OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Posjetbaai

De Posjetbaai (Russisch: залив Посьета; zaliv Posjeta), Posjetbocht of Posjetkreek (бухта Посьета; boechta Posjeta) genoemd, is een baai in het zuidwestelijke deel van de Baai van Peter de Grote tussen de kapen Soeslov en Gamov. De baai meet ongeveer 31 kilometer van noordoost naar zuidwest en ongeveer 33 kilometer van noordwest naar zuidoost. De kusten van de baai, die onderdeel vormen van het district Chasanski, zijn onregelmatig met vele kleinere baaien en bochten, zoals de Expeditiebocht (бухта Экспедиции), Novgorodbocht (бухта Новгородская), Rejd Palladabocht (бухта Рейд Паллада) en de Kitovybaai (залив Китовый). Aan de baai bevinden zich plaatsen als Posjet, Zaroebino, Kraskino, Andrejevka en een aantal kleinere plaatsen.

## Geschiedenis

De baai werd voor het eerst door Europeanen bezocht in 1852, toen het Franse korvet Caprice de baai aandeed en haar vernoemde naar de Franse geograaf d'Anville. Twee jaar alter werd de baai bezocht door de Russische zeevaarder Jevfimi Poetjatin met het fregat Pallada en de schoener Vostok, die de baai gedetailleerd beschreef, liet opmeten en intekenen op de kaart en haar hernoemde tot Posjetbaai ter ere van de Russische staatsman Konstantin Posjet (Frans: Constantine Possiet), toen nog kapitein-luitenant, die meevoer op deze missie. In 1855, tijdens de Krimoorlog, voeren Franse en Britse schepen die op zoek waren naar de schepen van Vasili Zavojko de baai binnen en vernoemden haar "Raid Napoleon", waarschijnlijk naar het Franse lijnschip Le Napoléon (tewatergelaten in 1852). In 1862 werd de baai onderzocht door een expeditie onder leiding van marinestuurman Vasili Babkin en opnieuw ingetekend op de kaart. Zijn bevindingen werden in 1875 aangevuld en aangepast door marinestuurman Michail Klykov.
In juli 1938 werd er een vliegveld en onderhoudsinstallatie gebouwd, wat irritatie opriep bij de Japanners en een van de gronden vormden voor de Slag om het Chasanmeer in hetzelfde jaar.
Tegenwoordig vormt het met name van begin juli tot eind september een plek voor recreatie voor veel inwoners uit de kraj Primorje en andere delen van het Russische Verre Oosten.
# Dalerpeel (natuurgebied)

De Dalerpeel is een hoogveenachtig natuurgebied in de Drentse gemeente Coevorden.

## Ligging en omgeving

De Dalerpeel ligt iets westelijk van het gelijknamige dorp. Het gebied werd in 1974 aangekocht door Het Drentse Landschap en bestaat uit enkele afzonderlijke, maar in elkaars buurt gelegen complexen. Ook oostelijk van het dorp liggen enkele veenrestanten (De Witten en Berkveld) die eigendom zijn van het Staatsbosbeheer.

## Geschiedenis

De naam Dalerpeel voor het dorp zowel als het natuurgebied verwijst naar de activiteiten van ontstond bij grootschalige ontginning van het Veenhuizerveen door de Griendtsveen Maatschappij na de aanleg van het Kanaal Coevorden-Zwinderen (1935-1938). De maatschappij was ook bezig met de ontginning van De Peel in Limburg; daardoor kreeg de nederzetting de naam Dalerpeel. De Dalerpeel betreft een kleine, maar erg karakteristieke rest van de ooit erg uitgestrekte Drentse veengebieden. Opmerkelijk is dat alle stadia en elementen van turfwinning en ontginning in Dalerpeel op korte afstand van elkaar te zien zijn, zoals veenputten en wijken. De Dalerpeel wordt daarom wel gezien als een monument voor de Drentse vervenings- en ontginningsgeschiedenis. Het gebied is ook markant omdat hier 5 grote ontginningsgebieden -elk met hun kavelstructuur op een andere windrichting georiënteerd- elkaar ontmoeten.

