OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Station Hastière

Station Hastière is een voormalig spoorwegstation langs spoorlijn 154 (Namen - Givet (F)) in de gemeente Hastière. Dit station was tot in 1988 in gebruik tot de spoorlijn voor reizigersvervoer gesloten werd.

## Reizigerstellingen

De grafiek en tabel geven het gemiddeld aantal instappende reizigers weer op een week-, zater- en zondag.
Tabel: aantal instappende reizigers station Hastière :
| | Weekdag | Zaterdag | Zondag |
| 1977 | 106 | 43 | 45 |
| 1978 | 111 | 33 | 52 |
| 1979 | 114 | 42 | 60 |
| 1980 | 118 | 45 | 35 |
| 1981 | 116 | 32 | 28 |
| 1982 | 111 | 41 | 46 |
| 1983 | 117 | 30 | 26 |
| 1984 | 49 | 7 | 14 |
| 1985 | 38 | 6 | 16 |
* ↑ De bron voor de gegevens is NMBS – Reizigerstellingen. De tellingen worden meestal uitgevoerd in de maand oktober: gedurende 9 opeenvolgende dagen (5 werkdagen en de 2 omliggende weekends) worden dan door het stations- en treinbegeleidingspersoneel visuele tellingen verricht. De methode bestaat erin het aantal in- en uitstappende reizigers te tellen in alle stations en stopplaatsen en dit voor alle treinen van het binnenlands verkeer. Het getal naast het kopje 'weekdag' slaat op het gemiddeld aantal opstappende (dus niet het aantal afstappende) reizigers op een weekdag (maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag opgeteld gedeeld door vijf), zaterdag en zondag staan apart vermeld. De cijfers geven een indicatie en hebben een foutenmarge, die in sommige gevallen aanzienlijk kan zijn.
* ↑ De bron voor de gegevens zijn de jaarlijks door de NMBS in oktober uitgevoerde reizigerstellingen. Stationspersoneel en treinbegeleiders tellen dan visueel gedurende negen opeenvolgende dagen (vijf werkdagen en de twee aansluitende weekends) in alle stations en stopplaatsen het aantal instappende reizigers en dit voor alle binnenlandse treinen. De groene balk geeft het gemiddeld aantal opstappende (dus niet het aantal afstappende) reizigers weer op een weekdag (maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag opgeteld en gedeeld door vijf). Zaterdag wordt weergegeven door de blauwe en zondag door de rode balk. De cijfers geven een indicatie en hebben een foutenmarge, die in sommige gevallen aanzienlijk kan zijn. In 2008, 2010, 2011 en 2021 (corona) werden geen tellingen uitgevoerd. De gegevens zijn online raadpleegbaar, zoekterm Reizigerstellingen
* Lijn 154
* http://users.telenet.be/pk/lijnen.htm#154
* http://www.belrail.be
0,0: Namen · 3,0: Jambes · 4,8: Velaine · 7,6: Dave-Nord · 10,8: Tailfer · 12,8: Profondeville · 14,0: Lustin · 17,0: Godinne · 20,1: Yvoir · 21,8: Houx · 25,8: Bouvignes-sur-Meuse · 28,0: Dinant · 29,5: Neffe · 36,4: Waulsort · 36,4: Waulsort-Dorp · 41,8: Hastière · 44,2: Hermeton-sur-Meuse · 46,1: Heer-Agimont
1,3: Momignies · 3,4: Macon · 6,3: Séloignes-Monceau · 7,6: Villers-la-Tour · 11,3: Chimay · 15,2: Virelles · 18,3: Lompret · 20,5: Aublain · 25,1: Boussu-en-Fagne · 28,2: Mariembourg · 32,5: Fagnolle-Roly · 37,3: Matagne-la-Grande · 38,9: Matagne-la-Petite · 42,8: Romerée · 45,4: Gimnée · 47,3: Doische · 51,1: Agimont-Dorp · 56,3: Hermeton-sur-Meuse · 58,9: Hastière
# Station Ganshoren

Station Ganshoren is een voormalige spoorweghalte langs spoorlijn 60 (Jette-Dendermonde) in de Brusselse gemeente Ganshoren (België).
In het kader van het GEN-project wordt een heropening onder de naam 'Ganshoren-Expo' overwogen.
# Vlag van Satakunta

