OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hoek van 't IJ

De vuurtoren Hoek van 't IJ is een monumentaal bouwwerk ten oosten van de plaats Durgerdam in de Nederlandse provincie Noord-Holland.
De vuurtoren bevindt zich ongeveer een kilometer ten oosten van Durgerdam op het Vuurtoreneiland in het IJmeer bij de landpunt Hoek van 't IJ in het natuurgebied IJdoorn, dat buitendijks is gelegen ten zuidoosten van de Uitdammerdijk.
De toren is in 1701 begonnen als een vierkante vuurtoren. Dit was er een van drie vuurtorens bij Marken, De Ven en Hoek van 't IJ waartoe in 1699 werd besloten om de route van de Waddenzee naar Amsterdam te markeren. De torens waren voorzien van olielampen volgens het ontwerp van Jan van der Heyden. Aanvankelijk was de toren, net als bij De Ven nu nog het geval is, een vierkant, stenen gebouw.
In 1809 werd op het eiland een militaire post gevestigd, die in 1844 werd uitgebouwd tot een heus vestingwerk. Dat werd in 1883 opgenomen in de Stelling van Amsterdam.

## Beschrijving

De huidige toren uit 1893 telt vijf verdiepingen en heeft een conische vorm. De onderste vier etages vormen een opengewerkte, achtkantige toren van gietijzer en profielstaal. Alleen de bovenste verdieping is gesloten. Het lichthuis is voorzien van een koperen koepel en de toren heeft een balustrade.
Waarschijnlijk is de toren ontworpen door de bouwkundige Adrianus Cornelis van Loo. De vuurtoren is 19,5 meter hoog.
Voor de vuurtorenwachter werd een aparte Lichtwachterswoning gebouwd, de huidige dateert uit 1951. In de gevel van deze woning is de gedenksteen van de oorspronkelijke vuurtoren uit 1701 ingemetseld.
Het eiland werd in 1996 met een brug aan het vasteland verbonden. In 2001 werd het mistsein uitgeschakeld. Het licht in de vuurtoren werd in 2003 gedoofd, na de pensionering van de laatste vuurtorenwachter. Sinds 2005 is het licht weer in bedrijf. Het eiland is staatseigendom en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. De toren is sinds 1981 erkend als rijksmonument. Vanaf 21 juni 2016 is het licht (weer) gedoofd.
# Modjo

Modjo was een Franse house-act.

## Carrière

Modjo werd gevormd door het duo Romain Tranchart en Yann Destagnol. In 2000 haalden ze met Lady (Hear Me Tonight) een nummer 1-hit in Zwitserland en Groot-Brittannië en een toptiennotering in Frankrijk, Australië, Vlaanderen, Wallonië, Duitsland, Nederland en Zweden. De opvolger Chillin' haalde nog top tien in Zwitserland. In 2002 hield de groep op met bestaan en startten beide leden een solocarrière op.

## Discografie

| Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
| Lady (Hear Me Tonight) | 2000 | 16-09-2000 | 3 | 14 | |
| Chillin' | 2001 | 21-04-2001 | 34 | 4 | |
| Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
| Lady (Hear Me Tonight) | 2000 | 09-09-2000 | 3 | 14 | Dancesmash op Radio 538 |
| Chillin' | 2001 | 07-04-2001 | 19 | 6 | Dancesmash op Radio 538 |
# Villa Tindal

Villa Tindal is een villa aan de Nieuwe 's-Gravelandseweg 21 in de Noord-Hollandse plaats Bussum in de wijk het Spiegel. Het gebouw dateert uit 1900; ontworpen door de architect Gerrit Jan Vos in opdracht van Louis Adrianus Tindal. De villa en het koetshuis zijn als ensemble een rijksmonument.
De oorspronkelijke naam van de villa was Jorulo, afgeleid van Jo(hanna) = dochter, Ru(dolf)ien = echtgenote, Lo(uis) = eigenaar.

## Geschiedenis bewoners

Na een roerige geschiedenis met diverse bewoners, er was ooit een kostschool voor meisjes in gevestigd, raakte het gebouw in verval en stond op het punt gesloopt te worden.
De villa is in 1986 mede aangekocht door de musicus Hans Roelofsen en zijn vrouw zangeres Reina Boelens. Zij zijn hier kamerconcerten en zomeropera's gaan uitvoeren in het kader van de Tindal-stichting.

