OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Großer Arber

De Große Arber is met een hoogte van 1456 meter de hoogste berg van het Beierse Woud en wordt ook wel de „König des Bayerischen Waldes" genoemd. Geografisch behoort de berg tot het Bohemer Woud. Het ligt in Beieren in Duitsland.

## Ligging

In het noorden richting Lam bij het Plenterwald, in het zuiden bij het Bodenmaisische Staatswald. Circa 7 km van Železná Ruda en Bayerisch Eisenstein.

## Geografie

De Große Arber heeft vier toppen: de Hauptgipfel met een kruis, de Bodenmaiser Riegel met de karakteristieke Richard-Wagner-Kopf en de kleine en grote Seeriegel.
Naast de Große Arber bestaat de berggroep ook uit de Kleine Arber met een hoogte van 1384 meter. De top bevindt zich bij de Große Arbersee en de Kleine Arbersee omgeven door een natuurgebied. Op de top bevinden zich twee gebouwen met radar. Deze militaire objecten werden in 1982 tijdens de Koude Oorlog opgericht om het vliegverkeer uit het Oostblok in de gaten te houden.

## Klimaat

De top heeft gemiddeld 160 vorstdagen en circa 150 dagen sneeuw. In juli is de temperatuur circa 11°C. Van de 1950 mm neerslag per jaar is circa 40% sneeuw.

## Arber-Bergbahn

De „Arber-Bergbahn" is het hele jaar geopend. Er zijn meerdere skipisten in het skigebied. Op 17 september 1949 werd de eerste stoeltjeslift naar de Arber geopend. Tegenwoordig zijn er een gondelbaan, 2 zespersoons stoeltjesliften en 2 sleepliften. Sinds 1973 vinden hier de Slalom- en reuzenslalomwedstrijden van de Europacup plaats en sinds 1976 van de wereldcup. In de zomer is het een wandelgebied.
* Uitzicht richting zuiden
* Uitzicht richting noorden
# Peter Blomquist

Peter Blomquist (New York, 26 januari 19??) is een Amerikaanse acteur. Blomquist is vooral bekend door zijn werk in het computerspel Red Dead Redemption 2, de prequel van het eerdere spel Red Dead Redemption uit 2010 van Rockstar Games, waar hij de motion capture en de stem van het personage Micah Bell verzorgt. Ook was hij te horen als de stem van Dr. Harlan Fontaine in L.A. Noire, een computerspel uit 2011 ook uitgegeven door Rockstar Games. Daarnaast had Blomquist ook zijn eigen televisieserie in 2008 genaamd Get Hit, waar hij de regisseur, schrijver en acteur van is. In deze serie speelde Blomquist het personage Garlyn Thornquist.

## Filmografie
### Films

Inclusief korte films
| Jaar | Titel | Rol |
| 2012 | Welcome to Nowhere (Bullet Hole Road) | Agent |
| 2015 | Cry Baby Cry | Stem |
| 2019 | Rawmouth | Roble |

### Televisieseries

| Jaar | Titel | Rol |
| 2008 | Get Hit | Garlyn Thornquist |
| 2019 | The Grindhouse Radio | Zichzelf |

### Computerspellen

| Jaar | Titel | Rol |
| 2011 | L.A. Noire | Dr. Harlan Fontaine |
| 2018 | Red Dead Redemption 2 | Micah Bell |
# Art Hodes

Arthur W. Hodes (Oekraïne, 14 november 1904 – Harvey (Illinois), 4 maart 1993) was een Amerikaanse jazzpianist. Hij speelde met en maakte opnames met onder meer Louis Armstrong en Wild Bill Davison.
Hij begon zijn muziekcarrière in clubs in Chicago, waar hij onder meer speelde met Gene Krupa en Bud Freeman, maar kreeg pas bekendheid toen hij in 1938 naar New York ging. Hij speelde hier met mannen als Sidney Bechet en Mezz Mezzrow. Rond 1940 formeerde hij zijn eigen band, waarmee hij decennialang in en rond Chicago zou spelen. In de jaren veertig speelde hij op veel plaatopnames van traditionelere jazzmusici, maar hij maakte ook zelf opnames. Zo nam hij in 1944-1945 op voor Blue Note Records. Eind jaren zestig had hij een televisieprogramma over jazz, waarin hij speelde met onder anderen Pee Wee Russell. Ook schreef hij voor muziekbladen ('Jazz Record' en 'Downbeat') en hoesteksten. Hij was muzikaal actief tot het einde van de jaren tachtig.
In 1998 werd hij opgenomen in de Big Band and Jazz Hall of Fame.