## Flora en fauna

Het gebied is te klein en doorsneden met sloten om goede kansen te kunnen bieden voor herstel van het hoogveen, maar enkele kleinschalige veenputten bieden nog enige leefruimte aan de oorspronkelijke plantengroei. Tussen de veenmossen groeien onder meer dophei, veenpluis, kleine en ronde zonnedauw en blauwe zegge. In Dalerpeel heeft men 77 soorten broedvogels geteld. Opvallende trekvogels in het waterrijke zuidwestelijke deelgebied Scheerse Veld zijn eendensoorten zoals wilde eend en wintertaling, brilduikers en tafeleenden. Grote aantallen graspiepers gebruiken dit gebied tijdens de trek als slaapplaats. In het gebied komen verder veel soorten libellen en juffers voor (o.a. koraaljuffer), vlinders als het hier erg talrijke heideblauwtje en de moerassprinkhaan.

## Beheer

Om het gebied weids en open te houden en een gevarieerde, vochtige veen- en heidevegetatie te ontwikkelen wordt het gebied begraasd door Schotse hooglandrunderen. Soms komt een kudde Veluwse landgeiten op bezoek. Rondom het reservaat heeft men smalle buffergebieden aangelegd om de verdroging te beperken. Een deel van het beheer wordt uitgevoerd door een vrijwilligersgroep uit het dorp Dalerpeel.

## Toegankelijkheid

In een van de deelgebieden is een wandelroute uitgezet. Ook is veel van de Dalerpeel te overzien vanaf de openbare wegen die het gebied doorsnijden. Het venige gebied is overigens moeilijk toegankelijk.

## Externe link

* Het Drentse Landschap - Dalerpeel
# Vlag van Grand Est

De vlag van Grand Est bestaat uit een witte achtergrond waarop het regionale logo is afgebeeld. Grand Est werd in 2015 gevormd uit de voormalige regio's Elzas, Champagne-Ardenne en Lotharingen. Hij heeft geen officiële vlag, hoewel vlaggen bestaande uit een blauw of wit veld met het logo van de regio zijn gebruikt bij sportevenementen.
Een ander ontwerp voor de vlag van Grand Est bestond uit drie delen afgeleid uit de vlaggen van de voormalige regio's Champagne-Ardenne, Lotharingen en de Elzas, maar dit werd (nog) niet vastgesteld.
* Vlagontwerp voor de regio Grand Est (Elzas-Champagne-Ardenne-Lotharingen).
* Vlag van Champagne-Ardenne
* Vlag van Lotharingen
* Vlag van Elzas
# Bolton Castle

Bolton Castle is een kasteel in de Yorkshire Dales in het Noord-Engelse graafschap North Yorkshire. Het werd gebouwd van 1378 tot en met 1399 door Sir Richard le Scrope. Het terrein omvat naast het kasteel ook een tuin en een wijngaard.
In de 16e eeuw diende het kasteel een half jaar lang als gevangenis voor de Schotse koningin Maria I van Schotland. In de Engelse Burgeroorlog werd het bouwwerk beschadigd, maar een groot deel staat heden ten dage nog overeind.
Bolton Castle werd gebruikt als filmlocatie in verscheidene films, waaronder Ivanhoe, Elizabeth en All Creatures Great and Small.
# Sliedrechtse Biesbosch

