OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Mantel (weekdieren)

De mantel (pallium) is het dorsale lichaamsoppervlak bij weekdieren. Dit fungeert ten dele als een soort huid, maar vervult afhankelijk van de groep van weekdieren verschillende functies. In de mantel zit de mantelholte, die de kamvormige kieuwen bevat en de ademhaling verzorgt. De mantel dient als bescherming door de slijmcellen en speelt een grote rol bij de voortbeweging bij slakken, de mantel produceert het skelet bij vrijwel alle weekdieren en zorgt voor de opname van voedsel bij tweekleppigen. Bij sommige weekdieren wordt de mantel ook gebruikt voor de voortbeweging, maar veel soorten verplaatsen zich met de voet.
Aan de buitenzijde van de mantel zijn cellen aanwezig die bij de meeste soorten een hard pantser aanmaken, de schelp.
# Dendrelaphis caudolineatus

Dendrelaphis caudolineatus is een slang uit de familie toornslangachtigen (Colubridae) en de onderfamilie Ahaetuliinae.

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door John Edward Gray in 1834. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Ahaetulla caudolineata gebruikt.
De soortaanduiding caudolineatus betekent vrij vertaald 'gestreepte staart'. Er werden vijf verschillende ondersoorten onderscheiden, die echter niet meer worden erkend. Alle ondersoorten worden tegenwoordig als volwaardige soort gezien.

## Verspreiding en habitat

De soort komt voor in delen van Azië en leeft in de landen Maleisië, Thailand, Indonesië en Singapore. De slang kan een maximale lichaamslengte bereiken van ongeveer 180 centimeter maar is bereikt meestal een lengte van ongeveer 140 cm. De soort is meestal in bomen vinden en komt voor zowel in de kustgebieden als op 1500 meter hoogte boven zeeniveau. Ze voeden zich met kleine reptielen en amfibieën.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Dendrelaphis caudolineatus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Dendrelaphis caudolineatus.

### Bronnen

* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Dendrelaphis caudolineatus - Website Geconsulteerd 3 februari 2020
# Apathie

Apathie is het gebrek aan emotie, motivatie of enthousiasme. Apathie kan voorkomen bij verschillende psychische stoornissen zoals anorexia nervosa, autisme en depressies of bij uitputtingsverschijnselen, dementie, hypoactief delier en frontaal syndroom.
Apathie is afgeleid van het Griekse apatheia, dat "gelatenheid" of "gevoelloosheid" betekent. Bij de stoïcijnen betekende het "vrij zijn van emoties" - voor hen waren emoties de oorzaak van al het lijden, een geestestoestand die men als filosoof diende te vermijden.
Apathie is een psychologische term voor een vorm van ziekelijke onverschilligheid, wanneer een persoon niet de kracht op kan brengen te reageren op het emotionele, sociale en geestelijk leven. Dit kan bijvoorbeeld ontstaan bij mensen met diabetes. Deze patiënten hebben niet genoeg energie om te reageren op de sociale omgeving.
Apathie kan ook een uiting zijn van een gebrek aan (zelf-)vertrouwen en/of berusting, waardoor een bepaalde actie die theoretisch effect zou kunnen/moeten hebben niet (meer) wordt ondernomen. Dat kan terecht zijn. Als iemand (persoon, organisatie ...) niet adequaat reageert op de wensen van zijn "doelgroep" (partner, cliënteel, burgers, ... ) dan kan er bij die doelgroep apathie ontstaan, in dergelijk geval een te verwachten reactie. De oplossing moet dan niet in de eerste plaats bij de apathisch reagerende doelgroep worden gezocht, maar bij de organisatie die de apathie opwekt en het vertrouwen moet herstellen.
# Dendrelaphis humayuni

Dendrelaphis humayuni is een slang uit de familie toornslangachtigen (Colubridae) en de onderfamilie Ahaetuliinae.

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Krishna Kant Tiwari en Sayantan Biswas in 1973.

## Verspreiding en habitat

De soort komt voor in delen van Azië en leeft endemisch in India, en alleen op de eilandengroep de Nicobaren. De slang kan een totale lichaamslengte van ongeveer een meter bereiken.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Dendrelaphis humayuni op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Dendrelaphis humayuni.

