OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Harbour Jazzband

The Harbour Jazzband is een Nederlands jazzorkest afkomstig uit Rotterdam.

## Geschiedenis

Dit Nederlandse traditionele jazzorkest werd in november 1956 in Rotterdam-Schiebroek opgericht door trompettist Jaap van Velzen. Al binnen enkele maanden nam klarinettist Ferdi Meijer, die ruim 30 jaar in het orkest zou spelen, de muzikale leiding op zich en hij wordt daarom ook wel als oprichter van de band gezien. De Harbour Jazzband is vanaf het prille begin gericht geweest op jazzmuziek gespeeld in de zogenaamde Chicagostijl. In Nederland richtten de musici zich feitelijk op de Haagse School, waarin orkesten als de Dutch Swing College Band, de Dixieland Pipers en de Down Town Jazz Band de steunpilaren waren.
Al in 1962 en 1963 reisde de band naar de Verenigde Staten. In de volgende jaren zouden nog veel reizen naar en concerten in het buitenland volgen.
De eerste groep musici waarmee een plaatopname werd gemaakt, bestond uit Harry Jamin, Karel Bonneur, Ferdi Meijer, Leo van der Kruk, Willem de Graaf, Maarten van den Dool, Ab Haverkamp en Wim van den Toorn. In 1970 volgden Wim van Zoeren, Leon Monné en Paul Beuger de eerdere lichting op: in dat jaar verscheen een single (Please Sir) alsmede een lp (Just Hot).
Met Ligthart, die ook als manager optrad, volgden reizen naar Japan, Indonesië en Thailand. In Japan was de Harbour Jazzband de eerste jazzgroep uit Europa. Ook werd weer in de Verenigde Staten en in Canada opgetreden. Een tournee in de voormalige DDR werd gevolgd door twee drieweekse trips door de voormalige Sovjet-Unie (1984 en 1987), waarbij werd opgetreden in Armenië, Oekraïne, Siberië, Estland, Letland en Litouwen.
In 1991 verliet Ligthart noodgedwongen het orkest en kwam de leiding in handen van Flip Robers. Sedert 2007 speelt de Harbour Jazzband in de stijl van Eddie Condon. In oktober 2017 maakte de band een langspeelplaat met Menno Daams op kornet, Flip Robers trombone, Hans Verheul klarinet en tenorsax, Jan Wouter Alt klarinet en baritonsax, Matthijs Willering banjo en gitaar, Ton Hameeteman piano, Ludo Deckers bas en Raymond van der Hooft drums. In 2018 wordt in diezelfde bezetting een cd opgenomen.

## Externe link

* Officiële website
# Wouwse Plantage (plaats)

Wouwse Plantage, vroeger ook Pindorp (Brabants: De Pin) genaamd, is een dorp in de gemeente Roosendaal, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het dorp ligt dicht bij de boswachterij Wouwsche Plantage.

## Etymologie

De in de 2e helft van de 19e eeuw ontstane nederzetting werd aanvankelijk Stenen Kamer, Nieuwdorp, Nieuwe Dorp of kortweg Dorp genoemd. Ook de namen Wildenhoek en Wildebroek werden gebruikt.
Later werd de naam Wouwsche Plantage of kortweg Plantage gebruikt, naar het nabijgelegen landgoed Wouwse Plantage. Omstreeks 1920 werd, naast de naam Wouwsche Plantage, ook Pindorp gebruikt. Mogelijk is deze naam afkomstig van de mastepinnen (resten van dennenbomen) die te vinden waren daar waar het bos was gerooid. In 1958 werd de naam Pindorp officieel afgeschaft en sprak men van Wouwsche Plantage, en in 1968 werd dit: Wouwse Plantage.

