OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Luis Guilherme

Luis Guilherme Lira dos Santos (Aracaju, 9 februari 2006) is een Braziliaans voetballer die doorgaans speelt als vleugelspeler. In juli 2024 verruilde hij Palmeiras voor West Ham United.

## Clubcarrière

Guilherme speelde bij diverse voetbalscholen, tot hij in 2017 opgenomen werd in de jeugdopleiding van Palmeiras. Hier tekende hij in de zomer van 2022 zijn eerste professionele contract. Zijn debuut volgde een jaar later, op 12 april 2023. Op die dag werd in de strijd om de Copa do Brasil gespeeld tegen Tombense. Palmeiras won het duel met 4–2 en de vleugelaanvaller mocht in de zesenzeventigste minuut invallen. In november 2023 werd de verbintenis van Guilherme opengebroken en verlengd tot eind 2026. Op 25 april 2024 maakte hij zijn eerste doelpunt als profvoetballer. Op die dag werd in de CONMEBOL Libertadores gespeeld tegen Independiente del Valle. Na een achterstand door doelpunten van Kendry Páez en Michael Hoyos maakten Endrick en Lázaro gelijk, waarna Guilherme in de blessuretijd van de tweede helft voor een zege zorgde: 2–3.
In de zomer van 2024 vertrok Guilherme bij Palmeiras; voor een bedrag van circa drieëntwintig miljoen euro verkaste de vleugelaanvaller naar West Ham United, waar hij zijn handtekening zette onder een verbintenis voor de duur van vijf seizoenen.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2023 | Palmeiras | Série A | 19 | 0 | 5 | 0 | 3 | 0 | 27 | 0 |
| 2024 | Palmeiras | Série A | 11 | 0 | 2 | 0 | 5 | 1 | 18 | 1 |
| 2024/25 | West Ham United | Premier League | 6 | 0 | 1 | 0 | — | — | 7 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 36 | 0 | 8 | 0 | 8 | 1 | 52 | 1 |
Bijgewerkt op 6 februari 2025.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Palmeiras |
| Série A | 1 | 2023 |
| Campeonato Paulista | 1 | 2024 |
# Vlag van Egmond

De vlag van Egmond is op 18 december 1980 per raadsbesluit vastgesteld als de gemeentelijke vlag van de Noord-Hollandse gemeente Egmond. De vlag kan als volgt worden beschreven:
   Gekeperd van twaalf stukken, geel en rood, tegen de zin van de vlag in.
De vlag is een negentig graden gedraaide afbeelding van het gemeentewapen.
Het gemeentelijk dundoek bleef tot 1 januari 2001 in gebruik, op die dag is de gemeente opgegaan in de gemeente Bergen.

## Verwante afbeelding

* Wapen van Egmond
* Egmond (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 19 juni 2019.
Akersloot · Andijk · Anna Paulowna · Assendelft · Beemster · Bennebroek · Blokker · Broek in Waterland · Bussum · Callantsoog · Edam · Egmond · Egmond aan Zee · Egmond-Binnen · Graft-De Rijp · 's-Graveland · Haarlemmerliede en Spaarnwoude · Harenkarspel · Heerhugowaard · Hensbroek · Hoogwoud · Ilpendam · Jisp · Krommenie · Langedijk · Limmen · Marken · Midwoud · Monnickendam · Muiden · Naarden · Nederhorst den Berg · Nibbixwoud · Niedorp · Noorder-Koggenland · Obdam · Opperdoes · Schermer · Schermerhorn · Schoorl · Sint Maarten · Terschelling · Terschelling en Vlieland · Twisk · Venhuizen · Vlieland · Warmenhuizen · Weesp · Wervershoof · Wester-Koggenland · Westwoud · Westzaan · Wieringen · Wieringermeer · Wijdewormer · Wognum · Wormer · Wormerveer · Zaandam · Zaandijk · Zeevang · Zijpe
# Karin Thürig

Karin Thürig (Rothenburg, 4 juli 1972) is een Zwitsers professioneel wielrenster, triatlete en duatlete, die in 2004 in eigen land werd verkozen tot Zwitsers Sportvrouw van het Jaar.
Sinds 2005 rijdt ze bij professionele teams als Univega Pro Cycling Team en Lifeforce Pro Cycling Team. In 2004 en 2005 werd Karin wereldkampioen op de individuele tijdrit. Sinds 2004 tot 2008 won ze telkens het nationaal kampioenschap op de individuele tijdrit. Op de Olympische Spelen van 2008 in Peking won ze een bronzen medaille op de tijdrit.
In 2010 werd ze zesde bij de Ironman Hawaï met een tijd van 9:22.48. Hiermee bleef ze de Nederlandse Yvonne van Vlerken iets minder dan een minuut voor.

