OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wiener Musikverein

De Wiener Musikverein is het concertgebouw van Wenen, waarin zich de beroemde Grote (Gouden) Musikvereinssaal bevindt. Deze zaal geldt als een van de mooiste en akoestisch beste zalen van de wereld. Een wereldwijd bekende traditie is het jaarlijks op nieuwjaarsdag terugkerende Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker, dat in deze zaal wordt gespeeld.

## Geschiedenis

In 1812 werd in Wenen de Gesellschaft der Musikfreunde opgericht. Vanaf 1831 organiseerde deze vereniging concerten in een kleine zaal, maar met 700 zitplaatsen bleek deze al snel te klein. In 1863 schonk keizer Frans Jozef de grond tegenover de Karlskirche. Met de bouw werd architect Theophil Hansen belast. Er moesten twee zalen komen, een grote zaal voor orkesten en een kleinere voor kamermuziek.
Met een feestelijk concert werd het gebouw op 6 januari 1870 geopend, en de akoestiek van de grote zaal werd direct geroemd. Ook de kleine zaal, die in 1937 naar Johannes Brahms werd vernoemd, oogstte direct lof. De nagalmtijd van de Goldener Saal bedraagt met publiek 2,04 seconden, en zonder publiek 3,06 seconden.
In 2002 werden vier kleinere, souterraine zalen geopend, voor conferenties, workshops en ontvangsten.

## Afmetingen

| Zaal | Oppervlakte | Hoogte | Capaciteit |
| Großer Saal | 48,8 x 19,1 m | 17,75 m | 1744 zit- en ca. 300 staanplaatsen |
| Brahmssaal | 32,5 x 10,3 m | 11 m | ca. 600 plaatsen |
| Gläserner Saal/Magna Auditorium | 22 x 12,5 m | 8 m | 380 plaatsen |
| Metallener Saal | 10,5 x 10,8 m | 3,2 m | 70 plaatsen |
| Steinerner Saal/Host Haschek Auditorium | 13 x ~8,6 m | ~3,3 m | 60 plaatsen |

## Externe link

* www.musikverein.at
* De informatie over de nagalmtijd komt van de website http://www.concerthalls.unomaha.edu/
# Wijngaardberg (getuigenheuvel)

De Wijngaardberg, gelegen in de Belgische deelgemeente Wezemaal, is een van de laatste onaangetaste getuigenheuvels van het Hageland. Op de heuvel ligt het natuurgebied Wijngaardberg.
De heuvel is 72 m hoog en werd tijdens het Tertiair gevormd door de Diestiaanzee. Het ijzerzandsteen dat in de berg wordt aangetroffen vindt men terug in het onderste deel van de toren en de zijbeuken van de Sint-Martinuskerk in Wezemaal.
Tijdens de eerste helft van de 19e eeuw werd op de zuidelijke flank van de berg aan wijnbouw gedaan. De in 1995 geklasseerde wijngaardmuur moest de wijnranken beschermen tegen de noordenwind. Regen heeft gezorgd voor de vorming van holle wegen in de heuvelflanken.

## Wijnbouw

In de late middeleeuwen was er hier een kleine oppervlakte aan wijnbouw. Vanaf 1814 werd er, op initiatief van J.F. Audoor, een betrekkelijk grootschalige wijngaard van 34 ha aangelegd. Omstreeks 1845 kwam er een einde aan deze activiteit, toen de meest noordelijke wijngaard van Europa. Voor dit doel werd een muur van ijzerzandsteen aangelegd, de zogeheten wijnmuur. Deze is 1546 meter lang, maximaal 1,6 meter hoog en 1,7 meter breed.
In 1997 werd de vzw Steenen Muur opgericht als resultaat van een project waarbij de gemeente onder meer de wijnbouw op de berg nieuw leven wilde inblazen. Momenteel (2006) zijn er vijf soorten druiven aangeplant: Chardonnay, Bacchus, Sirius, Pinot gris en Pinot noir. Er is één wijngaard waar de druiven nog worden geteeld zoals tijdens de middeleeuwen.
# Norwich Castle

Norwich Castle is een kasteel in Norwich, Norfolk.

