OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Peñaflor (Sevilla)

Peñaflor is een gemeente in de Spaanse provincie Sevilla in de regio Andalusië met een oppervlakte van 83 km². In 2007 telde Peñaflor 3740 inwoners.
# Skaldmeer

Het Skaldmeer is een omstreeks 2010 aangelegd meer en moerasgebied ten zuiden van het Slochterdiep in de voormalige gemeente Slochteren (nu onderdeel van de gemeente Midden-Groningen) in de Nederlandse provincie Groningen.
De naam is ontleend aan de Kloosterkroniek van Wittewierum, waar in 1295 sprake is van aqua sive mare Skeld ('het water of meer Schild'), dus het Schildmeer.
# Tramlijn 15 (Rotterdam)

Tramlijn 15 is een voormalige tramlijn in Rotterdam.
De eerste lijn 15 bereed de route Mathenesserbrug - Goudsesingel en werd ingesteld op 22 oktober 1923. Twee maanden later werd de lijn verlengd naar het P.C. Hooftplein en nog een jaar later naar de Spartastraat. Dat jaar werd de lijn ook aan de andere kant verlengd, naar de Zaagmolenbrug, later naar de Paradijslaan en nog later dat jaar naar de Rusthoflaan. In 1934 kwam eindpunt Spangen te vervallen, omdat lijn 15 via de 's Gravendijkwal en de Westzeedijk naar de Ruigeplaatbrug ging rijden. Op 1 juli 1936 werd de lijn aan de oostelijke kant verlengd naar de Oudedijk/Avenue Concordia maar op 1 september 1937 werd dit weer ongedaan gemaakt en reed lijn 15 weer naar Crooswijk.
Op 12 mei 1965 werd lijn 15 verlengd naar het Hudsonplein. De route was nu Rusthoflaan – Kerkhoflaan - Linker Rottekade – Jonker Fransstraat – Goudsesingel – Pompenburg – Hofplein – Weena – Stationsplein – Kruisplein – Westkruiskade – Eerste Middellandstraat – Claes de Vrieselaan – G.J. de Jonghweg - Parksluizen - (Puntegaalstraat -)Westzeedijk – Ruigeplaatbrug – Hudsonplein. Het eindpunt aan de Rusthoflaan werd vanaf de Linker Rottekade bereikt via de Paradijslaan. Het spoor in de Puntegaalstraat werd (en wordt tegenwoordig door lijn 8) bereden als de 2e Coolhavenbrug niet openstond voor het doorlaten van schepen. Als de 2e Coolhavenbrug openstond, werd over 1e Parksluizenbrug gereden waardoor lijn 15 meteen op de Westzeedijk kwam.
Op 8 mei 1967 werd het lijngedeelte Crooswijk – Centraal Station opgeheven en vervangen door bus 38. De overblijvende westelijke tak naar het Hudsonplein werd tijdelijk gekoppeld aan de overgebleven oostelijke tak van lijn 1 naar de Honingerdijk waarbij het lijnnummer 1 verviel. Op 2 september 1967 werd ter vervanging van de ringlijn 4A/4B een nieuwe lijn 1 en 8 ingesteld waarbij lijn 1 het traject naar de Honingerdijk weer overnam. Lijn 15 reed alleen nog tussen Centraal Station en Hudsonplein. Op 8 juni 1968 werden lijn 15 en 22 opgenomen in een nieuwe lijn 9 tussen Hudsonplein, de achterzijde van het Centraal Station en Kralingen.
Lijn 15 werd wel haventram genoemd omdat er veel vervoer van havenarbeiders naar de havens in de buurt van de Ruigeplaat(brug) en het pontje aldaar naar de Rotterdamsche Droogdok Maatschappij, die aan de andere kant van de Nieuwe Maas op Heijplaat was gevestigd.
In de jaren tachtig en negentig werd het lijnnummer 15 gebruikt voor versterkingsritten van lijn 5.
# Bronzen beelden uit Benin

De bronzen beelden uit Benin zijn een collectie van 3000 bronzen en messing beelden uit het koninkrijk Benin in het huidige Nigeria. De beelden werden met complexe metallurgische methodes gemaakt en zijn een voorbeeld van geroofde kunst.

