OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# San Vito dei Normanni

San Vito dei Normanni is een gemeente in de Italiaanse provincie Brindisi (regio Apulië) en telt 19.807 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 66,4 km², de bevolkingsdichtheid is 298 inwoners per km².
De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Conforto, Favorita, San Giacomo e San Vito Scalo.
Het dorp is gegroeid rond het kasteel Castello Dentice di Frasso, dat oorspronkelijk een kasteel van de Normandiërs was. Buiten het dorpscentrum, in de berg Jannuzzo, bevindt zich de rotskerk Sint-Blasius. De kerk is gekend om zijn fresco's uit de Byzantijnse periode.

## Demografie

San Vito dei Normanni telt ongeveer 7168 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 2,0% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 20.483 |
| 2001 | 20.070 |

## Geboren in San Vito dei Normanni

* Lanza del Vasto (1901-1981), filosoof, poëet, artiest, en geweldloos activist

## Geografie

De gemeente ligt op ongeveer 110 meter boven zeeniveau.
San Vito dei Normanni grenst aan de volgende gemeenten: Brindisi, Carovigno, Latiano, Mesagne, Francavilla Fontana, Ostuni, San Michele Salentino.

## Externe link

* San Vito dei Normanni
* Italiaans bureau voor statistiek
Brindisi · Carovigno · Ceglie Messapica · Cellino San Marco · Cisternino · Erchie · Fasano · Francavilla Fontana · Latiano · Mesagne · Oria · Ostuni · San Donaci · San Michele Salentino · San Pancrazio Salentino · San Pietro Vernotico · San Vito dei Normanni · Torchiarolo · Torre Santa Susanna · Villa Castelli
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Keihan

Keihan (Japans: 京阪電気鉄道株式会社, Keihan Denki Tetsudō Kabushiki-gaisha), is een privé-spoorwegmaatschappij in Japan. De naam is een samenvoeging van de onyomi-uitspraken van de karakters 京 en 阪, die respectievelijk voor Kioto (京都) en Ōsaka (大阪) staan. De maatschappij heeft een relatief klein netwerk van spoorlijnen dat de steden Ōsaka, Kioto, Ōtsu en Uji verbindt. Naast het uitbaten van spoorlijnen houdt Keihan zich ook bezig met busvervoer, taxivervoer, hotels, warenhuizen en pretparken, die zich voornamelijk langs de trajecten van de spoorlijnen bevinden.

## Geschiedenis

Het bedrijf werd in 1910 onder de huidige naam opgericht, hoewel de wortels van het bedrijf teruggaan tot 1903. De spoorlijn tussen Kioto en Ōsaka werd de eerste lijn van Keihan, waarna men ook enkele lijnen in Ōtsu kocht en een tweede spoorlijn tussen Kioto en Ōsaka bouwde (thans de Hankyū Kioto-lijn). In 1937 werd Keihan onder druk van de Japanse regering samengevoegd met Hankyū, en het bedrijf ging verder als Keihanshin Kyūkō Dentetsu. In 1949 gingen beide maatschappijen zelfstandig verder, waarna Keihan de overgebleven lijnen consolideerde en enkele nieuwe spoorlijnen aanlegde.

## Spoorlijnen

Het netwerk is in twee gebieden te verdelen: het gedeelte tussen Kioto en Ōsaka en Ōtsu. Het netwerk beslaat in totaal acht lijnen:
* Lijnen tussen Kioto en Ōsaka:
** Keihan-lijn (京阪本線) (Yodoyabashi - Sanjō)
** Ōtō-lijn (鴨東線) (Sanjō - Demachiyanagi)
** Nakanoshima-lijn (京阪中之島線) (Nakanoshima - Temmabashi)
** Katano-lijn (交野線) (Hirakatashi - Kisaichi)
** Uji-lijn (京阪宇治線) (Chūshōjima - Uji)
* Lijnen in Ōtsu:
** Keishin-lijn (京津線) (Misasagi - Hamaōtsu)
** Ishiyama-Sakamoto-lijn (京阪石山坂本線) (Ishiyamadera - Sakamoto)
* Kabelbaan:
** Otokoyama-kabelbaan (男山ケーブル線) (Yawatashi - Otokoyama-sanjō)