### Bronnen

* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Dendrelaphis humayuni - Website Geconsulteerd 3 februari 2020
* (en) – Tiwari,K.K. & Biswas, S. 1973 Two new reptiles from the great Nicobar Islands. J. Zool. Soc. India 25: 57-63
* (en) – Vijayakumar SP and Patrick David. (2006): Taxonomy, Natural History, And Distribution Of The Snakes Of The Nicobar Islands (INDIA), Based On New Materials And With An Emphasis On Endemic Species. Russian Journal of Herpetology 13(1):11–40
# Ectropis herbuloti

Ectropis herbuloti is een vlinder uit de familie spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Orhant.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Aiguille de Bionnassay

De Aiguille de Bionnassay is een 4052 meter hoge berg op de grens van het Franse departement Haute-Savoie en het Italiaanse Valle d'Aosta.
De berg ligt in het centrale deel van het Mont Blancmassief. De top ligt iets ten westen van de Mont Blanc en wordt geheel door gletsjers omgeven. Aan de noordzijde ligt de Glacier de Bionassay, aan de zuidzijde de enorme Miagegletsjer die tot aan de dalbodem van het Val Veny reikt.
De Aiguille de Bionnassay werd op 28 juli 1865 voor het eerst beklommen door Florence Crauford Grove, Reginald Somerled Macdonald, Jean-Pierre Cachat, Michel-Clément Payot en Edward N. Buxton.
Voor de beklimming vanuit de Franse zijde zijn de berghutten Refuge Durier (3358 m) en Refuge Tête Rousse (3167 m) van belang. Op de route naar de top vanuit het Italiaanse Val Veny ligt het Rifugio Gonella (3072 m).
# Forth Road Bridge

De Forth Road Bridge is een hangbrug voor openbaar wegverkeer en fietsers, die de oevers van de Firth of Forth in Schotland verbindt. De brug ligt tussen de plaatsen North Queensferry en Queensferry. De brug werd in 1964 voor het verkeer geopend en nam de plaats in van een veerdienst. Er werd tot 2008 tol geheven om de investering in de brug terug te verdienen. Iets ten oosten van de brug ligt de Forth Bridge, deze brug is voor het treinverkeer. Ten westen ligt de 2,7 kilometer lange Queensferry Crossing, die bij haar opening de functie van de Forth Road Bridge als onderdeel van de snelweg M90 overnam.

## De bouw

Met het gereedkomen van de Forth Bridge in 1890 werd aangetoond dat een grote brug op deze plaats technisch mogelijk was. Het wegverkeer was nog niet zo intensief toen de brug werd gebouwd, veerdiensten konden het aanbod van vracht- en personenwagens nog goed verwerken.
In 1936 was verder naar het westen, op een smaller stuk van de Firth of Forth, de Kincardine Bridge, gereed gekomen. Dit was een verbetering maar betekende voor het wegverkeer een langere route. In 1946 werd door de Britse regering de Forth Road Bridge Joint Board (FRBJB) opgezet om de mogelijkheden van een brug te onderzoeken. In september 1958 werd met de bouw begonnen.
Het werd de langste hangbrug in Europa met een totale lengte van 2,5 kilometer en de afstand tussen de twee hoofdpilaren is 1006 meter. Het dek is 36 meter breed en voor het verkeer zijn 2 maal 2 rijstroken beschikbaar en aan beide zijden ligt een pad voor voetgangers en fietsers. Vanwege de hoogte, om het scheepvaartverkeer niet te hinderen, zijn lange wegen van en naar de brug noodzakelijk. Tijdens de bouw zijn zeven bouwvakkers om het leven gekomen. Op 4 september 1964 werd de brug officieel geopend door koningin Elizabeth en haar man Philip.

## Gebruik

Door het intensieve gebruik van de brug en de zwaardere vrachtwagens waren gebreken aan de brug aan het licht gekomen. Het onderhoud aan de brug was geïntensiveerd en er waren restricties met betrekking tot het aantal zware voertuigen die van de brug gebruik mochten maken.
In maart 2001 kreeg de brug een Category A status, een bouwwerk van nationaal of internationaal belang. Sedert de opening van de Queensferry Crossing op 4 september 2017 is het gebruik van de Forth Road Bridge voorbehouden aan bussen, fietsers en voetgangers.

