OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Egyptian Reggae

Egyptian Reggae is een instrumentaal nummer van Jonathan Richman & The Modern Lovers uit 1977.
In jaren 70 experimenteert Johathan Richman met verschillende muziekstijlen. Geïnspireerd op Noord-Afrikaanse en reggaemuziek komt hij met het instrumentale nummer "Egyptian Reggae", dat hij opneemt samen met de band The Modern Lovers waar hij op dat moment leiding aan geeft. De track wordt opgenomen op het album Rock 'n' Roll with the Modern Lovers.
Het nummer wordt, met "Roller Coaster by the Sea" als B-kant uitgebracht door het Californische platenlabel Beserkley Records en het wordt een wereldwijde hit. In zowel de Nederlandse Top 40 als de Vlaamse Ultratop 50 bereikt de plaat de tweede plaats en ook in Zwitserland, Duitsland, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk wordt de hitlijst gehaald.
Hoewel Richman in eerste instantie beweert het nummer zelf geschreven te hebben, komt hij hier later op terug. Het nummer heeft zeer sterke overeenkomsten met "None Shall Escape the Judgement" van de Jamaicaanse muzikant Earl Zero uit 1973. In heruitgaves van "Egyptian Reggae" wordt Zero expliciet genoemd als mede-schrijver van het nummer.

## NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '99 | '00 | '01 | '02-'03 | '04 |
| Egyptian Reggae | 1686 | 1432 | 1927 | - | 1972 |
* ↑ Een '-' betekent dat het nummer niet was genoteerd en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot en met de laatste editie (2024).
* ↑ (en) Jonathan Richman & The Modern Lovers - Egyptian Reggae (1977).
* ↑ Top 40, Stichting Nederlandse, Jonathan Richman & The Modern Lovers - Egyptian Reggae | Top 40. Top40.nl. Geraadpleegd op 5 december 2023.
* ↑ Dutch Charts - dutchcharts.nl. dutchcharts.nl. Geraadpleegd op 5 december 2023.
* ↑ (en) Admin, Jonathan Richman & The Modern Lovers – Egyptian Reggae (1977). REALVJ.COM (28 september 2015). Geraadpleegd op 5 december 2023.
# Alkes

Alkes (alpha Crateris) is een ster in het sterrenbeeld Beker (Crater).
Alpha Crateris (Alkes) kan als gidsster fungeren om de extreem roodkleurige variabele ster R Crateris (HD 95384) op te sporen. Deze ster bevindt zich, vanaf de Aarde gezien, net ten oosten van Alkes. In T.W.Webb's Celestial Objects for Common Telescopes, Volume 2: The Stars, staat de opmerkelijke roodachtige kleur van R Crateris beschreven als Scarlet, almost blood-colour, a most intense and curious col.

## Culminatie van Alkes

Alkes klimt tijdens de culminatie, gezien vanuit de Benelux, tot 20 en een halve graad boven de zuidelijke horizon. Alkes culmineert samen met de zich veel noordelijker bevindende sterren Alpha en Beta Ursae Majoris (Dubhe en Merak, de twee meest westelijke sterren van het asterisme Steelpan).
# Joh.H. Sikemeier

