OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sedes & Belli

Sedes & Belli is een Vlaamse politieserie die in 2002, 2003 en 2004 werd uitgezonden op één. Ozark Henry componeerde de muziek voor deze reeks.
De serie werd na 2 seizoenen stopgezet wegens de hoge productiekosten. Dat is ook de reden waarom seizoen 2 maar 6 afleveringen telt in plaats van de oorspronkelijk geplande 13.

## Verhaal

Frank Sedes (Koen De Bouw) en Lena Belli (Tine Reymer) zijn twee privédetectives. Ze vormen een team binnen het detectivebureau 'Scan Recherche', dat gevestigd is in het havengebied van Oostende. Zij werken nog samen met 4 andere collega's. Hun baas is Vic Moens. De opdrachten van de Scan-detectives beginnen wanneer klanten een beroep op hen doen omdat ze niet kunnen of durven aankloppen bij de politie, omdat een bepaalde zaak te gevoelig ligt, of omdat ze Scan zien als de laatste toevlucht...

## Rolverdeling
### Hoofdpersonages

| Acteur | Personage |
| Koen De Bouw | Frank Sedes |
| Tine Reymer | Lena Belli |
| Vic De Wachter | Vic Moens |
| Karlijn Sileghem | Martine Lambroux |
| Jakob Beks | Louis Tydgat |
| Bart Slegers | Patrick Coene |

### Belangrijkste bijrollen

| Acteur | Personage |
| Luk D'Heu | Theo Belli |
| Diane Belmans | commissaris Els Museeuw |
| Sien Diels | Paula Tydgat |
| Gilda De Bal | Carine Moens |
| Tom Dewispelaere | Chris Moens |
| David Michiels | Bart Moens |
| Erik Burke | Herbert |
| Kristoff Clerckx | Nietveld Junior |
| Kurt Defrancq | Georges Vantorre |
| Monica Van Lierde | Anna |
| Mieke Verheyden | Dame met hondje |
| Tom Van Landuyt | Dirk Feyen |
| Barbara Sarafian | Inge Wyffels |
| Wim Danckaert | Eric Dewaele |
| Korneel Blomme | Matteo |

### Gastrollen

Gastrollen werden gespeeld door onder anderen (in volgorde van verschijning):
* Mathias Sercu (afl. Water en vuur, 2002)
* Tom Van Dyck (afl. Water en vuur, 2002)
* Michael De Cock (afl. t’ Palace, 2002)
* Sjarel Branckaerts (afl. Knock Out, 2003)
* Jenne Decleir (afl. Knock Out, 2003)
* Tiny Bertels (afl. Wie Van De Drie, 19/01/2003)
* Karin Tanghe (afl. Anoniem, 2003)
* Lucas Van den Eynde (afl. Levend lijk, 2003)
* Dirk Tuypens (afl. Levend lijk, 2003)
* Tuur De Weert (afl. Broers, 2003)
* Ludo Hoogmartens (afl. Broers, 2003)
* Herbert Flack (afl. Grand Hotel, 2003)
* Hugo Van den Berghe (afl. Grand Hotel, 2003)
* Wim Stevens (afl. Biecht, 2003)
* Katrien Vandendries (afl. Overstag, 2003)

## Afleveringen

In het voorjaar van 2006 werden reeks 1 en 2 van de serie uitgebracht in een DVD-verzamelbox.

## Muziek

De muziek voor de serie is geschreven en geproduceerd door Ozark Henry. De muziek werd in 2002 ook op cd uitgebracht. Het soundtrackalbum draagt de titel Sedes & Belli - The Music. Het nummer gebruikt voor de intromuziek is getiteld Do You Love Me. Ozark Henry werkte op de soundtrack samen met onder anderen Sarah Bettens en Jasper Steverlinck.

## Externe link

* (en) Sedes & Belli in de Internet Movie Database
# Vicente Aleixandre

Vicente Pío Marcelino Cirilo Aleixandre y Merlo (Sevilla, 26 april 1898 - Madrid, 14 december 1984) was een Spaanse dichter. In 1977 werd hij onderscheiden met de Nobelprijs voor Literatuur.

