OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lange Bleek

De Lange Bleek is een natuurgebied van ongeveer 275 ha, dat gelegen is in de gemeente Heeze-Leende, nabij Sterksel. Het gebied sluit aan bij de Herbertusbossen, waarmee het een beheerseenheid van het Brabants Landschap vormt, en bij de Somerense Heide. Ook grenst er een landbouwgebied aan, dat in toenemende mate extensief wordt beheerd. De Lange Bleek bestaat voornamelijk uit naaldbos, waarin twee heidevelden zijn uitgespaard. Bovendien ligt er een ven, Bultven genaamd, in het gebied dat in 1994 werd opgeschoond. Hierin kan men Gagel, Moeraswolfsklauw en Kleine zonnedauw vinden. Het gebied wordt deels begraasd door runderen en schapen.
De Lange Bleek is vrij toegankelijk.

## Geschiedenis

Omstreeks 1850 bestond het gebied nog geheel uit woeste heidegrond met daarin een aantal vennen (Bultven, Lange Bleek, Peelven, Rouwvennen en Turfven). Ook lag er, ter hoogte van de huidige instelling Providentia, de buurtschap Braak.
Vanaf 1887 begon men met de aanplant van -vooral- naaldhout, en in 1900 was er reeds 125 ha aangeplant. Het gebied kwam in handen van de Eindhovense textielfabrikantenfamilie Elias. Er werd een landhuis gebouwd. Niet lang na 1900 werden de meeste vennen drooggelegd en ontgonnen voor de landbouw. Slechts het Bultven en enkele heidgebiedjes overleefden deze ingreep.
Naast land- en bosbouw werd het gebied ook als landgoed voor de jacht gebruikt. De (Joodse) familie Elias moest echter aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog vluchten en emigreerde naar Amerika. Het landhuis werd in beslag genomen door de bezetters, welke er een verblijf inrichten. Daarom werd het in 1944 door het verzet in brand gestoken. De fundamenten ervan zijn nog aanwezig.
In 1964 werd het gebied gekocht door het Philips Grondbedrijf. Ook nu werd er nog naaldhout aangeplant, maar uiteindelijk werd het gebied in 1981 gekocht door de Stichting Brabants Landschap. Sinds die tijd werd het beheer van het gebied op natuurbehoud gericht. Zo werden in 1995 Schotse hooglanders ingezet en werd de heide bij het Bultven in 2006 afgeplagd.

## Externe link

* Lange Bleek (brabantslandschap.nl)
# Inkarnaatklaver

Inkarnaatklaver (Trifolium incarnatum) is een eenjarige of soms tweejarige plant uit de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae). Inkarnaatklaver komt van nature voor in Portugal en het Middellandse Zeegebied: Spanje, Frankrijk, Italië, de Balkan en Turkije. Door het gebruik als veevoer komt inkarnaatklaver tegenwoordig als neofyt overal voor.

## Beschrijving

De plant wordt 20-50 cm hoog. De behaarde, rechtopgaande stengel is meestal niet vertakt. De afwisselend, spiraalvormig staande bladeren zijn driedelig. De behaarde, omgekeerd eironde blaadjes zijn 1-2 cm lang en 1-1,5 cm breed en hebben een gezaagde bladrand. De bladsteel is 4,5-17,4 cm lang, waarbij de onderste bladeren de langste bladsteel hebben. Het onderste deel van de steunblaadjes vormen een met de stengel vergroeide bladschede. Het bovenste niet vergroeide deel is eirond, getand, geribbeld en afstaand behaard en heeft een groene of purpere kleur.
Inkarnaatklaver bloeit van mei tot juli met rode of rose, soms geelachtig witte bloemen, die in een eindstandige, 2-6 cm lange en 1-1,5 cm brede hoofdjesachtige tros zitten. Bij het rijpen wordt de bloeiwijze langer en de bloeistengel direct onder de bloeiwijze dikker. De bloem is vijftallig. De kroonladen zijn 10-12 mm lang. De vijf tot een kelkbuis vergroeide, lang behaarde kelkbladeren zijn 8-10 mm lang. De kelk is tiennervig met lijnvormige, lange tanden. De kelktanden zijn tot tweemaal zo lang als de kelkbuis.
De vrucht is een eenzadige, 2-2,5 cm lange en 1-1,5 cm brede peulvrucht. Het geelgroene, eivormige zaad is ongeveer 2 mm groot. In een kilo zaad zitten 310.000-330.000 zaden.