De vlag van Satakunta is gebaseerd op het wapen van dit landschap. Net als het wapen bestaat de vlag uit twee banen van blauw (boven) en een geel (onder), met daarop een gekroonde beer met zwaard tussen twee zevenpuntige sterren. De buitenste rand van de vlag heeft drie punten. De vlag vindt zijn oorsprong in de viering van 50 jaar regionaal werk door de regionale raad van Satakunta in 1991, waardoor het de oudste regionale vlag op het Finse vasteland is. De vlag is ontworpen door kunstenaar Reino Niiniranta en werd officieel opgespeld op 21 november 1990. In december 2018 koos de regionale raad van Satakunta op 11 oktober als officiële dag (Otso-dag) van de landschapsvlag.
Een van de vroegste symbolen van de regio Satakunta is een zegel uit de 13e eeuw waarop de heilige Olaf staat afgebeeld, zittend op een troon, met een rijksappel en een bijl in de hand. Het onderwerp van de zegel werd later gebruikt in het wapen van Ulvila dat in 1952 werd aangenomen. Sint-Olaf was ook het onderwerp van de wapens van Åland en Uusimaa.
Samen met het wapen van Zuidwest-Finland is het wapen van Satakunta een van de oudste van Finland. Beide stammen af van het wapen dat koning Gustaaf Wasa van Zweden in 1557 aan zijn zoon Johan verleende, nadat Johan hertog was geworden van de huidige regio's Zuidwest-Finland en Satakunta. Het wapen werd in die tijd geïnterpreteerd als het embleem van Noord-Finland, dat de gebieden ten noorden van de rivier de Aura omvatte. De beer op het wapen zou hebben verwezen naar de wilde natuur van de noordelijke delen van het hertogdom. Het berenembleem van Noord-Finland werd later gebruikt op de zegels van de tollenaar van Satakunta, waardoor het vanaf de 19e eeuw het embleem van Satakunta werd.
# Mia Panneels-Van Baelen

Maria (Mia) Panneels-Van Baelen geboren Maria Van Baelen (Bree, 6 mei 1932 - Vilvoorde, 31 oktober 2016) was een Belgisch politica voor de CVP.

## Levensloop

Panneels-Van Baelen was tot aan haar huwelijk onderwijzeres en werd vervolgens werkzaam bij het NCMV.
Ze werd politiek actief voor de CVP en was voor deze partij van 1971 tot 1976 gemeenteraadslid van Diegem. Na de fusie met Machelen was ze daar gemeenteraadslid en van 1977 tot 1982 schepen van Onderwijs.
Van 1977 tot 1991 zetelde ze ook in de Senaat als rechtstreeks gekozen senator voor het arrondissement Brussel. Van 1985 tot 1991 was ze er secretaris. In de periode mei 1977 tot oktober 1980 zetelde ze als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap. Vanaf 21 oktober 1980 tot november 1991 was ze lid van de Vlaamse Raad.
* ↑ Fiche Maria Panneels-Van Baelen; Senaat.be
* ↑ Biografische fiche Mia Panneels-Van Baelen; Vlaams Parlement
* ↑ Overlijdensbericht Mia Panneels-Van Baelen; inmemoriam.be. Gearchiveerd op 27 juni 2018.
* ↑ Helft CVP-kamerleden is van ACW-huize; De Tijd; 9 augustus 1990. Gearchiveerd op 27 juni 2018.
# Oude Waggelwaterspoorbrug