## Leven en werk

Aleixandre groeide van 1900 tot 1911 op in Málaga en studeerde daarna rechten en economie in Madrid, zonder deze studies af te maken. Korte tijd was hij leraar, maar na een ziekte in 1925 wijdde hij zich aan het schrijverschap. Samen met onder anderen Rafael Alberti sloot hij zich aan bij de 'Generatie van '27', een beweging van jonge dichters die de barokke dichter Luis de Góngora ten voorbeeld stellen. Deze periode resulteerde in de bundel Ámbito (1928). In de jaren dertig publiceerde hij vervolgens een aantal bundels met een meer surrealistische inslag, met een overwegend individualistische, pessimistische toon.
Na de Spaanse Burgeroorlog kon Aleixandre vanwege ziekte niet uitwijken naar het buitenland. Van 1936 tot 1944 werd hem een publicatieverbod opgelegd. Na deze periode publiceerde hij een aantal bundels waarin hij op versluierende wijze de ervaringen uit de burgeroorlog laat doorklinken, als een soort van collectief bewustzijn. In zijn late werk is de tragiek van de menselijke sterfelijkheid het belangrijkste thema: elke individuele mens is het middelpunt van de kosmos, de bestendige cyclus van ontstaan, bloei en neergang is tragisch, maar draagt wel weer de kiemen in zich voor het daaropvolgende.
In 1977 won Aleixandre de Nobelprijs voor Literatuur. Het comité van de Zweedse Academie kende hem deze prijs toe:
   voor een creatief poëtisch schrijven dat de menselijke conditie in de kosmos en de hedendaagse maatschappij belicht, tegelijkertijd de grote vernieuwing van de tradities in de Spaanse poëzie tussen de oorlogen vertegenwoordigend.
Eerder won hij al de Premio Nacional de Literatura (in 1934, voor La destrucción o el amor) en tweemaal de Premio de la Crítica (in 1963 voor En un vasto dominio en in 1969 voor Poemas de la consumación).
Aleixandre was lid van de Real Academia Española. Hij overleed in 1984 aan een interne bloeding, 86 jaar oud.

## Fragment uit het gedicht "Een paar woorden maar"

Een paar woorden maar zou ik zacht in je oor willen zeggen. Klein is het geloof van een onzeker mens. Lang leven is duister, en opeens is weten jezelf niet meer herkennen. Maar zelfs dan nog zou ik spreken. Want mijn ogen herhalen wat ze overnemen: je schoonheid, je naam, het gerucht van de rivier, het bos, de ziel in haar eenzaamheid.
(Vertaling Hub. Hermans)

## Werken

* 1928: Ámbito
* 1932: Espadas como labios
* 1935: La destrucción o el amor
* 1944: Sombra del paraíso
* 1954: Historia del corazón
* 1958: Los encuentros, biografische schtsen, in proza
* 1962: En un vasto dominio
* 1968: Poemas de la consumación
* 1972: Sonido de la guerra
* 1974: Diálogos del conocimiento
* 1991: En gran noche

## Literatuur en bron

* A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur. Bussum, 1980-1984. ISBN 90-228-4330-0
# Jonas Van Thielen

Jonas Van Thielen (Holsbeek, 27 april 1986) is een Vlaamse theateracteur. Hij is de zoon van Stev Van Thielen en Ann Mulders, allebei televisiemaker. Hij is de broer van Mik Cops, ook televisiemaker (bij het productiehuis De Chinezen), en van Kathryn Cops, regisseur van Dagelijkse kost en sidekick van Jeroen Meus.

