OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maskobossen

De Maskobossen is een boscomplex en natuurgebied ten zuiden van de West-Vlaamse plaats Jabbeke.
Deze enkele tientallen hectare grote bossen werden einde 19e eeuw aangeplant als productiebos en omvatten eiken, lariksen, en beuken. Ook zijn er hakhoutpercelen. Het betrof ontginningsbossen in de velden, de woeste gronden in Zandig Vlaanderen.
Het was lange tijd bezit van de adellijke familie De la Faille d'Huysse, en omstreeks 1946 werd het verkocht aan de familie Gillès de Pélichy. In 2000 werd het aangekocht door Natuurpunt.
Kenmerken voor het gebied is een lange beukendreef. De bosuil, boomvalk en boomklever nestelen hier.
Tegenwoordig is het gebied toegankelijk voor wandelaars en fietsers, en is er een wandelroute uitgezet. Men streeft naar een bosbeheer waarin inheemse soorten de overhand krijgen.
# Poldergebied van Lampernisse en omgeving

Het Poldergebied van Lampernisse en omgeving is een beschermd landschap in de West-Vlaamse gemeenten Diksmuide en Veurne.
Het is gelegen tussen de plaatsen Zoutenaaie, Oostkerke, Sint-Jacobs-Kapelle, Oudekapelle en Lampernisse. Het is een poldergebied dat ontstaan is door de geleidelijke indijking (gedurende de 11e eeuw) van de schorren die langs de IJzer lagen, wat toen nog een getijdengeul was. De beddingen van de geultjes die op de schor liepen werden aangewend om de polders te ontwateren, reden waarom de sloten ook tegenwoordig nog een kronkelig verloop hebben. De Oude Zeedijk, aangelegd in de 12e eeuw, vormt de oostgrens van het gebied.
In het gebied is ook omkering van het reliëf waar te nemen: Oude geulbodems waren zandig, terwijl de kleiige bodem daartussen werd ontwaterd en inklonk, en daardoor lager dan de voormalige geulbodems kwam te liggen.
De perceelgrenzen zijn grotendeels nog laatmiddeleeuws. Er ontstonden grote hoeven die omgracht waren en vaak afhankelijk van abdijen, zoals de Augustijnenabdij Zonnebeke, de Abdij van Cambron en de Sint-Niklaasabdij te Veurne.
Ook de Eerste Wereldoorlog liet zijn sporen na, aangezien toen veel loopgraven werden aangelegd. Een vijftiental (geallieerde) bunkers uit die tijd is nog aanwezig.

## Natuurwaarden

Tot de vele water- en oeverplanten in het gebied behoren wortelloos kroos, pijlkruid, grote kroosvaren, zwanenbloem, grote egelskop, watertorkruid, lidsteng, kalmoes, pijptorkruid, gewone waterbies en groot moerasscherm.
Van de broedvogels kunnen worden genoemd: zomertaling, slobeend, kwartel, scholekster, grutto, kerkuil, blauwborst, rietzanger, bosrietzanger, kleine karekiet, rietgors en grauwe gors.
Doortrekkers en wintergasten zijn: lepelaar, kleine zwaan, kleine zwaan, kleine rietgans, kolgans, smient, blauwe kiekendief, bruine kiekendief, ruigpootbuizerd, smelleken, goudplevier, wulp, velduil en tapuit.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Watervallen van Rešov

De watervallen van Rešov (Tsjechisch: Rešovské vodopády) bevinden zich in het dal van de rivier de Huntava, ongeveer 1,5 kilometer van het dorp Rešov in het Jeseniky-gebergte in het noorden van Tsjechische regio Moravië. De rivier loopt hier door een diepe, smalle kloof en bevat meerdere watervallen. Langs deze waterpartijen is een voetpad aangelegd voor toeristen, en er zijn op gevaarlijke plekken trappen, bruggetjes en leuningen gemaakt. De route is niet begaanbaar voor rolstoelen of mensen die slecht ter been zijn.