## Geschiedenis

Het dorp is gesticht door de eerste particuliere eigenaar van het landgoed, Pierre Joseph de Caters, die sinds 1848 ook de bebouwing van Plantage Centrum had gerealiseerd. In 1869 werd de steenfabriek nabij het dorp opgericht. Begin 20e eeuw heette deze: Stoom-steen en pannenfabriek Wouwsche Plantage. De handgevormde stenen werden als Wouws bont door het gehele land gebruikt. Zoals zovele steenfabrieken echter heeft ook deze in de jaren 70 van de 20e eeuw zijn activiteiten beëindigd. In de gebouwen werd een handel in bouwmaterialen gevestigd. Deze heeft in 1997 de oude ringoven uit 1904 opengesteld voor het publiek en er een klein museum in gevestigd. Ook de vele moderne soorten baksteen -die trouwens door de handelsfirma worden verkocht- zijn er te vinden.
In 1876 werd Wouwse Plantage een zelfstandige parochie die afgesplitst werd van die van Wouw.
Voor de gemeentelijke herindeling van 1997 behoorde Wouwse Plantage tot de gemeente Wouw. De nabijgelegen golfbaan is toen overgegaan naar de gemeente Bergen op Zoom.

## Bezienswaardigheden

* Brandweermuseum Wouwse Plantage in Plantage Centrum
* Diverse gebouwen uit de 2e helft van de 19e eeuw, te Plantage Centrum.
* De ringoven van de voormalige steenfabriek.
* Het beeldje De Pinnenrooier van Leon Vermunt, verwijst naar de bosbouw
* De bloemenvelden zijn een populaire plek onder fotografen.
# Impages escondida

Impages escondida is een slakkensoort uit de familie van de Terebridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Terryn.
# Vlag van Milwaukee

De vlag van Milwaukee werd officieel aangenomen in 1955 als de vlag van de stad Milwaukee. Het toont symbolen van Milwaukee op een middenblauwe achtergrond. In het midden staat een tandwiel dat de industrie voorstelt en symbolen van de geschiedenis van Milwaukee: een indianenhoofd dat de Indiaanse oorsprong voorstelt en de vlag van Milwaukee uit de Burgeroorlog. Daaronder staat het stadhuis van Milwaukee, dat de regering voorstelt en wordt geflankeerd door een kerk, een fabriek en het County Stadium. De gouden gerstengel links staat voor de brouwgeschiedenis van Milwaukee en het rode schip met water symboliseert de status van Milwaukee als havenstad.
De symbolen op de vlag waren in het midden van de 20e eeuw veelgebruikte symbolen voor industrie, productie en landbouw.

## The People's Flag of Milwaukee

In 2015, als reactie op negatieve media-aandacht naar aanleiding van een aflevering van 99% Invisible, werkte een grafisch ontwerper samen met Greater Together, een aan het American Institute of Graphic Arts gelieerde non-profit organisatie, om een vlaggenwedstrijd uit te schrijven onder de naam "The People's Flag of Milwaukee". Het publiek diende 1.006 inzendingen in, waaruit in 2016 vijf finalisten werden gekozen. In een online-enquête onder meer dan 6.000 mensen kreeg een ontwerp met de naam "Sunrise Over the Lake" de hoogste waardering van de vijf. Het ontwerp van de vlag wordt als volgt beschreven:
   De opkomende zon boven het Michiganmeer symboliseert een nieuwe dag. De lichtblauwe balken in de weerspiegeling staan voor de drie rivieren en de drie steden die de stad hebben gesticht. Goud staat voor onze brouwgeschiedenis en wit symboliseert eenheid.
Het ontwerp uit 2016 is nog niet officieel goedgekeurd door het stadsbestuur.
# Spoorlijn Bussière-Galant - Saint-Yrieix

De spoorlijn Bussière-Galant - Saint-Yrieix was een Franse spoorlijn van Bussière-Galant naar Saint-Yrieix-la-Perche. De lijn was 18,2 km lang en heeft als lijnnummer 614 000.

## Geschiedenis

De lijn werd geopend door de Compagnie du chemin de fer de Paris à Orléans op 30 juli 1905. Personenvervoer werd opgeheven op 15 december 1932. Op 15 februari 1942 werd de lijn gesloten en vervolgens opgebroken.