## Loopbaan

Jonas was verschillende jaren leider bij de Scouts van Leuven. Na zijn debuutvoorstelling De Leeuw van Vlaanderen, een tribute en zijn tweede voorstelling Live Achievement, toerde hij rond met zijn derde solovoorstelling PSP/Peter Sellers Project/PlayStation Portable. Hij speelde mee in de serie 16+ als Bert en verscheen ook in De laatste show en tweemaal in Mag ik u kussen?. Hij was verder te zien in het reportageprogramma Ten oorlog en de tv-serie Vriendinnen. In 2018 maakte Van Thielen ook zijn intrede in de tv-serie Tegen de sterren op. Sinds november 2019 speelt hij Zwarte Piet in Dag Sinterklaas op Ketnet.
Van Thielen studeerde in 2008 af aan het Lemmensinstituut in Leuven, waarna hij de '2 year Acting Course' volgde aan de London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA).
Van Thielen regisseerde in 2022 ‘Stilte AUB!’ in KTg Uilenspiegel te Diest. Het was één van zijn meesterwerken waarbij er steeds lovende kritieken werden gegeven onder meer door Het Laatste Nieuws.
In 2023 toert hij samen met Guga Baul in een reis doorheen het Vlaamse televisielandschap van de jaren 1980 en '90, genaamd 'Badje vol met stroop'. Rode draad is hun oppergod Urbanus, van wie ze een film vertellen, Hector of Koko Flanel. Ze brengen een ruime keus aan grappige weetjes uit televisie-makend Vlaanderen, waarbij Baul de stemmen-imitaties doet en Jonas zijn chocoverslaving cultiveert.

## Filmografie

* Het Nieuwsblad, 24 februari 2011, Jonas (24) is het enfant terrible van Hollywood
# Altenstadt (Iller)

Altenstadt is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Neu-Ulm. Altenstadt (Iller) telt 5.132 inwoners.
Altenstadt · Bellenberg · Buch · Elchingen · Holzheim · Illertissen · Kellmünz a.d.Iller · Nersingen · Neu-Ulm · Oberroth · Osterberg · Pfaffenhofen a.d.Roth · Roggenburg · Senden · Unterroth · Vöhringen · Weißenhorn
# Adamstown (Pitcairneilanden)

Adamstown is de kleinste gebiedshoofdstad ter wereld met 50 (2020) inwoners. Het ligt aan de noordkant van het eiland Pitcairn en maakt deel uit van de Pitcairneilanden die bij het Verenigd Koninkrijk behoren.

## Geschiedenis

De plaats is ontstaan toen enkele muiters van de HMS Bounty op het eiland landden met een aantal meegevoerde Tahitiaanse mannen en vrouwen. De plaats is vernoemd naar John Adams, de laatste muiter die was overgebleven in 1800 en van toen af de plaats bestuurde en het dorp zijn eigenlijke vorm gaf. Gedurende de geschiedenis werd het eiland twee keer geëvacueerd naar Tahiti en Norfolk, maar steeds keerden er bewoners terug en bleef de plaats bestaan. De bevolking nam gestaag toe en in 1937 had de plaats 233 inwoners. Daarna begon de bevolking voornamelijk door emigratie sterk af te nemen. Veel huizen in het dorp staan leeg en de bevolking vreest al een tijdje voor hun voortbestaan.
Zie ook: geschiedenis van de Pitcairneilanden

## Dagelijkse bezigheden

De bevolking houdt zich vooral bezig met landbouw, visserij, de verkoop van postzegels en het maken van miniatuurreplica's van de Bounty uit Mirohout.
Voor de visserij zijn vooral mannen nodig. Een rechtszaak in 2004 tegen een groot deel van de mannelijke bevolking (beschuldigd van seksuele wandaden) riep daarom ook veel weerstand op, omdat er bij veroordelingen een aantal mannen buiten het eiland gevangen zouden kunnen worden gezet en daarmee de toekomst van het eiland in gevaar dreigde te komen. In de veroordelingen werd daarom daarmee rekening gehouden en werden er speciaal hiervoor een aantal cellen op het eiland gebouwd en een aantal mannen kreeg taakstraffen.
De inwoners leven grotendeels volgens de wetten van de zevendedagsadventisten, hetgeen in de praktijk onder andere inhoudt dat hun rustdag op zaterdag is, er geen alcohol wordt gedronken en er geen varkensvlees wordt gegeten. Niet meer alle inwoners houden zich hier echter nog aan en het kerkbezoek is sterk afgenomen.
De bevolking heeft sterke banden met Pitcairners van buiten het eiland. In Nieuw-Zeeland, Tahiti en Australië (vooral op Norfolk) wonen veel Pitcairners. Op Norfolk wonen zelfs ongeveer 1000 afstammelingen van de muiters (voornamelijk door de emigratie vanuit Pitcairn in 1856, toen de gehele bevolking naar Norfolk werd overgebracht).
Eilanden: Ducie · Henderson · Oeno · Pitcairn · Sandy Hoofdstad: Adamstown
# Klavdia (zangeres)