## Beschermd gebied

De watervallen maken deel uit van het 71,6 hectare grote Nationaal Natuurreservaat Rešovské Vodopády. Rondom de watervallen groeien bijzondere varens en mossen op de vochtige, schaduwrijke rotsen en omgevallen boomstammen.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Rešovské vodopády op de Tsjechischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Vaðlaheiðargöng

Vaðlaheiðargöng is een tunnel in Noordoost IJsland waar de ringweg doorheen loopt. De tunnel is 7,5 kilometer lang en bekort de oorspronkelijke route met 16 kilometer. Ten oosten van Akureyri liep de ringweg langs de oostzijde van de Eyjafjörður naar het noorden om vervolgens over de Víkurskarð bergpas naar het oosten af te buigen. In de winter valt er bij deze pas veel sneeuw, en de weg werd dan met moeite begaanbaar gehouden. Dat was de belangrijkste reden om de tunnel aan te leggen.
Het was de bedoeling dat de tunnel in 2017 opengesteld zou worden, maar gedurende de graafwerkzaamheden stuitte men onverwachts op een ondergrondse warmwaterstroom waardoor er erg veel gloeiend heet water de tunnel in stroomde. Het stelpen van deze watervloed heeft de constructeurs voor grote problemen gesteld en er moesten ingrijpende maatregelen getroffen worden. De tunnel is in december 2018 voor het verkeer opengesteld en in januari 2019 officieel in gebruik genomen. Het is de enige landtunnel op IJsland waar tol voor geheven wordt.
De tunnel loopt onder de Vaðlaheiði hoogvlakte door, vandaar zijn naam.
# Slot Wasserberg

Het slot Wasserberg ligt in de gemeente Gaal in de Oostenrijkse deelstaat Stiermarken. Het slot is gelegen op een kleine heuvel aan de samenvloeiing van de Gaalbach en de Ingeringbach.

## Geschiedenis

In 1260 werd op de locatie van het huidige slot een burcht gebouwd in opdracht van bisschop Bernhard van Seckau. De ombouw tot slot gebeurde onder bisschop Matthias Scheit in de periode 1482-1503.
In 1844 werd het slot, na 600 jaar in het bezit van het bisdom Seckau te zijn geweest, verkocht aan Maximilian Seßler. Deze ondernam in 1848 belangrijke verbouwingen en uitbreidingen.
In de jaren daarna wisselde het slot ettelijke malen van eigenaar. Graaf Max Arco-Zinneberg, eigenaar van 1894 tot 1897, en prins Arnulf van Beieren, eigenaar van 1897 tot 1906, verbouwden het slot tot alpenhotel en kuuroord.
In 1913 werd het slot eigendom van de cisterciënzerabdij Heiligenkreuz. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden in het slot eerst Russische officieren en, vanaf 1915, gewonde Oostenrijkse officieren ingekwartierd. In de periode tussen de twee wereldoorlogen deed het slot dienst als vakantiekolonie. Na de Anschluss van Oostenrijk bij Duitsland werd het slot overgenomen door de Reichsforstverwaltung (de bosbouwadministratie).
In 1945 nam Stiermarken de verantwoordelijkheid voor het slot over tot het in 1950 na een rechtszaak terug in het bezit van de abdij Heiligenkreuz kwam.
Vandaag omvat het slot de administratie van een bosgebied van 11.650 hectare, huurwoningen, en vakantieverblijven voor leden van de kloosterorde.