## Voorkomen

Inkarnaatklaver komt voor op akkerland, weilanden en bermen.

## Literatuur

* Michael Zohary, David Heller: The Genus Trifolium, Uitgeverij:The Israel Academy of Sciences and Humanities, 1984, Jerusalem,ISBN=965-208-056-X, 404 blz
* Trifolium incarnatum, S. I. Ali: In Flora of Pakistan, Karachi, 1977,
# Gestapo

De Gestapo, afkorting voor Geheime Staatspolizei (tot 1936 ook wel Gestapa, voor Geheimes Staatspolizeiamt), was de politieke of geheime politie in nazi-Duitsland (1933 - 1945). Het centrale Gestapohoofdkwartier bevond zich aan de Prinz-Albrecht-Straße 8 (thans (2025) Niederkirchnerstraße 8) in Berlijn.

## Achtergrond

De Geheime Staatspolizei werd in 1933 opgericht door Hermann Göring, toen deze minister van Binnenlandse Zaken werd van de deelstaat Pruisen. Heinrich Himmler werd op 20 april 1934 de bevelhebber van de Gestapo en z'n naaste collega Reinhard Heydrich nam de dagelijkse leiding over (met ondergeschikte Heinrich Müller). Op 26 juni 1936 vaardigde Reichsführer-SS en Chef der Deutschen Polizei im Reichsministerium des Innern Heinrich Himmler een decreet uit waardoor de Duitse politie-eenheden in twee afdelingen werden verdeeld: de Ordnungspolizei (Orpo) en de Sicherheitspolizei (Sipo). De Orpo was de reguliere politie en stond ook bekend als de geüniformeerde politie. De Sipo bestond uit de Gestapo, de Kriminalpolizei (Kripo) en de grenspolitie. Himmler maakte van de Gestapo een korps dat alle vermeende of echte staatsvijanden van nazi-Duitsland in het Duitse binnenland en de bezette Europese gebieden opspoorde en, via een gerechtelijke vrijbrief, zonder uitgebreide juridische procedures vervolgde. Alhoewel de Gestapo geen grote eenheid was, had het een uitgebreid netwerk van informanten die massaal overgingen tot het verklikken van iedere mogelijke vijand van het Hitler-regime. Ontegensprekelijk kwamen personen zonder enige blaam of schuld aan hoogverraad met deze terreurtactiek in de vele concentratiekampen.
De Gestapo en tot op zekere hoogte de Kriminalpolizei waren de uitvoerende afdelingen van de nazi-politiestaat. In 1942 werden de Kripo, de Sicherheitsdienst en de Gestapo samengevoegd en onder het bevel geplaatst van de Reichssicherheitshauptamt (RSHA).
Gestapo-agenten hadden een ovale metalen penning aan een ketting bij zich, waardoor zij zich konden legitimeren. Op de ene kant stond de bekende Duitse adelaar. Aan de andere kant stond de tekst "Geheime Staatspolizei", met daaronder een nummer.

## Na de Tweede Wereldoorlog

Omdat de Gestapo en de Sicherheitsdienst zeer nauw samenwerkten en hun activiteiten quasi gelijkwaardig waren werden beide organisaties tijdens het Proces van Neurenberg samen aangeklaagd. Zowel de Gestapo, de SS als de SD werden na het oorlogstribunaal bestempeld als een criminele organisatie en hun leden werden berecht.