De Sliedrechtse Biesbosch is een natuurgebied in Zuid-Holland en vormt het meest noordelijk gelegen deel van het Nationaal Park De Biesbosch. Het wordt begrensd door de Beneden-Merwede in het noorden, de Nieuwe Merwede in het zuiden, het Wantij in het westen en de Boven-Merwede in het oosten.
Sinds de afsluiting van het Haringvliet (waardoor er een einde kwam aan de voorheen significante getijdenverschillen in de Biesbosch) is de Sliedrechtse Biesbosch het enige deel van de Biesbosch dat nog steeds een relatief groot getijdenverschil kent. Aan de oostkant van dit gebiedsdeel bevindt zich een van de laatste intacte systemen van rivierduinen in Nederland. Dit alles maakt de Sliedrechtse Biesbosch een uniek en belangrijk onderdeel van het Nationaal Park.
De Sliedrechtse Biesbosch is vernoemd naar het dorp Sliedrecht dat vroeger (voor de Sint-Elisabethsvloed) gelegen was binnen de latere Sliedrechtse Biesbosch. Bij dezelfde vloed die het ontstaan van de Biesbosch tot gevolg had, is het dorp Sliedrecht verdronken en van de landkaart verdwenen. Overigens hebben de overlevenden van deze ramp het dorp weer herbouwd aan de overkant van de Beneden Merwede: het huidige dorp Sliedrecht.
# Michael Jansen

Michael Jansen (Nijmegen, 10 juni 1984) is een Nederlands voormalig voetballer die als verdediger speelde.
Jansen begon zijn carrière bij de amateurclub SV Nijmegen. Hij speelde vanaf het seizoen 1996/1997 bij de jeugd van Vitesse. Op 12 december 2002 maakt Jansen zijn debuut in het eerste elftal van deze club.
Op 15 mei 2005 tijdens de wedstrijd Vitesse-Ajax raakte Jansen korte tijd buiten bewustzijn. Later bleek dat bij hem een hartritmestoornis optreedt bij maximale inspanning. Het herstel duurde lang, pas in het seizoen 2007-2008 werd hij weer goedgekeurd. Begin 2005 werd hij opgenomen in de voorselectie van het Nederlands Elftal. Hij moest echter afzeggen vanwege zijn medische toestand.
Vitesse wilde Jansen in 2007 laten afkeuren voor het spelen van betaald voetbal. Een rechtszaak bepaalde echter dat dit niet mocht en dat Jansen zelfs weer zou mogen spelen.
In januari 2008 ontbindt hij zijn contract bij Vitesse omdat er tussen hem en de club een verschil van mening is over zijn herstel. Jansen wilde meer aan spelen toekomen. Op 18 januari 2008 wordt bekend dat hij een contract voor zes maanden bij Feyenoord getekend heeft met een optie voor nog drie jaar. Feyenoord verhuurt hem voor een half seizoen aan De Graafschap waar hij door een blessure van Joost Volmer aan spelen toe zal komen. Hij krijgt echter geen verder contract bij Feyenoord.
In het seizoen 2008/09 speelde hij een succesvol seizoen voor SC Cambuur. Promotie werd op een haar gemist tegen Roda JC Na dat seizoen vertrok Jansen transfervrij naar FC Groningen. In de winterstop van dat seizoen werd Jansen verhuurd aan Eerste divisionist Go Ahead Eagles, die op zoek waren naar een vervanger voor de geblesseerd geraakte Marco Parnela. In seizoen 2010/11 werd Michael Jansen verhuurd aan SC Veendam De bijna failliete club haalde een vierde plaats in de Eerste divisie 2010/11. In het seizoen 2012/13 speelde hij voor Spakenburg waarna hij overstapte naar SC Woezik. In 2018 stopte hij met voetballen. Na zijn voetbalcarrière ging hij verder als jeugdtrainer bij Vitesse.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Duels | Goals |
| 2002/03 | Vitesse | Eredivisie | 11 | 2 |
| 2003/04 | Vitesse | Eredivisie | 18 | 0 |
| 2004/05 | Vitesse | Eredivisie | 31 | 3 |
| 2005/06 | Vitesse | Eredivisie | 0 | 0 |
| 2006/07 | Vitesse | Eredivisie | 0 | 0 |
| 2007/08 | Vitesse | Eredivisie | 0 | 0 |
| 2008 | Feyenoord | Eredivisie | 0 | 0 |
| 2008 | De Graafschap | Eredivisie | 6 | 0 |
| 2008/09 | SC Cambuur Leeuwarden | Eerste divisie | 36 | 2 |
| 2009/10 | FC Groningen | Eredivisie | 2 | 0 |
| 2009/10 | Go Ahead Eagles | Eerste divisie | 12 | 0 |
| 2010/11 | SC Veendam | Eerste divisie | 35 | 2 |
| 2011/12 | Go Ahead Eagles | Eerste divisie | 14 | 0 |
| 2012/13 | Spakenburg | Zaterdag Topklasse | 1 | 0 |
| Totaal | | | 166 | 9 |
# Vlag van Pays de la Loire