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen is of was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Bussière-Galant

    RFN 611 000, spoorlijn tussen Limoges-Bénédictins en Périgueux
    RFN 615 000, spoorlijn tussen Saillat-sur-Vienne en Bussière-Galant

### Saint-Yrieix

    RFN 613 000, spoorlijn tussen Nexon en Brive-la-Gaillarde

## Galerij

* De spoordijk nabij Bussière-Galant.
* Station Saint-Nicolas-Courbefy rond 1925.
* Station Ladignac rond 1915.
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Bussière-Galant_-_Saint-Yrieix
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_etat_sud-ouest_1921.pdf
# MAN SL 200

De MAN SL 200 is een bus, geproduceerd door de Duitse busfabrikant MAN van 1973 tot 1986. De MAN SL 200 is een eerste generatie standaard VÖV-lijnbus en is de opvolger van de MAN SL 192. De bus was met 5.500 stuks de meest succesvolle bus van MAN tot nu toe en was bij veel Duitse vervoersbedrijven in dienst.
Naast de SL 200 werd door MAN ook een bus gebouwd voor op de streekdienst, de MAN SÜ 240.

## Elektrische bus

In 1975 werd een elektrische variant gelanceerd van de SL 200, genaamd de SL-E 200. Deze variant werd door tractiebatterijen die geplaatst waren in een eenassig aanhangwagen. In totaal waren er 22 stuks gebouwd. Acht stuks deden dienst in Mönchengladbach en 14 bij Düsseldorfer Rheinbahn. De laatste elektrische bus ging in 1988 uit dienst.

## Trolleybus

In 1984 werd een exemplaar gebouwd als trolleybus. Deze bus was vooral bedoeld als demonstratiemodel voor MAN en was onder andere in bedrijf bij twee Zwitserse vervoersbedrijven. Dit waren de BVB en de TL.

## Inzet

De bussen werden ingezet in verschillende landen. De meeste exemplaren kwamen voor in Duitsland, maar daar naast zijn er verschillende exemplaren geëxporteerd naar onder andere België, Nieuw-Zeeland en Zwitserland. In België kwamen de bussen enkel voor bij enkele exploitanten van De Lijn. Deze hadden de bussen tweedehands gekocht. Inmiddels zijn de meeste bussen buiten dienst genomen.
| Bedrijf | Serie | Aantal | Bouwjaar | Inzet | Opmerking |
| België ||||||
| Demuynck & Vansteelandt | 353110 | 1 | 1986 | West-Vlaanderen | Tweedehands bus |
| J. De Reys & Zn. | 153107-153110, 153112 | 5 | 1980-1986 | Antwerpen | Tweedehands bussen |
| Duitsland ||||||
| Düsseldorfer Rheinbahn | 9051–9064 | 14 | 1975 | Düsseldorf | |
| Stadtwerke Münster | 7800-7807 | 8 | 1978 | Münster | |
| Stadtwerke Münster | 7900-7904 | 5 | 1979 | Münster | |
| Stadtwerke Münster | 8400-8407 | 8 | 1984 | Münster | |
| Stadtwerke Münster | 8500-8505 | 6 | 1985 | Münster | |
| SWT | 15-17, ?? | >3 | ?? | Trier | |
| Luxemburg ||||||
| Sales-Lentz | BU 455 | 1 | 1986 | Streekvervoer | Buiten dienst |
| Nieuw-Zeeland ||||||
| Auckland Regional Council | 1099 | 1 | 1981 | Auckland | Lpg-bus, ging retour naar MAN |
| Auckland Regional Council | 1601-1688 | 88 | 1982-1985 | Auckland | 1661-1674, 1676 en 1678 hadden ook een CNG-aandrijving 1677 had ook een LPG-aandrijving |
| Bayes Coachlines Ltd | 520 | 1 | 1979 | Albany | |
| Cesta Travel Ltd | 579-580, 582, 584 | 4 | 1981 | Dunedin | |
# Nicolas Slonimsky

Nicolas Slonimsky (Russisch: Николай Леонидович Слонимский, Nikolaj Leonidovitsj Slonimski) (Sint-Petersburg, 27 april 1894 - San Francisco, 25 december 1995) was een Russisch-Amerikaans componist, dirigent, pianist, musicoloog en muziekrecensent. Hij stamde af van een Russisch-joodse familie die later toetrad tot de Russisch-orthodoxe kerk.