Johannes Hendrikus Sikemeijer , bekend als Joh.H. Sikemeier, (Amsterdam, 16 juni 1838- Haarlem, 16 januari 1920) was een Nederlands pianist, maar vooral pianopedagoog.
Hij was zoon van Johan Heinrich/Johann Henrich Sikemeijer uit Osnabrück en Geertruida Jansen. Vader was koffiehuishouder en moeder pianolerares aan de Kalverstraat 85. Hijzelf trouwde met Catharina Christina de Jong, die in 1906 overleed. Pleegzoon Piet de Waardt was zijn leerling en uiteindelijk pianist.
Zijn beroepsmatige opleiding verkreeg hij vanaf 1853 tot 1857 met financiële steun van familie en muziekvrienden aan het Brussels conservatorium met lessen van Léopold Godineau. Het leverde hem in 1855 een eerste prijs op. Al tijdens zijn opleiding maakte hij concert- en kunstreizen. Terug in Nederland vestigde hij zich in 1857 te Rotterdam. Van daaruit ondernam hij nog steeds reizen, maar was er vanaf seizoen 1866/1867 docent piano aan het muziekschool van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst van Woldemar Bargiel. In 1882 vierde hij zijn 25-jarige jubileum als kunstenaar. Vanaf het seizoen 1895/1896 was hij er tevens directeur.
Hij met lijfspreuk Velen zijn geroepen, weinigen uitverkoren, was verknocht aan Rotterdam, want aanbieding ven conservatoria in Genève (1873) en Amsterdam (1877) sloeg hij af. Voor zijn werk werd hij in 1906 benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Zijn laatste jaren bracht hij door bij zijn pleegzoon in Haarlem aan de kleine Hout 17, alwaar hij overleed. Hij werd begraven op Algemene Begraafplaats Crooswijk in Rotterdam. In juni 1921 werd een gedenkteken onthuld bij het graf naar ontwerp van beeldhouwer Simon Miedema. Het bestond uit een obelisk met medaillon met de beeltenis van de overledenen.
Zijn neefje Johan Hendrik Sikemeier (via broer Eduard Willem) was kunstschilder.
* Henri Viotta, Lexicon der Toonkunst, deel III, 1883, pagina 382
* Eduard A. Melchior: Woordenboek der toonkunst 1890, pagina 624
* Onze Musici (1898), Nijgh & Van Ditmar
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 162/163
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philip Kruseman, Den Haag; pagina 731
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 9, pagina 156
# 4e Nota Waterhuishouding

In de Vierde nota waterhuishouding legde de Nederlandse regering in 1998 haar belangrijkste beleidsdoelstellingen met betrekking tot het waterbeheer vast voor met name de periode 1998-2006.
De nota vormt een vervolg op de Derde nota waterhuishouding uit 1989. Koerswijzigingen ten opzichte van die Derde nota waterhuishouding hangen vooral samen met voortschrijdende inzichten rond klimaatverandering, zeespiegelstijging en bodemdaling.
Net als de derde nota gaat de Vierde nota waterhuishouding uit van integraal waterbeheer en een watersysteembenadering. Hoofddoelstelling van de Nota is het hebben en houden van een veilig en bewoonbaar land. Verdere uitgangspunten zijn dat zo veel mogelijk op een natuurlijke wijze moet worden omgegaan met het water en de watersystemen, dat een watersysteem- en stroomgebiedbenadering zowel nationaal als internationaal de nadruk moet krijgen, en dat een goede samenhang tussen waterbeleid, milieubeleid en ruimtelijke ordening moet worden bewerkstelligd.
Praktisch is de invloed van de nota dat te verplaatsen (water)bodem wordt getoetst aan streef- en interventiewaarden en op basis daarvan wordt ingedeeld in een kwaliteitsklasse:
* klasse 0: niet verontreinigd
* klasse 1: (zeer) licht verontreinigd
* klasse 2: licht verontreinigd
* klasse 3: matig verontreinigd
* klasse 4: ernstig verontreinigd
Met het in werking komen van het Besluit Bodemkwaliteit is bovenstaande indeling komen te vervallen. Wel zijn de vergunningscriteria en daarmee de acceptatievoorwaarden van veel depots nog gebaseerd op deze indeling.
Opvolger van de nota is het Nationaal Waterplan in 2009.
# Eitand

Een eitand is een tand die meestal alleen wordt gebruikt bij het openen van het ei door het juveniele dier.
Het komt vooral voor bij reptielen; vooral schildpadden, slangen en sommige hagedissen kennen deze extra en meestal tijdelijke tand. Het hoeft niet per se een in de kaak gegroeide tand te zijn, bij schildpadden betreft het meer een verstevigde schub in plaats van een tand, maar de functie is hetzelfde. Veel eierschalen zijn namelijk niet alleen hard zoals bij een kip, maar ook taai, waardoor kracht alleen (jonge dieren zijn uiteraard niet zo sterk) niet genoeg is; zonder deze tand komen veel jongen het ei niet eens uit.
De meeste reptielen verliezen deze eitand vaak vlak na het uitkomen, sommige draadwormslangen en wormhagedissen behouden de tand, het is echter niet bekend of ze er nog een functie voor hebben, omdat van eerder genoemde families weinig bekend is vanwege het ondergrondse bestaan.
# 1,4-benzochinontetracarbonzuur

