OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Loiret (departement)

Loiret (45) is een Frans departement.

## Geschiedenis

Het departement was een van de 83 departementen die werden gecreëerd tijdens de Franse Revolutie, op 4 maart 1790 door uitvoering van de wet van 22 december 1789, uitgaande van een deel van de provincie Orléanais.
Loiret ontleent zijn naam aan de rivier Loiret die gevoed wordt vanuit de Loire, en die zich na ongeveer 12 km weer bij deze rivier voegt. Dit verschijnsel verklaart ook de naam van een wijk van Orléans: La Source.

## Geografie

Loiret is omgeven door de departementen Essonne, Seine-et-Marne, Yonne, Nièvre, Cher, Loir-et-Cher en Eure-et-Loir.
Loiret bestaat uit de drie arrondissementen:
* Montargis
* Orléans
* Pithiviers
Loiret heeft 21 kantons:
* Kantons van Loiret
Loiret heeft 334 gemeenten:
* Lijst van gemeenten in het departement Loiret

## Demografie
### Demografische evolutie sinds 1962

| Naam | Index 1962 | Index 1968 | Index 1975 | Index 1982 | Index 1990 | Index 1999 | Index 2008 | Index 2019 |
| Loiret | 100,0 | 110,5 | 125,7 | 137,4 | 148,9 | 158,6 | 166,9 | 174,2 |
| Frankrijk* | 100,0 | 107,1 | 113,3 | 117,0 | 121,9 | 126,0 | 133,8 | 140,1 |
| Naam | Inw./Km² 1962 | Inw./km² 1968 | Inw./km² 1975 | Inw./km² 1982 | Inw./km² 1990 | Inw./km² 1999 | Inw./km² 2008 | Inw./km² 2019 |
| Loiret | 57,5 | 63,6 | 72,4 | 79,1 | 85,7 | 91,2 | 96,1 | 100,4 |
| Frankrijk* | 84,2 | 90,1 | 95,4 | 98,5 | 102,7 | 106,1 | 112,7 | 119,7 |
Frankrijk* = exclusief overzeese gebieden
Bron: Recensement Populaire INSEE - 1962 tot 1999 population sans doubles comptes, nadien Population Municipale
Op 1 januari 2022 had Loiret 687.063 inwoners.

### De 10 grootste gemeenten in het departement

| Nr. | Gemeente | Aantal inwoners (2019) |
| 1 | Orléans | 116.269 |
| 2 | Olivet | 22.386 |
| 3 | Saint-Jean-de-Braye | 21.288 |
| 4 | Fleury-les-Aubrais | 21.010 |
| 5 | Saint-Jean-de-la-Ruelle | 16.411 |
| 6 | Saran | 16.357 |
| 7 | Montargis | 14.976 |
| 8 | Gien | 13.566 |
| 9 | Amilly | 13.233 |
| 10 | Châlette-sur-Loing | 12.688 |

## Afbeeldingen

* Orléans
* Gien
* Beaugency
# Bulgarije op de Olympische Zomerspelen 1896

Het Bulgaars Olympisch Comité claimt de deelname van één gymnast, Charles Champaud, aan de in Athene (Griekenland) gehouden Olympische Zomerspelen 1896. Hierdoor is Bulgarije een van de veertien landen die deelnamen aan de eerste Olympische Spelen.
Champaud, een Zwitsers gymnastiekleraar die in Sofia woonde, wordt ook vaak gezien als Zwitsers deelnemer.

## Deelnemers en resultaten

(m) = mannen, (v) = vrouwen

### Gymnastiek

| Olympiër | Discipline | Resultaat |
| Charles Champaud | paard voltige (m) | onbekend |
| Charles Champaud | brug (m) | onbekend |
| Charles Champaud | sprong (m) | onbekend |
* (en) Bulgaars Olympisch Comité, Olypic [sic] Games: Athens 1896. Gearchiveerd op 28 september 2011. Geraadpleegd op 28 december 2006.
* (en) Lampros, S.P.; Polites, N.G.; De Coubertin, Pierre; Philemon, P.J.; & Anninos, C. (1897). The Olympic Games: BC 776 – AD 1896. Charles Beck, Athens. Dit is het officiële rapport van de Olympische Zomerspelen van 1896; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation; deel 1 en deel 2.
* (en) Mallon, Bill; & Widlund, Ture (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. McFarland, Jefferson. ISBN 0-7864-0379-9.
Australië · Bulgarije · Chili · Denemarken · Duitsland · Frankrijk · Griekenland · Groot-Brittannië · Hongarije · Italië · Oostenrijk · Verenigde Staten · Zweden · Zwitserland · Gemengde teams
# Lichonycteris

Lichonycteris is een geslacht van zoogdieren uit de familie van de bladneusvleermuizen van de Nieuwe Wereld (Phyllostomidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1895 gepubliceerd door Oldfield Thomas.

