OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Otsjakiv

Otsjakiv (Oekraïens: Очаків, Russisch: Очаков, Otsjakov) is een stad in Oekraïne in de oblast Mykolajiv waar men vroeger een belangrijke zeehaven had. De stad vormt samen met Odessa en Mykolajiv een driehoek aan havensteden. Otsjakiv kende in 2021 13.927 inwoners.

## Geografie

Otsjakiv ligt aan de Zwarte Zee, op de noordoever van de Dnjepr-Zuidelijke Boeg-liman, 59 km ten zuidwesten van het oblastcentrum Mykolajiv en 67 km ten oosten van Odessa.

## Geschiedenis

In de 14e eeuw bouwde de Litouwse grootvorst Vytautas de Grote op deze plaats een vesting met de naam Dasjiv. Aan het eind van de 15e eeuw stond het noordelijk kustgebied van de Zwarte Zee onder controle van het Krim-kanaat en de Krimtataren, die er ook een vesting stichtten. Daarna kwam de streek onder Turkse controle.
De naam Otsjakiv is afgeleid van de Turkse naam van de versterkte vesting, Achi-Kale. In de 16e en 17e eeuw veroverden de Zaporozje-Kozakken deze vesting meerdere keren.
De als „leugenbaron“ bekende Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen zou bij de belegering van de vesting in 1737 in de Russisch-Turkse Oorlog (1735-1739) zijn rit op de kanonskogel hebben gemaakt.
Admiraal Karel Hendrik van Nassau-Siegen (1743–1808) overwon in 1788 in de zeeslag bij Otsjako de Turkse vloot, waarna de stad door Russische troepen kon worden veroverd. Hierna groeide de stad snel en werd wegens de haven een belangrijke handelsplaats en centrum van visserij.

### 20e eeuw

Tijdens de Oekraïense Volksrepubliek (1917-1918) kwam de plaatselijke Oekraïense naam van de stad in officieel gebruik; in de Sovjettijd was het een stad in de Oekraïense SSR. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de stad tussen 1941 en 1944 bezet door Roemeense troepen.

### 21e eeuw

Tegenwoordig is Otsjakiv een vakantie-oord en vissershaven. Er is een visconservenbedrijf, enkele wijngaarden en naaiateliers. Er zijn enkele museums en veel sanatoria in de nabije omgeving. De marine heeft er een controlecentrum. De bekendste bezienswaardigheid is het gebouw van het Soevorovmuseum, dat in de 15e eeuw een moskee was. In 1804 kwam het in gebruik als de St. Nikolaaskerk.
Het historisch-archeologisch reservaat "Olbia" en het Berezan-eiland liggen niet ver van de stad. Op het schiereiland Kinboern liggen het Nationale park "Witte zandbank van Svjatoslav" en het "Volzjynbos", onderdeel van het Biosfeerreservaat Zwarte Zee.

## Bevolkingsontwikkeling

| 1897 | 1923 | 1926 | 1959 | 1970 | 1979 | 1989 | 2001 | 2005 | 2014 | 2016 |
| 10.786 | 4.702 | 4.674 | 8.473 | 12.529 | 14.918 | 18.976 | 16.929 | 15.551 | 14.553 | 14.513 |
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Otschakiw op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* 1 2 XX. SOUTHERN UKRAINE (1), WESTERN PART: THE ODESA REGION in de Encyclopedia of Ukraine; Geraadpleegd 23 februari 2020
# Ken Kutaragi

Ken Kutaragi (久夛良木 健, Kutaragi Ken) (Koto, 2 augustus 1950) is een Japanse manager en voormalig topman van Sony Computer Entertainment. Hij wordt beschouwd als de "vader van de PlayStation" en was verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de PlayStation 2, PlayStation Portable en PlayStation 3.