## Bevelhebbers

| Nr. | Bevelhebbers | Aangetreden | Einde termijn | Duur termijn |
| 1 | Inspekteur Rudolf Diels (1900-1957) | 26 april 1933 | 20 april 1934 | 11 maanden |
| 2 | SS-Oberführer Reinhard Heydrich (1904-1942) | 20 april 1934 | 27 september 1939 | 5 jaar, 5 maanden |
| 3 | SS-Oberführer Heinrich Müller (1900-1945) | 27 september 1939 | 1 mei 1945 | 5 jaar, 7 maanden |
RSHA (SD · Gestapo · Kripo · RSD) · Orpo · Abwehr
# FC Amsterdam in het seizoen 1976/77

Het seizoen 1976/1977 was het zevende jaar in het bestaan van de Amsterdamse betaaldvoetbalclub FC Amsterdam. De club kwam uit in de Eredivisie en eindigde daarin op de 15e plaats. Tevens deed de club mee aan het toernooi om de KNVB Beker, hierin werd in de tweede ronde, na strafschoppen, verloren van Excelsior (0–0).

## Wedstrijdstatistieken
### Eredivisie

| | Ajax | AZ '67 | Eindhoven | Feyenoord | Go Ahead Eagles | De Graafschap | FC Den Haag | Haarlem | NAC | N.E.C. | PSV | Roda JC | Sparta Rotterdam | Telstar | FC Twente | FC Utrecht | FC VVV |
| Thuis | 2 – 3 | 2 – 6 | 0 – 0 | 1 – 2 | 1 – 2 | 2 – 1 | 1 – 1 | 1 – 0 | 1 – 0 | 2 – 2 | 0 – 0 | 1 – 2 | 2 – 2 | 1 – 1 | 0 – 1 | 2 – 2 | 8 – 3 |
| Uit | 1 – 0 | 2 – 0 | 3 – 0 | 0 – 0 | 1 – 1 | 1 – 5 | 3 – 0 | 3 – 1 | 2 – 0 | 1 – 1 | 1 – 0 | 3 – 0 | 0 – 1 | 0 – 2 | 4 – 0 | 2 – 2 | 3 – 1 |

### KNVB Beker

| 2e ronde | FC Amsterdam | 0 – 0 Na strafschoppen | Excelsior |
| 21 november 1976 Plaats: Amsterdam Olympisch Stadion | | | |

## Statistieken FC Amsterdam 1976/1977
### Eindstand FC Amsterdam in de Nederlandse Eredivisie 1976 / 1977

| Stand | Gespeeld | Gewonnen | Gelijk | Verloren | Punten | Doelpunten voor | Doelpunten tegen |
| 15e | 34 | 7 | 11 | 16 | 25 | 41 | 58 |

### Topscorers

| # | Naam | |
| 1. | André Wetzel | 14 |
| 2. | Willy van Bommel | 7 |
| 3. | Geert Meijer | 5 |
| 4. | Niels Sørensen | 4 |
| 5. | Heini Otto | 3 |
| 6. | Rob Bianchi | 2 |
| 7. | Theo Husers | 1 |
| 7. | Kees de Jong | 1 |
| 7. | Leen van de Merkt | 1 |
| 7. | Bjarne Petersen | 1 |
| 7. | Cees van Veenendaal | 1 |
| Onbekend doelpunt |||
| – | Onbekend | 1 |
| Totaal | Totaal | 41 |
| # | Naam | |
| . | Geen speler | 0 |
| Totaal | Totaal | 0 |
# Keet Zwenke

Cornelia Toppen (Beekbergen, 1730 - Rotterdam, 6 maart 1800), vooral bekend als Keet Zwenke, was een Nederlandse prinsgezinde vrouw. Samen met de bekendere Kaat Mossel, was Keet Zwenke een van de leiders van het prinsgezinde volksverzet in 1783 en 1784 te Rotterdam.

## Leefsituatie

Op 28 oktober 1755 trouwde Keet Zwenke met de Rotterdamse binnenschipper Jan Reijnier Zwenke. Ze kregen vijf dochters en een zoon. Zwenke was een uitdraagster en tapster in het Achterklooster, een Rotterdamse volksbuurt.