1,4-benzochiontetracarbonzuur is een organische verbinding met de formule ${\ce {C10H4O10}}$, die gezien kan worden als een derivaat van 1,4-benzochinon waarin alle waterstof-atomen vervangen zijn door carbonzuurgroepen.

## Synthese

De synthese van het zuur start bij dureen (1,2,4,5-tetramethylbenzeen) via dinitropyromellitinezuur en diaminopyromellitinezuur.

## Anion

Door achtereenvolgens de vier protonen af te staan ontstaan triwaterstof-, diwaterstof-, waterstof-1,4-benzochinontetracarboxylaat en benzochinontetracarboxylaat ${\ce {C10O10^{4-}}}$. Dit laatste ion bestaat slechts uit koolstof en zuurstof. Het ion is daarmee een van de koolstof-zuurstof-anionen. Deze ionen kunnen als anion in zouten optreden en als bouwsteen in andere stoffen zoals bijvoorbeeld esters. Bij zowel de zouten als de esters vormt de naam van het anion een deel van de naam van de nieuwe verbinding.

## Anhydride

Door het verwijderen van twee moleculen water gaat de verbinding over in 1,4-benzochinontetracarbonzuurdianhydride, ${\ce {C10O8}}$, een neutrale verbinding bestaande uit slechts koolstof en zuurstof. Daarmee is het een koolstofoxide.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Benzoquinonetetracarboxylic acid op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

### Verwijzingen in de tekst

* ↑ Smiles: C1(=C(C(=O)C(=C(C1=O)C(=O)O)C(=O)O)C(=O)O)C(=O)O
* ↑ InChi: 1/C10H4O10/c11-5-1(7(13)14)2(8(15)16)6(12)4(10(19)20)3(5)9(17)18/h(H,13,14)(H,15,16)(H,17,18)(H,19,20)
* ↑ B. I. Zapadinskii, B. I. Liogon'kii, and A. A. Berlin (1973), Syntheses of Tetracarboxylic Acids. Russian Chemical Reviews, volume 42 issue 11, page 939. Online versie bezocht op 16 februari 2025.
* ↑ J. U. Nef (1887), Annalen, volume 237, page 19. Cited by Zapadinskii et al.
* ↑ J. U. Nef (1890), Annalen, volume 258, page 282. Cited by Zapadinskii et al.
* ↑ P. R. Hammond (1963), 1,4-Benzoquinone Tetracarboxylic Acid Dianhydride, C10O8: A Strong Acceptor. Science, Vol. 142. no. 3591, p. 502 DOI:10.1126/science.142.3591.502
# Oosterse ekster

De oosterse ekster (Pica serica) is een zangvogel uit de familie van de kraaien en het geslacht eksters (Pica). De soort is op grond van moleculair genetisch onderzoek dat in 2017 werd gepubliceerd afgesplitst van de ekster.

## Herkenning

Deze soort lijkt sterk op de gewone ekster, maar oogt donkerder, is gemiddeld kleiner met een betrekkelijk korte staart en een groene glans op de vleugels.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in het Oost-Azië en telt ondersoorten:
* P. s. serica Gould, 1845: van noordelijk Myanmar tot oostelijk China, Taiwan en noordelijk Indochina.
* P. s. anderssoni Lönnberg, 1923: zuidoostelijk Rusland, het uiterste noordoosten van China en Korea.

