OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Feedreader

Een feedreader is een computerprogramma dat of website die kan worden gebruikt om de webfeeds waarop men zich wil abonneren te verzamelen en te lezen. Er zijn er twee soorten feedreaders: online feedreaders en feedreaders die geïnstalleerd worden op een computer of mobiel apparaat. Deze laatste categorie bestaat als zelfstandige applicatie of als onderdeel van een e-mailclient of webbrowser.

## Mogelijke functies

Een feedreader heeft doorgaans ondersteuning voor de webfeedformaten RSS en Atom. Ondersteuning voor JSON Feed kan ook aanwezig zijn.
Een feedreader leest het feedbestand uit (gestructureerd tekstbestand) en vergelijkt met de vorige poging om te zien of er nieuwe artikels of nieuwsitems (nieuwe inhoud) beschikbaar zijn. Het interval waarin dit gebeurt bepaalt hoe snel een lezer (gebruiker) nieuwe items te zien krijgt. Dit verversen van feeds dient soms manueel te gebeuren.
Feedreaders bieden vaak de mogelijkheid om artikels of nieuwsitems te delen via integraties zoals e-mail en Facebook.

## Software
### Zelfstandige feedreader

* Akregator (Windows, Linux en Unix-achtig)
* Feedly (Android en iOS)
* Liferea (Linux en Unix-achtig)
* RSSOwl (Windows, macOS, Linux en Solaris)

### Browsers met feedreader

* Firefox (voormalig, toe te voegen met een add-on)
* IceApe
* SeaMonkey
* Vivaldi (in de mailmodule Vivaldi Mail)

### E-mailclient met feedreader

* Icedove
* Microsoft Outlook
* Mozilla Thunderbird

### Zelf te hosten, online diensten

* Tiny Tiny RSS

### Online diensten

Er zijn verschillende bedrijven die het uitlezen van webfeeds aanbieden als Software as a Service:
* Google Reader (stopgezet)
* Feedly
* Inoreader
* The Old Reader
# Prullenbak

Een prullenbak (ook prullenmand) is een bak of mand waarin men kleine zaken die niet meer nodig zijn weggooit.
Het woord wordt ook wel overdrachtelijk gebruikt: dat idee kan in de prullenbak. Deze prullenbak wordt dan ook wel ironisch het vierkante of ronde archief genoemd.

## Pretparken

De pratende prullenbakken van de Efteling zijn erg bekend. Deze hebben de vorm van Holle Bolle Gijs en roepen continu: "papier hier… papier hier" en antwoorden met "dank u wel" als er iets in wordt geworpen.
In Walibi Holland is een rijdende prullenbak te vinden, die op afstand wordt bestuurd. Deze is op zomerdagen bij de pratende fontein te vinden.

## Computer

Op een computer vindt men op de meeste besturingssystemen een virtuele prullenbak, waarin verwijderde bestanden zijn terug te vinden. Pas als deze prullenbak wordt geleegd, worden de bestanden definitief verwijderd.
Fysiek staan de gegevens nog steeds op het opslaggeheugen, maar deze zijn aangemerkt als vrije ruimte. Deze gegevens verdwijnen nadat er andere gegevens worden geschreven in dezelfde ruimte. Het is soms echter mogelijk zijn om met software van derden bestanden die uit de prullenbak verwijderd zijn alsnog terug te halen.
# Marco Gerris