## Teams

* 2005-2006: Univega Pro Cycling Team
* 2007: Raleigh - Lifeforce Pro Cycling Team
* 2008: Cervélo - Lifeforce Pro Cycling Team

## Palmares
### wielrennen
#### 2002

* Zwitsers kampioen op de weg individuele tijdrit, Elite

#### 2003

* Wereldkampioenschap achtervolging (Elite B)

#### 2004

* Moskou achtervolging
* 3e etappe deel b Gracia - Orlova
* Zwitsers kampioen op de weg individuele tijdrit, Elite
* 1e etappe Thüringen-Rundfahrt der Frauen
* Chrono Champenois - Trophée Européen
* Wereldkampioenschap individuele tijdrit

#### 2005

* Souvenir Magali Pache
* 5e etappe Tour de l'Aude Cycliste Féminin
* 8e etappe Tour de l'Aude Cycliste Féminin
* Zwitsers kampioen op de weg individuele tijdrit, Elite
* Wereldkampioenschap individuele tijdrit

#### 2006

* Zwitsers kampioen op de weg individuele tijdrit, Elite
* L'Heure D'Or Féminine / The Ladies Golden Hour
* Chrono Champenois - Trophée Européen

#### 2007

* 1e etappe Grande Boucle Féminine Internationale
* Zwitsers kampioen op de weg individuele tijdrit, Elite
* Memorial Davide Fardelli-Cronometro Individuale
* Chrono Champenois - Trophée Européen

#### 2008

* 4e etappe Grande Boucle Féminine Internationale
* Zwitsers kampioen op de weg individuele tijdrit, Elite
* 5e etappe Thüringen-Rundfahrt der Frauen
* Memorial Davide Fardelli-Cronometro Individuale

#### 2009

* Zwitsers kampioen op de weg individuele tijdrit, Elite
* Memorial Davide Fardelli-Cronometro Individuale

### triatlon

* 2002: 1 Ironman France
* 2005: 1 Ironman Switzerland
* 2006: 1 Ironman Lanzarote
* 2006: 1 Ironman 70.3 Monaco
* 2011: 2 WK Ironman 70.3 in Las Vegas

### duatlon

* Wereldkampioene lange afstand 2001 en 2002
* Zwitsers kampioene 2001, 2002 en 2003
* Profiel op De Wielersite
* (en) Profiel van Karin Thürig op sports-reference.com (gearchiveerd)
Externe link
* Persoonlijke website
2008 Catriona Morrison · 2007 Catriona Morrison · 2006 Yvonne van Vlerken · 2005 Erika Csomor · 2004 Ulrike Schwalbe · 2003 Fiona Docherty · 2002 Karin Thürig · 2001 Karin Thürig · 2000 Edwige Pitel · 1999 Debbie Nelson · 1998 Lori Bowden · 1997 Natascha Badmann
# Harriët Duurvoort

Harriët Duurvoort (Amsterdam, 21 mei 1969) is een Nederlandse journalist en columnist voor onder andere de Libelle en de Volkskrant.