## Soorten

Er worden 2 soorten in dit geslacht geplaatst:
* Lichonycteris degener G. S. Miller, 1931
* Lichonycteris obscura O. Thomas, 1895
* ↑ Simmons, N.B. (2005). "Order Chiroptera". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 401. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2024). Mammal Diversity Database (Version 1.13) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.10595931. Geraadpleegd op 31-01-2025.
# Stichtse Rotonde

De Stichtse Rotonde is een verkeersplein in Amersfoort. De N221 en N237 sluiten aan op dit verkeersplein. De Stichtse Rotonde was de westelijke aansluiting van de oude A28 ten zuiden van Amersfoort naar Knooppunt Hoevelaken, die op 17 december 1962 werd opengesteld. In 1986 is de aansluiting op de A28 vervangen door de huidige A28.
Het verkeersplein bestaat uit een rotonde, waar de N237 uit Soesterberg, de voormalige A28 (nu N221) richting Hoevelaken en de Utrechtseweg in Amersfoort op aansluiten, en een buitenring, waar de N221 uit de richting Soest op aansluit. Het gehele verkeersplein met alle aansluitingen heeft een oppervlakte van bijna 15 hectare. Naast het vele asfalt bestaat een belangrijk deel van deze oppervlakte uit (versnipperd) groen, afgescheiden door verkeerswegen.
In het Verkeersveiligheidsrapport 1999-2001 van het Regionaal Orgaan Verkeersveiligheid Utrecht behoorde de rotonde tot de top van de verkeersonveilige locaties (black-spots). In 2005 werd de rotonde gereconstrueerd. Voor het lot van de beschermde zandhagedis werd gevreesd.
Het kunstwerk It takes two to tango is gesitueerd op de rotonde.
* www.wegenwiki.nl, A28 (Nederland)
* Initiatiefvoorstel Stichtse Rotonde, 2002
* GroenLinks trekt lot zandhagedis aan bij reconstructie Stichtse Rotonde, AD.nl, 2005
# Wollige beukenluis

Wollige beukenluis (Cryptococcus fagisuga) is een schildluis, die op beuken voorkomt. Het insect is schadelijk, doordat door de door de luis met hun zuigsnuit gemaakte gaatjes schimmels de bast kunnen binnendringen zoals Nectria coccinea var. faginata en soms het bloedkankermeniezwammetje (Nectria galligena). Met hun zuigsnuit zuigen ze floëemsap op. Bij sterke aantasting zijn de aangetaste bomen al van verre te zien door een witte waas en een slijmachtig sap op de stam. Bij deze bomen kan na 4 - 12 jaar kankerachtige woekeringen ontstaan.
Van de wollige beukenluis zijn geen mannetjes bekend. De 0,75 - 1 mm grote, geelkleurige vrouwtjes zijn halfkegelvormig en planten zich voort door parthenogenese. Ze hebben geen poten en vleugels. Op de rug zit witte, wolachtige was.

## Levenscyclus

Van juni tot oktober leggen de vrouwtjes tot 50 onbevruchte eitjes. Uit de eitjes komen larven, die dan nog poten hebben. Ze laten zich door de wind verspreiden naar andere beukenbomen. In het volgende voorjaar ontwikkelen ze zich tot volwassen luizen.

## Voorkomen

De wollige beukenluis komt van oorsprong op de beuk voor in Europa van Zuid-Zweden tot in Turkije. Rond 1890 verspreidde de wollig beukenluis zich met planten naar Nova Scotia in het noordoosten van Canada, waar de Amerikaanse beuk (Fagus grandifolia) werd aangtast. In 1932 was de luis met de schimmel Nectria al verspreid over vele gebieden van New Brunswick, Nova Scotia, Prince Edward Island en delen van Oost- en Zuid-Centraal-Maine. Ze blijft zich verder verspreiden en komt nu ook voor in Québec, New England, New York, New Jersey, Pennsylvania en West Virginia. In 1984 werd de luis ook gevonden in het Holden Arboretum in Lake County (Ohio) en in latere jaren ook in andere delen van Ohio.
* ↑ Houston, D.R. 1994. Major new tree disease epidemics: beech bark disease. Annual Review of Phytopathology. 32: 75-87.
* 1 2 U.S. Department of Agriculture, Forest Service. Gearchiveerd op 3 maart 2001. Geraadpleegd op 4 januari 2016.
* ↑ M.E. Mielke 1985
* ↑ Ashley B. Morris 2002
# Hunter McIntyre