## Donjon

In 1067 bouwde Willem de Veroveraar een houten gebouw op een motte. Aan de voet hiervan lag het hof, een binnenplaats omsloten door een houten palissade.

## Paleis

Rond het jaar 1100 werd de motte verder verhoogd en in het jaar 1120 werd er een vierkante donjon opgebouwd. De dikken buitenmuren werden van vuursteen gemaakt maar de buitenkant werd bekleed met kalksteen uit Caen (Normandië). De donjon heeft een oppervlakte van circa 29 bij 27 meter en is ongeveer 21 meter hoog. Het kasteel fungeerde vanaf de voltooiing als een koninklijk paleis.

## Gevangenis

Vanaf het jaar 1220 werd het gebouw als gevangenis gebruikt. Er werden ook enkele bijgebouwen op de motte bijgebouwd. Gedurende de volgende zes eeuwen werden er nog diverse modificaties aangebracht aan de gebouwen. De structuur van het originele donjon bleef bewaard, maar de buitenmuren werden meermaals gerestaureerd. De gebouwen uit het binnen- en buitenhof zijn echter niet bewaard gebleven. Het kasteel bleef tot 1887 functioneren als gevangenis, tot het gekocht werd door de stad Norwich.

## Museum

De stad maakte van de donjon tot museum, hetgeen zijn deuren opende in het jaar 1894 en daarna werd uitgebreid. Naast een uitgebreide geschiedenis van het kasteel zelf, als paleis en later als gevangenis, zijn er nog verschillende andere permanente tentoonstellingen te bezichtigen. Archeologische vondsten uit Norfolk illustreren de plaatselijke geschiedenis vanaf het stenen tijdperk, over de Romeins/Keltische periode (met een uitgebreide exhibitie over de Keltische koningin Boudicca) tot de 17de- tot 20e-eeuwse schilderkunst. Verder zijn er een natuurafdeling, en een collectie vlinders te bezichtigen.

### Theepotten

Norwich Castle heeft de grootste verzameling theepotten van het Verenigd Koninkrijk, waaronder de grootste theepot ter wereld met een inhoud van 60 liter.
# Bodiam Castle

Bodiam Castle is een kasteel in Bodiam (Robertsbridge), East Sussex, Engeland.
Het is in 1385 gebouwd door Edward Dalyngrigge, een ridder die in dienst van koning Eduard III van Engeland zijn sporen had verdiend in de Honderdjarige Oorlog, mogelijk op verzoek van Richard II om de omgeving te beschermen tegen een Franse invasie. Uit recent onderzoek is gebleken dat het kasteel meer voor het imponerende effect is gebouwd dan dat het daadwerkelijk bijdroeg aan de landsverdediging. De vesting ziet er dan ook nagenoeg perfect uit; keurig vierkant met op de hoeken vier perfect ronde torens. Het kasteel is in 1917 door Lord George Curzon gerestaureerd en is in 1926 in het bezit van National Trust gekomen.
# Sjelichovbaai

De Sjelichovbaai of Golf van Sjelichov (Russisch: Залив Шелихова; zaliv Sjelichova) is een grote baai in het noordelijke deel van de Zee van Ochotsk, vernoemd naar de Russische 18e-eeuwse zeevaarder Grigori Sjelichov. De baai ligt tussen het Russische vasteland en het schiereiland Kamtsjatka. De Sjelichovbaai heeft een lengte van 650 kilometer, met een breedte aan de monding van 130 kilometer (tussen Kaap Joezjny en Kaap Tolstoj), een maximale breedte van 300 kilometer en een diepte van maximaal 350 meter.
In het noordelijke deel wordt de baai door het schiereiland Tajgonos onderverdeeld in de Gizjigabaai (noordwesten) en de Penzjinabaai (noordoosten). De belangrijkste rivieren die in de baai stromen zijn de Gizjiga en de Penzjina.
De baai is gewoonlijk bevroren van december tot mei. De getijdenverschillen in de baai wisselen sterk en bereiken de grootste waarden van de Grote Oceaan in de Penzjinabaai (12,9 meter).
De baai is rijk aan vis, met als belangrijkste soorten haring, Pacifische heilbot, schol en Namaga-kabeljauw (Eleginus navaga).
# Kattevennen

