OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Zuidema's klap

Zuidema's klap is een monumentale ophaalbrug, die in 1879 werd gebouwd over het Hunsingokanaal als verbindingschakel in de weg tussen het kerkdorp Niekerk en het gehucht Panser, waar vroeger een van de borgen stond van de collator van de Niekerkse kerk.

## De brug

In het Gronings wordt zo'n ophaalbrug een klap of klappe genoemd (naar de gebruikelijke naam voor dit type brug in Nederland: de klapbrug). Nabij de brug woonde de familie Zuidema, vandaar dat de brug de naam Zuidema's klap kreeg.
Hoewel delen van de brug in de loop der tijd zijn vervangen, waaronder het brugdek en de brughoofden, is de brug nog grotendeels in de originele staat en is onder meer vanwege de hoge mate van gaafheid erkend als rijksmonument. De gietijzeren stijlen van de brug hebben ornamenten in de vorm van cannelures en acanthusbladeren (zie afbeelding). In de hameipoort, het beweegbare portaal van de brug, bevindt zich een versierde gietijzeren plaat met het jaartal van de bouw, 1879.
* Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, monumentnummer 509496
* Stenvert, Ronald (et al.) (2000) Monumenten in Nederland. Groningen, uitg. Wanders, Zwolle
# Caladium

Caladium is de botanische naam van een geslacht van tropische planten uit Midden- en Zuid-Amerika, met name uit Brazilië en het Amazonegebied, waar ze in de oerwouden groeien. De naam is afgeleid van het Maleise keladi, wat plant met eetbare wortels betekent. Dit komt in deze familie wel vaker voor.
Het geslacht telt een half dozijn soorten. Het loof is hart- tot pijlvormig, fijn geaderd en schitterend van kleur: wit, zilver, groen, roze en rood. De bloeiwijze is atypisch voor de aronskelkfamilie (Araceae): aan de bloeistengel zitten schutblad en bloeikolf, maar vrij onopvallend. De planten sterven in de herfst af.
Caladium-soorten zijn populair als kamer-, terras- of kasplant. Er zijn honderden verschillende cultivars geweekt, vooral van Caladium bicolor. Er zijn veel hybriden geweekt uit Caladium bicolor, Caladium picturatum en Caladium schomburgkii.
# WellGear

WellGear is een Nederlands bedrijf gespecialiseerd in het onderhoud, de reparatie, en de ontmanteling van geothermie-, zout-, aardgas- en olieputten.
Het bedrijf speelt een rol in het ontmantelen van gaswinputten in het Groningenveld in Nederland, met een project dat gericht is op het sluiten van 800 putten op 350 locaties over een periode van 15 jaar. Dit project omvat het gebruik van de Abandonator, een modulaire toren ontworpen voor het veilig en effectief afsluiten van putten. WellGear werkt hierbij sinds eind 2023 samen met de NAM en Arcadis onder de naam SITURN.
WellGear is opgericht in 2015 in het Drentse Westerbork. Het kantoor werd gevestigd in het voormalige gemeentehuis terwijl de werkplaats op het industrieterrein kwam te staan. Vanwege de groei was een nieuwe bedrijfslocatie nodig en in 2024 is begonnen met de bouw van een nieuw onderkomen in Assen. Het bedrijf heeft tevens vestigingen in Schotland, Abu Dhabi, Amerika en Australië.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Gerdt van Hofslot, Reuzentoren sluit gasputten Groningen af. 'Deze operatie is nooit eerder vertoond op de wereld'. Dagblad van het Noorden (18 april 2024). Geraadpleegd op 18 april 2024.
* ↑ NAM, Arcadis en WellGear gaan langdurige opruimsamenwerking aan | Nederlandse Aardolie Maatschappij. www.nam.nl. Geraadpleegd op 1 januari 2025.
* 1 2 3 The WellGear Group bouwt een toonaangevend onderkomen in Assen ‘Onder één dak werken we samen met partnerbedrijven aan nieuwe technieken en innovaties’. Kijk op het Noorden (15 oktober 2024). Geraadpleegd op 1 januari 2025.
* ↑ Robert-Erik Lanting, WellGear in Westerbork spint garen bij dichtdraaien gaskraan. Waarom de 'opruimploeg van de NAM' verhuist en een enorme hal bouwt in Assen. Dagblad van het Noorden (27 juni 2023). Geraadpleegd op 18 april 2024.
# Calda House