## Externe link

* (en) Forth Bridges Forth Road Bridge
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Forth Road Bridge op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Historic Environment Scotland Forth Road Bridge, LB49165, geraadpleegd op 24 juli 2017. Gearchiveerd op 5 december 2017.
# Niederhausbergen

Niederhausbergen is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est). De plaats maakt deel uit van het kanton Hœnheim in het arrondissement Strasbourg. Tot 1 januari 2015 was het deel van het kanton Mundolsheim in het arrondissement Strasbourg-Campagne, die op die dag allebei werden opgeheven. Niederhausbergen telde op 1 januari 2022 1.697 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Niederhausbergen bedroeg op 1 januari 2022 3,06 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 554,6 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Oberglabach

Oberglabach (Luxemburgs: Uewerglabech) is een plaats in de gemeente Nommern en het kanton Mersch in Luxemburg. Oberglabach telt 28 inwoners (2012).
Uertschaft: Cruchten · Nommern · Niederglabach · Oberglabach · Schrondweiler Lieu-dit: Beisten · Bourghof · Kleinbourghof · Schleiderhof · Seylerhof Luxemburgse gemeenten · Kanton Mersch · Luxemburg
# Hrastovsko

Hrastovsko is een plaats in de gemeente Ludbreg in de Kroatische provincie Varaždin. De plaats telt 812 inwoners (2001).
# Roger Moeremans d'Emaüs

Roger Moeremans d'Emaüs (Dilbeek, 12 juni 1890 - Namen, 19 maart 1975) was een Belgisch Olympisch ruiter.

## Biografie
### Familie

Roger Moeremans d'Emaüs was een zoon van Gaston Moeremans d'Emaüs (1865-1942), provincieraadslid van Brabant, en Alice Peers de Nieuwburgh (1865-1946). Hij was een kleinzoon van Édouard Peers de Nieuwburgh, burgemeester van Waardamme en een neef van Albert Peers de Nieuwburgh, burgemeester van Oostkamp.
Hij trouwde in 1928 in Brussel met Marie-Louise van den Corput (°1903), kleindochter van Édouard van den Corput. Het huwelijk bleef kinderloos.

### Loopbaan

In 1914 werd hij lid van de cavalerie van het Belgisch leger. Hij ging in 1931 met pensioen als commandant. In 1939 keerde hij terug als majoor.
Hij nam deel aan de Olympische Zomerspelen 1920 in Antwerpen. Hij strandde op de 4e plaats in het onderdeel eventing individueel en behaalde samen met Oswald Lints, Jules Bonvalet en Jacques Misonne een bronzen medaille in het teamevent. Hij eindigde ook zevende in het onderdeel jumping individueel.
Hij was van 1951 tot 1956 secretaris-generaal en schatbewaarder van 1948 tot 1956 van de Fédération Équestre Internationale. Een andere Belg, Henry de Menten de Horne, volgde hem in deze hoedanigheid op.
* ↑ (en) Roger Moeremans d'Emaus, Olympedia.
* ↑ The Secretary Generals of the FEI, FEI.
# Hršak Breg

Hršak Breg is een plaats in de gemeente Krapinske Toplice in de Kroatische provincie Krapina-Zagorje. De plaats telt 150 inwoners (2001).
# Cantor-medaille

De Cantor-medaille van de Deutsche Mathematiker-Vereinigung is vernoemd naar Georg Cantor. De Cantor-medaille wordt tijdens de jaarlijkse vergaderingen van de vereniging uitgereikt. De prijswinnaars zijn wiskundigen, die een relatie met de Duitse taal hebben. De prijs wordt ten hoogste eens in de twee jaar uitgereikt.