Hunter McIntyre is een Amerikaanse sporter die bekend staat om zijn prestaties in Hyrox, Obstacle Course Racing (OCR), en CrossFit. Hij wordt beschouwd als een van de sterkste Hyrox-sporters en heeft verschillende records en titels op zijn naam staan, waaronder wereldkampioenschappen.

## Carrière

Hunter McIntyre begon zijn carrière in de sport als een Obstacle Course Racing (OCR) deelnemer, waar hij al snel furore maakte met overwinningen in races zoals Spartan Race en Tough Mudder. Hij werd door velen beschouwd als een van de beste sporters in deze discipline.
Later stapte hij over naar CrossFit en maakte hij zijn debuut op de CrossFit Games, waar hij bekendstond om zijn buitengewone uithoudingsvermogen en kracht. Zijn indrukwekkende prestaties leidden tot een natuurlijke overstap naar Hyrox, een sport die perfect zijn vaardigheden combineert in kracht en cardio.

### Hyrox prestaties

* Wereldkampioen Hyrox (2020): Hunter McIntyre won het wereldkampioenschap in 2020 en vestigde toen ook het wereldrecord voor de snelste tijd in een Hyrox-race.
* Hyrox Wereldrecord (2021): McIntyre brak in 2021 opnieuw zijn eigen wereldrecord met een tijd van 55:09, waarmee hij de grens doorbrak voor wat mogelijk wordt geacht in de sport..
* Hyrox Chicago (2023): In 2023 won hij de pro-divisie in Chicago met een tijd van 57:32, waarmee hij zijn dominantie in de Verenigde Staten voortzette.

## Obstacle Course Racing

Voor zijn Hyrox-carrière was McIntyre vooral bekend in de Obstacle Course Racing (OCR)-wereld. Hij won meerdere Spartan Races en Tough Mudders en stond bekend om zijn onverschrokken aanpak van zware parcoursen.

## Persoonlijk leven

Hunter McIntyre is niet alleen een sporter, maar ook een ondernemer. Hij runt zijn eigen fitnessprogramma's en organiseert trainingskampen voor sporters die hun prestaties willen verbeteren. Hij deelt zijn kennis en ervaring via verschillende sociale mediakanalen en podcasts.
# Beskidenhoofdroute

De Beskidenhoofdroute (Pools: Główny Szlak Beskidzki (imienia Kazmierza Sosnowskiego)) is een langeafstandswandelpad in Polen. Het pad loopt van Ustroń in de Silezische Beskiden naar Wołosate het Bieszczady-gebergte. De eerste markeringen werden aangebracht tussen 1925 en 1935. De wandelroute van zowat 500 kilometer door de Beskiden doorkruist drie nationale parken (Nationaal park Gorce, Nationaal Park Babia Góra, Nationaal Park Bieszczady).
# Amsterdams weesmeisje

Amsterdams weesmeisje is een schilderij van de Nederlandse kunstschilder Nicolaas van der Waay, olieverf op linnen, 69 x 43,5 centimeter groot, gemaakt tussen circa 1890 en circa 1910. Het toont een meisje in het weeshuis van Amsterdam, terwijl ze staande een boek leest. Het werk bevindt zich sinds 1933 in de collectie van het Rijksmuseum Amsterdam.

## Context

Van de Waay was als docent verbonden aan de Amsterdamse Kunstacademie, die rond 1900 als uitermate conservatief bekendstond. Zo werd de "vormeloosheid" van Vincent van Gogh radicaal afgewezen. Hoewel de sporen van dat conservatisme ook in het werk van Van der Waay duidelijk herkenbaar zijn, wist hij zich door zijn themakeuze en kleurgebruik toch duidelijk te onderscheiden van veel andere academische schilders van zijn generatie. Het meest duidelijk komt dit tot uitdrukking in zijn vele schilderijen die meisjes uit het Burgerweeshuis in de Kalverstraat tot thema hadden. Eerder werden deze ook al geportretteerd door Max Liebermann, met wie Van der Waay goed bekend was en wiens impressionistische toets voorzichtig door zijn traditionele werkwijze heen lijkt te schemeren. In zijn latere jaren zou die invloed nog explicieter worden.