Calda House, ook White House genoemd, is de ruïne van een achttiende-eeuws landhuis, gelegen 2,4 kilometer ten noordwesten van Inchnadamph in Sutherland, net ten westen van de A837, aan de noordzijde van Loch Assynt in de Schotse regio Highland.

## Geschiedenis

Calda House werd in 1726 gebouwd door Kenneth MacKenzie, Laird of Assynt, als nieuwe residentie in plaats van Ardvreck Castle. Er zijn ook bronnen die aangeven dat de residentie rond 1660 gebouwd zou zijn. De familie MacKenzie was koningsgezind en steunde de koning financieel, waardoor ze een schuldenlast opbouwden; het hebben van een landhuis werd hiermee eigenlijk te duur. Van deze familie MacKenzie werd gezegd dat ze extravagante feesten hielden. Tien jaar na de bouw van Calda House stond de familie aan de rand van de financiële afgrond. In 1758 werd de familie min of meer gedwongen Calda House te verkopen aan de graaf van Sutherland, die als vijand van de familie werd gezien. In een nachtelijke aanval op 12 mei 1737 werd Calda House geplunderd en in brand gestoken door aanhangers van de MacKenzies uit Wester Ross, die niet wilden dat er ooit een Sutherland in Calda House zou wonen. Vijftig jaar later verdienden zes mannen 1 shilling en sixpence om per boot stenen van Calda House te vervoeren om in Kirkton (Inchnadamph) de eerste parochieschool te bouwen.
Aan het begin van de 20e eeuw stortte de grote, centrale schoorstenen in tezamen met het noordelijke deel van de binnenmuur. In 2004 werd de ruïne geconsolideerd.

## Bouw

Calda House had oorspronkelijk een M-vormige dakconstructie. Het gebouw bestond een beneden- en twee bovenverdiepingen en een zolder. Het gebouw is noord-zuidelijk georiënteerd en is 16,5 meter lang en 13,5 meter breed. In 1794 werd het landhuis omschreven als beschikkende over veertien slaapkamers, elk met een eigen haard of schouw.

## Folklore

Toen de Brahan Seer (de ziener van Brahan) zag dat Calda House werd gebouwd, sprak hij de volgende profetie uit: the day would come when the trees would grow from the roof, and when they reached the height of the chimney, there would be bloodshed in Assynt (De dag zal komen dat de bomen groeien vanaf het dak en zodra ze de hoogte van de schoorsteen hebben bereikt zal er bloed worden vergoten in Assynt).

## Beheer

Calda House wordt beheerd door Historic Assynt.
# Tawfeek Barhom

Tawfeek Barhom (Arabisch: توفيق برهوم, Hebreeuws: תאופיק ברהום; Ein Rafa, 1990) is een Palestijnse acteur en staatsburger van Israël. Zijn films zijn onder meer Ya tayr el tayer (2015), Mary Magdalene (2018) en The Rhythm Section (2020).
Barhom werd geboren in een Palestijns gezin en groeide op in Ein Rafa, een dorp in de buurt van Jeruzalem. Barhoms Palestijnse identiteit vormt een groot deel van zijn carrière. Ondanks pogingen om deze informatie te verdoezelen, is zijn erfgoed een integrale en artistieke identiteit.