Klaudia Papadopoulou (Grieks: Κλαυδία Παπαδοπούλου; Aspropyrgos, 2002), beter bekend onder haar artiestennaam Klavdia, is een Griekse zangeres.

## Biografie

Klavdia werd geboren in Aspropyrgos en is van Pontische afkomst. In 2018 haalde ze de finale van de Griekse versie van The Voice.
In januari 2025 won Klavdia de Griekse preselectie voor het Eurovisiesongfestival, waardoor ze haar vaderland mag vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival 2025 in het Zwitserse Bazel.
1974: Marinella · 1976: Mariza Koch · 1977: Pascalis, Marianna, Robert & Bessy · 1978: Tania Tsanaklidou · 1979: Elpida · 1980: Anna Vissi & Epikouri · 1981: Yiannis Dimitras · 1983: Kristi Stassinopoulou · 1985: Takis Biniaris · 1987: Bang · 1988: Afroditi Frida · 1989: Mariana Efstratiou · 1990: Christos Callow & Wave · 1991: Sophia Vossou · 1992: Cleopatra · 1993: Katerina Garbi · 1994: Kostas Bigalis & The Sea Lovers · 1995: Elina Konstantopoulou · 1996: Mariana Efstratiou · 1997: Marianna Zorba · 1998: Thalassa · 2001: Antique · 2002: Michalis Rakintzis · 2003: Mando · 2004: Sakis Rouvas · 2005: Elena Paparizou · 2006: Anna Vissi · 2007: Sarbel · 2008: Kalomira · 2009: Sakis Rouvas · 2010: Giorgos Alkaios & Friends · 2011: Loukas Giorkas feat. Stereo Mike · 2012: Eleftheria Eleftheriou · 2013: Koza Mostra feat. Agathonas Iakovidis · 2014: Freaky Fortune feat. RiskyKidd · 2015: Maria Elena Kiriakou · 2016: Argo · 2017: Demy · 2018: Gianna Terzi · 2019: Katerine Duska · 2021: Stefania · 2022: Amanda Tenfjord · 2023: Victor Vernicos · 2024: Marina Satti · 2025: Klavdia
* ↑ It's Klavdia for Greece at Eurovision 2025 with Asteromáta. EBU. Geraadpleegd op 31 januari 2025.
# Aubigny (Somme)

Aubigny is een gemeente in het Franse departement Somme (regio Hauts-de-France) en telt 536 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Amiens. In de gemeente ligt spoorwegstation Daours.

## Geografie

De oppervlakte van Aubigny bedraagt 9,8 km², de bevolkingsdichtheid is 54,7 inwoners per km². De belangrijkste arm van de Ancre mondt hier uit in de Somme.
De onderstaande kaart toont de ligging van Aubigny (Somme) met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Mils bei Imst

Mils is een gemeente in het district Imst van de Oostenrijkse deelstaat Tirol.
Mils ligt in het Oberinntal dicht bij Imst, ten noorden van de Inn. Door de aanleg van een tunnel voor de Inntal Autobahn ligt Mils niet langer op de route voor het doorgaand verkeer. De meeste inwoners werken in de omliggende gemeenten. De Milser Au is een recreatiegebied gelegen aan de Inn.