Marco Gerris (23 april 1975) is een Belgisch/Nederlands danser, choreograaf, toneelregisseur en artistiek leider van Filipijnse komaf.
Hij was een van de eerste Filipijnse kinderen die in België adopteerd werden; het is dan 1978. Hij groeit op in Brasschaat als een van de donkere kinderen. Zijn scholing vindt ook grotendeels plaats in België: de Vrije School in Brasschaat (1985-1991), het Herman Teirlinck Instituut in Antwerpen (acteursopleiding, 1993-1994) en nadat hij daar moest vertrekken op naar het Hoger Instituut voor Dans en Danspedagogie in Lier (1994-1996, niet afgemaakt). Hij omschreef zichzelf (2025) als "etterbakje met uitstekende cijfers voor creativiteit en sport". Vanaf de lagere school probeerde hij allerlei kunsten op te pakken. Lessen op viool , saxofoon, in turnen en judo leidden niet tot het gewenste resultaat; rolschaatsen en skaten wel. Vanuit de klassen in Lier vertrok hij naar Amsterdam, waar hij een (veel grotere) skatebeweging trof, zeker rond zijn adres aan het Vondelpark.
In 1997 stond hij als acteur in de musical Eindeloos! van Dick Hauser met Liesbeth List en Najib Amhali. In 2000 richtte hij dansgezelschap ISH Dance Collective op en er volgen tal van voorstellingen tot op Broadway aan toe (2006: 4-ISH). Gerris omschreef het als een mengeling van hiphop, dans, ballet, parkour, klassieke muziek en acrobatiek; van alles wat vandaar de naam ISH (-achtig). Dat had tot resultaat dat hij voor zijn niche moest vechten, voornamelijk tegen de hokjesgeest binnen al die kunstuitingen.
Enkele voorstellingen:
* 2025: Hiphop circus (een kruising tussen ballet en acrobatiek), met voorstellingen in het land en de première in De Meervaart en twee voorstellingen in Koninklijk Theater Carré
* 2025: Het barre land
* 2024: Rhythm & Flow (onderscheiden met een Zwaan, beste dansproductie)
* 2023: Dorian (met Het Nationale Ballet)
* 2018: Grimm (Gebroeders Grimm; met Het Nationaal Ballet)
* 2016: Elements of freestyle (met skaters; het werd een langlopende voorstelling)
* 2015: Narnia (samen met afdeling Junior Company van Het Nationale Ballet
* 2011: Yes, we can dance - Symphonieën der Nederlanden; Monteverdish (Claudio Monteverdi)
In 2009 ontving hij een nominatie voor Amsterdamprijs voor de kunst, in 2020 won hij met ISH de Prins Bernard Cultuurprijs.
Tijdens seizoen 2010/2011 was hij jurylid bij So You Think You Can Dance. In 2024 was er een ander hoogtepunt; de start van Amsterdam750 in de Ziggo Dome met onder meer het Metropole Orkest.
Gerris is getrouwd met stuntvrouw en acrobate Micka Karlsson. Het echtpaar heeft een zoon en woont in Amsterdam Nieuw-West. Zoon trad al op jeugdige leeftijd op binnen het vak van zijn vader.
* Annette Embrechts, Prins Bernard Cultuurprijs is de ultieme erkenning voor vrije geest Marco Gerris. de Volkskrant/volkskrant.nl (19 november 2020). Geraadpleegd op 13 januari 2025.
* Marco Gerris op Opera en Ballet (geraadpleegd 23 januari 2025)
* Theaterencyclopedie over optredens van Marco Gerris (geraadpleegd 23 januari 2025)
* Marco Gerris Radio1 (2020; geraadpleegd 23 januari 2025)
# BC Dinamo Tbilisi

Basketball Club Dinamo Tbilisi (Georgisch: საკალათბურთო კლუბი დინამო თბილისი), is een professionele basketbalclub uit Tbilisi, Georgië. De club speelt in de Georgian Top League.

