OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Michiel Scheltema

Michiel Scheltema (Den Haag, 6 juni 1939) is een Nederlands jurist, hoogleraar en voormalig politicus. Hij is deskundige op het gebied van het staatsrecht en het bestuursrecht en geldt als geestelijk vader van de Algemene wet bestuursrecht. Hij was staatssecretaris van Justitie in het kabinet-Van Agt II en het kabinet-Van Agt III, namens D66.
Scheltema studeerde rechten aan de Universiteit Leiden van 1957 tot 1964 en daarna nog een jaar aan de Harvard-universiteit. Na zijn afstuderen werd hij wetgevingsambtenaar bij het ministerie van Justitie. In 1972 werd hij benoemd tot hoogleraar staats- en bestuursrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen. Tevens was hij lid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Van 1998 tot 2004 was hij voorzitter van de WRR. Als staatsrechtgeleerde bedacht hij in de jaren zeventig het begrip Zelfstandig bestuursorgaan. Sinds 1982 is hij lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.
In 1983 werd Scheltema benoemd tot regeringscommissaris voor de algemene regels van bestuursrecht; uit zijn werk in deze functie kwam uiteindelijk de Algemene wet bestuursrecht voort. Onder zijn voorzitterschap heeft de Stuurgroep "Nadeelcompensatie en de schadevergoeding bij onrechtmatige overheidsdaad" in 2007 een wetsvoorstel gemaakt waarin nieuwe regels staan voor twee onderwerpen uit het overheidsaansprakelijkheidsrecht, namelijk de zogeheten nadeelcompensatie en de schadevergoeding bij onrechtmatige overheidsdaad.
Scheltema was voorzitter van de commissie die de gang van zaken naar aanleiding van het faillissement van DSB Bank onderzocht.
In 1995 ontving Scheltema een eredoctoraat van de Universiteit Leiden.
Scheltema is telg uit het geslacht Scheltema en was gehuwd met de juriste en D66-politica Olga Scheltema-de Nie (1939-2023), met wie hij drie kinderen heeft.
* Gemeinsame Normdatei: 1055756957
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 2105 1836
* Library of Congress Control Number: n78093974
* NARCIS: PRS1240236
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070887284
* Parlement.com: vg09lln9o3zq
* Virtual International Authority File: 35721182
* WorldCat (via VIAF): 35721182
# Diss (rap)

Een diss is Engels slang voor een belediging. De term wordt vaak gebruikt in de rapscene en heeft een negatieve tendens. Iemand dissen is iemand publiekelijk beledigen. Het woord diss stamt af van het begrip disrespect.

## Nederland

De eerste diss die uitgebreid in de Nederlandse media werd uitgemeten was afkomstig van Def P, frontman van de Osdorp Posse. Hij diste Extince, met wie de Osdorp Posse voorheen het nummer "Turbotaal" had opgenomen. Volgens de groep gedroeg Extince zich achteraf zeer ondankbaar en was hij enkel uit op geld. In 1995 bracht Extince het nummer "Spraakwater" uit. De Osdorp Posse bracht hierop de disstrack "Braakwater" uit (terug te vinden op het album De Posse deel 2 van Djax Records uit 1996). Extince op zijn beurt reageerde met "Kaal of Kammen".
Extince diste later op zijn beurt Brainpower met het nummer "Doorgaan", waarop Brainpower als reactie "Ghostbusters" uitbracht. Extince en Brainpower hadden voorheen nog samengewerkt in de track "De Zoete Inval" op Extince's debuutalbum Binnenlandse Funk.
Later hadden ook MC's Negativ en Yukkie B een vete die in een handjevol disstracks uitmondde. Ook Kimo viel in 2006 Lange Frans aan.