De oude Waggelwaterbrug in Brugge is een spoorwegbrug uit 1909 boven het Kanaal Brugge-Oostende.
Omdat het treinverkeer al jaren over een ernaast gelegen nieuwe brug uit 2011 rijdt, heeft de oude brug geen nut meer en werd in 2024 besloten tot afbraak van het deel boven het kanaal om zo hogere ladingen via het kanaal te kunnen vervoeren.
Augustijnenbrug · brug A. J. Witteryckstraat · Bargebrug (IJsputbrug) · Begijnhofbrug (Wijngaardbrug) · Blinde-Ezelbrug · Boeveriepoortbrug · Bonifaciusbrug · Boudewijnbrug · Boudewijnsluisbrug · Buiten-Kruisvestbrug · Canadabrug · Carmersbrug · Colettijnebrug · Conzettbrug · Coupurebrug (Scharebrug) · Dambrug · Dampoortbruggen · brug Dampoortstraat & fietsbrug Dampoortstraat · Dudzelebrug · Dudzele Spoorbrug · Duinenbrug · Ezelbrug · Ezelpoortbrug · Fonteinbrug · Gentpoortbrug · Gouden-Handbrug · Groeningebrug · Gruuthusebrug · Gulden-Vliesbrug · Herdersbrug · Houtkaaibrug · Johannes Nepomucenusbrug · Jonckheerefietsbrug · Kapucijnenbrug · Karel van Manderbrug · Katelijnebrug · Katelijnepoortbrug · Ketsbruggebrug · Kleine Boudewijnbrug · Koningsbrug · Krakelebrug · Kruispoortbruggen · Leeuwbrug · Leonardsstuwbrug · Mariabrug · Meebrug · Minnewaterbrug · Minnewaterparkbrug · Molenbrug · Brug van Mylle · brug Odegemstraat · Oostmeersbrug · brug Oude Kortrijkstraat · Passantenfietsbrug · Peerdenbrug · Pharebrug · Pierre Vandammebrug 1 · Pierre Vandammebrug 2 · Pierre Vandammebrug 3 · Pierre Vandammebrug 4 · Predikherenbrug · Roskambrug · Sashuisbrug · Scheepsdalebrug · Sint-Annabrug · Sleutelbrug · Smedenpoortbrug · Snaggaardbrug · Steenbruggebrug · Straussbrug · Strobrug · Torenbrug · voetgangers- en fietsbrug Vaartdijkstraat-Lappersfortstraat · Van Bellenbrug · Visartbrug · Vlamingbrug · Waggelwaterbrug · Waggelwaterspoorbrug (nieuwe) · Waggelwaterspoorbrug (oude) · Walbrug · Warandebrug · Westmeersbrug · Wijngaardpleinbrug · Wulpenbrug · Zwankendammebrug
# Baba en Mai (Paramaribo)

Baba en Mai is de naam van het immigratiemonument dat staat aan de Kleine Combéweg in Paramaribo, Suriname. Baba en mai betekent vader en moeder.
Het standbeeld werd opgericht ter herinnering aan de komst van de eerste Hindoestaanse immigranten naar Suriname. Het beeld is gegoten in 2500 kilo massief aluminium. De volgorde op het beeld is omgekeerd. De naam is Baba en Mai en van links naar rechts zijn Mai en Baba te zien.
Op deze plaats stond in die tijd een koeliedepot. Het standbeeld werd ontworpen door de kunstenaar Krishnapersad Khedoe (1940-2017) en werd door Suralco-medewerkers in aluminium gegoten. Zij stellen een immigrantenechtpaar voor dat in 1873 uit Calcutta kwam. Als contractarbeiders (kantraki) hadden zij niet veel mee op reis, enkel wat kleding, een lota (beker) en een thali (een koperen eetschaal). Op 4 juni 1994 werd het standbeeld onthuld.
Op het granieten voetstuk zit een plaquette met de tekst:
       Baba en Mai
       5 juni 1873 Monument van de Hindostaanse immigratie 5 juni 1993
       "waar het mij goed gaat, daar is mijn vaderland"
       onthuld op zaterdag 4 juni 1994 door de
       stichting Hindostaanse immigratie
Het citaat is van Mahatma Gandhi.
Bij het beeld is een bord geplaatst met daarop een lijst van namen van de schepen, datum van aankomst en contractnummers waarmee de Hindoestaanse immigranten in Suriname aankwamen in de periode 1873-1916.
Een eerste versie van Baba van het kunstwerk werd begin 1993 door Khedoe in de auto geladen. Vrijwel meteen na vertrek viel het van de achterbank waarbij beide armen eraf braken. De oplevering liep daardoor maanden vertraging op. Khedoe bewaarde het beeld zonder armen op zijn voorerf. Het stond onder twee wilgen op een autovelg langs de trens. Sinds de opening van het Krishnapersad Khedoe Museum in zijn voormalige woning aan de Noordpolderdam staat het op een sokkel voor de ingang.