## Status

De oosterse ekster komt niet als aparte soort voor op de lijst van het IUCN, maar is daar (nog) een ondersoort van de (gewone) ekster (Pica pica).
* ↑ (en) Song, S.; Zhang, R.; Alström, P.; Irestedt, M.; Cai, T.; Qu, Y.; Ericson, P.G.P.; Fjeldså, J.; Lei, F., 2017. "Complete taxon sampling of the avian genus Pica (magpies) reveals ancient relictual populations and synchronous Late-Pleistocene demographic expansion across the Northern Hemisphere". Journal of Avian Biology. DOI:10.1111/jav.01612.
* ↑ (en) Madge, S., Christie, D.A. & Kirwan, G.M., 2018. Eurasian Magpie (Pica pica). In: del Hoyo, J.,et al. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/60753 on 26 August 2018).
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Mitropa

Mitropa, later SSP Deutschland, was bekend als exploitant van restauratie- en slaaprijtuigen in Duitsland gedurende het grootste deel van de 20e eeuw. In 2002 stopte Mitropa hiermee, sindsdien exploiteert ze alleen stations- en wegrestaurants. De naam Mitropa is een acroniem voor Mitteleuropäische Schlaf- und Speisewagen Aktiengesellschaft.

## Geschiedenis

Mitropa werd op 24 november 1916 gedurende de Eerste Wereldoorlog opgericht. De oprichters waren de spoorwegmaatschappijen van Duitsland en Oostenrijk-Hongarije die hun banden met de Compagnie Internationale des Wagons-Lits (CIWL) (dat vijandelijk eigendom was) hadden verbroken. Het materieel was aanvankelijk grotendeels afkomstig van diverse particuliere maatschappijen zoals de DESG, NSG, Kromrey, Scheidling en Riffelmann of was overgenomen dan wel geconfisqueerd van de CIWL. Na de Eerste Wereldoorlog kon Wagons-Lits zijn diensten in de meeste landen van Centraal-Europa hervatten, maar Mitropa bleef actief in Duitsland en op de routes tussen Duitsland, Nederland en Scandinavië. Rond 1940 exploiteerde Mitropa 750 rijtuigen.

### Lijst van Mitropa-treinen

In de lijst staan de treinen van de Mitropa in alfabetische volgorde. Het traject is de route bij de indienststelling, wijzigingen en details staan in het betreffende artikel.
| Naam | Traject | Eerste rit |
| Balkan Express | Berlin-Constantinopel | 1916 |
| Berlin-London Express | Berlin-Hoek van Holland | 1923 |
| Rheingold | Hoek van Holland - Basel - Luzern | 1927 |
| Riviera Express | Amsterdam en Berlin - Köln - Basel - Simplon - Ventimiglia | 1934 |
| Skandinavien Express | Sassnitz en Warnemünde - Magdeburg - Frankfurt am Main - Basel | 1924 |
| Vindobona Express | Berlin-Wien | 1957 |
Na de Tweede Wereldoorlog en de Duitse deling werd Mitropa de restauratie-exploitant van de Deutsche Reichsbahn, de spoorwegmaatschappij van de Duitse Democratische Republiek (DDR). Het West-Duitse deel splitste zich af en ging verder als Deutsche Schlafwagen- und Speisewagengesellschaft (DSG). De DSG exploiteerde de restauratierijtuigen voor de Deutsche Bundesbahn (DB).
Na de Duitse hereniging in oktober 1990 bleven Mitropa en de DSG apart opereren, tot op 1 januari 1994 de Deutsche Bundesbahn en de Deutsche Reichsbahn fuseerden tot Deutsche Bahn. Mitropa en DSG gingen verder onder de naam Mitropa. Na financiële problemen, reorganisaties en de verkoop van grote delen van het bedrijf was Mitropa alleen nog actief met stations- en wegrestaurants. De naam Mitropa is in 2006 gewijzigd in SSP Deutschland.
# Clania ignobilis

Clania ignobilis is een vlinder uit de familie van de zakjesdragers (Psychidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Entometa ignobilis door Francis Walker in een publicatie uit 1869.
De soort komt voor in Australië.
# Martina Topley-Bird

Martina Gillian Topley-Bird (7 mei 1975) is een Brits zangeres. Zij verwierf bekendheid als de vrouwelijke stem op Tricky's debuutalbum Maxinquaye. Zij verschijnt eveneens op de volgende albums van Tricky.
Haar eerste eigen soloalbum, Quixotic, verscheen in 2003. Ook werkte ze mee aan het album Heligoland (2010) in van Massive Attack.