## Verenigde Staten

Bij een internationaal bekende diss uit de Verenigde Staten is bijvoorbeeld het nummer Hit 'm up van Tupac Shakur, gericht naar The Notorious B.I.G.. Het conflict eindigde pas toen beiden stierven. In september 1996 werd Shakur vermoord. Een half jaar later was The Notorious B.I.G. het slachtoffer van een moordaanslag.
Andere voorbeelden van muzikaal uitgevochten conflicten tussen rappers zijn de disstracks tussen 50 Cent samen met Eminem en rapper Ja Rule en de disstracks tussen Eazy E en Dr. Dre en Ice Cube .
# Rodney Howard-Browne

Rodney Howard-Browne (Port Elizabeth, 12 juni 1961) is een Zuid-Afrikaanse voorganger, die actief is binnen de Amerikaanse pinksterbeweging.

## Levensloop

Howard-Brownes ouders bezochten een pinksterkerk. In 1981 trouwde hij met zijn vrouw Adonica. Het gezin emigreerde in 1987 naar de Verenigde Staten. Sinds 1996 is Howard-Browne voorganger van een kerk in Tampa, Florida.
Als pinksterpredikant speelde hij een belangrijke rol in de zogeheten Toronto Blessing. Dit was een opwekkingsbeweging aan het begin van de jaren negentig die begon vanuit de Vineyard Airport Church in Toronto, Canada. De opwekkingsbeweging werd vooral bekend – en omstreden – doordat er een sterke nadruk lag op extatische en lichamelijke manifestaties, zoals het zogenaamde “vallen en schudden in de (Heilige) Geest”. Howard-Browne werd het meest geassocieerd met het "lachen in de geest". Als hij sprak barstten mensen in de zaal massaal in lachen uit, hijzelf inbegrepen. Howard-Browne omschreef zichzelf als de "barman van de Heilige Geest" ("holy ghost bartender"). In 1995 werd er door de organisatie Eurospirit een uitgebreide conferentie met Howard-Browne georganiseerd, waarbij hij een dienst leidde op de Dam.
Binnen en buiten de pinksterbeweging kreeg de Toronto Blessing veel kritiek, maar verwierf toch een behoorlijke aanhang. Binnen dit radicalere deel van de pinksterbeweging is Howard-Browne sindsdien een van de grotere namen. In juli 2017 baarde een foto die hij verspreidde via Facebook opzien. Op de foto is president Donald Trump te zien, die in de Oval Office door Howard-Browne en verschillende andere pinkstervoorgangers tijdens een gebed de handen kreeg opgelegd.
Howard-Browne werd op 30 maart 2020 gearresteerd. Hij weigerde tijdens de Coronacrisis gehoor te geven aan de aangescherpte regels die bijeenkomsten met meer dan tien mensen verboden en ging door met zijn massaal bezochte kerkdiensten. De predikant kwam op borgtocht vrij en besloot na aanvankelijk tegen te stribbelen toch zich te houden aan de aangescherpte regels. Dat was voor het openbaar ministerie reden om anderhalve maand later te laten weten dat Howard-Browne niet werd vervolgd.
* ↑ Is Laughing for the Lord Holy?, Christianity Today, 24 oktober 1994
* ↑ Howard-Browne wil met Toronto-zegen Nederlandse kerken voor de Heer, Trouw, 7 september 1995
* ↑ Bert Panhuise (2016). Ontsnapt: de wonderlijke bevrijding van een avonturier. Amsterdam: Galilee Media, p.184-185
* 1 2 De God van Trump, Trouw, 29 augustus 2017
* ↑ Police arrest Florida pastor for holding church service despice stay-at-home order, CNN.com, 31 maart 2020
# Oud-Roosenburgh

