 (+ kosten).
In de film “Paul Gauguin” (1975) werd de rol van Marguerite Arosa vertolkt door Claudia Butenuth
# Vuurbuikvliegenvanger

De vuurbuikvliegenvanger (Petroica phoenicea) is een vogel uit de familie van de Petroicidae (Australische vliegenvangers).

## Voorkomen

De vogel komt voor in het zuidoosten van Australië, inclusief Tasmanië.

## Kenmerken

De vuurbuikvliegenvanger is 12 tot 14 cm lang. Hij is slanker gebouwd dan de andere leden van het geslacht Petroica, met relatief lange vleugels en de nek en een kleine kop. Het mannetje is gemakkelijk te onderscheiden door zijn helder oranje-rood verenkleed van keel, borst en buik.

## Status

De grootte van de populatie is in 2020 geschat op 8,7 miljoen volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 '"`UNIQ--templatestyles-00000000-QINU`"'(en) Vuurbuikvliegenvanger op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Aleksander Wagner

Alexander Wagner (7 augustus 1868 - 1942) was een Poolse schaakmeester en -theoreticus gespecialiseerd in correspondentieschaak. Hij is de uitvinder van het Zwitsers gambiet en van de Poolse verdediging.
* ↑ Alexander Wagner (August 7, 1868 — 1942), Polish chess player. World Biographical Encyclopedia. Geraadpleegd op 14 februari 2025.
* ↑ Swiss Gambit. Geraadpleegd op 14 februari 2025. “Polish theoretician Alexander Wagner (1868-1942) published an article entitled A New Gambit. The Swiss Gambit in 1912.”
* ↑ The Dilaram problem in Kochanowski's Szachy & the Polish Defense... two aspects of Alexander Wagner. Chess.com. Geraadpleegd op 14 februari 2025. “However in his short passing by, he introduced two new opening ideas in the early 1910s.”
# Trebejov

Trebejov (Hongaars: Terebő) is een Slowaakse gemeente in de regio Košice, en maakt deel uit van het district Košice-okolie. Trebejov telt 193 inwoners.
# Jozef Klas

Jozef Ludwig Klas (Hannover (Para), 30 maart 1923 - Paramaribo, 1996) was een Surinaams beeldhouwer en kunstschilder. Tot zijn bekendste werken gelden Kwakoe (1963) en Mama Sranan (1965) in Paramaribo en het inheemse monument in Albina (1996).

## Biografie

Klas had verschillende banen. Hij werkte als kapper, in de machinebouw voor Billiton, als landbouwer en voor BEM als betonwerker. In zijn vrije tijd hield hij zich bezig met beeldhouwen en kunstschilderen. Op aansporing van Statenlid Just Rens begon hij een studie aan de School voor Beeldende Kunsten van Nola Hatterman.
In deze tijd bracht enkele bekende werken voort, zoals als Kwakoe (1963) dat als zijn bekendste werk geldt. Het herinnert aan de afschaffing van de slavernij honderd jaar eerder. In 1964 kwam hij in dienst van de overheid en kreeg hij de beschikking over een werkruimte.
Ook maakte hij in deze tijd het beeld Mama Sranan (1965), als uitbeelding van de diverse bevolkingsgroepen in Suriname. In 1966 maakte hij het beeld van zijn zoon Ruben, als waarschuwing aan ouders om beter op hun kinderen te passen. Zijn zoon was kort ervoor om het leven gekomen toen hij verstoppertje speelde in een oude koelkast.
In 1969 kreeg hij van de Surinaamse regering een studie-opdracht en ging hij voor vervolgstudie naar de Vrije Akademie Psychopolis in Den Haag. In oktober en november 1972 exposeerde hij zijn werk in Rotterdam.
Hij maakte twee beelden van pater Weidmann (1899-1962). Het eerste staat aan de Limesgracht en het tweede aan de Dr. Sophie Redmondstraat. Bij het PresidentiëlePaleis staat zijn beeld van Archibald Currie, de eerste geboren en getogen Surinamer die gouverneur van Suriname werd.
Tijdens het 150-jarige bestaan van Albina werd zijn beeld van inheemse Surinamers onthuld. Met de rivier erachter gaat het op in de natuur, wat hij bewust zo wilde als symbool van de vele eeuwen die de inheemsen met de natuur verbonden zijn geweest.
# Lomme Driessens