## Geschiedenis
### Sovjet-Unie

De club is opgericht in 1934, en is daarmee een van de oudste clubs van de Sovjet-Unie. De club heeft verschillende titels gewonnen, waaronder de FIBA European Champions Cup (nu EuroLeague) in 1962. In 1960 speelde Dinamo tegen SKA Riga uit de Sovjet-Unie. Uit en thuis werd er verloren. De eerste wedstrijd verloren ze met 61-51. De tweede wedstrijd verloren ze met 69-62. In 1962 won Dinamo wel de FIBA European Champions Cup. Ze speelde tegen Real Madrid uit Spanje. De wedstrijd eindigde in 90-83. In 1969 haalde Dinamo de finale om de Saporta Cup. Ze speelde tegen Slavia VŠ Praag uit Tsjecho-Slowakije. Ze verloren met 80-74. De topspelers die voor Dinamo speelde waren Goeram Abasjidze, Valeri Altabajev, Ilarion Chazaradze, Nikoloz Derioegini, Nodar Dzjordzjikia, Revaz Gogelia, Levan Intskirveli, Gennadi Kapoestin, Aleksandre Kiladze, Micheil Korkia, Otar Korkia, Anzor Lezjava, Goeram Minasjvili, Levan Mosesjvili, Vladimer Oegrechelidze, Aleksandr Petrov, Zoerab Sakandelidze en Amiran Schiëreli.

### Georgië

Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie werd Dinamo de allereerste winnaar van de onafhankelijke Georgian Top League in 1991. Het gebrek aan succes in de afgelopen tijd is te danken aan het uitblijven van een grote sponsor. Echter, de Bank of Georgia (bank van Georgië) werd de club patroons in 2011, waardoor de ploeg kon worden versterkt met buitenlandse spelers, en meer ambitieuze doelstellingen konden worden vastgesteld voor de toekomst. De club speelt daarom in de oranje kleuren in plaats van het vertrouwde blauw. In totaal hebben ze zes Superliga titels, drie Georgische basketbalbekers en twee Otar Korkia Supercups behaald.
In oktober 2018 kochten tweevoudig NBA-kampioen Zaza Pachulia en voormalig basketbalspeler Shio Khetsuriani het team. De club kreeg haar oorspronkelijke kleuren blauw en wit weer terug.

## Erelijst

* Landskampioen Sovjet-Unie: 4
** Winnaar: 1950, 1953, 1954, 1968
** Tweede: 1947, 1960, 1961, 1969
** Derde: 1948, 1952, 1965, 1977
* Bekerwinnaar Sovjet-Unie: 3
** Winnaar: 1949, 1950, 1969
** Runner-up: 1953, 1973
* Landskampioen Georgië: 6
** Winnaar: 1991, 1992, 2003, 2014, 2017, 2018
** Tweede: 1996, 1997, 2002, 2004, 2015, 2016
** Derde: 1993, 1995, 2005
* Bekerwinnaar Georgië: 3
** Winnaar: 2004, 2015, 2016
* Otar Korkia Supercup: 2
** Winnaar: 2016, 2017
** Runner-up: 2014, 2015
* FIBA European Champions Cup: 1
** Winnaar: 1962
** Runner-up: 1960
* Saporta Cup:
** Runner-up: 1969

## Bekende (oud)-coach

* - Shalva Diasamidze (1947-1949)
* - Giorgi Avalisjvili (1945-1968)
* - Otar Korkia (1962-1967)
* - Aleksandre Kiladze (1969-1970)
* - Levan Mosesjvili (1972-1998)
* - Micheil Korkia (1980-1981)
* - Zoerab Sakandelidze (1979-1983)
# Duden

De Duden is een officiële spellinggids voor de Duitse taal.
Het werk werd voor het eerst uitgegeven op 7 juli 1880 door Konrad Duden als Vollständiges Orthographisches Wörterbuch der deutschen Sprache (in Nederlands ruwweg: Volledig orthografisch woordenboek van de Duitse taal). De Duden fungeerde in de decennia daarna als handleiding voor de Duitse spelling. Vanaf 1955 tot aan de Duitse spellinghervorming van 1996 was de Duden bepalend voor de officiële spelling in Duitsland. In de 20$^e$ eeuw werd een serie gespecialiseerde woordenboeken gepubliceerd die alle de naam Duden dragen, waarvan het eerste boek Der Rechtschreibduden wordt genoemd (volledige officiële titel: Duden. Die deutsche Rechtschreibung). Naast spellingvoorschriften voorziet de hedendaagse Duden-reeks onder meer in woordverklaringen, etymologieën, gezegdes en richtlijnen voor onder meer notatiewijzen, grammatica, stijl en uitspraak. Deze gehele Duden-reeks bestaat thans uit twaalf boeken.