## Discografie
### Albums

* Quixotic (2003, Independiente)
* The Blue God (2008, Independiente)
* Some Place Simple (2010, Independiente)

### Singles

* 2003 - "Need One"
* 2003 - "Anything"
* 2003 - "I Still Feel"
* 2004 - "Soul Food"
* 2008 - "Carnies"
* 2008 - "Poison"
* 2008 - "Baby Blue"
* Bibliothèque nationale de France: cb14492360f (data)
* Gemeinsame Normdatei: 135326214
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7842 1869
* Library of Congress Control Number: n2005070687
* MusicBrainz: ed785ff1-8b1b-4bc0-8a24-dcc831013059
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0082880
* Système universitaire de documentation: 07772237X
* Virtual International Authority File: 64235695
* WorldCat (via VIAF): 64235695
# Synagoge Neve Shalom

De Synagoge Neve Shalom is een joods gebedshuis in Paramaribo in Suriname.
Bij de synagoge bevinden zich een klein Joods Museum, bibliotheek, Mikvah (huis van een rabbi) uit de jaren 1870, 18e-eeuwse grafstenen en een souvenirwinkel.
De synagoge staat zij aan zij met de Moskee Keizerstraat en dit feit geldt internationaal als een lichtend voorbeeld van wederzijds respect tussen de twee religies islam en jodendom.

## Geschiedenis

Het stuk grond, Keizerstraat 82 waarop de synagoge staat, werd in 1716 verworven door een aantal Hoogduitse Joden, met het doel daarop een gebedshuis te stichten. Met de bouw werd begonnen in de jaren 1718/19. Omstreeks 1723 was het gebouw voor gebruik gereed.
In 1833 besloot de gemeente -die later bekend staat als Nederlands Israëlitische Gemeente- een nieuw gebedshuis te bouwen, zijnde de huidige. De synagoge is ontworpen en gebouwd door Jean François Halfhide. Tijdens het bouwproces werd besloten om een portico toe te voegen naar een ontwerp van stadsbouwmeester Johan August Voigt. De inwijding van de synagoge vond plaats op 5 mei 1837, de voltooiing in het jaar 1842.
In 1961 werd een postzegel uitgegeven ter herdenking van het 125-jarige jubileum van de synagoge. De postzegel werd ontworpen door Nic Loning. Het was de eerste postzegel met een afbeelding van een synagoge buiten Israël.
# Takamitsu Tsuji

Takamitsu Tsuji (辻貴光, Tsuji Takamitsu; Nara, 6 juli 1981) is een Japans professioneel wielrenner. Hij reed van 2005 tot 2008 voor Skil-Shimano. In 2008 transfereerde hij naar de Japanse wielerploeg Matrix Powertag. In 2010 reed hij voor de eveneens Japanse wielerploeg Ciervo Nara Cycling team. In 2001 werd hij Japans kampioen bij de beloften.
* (en) Profiel van Takamitsu Tsuji op de website van de UCI
* Profiel via ProCyclingStats
Wielerploegen van Takamitsu Tsuji
Abe · Bos · ten Dam · Doi · Hirose · Kano · van Katwijk · Kemna · Nodera · Ouchi · Reinerink · Schumacher · Shinagawa · Smink · Tsuji · van der Wal · Yamamoto
Abe · Doi · Fang · Goesinnen · Hirose · van Hummel · Jin · Kano · Langeveld · Martens · Meschenmoser · Nodera · Ouchi · Reinerink · Rooijakkers · Shinagawa · Tjallingii · Tsuji · Vierhouten · Wallaard · Weissinger · Yamamoto ·
Deroo (stagiair)
Abe · Bacquet · den Bakker · Deroo · Doi · Fang · Goesinnen · Hirose · van Hummel · Ji · Jin · Kano · Lhotellerie · Martens · Meschenmoser · Müller · Nodera · Ouchi · Rooijakkers · Shinagawa · Timmer · Tjallingii · Tsuji · Vierhouten · Yamamoto · Hupond (stagiair)
# Orroir