Kattevennen is een natuur- en recreatiegebied dat zich bevindt ten oosten van Genk, tussen het stadscentrum, Zutendaal en Sledderlo. Er is een onthaalpoort met toeristische, sportieve en educatieve attracties.

## Gebied

De naam van het gebied, een verbastering van het Engelse cattle of vee, duidt op het ooit vochtige karakter. Oorzaak daarvan was de aanwezigheid van een voor water ondoordringbare laag van ijzerzandsteen in de bodem. Veel van de moerassen zijn verdwenen, mede door het doorbreken van de ijzerzandsteenlaag. Het gebied werd, samen met de aangrenzende Looienheide, met naaldhout beplant ten behoeve van de productie van mijnhout.
In het noordwesten van het gebied ligt een ecoduct. Oorspronkelijk liep hier de N730, de verbindingsweg tussen As en Wiemesmeer. Het asfalt werd verwijderd en heidegrond werd aangebracht zodat dieren nu de autosnelweg E314 kunnen oversteken.
Een in het gebied aanwezige holle weg kwam tot stand door afgraving van grind ten behoeve van de aanleg van de spoorlijn Genk-Maaseik.

## Recreatie

Kattevennen is een van de zes onthaalpoorten van het Nationaal Park Hoge Kempen, er is een bezoekerscentrum gevestigd. Kenobject is de 'macrokosmos'. Kattevennen is een van de Limburgse fietsinrijpunten, men kan er mountainbiken, paardrijden, skiën en minigolfen. Het is het vertrekpunt van de educatieve wandelingen Natuurpad, Planetenpad, een schaalmodel van het zonnestelsel en Stenenpad, dat aan de hand van een aantal stenen de geologische geschiedenis van ruim 500 miljoen jaar belicht.
In het bezoekerscentrum kan men informatie verkrijgen over activiteiten die plaatsvinden aan deze toegangspoort, de wandel- en fietsmogelijkheden, en tickets voor een voorstelling in de Cosmodrome kunnen hier gekocht worden. Bovendien is er een permanente interactieve tentoonstelling. Daarnaast is ook een shop ingericht met natuur- en ruimtegerelateerde producten. Voor kinderen is er een speeltuin, de Speelplaneet. Aan het bezoekerscentrum bevindt zich ook brasserie de Krater en het Bloso-sportcentrum met een modern sporthotel waar gezinnen met kinderen en groepen kunnen verblijven. Op het domein organiseert Ruiterclub Genk begeleide bosritten voor groepen.
Nabij het bezoekerscentrum bevindt zich het Europlanetarium Genk, een der zes volkssterrenwachten in Vlaanderen.
# Jan van Wijk (kunstschilder)