## Afbeelding

Amsterdams weesmeisje is een zogenaamd kniestuk en toont een eenvoudig gekleed meisje, in profiel naar links, staande een boek lezend voor het venster, bij het binnenvallend licht. Naast haar is een sofa te zien waarop nog meer boeken liggen. Het werk is met veel zorg en precisie uitgewerkt in een klassiek-realistische stijl. Door zijn opvallende kleurgebruik weet Van de Waay echter een opvallende en intieme charme mee te geven aan het schilderij. Daarnaast typeert het schilderij zich door de strenge vormen, de heldere in grote vlakken aangebrachte kleuren en door de evenwichtige compositie in het werk, waardoor er zelfs een zekere mate van abstractie in het werk schuilgaat. De themakeuze voor het lezende weesmeisje verbindt iets deugdelijks met een zucht van verlangen, hetgeen ook het wezen van de kunstenaar zelf lijkt te typeren.

## Model

Ongewis is of het geportretteerde meisje daadwerkelijk een weesmeisje is geweest uit het Burgerweeshuis. Nadat Liebermann de weesmeisjes al geportretteerd had, waren de regenten van het Burgerweeshuis zeer terughoudend bij nieuwe verzoeken om de meisjes te portretteren. Zo kreeg George Hendrik Breitner in 1893 nul op het rekest. Van der Waay kreeg in 1901 wel een "weezenkostuum in zijn geheel" toegestuurd en later ook nog een kapje en andere kledingstukken. Dit doet vermoeden dat hij zelf voor de modellen zorgde.

## "Weesmeisjes"

* Weesmeisje voor een spiegel
* Lezend weesmeisje
* Weesmeisje met bijbel
* Kerkgang van de weesmeisjes
* Max Liebermann: Pauze in het Amsterdamse weeshuis

## Literatuur en bronnen

* A. Butler: Het kunstboek. Waanders Uitgevers, Zwolle, 2004. ISBN 90-400-8981-7
* Hartverheffend en wereldveroverend. Scriptie over Van der Waay door Marijke Heslenfeld, 2011.
# Bananenvleermuis

De bananenvleermuis (Musonycteris harrisoni) is een zoogdier uit de familie van de bladneusvleermuizen van de Nieuwe Wereld (Phyllostomidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Schaldach & McLaughlin in 1960.

## Voorkomen

De soort komt voor in Mexico.
* ↑ (en) Bananenvleermuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Theo Sondrejoe

Theodorus (Theo) Sondrejoe (1955/1956 - Paramaribo, 19 augustus 2015) was een Surinaams bestuurder. Hij was van 2007 tot 2015 districtscommissaris van Marowijne.