## Externe link(s)

* Website van Der Duden .
# Pouilley-Français

Pouilley-Français is een gemeente in het Franse departement Doubs (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 640 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Besançon.

## Geografie

De oppervlakte van Pouilley-Français bedraagt 6,1 km², de bevolkingsdichtheid is 104,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Pouilley-Français met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Saint-Orens-de-Gameville

Saint-Orens-de-Gameville is een gemeente in het Franse departement Haute-Garonne (regio Occitanie). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Toulouse. Saint-Orens-de-Gameville telde op 1 januari 2022 14.229 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Orens-de-Gameville bedroeg op 1 januari 2022 13,06 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 1.089,5 inwoners per km².

## Demografie

De figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Basiothia schenki

Basiothia schenki is een vlinder van de familie van de pijlstaarten (Sphingidae), van de onderfamilie van de Macroglossinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Chaerocampa schenki door Heinrich Benno Möschler in een publicatie uit 1872.

## Verspreiding

De soort komt voor in Zimbabwe en Zuid-Afrika.

## Waardplanten

De rups leeft op Vernonia sp. (Asteraceae).
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Basiothia schenki op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 26-1-2025.
# Max Fridman

Max Fridman is een spionage-stripreeks gemaakt door de Italiaanse stripauteur Vittorio Giardino. In 1982 werd hij hiervoor onderscheiden met de Italiaanse stripprijs de Yellow Kid. De reeks bestaat uit vijf delen, uitsluitend met harde kaft, die verschenen bij verschillende uitgevers. Volgens Har Brok doen de avonturen van Fridman het meest denken aan The Spy Who Came in from the Cold van Martin Ritt, ze hebben dezelfde meedogenloze hardheid en onzekerheid voor de hoofdpersoon, lezer en kijker. Max Fridman is getekend in klare lijn, dat is dezelfde stijl als Kuifje (personage) door Hergé is getekend, maar dan gedetailleerder. De inkleuring is stijlvol en minutieus met perfecte verhoudingen tussen ledematen, gezicht en kleding van de personages, voertuigen en gebouwen.

## Verhaal

Hoofdpersoon in deze reeks is Max Fridman. In de turbulente periode kort voor de aanvang van de Tweede Wereldoorlog neemt Fridman zijn oude taak als spionageagent weer op. In Hongaarse Rapsodie onderzoekt hij wie alle leden van het Franse spionagenetwerk Rapsodie in Boedapest heeft vermoord. Het hierop volgende deel De poort van de Oriënt speelt zich af in Istanboel waarvandaan Max een Russische vluchteling naar Frankrijk moet brengen. De laatste drie delen van de spionagereeks vormen een trilogie. Fridman raakt verwikkeld in de intriges van de Spaanse Burgeroorlog. Hij is op zoek naar een vriend die in de chaos van de oorlog is zoekgeraakt.

## Albums

| Nummer | Titel | Verschenen | Uitgeverij |
| 1 | Hongaarse rapsodie | 1982 | uitgeverij Mondria |
| 2 | De poort van de oriënt | 1986 | Glenat |
| 3 | No paserán | 1999 | Glenat |
| 4 | Rio de Sangre | 2002 | Glenat |
| 5 | Sin ilusion | 2008 | Glenat |
* ↑ stripinfo.be. Gearchiveerd op 15 juni 2023.
* ↑ Biografie op Sagauitgaven.be (Italiaans), pdf, 82,5 kB
* ↑ Har Brok (1987), Giardiono: De poort van de Oriënt, in Stripjaarboek '86-'87' pag. 20-21, Arboris.
* ↑ Jan Goffin (2024), Spionage van de bovenste plank, Stripspeciaalzaak
# Medaillon van koning Willem III