## Spoorwegmaterieel

De treinen van Keihan zijn vooral bekend door de mintgroene kleur, hoewel deze tegenwoordig veel minder prominent aanwezig is. Al naargelang de treindienst hebben de treinen andere kleuren.
Keihan-lijn:
1900-serie (1963)
2200-serie (1964)
2400-serie (1969)
5000-serie (1970)
8030-serie (1971)
1000-serie (1977)
2600-serie (1978)
6000-serie (1983)
7000-serie (1989)
8000-serie (1989)
7200-serie (1995)
9000-serie (1997)
10000-serie (2002)
3000-serie (2008)
13000-serie (vanaf 2012)
Ōtsu-lijnen:
600-serie
700-serie
800-serie (1997)

## Andere activiteiten van Keihan

* Keihan Bus
* Kyoto Bank
* Keihan Warenhuizen
* Kuzuha Mall
* Hirakata-Kōen
* Keihan Hotels

## Externe link

* (en) Officiële website
Hankyū · Hanshin · Keihan · Keikyū · Keiō · Keisei · Kintetsu · Kitakyū · Kōbe kōsoku · Meitetsu · Nankai · Nishitetsu · Odakyū · Sanyō · Seibu · Semboku · Shin-Keisei · Shintetsu · Sōtetsu · Tōbu · Tokyo Metro · Tōkyū
# Konosuke Matsushita

Kōnosuke Matsushita (松下 幸之助) was een Japans industrieel die Panasonic, het grootste electronicabedrijf van Japan, oprichtte.

## Biografie
### Jonge jaren

Kōnosuke Matsushita werd geboren in 1894 in Wasa in de prefectuur Wakayama als zoon van een landheer. De slechte investeringsbeslissingen van zijn vader in de rijsthandel ruïneerden de financiën van het gezin, en Matsushita werd naar Osaka gestuurd om te gaan werken. In 1910, op 16-jarige leeftijd, werd Matsushita aangenomen als bedradingsassistent voor de Osaka Electric Light Company.

### Matsushita

Matsushita wilde een nieuwe lamphouder op de markt brengen die hij had uitgevonden. Op 7 maart 1918 richtte hij samen met de zus Toshio en haar man Toshio Iue (later oprichter van Sanyo) het bedrijf Matsushita Denki Kigu Seisakujo (Matsushita Electric Industrial Company) op. Hij had drie medewerkers, het equivalent van € 40 startkapitaal en het prototype van zijn nieuw uitgevonden lamphouder. Het succes van het bedrijf was echter gebaseerd op de productie en marketing van een bolvormige gloeilamp. Om aan de vraag naar deze lamp te voldoen, zette Matsushita al snel een verkoopnetwerk op in heel Japan. Matsushita gebruikte het nationaal geregistreerd handelsmerk op zijn producten en verlaagde de prijzen om zijn lamp massaal te produceren. Matsushita publiceerde ook landelijke krantenadvertenties, een ongebruikelijke vorm van marketing in het Japan van de jaren twintig. Gedurende deze tijd trouwde hij met een zus van Iue Toshio.
Na de Tweede Wereldoorlog groeide Matsushita uit tot een van de grootste bedrijven ter wereld voor elektrische producten, die werden verkocht onder merknamen als Panasonic en Technics. In 1961 trad hij af als voorzitter van het bedrijf en werd opgevolgd door Masaharu Matsushita. Hij ging in 1973 met pensioen. In 1987 ontving hij het grootlint van de Paulownia-Zonneorde.