Guillaume (Lomme) Driessens (Peutie, 4 mei 1912 - Vilvoorde, 15 juni 2006) was een Belgisch wielrenner en ploegleider.
Driessens werd na enkele successen in de jeugdcategorieën prof in 1932. Hij behaalde in zijn debuutjaar een 3e plaats in de GP van Vilvoorde. In 1933 werd hij echter opgeroepen om zijn legerdienst te doen. Een jaar later was hij 25 kg aangekomen, waardoor een comeback in het peloton jammerlijk mislukte. Hij bleef echter actief in het wielermilieu, oorspronkelijk als masseur en verzorger van Fausto Coppi. Daarna werd hij een van de meest succesvolle ploegleiders in de geschiedenis van de wielersport. Zeven keer won een van zijn renners de Ronde van Frankrijk en even vaak de wereldtitel. Bekende renners die hij onder zijn hoede had, waren onder anderen Eddy Merckx, Rik Van Steenbergen, Rik Van Looy, Freddy Maertens, Michel Pollentier, Jef en Willy Planckaert en de Nederlanders Peter Post, Wim van Est en Wout Wagtmans.
Driessens was ploegleider van 1947 tot 1984. Daarna werkte hij nog een paar jaar als adviseur. Hij stond bekend als een kleurrijk figuur, die alles voor zijn renners overhad.
Lomme Driessens raakte in 2000 zwaargewond toen zijn auto in Boortmeerbeek in botsing kwam met een vrachtwagen. In mei 2006 kwam hij opnieuw in het ziekenhuis terecht na een val. Hij leed ook al een tijd aan een longontsteking. Hij overleed op 94-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Vilvoorde.
Op het pleintje voor de gemeentelijke sporthal van Boortmeerbeek staat een borstbeeld van Driessens.

## Ploegen (voornaamste renners)

* 1947-53 Garin (Middelkamp, Ockers, Wagtmans)
* 1954 Touring-Pirelli (Van Looy)
* 1955 Van Hauwaert-Maes (Van Looy)
* 1956-62 Faema (Schotte, Van Looy, Impanis)
* 1963 GBC-Libertas (Van Looy)
* 1964-65 Flandria-Romeo (Foré, Post)
* 1966-68 Romemo-Smiths (Walter Planckaert)
* 1969-70 Faema (Merckx, Sercu)
* 1971 Molteni (Merckx)
* 1972-75 Flandria (teams rond De Vlaeminck en Leman)
* 1976-77 Flandria (Maertens, Kelly)
* 1979-83 Boule d'Or (Maertens, Sergeant)
* 1984 Kwantum Hallen-Yoko (Raas, Kuiper, Adrie van der Poel)

## Externe link

* VRT Nieuws 15 juni 2006 - De Wolf: "Hij was de Goethals van de wielersport"
# 40 jaar staatkundige onafhankelijkheid