## Geboren

* Norbert Gstrein (1961), schrijver

## Externe link

* Website van de gemeente
Arzl im Pitztal · Haiming · Imst · Imsterberg · Jerzens · Karres · Karrösten · Längenfeld · Mieming · Mils bei Imst · Mötz · Nassereith · Obsteig · Oetz · Rietz · Roppen · St. Leonhard im Pitztal · Sautens · Silz · Sölden · Stams · Tarrenz · Umhausen · Wenns
* Gemeinsame Normdatei: 7755692-6
* Virtual International Authority File: 243259174
* WorldCat (via VIAF): 243259174
# Rappa

Rappa, pseudoniem van Robby Jonathan Parabirsing (Paramaribo, 13 augustus 1954) is een Surinaams prozaschrijver, columnnist en leraar Nederlands.

## Werk

Rappa werkte als leraar op het Vrije Atheneum en werkt momenteel op de Algemene Middelbare School. Hij beheert sinds 1980 aan huis een stripbibliotheek en werkt als uitgever van boeken die als printing-on-demand in kleine oplage verschijnen bij zijn uitgeverij Ralicon. Hij debuteerde met Friktie tories oftewel Gevlochten verhalen (1980). Met populair getoonzet proza in Surinaams-Nederlands waarin billen en borsten in alle toonaarden worden bezongen, wist hij de aandacht op zich te vestigen. Zijn afschuw van het plechtige woord is in lijn met uitgesproken opvattingen over literaire vorm. Anderzijds hebben die opvattingen ook veel modieusheid en oppervlakkigheid met zich meegebracht.
Qua vormgeving neigt zijn werk naar massalectuur, wat niet verhindert dat het soms een expliciet politieke lading heeft, zoals in Opa Djannie en andere verhalen, 1981). Seks is een vast bestanddeel van zijn boeken, zoals in het verhaal Fromoe Archie (Vrome Archie, 1984). Zijn roman De vlek uit het verleden verscheen in een voor Nederland van al te seksistische taal geschoonde versie in 1984 bij Uitgeverij Masusa in Nijmegen. Zijn laatste werk voor volwassen lezers zijn de novellen De tapoe (Het amulet, 1995) en Een bloedige les (2001) en de verhalenbundel Nieuwe friktie tories (1999).
Rappa schreef voorts de kinderboeken Silvy en Hexa en andere verhalen (1983) en Verdwaald in het bos (1998) en stelde een aantal vakantieboeken samen. Het verhaal 'Hij wilde licht' verscheen in de bloemlezing Nieuwe Surinaamse verhalen (1986) en werd herdrukt in Verhalen van Surinaamse schrijvers (1989). ‘De vrouw van Bolle’ verscheen in Mama Sranan (1999). Hij droeg ook bij aan de Engelstalige bloemlezing uit de Surinaamse literatuur Diversity is power (2007).
Rappa is rond 2005 secretaris van Schrijversgroep '77. In januari 2006 trad hij op tijdens het Haagse literatuurfestival Winternachten. Hij is sinds juli 2010 in de rubriek Politieke Borrelpraat columnist voor Starnieuws.
In 2015 won hij de Henri Frans de Ziel Cultuurprijs, alias Trefossaprijs. In hetzelfde jaar nam hij met Deryck Ferrier en Carlo Jadnanansing het initiatief voor de oprichting van het Don Walther Fonds. Vanuit het fonds sinds 2018 de Donner Schrijfwedstrijd gehouden.

## Literatuur over Rappa

* Michiel van Kempen, Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur. Breda: De Geus, 2003, deel II, pp. 964, 1045-1048, 1190, 1207.
# Station Belvaux-Soleuvre

Station Belvaux-Soleuvre (Luxemburgs: Gare Bieles-Zolwer, Frans: Gare de Belvaux-Soleuvre, Duits: Bahnhof Beles-Zolver) is een spoorwegstation in de plaats Belvaux en nabij de plaats Soleuvre in de gemeente Sanem in Luxemburg. Het ligt aan lijn 6f en wordt beheerd door de Luxemburgse vervoerder CFL.