## Prijswinnaars

* 1990 Karl Stein
* 1992 Jürgen Moser
* 1994 Erhard Heinz
* 1996 Jacques Tits
* 1999 Volker Strassen
* 2002 Yuri Manin
* 2004 Friedrich Hirzebruch
* 2006 Hans Föllmer
* 2008 Hans Grauert
* 2010 Matthias Kreck
* 2012 Michael Struwe
* 2014 Herbert Spohn
* 2017 Gerd Faltings
* 2019 Hélène Esnault
* 2021 Martin Grötschel
* 2024 Felix Otto

## Externe link

* (de) Webpagina over de Cantor-medaille
# Euclasta sidamona

Euclasta sidamona is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Pierre-Claude Rougeot in een publicatie uit 1977.
De soort komt voor in Ethiopië.
# Enallage

Een enallage (ook hypallage genoemd) is in de letterkunde een stijlfiguur, waarbij de auteur een bijvoeglijk naamwoord grammaticaal bij een bepaald woord laat horen, terwijl het inhoudelijk beter bij een ander woord in de zin past.
Een voorbeeld is te vinden bij Vergilius, in de inleiding van boek I van de Aeneis:
Andere voorbeelden:
* zij liepen duister door de eenzame nacht staat voor zij liepen eenzaam door de duistere nacht (Latijn: Ibant obscuri sola sub nocte)
* de blauwe wiegeling der zee staat voor de wiegeling der blauwe zee
* De bladeren vallen in de gele grachten.
* Duister gingen zij in de eenzame nacht.
De alledaagse uitdrukking een lekker kopje koffie is strikt genomen ook een enallage, want niet het kopje zelf is lekker maar de koffie die erin zit. Hier is sprake van versteend gebruik. Nog enige voorbeelden: een "koud buffet", een "luie stoel", een "slechte kritiek", een "sociale huurwoning", een "blote jurk", een "staande ovatie" en een "domme fout".

## Verwante begrippen

Het gebruik van deze stijlfiguur lijkt enigszins op dat van de metonymie; in beide gevallen is sprake van een verwisseling op basis van contiguïteit.
# Max Planck-medaille

De Max Planck-medaille is een onderscheiding voor buitengewone prestaties in de theoretische natuurkunde. Ze wordt jaarlijks uitgereikt door het Deutsche Physikalische Gesellschaft (Duits Natuurkundig Genootschap), 's werelds grootste vereniging van natuurkundigen.

## Lijst van winnaars

* 1929 Max Planck en Albert Einstein
* 1930 Niels Bohr
* 1931 Arnold Sommerfeld
* 1932 Max von Laue
* 1933 Werner Heisenberg
* 1934-1936 niet uitgereikt
* 1937 Erwin Schrödinger
* 1938 Louis-Victor de Broglie
* 1939-1941 niet uitgereikt
* 1942 Pascual Jordan
* 1943 Friedrich Hund
* 1944 Walther Kossel
* 1945-1947 niet uitgereikt
* 1948 Max Born
* 1949 Otto Hahn en Lise Meitner
* 1950 Peter Debye
* 1951 James Franck en Gustav Hertz
* 1952 Paul Dirac
* 1953 Walther Bothe
* 1954 Enrico Fermi
* 1955 Hans Bethe
* 1956 Victor Weisskopf
* 1957 Carl Friedrich von Weizsäcker
* 1958 Wolfgang Pauli
* 1959 Oskar Klein
* 1960 Lev Landau
* 1961 Eugene Wigner
* 1962 Ralph Kronig
* 1963 Rudolf Peierls
* 1964 Samuel Goudsmit en George Uhlenbeck
* 1965 niet uitgereikt
* 1966 Gerhart Lüders
* 1967 Harry Lehmann
* 1968 Walter Heitler
* 1969 Freeman Dyson
* 1970 Rudolf Haag
* 1971 niet uitgereikt
* 1972 Herbert Fröhlich
* 1973 Nikolai Bogolubov
* 1974 Léon van Hove
* 1975 Gregor Wentzel
* 1976 Ernst Stueckelberg
* 1977 Walter Thirring
* 1978 Paul Peter Ewald
* 1979 Markus Fierz
* 1980 niet uitgereikt
* 1981 Kurt Symanzik
* 1982 Hans-Arwed Weidenmüller
* 1983 Nicholas Kemmer
* 1984 Res Jost
* 1985 Yoichiro Nambu
* 1986 Franz Wegner
* 1987 Julius Wess
* 1988 Valentine Bargmann
* 1989 Bruno Zumino
* 1990 Hermann Haken
* 1991 Wolfhart Zimmermann
* 1992 Elliott H. Lieb
* 1993 Kurt Binder
* 1994 Hans-Jürgen Borchers
* 1995 Siegfried Großmann
* 1996 Ludvig Faddeev
* 1997 Gerald E. Brown
* 1998 Raymond Stora
* 1999 Pierre Hohenberg
* 2000 Martin Lüscher
* 2001 Jürg Fröhlich
* 2002 Jürgen Ehlers
* 2003 Martin Gutzwiller
* 2004 Klaus Hepp
* 2005 Peter Zoller
* 2006 Wolfgang Götze
* 2007 Joel Lebowitz
* 2008 Detlev Buchholz
* 2009 Robert Graham
* 2010 Dieter Vollhardt
* 2011 Giorgio Parisi
* 2012 Martin Zirnbauer
* 2013 Werner Nahm
* 2014 David Ruelle
* 2015 Wjatscheslaw Muchanow
* 2016 Herbert Wagner
* 2017 Herbert Spohn
* 2018 Juan Ignacio Cirac
* 2019 Detlef Lohse
* 2020 Andrzej Buras
* 2021 Alexander Markovich Polyakov
* 2022 Annette Zippelius
* 2023 Rashid A. Sunyaev
* 2024 Erwin Frey
* 2025 Reinhard F. Werner
# Co Brandes