### Managementpraktijk

In 1929 introduceerde Matsushita een innovatieve managementpraktijk onder het motto "harmonie tussen bedrijfswinst en sociale rechtvaardigheid". In 1933 verkondigde Matsushita zijn "zeven leiderschapsprincipes": openbare dienstverlening, rechtvaardigheid en eerlijkheid, teamwerk voor gemeenschappelijke doelen, meedogenloos streven naar verbetering, beleefdheid en nederigheid, naleving van de natuurwetten en ten slotte dankbaarheid voor zegeningen.
# Opera (film)

Opera (ook bekend en uitgebracht als Terror at the Opera is een Italiaanse giallofilm uit 1987, mede geschreven en geregisseerd door Dario Argento, met muziek gecomponeerd en gespeeld door Brian Eno, Claudio Simonetti en Bill Wyman. Met in de hoofdrol Cristina Marsillach, Urbano Barberini en Ian Charleson richt het plot zich op een jonge sopraan (Marsillach) die betrokken is bij een reeks moorden die gepleegd worden in een operahuis door een gemaskerde aanvaller.

## Synopsis

Als een jonge operazangeres de hoofdrol overneemt in een avant-garde presentatie van Verdi's Macbeth ontketent ze de waanzin van een gestoorde fan. Deze dwingt haar om toe te kijken als hij haar vrienden binnen de opera vermoordt.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Cristina Marsillach | Betty |
| Ian Charleson | Marco |
| Urbano Barberini | Inspecteur Alan Santini |
| Daria Nicolodi | Mira |
| Coralina Cataldi-Tassoni | Giulia |
| Antonella Vitale | Marion |
| William McNamara | Stefano |
| Barbara Cupisti | Signora Albertini |
| Michele Soavi | Inspecteur Daniele Soavi (onvermeld) |
# Eliksem

Eliksem is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Het landelijk dorpje ligt aan de Kleine Gete. Eliksem was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.

## Toponymie

| Jaartal | Naam |
| 1107 | Alenthcurth |
| 1139 | Helingessem |
| 1146 | Halincourt |
| 1262 | Elijschem |
De naam betekent woning (resp. hof) van Aling.

## Geschiedenis
### 18e eeuw

Tijdens de Spaanse Successieoorlog vond hier in 1705 de Slag bij Eliksem plaats.

### Situatie in 1830

Bij de onafhankelijkheid van België inventariseerde geograaf Philippe Vandermaelen in dit dorp 37 vakwerkhuizen, een kerk, twee watermolens en een brouwerij. Er waren 184 inwoners. De inventaris omvat verder details over de natuurlijke omgeving, bodems, landbouwproductie en veestapel. Ook het wegennetwerk van toen is beschreven.

### Agro-industrieel complex einde 19e eeuw

De Koningsmolen op de Kleine Gete in Eliksem gebouwd in 1283 was een hertogelijke banmolen voor het malen van graan. Van 1775 tot 1870 stond aan de overzijde een volmolen. Einde 19e eeuw werd er vanuit en rond de Koningsmolen een agro-industrieel complex uitgebouwd met naast de graanmolen en volmolen, een brouwerij, een distilleerderij, een margarinefabriek (1878 tot 1922) en een cichorei-branderij met een imposante ast van 15 meter hoog, actief tot aan de 2de Wereldwoorlog.

## Bezienswaardigheden

* De Koningsmolen
* De Sint-Martinuskerk

## Natuur en landschap

Eliksem ligt aan de Kleine Gete op een hoogte van 47-75 meter.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1961=volkstellingen
* Koningsmolen en cichorei-ast
* Vroegere chicorei-ast
* Vroegere margarinefabriek van 1879 tot 1922
* Voormalige brouwerij Pont-Royal
* 18e-eeuws burgerhuis