## Discografie (selectie)

* The Jazz Record Story (opnames 1943-1946), Jazzology
* The Best in Two Beats, Blue Note
* Dixieland Jubilee, Blue Note
* Art Hodes Hot Five (opnames 1945-1949), Blue Note
* Chicago Rhythm Kings (opnames 1940), Riverside
* Plain Old Blues, Emarcy
* Friar's Inn Revisited, Delmark
* Tribute to the Greats, Delmark
* Just the Two of Us, Muse
* Someone to watch Over me, Muse
* Art Hodes Jazz Trio, Jazzology
* Bibliothèque nationale de France: cb124389156 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 119102366
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7361 061X
* Library of Congress Control Number: n82225122
* MusicBrainz: 913e5c9f-7ea0-44e3-a3cb-38a9962715ba
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0146154
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007409558305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 108586405
* SNAC: w6z05s6m
* Système universitaire de documentation: 161237983
* Virtual International Authority File: 5024194
* WorldCat (via VIAF): 5024194
# U-Bahn-Station Reinprechtsdorfer Straße

Reinprechtsdorfer Straße is een toekomstig metrostation in het district Margareten van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen.

## Geschiedenis

In 2014 werd het plan “Linienkreuz U2xU5” gepresenteerd waarin Reinprechtsdorfer Straße aanvankelijk als Bacherplatz was opgenomen. De voorbereidingen voor de bouw begonnen in 2019 met de verlegging van leidingen en kabels onder het wegdek en de aanpassing van de fundamenten van gebouwen boven het station, de opening van het station is gepland voor 2028. In verband met de aanleg geldt op de Reinprechtsdorfer Straße tussen de Schönbrunner Straße (Wiental) en de Gürtel/Matzleinsdorfer Platz eenrichtingsverkeer naar het zuiden.

## Ligging

Het station Reinprechtsdorfer Straße is onderdeel van de nieuwe zuidtak van de U2 tussen Schottentor en Matzleinsdorfer Platz. Als enige heeft Reinprechtsdorfer Straße geen overstap op de S-Bahn of andere lijnen van de U-Bahn. Door de bouw van het station wordt het centrum van de 5$^e$ district aangesloten op het hoogwaardige spoornet. Tot nu toe was dit district alleen aan de noordrand, op de grens met het 6$^e$ district, via de U4 stations Pilgramgasse en Margaretengürtel en aan de zuidrand, op de grens met het 10$^e$ district, via het S-Bahn station Matzleinsdorfer Platz aangesloten. Die toegangen komen bij het zuidelijke perroneinde in de Siebenbrunnengasse en bij het noordelijke perroneinde aan de Bacherplatz aan de kant van de Spengergasse. Hier komen de bushaltes voor de lijnen 12A, 14A en 59A.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel U-Bahn-Station Reinprechtsdorfer Straße op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Linienkreuz U2xU5 Stand 03/2019, Wiener Linien, Wenen 2019
# Rotshalmklimmer

De rotshalmklimmer (Ophonus rupicola) is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1818 gepubliceerd door Jacob Sturm.
# Gitte Van Hoyweghen

Gitte Van Hoyweghen is een Belgische actrice, presentatrice en journaliste.
Ze studeerde in 1997 met onderscheiding af aan het toenmalige Conservatorium van Antwerpen als meester in de dramatische kunst, optie Woord. Een paar maanden later kon ze aan de slag bij Ketnet, dat in december 1997 opgericht werd en waar ze een van de eerste "wrappers" van werd, wat ze tot 1999 bleef. Later presenteerde ze tot 2001 Mijn Gedacht, eveneens op Ketnet. Tot 2005 was Van Hoyweghen reporter van Karrewiet, het jeugdjournaal van Ketnet.
Na Ketnet ging ze aan de slag bij Canvas, waar ze programma's presenteerde zoals Voetzoeker, Grand Cru en Stories. Dit deed ze gedurende drie jaar. In 2005 ging ze dan aan de slag als reporter bij Koppen en Volt op Eén. Sinds 2010 werkt Van Hoyweghen als journalist bij Het Journaal op Eén.
Sedert 2006 geeft ze les, interviewtechnieken, aan de Artesishogeschool, afdeling Woord.
In 2009 kreeg ze de mediaprijs van de Werkgroep Verder voor een reportage over zelfdoding.
In 2013 speelde Gitte een kleine rol in het Ketnet-programma De Elfenheuvel als zichzelf.
In het eindejaarprogramma Vrede op aarde kreeg ze de eerste jaargangen (2017-2020) telkens de prijs voor "actiefste reporter" van het jaar.