Jan van Wijk (Amsterdam, 1919 - Den Haag, 2003) was een Nederlands kunstschilder.
Nadat Jan van Wijk tijdens de Tweede Wereldoorlog als dwangarbeider werkte, vertrok hij na de bevrijding naar Parijs om het schildersvak te leren. Hij had geen vooropleiding als schilder. In Parijs volgde Van Wijk lessen aan de schilderacademie als gevolg waarvan hij zich verder kon ontwikkelen. Na twee jaar vertrok hij weer naar Nederland, waar hij trouwde en twee dochters kreeg. Naast zijn baan als elektricien bleef Van Wijk schilderen.
Hij exposeerde veelvuldig in het schildersdorp Bergen. Vaak exposeerde hij met de in Noord-Holland zeer bekende Mary Koekebier. Hij schilderde niet alleen voor de exposities maar ook in opdracht. Zijn favoriete onderwerpen waren stillevens (met een voorliefde voor rozen) maar ook stadsgezichten in binnen- en buitenland. Zijn grote liefde ging echter uit naar het schilderen van weidelandschappen: meestal met koeien maar ook molens. Hij werd daarbij geïnspireerd door de stijl van de Haagse School.
Nadat Jan van Wijk in de WAO terechtkwam, werd hij enkele jaren later gevraagd als docent schilderen aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Na zijn pensionering scheidde hij van zijn vrouw en ging begin jaren 80 in Den Haag (samen)wonen. Tot op hoge leeftijd bleef hij zijn schildersezel trouw tot zijn gezondheid hem in de steek liet en hij ten slotte in 2003 in Den Haag overleed.
# Kelso Abbey

Kelso Abbey is een benedictijnenabdij gelegen in Kelso, regio Scottish Borders, Schotland, welke in 1128 door David I werd gesticht. De abdij behoorde tot de congregatie van Thiron (Frankrijk).

## Geschiedenis

De abdij werd al snel een van de grootste en rijkste abdijen van Schotland en beschikte over een zeer goede bibliotheek.
Vanuit Kelso Abbey werden een aantal priorijen en abdijen gesticht: in 1144 Lesmahagow Priory, in 1162 Kilwinning Abbey, in 1178 Arbroath Abbey, in 1191 Lindores Abbey en in 1253 Fogo Priory.
Het was vooral in de zestiende eeuw dat de abdij veel schade ondervond door langs trekkende troepen ten gevolge van de slechte Schots-Engelse betrekkingen. De grootste schade werd toegebracht in 1544 door de troepen onder leiding van de graaf van Hertford. Door het uitbreken van de reformatie in 1560 kon deze schade nauwelijks hersteld worden.
Tussen 1647 en 1771 werd de kerk gebruikt als parochiekerk, al werden andere delen van de abdij ontmanteld. In 1805 stond nog enkel het westelijk deel van de abdijkerk overeind, delen van de westtoren en het transept.
In 1933 is een kloostergang in originele stijl toegevoegd.

## Bouw

Bijzonder aan de abdijkerk is dat het koor en de naaf beide noord- en zuid-transepten hadden met elk een toren gebouwd boven het middelpunt. Dit leverde een bijna symmetrische abdijkerk op met twee torens en vier transepten, uniek voor Schotland.

## Beheer

Kelso Abbey wordt beheerd door Historic Scotland, net als de overige border abbeys Melrose Abbey, Jedburgh Abbey en Dryburgh Abbey.

## Externe link

* (en) Historic Scotland, Kelso Abbey
# Station Sermaise

Sermaise is een station aan lijn C van het RER-netwerk gelegen in de Franse gemeente Sermaise in het departement Essonne.
# Norham Castle