## Cultuur

Het slot heeft vier vleugels gelegen rond een ruime binnenplaats. De ronde toren op de zuidoosthoek heeft romaanse kenmerken en is de enig overgeblevene van de oorspronkelijk vier hoektorens. De benedenverdieping van de zuid-, oost-, en noordvleugels zijn gotisch. De toren aan de noordwestelijke kant van de binnenplaats heeft een gotische onderbouw en een barokke bovenbouw. De aan de toren aangebrachte wapens zijn van bisschop Matthias Scheit, de industrieel Maximilian Seßler, en de abten Gregor Pöck en Franz Gaumannmüller.
Bij restauraties in 2013 werd in de zuidoostelijke hoek een bron uit de 15e eeuw opengelegd. In het centrum van de binnenplaats ligt een twaalf ton zware steen bekroond met een vogelsculptuur van de hand van pater Raphael Statt.
De slotkapel ligt in de noordelijke vleugel. Bij een restauratie in 1976 zijn laatgotische fresco's blootgelegd. De binnenruimte van de kapel is laatgotisch. Het altaar is neo-barok.
Voor het slot staat nog een kleine barokkapel, de Johannes Nepomuk-kapel.
# Meer van Biel

Het Meer van Biel (Duits: Bielersee, Frans: Lac de Bienne) is een groot meer bij de Zwitserse stad Biel/Bienne. Het meer meet 39,3 km² en heeft een maximale diepte van 74 m.
Het meer van Biel vormt de grens tussen twee geologische regio's: de kalkformatie van de Jura en het Molassegebied van het Merenland. Omdat dit meer in het gebied rond Biel ligt en deze regio zo vlak is wordt deze regio “Seeland” genoemd. Het meer van Biel maakt samen met het Meer van Murten (bij Murten) en het Meer van Neuchâtel deel uit van het "Fribourger merendistrict". Het stadje Biel/Bienne ligt aan de noordoostpunt.
De rivier de Aare werd in 1878 via dit meer omgeleid. Het Thiellekanaal (Canal de la Thielle) verbindt het meer met het Meer van Neuchâtel.
Sinds 1887 kan men boottochten op het meer van Biel maken. Met de rondvaartboot kan men bij elk klein wijndorpje (Tüscherz, Wingreis, Twann, Ligerz, La Neuveville, Erlach en Lüscherz) uitstappen om een wandeling langs de wijnranken te maken. Men heeft hier uitzicht over het meer en het St. Petersinsel. Op dit schiereiland heeft de filosoof Jean-Jacques Rousseau een tijd gewoond.
# Burg Falkenstein (Obervellach)

Burg Falkenstein (Nederlands: kasteel Falkenstein) is een middeleeuws kasteel in de buurt van Obervellach in Karinthië, Oostenrijk. Het maakt deel uit van het grotere fortcomplex Falkenstein. Het belangrijkste fort van Oberfalkenstein is tegenwoordig een ruïne, terwijl het onderste kasteel Falkenstein, ook wel Niederfalkenstein genoemd, grotendeels bewaard is gebleven.

## Locatie

Het fort werd gebouwd op een rotsachtig voorgebergte op de zuidwestelijke hellingen van de Reisseck-groep in het Hohe Tauern gebergte, met uitzicht op de Möll vallei ten oosten van Obervellach. Niederfalkenstein ligt 843 meter boven zeeniveau.
De Tauernspoorlijn, geopend in 1909, ging aanvankelijk onder de rots door in een 67 meter lange tunnel. Bij de dubbelsporige uitbreiding van 1971 tot 1973 werd de spoortunnel vervangen door een brede boogbrug. Deze brug ligt tussen de locatie van het huidige Burg Falkenstein en de hoger gelegen ruïne Falkenstein. De burchten worden ook wel aangeduid als Oberfalkenstein en Niederfalkenstein. De spoorbrug is met 396 meter, een van de langste bruggen in Oostenrijk.
De ruïnes van Oberfalkenstein bestaan uit een bergfried / donjon met omringende grachten en de fundamenten van een Romaanse palas. Verder is er een kapel gewijd aan Johannes de Doper, welke voor het eerst genoemd werd in 1246. Deze is in 1772 aanzienlijk vergroot in barokstijl en is nog steeds in gebruik.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Falkenstein Castle (Niederfalkenstein) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Niederfalkenstein Hoogte en Locatie. Gearchiveerd op 7 augustus 2022. Geraadpleegd op 14 april 2020.
* ↑ (de) Geschichte - Burg Falkenstein Obervellach. Burg Falkenstein. Gearchiveerd op 22 maart 2023. Geraadpleegd op 14 april 2020.
* ↑ (en) Falkenstein Bridge (Obervellach, 1973). Structurae. Gearchiveerd op 18 oktober 2020. Geraadpleegd op 18 oktober 2020.
* ↑ Oostenrijk: Tauernbahn gemist? Start met kijken op NPO Start. NPO. Gearchiveerd op 22 juli 2020. Geraadpleegd op 21 juli 2020.
# 't Veld (natuurdomein)