## Biografie

Kutaragi studeerde elektrotechniek aan de Denki Tsushin-Universiteit. Hij startte in 1975 als ingenieur bij het Japanse conglomeraat Sony. Hier ontwikkelde hij onder meer de geluidschip voor de Super Nintendo.
Nadat een overeenkomst tussen Sony en Nintendo voor het ontwikkelen van een cd-romstation mislukte, besloot Sony zijn eigen spelcomputer, de PlayStation, te ontwikkelen. Het systeem was gebaseerd op het werk van Kutaragi, en waarmee het bedrijf met succes de gamingmarkt wist te betreden.
Kutaragi werd directeur van de nieuw opgerichte bedrijfsdivisie Sony Computer Entertainment en werkte hier aan de opvolgers PlayStation 2, PlayStation Portable en de PlayStation 3.
Na de tegenvallende lancering en verkoop van de PlayStation 3 verloor Sony zijn dominante marktpositie. Kutaragi's relatie met Howard Stringer, de nieuwe directeur van Sony, verliep moeizaam en hij moest zijn positie als directeur opgeven aan Kazuo Hirai. Kutaragi bleef dienen als technisch adviseur.
In april 2009 werd hij gasthoogleraar aan de Universiteit van Ritsumeikan.
Tijdens de Game Developers Conference in 2014 ontving Kutaragi de 'Lifetime Achievement Award' voor zijn werk aan de PlayStation.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ken Kutaragi op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* 1 2 (en) 'Father of the PlayStation' Ken Kutaragi receiving Lifetime Achievement Award at GDC Polygon, 28 januari 2014
# Pyrausta columbalis

Pyrausta columbalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys columbalis door Francis Walker in een publicatie uit 1866.
De soort komt voor in Indonesië (Java).
# NK Driebanden Ereklasse 1934-1935
## Eindstand

NK DRIEBANDEN Ereklasse 1934-1935 - EINDSTAND :
| RANG | SPELER | GESP | PP | CAR | BRT | MOY | PMOY | HS |
| | Carel Koopman | 6 | 10 | - | - | 0,643 | 0,833 | 5 |
| | Arnoud Sengers | 6 | 6 | - | - | 0,555 | 0,909 | 8 |
| | Nico Gobits | 6 | 6 | - | - | 0,508 | 0,684 | 5 |
| 4 | Jacques Groenteman | 6 | 4 | - | - | 0,477 | 0,510 | 5 |
| 5 | Sal Rudelsheim | 4 | 4 | - | - | 0,495 | 0,561 | 5 |
| 6 | Hans Petersen | 4 | 0 | - | - | 0,451 | 0,505 | 5 |
| 7 | Jacob Sweering | 4 | 4 | - | - | 0,433 | 0,549 | 5 |
| 8 | Jaap Drukker | 4 | 0 | - | - | 0,435 | 0,434 | 7 |
| 9 | Joop Lambermont | 4 | 4 | - | - | 0,422 | 0,526 | 4 |
| 10 | Jacques Wittebol | 4 | 0 | - | - | 0,416 | geen | 4 |
| TOTAAL | TOTAAL | TOTAAL | TOTAAL | - | - | 0,488 | 0,909 | 8 |
* Archief KNBB
Amsterdam 1925-1926 · Den Haag 1926-1927 · Den Haag 1927-1928 · Den Haag 1928-1929 · Haarlem 1929-1930 · Haarlem 1930-1931 · Amsterdam 1931-1932 · Amsterdam 1932-1933 · Haarlem 1933-1934 · Tilburg 1934-1935 · Rotterdam 1935-1936 · Amsterdam 1936-1937 · Amsterdam 1937-1938 · Amsterdam 1938-1939 · Amsterdam 1939-1940 · Utrecht 1940-1941 · Utrecht 1941-1942 · Utrecht 1942-1943 · Amsterdam 1943-1944 · Tilburg 1945-1946 · Utrecht 1946-1947 · Arnhem 1947-1948 · Rotterdam 1948-1949 · Enschede 1949-1950 ·
Den Haag 1950-1951 · Tilburg 1951-1952 · Utrecht 1952-1953 · Rotterdam 1953-1954 · Amsterdam 1954-1955 · Arnhem 1955-1956 · Amsterdam 1956-1957 · Amersfoort 1957-1958 · Breda 1958-1959 · Rotterdam 1959-1960 · Breda 1960-1961 · Utrecht 1961-1962 · Hilversum 1962-1963 · Waalwijk 1963-1964 · Nijmegen 1964-1965 · Amsterdam 1965-1966 · Waalwijk 1966-1967 · Rotterdam 1967-1968 · Alkmaar 1968-1969 · Tilburg 1969-1970 · Arnhem 1970-1971 · Waalwijk 1971-1972 · Heeswijk-Dinther 1972-1973 · Oosterhout 1973-1974 · Bergeijk 1974-1975 · Leeuwarden 1975-1976 · Heeswijk-Dinther 1976-1977 · Beekbergen 1977-1978 · Sassenheim 1978-1979 · Gilze 1979-1980 · Amstelveen 1980-1981 · Vlijmen 1981-1982 · Berkhout 1982-1983 · Eersel 1983-1984 · Wijchen 1984-1985 · Waalwijk 1985-1986 · Oldenzaal 1986-1987 · Gorssel 1987-1988 · Rosmalen 1988-1989 · Groningen 1989-1990 · Dongen 1990-1991 · Breda 1991-1992 · Utrecht 1992-1993 · Veghel 1993-1994 · Veghel 1994-1995 · Veghel 1995-1996 · Veghel 1996-1997 · Veghel 1997-1998 · Veghel 1998-1999 · Veghel 1999-2000 · Veghel 2000-2001 · Veghel 2001-2002 · Veghel 2002-2003 · Veghel 2003-2004 · Veghel 2004-2005 ·
Veghel 2006-2007 · Goes 2007-2008 ·
Nijverdal 2009-2010 · Nijverdal 2010-2011 · Kapelle 2011-2012 · Zevenbergen 2012-2013 · Kaatsheuvel 2013-2014 · Kaatsheuvel 2014-2015 · Berlicum 2015-2016 · Berlicum 2016-2017 · Berlicum 2017-2018 · Berlicum 2018-2019 · Berlicum 2019-2020 Berlicum 2020-2021 Berlicum 2021-2022 Berlicum 2022-2023
Wereldkampioenschap Driebanden · Europees Kampioenschap Driebanden · Wereldkampioenschap Driebanden voor Landenteams
# Gerrit van Laer