Het monument ter ere van 40 jaar staatkundige onafhankelijkheid staat op het Onafhankelijkheidsplein voor het Presidentiële Paleis in Paramaribo, Suriname.
Op 25 november 2015 onthulden Desi Bouterse en zijn vrouw Ingrid Waldring ter ere van 40 jaar Surinaamse onafhankelijkheid de plaquette van acrylaat die op een heuphoog granietblok is bevestigd. Op deze locatie stond van 1904 tot 1923 de Buste van Titus van Asch van Wijck en van 1923 tot 1975 het standbeeld van koningin Wilhelmina.
De viering van 40 jaar staatkundige onafhankelijkheid bestond naast de onthulling van het gedenkteken uit saluutschoten in de ochtend, een bijzondere vergadering van De Nationale Assemblée, een parade en een afsluitende volksreceptie.
Op de plaquette staat de tekst:
   40 jaar Staatkundige Onafhankelijkheid 25 november 2015. Volk van Suriname, Gefeliciteerd.
   De President van de Republiek Suriname Z.E. Desiré D. Bouterse.
De linkerzijde van de plaquette bestaat uit een grote 40 in rood en groen met daar omheen de tekst: "Mi kondre tru mi lobi yu", "Srefidensi" eronder en de datums 25-11-1975 en 25-11-2015 in het groen van de nul. Het wapen van Suriname staat afgebeeld in het midden van de nul.
# Virginie Hériot

Virginie Claire Désirée Marie Hériot (Le Vésinet, 26 juli 1890 – Arcachon, 28 augustus 1932) was een Frans zeilster.
Hériot zeilde af van af jongs aan. In 1910 trouwde Hériot met burggraaf François Marie Haincque de Saint Senoch, samen kregen zij een zoon en deelden zij de passie voor zeilen. In 1921 scheiden ze van elkaar. Vanaf dat moment besteed Hériot veel tijd aan het zeilen.
Hériot won tijdens de Olympische Zomerspelen 1928 in Amsterdam de gouden medaille in de 8 meter klasse. Door met haar ploeggenoten driemaal als eerste te eindigen in zeven wedstrijden.
Hériot won wedstrijden als de "Coupe of France, zijn majesteit Alfons XIII van Spanje Copa del Rey.
Hériot werd benoemd to ridder in het Franse Legioen van Eer.
In het begin van 1932 tijdens een storm op weg van Venetië naar Griekenland raakte zij ernstig gewond. Zij overleed later dat jaar, de afscheidsdienst voor Hériot werd gehouden in de Parijse kerk Église Sainte-Clotilde, zij werd tegen haar wil bijgezet in het familiegraf in La Boissière-École, haar zoon voldeed in 1947 aan haar wens van een zeemansgraf.

## Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1928 | Amsterdam | 1 8 meter klasse |
* (en) Profiel van Virginie Hériot op sports-reference.com (gearchiveerd)
* (en) Engelse Wikipediapagina
1908: Charles Campbell / Blair Cochrane / John Rhodes / Henry Sutton / Arthur Wood · 1912: Thomas Aas / Andreas Brecke / Torleiv Corneliussen / Thoralf Glad / Christian Jebe 1920 (model 1907): Thorleif Holbye / Alf Jacobsen / Kristoffer Olsen / Carl Ringvold / Tellef Wagle · 1920 (model 1919): Thorleif Christoffersen / Magnus Konow / Reidar Martiniuson / Ragnar Vik · 1924: Rick Bockelie / Harald Hagen / Ingar Nielsen / Carl Ringvold jr. / Carl Ringvold · 1928: Donatien Bouché / André Derrien / Virginie Hériot / André Lesauvage / Jean Lesieur / Carl de la Sablière · 1932: Owen Churchill / John Biby / Alphonse Burnand / Kenneth Carey / William Cooper / Pierpont Davis / Carl Dorsey / John Huettner / Richard Moore / Alan Morgan / Robert Sutton / Thomas Webster · 1936: Bruno Bianchi / Luigi De Manincor / Domenico Mordini / Enrico Poggi / Luigi Poggi / Giovanni Reggio
* Biblioteca Nacional de España: XX1665542
* Bibliothèque nationale de France: cb121503908 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1050545591
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7103 0371
* Library of Congress Control Number: n2009059362
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: UBOV422825
* Système universitaire de documentation: 02999652X
* Virtual International Authority File: 51727264
* WorldCat: E39PBJf8vk8FKgDRKg8XmGQQbd
# H.G. de Bont

Henricus Gerardus de Bont (Dongen, 11 mei 1920 – Breda, 12 maart 1969) is een Nederlandse schrijver. Naast het standaardwerk “Inleiding in de Taalkunst” heeft Henk de Bont diverse jeugdboeken geschreven onder het pseudoniem Debo Hage.