## Treindienst

| Serie | Treinsoort | Route | Bijzonderheden |
| RB 6800 | Regionalbahn (CFL) | Luxemburg – Esch-sur-Alzette – Belvaux-Soleuvre – Rodange | |
CFL Lijn 6 en 6a: Luxemburg · Luxembourg-Howald · Howald · Fentange · Berchem · Bettembourg · Noertzange · Schifflange · Esch-sur-Alzette · Belval-Université · Belval-Lycée · Belval-Rédange · Belvaux-Soleuvre · Oberkorn · Differdange · Niedekorn · Pétange · Lamadeleine · Rodange
CFL Lijn 6b: Bettembourg · Dudelange-Burange · Dudelange-Ville · Dudelange-Centre · Dudelange-Usines · Volmerange-les-Mines CFL Lijn 6c: Noertzange · Kayl · Tétange · Rumelange · Rumelange-Ottange CFL Lijn 6e: Esch-sur-Alzette · La Hoehl · Audun-le-Tiche
Zie ook: CFL Lijn 1 · CFL Lijn 2 · CFL Lijn 3 · CFL Lijn 4 · CFL Lijn 5 · CFL Lijn 7
# Dochters van het Heilig Kruis

De Dochters van het Heilig Kruis (ook: Dochters van het Kruis, of Kruisdochters) is een rooms-katholieke zusterscongregatie.
De congregatie werd in 1833 gesticht, en wel te Luik door Willem Habets en Jeanne Haze. In 1851 werd deze verheven tot pauselijke congregatie.
In 1946 sloten de Zusters van Sint-Jozef, eveneens gesticht te Luik, zich bij hen aan.
In Nederland waren de zusters van 1924-1982 aanwezig, en wel te Utrecht, waar ze een kindertehuis aan de Abstederdijk hadden.

## Externe bron

* Dochters van het Heilig Kruis
# Bodelshausen

Bodelshausen is een plaats in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg, gelegen in het Landkreis Tübingen. Bodelshausen telt 5.771 inwoners.
Ammerbuch · Bodelshausen · Dettenhausen · Dußlingen · Gomaringen · Hirrlingen · Kirchentellinsfurt · Kusterdingen · Mössingen · Nehren · Neustetten · Ofterdingen · Rottenburg am Neckar · Starzach · Tübingen
# Microalgen

Microalgen (ook: microfyten) zijn microscopische algen die worden aangetroffen in zoet water en in oceanen.
Microalgen zijn doorgaans eencellige soorten die afzonderlijk bestaan of in ketens of groepen. Afhankelijk van de soort kan hun grootte variëren van enkele micrometer (µm) tot enkele honderden van micrometer. Microalgen hebben geen wortels, stengels of bladeren. Microalgen zijn in staat tot het uitvoeren van fotosynthese en zijn daarmee belangrijk voor het leven op aarde, zij produceren ongeveer de helft van de zuurstof in de atmosfeer en verbruiken tegelijkertijd koolstofdioxide om foto-autotroof te groeien.
De biodiversiteit van microalgen is groot: er wordt geschat dat er ongeveer 200 000 tot 800 000 soorten bestaan, waarvan er ongeveer 35 000 zijn beschreven. Meer dan 15 000 nieuwe chemische verbindingen, afkomstig van de biomassa van algen zijn gekarakteriseerd (Cardozo et al. 2007). De meeste van deze soorten microalgen produceren stoffen zoals carotenoïden, antioxidanten, vetzuren, enzymen, peptiden, toxinen en sterolen.
De chemische samenstelling van microalgen varieert aanzienlijk, afhankelijk van zowel de soort als de groei-omstandigheden. Het is mogelijk om in microalgen de gewenste producten te accumuleren door het veranderen van omgevingsfactoren zoals temperatuur, belichting, pH, toevoer van CO$_2$, zouten en voedingsstoffen.
Hoewel visolie bekend is geworden vanwege de aanwezigheid van omega 3-vetzuren, is het niet de vis die omega 3-vetzuren produceert, maar vindt er bij vissen accumulatie plaats door het eten van microalgen.
Arthrospira en Chlorella zijn microalgen (een blauwwier en een groenwier) die als voedingssupplement gebruikt worden.
# Onychogomphus rappardi