## Nabijgelegen kernen

Ezemaal, Laar, Wange, Hakendover
* ↑ P. Kempeneers, Leven in Landen. Leuven, Instituut voor Naamkunde, 2000.
* ↑ Philippe Vandermaelen Dictionnaire géographique de la province de Liège. Brussel, Etablissement géographique - 1831.
* ↑ Molenecho's: Koningsmolen Eliksem. Gearchiveerd op 1 april 2023.
* ↑ Inventaris Onroerend Erfgoed: Margarinefabriek van de Koningsmolen
Deelgemeenten: Attenhoven · Eliksem · Ezemaal · Laar · Landen · Neerlanden · Neerwinden · Overwinden · Rumsdorp · Waasmont · Walsbets · Walshoutem · Wange · Wezeren Belgische gemeenten · Arrondissement Leuven · Vlaams-Brabant · Vlaanderen
# Pandoro

Pandoro is een Italiaanse cake die als nagerecht gegeten wordt. De cake wordt vooral gegeten na het kerstdiner.

## Geschiedenis

De naam pandoro komt van pan d'oro, oftewel brood van goud. Pandoro werd al in de 18e eeuw beschreven. De cake kwam voor in de hogere kringen van Venetië. Het werd een eeuw later de specialiteit van Verona, waar de receptuur werd verfijnd. Op 30 oktober 1894 kreeg Domenico Melegatti een patent op de procedure om pandoro machinaal te maken.
Voor de 18e eeuw werden pandoro en andere cakes gemaakt op basis van bloem, eieren, suiker en boter alleen voor rijke mensen gemaakt. Eenvoudige mensen aten alleen donker brood.
De cake kan effen gekleurd zijn, maar er kunnen ook rozijnen of andere gedroogde vruchten worden toegevoegd. Met vruchten wordt de cake panettone genoemd, een specialiteit uit Milaan.
* 1 2 (de) Goldenes Brot. Der Standard (12 december 2006). Geraadpleegd op 30 augustus 2022.
# Onze-Lieve-Vrouw van de Engelenkapel

De Onze-Lieve-Vrouw van de Engelenkapel (Frans: Chapelle Notre-Dame des Anges of Chapelle des Anges) is een kapel ten zuidoosten van het tot de Belgische gemeente Thimister-Clermont behorend dorp Froidthier.

## Geschiedenis

De kapel werd gesticht in 1691, getuige het opschrift op de gevelsteen boven de ingang: a Nostre Dame des Anges a S. Iean Baptiste preschant au desert et S. Hiacinthe 1691 (aan Onze-Lieve-Vrouw van de Engelen aan Johannes de Doper predikend in de woestijn en Sint-Hyacinthus). Naar verluidt zou een Mariabeeld in een boom gevonden zijn waaraan mirakelen werden toegeschreven en dat vele pelgrims trok. Toen de pastoor het naar zijn kerk wilde verplaatsen bleek het steeds op wonderbaarlijke wijze naar haar vindplaats terug te keren, waarop men daar de kapel heeft gesticht.
De kapel werd vergroot in 1804. Vanaf 1979 vonden restauratiewerkzaamheden plaats van zowel het gebouw als het interieur. Tijdens deze werkzaamheden werd de mantel van het Mariabeeld teruggevonden, die dateert van 1721.

## Gebouw

Het gebouw wordt betreden via een lindenlaan. Bij het begin van deze laan vindt men een 19e-eeuws kruisbeeld.
De kapel heeft een rechthoekige plattegrond en is gebouwd in baksteen met omlijstingen en hoekbanden in kalksteen. Boven de ingang bevindt zich, boven de gevelsteen, ook een oculus. Op het dak bevindt zich een dakruiter.

## Interieur

In 1818 verkreeg de kapel een altaar met een schilderij, vervaardigd door Olivier Pirotte in 1763, voorstellende Onze-Lieve-Vrouw ten Hemelopneming. Dit was afkomstig van Ivoz-Ramet. Het altaar wordt geflankeerd door beelden van Sint-Rochus en Sint-Brigida.
Verder is er een 17e-eeuws schilderij van de Graflegging, in naïeve kunst. In 1857 werden vier schilderijen aangekocht die in het eerste decennium van de 18e eeuw werden vervaardigd. Te midden van arcadische landschappen werden daarop religieuze voorstellingen getoond, zoals de Vlucht naar Egypte.