## Biografie

Henk de Bont werd geboren op 11 mei 1920. In 1948 trouwde hij met M.L.J.G. van Keep. Ze kregen samen 9 kinderen. Henk de Bont richtte begin jaren vijftig het Avondlyceum op in Breda, voor werkende mensen was dit de enige mogelijkheid om te starten met een opleiding. Als leraar (en later directeur Avondlyceum) was hij begeesterd met de Nederlandse taal, zoals blijkt uit zijn diverse boeken over de Nederlandse taal. Na het overlijden van zijn oudste zoon eind 1967 stierf Henk de Bont begin ‘69 aan een hartinfarct in het Avondlyceum.
De hoofdrollen in de kinderboeken van H.G. de Bont zijn verkenners. De boeken spelen zich af in de onschuldige tijd van eind jaren 40, begin jaren 50. De avonturen draaien om boter- en goudsmokkel. De boeken zijn nog maar sporadisch te vinden.
# HardrijVereniging Den Haag-Westland

HardrijVereniging Den Haag-Westland (HVHW) is een schaats- en inline-skatevereniging in Den Haag en het Westland, opgericht in 1967. De thuisbaan van HVHW is De Uithof voor het schaatsen en parcours De Wollebrand voor het inline skaten (skeeleren) en de schaatszomertraining.
Het doel van de vereniging is het bevorderen van het hardrijden op de schaats. Een gedegen technisch beleid heeft door de jaren heen al vele kampioenen opgeleverd. Hier wordt door sporters van elk niveau van geprofiteerd, zowel door wedstrijdrijders als door meer recreatief ingestelde sporters.

## Disciplines

Bij HVHW worden de volgende disciplines beoefend:
* Langebaan
* Shorttrack
* Marathon
* Inline Skaten

## Prominente leden en oud-leden (alfabetisch)

* Ben van der Burg
* Tineke Dijkshoorn
* Dylan Hoogerwerf
* Niels Kerstholt
* Jac Orie
* Lara van Ruijven
* Jesper van Veen
* Bart Veldkamp
# Gustav Krupp von Bohlen und Halbach