Buitenplaats Oud-Roosenburgh, ook ‘’Het Viskaantje’’ en ‘’Meerlust’’ was een landgoed in de Watergraafsmeer bij Amsterdam. Het verdwenen buiten lag aan de zuidwestzijde van de Middenweg tussen Kruislaan en Zaaiersweg. De gronden werden later onderdeel van de Oosterbegraafplaats.
In 1642 liet Govert Loten een huis bouwen op kavel 16 en noemde dat Het Vischkaantje. In 1681 werd het buiten verkocht aan de Amsterdamse zijdefabrikant Jacob van Lennep (1631 - 1704) die de naam wijzigde in Meerlust. Later werd de buitenplaats eigendom van zijn dochter Ingena van Lennep en haar man Pieter Rutgers (1629- 1707). Nadat Rutgers in 1697 door keizer Leopold I in de adelstand werd verheven, als dank voor zijn moeite en geldelijke offers voor de Doopsgezinden in de Paltz, voegde hij de toevoeging 'van Rozenburg' bij zijn familienaam die werd tot Rutgers van Rozenburg.
Na zijn overlijden werd de buitenplaats Roozenburg in 1729 gekocht door Jan van Eik. In 1763 werd het aan de noordwestkant van de Middenweg liggende deel van het buiten eigendom van Josina Hillegonda van Eik. Omdat zij tevens eigenares van Het Bakkersparadijs aan de zuidoostkant van de Middenweg werd ook dat Rozenburg genoemd.
In 1801 werd ‘Roosenburch’ aangekocht door Harmen de Vries en Roelof Gelke. Gelke richtte er na 1802 een theetuin in. Een Amsterdamse stalhouder begint een omnibusdienst van de Botermarkt (De Dam) naar Roosenburch. De uitspanning werd in het begin van de 19e eeuw Oud-Roosenburgh genoemd. Nadat in 1892 de inboedel was verkocht werd Rozenburg in 1893 voor een bedrag van ƒ 41.000,- verkocht aan de burgemeester van OuderAmstel, Mr. J.G. Kruimel. Het buiten werd door de burgemeester verhuurd aan de exploitant van de theetuin.
Toen de Amsterdamse Oosterbegraafplaats moest worden uitgebreid werd Oud-Rozenburg in 1914 aangekocht door de gemeente Amsterdam. Het huis werd toen afgebroken. Tot 1914 werd het veld achter Rozenburg gebruikt voor diverse doeleinden, zoals militaire oefenplaats, circusterrein en voetbalveld.
De waterval die in 1750 voor de buitenplaats werd vervaardigd is in in 1915 door August Janssen overgeplaatst naar zijn park, als Fontein van het Cantonspark in Baarn.

## Bewoners

* 1642 - Govert Loten
* 1681 - Jacob van Lennep
* - 1727 Ingena van Lennep x Pieter Rutgers
* 1729 - Jan van Eik
* > 1763 - Josina Hillegonda van Eik, echtgenote van Josua van der Poorten
* 1801 - Harmen de Vries en Roelof Gelke
* 1893 - Mr. J.G. Kruimel, Burgemeester van OuderAmstel
* 1914 - gemeente Amsterdam
* buitenplaatseninnederland.nl
* ↑ ligging tussen de Kruislaan en de Hartsvelderbrug, en Starrenbos.
* ↑ Uit: V.V.O.F. Mededelingenblad Nr. 2 van maart 2008, blz. 7, 8 en 13.
* ↑ Archeologisch Bureauonderzoek Plangebied De Nieuwe Oosterbegraafplaats Stadsdeel Oost-Watergraafsmeer
* ↑ www.monumenten.nl
# Sint-Petrus Canisiuskerk (Puth)

De Sint-Petrus Canisiuskerk is een kerkgebouw in Puth in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De kerk ligt aan de hoofdstraat door het dorp, de Kerkweg, van Geleen naar Schinnen.
De kerk is een bakstenen kruiskerk en bestaat uit een toren met tentdak die in het front naast de lengte-as gebouwd is, een schip, een transept en een driezijdig gesloten koor. Ze is opgetrokken in een zakelijk-expressionistische stijl. Binnen heeft de kerk een tongewelf.
Het kerkgebouw is gewijd aan Petrus Canisius. In april 2023 is de parochiekerk en bijbehorende pastorie door de gemeente Beekdaelen aangewezen als gemeentelijk monument.