## Afbeeldingen

* Kruisbeeld voor de kapel
* Gevelsteen met opschrift en oculus
* Altaar met schilderij van OLV ten Hemelopneming
* Beeld van Sint-Rochus
* Beeld van Sint-Brigida
* Schilderij van de Graflegging
# Plakkaat

Een plakkaat was in de Nederlanden van de 16e tot de 18e eeuw een ordonnantie waardoor bestuurlijke voorschriften van wereldlijke of kerkelijke heersers ter kennis van het volk werden gebracht. Men onderscheidde:
* stukken met opgedrukt zegel;
* stukken met afhangend zegel.
Het opgedrukte zegel heette plakkaat en de ordonnantie - van zo'n zegel voorzien - een plakkaatbrief (of verkort: 'plakkaat').
De stukken met afhangend zegel heetten charter (van het Latijnse 'charta', een blad perkament), handvest (van het Middelnederlandse hantfeste, 'datgene wat met de hand [door middel van ondertekening] bevestigd is') of oorkonde.
Uitgeverijen gaven verzamelingen van plakkaten uit, deze heten plakkaatboeken. Zij bevatten de overeenkomsten, verordeningen en andere officiële en belangrijke stukken die in een bepaald gebied van kracht waren. Dergelijke plakkaatboeken zijn nog steeds van belang voor onderzoek naar de rechtsgeschiedenis en algemene geschiedenis voor een bepaalde regio, speciaal voor de kennis van het toenmalige staatsrecht en de handhaving van de openbare orde.
Bekend zijn de plakkaten van keizer Karel V en koning Filips II betreffende de bestrijding van de Hervorming (16e eeuw) en het plakkaat van Verlatinghe, dat wordt beschouwd als de onafhankelijkheidsverklaring van Nederland.
Maar er is ook een plakkaat uit de 17e eeuw met een verorderdening van de Heren Staten van Holland en West-Friesland, waarbij het dragen van "overdadige pracht" wordt verboden. Dat hoorde niet bij de Hollandse manier van doen, aldus de Heren, en ze verboden kleding van gouden en zilveren stoffen of met enige versiering uit goud of zilver, mannen mochten bovendien geen versieringen van kant dragen.
Ook posters en aankondigingen noemde men nog lang plakkaten, vanwege het zegelrecht dat erop berustte. Het zegelrecht was een heffing of belasting welke betaald moest worden alvorens de publicatie door het ophangen daarvan bekend kon worden gemaakt. Het afschaffen van dit zegelrecht was een stap naar grotere vrijheid van meningsuiting.

## Rooms-Katholieke kerk

Ook de strenge godsdienstverordeningen uit of in samenwerking met de Rooms-katholieke kerk werden plakkaten genoemd, ze waren er op gericht het protestantisme met wortel en tak uit te roeien evenals mensen die de Rooms-Katholieke leer niet aanhingen. Zij waren het kader waarbinnen de inquisitie in de Nederlanden handelde. Er was een geruchtenstroom op gang gekomen dat de Spaanse Inquisitie gestuurd zou worden om de plakkaten uit te voeren. Eerdere verzoeken tot matiging van de godsdienstpolitiek, zelfs persoonlijk in Spanje bepleit door graaf Egmont, waren steeds op onwil van Filips gestuit. In 1565 beval Filips in de brieven uit het bos van Segovia de strenge godsdienstvervolgingen onverkort door te zetten. Hiermee was het vooruitzicht van een mogelijke matiging van de plakkaten verkeken.
# Brug 2246