## Biografie

Theo Sondrejoe was lid van de Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij (ABOP) en trad op 2 maart 2007 aan als districtscommissaris (dc) van Marowijne.
In 2013 had hij de leiding over de subcommissie van Carifesta XI, wat in Marowijne werd georganiseerd als voorproefje van het Moengo Festival. In de subcommissie nam ook Marcel Pinas plaats, de trekker van het festival.
In 2014 liet Sondrejoe een ereboog van de Tembe Art Studio van Pinas aanpassen na een protest van christenen van de pinkstergemeente. Pinas vond het protest verontrustend omdat hij het onverdraagzaam vond naar andersdenkenden. In augustus 2015 was er opnieuw een onrust bij de pinkstergemeente, vanwege een kustwerk met een doodskist en dolende spoken. Sondrejoe legde de klacht van afgoderij aan de media uit met: "Ouders hebben moeite met de zwarte doodskist in een schoollokaal." Een andere pittige zaak waar hij in deze tijd mee te maken had, betrof een grondenrechtenvraagstuk.
Medio augustus 2015 kreeg Sondrejoe een beroerte en lag hij twee dagen op de intensive care van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. In de ochtend van 19 augustus overleed hij op 59-jarige leeftijd. Bij elkaar diende hij acht jaar lang als in Marowijne en was hij in beeld om aan te blijven als nestor voor de dc's tijdens het net geïnstalleerde kabinet-Bouterse I, waar de ABOP (A-Combinatie) niet aan deelnam zoals de twee regeringen ervoor (Venetiaan III en Bouterse I). Hij werd begraven op de begraafplaats Hodi mi Krastibi in Paramaribo.
Nadat Remi Pollack (dc Commewijne) en Jerry Miranda (Paramaribo-Noordoost), meer dan een jaar in Marowijne had waargenomen, werd Sondrejoe in november 2016 opgevolgd door Freddy Daniël.
* 1 2 3 De Surinaamse Krant, Districtscommissaris Sondrejoe (59) van Marowijne overleden: Sondrejoe getroffen door beroerte, 19 augustus 2015
* 1 2 3 4 Starnieuws, DC Sondrejoe van Marowijne heengegaan, 15 augustus 2015
* 1 2 Dagblad Suriname, RO en familie Sondrejoe overleggen over plaats van begrafenis, 21 augustus 2015
* 1 2 3 Dagblad Suriname, Hoogwaardigheidsbekleders tonen laatste eer aan Sondrejoe, 28 augustus 2015
* ↑ Dagblad Suriname, Carifesta XI subcommissie Marowijne in functie, 29 maart 2013
* ↑ Waterkant, Kunstwerk aangepast na protest pinkstergroepen, 23 mei 2014
* ↑ Waterkant, ‘Afgodsbeelden’ doen Surinaams bauxietdorp opveren, 18 augustus 2015
* ↑ Jules Sedney, De toekomst van ons verleden, derde editie, 2017, ISBN 978-99914-0-109-6
* ↑ Dagblad Suriname, Districtscommissarissen worden niet gereshuffeld, 1 januari 2016
* ↑ United News, Jerry Miranda heeft maandag afscheid genomen van Marowijne als districtscommissaris (dc), 22 november 2016
* ↑ Starnieuws, Dc Daniël voert rituelen uit in kantoor Marowijne, 14 december 2016
# Muiterij

Een muiterij is een opstand van soldaten of van schepelingen. Vooral aan boord van zeilschepen in de 16e en 17e eeuw kwam muiterij regelmatig voor. Het uitblijven van betaling was voor huurlingen in deze tijd vaak een reden om aan het muiten te slaan, soms gevolgd door plundertochten door het land. De beroemdste gevallen zijn waarschijnlijk de muiterij op het Britse schip HMS Bounty (1789) en op het Russisch slagschip Potjomkin (1905), die beide zijn verfilmd. In Nederland zijn de Spaanse Furie in Antwerpen (1576), de muiterij op de Nijenburg (1763) en de Muiterij op De Zeven Provinciën (1933) het bekendst.

## Romeinse legioenen

Zie Muiterij onder de soldaten

## Ontdekkingsreizigers

Ontdekkingsreizigers kregen op hun reizen dikwijls met muiterij te maken, wegens de slechte omstandigheden aan boord en onbekendheid met het doel en het einde van de reis. Ferdinand Magellaan werd op zijn tocht rond de wereld door muiterij getroffen vlak voor hij de naar hem genoemde zeestraat ontdekte (1520), en Henry Hudson nadat hij de Hudsonbaai had ontdekt en zijn schip vastraakte in het ijs (1611).

## Columbus

Toen Columbus tijdens zijn derde reis in 1498 terugkeerde naar Hispaniola, moest hij daar afrekenen met muiterij onder de bemanningsleden die hij er bij zijn vorige reis had achtergelaten. Het lukte Columbus niet om orde op zaken stellen. De Spaanse koning stuurde een 'scheidsrechter', die Columbus gevangennam wegens wanbestuur en hem terugstuurde naar Spanje.

## Eerste Wereldoorlog

Tijdens de Eerste Wereldoorlog brak in mei 1917 muiterij uit onder het Franse leger, toen dit opdracht kreeg bij de beruchte Chemin des Dames het offensief te hervatten onder leiding van generaal Robert Nivelle waarbij in 5 dagen ruim 100.000 doden vielen. Het uitbreken van een revolutie zoals later dat jaar in Rusland zou plaatsgrijpen, kon met moeite worden voorkomen.
# White Shadows in the South Seas

White Shadows in the South Seas is een Amerikaanse dramafilm uit 1928 onder regie van W.S. Van Dyke en Robert J. Flaherty. Het scenario is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1919 van de Amerikaanse auteur Frederick O'Brien. Destijds werd de film in Nederland uitgebracht onder de titel Witte schaduwen van de Zuidzee.