## Geschiedenis

In 1930-1931 bouwde men de kerk naar het ontwerp van Caspar Franssen en zijn zoon Joseph Franssen.
In 1934 werden er door George Tielens schilderingen aangebracht in de apsis en in het priesterkoor.
In 1957 werden de schilderingen overgeschilderd en werden er nieuwe schilderingen aangebracht door Pieter Geraedts uit Warmond.
In 2020/2021 ontstonden er vanwege afnemend kerkbezoek plannen om een dorpshuis te vestigen in de kerk. Vanwege de hoge kosten (670.000 Euro) wordt daar van afgezien. Verzakkingsschade, mede veroorzaakt door een lek riool, draagt mede bij aan de hoge (herstel)kosten. Vanaf april '22 worden geen missen meer in de kerk gehouden. De toekomst van het kerkgebouw is nu ongewis.
* Sint-Petrus Canisiuskerk op kerkgebouwen-in-limburg.nl
* ↑ monumentaal.com, Parochiekerk in Puth gemeentelijk monument, 11 april 2023
# Takayuki Abe

Takayuki Abe (Japans: 阿部 嵩之; Hokkaido, 12 juni 1986) is een Japans voormalig wielrenner die het merendeel van zijn carrière reed voor Utsunomiya Blitzen.

## Carrière

In 2009 werd Abe door Koen de Kort verslagen in een sprint-à-deux in de Shimano Suzuka Road Race, die niet op de UCI-kalender stond. Twee weken later werd hij derde in de laatste etappe van de Ronde van Hokkaido. In november stond Abe aan de start van de Ronde van Okinawa, waar hij in de slechts één kilometer lange proloog de vijfde tijd neerzette. In de eerste en enige rit in lijn was enkel Kenji Itami twee seconden sneller, waardoor Abe tweede werd in zowel de etappe als in het eindklassement.
In 2011 werd Abe vijfde in het door Fumiyuki Beppu gewonnen nationale kampioenschap tijdrijden. Twee jaar later won hij, met tien punten voorsprong op Karl Evans, het bergklassement van de Ronde van Hokkaido. In 2014 werd Abe vierde in de strijd om de nationale tijdrittitel.
In 2016 won Abe de zevenhonderd meter lange proloog van de Ronde van Kumano. De leiderstrui die hij daaraan overhield moest hij een dag later afstaan aan Jesse Kerrison. Een jaar later was hij dicht bij zijn eerste profzege, toen Jon Ander Insausti hem in de laatste etappe van de Ronde van Japan versloeg in een sprint-à-deux. Vijf dagen later sprintte hij, achter Shotaro Iribe, naar de tweede plaats in de eerste rit in lijn van de Ronde van Kumano. Zijn enige volgende overwinning was in 2018 toen hij wederom de proloog won in de Ronde van Kumano.

## Overwinningen
### 2013

    Bergklassement Ronde van Hokkaido

### 2016

    Proloog Ronde van Kumano

### 2018

    Proloog Ronde van Kumano

## Ploegen

* 2009 – Shimano Racing Team
* 2012 – Shimano Racing Team (vanaf 20-10)
* 2013 – Team Ukyo
* 2014 – Utsunomiya Blitzen
* 2015 – Utsunomiya Blitzen
* 2016 – Utsunomiya Blitzen
* 2017 – Utsunomiya Blitzen
* 2018 – Utsunomiya Blitzen
* 2019 – Utsunomiya Blitzen
* 2020 – Utsunomiya Blitzen
* 2021 – Utsunomiya Blitzen
* 2022 – Utsunomiya Blitzen
* 2023 – Utsunomiya Blitzen
* 2024 – Velolien Matsuyama
* ↑ Skil-Shimano succesvol in Japan. WielerFlits.nl (30 augustus 2009). Geraadpleegd op 2 juni 2017.
* ↑ Suzuki en Miyazawa primus op Hokkaido. WielerFlits.nl (13 september 2009). Geraadpleegd op 2 juni 2017.
* ↑ Itami zet Tour de Okinawa naar zijn hand. WielerFlits.nl (8 november 2009). Geraadpleegd op 2 juni 2017.
* ↑ Nick Doup, Insausti wint slotrit in Japan, Pujol prolongeert eindzege. WielerFlits.nl (28 mei 2017). Geraadpleegd op 2 juni 2017.
* (en) Profiel van Takayuki Abe op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Takayuki Abe op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Takayuki Abe op de website van de UCI
* Profiel van Takayuki Abe op De wielersite
Abe · Amezawa · Iino · Masuda · Mawatari · Oka · Onodera · R. Suzuki · Y. Suzuki
# Takeaki Amezawa

Takeaki Amezawa (Shimotsuke, 4 februari 1995) is een Japans voormalig wielrenner die in 2019 en 2020 reed voor Ljubljana Gusto Santic.