## Bron

* Biografieën drama. Artesis Hogeschool Antwerpen. Gearchiveerd op 5 oktober 2013. Geraadpleegd op 4 oktober 2013.
Huidig (anno 2024): Thomas De Smet · Sarah Mouhamou · Héritier Tipo · Nona 't Jolle · Nidal van Rijn
Voormalig (1997–2023): Jelle Cleymans (2002–2007) · Staf Coppens (1999–2004) · Karolien Debecker (2006–2009) · Veerle Deblauwe (2003–2006) · Sam De Bruyn (2009) · Niels Destadsbader (2009–2014) · Ianka Fleerackers (1998–2001) · Tom Gernaey (2006) · Sander Gillis (2012–2023) · An Jordens (1998–2005) · Melvin Klooster (2006–2012) · Heidi Lenaerts (2006–2007) · Friedl' Lesage (1997–1998) · Charlotte Leysen (2011–2019) · Véronique Leysen (2009–2013) · Kristien Maes (2007–2012) · Gloria Monserez (2020-2024) · Leonard Muylle (2012–2018) · Sven Ornelis (1997–1999) · Peter Pype (2004–2012) · Ben Roelants (2009) · Mark Tijsmans (1997–2002) · Thomas Van Achteren (2015–2022) · Katrien Van Deuren (1998–1999) · Peter Van de Veire (1997–2002) · Steven Van Herreweghe (1997–2002) · Kobe Van Herwegen (2006–2011) · Ilse Van Hoecke (1998–2004) · Gitte Van Hoyweghen (1997–2001) · Britt Van Marsenille (2004–2008) · Sofie Van Moll (2001–2007) · Erika Van Tielen (2003–2006) · Henk Vermeulen (1998–2004) · Aron Wade (1998–2003) · Sien Wynants (2012–2022)
# Kodjo, Mentor en Presentpren

Kodjo, Mentor en Presentpren (pren is plein) is sinds 2000 de naam van het plein grenzend aan de Heiligenweg in Paramaribo, Suriname, vernoemd naar de verzetsstrijders Kodjo, Mentor en Present.
Kodjo (Suriname, ca. 1803 - Paramaribo, 26 januari 1833), Mentor (Guinee, ca. 1812 - Paramaribo, 26 januari 1833) en Present (Suriname, ca. 1813 - Paramaribo, 26 januari 1833) waren drie slaafgemaakte jonge mannen ('huisslaven') die verantwoordelijk werden gehouden voor de stadsbrand van Paramaribo die woedde in de nacht van 3 op 4 september 1832.
De strafeis van het Openbaar Ministerie, waargenomen door de latere gouverneur van Suriname, De Kanter, werd uitgesproken op 28 december 1832 en luidde doodstraf door ophanging. Het hof verwierp de strafeis echter op 10 januari en sprak in een openbare zitting op 19 januari 1833 het vonnis uit dat Kodjo, Mentor en Present aan een paal gebonden levend zouden worden verbrand. De locatie hiervoor was de Heiligenweg, bij de ruïnes van het huis van Monsanto waar de brand was begonnen. Het vonnis werd uitgevoerd op 26 januari 1833.
Sinds 1993 worden de drie mannen jaarlijks in Paramaribo herdacht. Een plengoffer wordt dan uitgevoerd en iemand leest een gedicht voor. De brandstichting wordt inmiddels beschouwd als een verzetsdaad gepleegd tegen het koloniale bestuur. In 2000 werd daarom op de plek van de terechtstelling een plaquette onthuld als herinnering aan de wrede terechtstelling. In 2021 is het monument gerestaureerd door beeldhouwer Iwan Verwey.
# Commanderij Kapfenburg