## Patriotten en prinsgezinden

De jaren tachtig van de achttiende eeuw kenmerkten zich door politieke spanningen tussen aanhangers van stadhouder Willem V en de patriotten, kritische burgers die meer politieke inspraak wilden en de stadhouder verantwoordelijk hielden voor het verval van de Republiek. De patriotten richtten vrijkorpsen op, verenigingen van burgers die zich wapenden, met als doel de macht over te nemen. De orangisten of prinsgezinden waren tegenstanders van de patriotten en steunden de stadhouder.

## De situatie in Rotterdam

Keet Zwenke en Kaat Mossel speelden een belangrijke rol bij de opstanden van het Oranjevolk in Rotterdam. Ze kozen de verjaardag van stadhouder Willem V, 8 maart 1783, om openlijk hun steun aan hem te betuigen. In de dagen voor deze verjaardag trok het Oranjevolk langs de huizen van de welgestelde burgerij en eisten dat ze financieel bijdroegen aan de feestkosten. Personen zonder voldoende oranje versiering werden lastiggevallen, wat als bedreigend werd ervaren.
Drie dagen na de verjaardagsviering verzochten 113 burgers de magistraten om toestemming om een militie op te richten, omdat de schutterij niet in staat was hun veiligheid te waarborgen.
Begin 1784 werd de patriottische militie geïntegreerd in de Rotterdamse schutterij. Deze militie werd veelvuldig lastiggevallen door orangistische groepen. In het voorjaar van 1784 escaleerde de situatie, en tijdens een confrontatie in de nacht van 3 op 4 april 1784 verloren vier aanhangers van de stadhouder hun leven.

## Arrestatie

In september 1784 werd Zwenke gearresteerd wegens verdenking van betrokkenheid bij de onlusten. Tijdens haar gevangenschap ondervroeg een onderzoekscommissie haar over haar rol. Ze deelde kosteloos oranje lintjes uit, wat haar in de ogen van de commissie verdacht maakte. De commissie vroeg zich af hoe Keet Zwenke, een financieel zwakke vrouw die vaak afhankelijk was van de diaconie, zich de oranje parafernalia kon veroorloven en ze gratis kon verspreiden. Het eindrapport van de commissie suggereerde dat Keet Zwenke en Kaat Mossel mogelijk door de orangistische hofkliek werden betaald. Ondanks dit rapport werd Zwenke op 28 april 1785 vervroegd vrijgelaten, in tegenstelling tot Kaat Mossel. Na haar vrijlating kwam het niet meer tot vervolging.
# Thais curlingteam (mannen)

Het Thaise curlingteam vertegenwoordigt Thailand in internationale curlingwedstrijden.

## Geschiedenis

Thailand maakte zijn debuut op het internationale curlingtoneel in 2025 tijdens de Aziatische Winterspelen in het Chinese Harbin. De eerste interland in de Thaise geschiedenis werd met 23-0 verloren van Japan. Thailand wist geen enkele wedstrijd te winnen en eindigde op de elfde en laatste plaats.
Andorra · Australië · België · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · China · Chinees Taipei · Denemarken · Duitsland · Engeland · Estland · Filipijnen · Finland · Frankrijk · Georgië · Griekenland · Groot-Brittannië · Guyana · Hongarije · Hongkong · Ierland · IJsland · India · Israël · Italië · Jamaica · Japan · Kazachstan · Kenia · Kirgizië · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Mexico · Nederland · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Polen · Portugal · Puerto Rico · Qatar · Roemenië · Rusland · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië · Slovenië · Slowakije · Spanje · Thailand · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Turkije · Verenigde Staten · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland
# Jozef De Mey

Jozef De Mey (Gent, 18 oktober 1943) is een Belgisch voormalig verzekeraar. Hij was van 2009 tot 2020 voorzitter van de raad van bestuur van de Fortis Holding, in 2010 tot Ageas omgedoopt.