De onofficiële vlag van Pays de la Loire combineert heraldische symbolen van de traditionele provincies en regio's op haar grondgebied. De linkerhelft is identiek aan het wapenschild van de provincie Maine (een blauw veld half met gouden fleur-de-lys binnen een rode rand, en een witte leeuw in het kanton), en vertegenwoordigt Maine en Anjou. In de rechterhelft symboliseert het hermelijnenpatroon de traditioneel Bretonse delen van de regio, waaronder de hoofdstad Nantes; het wordt omgeven door een blauwe golvende rand. De golvende blauwe rand doet denken aan de Atlantische Oceaan. In het midden staat het symbool van de Vendée: een kroon boven twee in elkaar gestrengelde harten.
De vlag is in 1976 ontworpen door heraldist Hervé Pinoteau, en werd in oktober 1986 gehesen op het gebouw van de regionale raad in Nantes. Hoewel Pays de la Loire haar eigen vlag heeft, gebruikt ook de logovlag.
* Vlag van Maine
* Vlag van Anjou
* Vlag van het hertogdom Bretagne
* Traditionele vlag van Vendée
* ↑ Drapeaux des Pays de la Loire. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
* ↑ Armoiries des Pays de la Loire. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
# Anania profusalis

Anania profusalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Opsibotys profusalis door William Warren in een publicatie uit 1896.
De soort komt voor in India (Meghalaya).
# Haïti op de Olympische Winterspelen 2022

Haïti nam deel aan de Olympische Winterspelen 2022 in Peking in China. Het is de eerste maal dat het land deelneemt aan de Winterspelen.

## Deelnemers en resultaten
### Alpineskiën

Maximaal vier deelnemers per onderdeel

#### Mannen

| Naam | Onderdeel | 1e run | 1e run | 2e run | 2e run | Totaal | Totaal |
| Naam | Onderdeel | Tijd | Rang | Tijd | Rang | Tijd | Rang |
| Richardson Viano | Reuzenslalom | DNF | - | - | - | - | - |
| Richardson Viano | Slalom | 1:02,25 | 42 | 57,74 | 33 | 1:59,99 | 34 |
Albanië · Amerikaans-Samoa · Amerikaanse Maagdeneilanden · Andorra · Argentinië · Armenië · Australië · Azerbeidzjan · België · Bolivia · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · China · Chinees Taipei · Colombia · Cyprus · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Eritrea · Estland · Filipijnen · Finland · Frankrijk · Georgië · Ghana · Griekenland · Groot-Brittannië · Haïti · Hongarije · Hongkong · Ierland · IJsland · India · Iran · Israël · Italië · Jamaica · Japan · Kazachstan · Kirgizië · Kosovo · Kroatië · Letland · Libanon · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Madagaskar · Maleisië · Malta · Marokko · Mexico · Moldavië · Monaco · Mongolië · Montenegro · Nederland · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noord-Macedonië · Noorwegen · Oekraïne · Oezbekistan · Oost-Timor · Oostenrijk · Pakistan · Peru · Polen · Portugal · Puerto Rico · Roemenië · San Marino · Saoedi-Arabië · Servië · Slovenië · Slowakije · Spanje · Thailand · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Turkije · Verenigde Staten · Wit-Rusland · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland Russische ploeg
* (en) olympics.com - uitslag reuzenslalom mannen
* (en) olympics.com - uitslag slalom mannen
# Jezuïetenkerk (Wenen)