Kapfenburg was een binnen de balije Franken gelegen commanderij van de Duitse Orde.
Reeds voor 1300 kwamen er uit het bezit van de Hohenstaufen goederen in het bezit van de commanderij Mergentheim van de Duitse orde. Vanaf 1363 verwierf de Orde stuk voor stuk het gehele bezit van de heren van Gromberg. In 1364 werd van de graven van Öttingen de burcht Kapfenburg met verschillende dorpen en kerkelijke rechten verworven. Sinds 1379 was er sprake van een commanderij. De commanderij was rijk en wist het bezit sterk uit te breiden. Het dorp Lauchheim kreeg in 1431 stadsrechten. In 1398 kreeg de Orde van koning Wenzel het halsgerecht. Het gebied werd afgerond door uitruil met andere commanderijen. (In 1538 ruil met Mergentheim, Ebermergen afgestaan aan de commanderij Donauwörth, in 1700 het onderambt Zöschingen aan de commanderij Ulm).
Op 30 november 1805 nam het keurvorstendom Württemberg de commanderij in bezit, maar werd daaruit op 24 december door het keurvorstendom Beieren verdreven. Artikel 18 van de Rijnbondakte van 12 juli 1806 wees de commanderij uiteindelijk aan het koninkrijk Württemberg toe.

## Literatuur

* Hofmann, Hanns Hubert, Der Staat des Deutschmeisters
# Daniel DiNardo

Daniel Nicholas DiNardo (Steubenville, 23 mei 1949) is een Amerikaans geestelijke en kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk.
Na het seminarie bezocht DiNardo de Katholieke Universiteit van Amerika, waar hij afstudeerde in de theologie. Hij werd op 16 juli 1977 priester gewijd. Vanaf 1981 werkte hij als kanselier van het bisdom Pittsburgh en als hoogleraar aan het St. Paul-Seminarie aldaar. Van 1984 tot 1990 was hij in Rome, waar hij werkte bij de Congregatie voor de Bisschoppen.
In 1997 benoemde paus Johannes Paulus II DiNardo tot hulpbisschop van Sioux City, en een jaar later werd hij bisschop van hetzelfde bisdom. In 2004 benoemde Johannes Paulus II hem tot aartsbisschop-coadjutor van Galveston-Houston. In 2006 werd hij hier aartsbisschop.
Tijdens het consistorie van 24 november 2007 creëerde paus Benedictus XVI DiNardo kardinaal. Hij kreeg de rang van kardinaal-priester. De Sant'Eusebio werd zijn titelkerk.
Op 12 november 2013 werd DiNardo verkozen tot vicevoorzitter van de Amerikaanse bisschoppenconferentie (USCCB) en op 15 november 2016 werd hij verkozen tot voorzitter.
In september 2018 werd DiNardo beschuldigd van een onjuiste aanpak van een geval van herhaaldelijk ernstig seksueel misbruik door een priester in zijn diocees. Hij ging op 20 januari 2025 met emeritaat.
# Stopplaats Sint Anthoniedijk

Stopplaats Sint Anthoniedijk is een voormalige stopplaats aan de Oosterspoorweg in Amsterdam. De halte was geopend van 1 augustus 1882 tot 15 mei 1896.
De stopplaats lag bij de overweg in de Sint Anthoniedijk (de latere Zeeburgerdijk) en de brug over het Loozingskanaal. Treinen stopten alleen op verzoek. Hoewel de Oosterspoorweg begon op Amsterdam Centraal, was het eerste gedeelte tot aan de Sint Anthoniedijk nog met medewerking van de Staat aangelegd: pas bij de stopplaats Sint Anthoniedijk begon het trajectdeel dat geheel door de HIJSM zelf was gebouwd.
De ligging van de stopplaats aan het drukke traject naar Amsterdam Centraal bleek niet ideaal. Daarom werd de stopplaats in 1896 vervangen door het rustiger gelegen eerste station Amsterdam Muiderpoort, waar treinen gingen stoppen volgens de dienstregeling in plaats van op verzoek.

## Externe link

* Station Sint Anthoniedijk op Stationsweb
* 1 2 ten Broek, J.M., V.M. Lansink (2024). De Oosterspoorweg. W. Books, p.64.
0: Amsterdam Centraal · 1: Oosterdok · 2: Kattenburgerbrug · 3: Sint Anthoniedijk · 4: Amsterdam Muiderpoort · 5: Amsterdam Science Park · 7: Diemen (Diemerbrug) · 8: Overweg langs de Diemen · 13: Weesp · 18: Keverdijksche Weg · 22: Naarden-Bussum · 23: Heerenstraat · 24: Bussum Zuid · 24: Grintweg Bussum - Hilversum · 26: Kraailooschenweg · 27: Hilversum Media Park · 28: Hilversum · 32: Zwarte Weg · 36: Baarn · 40: Groote Melmweg · 45: Amersfoort Centraal · 51: Hoevelaken · 55: Terschuur · 61: Barneveld-Voorthuizen · 68: Stroe · 75: Kootwijk · 78: Assel · 88: Apeldoorn · 91: Apeldoorn De Maten · 97: Klarenbeek · 101: Voorst-Empe · 104: Hoven · 106: Zutphen
# Affleck & Brown

Affleck & Brown was een van de belangrijkste warenhuizen in het Engelse Manchester. Het warenhuis was gevestigd in het blok van Church Street, Tib Street, Dale Street en Oldham Street.