## Carrière

In februari 2017 werd Amezawa, samen met zijn teamgenoten van de nationale selectie, tweede op het Aziatische kampioenschap ploegentijdrijden. In mei werd hij dertiende in het eindklassement van de Ronde van Japan, wat hem de tweede plaats in het jongerenklassement opleverde. Op het nationale kampioenschap eindigde hij als zevende in de wegwedstrijd. Na zijn deelname aan de wegwedstrijd voor beloften op het wereldkampioenschap, waarin hij op plek 59 eindigde, nam hij in oktober deel aan de Japan Cup. In die eendaagse wedstrijd werd hij, achter Marco Canola en Benjamín Prades, derde.
In 2018 behaalde hij in de Ronde van Japan zijn eerste, en laatste, professionele overwinning.

## Belangrijkste overwinningen
### 2018

    2e etappe Ronde van Japan

## Ploegen

* 2015 – Nasu Blasen
* 2016 – Utsunomiya Blitzen (vanaf 25-5)
* 2017 – Utsunomiya Blitzen
* 2018 – Utsunomiya Blitzen
* 2019 – Ljubljana Gusto Santic
* 2020 – Ljubljana Gusto Santic
* (en) Profiel van Takeaki Amezawa op ProCyclingStats
* Profiel van Takeaki Amezawa op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Takeaki Amezawa op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Takeaki Amezawa op de website van de UCI
* Profiel van Takeaki Amezawa op De wielersite
Abe · Amezawa · Iino · Masuda · Mawatari · Oka · Onodera · R. Suzuki · Y. Suzuki
# Wallmoden

Wallmoden is een plaats en voormalige gemeente in de Duitse deelstaat Nedersaksen. De gemeente maakte deel uit van de Samtgemeinde Lutter am Barenberge in het Landkreis Goslar tot deze op 1 november 2021 werd opgeheven en de deelnemende gemeenten werden opgenomen in de gemeente Langelsheim. Wallmoden telt 881 inwoners (2018) en bestaat uit drie locaties: Alt Wallmoden (met Könneckenrode en Mühle Ringelheim), Neuwallmoden en Bodenstein.

## Foto's

* Alt Wallmoden
* Bodenstein
* Oude school van Neuwallmoden
* Restaurant in Könneckenrode
* 1 2 (de) Landesamt für Statistik Niedersachsen, LSN-Online Regionaldatenbank, Tabelle A100001G: Fortschreibung des Bevölkerungsstandes, Stand 31. Dezember 2020
* ↑ Samtgemeinde Lutter: Daten, Zahlen und Fakten 2012/13. Gearchiveerd op 5 maart 2016. Geraadpleegd op 7 juli 2020.
* Gemeinsame Normdatei: 4300937-2
* Virtual International Authority File: 239591989
* WorldCat (via VIAF): 239591989
# Candes-Saint-Martin

Candes-Saint-Martin (Latijn: Candia Sanctus Martinus) is een gemeente in het Franse departement Indre-et-Loire (regio Centre-Val de Loire) en telde op 1 januari 2022 182 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Chinon. Candes-Saint-Martin is lid van Les Plus Beaux Villages de France.

## Geografie

De oppervlakte van Candes-Saint-Martin bedroeg op 1 januari 2022 5,77 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 31,5 inwoners per km². De gemeente ligt aan de samenvloeiing van de Vienne en de Loire.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Geschiedenis