## Biografie

De moeder van Duurvoort werd geboren in 1928 en is het biologische kind van een Afro-Amerikaanse man en een Friese vrouw. Ze werd geadopteerd door een gereformeerd Schevenings echtpaar; de eerste interraciale adoptie in Nederland. De vader van Duurvoort komt uit Suriname en is een neef van Desi Bouterse.
Harriët Duurvoort studeerde rechten aan de Universiteit van Amsterdam. Ze kwam in 1993 per toeval in de journalistiek terecht toen de VPRO mensen zocht voor het tv-programma Marco Polo (1995-1996), een elfdelige serie reportages over de multiculturele bewoners van de Amsterdamse wijken Bos en Lommer en De Baarsjes. Anil Ramdas gaf haar naam door aan Peter van Ingen, de eindredacteur van dat programma.
Ze schreef het boek Het groeiend monument (1996) voor de Stichting Beheer Het Groeiend Monument die het monument ter nagedachtenis aan de Bijlmerramp van 4 oktober 1992 beheert. Voor het Instituut voor Taalonderwijs en Taalonderzoek aan Anderstaligen (ITTA) van de Universiteit van Amsterdam schreef ze Nooit meer taal apart: 15 jaar ITTA (2002).
Duurvoort is oprichter van de tijdschriften Generation Now! en RôOF Magazine. Ze heeft in Rotterdam een communicatiebureau en ontwikkelt van daaruit mediaproducties. Sinds 2012 is ze columnist bij de Volkskrant, waarin ze vaak schrijft over de multiculturele samenleving en over haar zoon.
Haar column over Karin van Opstal, een slachtoffer van het kinderopvangtoeslagenschandaal, leidde in september 2021 tot Kamervragen.
Haar boek De dochter - Herinneringen aan anders zijn, een biografie van haar moeder, verscheen in januari 2025.

## Persoonlijk

Duurvoort woont in Rotterdam met haar zoon, die een verstandelijke beperking en autisme heeft.
# Emil Lee

Emil Lee (New York, 30 juni 1965) is een Sint Maartens politicus en was minister van Volksgezondheid, Sociale Ontwikkeling en Arbeidszaken tussen 2015 en 2019.
Emil Lee is geboren in New York als zoon van Chinese migranten en groeide daar op in een Joodse buurt. In 1991 vertrok Lee naar Sint Maarten voor de bouw van een boetiekhotel gelegen nabij Dawn Beach. Na oplevering van Princess Heights Condominiums werd hij tot directeur aangesteld. Van 2001 tot 2014 was hij voorzitter van de St. Maarten Hospitality & Trade Association. In 2014 werd hij als eerste Sint Maartens hotelier gekozen tot voorzitter van de Caribbean Hotel & Tourism Association (CHTA), de regionale koepelorganisatie voor de hotelsector.
In 2014 nam Lee deel aan de statenverkiezingen op de DP-lijst. Na de val van het kabinet-Gumbs in 2015 kwam het kabinet-Marlin I tot stand, een coalitie tussen NA, USP, DP en twee onafhankelijke statenleden. Lee stapte op als voorzitter CHTA en werd op 19 november 2015 minister van Volksgezondheid, Sociale Ontwikkeling en Arbeidszaken. Deze portefeuilles vervulde hij in de achtereenvolgende kabinetten Marlin I, Marlin II, Marlin-Romeo I en Marlin-Romeo II. Tijdens het begrotingsdebat op 28 juni 2019 kreeg hij een motie van wantrouwen, ingediend door partijgenoot Luc Mercelina en aangenomen met steun van de oppositie. Lee diende vervolgens zijn ontslag in bij de governeur doch bleef tot 10 oktober 2019 aan. Bij de statenverkiezingen in 2018 en 2020 verscheen hij op de UD-lijst.
* ↑ Emil Lee becomes St. Maarten's first Caribbean regional hotel president, Soualiga Newsday, 2 juli 2014
* ↑ Mercelina tables no confidence motion against minister Emil Lee, The Daily Herald, 29 juni 2019
* ↑ Ousted minister Emil Lee defying the highest legislative body by remaining in office, St. Martin News, 8 juli 2020
# LZ7 Deutschland

De LZ7 Deutschland was de tweede zeppelin van DELAG. Na een ceremonie werd het schip Deutschland genoemd. Op de zevende vaart op 28 juni 1910 sloeg het weer plotseling om en werd het schip overspoeld door een regenvlaag. Door die waterballast werd het schip te zwaar. Nadat een van de motoren was uitgevallen zakte het schip in elkaar boven het Teutoburgerwoud bij Bad Iburg en sloeg het te pletter tegen de bomen. Wonder boven wonder raakte niemand ernstig gewond.
# Danilo Wyss

Danilo Wyss (Orbe, 26 augustus 1985) is een Zwitsers voormalig wielrenner. Hij is geen familie van wielrenner Marcel Wyss.