Gustav Georg Friedrich Maria Krupp von Bohlen und Halbach, meestal aangeduid als Gustav Krupp (Den Haag, 7 augustus 1870 – Schloss Blühnbach, 16 januari 1950) was een Duits militair industrieel (Friedrich-Krupp A.G., later ThyssenKrupp). Hij werd geboren als de zoon van de Duitse diplomaat Gustav von Bohlen und Halbach Sr.
Von Bohlen Jr. volgde een opleiding tot jurist en was later werkzaam op het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken en als diplomaat.
In 1906 trouwde hij met Bertha Krupp, enige aandeelhoudster van het familiebedrijf Friedrich-Krupp A.G. Hij voegde haar naam bij de zijne en heette voortaan Gustav Krupp von Bohlen und Halbach. En hij nam de leiding over het bedrijf.
Vanaf 1908 bouwde het echtpaar Krupp de arbeidsvoorzieningen verder uit. Tijdens de Eerste Wereldoorlog richtte de onderneming zich op de Duitse oorlogsindustrie, omdat handel drijven met het buitenland als gevolg van de oorlog niet mogelijk bleek. Omdat veel mannelijke arbeiders in het leger moesten, zette het bedrijf veel vrouwelijke arbeidskrachten in. Het bedrijf leed na de oorlog verlies vanwege de ontwapeningspolitiek en de bezetting van het Ruhrgebied.
Krupp werd in 1924 directeur van een industriële bank. Van 1931 tot 1934 was hij president van het Duitse Rijksverband (vanaf 1933: Rijksstand) der Duitse Industrie. Van 1932 tot 1943 was Krupp directeur van de bestuursraad van de onderneming Friedrich-Krupp A.G. De nationaalsocialistische bewapeningspolitiek werd door Krupp verwelkomd en de productie nam in de jaren dertig (maar ook tijdens de oorlog) enorm toe. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werkten er ruim 100.000 dwangarbeiders in de Krupp-fabrieken. In 1943 trad Krupp wegens ziekte af als hoofdbestuur van de onderneming. Hij werd opgevolgd door zijn oudste zoon Alfried Krupp. In 1944 vestigde hij zich op landgoed Blühnbach in Oostenrijk.
Na de oorlog werd Krupp gedagvaard om terecht te staan tijdens het Proces van Neurenberg en dan het Kruppproces wegens zijn aandeel in de oorlogsproductie. Wegens zijn zwakke gezondheid werd hij echter niet vervolgd.
Krupp von Bohlen und Halbach stierf op 79-jarige leeftijd op zijn landgoed Blühnbach.
Martin Bormann · Karl Dönitz · Hans Frank · Wilhelm Frick · Hans Fritzsche · Walther Funk · Hermann Göring · Rudolf Hess · Alfred Jodl · Ernst Kaltenbrunner · Wilhelm Keitel · Gustav Krupp von Bohlen und Halbach · Robert Ley · Konstantin von Neurath · Franz von Papen · Erich Raeder · Joachim von Ribbentrop · Alfred Rosenberg · Fritz Sauckel · Hjalmar Schacht · Baldur von Schirach · Arthur Seyss-Inquart · Albert Speer · Julius Streicher
# Reinhard Kopps

Reinhard Kopps (schuilnaam Juan Maler; Hamburg, 29 september 1914 - Bariloche, 11 september 2001) was een geheimagent voor de nazi's en hielp hen met vluchten naar Zuid-Amerika.
Als geheimagent en expert op het gebied van antivrijmetselarij werd hij in de Balkan en Hongarije ingezet in de tijd van het nationaalsocialisme. Op de Balkan werkte hij ook onder de codenaam Ben Ali als agent van de Abwehr, onder de directe leiding van Rudolf Graf von Marogna-Redwitz, de leider van de Abwehr in Wenen. Er wordt beweerd dat Kopps in oktober 1944 25 joden valse papieren heeft verschaft om hen te behoeden voor deportatie naar Auschwitz en dat hij daarom ter dood werd veroordeeld door de nazi's. Hij werd echter gered door generaal Leon Rupnik, de president van de door de nazi's ingestelde satellietstaat Slovenië. Kopps werd later de belangrijkste steun voor bisschop Alois Hudal, die veel nazi's via de Rattenlijn onder andere naar Argentinië liet vluchten. Kopps had de taak de nazi's te helpen die de ondersteuning van de Rooms-Katholieke Kerk zochten. Daartoe trad Kopps in verbinding met Kroatische en Hongaarse geestelijken, die oorlogsmisdadigers in veiligheid wilden brengen.
In de jaren 90 kwam het Simon Wiesenthal Center achter zijn verblijfplaats. Kopps leefde toen in San Carlos de Bariloche, een kleine Argentijnse stad, waar talrijke nazi-oorlogsmisdadigers zoals Josef Schwammberger en Jozef Mengele zich konden verstoppen. Op 6 mei 1994 verraste Sam Donaldson, verslaggever van de Amerikaanse zender ABC hem met een camerateam voor zijn huis. Kopps verraadde in paniek de verblijfsplaats van nazioorlogsmisdadiger Erich Priebke. Priebke was een nauwe medewerker van de Gestapochef van Rome, Herbert Kappler, en was betrokken bij de massamoord in de Ardeatijnse grotten bij Rome op 24 maart 1944 waarbij 335 gegijzelden werden doodgeschoten.
Kopps overleed op 11 september 2001 in Bariloche op 86-jarige leeftijd.