## Andere beelden

Ook op andere plaatsen staan Baba en Mai monumenten. Het tweede staat in de Indiase stad Calcutta (2015), het derde op het Brasaplein in Nieuw-Nickerie (2017), het vierde in Nieuw-Amsterdam (2019) en het vijfde in Groningen.
# Nancy Ostrander

Nancy Ostrander (Indianapolis, 25 oktober 1925, aldaar 8 februari 2024) was een Amerikaans diplomaat. Ze was van 1978 tot 1980 ambassadeur in Suriname.

## Biografie

Nancy Ostrander studeerde aan de Butler University in haar geboorteplaats en sloot haar studie af met een Bachelor of Arts. In 1956 trad ze in dienst van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Tijdens haar carrière, in 1974, slaagde ze voor een vervolgstudie aan het National War College in Washington D.C.
Ze werkte op diplomatieke posten in België, Mexico en Jamaica. In de jaren 1970 keerde ze terug naar het ministerie in Washington, waar ze werd onderscheiden met de Superior Honor Award. Ze ontwikkelde zich verder op het gebied van personele zaken, tot in 1978 als senior medewerker in plaatsingsbeleid. Op 25 mei 1978 werd ze benoemd tot ambassadeur van Suriname en op 29 juni overhandigde ze haar geloofsbrieven. Ze bleef aan tot 8 juli 1980, enkele maanden nadat daar de Sergeantencoup plaats had gevonden. In Suriname werd ze onderscheiden in de Ere-Orde van de Palm. In hetzelfde jaar werd haar de Kappa Kappa Gamma uitgereikt als Outstanding Woman.
In 1980 werkte ze opnieuw op het gebied van personeelsinzet in Washington. Van 1982 tot 1984 was ze inspecteur en daarna een jaar als diplomat-in-residence aan de Indiana University-Purdue University Indianapolis. In 1989 ging ze met pensioen.
Op 8 februari 2024 is Ostrander overleden in haar huis in Indianapolis.

### Verder lezen

* Library of Congress, Interview with Nancy Ostrander, 14 mei 1986
* Jonathan Rickert, Diplomatic Intervention Made a Difference in Suriname, augustus 2021, American Diplomacy
* Rudie Kagie, Een streep door Operation Guiminish, 25 februari 2021, Parbode

### Referenties

* 1 2 3 4 Prabook, Nancy Ostrander
* ↑ Office of the Historian, Nancy Ostrander (1925–)
* ↑ IsGeschiedenis, Desi Bouterse en de sergeantencoup van 1980
* ↑ Ambassador Nancy Ostrander, 18 maart 2024, Indystar
# Detective Chinatown

Detective Chinatown (Chinees: 唐人街探案; pinyin: Tángrénjiē tàn àn) is een Chinese komische actiefilm uit 2015, geregisseerd door Chen Sicheng.

## Verhaal

Nadat Qing Fen van de politieacademie is gestuurd, gaat hij op vakantie naar Thailand. Hij is van plan om tijd door te brengen met zijn oom Tang Ren, die bekend staat als de beste detective in de Chinatown-wijk Thanon Yaowarat van Bangkok.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Wang Baoqiang | Tang Ren |
| Liu Haoran | Qin Feng |
| Tong Liya | Xiang |
| Chen He | Huang Landeng |
| Xiao Yang | Kon Tai |
| Xiaoshenyang | Bei Ge |
| Pan Yueming | Lee |
| Marc Ma | Tony |
| Zhang Zifeng | Snow |
| Zhao Yingjun | Vietnamese |