## Levensloop

Jozef De Mey studeerde wiskunde aan de Rijksuniversiteit Gent en actuariële wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven.
In 1967 begon zijn carrière bij de controleautoriteiten van het ministerie van Economische Zaken. Van 1969 tot 1971 werkte hij bij de Kredietbank. Vanaf 1971 bekleedde hij verschillende functies bij John Hancock Financial.
De Mey maakte in 1990 de overstap naar Fortis. Hij was achtereenvolgens General Manager van Fortis International en in 1995 CEO van Fortis AG (vroeger AG Groep). In 2000 werd hij lid van het Executive Committee van Fortis, Chairman van het Management Committee van Fortis Insurance en CEO van Fortis AG en Fortis Insurance International. Hij verliet Fortis in december 2007. De Mey bleef een reeks niet-uitvoerende bestuursmandaten bekleden in operationele bedrijven van de groep Fortis. In februari 2009 werd hij benoemd tot niet-uitvoerend voorzitter van de raad van bestuur van (wat overbleef van) de Fortis Holding. Na de verkoop van alle bankactiviteiten in 2008 was deze immers nog enkel actief in verzekeringen. Als gevolg van de opgelopen imagoschade en om naamsverwarring met het nog steeds bestaande Fortis in Nederland te vermijden kreeg de holding in 2010 de nieuwe naam Ageas. Hij bleef voorzitter van de raad van bestuur van Ageas tot hij in oktober 2020 door Bart De Smet werd opgevolgd.
Hij was van 2008 tot 2019 bestuurder van investeringsmaatschappij De Eik. Sinds 2009 is hij bestuurder van Gent Festival van Vlaanderen. Hij was ook bestuurder van vzw Omroepgebouw Flagey.
* ↑ Stoelendans bij Fortis, De Standaard, 12 oktober 2007.
* ↑ Aandeelhouders kiezen voor nieuwe naam: Fortis wordt Ageas., Ageas, 29 april 2010. Gearchiveerd op 29 augustus 2023.
* ↑ Hans De Cuyper nieuwe CEO bij Ageas, Bart De Smet wordt voorzitter, Trends, 31 augustus 2020.
* ↑ De Smet en Vaesen bestuurder bij holding De Eik, De Tijd, 18 juni 2019. Gearchiveerd op 20 februari 2023.
# William Kamkwamba

William Kamkwamba (5 augustus 1987) is een student en uitvinder uit Malawi. Hij werd bekend in zijn land toen hij in 2002 een windmolen bouwde om een aantal elektrische apparaten aan te drijven in zijn ouderlijk huis in Masitala. Hij gebruikte blauwe gombomen, fietsonderdelen en materialen die hij verzamelde op de lokale vuilnisbelt. Sindsdien heeft hij een door zonne-energie aangedreven waterpomp en twee andere windmolens (de hoogste 11,89 meter) gebouwd en hij heeft twee windmolens in de planning zitten, inclusief één windmolen in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi.

## Leven en loopbaan

Omdat zijn ouders het schoolgeld ter hoogte van $ 80,- niet konden betalen, moest William Kamkwamba van school af. Daarop begon hij met zelfstudie, door naar de bibliotheek in zijn dorp te gaan. Daar vond hij het boek Using Energy en daarin ontdekte hij een afbeelding van een windmolen en een verklaring over windmolens.
William Kamkwamba dacht: "Als dit ding bestaat in dit boek, dan betekent het dat iemand anders erin slaagde om deze machine te bouwen". Gewapend met dit boek, leerde de toen 14-jarige William Kamkwamba zichzelf om windmolens te bouwen. In 2002 bouwde hij zijn eerste windmolen.
Zijn verhaal wordt verteld in The Boy Who Harnessed the Wind, geschreven door de journalist Bryan Mealer en gepubliceerd in 2009. William Kamkwamba nam deel aan het eerste evenement dat zijn bijzondere type van vindingrijkheid vierde, de Maker Faire Africa, dat in augustus 2009 plaatsvond in Ghana.
William Kamkwamba is een van de vier ontvangers van de 2010 GO Ingenuity Award, een jaarlijkse prijs die door de non-profitorganisatie GO Campaign wordt toegekend aan uitvinders, kunstenaars en makers, om het delen van hun innovaties en vaardigheden met de uitgesloten jeugd in ontwikkelingslanden te bevorderen. Met de toelage zal William Kamkwamba voor de jeugd in zijn thuisdorp in Malawi workshops organiseren om hen te leren hoe ze windmolens kunnen maken en waterpompen kunnen repareren.