Norham Castle is een kasteel, deels ruïne, in Northumberland, Engeland, aan de Tweed, op de grens tussen Engeland en Schotland. Het kasteel werd het toneel van verschillende oorlogen tussen Engeland en Schotland. Het kasteel werd oorspronkelijk gebouwd op bevel van Ranulf Flambard, bisschop van Durham van 1099 tot 1128, om de bisschoppelijke eigendom in het noorden van Northumberland te beschermen tegen invallen van de Schotten.
In 1136 viel David I van Schotland Northumberland binnen en nam het kasteel in. Het werd spoedig teruggegeven aan de bisschop, maar werd in 1138 tijdens een volgende invasie opnieuw ingenomen. Het bleef verwoest liggen, totdat Hugh de Puiset bisschop van Durham werd in 1153.
Diens opvolger, Filip van Poitou, was koningsgezind, en na diens overlijden in 1208 kwam Norham weer in koninklijke handen. In 1209 herbergde het kasteel zowel Jan zonder Land als Willem de Leeuw, alwaar de laatste de eed van trouw aflegde aan de Engelse koning. Tussen 1208 en 1211 onderhield Jan zonder Land de versterking en plaatste er een sterk garnizoen. Dit bleek nuttig toen in 1215 Alexander II van Schotland, zoon van Willem de Leeuw, het kasteel gedurende 40 dagen vruchteloos belegerde. In 1217 kwam het kasteel weer terecht bij de bisschop van Durham.
In het begin van de 14e eeuw vielen de Schotten Northumberland verschillende keren binnen, zonder telkens het kasteel van Norham aan te vallen. In 1318 belegerde Robert the Bruce echter het kasteel gedurende bijna een jaar. Andere belegeringen volgden elkaar op.
Tijdens de Rozenoorlogen (1455-1487) werd het kasteel opnieuw strijdtoneel. In 1462 werd het kasteel in handen gehouden door de Yorkisten voor Eduard IV. Het jaar daarop belegerden Lancasters het garnizoen, maar dit werd ontzet door Yorkse hulptroepen. In 1464 liep het garnizoen echter over naar Lancaster, maar werd vervolgens alsnog verjaagd door Yorkisten.
Jacobus IV van Schotland belegerde Norham in 1497 en opnieuw in 1513. Het kasteel liep flinke schade op door de Schotse artillerie. De belegering van 1513 was een succes en het kasteel werd overgeven aan de Schotten. Enige weken later werd Jacobus echter verslagen en gedood bij Flodden en Norham viel weer in handen van de Engelsen.
Het kasteel werd nog een tijd lang in versterkte staat gehouden, maar nadat de vrede tussen Schotland en Engeland van lange duur bleek, werd het garnizoen ingekrompen en de vesting verwaarloosd. In 1596 gaf koningin Elizabeth I de garnizoenskapitein, Sir Robert Carey, haar 'vastbesloten antwoord' dat ze niets meer zou uitgeven aan Norham. Het kasteel zou tot ruïne vervallen.
# Sandgate Castle

Er wordt getwijfeld aan de juistheid van een of meer onderdelen van dit artikel. Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina en pas na controle desgewenst het artikel aan. Opgegeven reden: Je kunt geen kasteel benoemen tot martellotoren. Ook overige informatie moet nagelopen worden. (sjabloon geplaatst op 11 september 2021)
Sandgate Castle is een kasteel in Sandgate, Kent. Het kasteel maakte deel uit van de forten van Hendrik VIII van Engeland. Het kasteel werd gebouwd in 1539. In 1805 werd het kasteel omgebouwd tot Martello tower. Het is momenteel in privébezit.

## Externe link

* (en) Officiële website
# Schloss Ambras

Schloss Ambras is een kasteel in Amras, een stadsdeel van Innsbruck, de hoofdstad van de Oostenrijkse deelstaat Tirol.
Het Schloss Ambras is een dependance van het Kunsthistorisches Museum Wien in Wenen. Het kasteel werd in renaissancestijl gebouwd door Aartshertog Ferdinand II van Oostenrijk (1529-1595), die hier zijn portret- en harnasverzameling onderbracht. Aartshertog Ferdinand II was een van de belangrijkste verzamelaars van de Habsburgse familie. Hij stichtte de prachtige collecties van het kasteel van Ambras en gaf opdracht tot de bouw van een museum om ze onder te brengen in de kamers van het "Unterschloss)" (lager gelegen kasteel), die werden gebouwd volgens de meest vooruitstrevende ideeën van zijn tijd. De drie wapenkamers en de Kunst- en Wunderkamer zijn vanaf het begin als museum ontworpen en gebruikt. Schloss Ambras Innsbruck is daarmee vandaag de dag het oudste museum ter wereld.
Naast de merkwaardige verzamelingen (kunst- en rariteitenkabinet) is de bezienswaardige, 43 meter lange Spaanse zaal te vinden. Een ander pronkstuk is de Habsburger Porträtgalerie in het bovenkasteel. Een permanente tentoonstelling is gewijd aan Philippine Welser, de vrouw van Ferdinand II. In de zomer worden in het kasteel concerten georganiseerd. Rondom Schloss Ambras ligt het Schlosspark, een tuin aangelegd in Engelse stijl.
De eerste zilveren Euroherdenkingsmunt van Oostenrijk toont dit kasteel.