Gerrit Willem Adriaan van Laer (Amsterdam, 6 maart 1884 – aldaar, 2 december 1945) was een Nederlands ondernemer en sportbestuurder.
Van Laer was actief als schaatser. In 1907 werd hij secretaris van de Amsterdamsche IJsclub. Van 1915 tot 1937 was hij bestuurder bij de Koninklijke Nederlandsche Schaatsenrijders Bond en van 1933 tot 1937 was hij voorzitter. Vanaf 1927 was Van Laer tevens bestuurder bij de Internationale Schaatsunie (Internazionale Eislauf Vereinigung) en fungeerde van 1937 tot aan zijn overlijden als voorzitter. In de Tweede Wereldoorlog werd Van Laer geïnterneerd omdat hij weigerde Nederlandse schaatsers in Duitsland te laten rijden. Van Laer was chef de mission van de Nederlandse ploeg op de Olympische Winterspelen 1928 en 1936.
Daarnaast was Van Laer handelaar in tabak. Hij was vennoot in de firma Willeumier, Van Tijen & Van Laer en actief in de Amsterdamse Vereniging voor de Effectenhandel en betrokken bij de regelgeving voor registratie van effecten aan de Amsterdamse effectenbeurs. Ook was hij commissaris bij verschillende bedrijven. Herman van Laer was een zoon van hem.
* ↑ Gearchiveerde kopie. Gearchiveerd op 12 augustus 2016. Geraadpleegd op 15 juli 2023.
* ↑ "G.W.A. VAN LAER †". "Leeuwarder koerier". Leeuwarden, 05-12-1945. Geraadpleegd op Delpher op 13-06-2016, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010609588:mpeg21:a0038
* ↑ "Schaatsen HET CONGRES VAN DE I.E.V. G.W.A. van Laer president.". "Nieuwsblad van het Noorden". Groningen, 03-07-1937. Geraadpleegd op Delpher op 13-06-2016, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010676287:mpeg21:a0217
* ↑ Historical Dictionary of Figure Skating, James R. Hines, 2011 via googlebooks
* ↑ "Familiebericht". "Het financieele dagblad : waarin opgenomen het Amsterdamsch effectenblad en de Dagelĳksche beurscourant". Amsterdam, 04-12-1945. Geraadpleegd op Delpher op 13-06-2016, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011130406:mpeg21:a0015
* ↑ "G. W. A. van Laer begraven". "Het financieele dagblad : waarin opgenomen het Amsterdamsch effectenblad en de Dagelĳksche beurscourant". Amsterdam, 06-12-1945. Geraadpleegd op Delpher op 13-06-2016, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011130408:mpeg21:a0020
# CSI Twente

CSI Twente (Concours de Saut International Twente) was een concours hippique dat in het Overijsselse Geesteren werd gehouden.
Dit jaarlijks evenement trok zo'n 50.000 bezoekers en er deden 750 internationale stallen mee. Vanaf 1975 beschikte dit evenement over een internationale status. Het terrein op het Erve Maathuis is ongeveer vier voetbalvelden groot.
Op 14 januari 2025 maakte de organisatie van CSI Twente bekend dat de vijftigste editie in 2024 de laatste is geweest. Erve Maathuis zal een andere bestemming krijgen, waaronder een deel woningbouw.