## Restauratie Villa

Na een langdurige restauratie is de villa weer in oude luister hersteld, daarbij is specifiek gelet om de werkelijkheid uit het begin van de bouw zoveel mogelijk te benaderen. Er zijn een aantal details aan de voor- en zijkant, die in het oog springen in eclectische stijl.
Behalve restauratie van de buitenkant woning werd ook het interieur zorgvuldig gerestaureerd, met veel gevoel om alle oorspronkelijke details weer tot leven te krijgen.
Het huis heeft behalve de oude hoofdingang, twee ingangen aan de zijkant, die toegang geven naar woongedeeltes op de begane grond, met het oude trappenhuis naar de zolderverdieping en een apart woongedeelte met opgang naar de eerste verdieping.
In het voorjaar van 2021 is er op de oude plek, op het dak een nieuwe toren geplaatst, die zoveel mogelijk op het origineel lijkt. Aan de zijkant van het huis bevindt zich ook een torentje, met daarop een piron, die ook aanwezig is op het hoogste dakonderdeel van de villa.

## Tuin en koetshuis

Het huis is omgeven met een Engelse tuin met daarbij een Koetshuis, wat omgevormd is in een woning gelegen aan Schimmellaan 2, achter het huis. Dit is tevens een rijksmonument en is verbouwd met een serre aan de zijkant ervan.

## Verkiezing tot mooiste gebouw

In 2010 werd de villa Tindal gekozen tot het mooiste gebouw van toentertijd gemeente Bussum, een plakkaat op de gevel bij de entree, geeft hier melding van.
* Entree voorkant
* Zijkant veranda
* Achterzijde Villa Tindal
* Laatste fase restauratie
* Serre, Villa Tindal
* Erker, Villa Tindal
* Keuken, Villa Tindal
# Wickie The Battle

Wickie The Battle is een splash battle van attractiebouwer MACK Rides in het Belgische attractiepark Plopsaland De Panne. De attractie opende op 1 juli 2013.

## Technische gegevens

De bezoekers dienen plaats te nemen in een drakkar. Deze legt een afstand van 155 meter af. Inzittenden kunnen tijdens de rit anderen in en om de attractie met een waterkanon nat maken. Ook kan men op verschillende doelwitten spuiten waardoor er speciale effecten geactiveerd worden. Er zijn 6 drakkars, die elk plaats bieden aan 8 personen. De capaciteit van de attractie ligt rond de 500 personen per uur. De minimumlengte bedraagt 85 centimeter. Men dient tot 1 meter 20 begeleid te worden door een persoon van minstens 15 jaar.

## Thematisatie

De attractie staat in de Wickie de Viking-zone. Naast deze attractie telt de zone nog twee attracties (De Grote Golf en Wickie's Wervelwind), twee restaurants en een winkel. In totaal kostte de zone het park zo'n 5,5 miljoen euro.

## Trivia

* In Majaland Kownaty en Holiday Park bouwde Plopsa, op enkele details na, gespiegelde kopieën van Wickie The Battle.
* ↑ (nl) Wickie The Battle / Attracties / Plopsaland De Panne, plopsafansite.be. Laatst geraadpleegd op zondag 18 januari 2015.
* ↑ (nl) Wicky The Battle @ Plopsaland De Panne, pretparken.be. Laatst geraadpleegd op zondag 18 januari 2015.
* ↑ (nl) Vicky The Battle, plopsafans.be. Laatst geraadpleegd op zondag 18 januari 2015.
* ↑ (nl) Plopsaland De Panne opent nieuwe attracties feestelijk, parkspot.eu, 1 juli 2013. Laatst geraadpleegd op zondag 18 januari 2015.
Afbeeldingen
# Eembrugge