## Geschiedenis

Op de plek van het huidige Slot Ambras stond aanvankelijk de burcht van de graven van Andechs, waarvan thans niets meer over is. Hun voorvaders zouden hier reeds in de 10e eeuw ad umbras (in de schaduw) hebben gewoond. In 1133 werd de burcht door Hendrik de Trotse vernield, om honderdvijftig jaar later weer te worden opgebouwd. De laatste graaf uit het geslacht Andechs, Otto II van Meranië, was getrouwd met Elisabeth, de dochter van graaf Albert IV van Tirol. Na de dood van Otto in 1248 verkreeg Albert al diens grondgebied. In 1253 stierf ook Albert en viel Ambras ten deel aan de tweede echtgenoot van Elisabeth, Gebhard VII van Grögling-Hirschberg. Elisabeth stierf echter in 1256 zonder kinderen, zodat Meinhard I van Tirol, de echtgenoot van Adelheid, de andere dochter van Albert IV, Ambras erfde. Na de dood van de laatste nakomeling uit het huis Gorizia, Margaretha Maultasch, ging het kasteel in 1363 over naar het huis Habsburg.

## Literatuur

* Josef Garber, Schloß Ambras. Wenen, Augsburg, 1928
* Elisabeth Scheicher, Schloss Ambras und seine Sammlungen (Schnell & Steiner, Kleine Kunstführer, 1228). Regensburg, 1981
* Franz Weller, Die kaiserlichen Burgen und Schlösser in Wort und Bild Aufgrund von Quellenwerken dargestellt Hofburg zu Wien über Augarten, Belvedere, Prater ...Gödöllő, Ischl ...bis über Miramar sind alle kaiserlichen Schlösser erklärt dagelegt. k.k. Hof-Buchdruckerei, Wien (1880). ISBN 0003221717
# Oessoeribaai

De Oessoeribaai (Russisch: Уссурийский залив; Oessoeriesjki zaliv) is een baai in het noordoostelijke deel van de Baai van Peter de Grote in het noordwestelijk deel van de Japanse Zee. De lengte van de baai bedraagt ongeveer 67 kilometer en de breedte varieert tussen de 10 en 55 kilometer (aan de ingang). De baai is gemiddeld ongeveer 40 meter diep (maximaal 69 meter) en is verbonden met de Amoerbaai via de Oostelijke Bosporus. De kusten zijn bergachtig en met name in het westen sterk ingesneden. Het noordelijke deel van de baai is gewoonlijk deels bevroren van december tot maart, maar de dikte van het ijs is klein. Eb en vloed zorgt voor een niveauverschil van ongeveer 0,5 meter.
De stad Vladivostok ligt aan de westelijke oever van de baai en de stad Bolsjoj Kamen aan de oostelijke oever. Andere plaatsen aan de baai zijn Sjkotovo, Jemar en Podjapolskoje. De baai vormt een populair recreatiegebied van de kraj Primorje. Aan westzijde bevindt zich een uitgestrekt kuuroordgebied met pensions, sanatoria en kindervakantiekampen. Aan de baai 'Sjamora' bevindt zich het grootste en populairste strand van de inwoners van Vladivostok.
# Olgabaai