Orroir (Nederlands: Oorbeek) is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse gemeente Mont-de-l'Enclus. Tot aan de vaststelling van de taalgrens in 1963 behoorde Orroir tot de provincie Oost-Vlaanderen. Orroir was een zelfstandige gemeente, tot die bij de gemeentelijke herindeling van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Mont-de-l'Enclus.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Brixiuskerk
* De Ferme du Château, een monumentale 18e-eeuwse kasteelboerderij gelegen aan de Rue de la Libération 12.

## Natuur en landschap

Orroir ligt nabij de zuidflank van de Kluisberg, een getuigenheuvel van ruim 144 meter hoog. Met name Enclus du Bas en Enclus du Haut liggen op de noordgrens van de gemeente. Op de laatste hoogte staat een witte toren, die van de 19e eeuw stamt en vermoedelijk als verbindingstoren voor de telegraafverbinding tussen Rijsel en Brussel heeft dienst gedaan.
De zuidgrens van Orroir wordt gevormd door de Ronne, welke in westelijke richting naar de Schelde stroomt.

## Nabijgelegen kernen

Escanaffles, Amougies, Ruien
# Kohei Uchima

Kohei Uchima (Japans: 内間 康平 Uchima Kōhei; Urasoe, 8 november 1988) is een Japans wielrenner die anno 2018 rijdt voor Nippo-Vini Fantini-Europa Ovini.
In 2016 nam Uchima deel aan de wegwedstrijd op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, maar reed deze niet uit.

## Overwinningen
### 2010

    5e etappe Ronde van Thailand

### 2014

    Beste Aziaat Ronde van Taiwan

### 2015

    1e etappe Ronde van Thailand

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Milaan-San Remo | WK op de weg |
| 2015 | | opgave |
| 2016 | | |
| 2017 | 194e | |

## Ploegen

* 2011 – D'Angelo & Antenucci-Nippo
* 2012 – Team Nippo
* 2013 – Team Nippo-De Rosa
* 2014 – Bridgestone Anchor Cycling Team
* 2015 – Bridgestone Anchor Cycling Team
* 2016 – Bridgestone Anchor Cycling Team
* 2017 – Nippo-Vini Fantini
* 2018 – Nippo-Vini Fantini-Europa Ovini
* 2019 – Team UKYO
* 2020 – Team UKYO
* (en) Profiel van Kohei Uchima op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Kohei Uchima op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Kohei Uchima op de website van de UCI
* (en) Profiel van Kohei Uchima op olympedia.org
* Profiel van Kohei Uchima op De wielersite
Arredondo · Bagioli · Berlato · Bisolti · Canola · Cunego · De Negri · Filosi · Grosu · Ito · Kobayashi · Koishi · Kuboki · Marangoni · Marini · Nakane · Santaromita · Stacchiotti · Uchima · Bou (stagiair) · Cima (stagiair) · Nishimura (stagiair)
Bagioli · Bou · Canola · D. Cima · I. Cima · Cunego · Grosu · Hatsuyama · Ito · Kobayashi · Lobato · Marangoni · Nakane · Nishimura · Ponzi · Santaromita · Tizza · Uchima · Yoshida · Zaccanti
# Pius X

Pius X kan verwijzen naar:

## Priesterbroederschap

* Priesterbroederschap Sint Pius X, een vereniging van priesters en bisschoppen

## Kerkgebouw

* Pius X-kerk (Eindhoven), een kerk in Eindhoven, Noord-Brabant
* Pius X-kerk (Echt), een kerk in Echt, Limburg
* Pius X-kerk (Heerlen), een kerk in Heerlen, Limburg
* Pius X-kerk (Schinveld), een voormalige kerk in Schinveld, Limburg
* Pius X-kerk (Vorst), een kerk in Vorst, België
* Basiliek van Sint-Pius X (Lourdes), een kerk in Lourdes, Frankrijk