## Filmografie (selectie)
### Film

| Jaar | Titel | Rol |
| 2014 | Dancing Arabs | Eyad |
| 2015 | Worlds Apart | Farris |
| 2015 | Ya tayr el tayer | Mohammed Assaf |
| 2015 | Wounded Land | |
| 2018 | Mary Magdalene | Jakobus |
| 2020 | The Rhythm Section | Mohammed Reza |
| 2022 | Boy from Heaven | Adam |
| 2024 | The First Omen | Pater Gabriel |
| 2024 | Les Fantômes | Harfaz |

### Televisie

| Jaar | Titel | Rol | Opmerkingen |
| 2018 | The Looming Tower | Khalid al-Mihdhar | terugkerende rol |
| 2020 | Baghdad Central | Amjad | terugkerende rol |
| 2020 | The Letter for the King | Jabroot | terugkerende rol |

## Externe link

* (en) Tawfeek Barhom in de Internet Movie Database
* ↑ (fr) Mon fils: les secrets du tournage AlloCiné, 5 april 2024
* ↑ (en) Baghdad Central: Interview with Tawfeek Barhom: Amjad Channel 4, 20 januari 2020
# 50 øre

De 50 øre is de munt met de kleinste coupure van de Deense kroon. Sinds de verwijdering van de munt van 25 øre in 2008 is dit de enige Deense munt met een nominale waarde van minder dan één kroon.

## Ontwerp

Het ontwerp is vrijwel identiek aan de munt van 25 øre die in 1991 werd uitgegeven, met als enige verschil de nominale waarde van de munt en de grootte.

## Geschiedenis

De eerste munt met de waarde van een halve kroon was een munt van een halve kroon, uitgegeven in 1924, met een diameter van 20 mm en een dikte van 2 mm. Op de voorzijde stond het monogram van koning Christiaan X van Denemarken, en de kroon op de achterkant. Het was gemaakt van aluminiumbrons en deelde zijn ontwerp met de kroonmunt uit die tijd. De laatste keer dat het werd geslagen was in 1940 en het werd gedemonetiseerd op 31 december 1942.
De huidige munt van 50 øre werd op 3 juli 1989 in omloop gebracht na de demonetisering van de 5 øre en 10 øre. Op de voorzijde staat de kroon van koning Christiaan V van Denemarken. De munt is samengesteld uit een brons van 97% koper, 2,5% zink en 0,5% tin. Vanaf augustus 2024 was 50 øre 7,4 dollarcent waard.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Fifty øre (Danish coin) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Nationalbanken, 50-øre coin. Gearchiveerd op 31 mei 2013. Geraadpleegd op 21 mei 2008.
* ↑ ½ Krone - Christian X, Denmark. Geraadpleegd op 7 april 2017.
# Hersham and Walton Motors

Hersham and Walton Motors (HWM) is een Engelse autobouwer die begin jaren 40 van de twintigste eeuw is begonnen met het bouwen van raceauto's.
De Nederlander Dries van der Lof heeft de Grand Prix van Nederland in 1952 gereden in een door HWM geleverde Formule 1-auto.
# Dongrekbergen

De Dongrekbergen (Khmer: ជួរភ្នំដងរែក, Chuor Phnom Dângrêk; Thai: ทิวเขาพนมดงรัก, Thio Khao Phanom Dong Rak, [tʰiw kʰǎw pʰanom doŋ rák]) zijn een gebergte dat voor het grootste gedeelte de grens vormt tussen Cambodja en Thailand. Het gebergte loopt globaal in een oostwest richting. Het gebergte begint in het Khao Yai nationaal park daar waar de noordzuid lopende Phetchabunbergen eindigen. Het gebergte heeft relatief steile hellingen en pieken tot 700 meter hoog.
In de bergketen liggen een aantal ruïnes daterend uit de tijd van het Khmer-rijk. De meest bekende is de Preah Vihear. Deze tempel is onderdeel van een grensconflict geweest tussen Cambodja en Thailand. Er zijn een aantal belangrijke bergpassen die ervoor zorgden dat er een makkelijke verbinding mogelijk was tussen het hartland van dit rijk rond het Tonlé Sapmeer en de vruchtbare valleien van de rivieren Mun en Chi in de regio Isaan van hedendaags Thailand. Via deze passages onderhielden de Khmer ook een belangrijke verbindingsweg tussen de tempelsteden Angkor en Phimai.
In de jaren 90 van de 20e eeuw was de Cambodjaanse kant van dit gebergte een van de laatste toevluchtsoorden van de Rode Khmer.
# Regering-De Burlet