## Externe link

* CSI Twente
* ↑ 'CSI Twente wil een echt gezinsevenement zijn in Geesteren'. Tubantia (9 juli 2016). Gearchiveerd op 17 augustus 2016. Geraadpleegd op 8 juli 2024 – via web.archive.org.
* ↑ Iconisch paardensportevenement CSI Twente stopt na vijftig jaar. RTV Oost (14 januari 2025). Geraadpleegd op 15 januari 2025.
# Cesare Mori

Cesare Mori (bijnaam : de IJzeren Prefect) (Pavia, 22 december 1871 - Udine, 5 juli 1942) was prefect van Palermo van 1925 tot 1929 en lid van de Italiaanse senaat van 1928 tot aan zijn dood. Hij is bekend als de man, die de Italiaanse maffia op Sicilië tijdens het Italiaans fascistisch tijdperk uitroeide.

## Levensloop

Cesare Mori groeide op als wees. Hij studeerde aan de Turijnse militaire academie en na zijn studies vervoegde hij de Italiaanse politie. Na de Eerste Wereldoorlog werd hij naar Sicilië gestuurd om daar de criminaliteit aan te pakken. De arrestatie van 300 mensen in een nacht in Caltabellotta maakte zijn reputatie. In 1921 werd hij perfect van Bologna en na de Mars op Rome in 1922 door Benito Mussolini trok hij zich terug.
In 1924 moedigde de minister van Binnenlandse Zaken Luigi Federzoni zijn terugkeer aan en hij werd lid van de fascistische partij. Op 20 oktober 1925, stelde Mussolini hem aan tot prefect van Palermo, met speciale bevoegdheden over het hele eiland Sicilië en de missie om de maffia met alle mogelijke middelen uit te roeien. In een telegram schreef Mussolini aan Mori: Uwe Excellentie heeft carte blanche, het gezag van de staat moet absoluut, ik herhaal absoluut, op Sicilië worden hersteld. Mochten de wetten die momenteel van kracht zijn u hinderen, dan is dat geen probleem, wij zullen nieuwe wetten maken.
Zijn bekendste actie vond plaats in januari 1926 in het plaatsje Gangi waar hij een huis-aan-huis razzia uitvoerde en eindigde in een massa-arrestatie. Mori's methoden waren soms vergelijkbaar met die van de maffia. Hij arresteerde niet alleen de bandieten, maar probeerde ze ook te vernederen. Hij probeerde aan te tonen dat een sterke centrale autoriteit kon wedijveren met de maffia en de mensen laten zien dat de maffia niet hun enige optie was voor bescherming. Hij vond bewijzen van hoe de maffia werkte en nam hun eigendom en vee in beslag. Dit deed hij met name bij Giuseppe Andaloro uit de 'bende Andaloro'. Toen hij aantoonde dat er collusie was tussen de maffia en invloedrijke leden van het staatsapparaat en de fascistische partij kwam zijn positie in gedrang. Onder het voorwendsel dat de enorme hoeveelheden papierwerk om de processen voor te bereiden te veel energie opslorpte, werd hij in 1929 overgeplaatst en weggepromoveerd als senator. Officieel was de maffia op Sicilië uitgeroeid.
In 1932 schreef hij zijn memoires. Vijf jaar later uitte hij openlijk zijn bezorgdheid over Mussolini's nieuwe alliantie met Adolf Hitler, en vanaf dat moment werd hij geïsoleerd binnen de fascistische partij. Hij trok zich terug in Udine in 1941 en een jaar later stierf hij.

## Varia

De film Il prefetto di ferro van Pasquale Squitieri uit 1977 handelt over zijn Siciliaanse periode, alsook het boek Il giorno della civetta van Leonardo Sciascia.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Cesare Mori op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Soeki Irodikromo

Soekidjan Irodikromo (Rust en Werk, 20 juni 1945 – 18 augustus 2020) was een Surinaams kunstenaar. Hij behoort tot de generatie die sterk opkwam in de jaren zestig, met onder meer Erwin de Vries, Ruben Karsters, Rudi de la Fuente en Paul Woei.