## Onderwijsinstelling

* Pius X College (Bladel), een middelbare school in Bladel, Noord-Brabant
* Pius X College (Almelo), een middelbare school in Almelo, Overijssel
* Pius X College (Wateringen), een middelbare school in Wateringen, Zuid-Holland
* IKC Pius X, een basisschool in Bemmel, Gelderland
* Basisschool Pius X (Haaksbergen), een basisschool in Haaksbergen, Overijssel
* Basisschool Pius X (Wateringen), een basisschool in Wateringen, Zuid-Holland

## Wijk

* Pius X (Kortrijk), een wijk in de Belgische stad Kortwijk
# Henri Frans de Ziel Cultuurprijs

De Henri Frans de Ziel Cultuurprijs, ook wel Trefossa Cultuurprijs / Trefossaprijs, is een Surinaamse literatuurprijs. De prijs is een initiatief van de Henri Frans de Ziel Stichting.
Henri de Ziel, pennaam Trefossa (1916-1975), was een bekend Surinaams dichter. Hij is de bedenker van het woord Srefidensi (Surinaamse onafhankelijkheid; srefi = zelf; densi = bestemming). Ook schreef hij de tekst van het Surinaamse volkslied.
De uitreiking vindt jaarlijks plaats tijdens de Trefossa-avond, in samenwerking van de stichting met Self Reliance. De stichting organiseert ook nog andere activiteiten, zoals samen met de subcommissie Jubileumjaar 2023 een opstelwedstrijd voor VOJ-jongeren onder de naam Inheemsen, Slaven, Immigranten en WIJ.

## Gedecoreerden

De Trefossa-avond vindt sinds 2009 plaats. De cultuurprijs wordt tweejaarlijks uitgereikt.
* 2009: Onbekend (of de eerste keer niet uitgereikt)
* 2011: Ismene Krishnadath, schrijfster
* 2013: Celestine Raalte, dichteres
* 2015: Rappa, pennaam van Robby Parabirsing, prozaschrijver en columnist
* 2017: Jit Narain, dichter
* 2021: Onbekend (of niet uitgereikt tijdens coronapandemie)
* 2023: Sombra, pennaam van Stanley Richard Slijngard, dichter
* 2025: Cynthia Mc Leod-Ferrier, schrijfster
* 1 2 Dagblad Suriname, Trefossa Cultuurprijs 2023, 7 januari 2023
* ↑ Parbode 192, 'Oog in oog met ... Trefossa (1916-1975)', pag. 58-59, april 2022
* 1 2 De Ware Tijd, Dichter Sombra ontvangt Trefossa Cultuurprijs 2023, 14 januari 2023
* ↑ De Boodschap, Prijsuitreiking opstelwedstrijd“Inheemsen, Slaven, Immigranten en WIJ”, 2 augustus 2023
* ↑ Surinaams Nieuws, Henri de Ziel Stichting hield Trefossa-lezing, 16 januari 2014
* ↑ Starnieuws, Venetiaan houdt lezing over ‘tijdgenoten Henri de Ziel’, 14 januari 2011
* ↑ Starnieuws, Ismene Krishnadath wint Henri Frans de Ziel cultuurprijs, 16 januari 2011
* ↑ De Ware Tijd, Celestine Raalte ontvangt Trefossa cultuurprijs, Euritha Tjan A Way, 17 januari 2013
* ↑ Starnieuws, 'Rappa' ontroerd door Henri de Ziel Cultuurprijs, 16 januari 2015
* ↑ Apintie, Dichter Jit Narain kreeg Henry Frans de Ziel cultuurprijs 2017, 14 januari 2017
* ↑ Dagblad Suriname, Cynthia Mc Leod-Ferrier winnaar Henri Frans de Ziel Cultuurprijs 2025, 15 januari 2025