## Levensloop

Slonimskys eerste lerares was zijn tante, de pianiste Isabelle Vengerova. Van 1921 tot 1923 woonde hij in Parijs, waar hij de contrabassist en dirigent Serge Koussevitzky leerde kennen.
In 1923 kreeg hij werk als correpetitor aan de net opgerichte opera-afdeling van de Eastman School of Music in Rochester, New York, waar hij ook compositie en directie ging studeren. Twee jaar later werd hij assistent van Serge Koussevitzky bij de Boston Symphony Orchestra in Boston.
In 1927 stichtte Slonimsky het Boston Chamber Orchestra, dat zich voornamelijk richtte op de uitvoering van nieuwe composities van tijdgenoten. Daar dirigeerde hij bijvoorbeeld de première van Edgard Varèses Ionisation en Charles Ives’ Three Places in New England.
In 1958 nam Slonimsky de hoofdredactie op zich van Baker’s Biographical Dictionary of Musicians en redigeerde dat werk tot 1992. Hij stierf op 101-jarige leeftijd.
In 1996 stond componist John Adams bij Slonimskys overlijden stil met Slonimsky's earbox.

## Composities
### Piano

* Minitudes
* Variations on a Kindergarten Tune
* Yellowstone Park Suite
* Russian Nocturne
* Two Etudes
* Silhouettes Iberiennes
* Russian Prelude
* Modinha
* Variations on a Brazilian Tune (My Toy Balloon)
* Studies in Black and White

### Kamermuziek

* Muss Perpetuo
* Suite (Сюита)
* Piccolo Divertimento

### Commerciële muziek en satirische muziek

* Five Advertising Songs
* Gravestones at Hancock, New Hampshire (1945)
* A Very Great Musician
* I Owe a Debt to A Monkey (A Humorous Encore Song)
# Tyrique Mercera

Tyrique Christopher Mercera (Delfgauw, 19 december 2003) is een Curaçaos-Nederlands voetballer die doorgaans speelt als rechtsback. In februari 2024 debuteerde hij voor SC Cambuur. Mercere maakte in 2024 zijn debuut in het Curaçaos voetbalelftal.

## Clubcarrière

Mercera speelde in de jeugd van DHC Delft en Alphense Boys, voor hij in zijn negentiende levensjaar naar SC Cambuur ging. Tijdens zijn periode bij Alphense Boys had hij naast het voetballen als pakketbezorger gewerkt. Zijn debuut in het eerste elftal maakte de vleugelverdediger op 2 februari 2024, toen een uitwedstrijd bij Willem II gespeeld werd. Nadat Milan Smit de score had geopend met een benutte strafschop zorgde Thijs Oosting namens Willem II voor de beslissende gelijkmaker: 1–1. Mercera moest van coach Henk de Jong als reservespeler aan de wedstrijd beginnen en hij mocht tien minuten na rust als invaller voor Agustín Anello het veld betreden. De rechtsback kwam in het seizoen 2023/24 uiteindelijk tot tien competitiewedstrijden. In mei 2024 tekende hij zijn eerste professionele contract.
In de nieuwe jaargang 2024/25 koos De Jong vaker voor Mercera als basisspeler en hij kwam ook voor het eerst tot scoren. Op 23 september 2024 verdubbelde hij de voorsprong van Cambuur op bezoek bij Jong FC Utrecht nadat Jonathan Afolabi de score geopend had. Na een treffer van Fedde de Jong bepaalde hij met zijn tweede treffer de eindstand op 0–4. Na zijn dubbelklapper werd Mercera verkozen tot Speler van de Week van de Eerste divisie. In december 2024 tekende hij een nieuwe verbintenis bij Cambuur, tot medio 2027 met een optie op een jaar extra.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2023/24 | SC Cambuur | Eerste divisie | 10 | 0 | 2 | 0 | — | — | 12 | 0 |
| 2024/25 | SC Cambuur | Eerste divisie | 25 | 3 | 1 | 1 | — | — | 26 | 4 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 35 | 3 | 3 | 1 | 0 | 0 | 38 | 4 |
Bijgewerkt op 14 februari 2025.