Het medaillon van Willem III is sinds 1 juli 1913 een plaquette op het gebouw van het ministerie van Financiën aan het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Het gedenkt het 50-jarige jubileum van de afschaffing van de slavernij in Suriname, op 1 juli 1863 tijdens de regeerperiode van koning Willem III.
Aanvankelijk had het Emancipatie Comité de bedoeling om een standbeeld van Willem III als ruiter te paard op te richten. Suriname kende toen een relatief arme bevolking en er werd te weinig geld bijeengebracht hiervoor, noch voor een standbeeld of een borstbeeld. Het werd uiteindelijk een ronde gravure met zijn hoofd in het midden van een lauwerkrans.
Vooral W.L. Loth, een bekende landmeter en voorzitter van het comité, maakte zich er hard voor. Het kunstwerk werd uiteindelijk gemaakt door Abraham Salm en in Delft kostenloos gegoten door de firma Braat. Bij aankomst in Paramaribo was er geen geld meer over waardoor het departement van Openbare Werken hem aan de muur bevestigde.
Bij de ceremonie werden liederen gezongen die voor deze gelegenheid waren gemaakt door Johannes Helstone (compositie) en Alexander Willem Marcus (tekst). Er werd gezongen Welkom, welkom, blijde morgen, die ons roept tot prijs en lof en Gi Koning Willem bigi nen. A meki wi ala fri’ (Geef Koning Willem grote eer, hij maakte ons allen vrij).

## Willem III en slavernij

Willem III betrad de troon in 1849 redelijk met tegenzin. In 1848 was de nieuwe Grondwet aangenomen waarin de koning de macht was afgenomen ten gunste van verantwoordelijkheid voor de ministers en meer bevoegdheid voor de Tweede Kamer. Er wordt aangenomen dat hij nog wel een dominante stem had in de regering, maar zich niet veel aantrok van het lot van de slaafgemaakten omdat hij niet reageerde op een smeekbede van Multatuli om zich te mengen in de onderdrukking in Nederlands-Indië en ook niet op petities tegen de slavernij. Bekend is echter niet wat hij vond of voelde over de slavernij. Ook is de suggestie wel onderzocht maar niet bewezen dat de blijde liederen die er op 1 juli 1863 over hem gezongen werden in Den Haag zouden zijn bedacht.
# Nederlands kampioenschap schaken vrouwen 2013

Het Nederlands kampioenschap schaken voor vrouwen 2013 werd (samen met het Nederlands kampioenschap algemeen) gespeeld van vrijdag 5 t/m donderdag 11 juli 2013 in het Amsterdam Science Park in de vorm van een rond toernooi met 8 deelneemsters. Kampioene werd Lisa Schut met 6 punten uit 7 partijen. Op de tweede plaats eindigden Anne Haast en Tea Lanchava (beide 4 pt.).

## Eindstand met scoretabel

| Plaats | | Rating | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | Punten |
| 1 | Lisa Schut | 1235 | | ½ | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 | ½ | 6 |
| 2 | Anne Haast | 1026 | ½ | | ½ | 0 | 1 | 0 | 1 | 1 | 4 |
| | Tea Lanchava | 1253 | 1 | ½ | | 1 | 0 | ½ | 1 | 1 | 4 |
| 4 | Zhaoqin Peng | 1046 | 0 | 1 | 0 | | ½ | 1 | 0 | 1 | 3½ |
| 5 | Marlies Bensdorp | 1011 | 0 | 0 | 1 | ½ | | 1 | 0 | ½ | 3 |
| | Arlette van Weersel | 1122 | 0 | 1 | ½ | 0 | 0 | | ½ | 1 | 3 |
| 7 | Iozefina Păuleț | 1070 | 0 | 0 | 0 | 1 | 1 | ½ | | 0 | 2½ |
| | Martine Middelveld | 967 | ½ | 0 | 0 | 0 | ½ | 0 | 1 | | 2 |
# The Telephone

The Telephone is een dramedy uit 1988 geregisseerd door Rip Torn. Het verhaal werd geschreven door Terry Southern en Harry Nilsson.