## Prijzen en nominaties

De belangrijkste:
| Jaar | Prijs | Categorie | Genomineerde(n) | Uitslag |
| 2016 | Golden Horse Film Festival | Beste cinematografie | Du Jie | Genomineerd |
| 2016 | Golden Horse Film Festival | Beste Art Direction | Li Miao | Genomineerd |
| 2016 | Golden Horse Film Festival | Beste Make-up & Kostuumontwerp | Stanley Cheung | Gewonnen |
| 2016 | Golden Horse Film Festival | Beste actie choreografie | Wu Gang | Gewonnen |
| 2016 | Golden Horse Film Festival | Beste originele filmsong | "Savadica" | Genomineerd |
| 2016 | Internationaal filmfestival van Shanghai | Beste film | Beste film | Genomineerd |
| 2016 | Internationaal filmfestival van Shanghai | Beste acteur | Liu Haoran | Genomineerd |
| 2016 | Internationaal filmfestival van Shanghai | Beste scenarioschrijver | Chen Sicheng | Genomineerd |
# Hannes Schnier

Johann "Hannes" Schnier (Wenen, 23 maart 1977) is een Oostenrijks darter die uitkomt voor de WDF en de PDC.

## Carrière

In juni 2006 won Schnier het Oostenrijkse nationale kampioenschap door Dietmar Burger te verslaan in de finale. Sinds 2007 speelt Schnier in toernooien die zijn goedgekeurd door de German Darts Corporation, een dochteronderneming van de PDC, waar de hoogst geklasseerde speler automatisch gekwalificeerd wordt voor het PDC World Darts Championship.
Schnier maakte zijn televisiedebuut tijdens het allereerste European Darts Championship 2008 in Frankfurt am Main, waar hij in de eerste ronde verloor van Adrian Lewis.
Schnier eindigde als tweede in de GDC-ranglijst in 2008. Omdat Mensur Suljović zich als beste GDC-speler kwalificeerde als één van de vier hoogst gerangschikte Europeanen op de PDC Order of Merit, kwalificeerde Schnier zich op die manier voor het PDC World Darts Championship van 2009, waar hij in de voorronde met 6-4 verloor van Shi Yongsheng.
Tijdens de Austrian Darts Open 2018 verloor Schnier in de eerste ronde met 6-3 van James Wade.
Schnier plaatste zich via de Host Nation Qualifiers voor de Austrian Darts Open 2023. Hij won de eerste ronde met 6-5 van Jeffrey de Zwaan, maar verloor in de volgende ronde met 6-2 van Nathan Aspinall.
Tijdens de Austrian Darts Open 2024 verloor Schnier in de eerste ronde met 6-3 van Brendan Dolan.
Hij wist zich te kwalificeren voor het WDF World Darts Championship 2024.

## Resultaten op wereldkampioenschappen
### PDC

* 2009: Voorronde (verloren van Shi Yongsheng met 4–6 in legs)

### WDF

* 2024: Laatste 32 (verloren van Jason Brandon met 0-3)
# Bertus Quaars

Bertus Quaars (Breda, 17 juni 1947) is een voormalig Nederlands voetballer. Hij stond onder contract bij NAC en PSV.
Bertus Quaars debuteerde in het seizoen 1966-1967 voor NAC. In 1973 won hij met de Bredanaars de KNVB Beker. Na de 2-0 zege op NEC mocht Quaars als aanvoerder de beker in ontvangst nemen.
In 1974 maakte Quaars de overstap naar PSV. Met de Eindhovenaren werd Quaars twee keer achter elkaar kampioen, maar de middenvelder slaagde er niet in een vaste basisplaats af te dwingen bij de Brabantse topclub.
Op 21 december 1975 was Quaars als speler van PSV betrokken bij een bijzonder incident. Hij was het slachtoffer van een kopstoot van grensrechter Gerrit Griek. Quaars had in de topper tegen Feyenoord in Rotterdam de 1-1 gelijkmaker gescoord, maar zijn treffer werd afgekeurd wegens buitenspel. Toen Quaars hierop verhaal ging halen bij Griek werd hij gevloerd door een kopstoot van de grensrechter. Omdat Griek ten onrechte aan scheidsrechter Theo Boosten het tegenovergestelde verklaarde, toonde Boosten Quaars de rode kaart.
In 1976 keerde Quaars terug naar NAC waar hij in 1981 zijn professionele voetballoopbaan afsloot. Na zijn carrière had Quaars jarenlang een parketzaak in Breda.
# Sint-Jans-Geest

Sint-Jans-Geest (Frans: Saint-Jean-Geest, Waals: Djan-Djé) is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Geldenaken. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente. In het westen van de deelgemeente ligt nog het dorp Sint-Maria-Geest.