Het Provinciedomein 't Veld is een natuur- en recreatiegebied in de West-Vlaamse gemeente Ardooie, direct ten westen van de kom van het dorpje 't Veld gelegen.
Het 44 ha grote gebied was oorspronkelijk het domein van het Kasteel van Ardooie, en bestaat uit park met vijvers en bos. Het kasteel is particulier bezit, maar het domein is vrij toegankelijk en er zijn wandelpaden door en om het domein uitgezet die ook langs de Rysselendemolen en het historische Veldkruis, dat zich aan de rand van het gebied bevindt.
Er zijn ook recreatieve voorzieningen zoals een cafetaria, bootverhuur en dergelijke.
# Oude Weerd

Oude Weerd is een erkend natuurreservaat in de Belgische deelgemeente Rekem. Het gebied is 29,7 hectare groot en omvat graslanden, poelen, houtkanten, struweel en natte ruigten. Het gebied wordt beheerd door Natuurpuntafdeling Lanaken.
Oude Weerd is het ganse jaar door toegankelijk via wandelpaden en bestaat uit vijf mozaïeken met elk een eigen beheersplan. Het ligt aan de boorden van de Ziepbeek, in de onmiddellijke omgeving van Oud-Rekem.

## Historiek

In maart 2011 kon Natuurpunt, met de steun van het Regionaal Landschap Kempen en Maasland, de provincie Limburg en het gemeentebestuur Lanaken het voormalig door de NV De Cup uitgebaat grindwinningsgebied in Oud-Rekem aankopen. De site werd was in het verleden een deel van de bedding van de Maas die is verland. De leem die door de rivier werd afgezet was vruchtbare landbouwgrond maar ook geschikt voor de productie van bakstenen. Later, in de 20e eeuw volgde de grind- of kiezelwinning. De sporen hiervan werden gewist door het vullen van de kuilen. Eèn kuil bleef behouden.
Ezels zorgen voor de begrazing van de graslanden. Er zijn twee wandelpaden van respectievelijk 2,7 en 3,7 kilometer lang.

## Fauna en flora

Waarnemingen die anno 2020 zijn gedaan in de Oude Weerd:

### Fauna

* Fuut, tafeleend, rietgors, ijsvogel, blauwborst, blauwe reiger, kwak, waterhoen, kleine karekiet, aalscholver, nijlgans, meerkoet, grauwe gans, kuifeend, wintertaling, bever, wilde eend, grote zilverreiger, grauwe klauwier, braamsluiper, Roodborsttapuit, knobbelzwaan , bruine kikker, kleine watersalamander, meerkikker, gewone pad en boswitje.

### Flora

* Riet, Gelderse roos, sleedoorn, slangenkruid, meidoorn, rode kornoelje, echte tonderzwam, zomerfijnstraal, grote kaardebol.
Daarnaast herstelde men in 2020 met de hulp van de Nationale Boomgaardenstichting een oude hoogstamboomgaard met 57 nieuwe bomen. Gekozen is voor oude Limburgse fruitvariëteiten zoals de Rode Keuleman, de Bigarreau Napoleon, Monsieur Hattif en de Dubbel Flip.