## Loopbaan

Soeki Irodikromo volgde in Paramaribo de CCS-School voor Beeldende Kunsten van 1963 tot 1967, volgde van 1967 tot 1972 aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam de vrije opleiding schilderen en grafiek, deed een opleiding voor keramiek van 1971 tot 1972, en hij vervolgde zijn studies met een batikopleiding aan de ASRI in Jogjakarta.
Vanuit zijn bewondering voor het Cobra-expressionisme begon hij te werken in een stijl die de half-abstractie van Cobra verbond met thema’s en symbolen uit de Javaanse mythologie. Daarmee was hij de eerste Surinaams-Javaanse kunstenaar die traditie en moderniteit in een geheel eigen idioom wist samen te brengen. Na zijn verblijf in Indonesië introduceerde hij het batikschilderen in Suriname. Zowel in zijn batikdoeken als zijn olieverfschilderijen en zijn keramiek (vazen en beelden) bereikte Irodikromo een grote productie van een bijna constante kwaliteit. Zijn werk bevindt zich in collecties verspreid over de gehele wereld. Hij maakte ook de illustraties bij verschillende boeken.
In 2009 opgericht, werd de Volksacademie voor Kunst en Cultuur in 2010 in naam gewijzigd naar de Soeki Irodikromo Volksacademie. Irodikromo overleed in 2020 op 75-jarige leeftijd.
Hij werd in 2023 een maand lang geëerd op de Iconenkalender van NAKS. In april 2023 schonken een Surinaamse kunstenaars 59 artistieke tegel met een laatste boodschap aan de kunstenaar. De tegels waren bestemd voor het grafmonument van Irodikromo.

## Secundaire literatuur

* Chandra van Binnendijk (red.), Soeki Irodikromo, beeldend kunstenaar/Visual artist, Paramaribo: Vereniging Herdenking Javaanse Immigratie in Suriname, 2005.
* Lisa Djasmadi et al., Migratie en cultureel erfgoed. Verhalen van Javanen in Suriname, Indonesië en Nederland, Leiden: KITLV Uitgeverij, 2010, pag. 26-37.
# Athabaskische talen

De Athabaskische talen, een subgroep van de Na-Denétalen, vormen een van de grootste indiaanse taalfamilies in Noord-Amerika. De familie omvat ca. 40 talen die worden gesproken door in totaal ca. 180.000 mensen in Alaska, het noordwesten van Canada en het zuidwesten en de westkust van de Verenigde Staten. Het bekendste en belangrijkste lid van deze groep is het in het zuiden van de Verenigde Staten gesproken Navajo, dat met ca. 150.000 moedertaalsprekers veruit de grootste inheemse taal is van Noord-Amerika ten noorden van Mexico. Ook de talen van de Apache behoren tot deze groep.
Samen met het thans uitgestorven Eyak vormt de Athabaskische taalfamilie de Athabaskisch-Eyaktalen, die vervolgens weer samen met Tlingit de Na-Denétalen vormen. Vroegere taalkundigen zoals Edward Sapir rekenden ook het Haida tot deze familie, een taal die tegenwoordig als isolaat geclassificeerd wordt.
Het woord "Athabaskisch" (Engels: Athabaskan, Athabascan, Athapaskan of Athapascan) is een verengelste versie van Ayabaska ("Plaats waar hier en daar een hoeveelheid hoog gras is"), een Cree-naam voor het Athabascameer.
De Athabaskische talen zijn polysynthetische talen en zijn notoir moeilijk om te leren. Vooral de werkwoordsvorming geldt als zeer gecompliceerd.
Michael Krauss is een Amerikaans taalkundige die de Na-Denétalen uitvoerig bestudeerd heeft.