## Belangrijkste overwinningen
### 2009

    1e etappe Tour de Beauce

### 2012

    1e etappe Ronde van Trentino (ploegentijdrit)

### 2015

    Zwitsers kampioen op de weg, Elite
    9e etappe Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
| 2009 | | | |
| 2010 | 97e | | |
| 2011 | 126e | | |
| 2012 | 82e | | |
| 2013 | 84e | | |
| 2014 | 84e | | 36e |
| 2015 | | 63e | |
| 2016 | | | 44e |
| 2017 | | 81e | |
| 2018 | | | |
| 2019 | 83e | | |
| 2020 | 84e | | |
| Jaar | Milaan-San Remo | Gent-Wevelgem | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Roubaix | Luik-Bast.‑Luik | Ronde van Lombardije | WK op de weg | Wereld­ranglijsten |
| 2009 | | | | opgave | | | | |
| 2010 | 146e | opgave | opgave | buit.tijd | opgave | | opgave | 268e (UWK) |
| 2011 | 65e | 61e | 60e | | | | | |
| 2012 | | | | opgave | | | | |
| 2013 | | | | opgave | | | 53e | 181e (UWT) |
| 2014 | opgave | | | 76e | | | 69e | |
| 2015 | 74e | | | | | | | |
| 2016 | 71e | | | | | | | 161e (UWT) |
| 2017 | | | | | | | | 268e (UWT) |
| 2018 | | | | | | | | |
| 2019 | | | | | | 91e | opgave | |
| 2020 | | | | | | opgave | | |

## Ploegen

* 2007 – Atlas-Romer's Hausbäckerei
* 2007 – Saunier Duval-Prodir (stagiair vanaf 1-8)
* 2008 – BMC Racing Team
* 2009 – BMC Racing Team
* 2010 – BMC Racing Team
* 2011 – BMC Racing Team
* 2012 – BMC Racing Team
* 2013 – BMC Racing Team
* 2014 – BMC Racing Team
* 2015 – BMC Racing Team
* 2016 – BMC Racing Team
* 2017 – BMC Racing Team
* 2018 – BMC Racing Team
* 2019 – Team Dimension Data
* 2020 – NTT Pro Cycling
# Canal de Garonne

Het Canal de Garonne of Canal latéral à la Garonne is een 19e-eeuws aangelegd kanaal tussen Toulouse en Castets-en-Dorthe. Het traject naar Bordeaux (verbinding met de Atlantische Oceaan) maakt gebruik van de rivier Garonne. Het kanaal is het vervolg van het oostelijk gelegen Canal du Midi uit de 17e eeuw.
Na realisatie van het Canal de Garonne ontstond er zo, dwars door Frankrijk, een scheepvaartverbinding tussen de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee. De waterwegverbinding was net klaar op het moment dat de eerste treinen op de railverbinding Bordeaux-Sète gingen rijden. In eerste instantie was die treinverbinding geen directe concurrent maar dit veranderde toen in 1858/1859 de spoorwegmaatschappij Compagnie des Chemins de fer du Midi de rechten op delen van het kanaal verkreeg.
Het kanaal is bijna 194 kilometer lang en 16 meter breed aan de waterspiegel. Oorspronkelijk telde het kanaal 56 sluizen, waarvan er 53 nu nog aanwezig zijn. De sluizen zijn zes meter breed. Via het Canal de Montech is er een verbinding naar Montauban aan de Tarn.
Het hellend vlak van Montech en de kanaalbrug Agen zijn de meest opzienbarende infrastructurele kunstwerken van het kanaal.

## Externe link

* (fr) (en) (de) Canal de Garonne
# Werelderfgoed in Finland

Tot het Werelderfgoed in Finland behoren zeven Werelderfgoederen. Het eerste Werelderfgoed werd in 1991 ingeschreven.