## Afbeeldingen

* Ezels op Oude Weerd
* Meidoornhagen
* Sleedoorn
* Gelderse roos
* Schermhavikskruid
* Zomerfijnstraal
* Kardinaalsmuts
* Echte tonderzwam
* Rogge
# Sint-Arnolduspark

Het Sint-Arnolduspark is een bedevaartpark op de Tiegemberg in Tiegem, dat tot de West-Vlaamse gemeente Anzegem behoort.
Het park is een overblijfsel van het voormalige Holdebroekbos, en er is een bron in een uitgesneden dal waar zeldzame plantengroei is te vinden. Ook zijn er bijzondere parkbomen en huizen er zeldzame vogels.
Het was Vital Moreels die het initiatief nam tot de aanleg van het park. Zo kwam er in 1866 een neogotische bedevaartkapel, die in de plaats kwam van een eerdere kapel die in 1817 bij de bron was gebouwd als dank voor een genezing. Landschapsarchitect Hubert Van Hulle ontwierp om de kapel heen een park met kunstmatige grotten, bruggetjes, watervalletjes en een houten uitkijktoren, die omstreeks 1900 vervangen werd door de Belvedère, een cementen constructie.
Dit alles leidde tot de komst van bedevaartgangers en toeristen. De bedevaart betrof de heilige Arnold van Soissons, de stichter van de Sint-Pietersabdij in Oudenburg. Die is in 1040 in Tiegem geboren, en dat trekt pelgrims aan. Ook kwamen er kunstenaars wonen, zoals Staf Stientjes die omstreeks 1926 de Villa 't Vossenhol liet bouwen. In 1937 kwam er een openluchttheater bij de bron. Alfons Moortgat schreef speciaal voor deze plek enkele vrome toneelstukken, zoals De Passie van ons Heer.
Ook de Villa Albert werd gebouwd, waar kunstenaars zich tijdelijk konden vestigen.
# Meer van Alpnach

Het Meer van Alpnach (Duits: Alpnachersee) is eigenlijk een zijarm van het Vierwoudstrekenmeer in centraal Zwitserland. Het meer ligt in het kanton Unterwalden dat opgedeeld is in de halfkantons Obwalden en Nidwalden en is ongeveer 3,5 km lang en 1,4 km breed. De flanken van de berg de Pilatus lopen omhoog vanaf de noordkant van het meer. Aan de zuidpunt van het meer ligt Alpnachstad, een deel van Alpnach. In het noorden mondt het meer bij Acheregg en Stansstad uit in het Vierwoudstrekenmeer.
# Erik Werenskiold

Erik Theodor Werenskiold (Eidskog, 11 februari 1855 - Bærum, 23 november 1938) was een Noors kunstschilder en illustrator.

## Leven en werk

Werenskiold groeide op in Kongsvinger en ging tussen 1869 en 1872 naar de Latijnse School in Kristiania. Op advies van de schilder Adolph Tidemand volgde hij een opleiding tot kunstschilder. Hij ging naar de tekenschool en was in de leer bij diverse kunstenaars, onder wie de beeldhouwer Julius Middelthun en kunstschilder Axel Ender.
In 1876 ging Werenskiold voor vier jaar naar München. Toen hij in 1880 te kampen kreeg met verlammingsverschijnselen in de rechterarm verhuisde hij voor zijn herstel naar Zwitserland, waarna hij van 1881 tot 1883 naar Parijs ging. Daarna kwam hij even terug naar Noorwegen (Telemarken), om in 1884 weer terug te keren naar Frankrijk, waar hij samenwerkte met Léon Bonnat (1888–89). In 1886 keerde hij definitief terug naar Noorwegen. In 1895 maakte hij nog een studiereis naar Rome en Florence.
Werenskiold wordt primair gezien als landschapsschilder. Hij schilderde typisch Noorse taferelen in een realistische stijl. Daarnaast maakte hij ook naam als portretschilder en legde diverse Noorse bekendheden vast op het doek, onder wie Edvard Grieg en Knut Hamsun, maar ook de leden van het koningshuis.
De meeste bekendheid kreeg Werenskiold misschien wel als illustrator van Noorse sprookjes en sagen. Met name zijn tekeningen voor de collectie Noorse Volksverhalen (Norske Folkeeventyr), samengesteld door Asbjørnsen en Moe, zijn nog steeds bekend en worden nog altijd herdrukt.
Werenskiold ontving in zijn leven diverse hoge Noorse onderscheidingen. Hij was getrouwd met kunstschilderes Sophie Marie Stoltenberg Thomesen (1849–1926). Hij overleed in 1938 te Bærum en werd begraven op het Vår Frelsers gravlund te Oslo.