## Interlandcarrière

Mercera maakte zijn debuut in het Curaçaos voetbalelftal op 15 november 2024, toen in de CONCACAF Nations League gespeeld werd tegen Sint-Maarten. Door vier doelpunten van Jearl Margaritha en een benutte strafschop van Juninho Bacuna werd met 5–0 gewonnen. Mercera moest van bondscoach Dick Advocaat op de reservebank beginnen en hij viel in de vierentachtigste minuut in voor Juriën Gaari.
Interlands van Tyrique Mercera voor  Curaçao :
| № | Datum | Wedstrijd | Uitslag | Competitie | Goals |
| Als speler bij SC Cambuur ||||||
| 1 | 15 november 2024 | Curaçao – Sint-Maarten | 5 – 0 | Nations League 2024/25 | |
Bijgewerkt op 14 februari 2025.
# Stefan Sagel

Stefan Felix Sagel (Amsterdam, 24 april 1973) is een Nederlands jurist gespecialiseerd in het arbeidsrecht.
Sagel groeide op in Amsterdam en bracht zijn middelbareschooltijd door aan het Vossius Gymnasium, waar hij in 1991 eindexamen deed. Hij studeerde rechten aan de Universiteit Leiden, waar hij in 1997 cum laude afstudeerde in het civiel recht. Tijdens zijn studie werd hij lid van Mordenate College, de studievereniging voor excellente rechtenstudenten opgericht door Hein Schermers. Via Mordenate studeerde hij een semester aan Sciences Po te Parijs en na zijn afstuderen nog een jaar aan de Universiteit van Oxford, waar hij de graad Magister Juris in het Europees en vergelijkend recht behaalde. In 1999 trad hij in dienst als advocaat bij De Brauw Blackstone Westbroek te Amsterdam, waar hij zich specialiseerde in het arbeidsrecht en de cassatiepraktijk in civiele en arbeidsrechtelijke zaken. Per 1 januari 2007 werd hij partner (vennoot) van het kantoor.
Op 30 mei 2013 promoveerde Sagel aan de Universiteit Leiden op het proefschrift Het ontslag op staande voet; promotor was Guus Heerma van Voss. Het jaar daarop, 2014, werd hij benoemd tot hoogleraar aan de Universiteit Leiden. Hij hield zijn oratie, getiteld Werk en zekerheid: ontslagrecht doen in tijden van hard and fast rules, op 5 september dat jaar. Sagel is medewerker van het Nederlands Juristenblad en raadsheer-plaatsvervanger bij het Gerechtshof Den Haag. Hij heeft ook een collegereeks over arbeidsrecht opgenomen voor de Universiteit van Nederland.
* ↑ Mordenate College Almanak 2017-2022, p. 93.
* ↑ Klip, Mijntje, "Studieclub van Leidse bollebozen jubileert", Het Parool, 9 juni 1993.
* ↑ Kun je ontslagen worden voor het eten van een handje pinda’s?. Universiteit van Nederland. Geraadpleegd op 12 december 2022.
* Stefan Sagel. Universiteit Leiden. Geraadpleegd op 12 december 2022.
* Stefan Sagel. De Brauw Blackstone Westbroek. Geraadpleegd op 12 december 2022.
# Sachiko Morisawa

Sachiko Morisawa, (Japans: 森沢 幸子; Japan, 1943) is een voormalig Japans professioneel tafeltennisster.