## Werelderfgoederen
### Actuele Werelderfgoederen

Deze lijst toont de zeven Werelderfgoederen in Finland in chronologische volgorde (C – Cultuurerfgoed; N – Natuurerfgoed).
| Naam | Jaar | Soort | Beschrijving |
| Suomenlinna | 1991 | C | |
| Oud Rauma | 1991 | C | |
| Oude kerk van Petäjävesi | 1994 | C | |
| Verla | 1997 | C | |
| Sammallahdenmäki | 1999 | C | |
| Geodetische boog van Struve | 2005 | C | Samen met Estland, Letland, Litouwen, Moldavië, Noorwegen, Oekraïne, Rusland, Wit-Rusland en Zweden. |
| Kvarkenarchipel | 2006 | N | Samen met Zweden |

### Als Werelderfgoed genomineerde objecten

In de voorlopige lijst van de UNESCO worden objecten ingeschreven die naar het inzicht van de betreffende regering potentieel voor de erkenning als Werelderfgoed in aanmerking komen. Dit zegt niets over de eventuele daadwerkelijke succesvolle inschrijving op de lijst. Tegenwoordig (2017) zijn op de lijst zes objecten uit Finland ingeschreven.
| Naam | Jaar | Soort |
| Ukonsaari | 1990 | C |
| De architectuur van Alvar Aalto | 2021 | C |
| Leefgebied van de Saimaarob in het Saimaameer | 2021 | N |

### Objecten voorheen op de Kandidatenlijst

Deze objecten werden van de voorlopige lijst verwijderd en door nieuwe vervangen.
| Naam | Jaar | Soort |
| De rotskervingen op Hauensuoli | 1990 | C |
| Olavinlinna | | C |
| Kasteel Rapola | | C |
| Steentijd-ruïne van Kastelli | 1990 | C |
| Rotskunst van Astuvansalmi | 1990 | C |
| Sanatorium van Paimio | 2004 | C |
| Pielinen en Saimaameer | 2004 | N |

## Werelderfgoed voor documenten

Deze lijst toont de documenten en archieven opgenomen in het Memory of the World-programma van UNESCO.
| Naam | Jaar | Beschrijving |
| A.E. Nordenskiöldcollectie | 1997 | |
| Radziwiłł-archief en collectie van de bibliotheek van Njasvizj | 2009 | Samen met Litouwen, Oekraïne, Polen, Rusland en Wit-Rusland |
| Archief van het Skolt-Samische dorp Suonjel Suenjel | 2015 | |

## Immaterieel werelderfgoed

Deze lijst toont tradities opgenomen als immaterieel werelderfgoed.
| Naam | Jaar | Beschrijving | Afbeelding |
| De Sauna-cultuur | 2020 | | |
# Operatie Model 5

Operatie Model 5 (Hebreeuws: דוגמן 5, “Doogman 5”) was een operatie voor Suppression of Enemy Air Defences door de Israëlische luchtmacht op 7 oktober 1973 tegen Syrische luchtdoelraketten in de Golanhoogvlakte bij het begin van de Jom Kipoer-oorlog. De Israëlische luchtmacht verloor 24 vliegtuigen en 24 piloten en kon maar een enkele batterij SAM-3 luchtdoelraketten vernietigen.

## Voor de operatie

Op de joodse feestdag Jom Kipoer 6 oktober 1973 waren de Syrische strijdkrachten de tijdens de Zesdaagse Oorlog verloren gegane Golanhoogvlakte ingereden met 600 tanks en 80 batterijen artillerie om ze te heroveren op Israël. Ze hadden ook batterijen luchtdoelraketten mee, die het de Israëlische luchtmacht belette om de verdedigende Israëlische landmacht luchtsteun te bieden. Op 7 oktober om 07:00 schoten Syrische luchtdoelraketten zes A-4 Skyhawk van de Israëlische luchtmacht neer. De eerste dag van de oorlog verloor de Israëlische luchtmacht 34 vliegtuigen.