De Jezuïtenkerk of Universiteitskerk in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen is een 18e-eeuws kerkgebouw aan het Ignaz-Seipel-Platz in de oude universiteitswijk in de binnenstad van Wenen.
Het kerkgebouw is ontworpen door Andrea Pozzo en gebouwd onder zijn leiding tussen 1703 en 1705. Het kerkgebouw heeft een hoge façade. Het interieur heeft marmeren zuilen voor de kapellen en plafondfresco's die getuigen over het feit dat de jezuïeten niet bang waren een standpunt in te nemen. Ze waren een drijvende kracht in de Contrareformatie.
De reden dat de jezuïeten zich op deze plek vestigden is dat ze vlak bij de Universiteit van Wenen wilden zitten, nu de Oude Universiteit genoemd. De jezuïeten vestigden zich hier in 1620.
# Muur van de dichters

Muur van de dichters is een interactief kunstwerk in Amsterdam-West.
Het kunstwerk is een creatie van kunstenaar Danilo Joanovic. Het bestaat uit een tableau met tweetal luidsprekers. Uit de luidsprekers kan de toehoorder meerdere teksten horen van schrijvers en dichters, die hun naam gaven aan straten en pleinen in de buurt. Joanovic kwam met een roestvast staal tableau, dat eruitziet als een deurpaneel, een verzameling naambordjes met deurbellen. Men krijgt daarmee de indruk dat de dichters/schrijver hier ook zouden wonen; echter een deur ontbreekt. De kunstenaar wilde het idee overbrengen, dat men gedichten uit de muur zou kunnen trekken analoog aan fastfood bij de snackbar.
Dichters die genoemd worden:
* Willem Bilderdijk
* Jacob van Lennep
* Jan Pieter Heije
* Johannes Kinker
* De Schoolmeester
* Nicolaas Beets
* Jan Jakob Lodewijk ten Kate (Avondmijmering)
* Elias Annes Borger
* Hendrik Tollens (De verklikking)
* Johannes Kneppelhout
* en een knop voor een kindergedicht
* en een knop met uitleg in het Engels.
Via de bijbehorende website kan meer informatie ingewonnen worden. In Het Parool werd in 2022 geconstateerd dat enkele schrijvers hun bekendheid dan nog danken aan de straatnamen in de buurt en niet zozeer hun bijdragen aan de 19e eeuwse letteren.
* Kunstwacht Amsterdam
* Muurvandedichters.nl
* Lorianne van Gelder (kunstredactie), Muur van de dichters. Het Parool (Blikvangers) (1 augustus 2022). Geraadpleegd op 1 augustus 2022 – via parool.nl.
* Ariëla Legman, Bas van Lier in samenwerking met Ons Amsterdam, Amsterdamkalender 2024
# Lanugo (haar)

Lanugo (van het Latijn: lana “wol”) is de benaming voor haar dat op het lichaam groeit in een poging om de huid op temperatuur te houden vanwege een tekort aan vet. Het is dan ook een bekend symptoom bij anorexiapatiënten. Het is een soort vacht. Lanugo is erg dun, en groeit op plaatsen van het lichaam waar normaal gesproken geen haar groeit.