De Olgabaai of Golf van Olga (Russisch: Залив Ольга; Zaliv Olga of Залив (Святой) Ольги; Zaliv (Svjatoj) Olgi; "Baai/Golf van de (Heilige) Olga") is een baai aan de Japanse Zee aan de zuidoostelijke kust van de Russische kraj Primorje. Het is een kleine baai die ongeveer 11 kilometer het land in steekt en ongeveer 4 kilometer breed is. Het noordelijke deel wordt Tichaja Pristan ("kalme werf") genoemd, daar deze door haar ligging beschut is van golven en winden. De baai werd in 1859 ontdekt door het Russische korvet Amerika onder het bevel van Aleksandr Botlin.
Op de noordoostelijke oever bevindt zich de gelijknamige havenplaats Olga en in het westen mondt de rivier de Avvakoemovka (eveneens vernoemd naar een heilige) uit in de baai. De oevers zijn verheven en begroeid met gemengde bossen, waaronder de naar de baai vernoemde soort Larix olgensis. De oevers vormen oostelijke uitlopers van de Sichote-Alin.
In de winter bevriest de baai niet; ondanks de gemiddelde wintertemperatuur van −11 °C, schommelt de watertemperatuur dan tussen de 2 en 3 °C als gevolg van de Zeestroom van Primorje. Deze zeestroming zorgt er tevens voor dat in augustus de watertemperatuur op ongeveer 16 °C ligt.
# Perevoznajabocht

De Perevoznajabocht (Russisch: бухта Перевозная; "transportbocht") is een kleine bocht in het zuidwestelijke deel van de Amoerbaai in de Baai van Peter de Grote, ten noordoosten van het Lomonosovschiereiland. Aan zuidwestzijde ligt het gelijknamige havenplaatsje Perevoznoje.
In de zomer wordt de bocht gebruikt voor het vervoer van personen en goederen naar de stad Vladivostok. Nabij de bocht bevinden zich het strikte natuurreservaat (zapovednik) Kedrovaja Pad, het strikte zeereservaat Dalnevostotsjny morskoj (tevens biosfeerreservaat) en de zakaznik Barsovy.
Begin 21e eeuw waren er plannen om de oostelijke oliepijpleiding te laten eindigen in de bocht, maar na protesten van milieugroeperingen (onder andere WWF) en door het feit dat er geen zware olietankers (>300.000 ton) kunnen komen werd het eindpunt in 2006 verlegd naar de noordelijker gelegen Koezminobocht.
# Schloss Reifnitz

Schloss Reifnitz is een kasteel bij Reifnitz am Wörthersee in de gemeente Maria Wörth aan de zuidoever van de Wörthersee in Karinthië in Oostenrijk.
Vanaf het kasteel is er uitzicht over het meer. In 1898 is het gebouwd voor Adolf Heinrich Bercht (latere burgemeester van Klagenfurt) naar de plannen van de architect Professor Zenkonski. Het werd als galerie gebruikt. Eind 2005 werd het kasteel door Magna International gekocht.
# Lazoernajabocht

Sjamora (Russisch: Шамора) is de Chinese (Shamora) en in het verlengde daarvan traditioneel Russische naam voor wat officieel de Lazoernajabocht (Бухта Лазурная; Boechta Lazoernaja) wordt genoemd; een baai die onderdeel vormt van de Oessoeribaai van de Baai van Peter de Grote in het noordwesten van de Japanse Zee. De Chinese naam kan worden vertaald als "zandige woestijn" (sha = zand; mo = leegte), waarmee wordt verwezen naar de zandstranden die nu grote aantallen dagjesmensen trekken uit Vladivostok en andere steden van de kraj Primorje. Langs de kust bevinden zich een aantal rusthuizen en sanatoria. Het achterland is heuvelachtig en begroeid met bos.
De Russische naam werd in 1972 ingesteld ter vervanging van de oude Chinese na de verkilling van de Russisch-Chinese betrekkingen, waarna de Sovjetregering besloot tot het vervangen van alle Chinese namen in de kraj Primorje.