## De operatie

De commandant van de Israëlische luchtmacht, aluf Benny Peled leidde de operatie om de luchtdoelraketten uit te schakelen. Het plan bestond erin om de batterijen met luchtdoelraketten te bombarderen met gewone bommen. De vliegtuigen moesten laag vliegen onder de radars voor vuurleiding van de SAM batterijen en om detectie door de ultra-high frequency radars “P-15 tropa” en “P-40 armour” te voorkomen. De operatie startte om 12:00.
Door gebrekkig werk van de Israëlische Militaire Inlichtingendienst, verouderde luchtfotografie, gebrekkige sigint en elektronische oorlogvoering vonden de vliegtuigen de batterijen luchtdoelraketten niet, want ze waren verplaatst, in het bijzonder de mobiele SAM-6, die de meeste vliegtuigen neerhaalden.
24 McDonnell Douglas F-4 Phantom II werden neergeschoten en 24 andere konden beschadigd terugvliegen naar de luchtmachtbasis Ramat David. De meeste waren beschadigd door de tank ZSOe-23-4 Sjilka met 4 snelvuurkanonnen van kaliber 23 mm die de laag vliegende vliegtuigen kon treffen. Negen piloten sneuvelden en 15 werden krijgsgevangene.
De vliegtuigen vernietigden een batterij SAM-3, beschadigden een batterij SAM-2 maar troffen geen enkele mobiele batterij SAM-6.

## Na de operatie

Om de verliezen aan te vullen kreeg Israël vanaf 14 oktober met Operation Nickel Grass van de Verenigde Staten twaalf Lockheed C-130 Hercules vliegtuigen uitgerust voor elektronische oorlogvoering en sigint en ook 36 nieuwe McDonnell Douglas F-4 Phantom II vliegtuigen en 36 nieuwe A-4 Skyhawks alle met voorzieningen voor elektronische oorlogvoering.
Een commissie onder leiding van opperrechter Shimon Agranat onderzocht tot 30 januari 1975 de in de Jom Kipoer-oorlog begane fouten en leverde een verslag van 1500 pagina’s met aanbevelingen.
In 1982 vernietigde de Israëlische luchtmacht met Operatie Veenmol 19 in twee uur de Syrische luchtafweer in de Bekavallei in Libanon.
* 1 2 https://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/isdf/text/barjoseph.pdf
* ↑ https://nsarchive2.gwu.edu//NSAEBB/NSAEBB98/octwar-21b.pdf
* ↑ https://nsarchive2.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB98/#III
* ↑ https://nsarchive2.gwu.edu//NSAEBB/NSAEBB98/octwar-56.pdf
# De Roef (Almere)

De Roef is een gebouw in de Nederlandse stad Almere. Het is een van de oudste gebouwen van de stad en het eerste gebouw van het oudste stadsdeel Haven. De Roef was in eerste instantie een multifunctioneel centrum, vervolgens een kledingwinkel en is thans in gebruik als appartements- en bedrĳfsgebouw.

## Geschiedenis

De Roef werd in 1976 geopend en was in die tĳd in gebruik als multifunctioneel centrum, gerund door de familie Dudok-Smit. In het gebouw waren onder meer een restaurant, kroeg, theater- en kerkzaal gevestigd. In 1979 werd het gebouw De Roestbak opgeleverd, waarna het theater naar dat pand verhuisde. Tevens werd dat jaar kerkgebouw Goede Rede opgeleverd, waardoor ook de kerkzaal van De Roef werd verlaten. Uiteindelĳk opende een filiaal van kledingketen Vögele Mode in het pand.
In 2015 werd het gebouw aan de buitenzijde enigszins gerenoveerd door Vögele Mode, maar in 2016 sloot de kledingketen het filiaal in verband met teruggelopen klandizie. Daarna stond De Roef enkele jaren leeg en was er sprake van een mogelĳke sloop. In 2020 werd alsnog besloten om het pand grootschalig te renoveren, waarvoor het hele gebouw gestript werd om asbest te kunnen verwijderen. Het verzoek van Erfgoedvereniging Heemschut om een monumentstatus toe te kennen aan het pand werd echter afgewezen. In oktober 2021 was de renovatie afgerond en op 5 oktober werd De Roef heropend. Het gebouw is sindsdien in gebruik als woon-werkgebouw en huisvest zeven appartementen en een fysiotherapieruimte.

## Architectuur

De Roef werd ontworpen door architect Bram de Wild en is opgetrokken uit beton, hout en cortenstaal. Het gebouw telt twee verdiepingen.