## Foetus

Lanugo ontwikkelt zich op foetussen en is een normaal verschijnsel tijdens de zwangerschap. Na ongeveer 38 weken gerekend vanaf de bevruchting, rond de bevalling, verdwijnt het haar en wordt het vervangen door het dunnere vellushaar.
De lanugo is een bescherming voor de huid van de foetus en treedt op rond de 13e tot 16e week van de zwangerschap gerekend vanaf de bevruchting. Elke haar heeft een talgklier die een vettige substantie produceert, vernix caseosa genaamd. De lanugo zorgt ervoor dat de vernix caseosa aan het lichaam blijft plakken. Dit beschermt de huid tegen verweking door het vruchtwater. Met de ontwikkeling van de vernix caseosa is lanugo een belangrijk onderdeel van de huid van de foetus en dient het om deze te beschermen tegen trillingen, geluid en druk.
Tegen het einde van de zwangerschap valt de lanugo uit, waardoor een groot deel van de vernix caseosa verloren gaat. Op plaatsen waar grotere delen haar achterblijven (hoofd, wenkbrauwen, wimpers, schoudergordel, heiligbeengebied), blijft vernix caseosa achter. Bij sommige zuigelingen is de lanugo na de geboorte nog steeds aanwezig, maar verdwijnt kort daarna.
Aangenomen wordt dat de foetus een deel van de afgestoten lanugo via de mond reabsorbeert, waarna de daarin aanwezige keratine de peristaltiek van de darmen van het kind stimuleert.
Net als vernix caseosa is lanugo een criterium voor het beoordelen van de volgroeiing van de pasgeborene. Hoe minder er bij de geboorte is, hoe volgroeider het kind wordt geacht te zijn.
Mensen met kwaadaardige tumoren of een extreem laag lichaamsgewicht (bijvoorbeeld anorexia) kunnen lanugo ontwikkelen. De lanugo is ook een beschermingsmechanisme van het lichaam tegen hitte en kou wanneer deze functie door het mindere vetweefsel niet langer kan worden gegarandeerd. Bovendien kan langdurige toepassing van minoxidil en het gebruik van diazoxide, fenytoïne en ciclosporine de hergroei van lanugo veroorzaken.
In termen van de evolutiebiologie kan dit bij mensen worden verklaard als een genetisch overblijfsel (rudiment) van hun aapachtige voorouders. Apenfoetussen ontwikkelen ook een lanugo, die pas later door haar wordt vervangen.
# Sylvain Kahn

Sylvain Kahn (Schirrhoffen (Elzas), 17 juli 1857 – Amsterdam, 3 december 1929) was een joodse, uit de Elzas afkomstige, zakenman.

## Werk

In 1873 ging Sylvain Kahn werken bij modehuis Hirsch & Cie in Brussel, waar hij verantwoordelijk werd voor de inkoop van stoffen. In 1882 vestigde hij samen met Sally Berg, die hij bij het Brusselse modehuis had leren kennen, een eigen vestiging van Hirsch & Cie aan het Leidseplein in Amsterdam. Hirsch & Cie richtte zich op maatkleding naar Frans model voor de Nederlandse elite. Onder andere de koninginnen Emma, Wilhelmina en Juliana en de artieste Mata Hari waren klant bij het modehuis.
Samen met Sally Berg kocht Sylvain Kahn in 1895 het Weense modehuis Drecoll. In 1902 openden zij ook een vestiging van Drecoll in Parijs.
De zaken gingen goed, waardoor Sylvain Kahn en Sally Berg een heel nieuw gebouw konden laten bouwen, dat ontworpen was door architect A. Jacot. Bij de opening van het nieuwe Hirschgebouw organiseerde het modehuis de eerste modeshow die ooit in Nederland was gehouden.

## Persoonlijk leven

In 1885 trouwde Sylvain Kahn met de Duitse Julie Berg, een zus van zijn compagnon Sally Berg. Uit dit huwelijk werden vijf kinderen geboren, van wie vier de volwassen leeftijd bereikten: Bernard Arnold (1884-1941), Caroline Alice (1887-1972), Henri René (1888-1970), Salomon Paul (1892-1893) en Sophie Marthe (1893-1943).
Het gezin Kahn woonde aanvankelijk boven de winkel op het Leidseplein, maar kocht in 1897 het huis aan de P.C. Hooftstraat 183, waar tegenwoordig centrum De Roos is gevestigd. Het huis werd vervolgens uitgebreid tot aan de Van Eeghenlaan, voordat Sylvain Kahn er in 1898 met zijn familie ging wonen. Deze uitbreiding was een ontwerp van de Amsterdamse architect Gerrit van Arkel.
In 1912 volgde een nieuwe verbouwing, waarbij een grote serre op de eerste verdieping wordt toegevoegd en het interieur van de salons wordt vernieuwd. Het ontwerp hiervoor was van architect A. Jacot, die ook verantwoordelijk was voor het nieuwe Hirschgebouw.
In 1922 werd Sylvain Kahn geportretteerd door Baruch Lopes de Leao Laguna. Dit schilderij bevindt zich in de collectie van het Joods Museum, Amsterdam.
Sylvain Kahn stierf in 1929. Tot zijn dood bleef hij deel uitmaken van de directie van Hirsch.
* Biografische gegevens Sylvain Kahn op website van het Joods Historisch Museum in Amsterdam.
* Portret van Sylvain Kahn in de virtuele tentoonstelling 'Ondernemers geportretteerd' van het Nederlands Economisch-Historisch Archief (NEHA).
* Hirsch & Cie op de website Joods Amsterdam.
* Informatie over het huis aan de P.C. Hooftstraat 183.
# Wim De Vilder