Eembrugge is een plaats met historische stadsrechten in de gemeente Baarn op de grens van de gemeente Eemnes, in de Nederlandse provincie Utrecht. Het is een van de kleinste plaatsen die stadsrechten verkreeg (na Sint Anna ter Muiden en Staverden). Eembrugge heeft, exclusief het in de gemeente Eemnes gelegen deel, 130 inwoners (2004). De bebouwing bestaat uit vrijstaande huizen en enkele bedrijven met opslagplaatsen. Eembrugge is gelegen aan de rivier de Eem.
Op de plek waar nu Eembrugge ligt ontstond rond 1200 het kerkdorp Ter Eem, vanaf 1347 versterkt met het Huis Ter Eem. Vanuit dit dorp werd de Eemvallei ontgonnen door de bisschop van Utrecht. De expansie werd door het Graafschap Holland ingedamd door een gebied Oost-Holland (Emenesse, het latere Eemnes(-Buiten)) aan te wijzen als nieuwe vestigingsplaats. Emenesse mocht zich afscheiden en kreeg in 1352 stadsrechten. Ook Eembrugge die Westzijde mocht zich in 1352 als Binnendyck (later Eemnes-Binnen) afscheiden en kreeg stadsrechten. Geleidelijk aan werd Ter Eem overvleugeld, qua inwoneraantal en economische activiteit, door Eemnes. Aan het eind van de zeventiende eeuw werd het kasteel afgebroken. Nog later veranderde de naam van de nederzetting in Eembrugge, wat verwijst naar de brug over de Eem waar de weg van Baarn naar Bunschoten overheen loopt. Het dorp telde in 1748 nog 58 huizen maar zou daarna afnemen. In 1811 werd het tot dan zelfstandige gerecht bij Baarn gevoegd. De meer noordelijke gelegen houten dubbele ophaalbrug uit 1900 werd rond 1962 afgebroken en vervangen door een meer zuidelijker gelegen nieuwe brug. De brugwachtersfunctie verdween begin 21e eeuw, de bediening geschiedde daarna op afstand.
De buurtschap Eembrugge valt, ook voor de postadressen, deels onder Baarn, deels onder Eemnes. Alleen voor het deel onder Baarn heeft Eembrugge plaatsnaamborden, en wel blauwe borden (komborden). Onder de gemeente Baarn heeft Eembrugge dus een aparte 'bebouwde kom'.
De Nederlandse koning Willem-Alexander voert de adellijke titel Heer van Soest, Baarn en Ter Eem.

## Bekende inwoner van Eembrugge

* Ineke van IJken, wielrenster
Bron
* Baarn, geschiedenis en architectuur, Fred Gaasbeek, Jan van ’t Hof en Maarten Koenders, Zeist 1994
Referentie
* ↑ M. Kruidenier - Baarn in vogelvlucht, ISBN 978-90-822156-0-1
Steden: Baarn · Eembrugge Dorp: Lage Vuursche Buurtschap: Soestdijk Utrecht · Plaatsen in de provincie Nederland · Provincies · Gemeenten
Hoofdplaats: Eemnes-Buiten
Buurtschap: Eembrugge (deels) · Eemnes-Binnen
Utrecht: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Station Šahy

Station Šahy (Slowaaks: Železničná stanica Šahy) is een spoorwegstation in de Slowaakse gemeente Šahy.

## Ligging

Het station ligt aan spoorlijn 153: Zvolen – Čata, in het zuidzuidwesten van Slowakije, vlak bij de grens met Hongarije. Het is in vogelvlucht ongeveer 1,5 km in zuidelijke richting verwijderd van het gemeentecentrum en is bereikbaar via verkeersweg 66 en de straat Železničná.
De afstand ten overstaan van de Hongaarse grens bedraagt in vogelvlucht ongeveer 100 meter. Daar loopt het spoor dood.

## Geschiedenis

De sectie Šahy – Čata werd afgewerkt op 24 september 1886, de lijn Šahy – Drégelypalánk – Balassagyarmat (Hongarije) op 15 augustus 1891 en het traject Šahy – Krupina (lijn 153) op 7 april 1899.
Station Šahy was destijds een grensstation. Vóór 1960 reden reizigerstreinen tussen Šahy en Drégelypalánk (Hongarije) (± 7 km). Deze maakten een verbinding met het Hongaarse spoorwegnet mogelijk. Anno 2024 is deze grensoverschrijdende lijn echter buiten dienst.
Op 2 februari 2003 werd op lijn 153 het reizigersvervoer opgeschort tussen Šahy en Čata. In deze sectie werd enkele maanden later, op 15 juni 2003, het passagiersvervoer wederom ingesteld.

## Lijnen

* lijn 153: Zvolen - Krupina - Šahy - Čata
* Šahy – Drégelypalánk (Hongarije) (± 7 km) (buiten dienst).

## Exploitatie

Het station is gelegen op een niet geëlektrificeerde lijn. De spoorweginstelling ressorteert onder de verkeersleiding van het regionale directoraat Zvolen van de ŽSR en omvat de volgende aanhorigheden (stations en haltes): Krupina, Hontianske Tesáre, Ipeľský Sokolec en Pastovce.