## Internationale bekendheid

Nadat de Daily Times uit Blantyre in november 2006 een artikel had geschreven over de windmolens van William Kamkwamba, circuleerde het verhaal al vlug rond in het weblog-circuit. Emeka Okafor, de directeur van de TED-conferentie, nodigde William Kamkwamba uit als gastspreker op de TEDGlobal 2007 in Arusha in Tanzania. Zijn toespraak bewoog het publiek en verschillende durfkapitalisten op de TED-conferentie ertoe om zijn secundair onderwijs te financieren. Zijn verhaal werd door Sarah Childress van The Wall Street Journal onder de aandacht gebracht. Hij werd een student aan het African Bible College te Lilongwe, maar hij is thans met een beurs verbonden aan de African Leadership Academy te Johannesburg in Zuid-Afrika. Naast andere verschijningen, werd William Kamkwamba op 7 oktober 2009 geïnterviewd in The Daily Show en bij de sociale nieuwswebsite Reddit.
# Lijst van voetbalinterlands Israël - Sovjet-Unie

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Israël en de Sovjet-Unie (speelde in 1992 onder de naam Gemenebest van Onafhankelijke Staten). De landen speelden drie keer tegen elkaar. De eerste ontmoeting, een vriendschappelijke wedstrijd, werd gespeeld in Ramat Gan op 16 mei 1990. Het laatste duel, eveneens een vriendschappelijke wedstrijd, vond plaats op 12 februari 1992 in Jeruzalem.

## Wedstrijden

| № | Plaats | Datum | Competitie | Wedstrijd | Uitslag |
| 1 | Ramat Gan | 16 mei 1990 | Vriendschappelijk | Israël – Sovjet-Unie | 3 – 2 |
| 2 | Moskou | 9 oktober 1990 | Vriendschappelijk | Sovjet-Unie − Israël | 3 − 0 |
| 3 | Jeruzalem | 12 februari 1992 | Vriendschappelijk | Israël − GOS | 1 − 2 |

## Samenvatting

| Competitie | Totaal gespeeld | Winst Israël | Gelijk | Winst Sovjet-Unie | Doelsaldo Israël – Sovjet-Unie |
| Vriendschappelijk | 3 | 1 | 0 | 2 | 4 − 7 |
| Totaal | 3 | 1 | 0 | 2 | 4 − 7 |
# Anne Zernike

Anne Zernike, ook wel Annie genoemd, (Amsterdam, 30 april 1887 – Amersfoort, 6 maart 1972) studeerde als eerste vrouw theologie aan de Universiteit van Amsterdam en het Doopsgezind Seminarie en werd in 1911 de eerste vrouwelijke predikant van Nederland.

## Biografie

Zernike werd geboren als dochter van Carl Friedrich August Zernike (1859-1922) en Antje Dieperink (1859-1932), beiden wiskundedocenten. Haar één jaar jongere broer Frits Zernike (1888-1966) was natuurkundige en ontving in 1953 de Nobelprijs voor de natuurkunde. Haar zuster Elisabeth Zernike (1891-1982) schreef tientallen boeken en was de eerste Nederlandse vrouw die werd bekroond met een literaire prijs.
Zernike werd op de ochtend van 5 november 1911 in het ambt aangesteld door de doopsgezinde gemeente in de Friese plaats Bovenknijpe in de buurt van Heerenveen, nadat ze eerder twee keer een beroep om in Baard (Fr) en in Mensingeweer (Gr) predikant te worden had afgewezen. Op haar verzoek werd door de predikant die haar bevestigde, ds. Wartena uit Heerenveen, geen speciale aandacht besteed aan haar vrouw-zijn. De bijbeltekst waarover zij diezelfde middag haar eerste preek hield kwam uit de 2 Korinthe 1:24: "Niet dat wij heerschappij voeren over uw geloof, neen, wij zijn medewerkers aan uw blijdschap". In de zomer van 1913 leerde ze de kunstschilder Jan Mankes kennen, met wie ze op 30 september 1915 trouwde, waarna ze naar Den Haag verhuisden. Omdat Mankes aan tuberculose leed, besloten ze in 1916 in het Gelderse Eerbeek te gaan wonen, hopende dat de bosrijke omgeving een gunstige uitwerking op Jan zou hebben. In 1918 kregen ze een zoon en kort daarop promoveerde Anne. In 1920 bezweek Jan Mankes echter op 30-jarige leeftijd aan zijn ziekte. Een jaar later werd Anne Mankes-Zernike predikante van de Nederlandse Protestanten Bond (NPB), nu Vrijzinnigen Nederland, in het Rotterdamse Tuindorp Vreewijk. In Hoofddorp, Arnhem, Heerenveen en Spijkenisse zijn als eerbetoon straten naar haar vernoemd.
Mankes-Zernike overleed in Amersfoort in 1972 en werd begraven in het graf van haar echtgenoot in Eerbeek.