## Stamboom

Hieronder wordt de traditionele classificatie van de Athabaskische taalfamilie weergegeven, in drie subgroepen:
* Noord-Athabaskisch (gesproken in Alaska en Canada).
* Pacifisch Athabaskisch (gesproken langs de Pacifische kust in Oregon en Californië).
* Zuid-Athabaskisch of Apacheaans (gesproken in het Zuidwesten van de Verenigde Staten door de Apache en Navajo).
Deze indeling is gebaseerd op de geografische verspreiding van de talen en niet op verwantschap. Alleen de Zuid-Athabaskische talen vormen een onomstreden genealogische subgroep. Er zijn recent verschillende voorstellen gedaan voor een genealogische indeling van de Athabaskische talen, maar geen van deze voorstellen geniet veel steun. Het aantal sprekers van de levende talen is weergegeven tussen haakjes.
| Noord-Athabaskisch Centraal-Alaskaans Deg Xinag (40) Gwich’in (300) Hän (12) Holikachuk (12) Koyukon (300) Kolchan (40) Hoog-Tanana (100) Laag-Tanana (30) Noord-Tutchone (200) Tanacross (65) Zuid-Tutchone (200) Centraal-Brits-Columbiaans Babine-Witsuwit'en (50) Carrier (1000) Chilcotin (2000) Nicola † Kwalhioqua-Clatskanie † Noordwest-Canadees Dene Suline (11.895) Dogrib (2.110) Dunneza (300) Sekani (35) Slavey Noord-Slavey (1.030) Zuid-Slavey (2.890) Tahltan-Tagish-Kaska Kaska (400) Tagish (2) Tahltan (35) Sarsi (50) Tsetsaut † Zuid-Alaskaans Ahtna (80) Dena'ina (75) | Pacifisch Athabaskisch Californië-Athabaskisch Eel River † Hupa (64) Mattole † Oregon-Athabaskisch Galice-Applegate † Rogue River † Tolowa (4) Upper Umpqua † | Zuid-Athabaskisch Oostelijk Apache Jicarilla (812) Lipan † Plains Apache † Westelijk Apache Chiricahua-Mescalero Chiricahua (279) Mescalero Navajo (178.000) Westelijk Apache (12.693) |
# Lennard Hartjes

Lennard Hartjes (Spijkenisse, 7 april 2003) is een Nederlands voetballer die bij voorkeur als middenvelder speelt. Hij staat tot medio 2027 onder contract bij Excelsior Rotterdam.

## Clubcarrière
### Jeugd

Hartjes begon met voetballen bij VV Spijkenisse in zijn geboorteplaats. Hier pikte Sparta Rotterdam hem op, waar hij instroomde in de jeugdopleiding. Na vier jaar bij Sparta maakte hij in 2015 de overstap naar de Academy van Feyenoord.

### Feyenoord

In aanloop naar het seizoen 2021/22 haalde hoofdtrainer Arne Slot Hartjes, samen met onder andere Antoni Milambo, bij het eerste elftal om ervaring op te doen. Zo mocht hij in de voorbereiding al enkele malen invallen, onder andere tegen het Griekse PAOK Saloniki en het Spaanse Atlético Madrid. Op 12 augustus 2021 maakte Hartjes zijn officiële debuut voor het eerste elftal in de thuiswedstrijd tegen Luzern (3-0). Hij kwam in de 58e minuut in het veld voor Orkun Kökçü. De teller bleef voor Hartjes uiteindelijk steken op twee optredens in het eerste elftal van Feyenoord.
In seizoen 2022/23 werd hij verhuurd aan Roda JC, en in seizoen 2023/24 aan Excelsior. Tijdens de eerste wedstrijd voor Excelsior in augustus 2023 scheurde zijn kruisband waardoor hij tijdens het gehele seizoen niet in actie kon komen.

### Excelsior

In de zomer van 2024 verkocht Feyenoord Hartjes aan Excelsior. In de eerste helft van het seizoen speelde hij alle wedstrijden, maar in januari 2025 kreeg hij opnieuw te maken met een kruisbandblessure.

## Carrièrestatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Overig | Overig | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2021/22 | Feyenoord | Nederland | Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 |
| 2022/23 | Feyenoord | Nederland | Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2022/23 | → Roda JC Kerkrade | Nederland | Eerste divisie | 33 | 2 | 1 | 1 | – | – | – | – | 34 | 3 |
| 2023/24 | → Excelsior | Nederland | Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | 33 | 2 | 1 | 1 | 2 | 0 | 0 | 0 | 36 | 3 |
| Bijgewerkt tot 20 juni 2023 ||||||||||||||
# Roseville (Californië)

Roseville is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Californië, en valt bestuurlijk gezien onder Placer County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 79.921. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 107.158, een stijging van 27237 (34,1%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 78,9 km², geheel bestaande uit land. Roseville ligt op ongeveer 40 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Roseville.

## Geboren

* Steve Brown (1954), Nederlands zakenman en auteur
* Susanne Severeid (1955), Amerikaans-Nederlands actrice en schrijfster
* Scott Pruett (1960), autocoureur
* Molly Ringwald (1968), actrice