Brug 2246 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Noord.
Hier lag eeuwenlang een agrarisch gebied ten noorden van de nog kleine kern van Amsterdam-Noord. Al in de jaren dertig is op foto’s te zien dat hier (een voorloper van) de Nieuwe Leeuwarderweg loopt. Het is dan een grijze strook in het groene landschap. Eerste teken dat Amsterdam vanaf het zuiden oprukt is de aanleg van de Noorderbegraafplaats in de jaren dertig; dan nog ver van de stad verwijderd. De stadsbebouwing bleef uitdijen en bereikte eind jaren zestig deze plek, althans aan de oostkant van de weg. Aan de westkant bleef het tot in de jaren negentig groen gebied met speelplaats en tuinhuisjescomplex.
Een van de grootste wijzigingen in het gebied is de komst van de Rijksweg 10 in 1990; die krijgt eerst een halve aansluiting en vervolgens een gehele ongelijkvloerse kruising met de Nieuwe Leeuwaarderweg. Toch is het nog niet gedaan met de bouw in dit gebied. In de jaren nul wordt plaatselijk begonnen met de aanleg van wat het eindpunt van de Noord/Zuidlijn moet worden. Ter plaatse wordt gekozen voor de bouw van metrostation met naar het noorden een opstelterrein. De komst van de nieuwe woonwijken en het station met opstelterrein zorgen ervoor dat er waterbouwkundig en verkeerstechnisch een ingreep moet plaatsvinden. De twee woonwijken aan weerszijden moeten op beide gebieden aansluiting met elkaar krijgen; hetgeen betekent dat enerzijds de Jan Herman van Heekweg vanuit het oosten een onderdoorgang krijgt en een aansluiting op de kade van de Elzenhagensingel. Anderzijds wordt er een waterweg gegraven tussen de ringsloten rondom Buikslotermeer en die van Elzenhagen-Noord. Beide stromen worden overspannen door een nieuw gebouwd viaduct. In 2009 in de ruwbouw klaar en rijdt er verkeer overheen. Het bouwwerk heeft een zus in brug 932. Het grote viaduct wordt terzijde gestaan door twee voet- en fietsbruggen Brug 2472 en brug 2473. Het viaduct kreeg geluidsschermen met een hederamotief, zoals meerdere viaducten en bruggen die in dezelfde periode over de Nieuwe Leeuwarderweg werden gebouwd, zoals de Hederabrug.
* J.H. van Heekweg met aan de linkerkant Brug 2246
* Peter Korrel, Brug 2246 in de Nieuwe Leeuwarderweg.. Bruggen van Amsterdam. Geraadpleegd op 3 januari 2025 – via bruggenvanamsterdam.nl.
* 'Stadsatlas Amsterdam. Stadskaarten en straatnamen verklaard', Bakker, Martha (red.) (1998). Derde druk in 2006. Amsterdam Publishers [etc.]. ISBN 90-74891-31-4 kent de brug niet
# Maartenskerk (Kollum)

De Maartenskerk in Kollum is een middeleeuwse kerk, oorspronkelijk gewijd aan de heilige Martinus.

## Geschiedenis

De oorspronkelijke kerk, die in het begin van de 12e eeuw werd gebouwd van tufsteen, is geheel verdwenen. Alleen de later, in het begin van de 13e eeuw eveneens van tufsteen gebouwde toren, is wel gedeeltelijk bewaard gebleven. De huidige kerk dateert van het midden van de 15e eeuw, toen werd ook de toren verhoogd met een bakstenen gedeelte. De kerk kreeg toen zijn gotische uiterlijk. Na het koor werd het schip gebouwd met aan de noordzijde van de kerk een zijbeuk. In 1661 sloeg de bliksem in de kerk. Daarna werd het dak vernieuwd en de toren voorzien van een naaldspits. In 1840 werden de vensters van de kerk vergroot. In 1853 werd er tegen deze zijbeuk een consistoriekamer gebouwd. De kerkklokken zijn gegoten door Johan Schonenborch in 1526 en door Hans Falck in 1618.
In de jaren zestig van de 20e eeuw vond er een restauratie plaats naar plannen van de architect J.J.M. Vegter.