## Geschiedenis

Op de Ferrariskaart uit de jaren 1770 is de plaats weergegeven als het dorp St. Jean Geest. Op het eind van het ancien régime werd Sint-Jans-Geest een gemeente. In 1811 werd de aangrenzende gemeente Sint-Maria-Geest opgeheven en bij Sint-Jans-Geest gevoegd.

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Joriskerk (Église Saint-Georges) is een neoclassicistisch kerkgebouw van 1870-1871. Hij vervangt een oudere kerk die gelegen was bij het huidige kerkhof.
* Église Saint-Georges in Sint-Jans-Geest
* Gedenkteken met Duits FeldKanone 96 n/A 7.7cm
* Voormalige pastorij van 1744
* Vierkantshoeve Ramet, met deel uit 18e eeuw
* Hoeve Tornaco, met deel uit de 18e eeuw

## Natuur en landschap

Saint-Jean-Geest ligt aan de Bronne, een zijriviertje van de Grote Gete. De hoogte aan de kerk is 81 meter.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwonersaantal op 31 december

## Nabijgelegen kernen

Sainte-Marie-Geest, Zétrud-Lumay, Piétrain
Deelgemeenten: Dongelberg · Geldenaken · Jauchelette · Lathuy · Malen · Opgeldenaken · Petrem · Sint-Jans-Geest · Sint-Remigius-Geest · Zittert-Lummen Overige dorpen en gehuchten: Brocui · Genville · Gobertange · Herbais · Maison du Bois · Molembais-Saint-Josse · Piétremeau · Sint-Maria-Geest · Sart-Mélin Belgische gemeenten · Arrondissement Nijvel · Waals-Brabant · Wallonië
# Erik Wegewijs

Erik Wegewijs (Swifterbant, 1973) is een Nederlands ondernemer, spreker en televisiepersoonlijkheid. Voorheen diende hij bij het Korps Commandotroepen van de Koninklijke Landmacht, waarvan 20 jaar in leidinggevende functies.

## Carrière
#### Militaire loopbaan

Wegewijs begon direct na de middelbare school met zijn militaire carrière. Hij startte in 1993 met een dienstplicht van één jaar. Bij het Korps Commandotroepen (KCT) van de Koninklijke Landmacht klom hij op tot majoor.
Tijdens zijn diensttijd voert Wegewijs meerdere internationale operaties uit. Uiteindelijk werd hij het hoofd van de interne commando-opleiding. Tijdens de coronapandemie in 2021 verlaat hij de krijgsmacht.

#### Televisie

Wegewijs is bekend van het programma Special Forces VIPS op Videoland, waar hij sinds 2021 hoofdinstructeur van de staf is en presentatorrol vervult.
Sinds oktober 2023 presenteert Wegewijs samen met Walid Benmbarek en Nasrdin Dchar het programma The Life Trail.

#### Schrijver

Wegewijs is auteur van het boek Met Blote Handen.
* 1 2 Kracht van commandotelevisie - 01 - Defensiekrant. magazines.defensie.nl. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* 1 2 Baxmeier, Fleur, Special Forces Erik Wegewijs: ‘Ik ben strenger voor mezelf dan voor wie dan ook’. Panorama (4 januari 2025). Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ 'Het scheelde dat ik ben opgegroeid in de polder en goed weet wat hondenweer is’. www.linda.nl. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ Ex-commando Erik Wegewijs inspireert juffen en meesters op studiedag Ante. www.zeewolde-actueel.nl (22 maart 2024). Geraadpleegd op 2 maart 2025.
* ↑ Dit mag je verwachten van The Life Trail met Nasrdin Dchar en Walid Benmbarek. televizier.nl. Geraadpleegd op 2 maart 2025.
# Steenpurperschaaltje

Het steenpurperschaaltje (Lecidella stigmatea) is een korstmos uit de familie Lecanoraceae. Het heeft de voorkeur voor ongeveer nagenoeg horizontale oppervlakken. Het groeit op muren, cement, plaveisel en mortel, kalkhoudend en kiezelhoudend gesteente. Deze steenbewoner leeft in symbiose met een chlorococcoïde alg.