## Geschiedenis

Affleck & Brown werd in de jaren 1860 opgericht als een textielwinkel in Oldham Street. De winkel groeide uit tot een heel blok tussen Oldham Street, Church Street en Tib Street en werd een volwaardig warenhuis. Het bedrijf had een goede reputatie als kredietwaardige textielhandelaar en stond bekend om zijn goede assortiment stoffen voor het maken van zelfgemaakte kleding en om zijn rol als bontwerker.
Na de Tweede Wereldoorlog begon de zaak achteruit te gaan, omdat de winkels wegtrokken uit Oldham Street. In de jaren 1950 werd het warenhuis overgenomen door Debenhams. Debenhams was ook eigenaar van een ander warenhuis in Manchester, Pauldens, en de aanhoudende achteruitgang van het gebied leidde in 1973 tot de sluiting van Affleck & Brown.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Afflecks op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sus scrofa ussuricus

Sus scrofa ussuricus is een ondersoort van het wild zwijn, die voorkomt in het oosten van China en rondom de Oessoeribaai en de Amoerbaai.
Het is de grootste ondersoort van het wild zwijn en heeft meestal donker haar en een witte band die zich uitstrekt van de mondhoeken tot de oren. De traanbeenderen zijn verkort, maar langer dan de ondersoort S.s. sibiricus.
# Eduard Robeyns

Maria Josephus Eduardus (Eduard) Robeyns (Tielt, 28 augustus 1856 - Diest, 21 oktober 1938) was een Belgisch arts en politicus voor de Katholieke Partij.

## Levensloop

Robeyns studeerde geneeskunde en was arts van beroep. Hij was gespecialiseerd in zenuw- en geestesziekten.
Daarnaast was Robeyns politiek actief. In september 1904 werd hij aangesteld als burgemeester van Diest. Hij volgde in deze hoedanigheid de liberaal Peters op. Deze fungeerde in opvolging van Michel Theys als dienstdoend burgemeester. Peters had evenwel misbruik van gezag gepleegd (onder meer met betrekking tot het toezicht op het weldadigheidsbureau). Waardoor minister van Binnenlandse Zaken Jules de Trooz geen andere mogelijkheid zag dan Robeyns in deze functie te benoemen, hoewel deze niet tot de meerderheid behoorde. Hierop volgend braken (kleine) schermutselingen uit.
Robeyns droeg de burgemeesterssjerp tot 1921. Hij werd in deze hoedanigheid opgevolgd door de liberaal Oscar Nihoul. Onder zijn bestuur vond de bezetting van Diest tijdens de Eerste Wereldoorlog plaats. Vanop de Schaffense heuvels werd de stad bestookt door Duitse artillerie, waarna de stad werd ingenomen onder leiding van generaal Von Hammerstein.
In Diest werd een straat naar hem vernoemd, met name de Eduard Robeynslaan.
* ↑ Register van de burgerlijke stand van Tielt, geboorteakte 30, 28 augustus 1856
* 1 2 CRESENS Paul, Fiche Edward Robeyns, CresPaDi
* ↑ Burgerlijke stand (p.19), Het Laatste Nieuws, 26 oktober 1938
* ↑ Wettelijke besluiten (p.3), Het Nieuws van den Dag, 27 september 1904
* ↑ Geuzenbaldadigheden te Diest (p.1), Het Nieuws van den Dag, 29 september 1904
* ↑ Woelingen te Diest (p.2), Het Handelsblad, 29 september 1904
* ↑ (fr) En provincie: a Diest cérémonie patriotique (p.2), Journal de Bruxelles, 4 december 1920
* ↑ (fr) Chronique religieuse (p.3), La Libre Belgique, 27 juli 1921
* ↑ CRESENS Paul, Fiche Oscar Nihoul, CresPaDi
* ↑ GIELEN Georges, Onder de voet gelopen door de overmacht, Het Nieuwsblad, 27 augustus 2014
* ↑ GHYSEBRECHTS Phaedra, Verhoogde middenberm aan de Eduard Robeynslaan wordt overrijdbare middenstrook, Het Laatste Nieuws, 29 mei 2022
# Saint-Armel (Ille-et-Vilaine)

Saint-Armel is een gemeente in het Franse departement Ille-et-Vilaine (regio Bretagne). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rennes. Saint-Armel telde op 1 januari 2022 2.344 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Armel bedroeg op 1 januari 2022 7,75 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 302,5 inwoners per km².