De regering-De Burlet (26 maart 1894 - 25 februari 1896) was een Belgische katholieke regering. Ze volgde de regering-Beernaert op en werd opgevolgd door de regering-De Smet de Naeyer I.
Deze regering leidde de eerste poging van de Belgische staat om de Onafhankelijke Congostaat van koning Leopold II over te nemen. De koning aanvaardde in eerste instantie, maar slaagde er uiteindelijk in de regering te overtuigen om het recht op controle van de financiële activiteiten van België in Congo op te geven.
De regering ontwierp de wet van 12 september 1895 op de gemeenteverkiezingen, om het werk van de regering-Beernaert rond kiesrechthervorming verder te zetten.

## Samenstelling

De regering-De Burlet telde aanvankelijk zeven ministers.
| Ambtsbekleder | Functie | Termijn | Partij |
| Jules de Burlet (1844-1897) | Minister Binnenlandse Zaken en Openbaar Onderwijs | 26 maart 1894 - 25 mei 1895 | Katholieke Partij |
| Jules de Burlet (1844-1897) | Minister Buitenlandse Zaken | 25 mei 1895 - 25 februari 1896 | Katholieke Partij |
| Paul de Smet de Naeyer (1843-1913) | Minister Financiën | 26 maart 1894 - 25 februari 1896 | Katholieke Partij |
| Henri de Merode-Westerloo (1856-1908) | Minister Buitenlandse Zaken | 26 maart 1894 - 25 mei 1895 | Katholieke Partij |
| Victor Begerem (1853-1934) | Minister Justitie | 26 maart 1894 - 25 februari 1896 | Katholieke Partij |
| Léon De Bruyn (1838-1908) | Minister Landbouw, Nijverheid en Openbare Werken | 26 maart 1894 - 25 mei 1895 | Katholieke Partij |
| Léon De Bruyn (1838-1908) | Minister Landbouw en Openbare Werken | 25 mei 1895 - 25 februari 1896 | Katholieke Partij |
| Jacques Brassine (1830-1899) | Minister Oorlog | 26 maart 1894 - 25 februari 1896 | extraparlementair |
| Jules Vandenpeereboom (1843-1917) | Minister Spoorwegen, Posterijen en Telegrafen | 26 maart 1894 - 25 februari 1896 | Katholieke Partij |
| Frans Schollaert (1851-1917) | Minister Binnenlandse Zaken en Openbaar Onderwijs | 25 mei 1895 - 25 februari 1896 | Katholieke Partij |
| Albert Nyssens (1855-1901) | Minister Nijverheid en Arbeid | 25 mei 1895 - 25 februari 1896 | Katholieke Partij |

### Herschikkingen

* Op 25 mei 1895 neemt minister van Buitenlandse Zaken Henri de Merode-Westerloo ontslag en wordt opgevolgd door Jules de Burlet. Hij wordt als minister van Binnenlandse Zaken vervangen door Frans Schollaert. Op dezelfde dag wordt Albert Nyssens minister van Nijverheid en Arbeid.
# Calvin Gustina

Calvin Gustina (Rotterdam, 19 november 2004) is een Nederlands-Curaçaos voetballer die doorgaans als middenvelder speelt.