## Kenmerken

Steenpurperschaaltje heeft een dun thallus van 0,2 tot 0,6 mm dik. De kleur is dofgrijs of grijsbruin. Het oppervlak is fijnkorrelig. Op het thallus kunnen groene, bruine, zwarte of roestkleurige vlekken ontstaan. Sorediën of isidiën zijn niet aanwezig. De apothecia meten 0,4 tot 1,5 mm in doorsnede en zijn donkerbruin, blauwzwart tot zwart van kleur. Ze zijn vlak of ietwat bol. De apotheciumrand is uitpuilende of afstaand.
Het korstmos heeft de volgende determinerende kleurreacties: K+/- (geel), C+ (geelachtig rood tot zeer zelden C-), KC+ (geelachtig rood), P+/- (geel).
De ascus bevat acht sporen. De ascosporen zijn hyaliene, enkelvoudig, ellipsoïde tot eivormig en meten 11-17 × 6-9 µm.

## Verspreiding

Steenpurperschaaltje komt wereld wijd voor, zoals in de gematigde delen van Azië, Australië, Europa, Noord- en Zuid-Amerika. In Nederland komt het vrij algemeen voor. Het is niet bedreigd en staat niet op de rode lijst.

## Etymologie

De geslachtsnaam Lecidella komt van het Griekse woord lecidos, en betekent “bord” of “kom”. De toevoeging ella, geeft aan dat Lecidella een aftakking is van Lecidea. De soortnaam stigmatea komt van het Griekse woord stigma, dat brandvlek of schandvlek betekent. Het Latijnse achtervoegsel ea ("gemaakt van"). De betekenis van Stigmatea is dus: "van vlekkige aard".

## Afbeeldingen

* Apothecia
* Sporen
* BLWG Verspreidingsatlas Korstmossen
* Steenpurperschaaltje (Lecidella stigmatea) op Zwammen in Zuidhorn
* (en) Index Fungorum
* (en) Consortium of North American Lichen Herbaria
# Symfonie nr. 1 (Penderecki)

Krzysztof Penderecki componeerde zijn Symfonie nr. 1 (toen nog symfonie geheten) voor een machinefabriek in Engeland: Perkins Engines te Peterborough. Inspiratie voor dit werk deed Penderecki op tijdens een verblijf in Ravenna.
De symfonie is geschreven in een muzikale voortgang op zijn werken uit de jaren zestig, toen de experimenteerdrang nog hevig aanwezig was, maar de componist probeerde die wel al te vertalen naar de meer klassieke traditie. Alleen al het feit dat hij een klassieke structuur als symfonie gebruikte wijst daarop. Destijds vond men het ongepast dat moderne componisten een symfonie schreven; die muziekvorm was al jarenlang op sterven na dood verklaard. De technieken die hij had opgedaan in Threnos en Fluorescenties zijn wel hoorbaar, maar lang niet meer zo openlijk en opdringerig als in die werken.
De compositie begint met een twee minuten durende inleiding met alleen maar slagwerkinstrumenten. De componist ontkent dat dit staat voor de geluiden uit de machinefabriek, maar opvallend is het wel. Het slagwerk blijft de gehele compositie van groot belang bij het op gang brengen of juist afbreken van opgestarte melodielijnen (voor zover er sprake is van melodie).
De compositie is eendelig (er wordt continu gespeeld), maar vier delen zijn wel te onderscheiden:
* Arche I (verwijst naar de koepel in Ravenna)
* Dynamis I (Dynamis betekent beweging)
* Dynamis II
* Arche II.
Arche II kan gezien worden als een coda. De EMI-uitgave houdt het op twee delen (Arche I/Dynamis I; Dynamis II/Arche II).
De première vond plaats onder leiding van de dirigent zelf met het London Symphony Orchestra, in de kathedraal van Peterborough.

## Bron en discografie

* Uitgave Naxos; Nationaal Pools Radio Symfonie Orkest (Katowice) onder leiding van Antoni Wit;
* Uitgave EMI Matrix; LSO onder leiding van de componist (opname juli 1973); toen het werk nog symfonie heette.
Nr. 1 · Nr. 2 · Nr. 3 · Nr. 4 · Nr. 5 · Nr. 6 · Nr. 7 · Nr. 8