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt de spoorweghalte Saint-Armel.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* 1 2 Populations de référence 2022.
# De witte waan (film)

De witte waan is een Nederlandse speelfilm uit 1984 van regisseur Adriaan Ditvoorst.
Nadat hij bijna 6 jaar werkloos was geweest, leek men Ditvoorst vergeten. Tot ieders verbazing maakte de regisseur toch nog een film. De witte waan kan gezien worden als het filmische testament van Ditvoorst. Ditvoorsts gevoelens, zijn visie op de wereld, zijn idealen, zijn levensstijl en zelf zijn voorspelling over de toekomst van onze wereld: alles komt in de beelden en verhaallijnen van deze film naar voren.
De critici waren vol lof over De witte waan, maar de film flopte genadeloos: slechts 1700 bezoekers.

## Verhaal

Het verhaal draait om Lazlo, een aan drugs verslaafde kunstenaar die zichzelf van de buitenwereld heeft afgesloten. Terwijl hij in een leegstaande fabriek aan het schilderen is, spuit hij heroïne in. Hij droomt dan dat hij als een adelaar (een symbool van kracht en vrijheid) boven de mensen uitvliegt. Lazlo heeft al 12 jaar geen contact meer met zijn moeder. Zij leeft ook als een kluizenaar, maar dan in een vervallen kasteel. Zij was ooit een beroemde toneelactrice, maar ze is nu straatarm en alleen. Uit wanhoop besluit ze zichzelf voor een auto te werpen, waardoor ze invalide raakt. Lazlo besluit naar het ziekenhuis te gaan om zijn moeder na 12 jaar op te zoeken. Daar geeft ze hem een brief met daarin een wens. Lazlo besluit bij haar in te trekken en de twee leven nu samen in een sociaal isolement. De twee kluizenaars gaan zich steeds verder verwaarlozen en op haar verjaardag laat Lazlo de wens van zijn moeder in vervulling gaan: onder begeleiding van de muziek van Mozart, drinken de twee een glas vergiftigde champagne. Ze sterven samen in bed, te midden van 3000 kaarsen en rozen.
Naast het simpele verhaal bewandelt de film vele zijpaden. Een dikke junk is op zoek naar geld, de Chinese drugsdealer sterft aan een overdosis en via een aantal korte flashbacks zien we iets van de relatie tussen de vader van Laszlo en zijn moeder. Ook zien we een waanzinnige zwerver die een machine heeft gebouwd waarmee hij de aarde denkt te kunnen vernietigen: in deze scène zegt hij dat er zoveel ellende is dat de aarde zal worden vernietigd in een grote knal. Dit is een duidelijk voorbeeld van Ditvoorsts pessimistische wereldvisie.
De film zit vol citaten en verwijzingen, onder meer naar De kersentuin en Koning Oedipus, twee verhalen waardoor de film is geïnspireerd, en naar Les Chants de Maldoror van Lautréamont. De dialogen zijn betrekkelijk schaars, er zijn ca. 280 regels tekst. Ditvoorst vertelt het verhaal voornamelijk aan de hand van beelden.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Thom Hoffman | Lazlo |
| Pim Lambeau | Moeder |
| Louise Ruys | Tante |
| Guusje van Tilborgh | Jasja |
| Hans Croiset | Portier |
| Jules Croiset | Vader |
| Pamela Koevoets | Dokter |
| Hilde Van Mieghem | Lili |
| Joe Hennes | Fuji |
| Luk Van Mello | Dealer |
| Theo van Gogh | Junk |

## Externe link

* (en) De witte waan in de Internet Movie Database
# Sus scrofa nigripes

Sus scrofa nigripes is een ondersoort van het wild zwijn, die voorkomt in Midden-Azië, Kazachstan, oostelijke Tiensjan, westelijk Mongolië, Kaxgar en misschien ook in Afghanistan en zuidelijk Iran.
Een lichtgekleurde ondersoort met zwarte poten die, hoewel gevarieerd in grootte, over het algemeen vrij groot is; de traanbeenderen en de gezichtsregio van de schedel zijn korter dan die van het Centraal-Europees wild zwijn en Karpatisch wild zwijn.