## Belangrijkste resultaten

* 1 Goud in het enkelspel op de wereldkampioenschappen 1967.
* 1 Goud met het team op de wereldkampioenschappen 1967.
* 1 Goud in het vrouwen dubbelspel op de wereldkampioenschappen 1967 met Saeko Hirota.
* 3 Brons met het team op de wereldkampioenschappen 1969.
# Karpaten

De Karpaten (Tsjechisch, Pools en Slowaaks: Karpaty, Oekraïens: Карпати (Karpaty), Roemeens: Carpați, Duits: Karpaten, Servisch: Karpati, Hongaars: Kárpátok) zijn een hooggebergte in Midden-Europa.
De Karpaten vormen een halfcirkelvormige keten met een lengte van bijna 1500 kilometer en een breedte van 100 tot 350 km. De cirkel is open naar het westen en begint in het noorden bij de Donau ter hoogte van Bratislava. In het zuiden eindigt de keten bij de IJzeren Poort op de grens tussen Servië en Roemenië. In het centrum van de cirkel ligt de Pannonische Vlakte.
Het gebergte strekt zich grotendeels uit over Tsjechië, Slowakije, Polen, Oekraïne en Roemenië. Uitlopers zijn te vinden in Oostenrijk, Hongarije en Servië. Het langste stuk ligt in Roemenië en het hoogste gedeelte wordt gevormd door de Hoge Tatra (tot 2655 m) in Slowakije.
De Karpaten kunnen met de klok mee worden onderverdeeld in de volgende gebergten:
* de Westelijke Karpaten, met als hoogste punt de Gerlachovský štít (onderdeel van de Hoge Tatra) in Slowakije (2655 m).
* de Beskiden of Woudkarpaten met als hoogste punt de Hoverla in Oekraïne (2060 m).
* de Oostelijke Karpaten, met als hoogste punt de Pietrosul in Roemenië (2305 m).
* de Zevenburgse Alpen of Zuidelijke Karpaten, met als hoogste punt de Moldoveanu in Roemenië (2544 m).
De Westelijke Karpaten vormen de waterscheiding tussen de Oostzee en de Zwarte Zee. De afwatering komt voor rekening van tal van zijrivieren van de Donau (Tisza, Proet, Mureș, Olt, Siret, e.a.), en van de Weichsel en de Dnjestr met hun zijrivieren.
De Karpaten zijn nergens door eeuwige sneeuw of gletsjers bedekt. Ze zijn in het algemeen bosrijk en voor een groot deel dunbevolkt.
# Station Vivonne

Station Vivonne is een spoorweghalte in de Franse gemeente Vivonne. Zij wordt bediend door treinen van het netwerk TER Nouvelle-Aquitaine op het traject Poitiers - Angoulême.
# Young and Willing

Young and Willing is een Amerikaanse komische film uit 1943, geproduceerd en geregisseerd door Edward H. Griffith, met in de hoofdrollen William Holden, Eddie Bracken, Robert Benchley en Susan Hayward.
Het scenario, geschreven door Virginia Van Upp, is gebaseerd op het toneelstuk Out of the Frying Pan van Francis Swann. De film gaat over jonge, ambitieuze acteurs—drie mannen en drie vrouwen—die hun krachten bundelen en in hetzelfde appartement gaan wonen, in de hoop dat de huisbazin er niet achter komt, terwijl ze wachten op hun grote doorbraak. Young and Willing werd geproduceerd door Paramount Pictures (onder de naam Cinema Guild Productions) en gedistribueerd door United Artists.