## Carrière

Gustina begon te voetballen in de jeugd bij ADO Den Haag waarna hij de overstap maakte naar de eerste van ADO Den Haag. Op 19 mei 2023 tekende hij een profcontract bij ADO Den Haag tot met 30 juni 2025 met een optie voor nog 2 jaar.
Op 25 juni 2022 in de uitwedstrijd tegen Honduras -20 maakte Gustina zijn debuut voor Curaçaos voetbalelftal onder 20. De wedstrijd ging verloren met 4-1.
Op 18 september 2023 in de thuiswedstrijd tegen Roda JC maakte Gustina zijn debuut voor ADO Den Haag. Hij kwam in de 83e minuut als invaller voor Sacha Komljenović, de wedstrijd ging verloren met 0-3.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2023/24 | ADO Den Haag | Nederland | Eerste Divisie | 4 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 |
| Carrièretotaal | Carrièretotaal | Carrièretotaal | Carrièretotaal | 4 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 |
| Bijgewerkt t/m 30 juni 2024 ||||||||||
# Gijsbert Buitendijk Kuyk

Gijsbert Buitendijk Kuyk (Hardinxveld, 3 november 1805 - Arnhem, 23 april 1884) was een Nederlandse kunstschilder.

## Leven en werk

Buitendijk Kuyk (ook: Kuijk/Kuyk en Buitendijk Kuijk) was een zoon van Willem Kuijk (1782-1845) en Neeltje Buitendijk (1779-1842). Vader Kuijk was schoolmeester in Hardinxveld toen Gijsbert werd geboren, later werd hij ingenieur-verificateur van het kadaster in Arnhem.
Buitendijk Kuyk werd opgeleid bij het Tekengenootschap "Kunstoefening" in Arnhem, waar hij les kreeg van Hendrik Jan van Amerom. Hij behaalde daar in 1824 de gouden medaille voor tekenen naar levend model. Buitendijk Kuyk raakte bevriend met Van Ameroms zoon Cornelis Hendrik van Amerom en zij studeerden, na de opleiding in Arnhem, samen aan de Antwerpse Academie onder Willem Herreyns en Mattheus Ignatius van Bree. Zij woonden later weer samen in Nijmegen toen zij dienden als schutters bij de Nationale Militie en namen in die tijd onder andere deel aan de Tiendaagse Veldtocht en ontvingen het Metalen Kruis 1830-1831. Van Amerom vestigde zich in Leiden en Buitendijk Kuyk ging terug naar Arnhem. Hij werd per 7 mei 1844 benoemd tot directeur van Kunstoefening. In 1846 trouwde hij met de elf jaar jongere Woutera Willemina Coops.
Als kunstenaar schilderde Buitendijk Kuyk vooral portretten en (historische) genrestukken. Hij overleed in Arnhem op 78-jarige leeftijd.

## Werken (selectie)

* Herman Hendrik Timotheus Coops
* Isaac Anne Nijhoff
* Jacob Coers, architect
# Bart Harder

Bart Harder (Leeuwarden, 1989) is een Nederlandse acteur.
Harder volgde een opleiding aan de Toneelacademie Maastricht en is bekend van onder andere de televisieseries Petticoat, Hoogvliegers en Mocro Maffia.

## Theater

* 2014: Disco Pigs
* 2016: Schiettent
* 2017: Extreem gelijk
* 2018: Marijke Muoi Revolutie

## Externe link

* (en) Bart Harder in de Internet Movie Database
* ↑ (en) Bart Harder Peoplepill.com, geraadpleegd op 7 februari 2021
* ↑ NFF––profiel
* ↑ Leeuwarder Bart Harder in schoenen F16-piloot in nieuwe serie 'Hoogvliegers', Leeuwarder Courant, 11 januari 2020
* ↑ Bart Harder Acteursbelangen.nl, geraadpleegd op 7 februari 2021
* ↑ Heftig suggestief drama, Theaterkrant, 12 juni 2014
# Bospad

Een bospad is een pad door een bos. Meestal betreft het onverharde paden. De primaire functie van bospaden is doorgaans ontsluiting.