## Synopsis

Op een paar scènes na speelt het hele verhaal zich af in het appartement van Vashti Blue ergens in San Francisco.
Vashti is een werkloze actrice. Op haar antwoordapparaat staan een aantal berichten waaronder een herinnering van een auditie ingesproken door haar agent en een herinnering aan een niet-betaalde telefoonfactuur. De rest van de film wordt gevuld met al dan niet telefoongrappen naar diverse vrienden en winkels. Ze krijgt bezoek van haar ex-agent Rodney. Rodney zegt dat Vashti's slecht karakter de oorzaak is waarom ze geen werk vindt.
Op het einde van de film wordt duidelijk dat Vashti mentaal gestoord is wanneer een technicus van de telefoonmaatschappij haar toestel komt halen. Daaruit blijkt dat de telefoonlijn al enige tijd geleden werd afgesloten wegens wanbetalingen. Omdat Vashti het toestel niet wil meegeven, vermoordt ze de technicus.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Whoopi Goldberg | Vashti Blue |
| Severn Darden | Max |
| Elliott Gould | Rodney |
| John Heard | technicus telefoonmaatschappij |
| Herve Villechaize | |

## Prijzen en nominaties

| Westrijd | Categorie | Ontvanger(s) | Resultaat |
| Kids' Choice Awards, USA | Favorite Movie Actress | Whoopi Goldberg | Gewonnen |
| Golden Raspberry Awards 1988 | Worst Actress | Whoopi Goldberg | Genomineerd |
| The Stinkers Bad Movie Awards | Worst Picture | Moctesuma Esparza Robert Katz | Genomineerd |
* ↑ (en) Rauch Klotman, Phyllis, Gloria J. Gibson (1997). Frame by Frame II: A Filmography of the African American Image, 1978-1994. Indiana University Press, p. 476. ISBN 9780253211200.
* ↑ (en) Pertillar Brevard, Lisa (28 januari 2013). Whoopi Goldberg on Stage and Screen. McFarland, Incorporated, Publishers, p. 42-46. ISBN 9780786468874.
* ↑ (en) Wilson, John (3 september 2007). The Official Razzie Movie Guide. Grand Central Publishing, "Appendix II The Complete Razzie Award History". ISBN 9780446510080, 0446510084.
# Paulus Constantijn la Fargue

Paulus Constantijn la Fargue (ook: Paul Constantijn Lafargue) (Den Haag, gedoopt 5 januari 1729 - aldaar, begraven 10 juni 1782) was een Nederlands kunstschilder, etser en tekenaar.
La Fargue was een telg uit een kunstenaarsgezin. Ook drie broers, waaronder Jacob Elias la Fargue en een zuster, Maria Margaretha la Fargue, waren schilders. Hij was lid van de Haagse Confrerie Pictura.
Paulus Constantijn la Fargue legde zich in eerste instantie toe op het vervaardigen van kamerbehang. Hij werkte onder meer in opdracht van de Haagse kunsthandelaar Gerard Huet. Later specialiseerde hij zich in het tekenen en schilderen van stadsgezichten en landschappen. Tot 1770 legde hij vooral landschappen in Den Haag en Rotterdam vast. Na dit jaar schetste hij ook in en rond de plaatsen Delft, Haarlem, Leiden en Amsterdam.
Hij verwierf daarnaast bekendheid door zijn kopieën naar oude meesters, waaronder Jacob van Ruisdael.
Naast landschappen maakte La Fargue ook afbeeldingen van actuele gebeurtenissen, portretten en genrestukken. Zijn werk verscheen ook in boeken.