Jacobus Johannes Brandes (Den Haag, 27 december 1884 - Den Haag, 13 december 1955) was een Nederlands architect.
Co Brandes was samen met Jan Wils een van de belangrijkste architecten van de Nieuwe Haagse School. Deze stijl bestond grofweg tussen de jaren twintig en vijftig van de twintigste eeuw, met een hoogtepunt rond 1930.

## Beknopte biografie

De vader van Co Brandes was biljartmaker. Zijn ouders woonden in de Trompstraat 248 in Den Haag en verhuisden toen hij zes jaar was naar de Kerklaan 45 in Heemstede. Toen hij vijftien was, kwam het gezin weer terug naar Den Haag, waar hij de rest van zijn leven bleef wonen.
Brandes had een opleiding als bouwkundig tekenaar, waarna hij bij andere architecten werkte voordat hij zijn eigen bureau had. Hij woonde de laatste jaren in de Van Neckstraat 13.

## Zijn werk

| Project | Stad | Jaar |
| Villa Hooftsburgh | Hilversum | 1907 - 1908 |
| Palace Hotel (in samenwerking met Hoek en Wouters) | Noordwijk aan Zee | 1912 |
| Landhuis De Roemer | Wassenaar | 1915 |
| Villa Maarheeze | Wassenaar | 1915 |
| Landhuis de Rietvink | Wassenaar | 1916 |
| Landhuis De Drie Papegaaien | Wassenaar | 1917 |
| St. Bonifaciusschool | Wassenaar | 1917 |
| Villa Hilgestede | Wassenaar | 1918 |
| Villa Meyenhage | Wassenaar | 1918 |
| Villa De Zeedennen (afgebroken) | Vallei Meijendel, Wassenaar | 1919 |
| Villa Catharina | Park Zorgvliet, Den Haag | 1919 |
| Villa De Beuk (afgebroken) | Oud-Wassenaarscheweg, Wassenaar | 1921 |
| Villa Schouwhoek | Schouwweg 102, Wassenaar | 1920 |
| Villa De Braemhorst | Wassenaar | 1920 |
| Landhuis Lecontine | Park de Kieviet, Wassenaar | 1921 |
| Gemeentelijke School | Spoorwijk, Den Haag | 1923 |
| Villa Vévéy | Zwitserland | 1925 |
| Villa Oostende | België | 1925 |
| Woningbouw | Juliana van Stolberglaan, Den Haag | 1927 |
| Villa Berlijn-Grünewald | Berlijn | 1928 - 1929 |
| Woningbouw | Stevinstraat, Scheveningen | 1925 - 1931 |
| Woningbouw | Louis Couperusplein / Mauritskade, Den Haag | 1931 |
| Villapark Marlot (in samenwerking met Verschoor en Hellendoorn), waaronder Parkflat Marlot | Zuidwerflaan eo, Den Haag | 1923 - 1934 |
| Daltonlyceum | Aronskelkweg, Den Haag | 1929 - 1933 |
| Uitbreiding Hotel de Wittebrug (afgebroken) | Badhuisweg, Den Haag | 1937 - 1938 |
| Ministerie van Marine (in samenwerking met A.N. Schippers) | Torenstraat 172, Den Haag | 1950 - 1955 |
In 1932 bouwde hij een monument voor de Maatschappij Laan van Meerdervoort, samen met beeldhouwer Toon Dupuis. Het staat op het landgoed Clingendael aan de kant van de Ruychrocklaan. Deze bouwonderneming was van Mr Adriaan E.H. Goekoop, die ook in grond en onroerend goed belegde. Het kantoor was in de Zoutmanstraat.
In 2018 schreef Kees Rouw een boek over het oeuvre van Co Brandes, getiteld 'Co Brandes. Bouwmeester van de Nieuwe Haagse School'. Dit boek omvat het volledige overzicht, in tekst en beeld, van het leven en oeuvre van Brandes.
# Biochemische cascade