## Galerij

* September, meisjes uit Telemarken, 1883, Nationaal Museum voor Kunst, Architectuur en Design, Oslo
* Boerenbegrafenis, 1883-85, Nationaal Museum voor Kunst, Architectuur en Design, Oslo
* Portret van Knut Hamsun, 1889
* Portret van de pianiste Erika Nissen, 1892, Nationaal Museum voor Kunst, Architectuur en Design, Oslo
* Landschap met een meer, 1895
* Trollen, 1895
* Portret van Bjørnstjerne Bjørnson, 1895
* In family surroundings, ca. 1900, Lillehammer Kunstmuseum
* Drinking, ca. 1900
* Portret van Edvard Grieg, 1902, Bibliotheek Bergen

## Literatuur

* Østby, Leif Erik Werenskiold (Oslo: Dreyers Forlag, 1977) ISBN 978-8209014905
# No. 9

No. 9 is het vierde album van de Nederlandse zangeres Wende Snijders.
Op het album is Snijders van stijl veranderd van chansons naar singer-songwriter. Speciaal hiervoor leerde zij gitaar spelen. Het is een geheel Engelstalig album dat zich toelegt op dance, pop, rock en blues. Het album is geschreven door Snijders samen met Jan van Eerd, de vibrafonist van Spinvis. Het album is tevens geproduceerd door Jan van Eerd en Reyn Ouwehand. Het nummer Roses In June is als single verschenen, alsmede in de vorm van een videoclip.
No.9 staat voor experimenteerdrift, vuur, eenzaamheid en verbinding zoeken. De titel is ontleend aan Revolution 9 op het "White album" The Beatles. Voor Snijders staan The Beatles voor ambacht en voor "muziek die beklijft met een ijzersterke melodie". De inspiratie voor dit album is tot stand gekomen door verschillende reizen naar o.a. Zuid-Afrika. Van Eerd en Sneijders spraken tijdens het maken elke week af in de woning van Van Eerd om die dag één liedje te maken, met de afspraak: het hoeft niet goed te zijn, maar het moet wel een liedje zijn. Pas nadat zij helemaal tevreden waren over de demo, hebben zij deze aan de platenmaatschappij laten horen, waarop ze goedkeuring hebben gekregen om het af te maken.

## Tracklist

* Dream
* Wonderful
* Break My Heart
* Roses In June
* Exhale
* NY Is Passing By
* Sycamore Tree
* The Moon Is Out
* Hey
* Sunday Morning
* Yes, We Can
* Beautiful Song
* The Bakery (bonustrack op exclusieve versie)

## Muzikanten

* Bart Wolvekamp, piano
* Guus Bakker, bas
* Arthur Lijten, drum
* Jan van Eerd, Vibrafoon, sampling, percussie, backing vocals en string arrangementen.