## Verhaal

Jonge, worstelende acteurs (drie mannen en drie vrouwen) delen een appartement om de kosten te drukken. Dit scenario was behoorlijk gewaagd gezien de conservatieve en censurerende houding van die tijd. De huisbazin geeft de acteurs een toneelstuk dat lang geleden is achtergelaten door een armlastige, uitgezette huurder (gespeeld door Robert Benchley). Die voormalige huurder is nu een succesvolle theaterproducent en toneelschrijver, die onlangs weer een kamer heeft genomen in zijn oude omgeving om inspiratie op te doen en zijn eerste toneelstuk te herschrijven—hetzelfde toneelstuk dat de huisbazin had bewaard toen hij werd uitgezet. De jonge acteurs proberen dit toneelstuk aan hem te verkopen.
De verwikkelingen beginnen wanneer nicht Muriel (gespeeld door Florence MacMichael) op bezoek komt en de zondige samenwoning ontdekt; ze verklikt het aan haar familie, die meteen komt opdagen om hun dochters mee naar huis te nemen. Chaos en hilariteit volgen, aangedreven door Muriel's acties en haar unieke, kinderachtige verklikkersstem.

## Rolverdeling

* William Holden als Norman Reese
* Eddie Bracken als George Bodell
* Robert Benchley als Arthur Kenny
* Susan Hayward als Kate Benson
* Martha O'Driscoll als Dottie Coburn
* Barbara Britton als Marge Benson Dennison
* Mabel Paige als Mevrouw Garnet
* Florence MacMichael als Muriel Foster
* James Brown als Tony Dennison
* Jay Fassett als J.T. Coburn
* Paul Hurst als Eerste agent
* Olin Howland als Tweede agent
* Billy Bevan als Phillips

## Productie

Het toneelstuk waarop de film is gebaseerd ging in première in het Windsor Theatre, New York, op 11 februari 1941, met Alfred Drake, Barbara Bel Geddes en Mabel Paige in de cast.

## Ontvangst

De film werd beschreven als een "luchtige farce-komedie over een zorgeloze groep jonge acteurs en actrices die samenwonen."
* 1 2 Young and Willing. Internet Movie Database. Geraadpleegd op 15 augustus 2012.
* ↑ National Board of Review Magazine vol. 18-23 (1943), pp. 24.
# Corydoras septentrionalis

Corydoras septentrionalis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de pantsermeervallen (Callichthyidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1940 door Gosline.
* ↑ (en) Corydoras septentrionalis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Corydoras septentrionalis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Abemama

Abemama is een atol behorend bij de Gilberteilanden in Kiribati. Het bevindt zich 152 kilometer ten zuidoosten van Tarawa en minder dan 30 km ten noorden van de evenaar. Abemama is 27 km² groot en herbergde in 2010 3213 inwoners. Het atol omringt een diepe lagune. Van 1795 tot 1892 behoorde het atol tot het grondgebied van het koninkrijk Abemama.
# Mario

Mario kan verwijzen naar:
* Mario (voornaam), een naam
* Mario (restaurant), een restaurant in het Nederlandse dorp Neck
* Mario Batali, een Amerikaans chef-kok
* Broodje Mario, een bekend broodje uit de Nederlandse stad Utrecht

## Games

* Mario (Nintendo), een videospelpersonage van Nintendo dat tegenwoordig wordt gezien als dé mascotte van Nintendo
** Baby Mario, de babyversie van het videospelpersonage Mario
** Mario Bros., een arcadespel van Nintendo uit 1983
** Super Mario Bros., een computerspel van Nintendo uit 1985
** Mario Kart, een computerspel serie van Nintendo

## Film

* Mario (film), een Zwitserse film uit 2018

## Muziek

* Mario (zanger), een Amerikaans popzanger
** Mario (album), een album uit 2002 van deze zanger
* Mario (tenor), een Italiaans operazanger uit de 19e eeuw
* Mario (nummer), de titel van een Nederlandstalige hit uit 1972 van Hanny en de Rekels

## Personen met de bijnaam Super Mario

* Mario Ančić, tennisser
* Mario Lemieux, hockeyer
* Mario Cipollini, wielrenner
* Mario Reiter, olympisch skiër
* Mariusz Czerkawski, hockeyer
* Mariusz Pudzianowski, een Poolse sterke man
* Mario Williams, American-footballspeler
* Mario Dumont, de Quebecaanse politicus
* Mario Stroeykens, voetballer
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Mario en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.