Een biochemische cascade, ook wel signaalcascade, is een opeenvolging van chemische reacties die optreden in een levende cel of in het extracellulaire milieu als reactie op een stimulus. Tijdens een biochemische cascade vindt er meestal een stapsgewijze signaaldoorgifte plaats, waarbij eiwitten elkaar achtereenvolgens activeren. Omdat het signaal tijdens het doorgeven vaak versterkt wordt, wordt deze opeenvolging een cascade genoemd.
Een voorbeeld van een biochemische cascade is de stollingscascade die leidt tot de vorming van fibrine en dus van het stollen van het bloed. Het complementsysteem, een onderdeel van het dierlijk immuunsysteem, begint ook met een opeenvolging van eiwitten in het bloedplasma die elkaar achtereenvolgens splitsen en activeren.

## Intracellulaire signaalcascades

In het geval van een signaalcascade is de initiële stimulus vaak een extracellulair signaalmolecuul dat een binding aangaat met een receptor, die vervolgens binnen de cel een signaalmechanisme op gang brengt. Tijdens de doorgifte van een signaal binnen een cel, die meestal van eiwit op eiwit plaatsvindt, wordt het signaal versterkt (geamplificeerd), gemoduleerd en omgezet in andere signalen, om uiteindelijk een doelmolecuul te bereiken en een juiste respons op te roepen.
De fundamenten van signaaltransductie en celcommunicatie zijn in de evolutie van eukaryoten opvallend geconserveerd gebleven. In gistcellen zijn bijvoorbeeld veel basale componenten van de signaalmachinerie, zoals kinases en GTP-bindende eiwitten, functioneel gezien identiek aan die in zoogdieren. Als gevolg van genduplicaties zijn de signaalsystemen in dieren echter complexer geworden; in het menselijk genoom zijn er bijvoorbeeld ruim 1500 genen die voor receptoreiwitten coderen en door alternatieve splicing is het totale aantal receptoren nog veel groter.
Ontregeling van signaalcascades spelen een belangrijke rol in de totstandkoming van kanker.
# Ohlungen

Ohlungen is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Haguenau. Ohlungen telde op 1 januari 2022 1.381 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Ohlungen bedroeg op 1 januari 2022 8,39 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 164,6 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Euclasta splendidalis

Euclasta splendidalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys splendidalis door Herrich-Schäffer in een publicatie uit 1848.

## Verspreiding

De soort komt voor in Europees Rusland, Oekraïne, Italië, Kroatië, Roemenië, Montenegro, Albanië, Noord-Macedonië, Bulgarije, Griekenland, Cyprus, Turkije, Syrië, Israël, Azerbeidzjan, Iran en Turkmenistan.

## Waardplanten

De rups leeft op Periploca graeca (Apocynaceae).
* Nuss, M.; et al. (2003-2025). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 16-1-2025.
* (de) Lepiforum e.V. (2008-2025). Euclasta splendidalis (Herrich-Schäffer, 1848). Bestimmung von Schmetterlingen und ihren Präimaginalstadien. Geraadpleegd op 16-1-2025.