## Dienstverlening

Tegenover het station ligt een autobushalte.
# Stalden (VS)

Stalden (VS) (Walliserdeutsch: Schtalu) is een gemeente in het Zwitserse kanton Wallis en behoort tot het district Visp. Stalden (VS) telt 1.111 inwoners.
De gemeente ligt in het Vispertal op het punt waar deze vallei zich splitst in het Mattertal en Saastal en waar de Matter Vispa en de Saaser Vispa samenvloeien in de Vispa. Ze bestaat uit drie voormalige zelfstandige dorpen Stalden Dorfmark, Chinegga (gefusioneerd sinds 1805) en Niederrusen (gefusioneerd sinds 1817, nu Neubrück genoemd).
Stalden wordt soms wel het bruggendorp genoemd, refererend naar de 29 bruggen in de gemeente over (voornamelijk) de Vispa en de Matter Vispa, waaronder twee middeleeuwse bouwwerken.
In het uiterste noorden van de gemeente Stalden ligt tussen de dorpskern van Neubrück en het gehucht Riti de Ritibrücke, die aldaar de Vispa overspant. Het is een stenen boogbrug voor voetgangers uit de zestiende eeuw, gebouwd in 1599 door bouwmeester Hans Pinella. Centraal op de gebogen brug is op een van de stenen relingen een schrijn gemetseld. Voor het autoverkeer is 35 m stroomafwaarts een nieuwe brug gelegd. Bij de aanleg van de spoorweg Visp-Zermatt diende voor het spoorverkeer een tweede opening in de brugstructuur op de rechteroever gemaakt te worden.
Direct ten zuiden van de kern van Stalden Dorfmark ligt de Chibrigga, Kinnbrücke of Kinbrücke over de Matter Vispa. Ook dit is een stenen boogbrug voor voetgangers uit de zestiende eeuw. De brug gebouwd door bouwmeester Ulrich Ruffiner van 1544 tot 1545 is als monument beschermd. De Kinbrücke werd opgenomen in de Zwitserse inventaris van cultureel erfgoed van nationaal en regionaal belang.
Ten westen van Stalden verheft zich de Augsbordhorn (2972 m), in het oosten de Weissgrat (2886 m). Vanuit Stalden loopt een weg over de Moosalp naar Bürchen in het Rhônedal.

## Bruggendorp Stalden

* Luchtbeeld van Stalden en enkele van zijn bruggen (2021)
* Ritibrücke (1599) tussen Riti en Neubrück over de Vispa
* Muehlebachviadukt (1891) over de Mühlebach voor de spoorlijn Visp-Zermatt.
* Merjenbrücke (1930) Merjubrigga over de Matter Vispa

## Externe link

* Website van de gemeente Stalden
* ↑ (de) Brücken - Stalden - das Brückendorf, Gemeinde Stalden, geraadpleegd op 6 april 2024
Baltschieder · Eisten · Embd · Grächen · Lalden · Randa · Saas-Almagell · Saas-Balen · Saas-Fee · Saas-Grund · Sankt Niklaus · Stalden (VS) · Staldenried · Täsch · Törbel · Visp · Visperterminen · Zeneggen · Zermatt
# Tissahamia karuna

Tissahamia karuna is een spinnensoort uit de familie trilspinnen (Pholcidae). De soort komt voor in Sri Lanka.
# Morsárfoss

De Morsárfoss (spreek uit: 'morsaurfoss'), gelegen in het Nationaal Park Skaftafell, is met naar schatting 228 meter hoogte de hoogste waterval van IJsland.

## Ontdekking

Lange tijd werd aangenomen dat de Glymur de hoogste waterval van IJsland was. In de zomer van 2007 werd een kleine (qua watervolume) maar zeer hoge waterval ontdekt die tot dan toe verborgen was gebleven onder het ijspakket van de Morsárjökull, deel van de veel grotere Vatnajökull. Waarschijnlijk heeft de klimaatverandering ertoe geleid dat de gletsjer zich terugtrok, waardoor deze waterval (deels) zichtbaar werd. Bij helder weer is een glimp ervan te zien vanaf de ringweg waar deze over Skeiðarársandur loopt. Hij is beter te zien vanaf de top van de Kristínartindar, op ongeveer 6 kilometer afstand.
De waterval ontspringt ergens onder het gletsjerijs, vandaar dat de bovenloop nog niet in kaart gebracht is, en daarom is ook de exacte hoogte van de waterval niet bekend. Ook het onderste deel van de waterval is niet zichtbaar.
De waterval is zeer lastig te bereiken. Om er te komen moet een flink stuk van de Morsárjökull te voet overgestoken worden, wat gevaarlijk is omdat die constant in beweging is en vol zit met gletsjerspleten. Op 29 juni 2011 hebben de geoloog Jón Viðar Sigurðsson en de gletsjergids Guðmundur Ögmundsson een expeditie ondernomen om de hoogte van de waterval op te meten. Het bleek te gevaarlijk om direct bij de waterval te komen, omdat er doorlopend ijs en puin van over de rand omlaag valt. De waterval heeft onderaan in het ijs een holte van naar schatting 10-15 meter uitgesleten, die deels opgevuld is met een puinwaaier. De waterval werd vanaf drie plaatsen nauwkeurig gefotografeerd en zo kon men tot de conclusie komen dat de waterval bij benadering 227,3 meter hoog moest zijn; zo'n 32 meter hoger dan de Glymur. Vermoed wordt echter dat hij nog hoger is, waarschijnlijk ongeveer 240 meter.
Vrij dicht bij de waterval bevinden zich nog enkele kleinere watervallen van min of meer de zelfde lengte, daarom wordt er ook wel gesproken van Morsárfossar (meervoud).