## Trivia

* Anne Zernike was in haar jeugd leerlinge van godsdienstonderwijzeres Jacoba Mossel. Zij was de eerste vrouwelijke godsdienstonderwijzer in Nederland en de eerste vrouw die in een dienst voorging (in de Vrije Gemeente van Amsterdam).
* In april 2013 werd door PostNL een postzegel uitgebracht van Anne Zernike en vijf andere bijzondere vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis, in het kader van het verschijnen van het boek (en de tentoonstelling) 1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis.
# Operatie Saxifrage

Operatie Saxifrage was de codenaam voor een SAS-operatie in Italië.

## Geschiedenis

De operatie vond plaats in december 1943 en werd uitgevoerd door vier teams van het 2e SAS-bataljon. Doel van de operatie was het vernietigen van de spoorlijn tussen Ancona en Pescara. De manschappen werden door een torpedobootjager in de omgeving van San Benedetto del Tronto aan land gezet. Al snel konden ze de explosieven op diverse plaatsen langs de spoorlijn aanbrengen en opblazen. De spoorlijn werd hierbij zwaar beschadigd.
* G.J.M. Kellner, De militaire operaties van de Tweede Wereldoorlog, Uitgeverij Aspekt, 2009, pag. 435
# Rebellatrix

Rebellatrix is een geslacht van grote uitgestorven coelacanthen uit de Vroeg-Trias van de Sulphur Mountain-formatie en het Wapiti Lake Provincial Park in Brits-Columbia. Het is de enige bekende soort van de familie Rebellatricidae. Het meest onderscheidende kenmerk van Rebellatrix divaricerca was zijn tonijnachtige gevorkte staart (ongebruikelijk voor een actinistische vis), die een snelzwemmende en actieve levensstijl suggereerde, in tegenstelling tot coelacanthen die verwant zijn aan de levende soort.
De typesoort Rebellatrix divaricerca werd in 2012 benoemd door Andrew Wendruff en Mark Wilson. De geslachtsnaam betekent 'vrouwelijke rebel' omdat de bouw ingaat tegen de gebruikelijke morfologie van coelacanthen. De soortaanduiding betekent 'met uiteenlopende staartvin'.
Het holotype-exemplaar PPRRC 2006.10.001 is een bijna compleet fossiel, met uitzondering van enkele vinnen en een groot deel van de schedel, evenals een onvolledige staartvin. Drie andere exemplaren onthullen de rest van de staart. De meeste exemplaren bevinden zich in het Tumbler Ridge Museum in Tumbler Ridge, met één in het Royal Tyrrell Museum of Palaeontology.
Rebellatrix heeft mogelijk een lengte van honderddertig centimeter bereikt. Naast zijn uniek gevorkte (en symmetrische) staartvin, bevindt de achterste rugvin zich achter de anaalvin in plaats van ertegenover. Rebellatrix wordt verondersteld een snel zwemmend roofdier te zijn geweest, aangezien zijn relatief stijve staart duidelijk is gebouwd voor snelheid, en moderne coelacanthen gebruiken alleen de staartvin bij het aanvallen van prooien. Het zou een van de eerste niet-haaien zijn geweest om deze niche te vullen.