## Galerij

* Portret van Ds. Keer (1748)
* De kom in de trekvaart tussen Den Haag en Leiden in Leidschendam (1756)
* Staande koe (1764)
* De vergaderzaal van het genootschap Kunst Wordt Door Arbeid Verkregen (1774)
* Kranestraat, gezien vanaf Bierkade richting Amsterdamse Veerkade, Den Haag (1778)
* Het Herepad in het Haagse Bos (1778)
* Ruud van Capelleveen Paulus Constantijn La Fargue (1729-1782) op www.cultuurarchief.nl (2005)
* J.M. Blok in: Nieuw Nederlandsch biografisch woordenboek. Deel 6. Onder redactie van P.C. Molhuysen en P.J. Blok. (1924)
* Biblioteca Nacional de España: XX1737210
* Bibliothèque nationale de France: cb149619665 (data)
* Biografisch Portaal: 19090805
* Stuttgart Database of Scientific Illustrators 1450–1950: 8317
* Gemeinsame Normdatei: 135994403
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8154 5264
* KulturNav: 2497cb68-a542-4b06-a177-85e1aff696d9
* Library of Congress Control Number: nr94014926
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mzk2012714770
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 22803745X
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A027448118
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 27332
* Système universitaire de documentation: 248608819
* Union List of Artist Names: 500011847
* Virtual International Authority File: 263531717
* WorldCat (via VIAF): 263531717
# Niña Weijers

Niña Weijers (Nijmegen, 1987) is een Nederlands schrijver.

## Biografie

Weijers studeerde literatuurwetenschap in Amsterdam en Dublin. Ze debuteerde met kortverhalen en essays en won in 2010 de Juryprijs van de schrijfwedstrijd Write Now!. Weijers heeft een online column, schrijft recensies voor De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Van 2009 tot 2014 werkte ze voor het Amsterdams academisch-cultureel centrum SPUI25. Daar presenteerde ze samen met filosofe Simon(e) van Saarloos van oktober 2013 tot voorjaar 2014 enkele malen een maandelijkse talkshow, Weijers & Van Saarloos, de seksistische talkshow, met vrouwelijke gasten uit de kunst, cultuur, wetenschap en journalistiek, eerst op de zaal aan het Spui, nadien in de Club Odeon.
In mei 2014 publiceerde uitgeverij Atlas Contact haar debuutroman De consequenties. Het werk werd genomineerd voor de debuutprijs de Bronzen Uil en won de Opzij Literatuurprijs en de Anton Wachterprijs. Daarnaast kwam de roman op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs en de Gouden Boekenuil. In deze laatste prijstoekenning werd Weijers wel de laureaat van de Prijs van de Lezersjury. Het boek werd in het Frans, Duits, Engels en Tsjechisch vertaald. Haar tweede roman, Kamers, antikamers, verscheen in 2019 en is sindsdien in het Frans en Duits vertaald.
Weijers was eind 2014 de eerste schrijver die als writer in residence twee maanden werkte in de Jan van Eyck Academie in Maastricht, een initiatief dat mede gesteund wordt door het Nederlands Letterenfonds. Ze werd daarin opgevolgd door Maartje Wortel. In 2020 werd Niña Weijers de vierde 'writer in residence' van Almere na Stephan Sanders, Renate Dorrestein en Redmond O'Hanlon.
Voor haar boek Cassandra (2023) werd in april 2024 aan Weijers de E. du Perronprijs 2022/2023 toegekend. Het boek is een non-fictie-verhaal over groepen jongeren in Almere die steeds meer rechts-populistische sympathieën krijgen en over de dood van Cassandra van Schaijk, een 17-jarige scholiere uit Almere.

## Persoonlijk

Weijers heeft een relatie met schrijver Arnon Grunberg met wie ze sinds 2021 een zoon heeft.