## Naamgeving

Er is in 2011 een prijsvraag gehouden om de naam van deze nieuw ontdekte waterval vast te stellen. De naam Morsárfoss kreeg de meeste stemmen. De naam is afgeleid van de gletsjer Morsárjökull waarop de waterval terecht komt, en het daaruit ontspringende riviertje Morsá.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Morsárfoss op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) New Glacial Waterfall in Iceland 240 Meters High. Iceland review online (7 augustus 2011). Gearchiveerd op 12 augustus 2011. Geraadpleegd op 11 februari 2024.
* ↑ (is) Margar tillögur að fossnafni. Morgunblaðið (2 juli 2011). Geraadpleegd op 26 mei 2024.
# Ad de Laat

Ad de Laat (Nistelrode, 14 februari 1947 - 22 april 1995) was een gezinstherapeut en begon in november 1979 op te treden met eigen Brabants repertoire in het 'Nisserois' dialect.
Ad de Laat was een van de meest succesvolle zangers in het Brabants dialect. Ad werd in zijn teksten bijgestaan door zijn broer Willem.
In 2001 werd in Nistelrode een standbeeld van Ad de Laat onthuld en in 2002 werd de Ad de Laat kampvuurstam opgericht bij Scouting Mira Ceti te Nistelrode.
Enkele platen van Ad de Laat zijn:
* "Brabant, Ge Verandert"
* "Alles Goed En Wel"
* "Vandaag D'n Dag".

## Ad de Laatprijs

Er is na zijn dood een Ad de Laat-prijs ingesteld, die jaarlijks werd uitgereikt aan iemand die zich op Brabants dialectgebied verdienstelijk heeft gemaakt. Later werd de prijs omgezet in de dialectprijs van Noord-Brabant. De winnaars van de Ad de Laatprijs waren:
| Jaar | Prijswinnaar |
| 1996 | Ivo van Dinther |
| 1997 | Cor Swanenberg |
| 1998 | Nol van Roessel |
| 1999 | Harrie Franken |
| 2000 | Peter Aarts |
| 2001 | Lya de Haas |
| 2002 | De Sjawi's |
| 2003 | Gerard van Maasakkers |
| 2004 | Kwartjesvolk |
| 2005 | Ger Coppens |
| 2006 | Marja van Trier |
| 2007 | Marie-Christien Verstraten |
| 2008 | Henk Habraken |
| 2009 | Noud Bongers |
| 2010 | De Glacis |

## Externe link

* Biografie op Brabantserfgoed.nl
* ↑ Joop van den Bremen, Vlissingen, NL, STREEKTAALMUZIEK in NOORD-BRABANT. www.streektaalzang.nl. Gearchiveerd op 23 januari 2021. Geraadpleegd op 6 december 2017.
* ↑ Joop van den Bremen, Vlissingen, NL, STREEKTAALMUZIEK in NOORD-BRABANT. www.streektaalzang.nl. Gearchiveerd op 8 december 2017. Geraadpleegd op 6 december 2017.
* MusicBrainz: 2325d93d-22fd-479a-98fe-cd9a75d756a2
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 190850973
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 47189
* Virtual International Authority File: 291560376
* WorldCat (via VIAF): 291560376
# Basiothia laticornis

Basiothia laticornis is een vlinder van de familie van de pijlstaarten (Sphingidae), van de onderfamilie van de Macroglossinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Gnathostypsis laticornis door Arthur Gardiner Butler in een publicatie uit 1879.
De soort komt voor op Madagaskar.
# Enron

Enron was in de jaren tachtig van de twintigste eeuw een Amerikaans energiebedrijf, dat vooral gas leverde.