## Ecologische waarde

Langs bospaden ontstaat dikwijls een lintvormig overgangsmilieu in de vorm van berm- en/of zoomvegetatie. Hier ontwikkelt zich doorgaans andere vegetatie dan in de kruidlaag van het bos zelf. De oorzaak hiervan is doorgaans de ruderale, bufferende en verrijkende invloed van het (gebruik van het) pad, de betreding/verslemping, de lichtintensiteit en soms ook het maaibeheer.

### Refugium voor oud-bossoorten

Bospaden vormen in de huidige Nederlandse bossen vaak een belangrijk refugium voor zeldzame oud-bossoorten die thans niet meer in de ondergroei van het bos zelf voorkomen. Dit komt vooral doordat de huidige bossen te dicht zijn gegroeid, verzuurd zijn of te uniform zijn geworden voor veel kruiden die eeuwenlang typerend waren voor bossen in Europa. In het bijzonder gaat het om soorten die in de ondergroei van bossen met een hakhoutbeheer voorkwamen.

## Fotogalerij

* Een jumboblok aan het begin van een bospad (bedoeld om het vrij te houden van auto's)
* De tekening Bospad met huisje van Theo van Doesburg
* Een bospad door een bosbessen-dennenbos
* Een bospad in de sneeuw
# Taça da Liga

De Taça da Liga, om sponsorredenen Allianz Cup genoemd, is het tweede bekertoernooi in het Portugese voetbalsysteem. De eerste drie seizoenen (2007/08-2009/10) werd de beker onder de sponsornaam Carlsberg Cup gespeeld. Het toernooi is vergelijkbaar met de Engelse League Cup.
Het bekertoernooi kende zijn eerste editie in het seizoen 2007/08 en is uitsluitend toegankelijk voor clubs uit de twee hoogste divisies, de SuperLiga en de Liga de Honra, dit in tegenstelling tot de Taça de Portugal. Tot dit besluit kwam de LPFP (de Portugese profliga) op 28 november 2006 in Porto. Dientengevolge bestaat het deelnemersveld uit 32 ploegen. Bekerwinst levert evenwel geen plaatsbewijs op voor de UEFA Europa League.
Het evenement vond zijn oorsprong in de inkrimping van de SuperLiga naar zestien teams, met ingang van het seizoen 2006/07, waardoor er bijkomende ruimte op de speelkalender ontstond voor de Taça da Liga.

## Finales

| Seizoen | Stadion, Plaats | Winnaar (#beker) | Uitslag(en) | Finalist |
| 2007/08 | Estádio Algarve, Faro | Vitória Setúbal (1) | 0–0 ns (3-2) | Sporting CP |
| 2008/09 | Estádio Algarve, Faro | Benfica (1) | 1–1 ns (3-2) | Sporting CP |
| 2009/10 | Estádio Algarve, Faro | Benfica (2) | 3–0 | FC Porto |
| 2010/11 | Estádio Cidade de Coimbra, Coimbra | Benfica (3) | 2–1 | Paços de Ferreira |
| 2011/12 | Estádio Cidade de Coimbra, Coimbra | Benfica (4) | 2–1 | Gil Vicente FC |
| 2012/13 | Estádio Cidade de Coimbra, Coimbra | SC Braga (1) | 1–0 | FC Porto |
| 2013/14 | Estádio Dr. Magalhães Pessoa, Leiria | Benfica (5) | 2–0 | Rio Ave FC |
| 2014/15 | Estádio Cidade de Coimbra, Coimbra | Benfica (6) | 2–1 | CS Marítimo |
| 2015/16 | Estádio Cidade de Coimbra, Coimbra | Benfica (7) | 6–2 | CS Marítimo |
| 2016/17 | Estádio Algarve, Faro | Moreirense FC (1) | 1–0 | SC Braga |
| 2017/18 | Estádio Municipal de Braga, Braga | Sporting CP (1) | 1–1 ns (5-4) | Vitória SC |
| 2018/19 | Estádio Municipal de Braga, Braga | Sporting CP (2) | 1–1 ns (3-1) | FC Porto |
| 2019/20 | Estádio Municipal de Braga, Braga | SC Braga (2) | 1–0 | FC Porto |
| 2020/21 | Estádio Dr. Magalhães Pessoa, Leiria | Sporting CP (3) | 1–0 | SC Braga |
| 2021/22 | Estádio Dr. Magalhães Pessoa, Leiria | Sporting CP (4) | 2–1 | Benfica |
| 2022/23 | Estádio Dr. Magalhães Pessoa, Leiria | FC Porto (1) | 2–0 | Sporting CP |
| 2023/24 | Estádio Dr. Magalhães Pessoa, Leiria | SC Braga (3) | 1–1 ns (5-4) | Estoril |
| 2024/25 | Estádio Dr. Magalhães Pessoa, Leiria | Benfica (8) | 1–1 ns (7-6) | Sporting CP |
* Taça da Liga op www.lpfp.pt
* Taça da Liga op rsssf.com
# Pungitius hellenicus