## Hitnoteringen
### Nederlandse Album Top 100

Hitnotering: (Week 1 t/m 28) 31-10-2009 t/m 08-05-2010 Hitnotering: (Week 29) 22-05-2010 Hitnotering: (Week 30 t/m 31) 19-06-2010 t/m 26-06-2010 Hitnotering: (Week 32 t/m 33) 17-07-2010 t/m 24-07-2010 Hitnotering: (Week 34 t/m 52) 13-11-2010 t/m 19-03-2011 :
| Week: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| Positie: | 5 | 5 | 7 | 12 | 20 | 25 | 38 | 45 | 53 | 53 | 47 | 26 | 33 | 49 | 58 | 86 | 84 | 81 | 76 |
| Week: | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | | 29 | | 30 | 31 | | 32 | 33 | | 34 |
| Positie: | 22 | 40 | 53 | 77 | 72 | 81 | 91 | 67 | 63 | uit | 79 | uit | 77 | 89 | uit | 49 | 97 | uit | 98 |
| Week: | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | |
| Positie: | 71 | 56 | 65 | 73 | 74 | 76 | 61 | 39 | 65 | 40 | 56 | 45 | 45 | 47 | 51 | 82 | 53 | 60 | uit |
* 1 2 wpk-admin, Metamorfose van een diva. HP/De Tijd (15 januari 2010). Geraadpleegd op 25 januari 2024.
* ↑ Videoclip van Roses In June.
# Märjelenmeer

Het Märjelenmeer, tegenwoordig correcter de Märjelenmeren, (Duits: Märjelensee(n)) zijn een merensysteem in het Zwitserse kanton Wallis aan de oostelijke rand van de Aletschgletsjer in de Berner Alpen vanaf een hoogte van 2.301 m boven de zeespiegel. De verschillende kleine meren liggen in een depressie tussen de Eggishorn (2927 m boven zeeniveau) en de Strahlhorn (3026,5 m boven zeeniveau).
In de 19e eeuw, aan de oostelijke zijkant van de Aletschgletsjer, kon een deel smeltwater via de Märjelenbach afvloeien naar het oosten en werd oostwaarts in een kom de voormalige Märjelensee op natuurlijke wijze gevoed tot een gletsjerrandmeer. Het meer, of de ijsvlakte, was tot 1,6 kilometer lang en 500 meter breed. Tegenwoordig wordt bij vorming van een meer langs de gletsjer (amper 100 meter lang en ongeveer 60 meter lager), dat zich soms nog direct aan de rand van het ijs vormt, dit de "Hintersee" genoemd.
In vroegere tijden veroorzaakten de uitbarstingen van het toen grote meer als gevolg van een plotselinge uitstroom van het afgedamde water door spleten herhaaldelijk ernstige schade aan overstromingen onder de Aletschgletsjer in het dal van de Massa.
Gletsjerrapporten noteerden wateroverlast en overstromingen in augustus 1813, juli 1820, juli 1822, juli 1828, herfst 1840, augustus 1848, 1858, 1859, juli 1864, 1871, 1872, 1873, 1874, 1875, 1876, 19 juli 1878, 9/10 juni 1882, januari 1883, augustus 1884, 4 september 1887, 24 juni 1889, 25 juli 1890, 1892, 1894 en 24 september 1895.
Naast deze uitbarstingen waren er in de 19e eeuw ook schadelijke overstromingen in het Weisswasser in het Fieschertal. Om beide te kanaliseren, werd in 1828 en 1829 een klein, daarna een groter kanaal aangelegd in de richting van het Fieschertal. In de zomer van 1895 werd zelfs een 500 meter lange ontlastingstunnel gebouwd om de maximale congestie te beperken. Door het terugtrekken van gletsjers in de 20e eeuw werd deze reliëftunnel in 1896 evenwel slechts één keer gebruikt.
Sinds 1901 droogt de Märjelensee, die nu veel kleiner is, bijna elk jaar op. En sinds ook de Stausee Gibidum op de Massa stroomafwaarts van de Aletschgletsjer is gebouwd, kunnen de overstromingen van de Massa de vallei van de Rhône niet meer onder water zetten.
Wateroverlast werd waterschaarste. In de jaren 1980 werd in het voormalige merengebied een stuwmeer, de Vordersee, afgedamd en werd hier een watervoorraad ingepompt om de gemeente Bettmeralp van water te voorzien.
Het Märjelenmeer, of de Märjelenmeren, met de omliggende bergen is sinds 2001 als deel van het natuurerfgoed Jungfrau-Aletsch erkend als Unesco werelderfgoed.