## Geschiedenis

Begin jaren negentig ging het bedrijf zich toeleggen op handel: de kernactiviteiten verschoven van gaslevering naar kopen en verkopen van leveringscontracten op de termijnmarkt. In korte tijd investeerde Enron ook miljarden in water, telecommunicatie, metaal, chemie, internet, verzekeringen en andere producten en diensten. Het bedrijf werd hét grote voorbeeld voor iedereen die meende dat in de nieuwe economie snel veel geld te verdienen viel.
Maar Enron gaf meer uit dan er binnenkwam en hield verliezen uit de boeken, door schimmige constructies met honderden dochterondernemingen. Toen het bedrijf uiteindelijk over de kop ging, bleek dat managers miljoenen in hun zak stopten, accountants bewijsmateriaal vernietigd hadden, dat het bedrijf de verkiezingscampagnes van vrijwel alle presidentskandidaten, zowel Democraten als Republikeinen, had gefinancierd en dat er bijna duizend dochterondernemingen waren opgezet om belasting te ontduiken en de boekhouding op te fleuren.
Na onderzoek door de Amerikaanse financiële controlecommissie (SEC) werd niet alleen duidelijk dat het bedrijf zijn winsten lange tijd fors had overdreven, maar zou ook blijken dat Enron 20 miljard dollar in het rood stond. In december 2001 was de energiereus failliet en stonden 21.000 werknemers op straat. In januari 2002 werd een strafrechtelijk onderzoek ingesteld naar de praktijken van Enron, nam de directie ontslag en pleegde een ex-topman zelfmoord. Dit schandaal was een van de aanleidingen tot wereldwijd verhoogde aandacht voor corporate governance, en indirect de oorzaak van een verscherpte wetgeving op dit vlak, onder meer middels de Sarbanes-Oxley-wet.
Ook de positie van de accountant van deze onderneming, Arthur Andersen, kwam in het geding. Arthur Andersen was een van de oudste en meest gerenommeerde accountantskantoren van de Verenigde Staten. De accountant had een goedkeurende verklaring voor de jaarrekening van Enron afgegeven, terwijl overduidelijk was dat een en ander niet klopte. Toen de Amerikaanse financiële toezichthouder bij Arthur Andersen de administratie opvroeg, bleken vele documenten vernietigd. Ten gevolge van het Enron-schandaal is Arthur Andersen opgehouden te bestaan.
* ↑ De lessen van Enron, twintig jaar later
# Rollainville

Rollainville is een voormalige gemeente in het Franse departement Vosges (regio Grand Est) en telde 306 inwoners op 1 januari 2022. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Neufchâteau. Rollainville is op 1 januari 2025 aangehecht aan de gemeente Neufchâteau.

## Geografie

De oppervlakte van Rollainville bedraagt 8,0 km², de bevolkingsdichtheid is 40,8 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Ilaria Mauro

Ilaria Mauro (uitspr.: /iˈlarja ˈmauro/; Gemona del Friuli, 22 maart 1988) is een voormalig Italiaans voetballer. Zij speelde als aanvaller bij ACF Fiorentina in de Italiaanse Serie A en kwam uit voor het Italiaanse nationale elftal.

## Clubcarrière

Mauro begon met voetballen bij UP Reanese. Zij speelde hier tot haar dertiende, toen ze overstapte naar UPC Tavagnacco, waar ze in 2002 doorstroomde naar het eerste. Met Tavagnacco won ze in het seizoen 2012–2013 de Coppa Italia door in de finale met 2–0 te winnen van Bardolino Verona. Na twaalf seizoenen bij Tavagnacco tekende Mauro in 2013 bij het Duitse SC Sand, om na twee jaar de overstap te maken naar 1. FFC Turbine Potsdam, dat deelneemt aan de Bundesliga. In 2016 werd Ilaria Mauro gecontracteerd door Fiorentina, wat haar terugkeer naar Italië betekende. Met Fiorentina was Mauro in 2016–2017 de winnaar van zowel de Serie A als de eerste Coppa Italia van deze club.

## Interlandcarrière

Mauro debuteerde voor het Italiaanse elftal op 10 maart 2008, in een Algarve Cup-wedstrijd tegen China, die met 2–0 werd gewonnen. Haar eerste doelpunt voor Italië scoorde zij tegen Denemarken op het Europees kampioenschap van 2013.
* ↑ Ilaria Mauro op thefinalball.com