In Candes-Saint-Martin was er al in de eerste eeuwen van onze jaartelling een nederzetting. Hiervan getuigen muurresten en andere archeologische vondsten uit de Romeinse periode. Er zijn uit die tijd ook sporen teruggevonden van twee opeenvolgende houten bruggen over de Vienne. In het laatste kwart van de 4de eeuw sticht bisschop Martinus van Tours, die later heilig verklaard wordt, er een parochie. Martinus overlijdt hier ook op 8 november 397, maar hij wordt in Tours begraven. Dit feit verklaart meteen de toevoeging "Saint-Martin" aan de gemeentenaam. Vanaf dan wordt Candes een bedevaartsoord, waar in de middeleeuwen een monumentale kerk zal verrijzen: de thans nog bestaande kapittelkerk van Sint-Martinus (collégiale Saint-Martin). Het kasteel (of beter gezegd: de opeenvolgende kastelen) van Candes was tot aan de Franse Revolutie een residentie van de bisschoppen van Tours.
Door de gunstige ligging aan de samenvloeiing van Vienne en Loire is de plek al vroeg een centrum van rivierscheepvaart. Deze economische activiteit blijft voortbestaan tot in de 19de eeuw en kent in de eerste helft van die eeuw zelfs een hoogtepunt. Nadien zorgt de concurrentie van de opkomende spoorwegen voor een snelle achteruitgang van de scheepvaart en een aanzienlijke daling van het inwonertal in de gemeente.

## Galerij

* Algemeen gezicht van de gemeente en de Vienne
* De Vienne ter hoogte van Candes-Saint-Martin
* Straat in het centrum van de gemeente
* De Sint-Martinuskerk
* Noordportaal van de Sint-Martinuskerk
* Interieur van de Sint-Martinuskerk
* Bord met opgave van de afstanden voor de binnenscheepvaart tussen Candes en 32 bestemmingen langs de Loire

## Externe link

* (fr) Statistische informatie op de website van INSEE
* 1 2 Populations de référence 2022.
* ↑ Les Plus Beaux Villages de France - Nos Villages. Gearchiveerd op 29 juli 2022. Geraadpleegd op 31 juli 2022.
(Sortering op regio > departement (vet) > gemeente)
# Akkerviooltje

Akkerviooltje (Viola arvensis) is een eenjarige plant uit de viooltjesfamilie (Violaceae). Het is een in Europa op bouwland veel voorkomende plant die soms als onkruid beschouwd wordt. Vooral tussen granen komt de plant vaak voor. De soort komt ook voor in wegbermen en op stortplaatsen.

## Determinatie

Akkerviooltje is een eenjarige plant, die tot 20 cm hoog wordt en tot 45 cm diep wortelt. De bloeitijd is van april tot oktober. De bloemen zijn klein en meestal niet groter dan 1 cm.
Na het rijpen springen de eenhokkige doosvruchten met drie kleppen open. Bij het openspringen worden de zaden weggeslingerd. De zaden hebben een mierenbroodje (oliehoudend aanhangsel) die de mieren graag lusten, hierdoor vindt ook verspreiding plaats. Gemiddeld bevat een gram 1880 zaden.
Akkerviooltje onderscheidt zich van bleeksporig bosviooltje (Viola riviniana) door de meestal tweekleurige bloemen en de opwaarts gerichte bloemblaadjes aan de zijkant.

## Verspreiding

Akkerviooltje kent een nagenoeg kosmopolitische verspreiding. De plant groeit uitgebreid op bouwland.

## Toepassing

Akkerviooltje maakt vaak deel uit van zaadmengsels die worden gebruikt voor het inzaaien van akkerranden ten behoeve van een natuurlijker beheer.
# Swamp Thing (film)

Swamp Thing is een Amerikaanse film uit 1982 gebaseerd op het gelijknamige personage van DC Comics. De film werd geregisseerd door Wes Craven. Hoofdrollen werden vertolkt door Louis Jourdan, Adrienne Barbeau en Ray Wise.

## Verhaal

De film draait om de wetenschapper Alec Holland. Hij doet in een afgelegen moeras onderzoek naar het combineren van dieren en planten. Op deze manier hoopt hij een nieuwe levensvorm te maken die in de meest barre omstandigheden kan overleven. Er vindt een ongeluk plaats waardoor Alec zelf datgene wordt wat hij probeerde te maken. Hij is nu een plant/mens hybride genaamd Swamp Thing.
Swamp Thing trekt al snel de aandacht van de kwaadaardige Dr. Anton Arcane, die de formule waarmee Alec is veranderd voor zichzelf wil hebben.
In de climax van de film ondergaat Dr. Arcane ook een verandering, en vecht het uit met Swamp Thing.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Wise, Ray Ray Wise | Dr. Alec Holland |
| Durock, Dick Dick Durock | Swamp Thing |
| Barbeau, Adrienne Adrienne Barbeau | Alice Cable |
| Jourdan, Louis Louis Jourdan | Dr. Anton Arcane |
| Hess, David David Hess | Ferret |
| Craven, Mimi Mimi Craven | Arcane’s secretaresse |
| Ruban, Al Al Ruban | Charlie |
| Bates, Ben Ben Bates | Arcane Monster. |