Onychogomphus rappardi is een libellensoort uit de familie van de rombouten (Gomphidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als onzeker, beoordelingsjaar 2007. Oorzaak van deze status was dat de soort sinds 1936 niet meer was waargenomen. Inmiddels is de soort herontdekt op twee locaties in het noorden van Sumatra (2022, 2024). [in te voegen referentie: Bal, D. (2024). Rediscovery of the Sumatran Endemics Onychogomphus rappardi (Odonata: Gomphidae) and Herona sumatrana sumatrana (Lepidoptera: Nymphalidae), with Notes on Observations of Other Rare Butterflies and Moths from the North of Sumatra. BIO PALEMBANICA, 1(2), 48–58. https://doi.org/10.36982/bio.v1i2.4921]
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door Lieftinck.
* 1 2 (en) Onychogomphus rappardi op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011
# Gele kamille

De gele kamille (Anthemis tinctoria, synoniem: Cota tinctoria) is een tweejarige plant die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). De soort komt van nature voor in Europa en West-Azië en is zeer zeldzaam in Zuid-Limburg en zeldzaam in stadsgebieden, maar komt elders voor als adventiefsoort of ingezaaid. Het aantal chromosomen is 2n = 18. Het geslacht schubkamille onderscheidt zich van het geslacht kamille (Matricaria), doordat bij schubkamille stroschubben in het bloemhoofdje voorkomen. Dit zijn de vliesjes die zich tussen de buisbloemen bevinden. De botanische naam van het geslacht Anthemis is afgeleid van anthemon dat bloem betekent.
De plant wordt 30–60 cm hoog en heeft enkel veerdelige bladeren met gelobde tot diep ingesneden slippen. Het blad is 1–5 cm lang.
Gele kamille bloeit van juni tot september. Het 3–4 cm brede hoofdje heeft 20 -32 gele lintbloemen en een hart van gele, vijfslippige buisbloemen. De bloemhoofdjesbodem is halfbolvormig en na de bloei niet verlengd. De omwindselblaadjes hebben een vliezige bovenrand. De bloemen worden bestoven door bijen, wespen, vlinders, pollenetende en andere vliegensoorten.
De vrucht is een samengedrukt vierkantig, 2 mm lang nootje met scherpe vleugelranden. Het pappus (vruchtpluis) is zeer kort en kroontjesachtig. De vruchten worden door de wind of als klit verspreid.
* Illustratie
* Plant
* Blad
* Omwindsel
* Stroschub en buisbloem
* Nootjes
* Bloeiwijze van de cultivar Anthemis tinctoria 'Lemon Ice' .

## Voorkomen

Gele kamille prefereert open, zonnige, warme en droge, matig voedselrijke, stikstofarme tot stikstofrijke, matig zure tot basische, vaak humusarme, zandige en stenige bodems. Ze groeit in zandige uiterwaarden, op allerlei omgewerkte en braakliggende grond, in voedselrijke ruigten, op zandvlakten en oude muren, in bermen en wijngaarden, in extensief gebruikte akkers en op spoorwegterreinen. In het westen reikt het Europese deel van het verspreidingsgebied tot in België en Nederland. De soort is zeldzaam in het Urbaan district en elders zeer zeldzaam, maar wordt ook uitgezaaid. De plant is achteruitgegaan door de ontmanteling van oude vestingwerken maar heeft nieuwe kansen gekregen met name op spoorwegterreinen.

## Gebruik

Sinds de late Middeleeuwen is gele kamille een gecultiveerde gebruiksplant die als sierplant diende maar ook citroengele en olijfgroene verfstof leverde (hierop duidt ook de soortaanduiding tinctoria) en die als zandbinder ingezaaid werd.

## Waardplant

Gele kamille is waardplant voor de vlinders Scherpe streepbandmot (Isophrictis anthemidella) en kamillevlinder (Cucullia chamomillae).
* 1 2 3 René van Moorsel, 2014 CC-BY-SA 3.0
* ↑ Gearchiveerd op 8 december 2022.