Pungitius hellenicus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de stekelbaarzen (Gasterosteidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1971 door Stephanidis.
* ↑ (en) Pungitius hellenicus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Pungitius hellenicus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Mausoleum van Halicarnassus

Het Mausoleum van Halicarnassus (Oudgrieks: ὁ Τάφος τοῦ Μαυσσώλου; τὸ Μαυσσώλειον Ἁλικαρνασσεύς, τὸ Μαυσ(σ)ωλ(λ)εῖον τοῦ Ἁλικαρνασσοῦ; ho Táphos tou Maussôllou, tò Maussôleíon Halikarnasseús, tò Mausôleíon toû Halikarnassoû = "het graf van de Maussollos", Latijn: "sepulcrum Mausoli Halicarnasense", "Mausoleum Halicarnasense") was de graftombe, het mausoleum van Maussollos, de satraap (gouverneur) van Carië van 377 tot 353 v. Chr. Het wordt algemeen gerekend tot de zeven klassieke wereldwonderen. Het woord "mausoleum" voor praalgraf is afgeleid van de naam Maussollos.
Maussollos verlegde zijn residentie naar de stad Halicarnassus (tegenwoordig Bodrum in Turkije). Daar werd het mausoleum na zijn dood in 353 v.Chr. gebouwd door de architecten Pytheos en Satyros in opdracht van Maussollos' weduwe, zijn zus satraap Artemisia II. Het mausoleum bevatte de urn met de as van Maussollos en de graftombe met het lijk van zijn echtgenote-zus Artemisia.
Het gebouw had een rechthoekige vorm. Boven op het bouwsel stond een strijdwagen, getrokken door paarden die leken op te stijgen. In de wagen waren de satraap Maussollos en zijn echtgenote afgebeeld. Voor het beeldhouwwerk werden vier van de grootste beeldhouwers van deze periode ingeschakeld: Skopas, Bryaxis, Leochares en Timotheos. De toeschrijving van de overgebleven sculptuur, die zich in het British Museum in Londen bevindt, is onzeker en controversieel.
Bekend is dat ten tijde van Columbus' ontdekking van de Nieuwe Wereld het monument nog bestond. Niet veel later dan de 13e eeuw werd het bouwwerk door een aardbeving verwoest. In 1522 gebruikten de Johannieters materiaal ervan om de Petrusburcht te versterken. De fundamenten zijn nog te zien in Bodrum.

## Navolging in moderne architectuur

Vooral in de 20e eeuw heeft het mausoleum moderne architecten geïnspireerd:
* House of the Temple in Washington, DC (1915)
* Civil Courts Building in Saint-Louis (1930)
* Shrine of Remembrance in Melbourne (1934)
Piramide van Cheops · Kolossus van Rodos · Hangende tuinen van Babylon · Mausoleum van Halicarnassus · Pharos van Alexandrië · Beeld van Zeus te Olympia · Tempel van Artemis in Efeze