## Achtergrond

De opnames voor de film vonden voornamelijk plaats op locatie in Charleston, Zuid-Carolina, en vlak bij Johns Island, Zuid-Carolina.
De film kreeg in 1989 een vervolg getiteld The Return of Swamp Thing.

## Prijzen/nominaties

Swamp Thing werd in 1983 genomineerd voor de Saturn Award voor “Beste Horrorfilm”, maar won deze niet.

## Trivia

* De Wilhelmschreeuw is verwerkt in de film. Hij is te horen wanneer Swamp Thing een crimineel uit de boot gooit.
# Collège de Navarre

Het Collège de Navarre was een onderdeel van de Universiteit van Parijs. Het college werd in 1304 opgericht met financiële hulp van Johanna I van Navarra, de vrouw van koning Filips IV de Schone. Johanna van Navarra stelde haar Hôtel in de Rue Saint-André-des-Arts aan het College ter beschikking. Oorspronkelijk bedoeld voor studenten uit Navarra, stond het later open voor studenten uit alle streken van Frankrijk (en zelfs daarbuiten) en uit alle sociale lagen van de bevolking. Aan het einde van de 14de eeuw bevond het Collège van Navarra zich in de Rue Sainte Geneviève, aan het begin van de huidige Rue Descartes.
Er werd onderwijs gegeven in drie vakken, grammatica, logica en theologie, maar niet in de medicijnen en de rechtswetenschappen. Het college stond sinds de stichting onder leiding van een grootmeester, die de dagelijkse gang van zaken in handen had.
Tijdens de Franse Revolutie werd het college opgeheven. In haar gebouwen en die van het ernaast gelegen college van Boncourt trok in 1805 de in 1794 opgerichte École polytechnique in.

## Beroemde studenten en leraren

* Nicolaas van Oresme (1325-1382)
* Pierre d'Ailly (1350/1-1420)
* Jean Charlier de Gerson (1363-1429)
* Octavien de Saint-Gelais (1468-1502)
* Johannes Ravisius (1480-1524)
* Oronce Finé (1494-1555)
* Jean Hennuyer (1497-1578)
* Franciscus Xaverius (1506-1552)
* Jacques Amyot (1513-1593)
* Pierre de la Ramée (1515-1572)
* Jacques Peletier du Mans (1517-1582)
* Karel I van Bourbon (1523-1590)
* Pierre de Ronsard (1524-1585)
* François de Bonne de Lesdiguières (1543-1626)
* Frans van Amboise (1550- 1619)
* Thomas Dempster (1579-1625)
* kardinaal Alphonse-Louis du Plessis de Richelieu (1582-1653)
* Armand-Jean du Plessis, kardinaal-hertog van Richelieu (1585-1642)
* Jacques Bénigne Bossuet (1627-1704)
* André Hercule de Fleury (1653-1743)
* Jean-Antoine Nollet (1700-1770)
* Jean Goulin (1728-1799)
* Jean Marie du Lau (1738-1792)
* Charles-François Lebrun (1739-1824)
* Nicolas de Condorcet (1743-1794)
* André Chénier (1762-1794)
* Marie-Joseph Chénier (1764-1811)
* Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (1772-1844)
* Bibliothèque nationale de France: cb12501930z (data)
* Gemeinsame Normdatei: 4527358-3
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2158 6459
* Library of Congress Control Number: no97070748
* LIBRIS: 256437
* Système universitaire de documentation: 035184981
* Virtual International Authority File: 131276816
* WorldCat (via VIAF): 131276816