Wim De Vilder (Leuven, 2 juli 1969) is een van de Belgische nieuwslezers van Het Journaal bij de Vlaamse openbare omroep VRT.
Naast het presenteren van Het Journaal op VRT 1 hield hij zich bezig met het reportageprogramma Koppen. Eind jaren 90 presenteerde hij ook het programma Zwerfroute op Canvas.

## Carrière

De Vilder studeerde rechten in Leuven en communicatiewetenschappen in Gent. In 1993 begon zijn carrière bij de VRT, als reporter van Voor de dag op Radio 1. In 1996 stapte hij over naar de televisienieuwsdienst, waar hij vanaf 20 augustus 1999 een van de vaste journaalankers werd. Ook presenteerde hij het actualiteitsprogramma Koppen. Daarmee stopte hij op 30 mei 2013 om zich meer toe te leggen op Het Journaal en een nieuw project, Over 5 jaar. Voor dat project gaven zeven Vlamingen in 2010 hun persoonlijke en wereldlijke toekomstvisie voor 2015. Het project werd in 2015 tijdens drie televisie-uitzendingen voorgesteld, waarna nieuwe bekende personen werden geïnterviewd voor 2020. In 2020 werd hetzelfde gedaan voor 2025.
Sinds 2020 presenteert hij het Jaaroverzicht van de nieuwsdienst op VRT 1.
Hij werkt geregeld mee aan het goede doel. Zo presenteerde hij een paar keer de slotshow van Kom op Tegen Kanker en stond hij in 2003 op de affiche voor een nationale campagne om gezond eten te bevorderen. Voor de actie Music for Life van Studio Brussel in 2007 doneerde een gever 5.100 euro voor een privénieuwsuitzending met De Vilder.
De Vilder was naast zijn collega Cathérine Moerkerke van de commerciële omroep VTM gastheer van de eerste drie edities van de Nacht van de Vlaamse Televisie Sterren, een gala voor Vlaamse televisieprijzen, voor het eerst georganiseerd door de Vlaamse Televisie Academie in 2008.
Naast zijn televisiewerk geeft De Vilder gastcolleges aan de universiteiten van Leuven en Gent en mediatraining aan de Katholieke Hogeschool Vives in Kortrijk. Hij treedt ook regelmatig op als spreker voor bedrijfsmensen, conferenties en bedrijfsevenementen.
De Vilder maakte in 2002 in het tijdschrift Humo zijn homoseksualiteit bekend. Hij huwde in 2013.
In 2024 nam De Vilder deel aan de zangwedstrijd The Masked Singer op VTM, verkleed als het personage "Boom".
* ↑ Wim De Vilder stopt met presentatie "Koppen". deredactie.be (20 februari 2013). Geraadpleegd op 20 februari 2013.
* ↑ Eén brengt 'Over 5 Jaar' met Wim De Vilder | TVvisie. TV-Visie (22 december 2015). Geraadpleegd op 24 december 2015.
# Idaea blaesii

Idaea blaesii is een vlinder uit de familie spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Lenz & Hausmann.
De soort komt voor in Europa.
Taxonomische informatie over Idaea blaesii bij Fauna Europaea.