## Interieur

Deze schilderingen in de kerk hebben eeuwen onder een pleisterlaag verborgen gezeten en werden bij een restauratie in 1882 ontdekt. Bij een latere restauratie in de 20e eeuw zijn ze geconserveerd. Het gaat om onder meer schilderingen een eenhoorn, een springend hert, het gezicht van Christus, afbeeldingen van de evangelisten, Maria, Sint-Maarten en van Christoforus met Jezus.
De preekstoel en de herenbanken dateren uit de 17de eeuw. Een van deze banken behoorde aan de familie De Wendt. Van Eyso de Wendt, grietman van Westdongeradeel, is een rouwkas in de kerk bewaard gebleven. Het tweeklaviers kerkorgel met 15 registers dateert uit 1841 en werd gebouwd door Willem van Gruisen. Het werd in 1971 gerestaureerd en gereconstrueerd door de orgelbouwersfirma Bakker & Timmenga.
* Schildering van Christoforus
* Interieur (2017)
* Het koor
* Het orgel van Willem van Gruisen (2000)
# Aartsbisdom Cagayan de Oro

Het aartsbisdom Cagayan de Oro (Latijn: Archidioecesis Cagayana) is een rooms-katholiek aartsbisdom met als zetel Cagayan de Oro, hoofdstad van de provincie Misamis Oriental en de regio Northern Mindanao, op de Filipijnen. De aartsbisschop van Cagayan de Oro is metropoliet van de kerkprovincie Cagayan de Oro, waartoe ook de suffragane bisdommen Butuan, Malaybalay, Prosperidad, Surigao en Tandag behoren.

## Geschiedenis

Het aartsbisdom werd opgericht op 20 januari 1933, als het bisdom Cagayan de Oro, uit delen van het bisdom Zamboanga, en was suffragaan aan het aartsbisdom Manilla. Op 28 april 1934 veranderde het van kerkprovincie en werd suffragaan aan het nieuw verheven aartsbisdom Cebu. Op 29 juni 1951 werd het verheven tot metropolitaan aartsbisdom.
Het verloor meermaals gebied bij de oprichting van het bisdom Surigao (1939) en de territoriale prelaturen Ozamiz (1951) en Malaybalay (1969).

## Parochies

Het aartsbisdom had in 2023 een oppervlakte van 3.799 km$^2$ en telde 1.799.450 inwoners waarvan 80,2% rooms-katholiek was.

## Aartsbisschoppen

* James Thomas Gibbons Hayes (bisschop: 16 maart 1933, aartsbisschop: 29 juni 1951 - 13 oktober 1970)
** Teofilo Camomot Bastida (coadjutor: 10 juni 1958 - 17 juni 1970)
* Patrick Henry Cronin (13 oktober 1970 - 5 januari 1988)
** Ireneo Alisla Amantillo (hulpbisschop: 2 januari 1976 - 6 september 1978)
** Jesus Armamento Dosado (hulpbisschop: 4 juni 1979 - 29 juli 1981)
** Christian Vicente Fernandez Noel (hulpbisschop: 1 oktober 1981 - 6 september 1986)
* Jesus Balaso Tuquib (5 januari 1988 - 4 maart 2006; coadjutor sinds 31 maart 1984)
* Antonio Javellana Ledesma (4 maart 2006 - 23 juni 2020)
* José Araneta Cabantan (23 juni 2020 - heden)

## Galerij van afbeeldingen

* Wapen van het aartsbisdom
* Voormalig wapen van het aartsbisdom (1988-2020)
* Aartsbisschop James Thomas Gibbons Hayes (1933-1970), zowel de eerste bisschop als de eerste aartsbisschop
* Archdiocese of Cagayan de Oro. catholic hierarchy (2024). Geraadpleegd op 20 december 2024.
* Archdiocese of Cagayan de Oro. GCatholic (2024). Geraadpleegd op 20 december 2024.
Cagayan de Oro (aartsbisdom) · Butuan · Malaybalay · Prosperidad · Surigao · Tandag