## Verhaal

Dokter Matthew Lloyd komt in opstand tegen de uitbuiting van de parelduikers op een eiland in het Stille Zuidzeegebied. Hij wordt door kooplui opgesloten op een zinkend schip. Hij spoelt aan op een eiland waarvan de bewoners nog nooit in aanraking zijn geweest met blanken. Daar wordt hij al gauw verliefd op een van de inboorlingen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Blue, Monte Monte Blue | Dr. Matthew Lloyd |
| Torres, Raquel Raquel Torres | Fayaway |
| Anderson, Robert Robert Anderson | Sebastian |
| Bush, Renee Renee Bush | Lucy |
| Janis, Dorothy Dorothy Janis | |
| Napua, Napua | Inboorling |

## Prijzen en nominaties

| Jaar | Prijs | Categorie | Genomineerde(n) | Uitslag |
| 1930 | Oscars | Beste camerawerk | Clyde De Vinna | Gewonnen |
# Meurthe-et-Moselle

Meurthe-et-Moselle (54) is een Frans departement.

## Geschiedenis

Het departement werd gecreëerd op 7 september 1871, uitgaande van de gedeelten van Meurthe en Moselle die volgens het Verdrag van Frankfurt aan Frankrijk toebedeeld waren.
Van het voormalige departement Moselle werd het arrondissement Briey samengevoegd met de arrondissementen Lunéville, Nancy en Toul van het voormalige departement Meurthe.
De huidige grens tussen de departementen Meurthe-et-Moselle en Moselle komt precies overeen met de Frans-Duitse grens tussen 1871 en 1919.
Op 7 augustus 1996 werd besloten de gemeente Han-devant-Pierrepont, dat deel uitmaakte van het kanton Spincourt in het arrondissement Verdun van het aangrenzende departement Meuse, toe te voegen aan het departement Meurthe-et-Moselle. Op 1 januari 1997 werd de gemeente onderdeel van het arrondissement Briey.

## Geografie

Meurthe-et-Moselle is omgeven door de departementen Meuse, Vosges, Bas-Rhin en Moselle. Het drielandenpunt België–Frankrijk–Luxemburg ligt in het noorden. Vanzelfsprekend grenst het departement aan Luxemburg en België. Het departement behoort tot de regio Grand Est.

## Demografie

De inwoners van Meurthe-et-Moselle heten Meurthe-et-Mosellans.

### Demografische evolutie sinds 1962

| Naam | Index 1962 | Index 1968 | Index 1975 | Index 1982 | Index 1990 | Index 1999 | Index 2008 | Index 2019 |
| Meurthe-et-Moselle | 100,0 | 104,0 | 106,6 | 105,7 | 105,0 | 105,2 | 107,6 | 108,1 |
| Frankrijk* | 100,0 | 107,1 | 113,3 | 117,0 | 121,9 | 126,0 | 133,8 | 140,1 |
| Naam | Inw./Km² 1962 | Inw./km² 1968 | Inw./km² 1975 | Inw./km² 1982 | Inw./km² 1990 | Inw./km² 1999 | Inw./km² 2008 | Inw./km² 2015 |
| Meurthe-et-Moselle | 129,3 | 134,5 | 137,8 | 136,7 | 135,7 | 136,1 | 139,1 | 139,9 |
| Frankrijk* | 84,2 | 90,1 | 95,4 | 98,5 | 102,7 | 106,1 | 112,7 | 119,7 |
Frankrijk* = exclusief overzeese gebieden
Bron: Recensement Populaire INSEE - 1962 tot 1999 population sans doubles comptes, nadien Population Municipale
Op 1 januari 2022 had Meurthe-et-Moselle 732.898 inwoners.

### De 10 grootste gemeenten in het departement

| # | Gemeente | Aantal inwoners (2019) |
| 1 | Nancy | 105.058 |
| 2 | Vandœuvre-lès-Nancy | 29.942 |
| 3 | Lunéville | 17.867 |
| 4 | Toul | 15.633 |
| 7 | Longwy | 14.774 |
| 6 | Villers-lès-Nancy | 14.525 |
| 5 | Pont-à-Mousson | 14.497 |
| 8 | Laxou | 14.366 |
| 9 | Saint-Max | 10.019 |
| 10 | Villerupt | 10.003 |

## Afbeeldingen

* Place Stanislas, Nancy
* Longwy