## Externe link

* Fysiotherapie De Roef
* ↑ De Roef. Canon van Almere. Gearchiveerd op 28 augustus 2023. Geraadpleegd op 28 augustus 2023.
* ↑ Gebouw De Roef laat zich weer zien. Almere Deze Week (20 april 2021). Gearchiveerd op 28 augustus 2023. Geraadpleegd op 28 augustus 2023.
* ↑ Doek valt voor kledingzaak Charles Vögele in Haven. Omroep Flevoland (21 juli 2016). Gearchiveerd op 28 augustus 2023. Geraadpleegd op 28 augustus 2023.
* ↑ Ons Almere - Sloop van de baan: renovatie historisch pand De Roef begonnen. Ons Almere (21 december 2020). Gearchiveerd op 28 augustus 2023. Geraadpleegd op 28 augustus 2023.
* ↑ Heemschut betreurt afwijzing monumentenstatus De Roef in Almere. Erfgoedvereniging Bond Heemschut (16 april 2020). Gearchiveerd op 28 augustus 2023. Geraadpleegd op 28 augustus 2023.
* ↑ Volledig gerenoveerde 'De Roef' feestelijk heropend. Omroep Flevoland (5 oktober 2021). Gearchiveerd op 28 augustus 2023. Geraadpleegd op 28 augustus 2023.
# Jan Ramsauer

Jan Ramsauer (7 december 1975) is een Zwitsers voormalig veldrijder en wielrenner op zowel de weg als de baan. Ramsauer is drievoudig Zwitsers kampioen baanwielrennen op het onderdeel halve fond.

## Overwinningen

1999
* Porsche Pro Open
2001
* Cyclocross van Bützberg
2002
* GP de Lancy
* 2e etappe Flèche du Sud
2004
* Zwitsers kampioen halve fond, Elite
* Cyclocross van Bützberg
2005
* Zwitsers kampioen halve fond, Elite
2008
* Zwitsers kampioen halve fond, Elite

## Grote rondes

Geen

## Externe link

* Officiële site
# Juhan Parts

Juhan Parts (Tallinn, 27 augustus 1966) is een Estisch politicus.

## Loopbaan

Parts heeft rechten gestudeerd aan de Universiteit van Tartu.
Parts was politiek leider van Res Publica, een partij die als belangrijkste thema's de bestrijding van criminaliteit en corruptie had. Daarnaast was toetreding tot de EU en de NAVO speerpunt van het beleid. Dit gold echter voor alle partijen in Estland. Res Publica won samen met de Centrumpartij (Keskerakond) de verkiezingen van 2 maart 2003. Juhan Parts werd door president Arnold Rüütel benoemd om een regering te vormen.
Het kabinet-Parts werd op 10 april 2003 beëdigd. Tijdens zijn zittingsperiode trad Estland toe tot de NAVO en de Europese Unie. Partijgenoot Ken-Marti Vaher was minister van Justitie. Zijn plan om met een quotasysteem voor de vervolging van ambtenaren de corruptie aan te pakken, stuitte op veel kritiek en leidde tot een geslaagde motie van wantrouwen in de Riigikogu. Parts, die het plan van Vaher steunde, besloot hierna zelf ook op te stappen. Hij werd op 12 april 2005 opgevolgd door Andrus Ansip. Parts was minister van Economische Zaken en Communicatie in het tweede kabinet (2007–2011) en derde kabinet (2011–2014) van Ansip.
In december 2016 werd Parts gekozen als de Estische vertegenwoordiger in de Europese Rekenkamer. Hij volgde daar Kersti Kaljulaid op, die twee maanden eerder president van Estland was geworden. Parts bekleedde de functie gedurende zes jaar (van 1 januari 2017 tot en met 31 december 2022) en werd afgelost door Keit Pentus-Rosimannus.

## Persoonlijk leven

Parts is gescheiden en heeft twee kinderen. Hij speelt voetbal bij de club FC Toompea uit Tallinn.
* ↑ Alistair Holloway (24 maart 2005), "Estonian Premier Resigns After Government Collapse (Update1)", Bloomberg.
* Gemeinsame Normdatei: 1225795788
* Virtual International Authority File: 2344149544577800490004
* WorldCat (via VIAF): 2344149544577800490004