## Geschiedenis

Het koninkrijk Benin was van omstreeks 1500 tot 1897 een van de machtigste Afrikaanse koninkrijken. De Engelsen hadden zich in de tweede helft van de 19e eeuw al aan de kust van Benin gevestigd en zochten toenadering tot de Oba (de koning) om van de handel in palmolie te profiteren. De Oba ontweek hun toenaderingspogingen totdat een afgevaardigde, de Engelsman John R. Phillips, ongewapend met slechts 9 Engelsen en 215 zwarte dragers een expeditie begon naar het hof. De Oba wilde deze afvaardiging wel ontvangen maar zijn stamhoofden stuurden manschappen om de expeditie te vermoorden. Hierdoor kwam er oorlog en stuurde het Engelse koninkrijk 1500 soldaten, die de hoofdstad innamen. De Oba was inmiddels gevlucht en had een spoor van verminkte lichamen en mensenoffers achtergelaten.
Bij het aantreffen van de verlaten stad, ontdekten de Engelsen 2000 portretkoppen, beeldjes en plakken met oorlogstaferelen. Deze beelden werden als oorlogsbuit naar Engeland verscheept.

## Beelden

De beelden werden voor brons aangezien, maar zijn in werkelijkheid van messing. Het waren altaarstukken bij ceremonies en offergaven. De achtergrond van de plakken zijn versierd met stippen en klaverblad-motieven die wellicht als kosmologische tekens fungeren. Dit om de goddelijkheid van de Oba te benadrukken.
Het luipaard is het vaakst terugkerende dier, het symboliseert de onbegrensde macht van de Oba. Hij was de enige die luipaarden mocht doden, in een strikt ritueel kader. Getemde luipaarden waren ook onderdeel van de hofhouding van de Oba.

## Vervaardigingswijze

De afbeelding wordt eerst in zachte was geboetseerd. De kenmerkende strepen en patronen worden gemaakt door de was in rolletjes te kneden en deze als stroken over het beeld te leggen om bijvoorbeeld de kleding of het haar te maken. Vervolgens wordt er met klei een mal gemaakt om de was heen. Nadat de klei gedroogd is kan deze verhit worden om de was er uit te gieten. Nadat de was verdwenen is wordt de mal opnieuw verhit om hem tegen breken te beschermen en volgegoten met brons. Nadat de mal afgekoeld is kan deze opengebroken worden en komt het beeldje tevoorschijn. Dit wordt vervolgens met de hand afgewerkt en opgepoetst.

## Collecties

Sinds de middeleeuwen zijn de bronzen beelden en plakken naar Europa gevoerd en in collecties van verzamelaars terechtgekomen. Ongeveer 900 bevinden zich in het British Museum in Londen waarvan 100 permanent opgesteld. Het Nationaal Museum van Wereldculturen heeft 114 beelden in de collectie.
# Laag-Caestert

Laag-Caestert (Eijsdens (Èèsjders): Liegkasjtert) is een buurtschap in de gemeente Eijsden-Margraten in de Nederlandse provincie Limburg. Tot 31 december 2010 maakte het deel uit van de gemeente Eijsden. Tegenwoordig maakt het deel uit van het dorp Eijsden.
De naam is vroeger ook geschreven als Laag-Caster, Caustert en Castert. De bebouwing ligt rond de Steegstraat en de monding van de Voer in de Maas. In 2003 woonden er 115 mensen. In de buurt stroomt ook de Berwijn (Berwinne) in België. Verder naar het oosten ligt Hoog-Caestert.

## Bezienswaardig

* De Graanmolen van Eijsden, een nog werkzame watermolen aan de Voer.
* Een voormalige zaagwatermolen uit de 14e eeuw. Op een zeker moment is ze eigendom van kasteel Eijsden. Ze is niet meer in bedrijf. Achter de watermolen bevindt zich een aquaduct over de Voer om de slotgracht van kasteel Eijsden van water te voorzien.
* De Reinickenshof, die bestaat uit twee herenhuizen en een carréboerderij met woontoren. De naam komt van Johan Hendrik Reinicke, in dienst van het Staatsgarnizoen in Maastricht.
* Kasteel Navagne op de grens met België.
* Kasteel Eijsden.

## Rijksmonumenten

* Lijst van rijksmonumenten in Laag-Caestert

## Evenementen

* Bronk: Processie en cramignondans vinden plaats op zondag en maandag twee weken naar Pinksteren.
* Kasteel Eijsden
Dorpen: Banholt · Bemelen · Cadier en Keer · Eckelrade · Eijsden · Gronsveld · Margraten · Mariadorp · Mesch · Mheer · Noorbeek · Oost-Maarland · Rijckholt · Scheulder · Sint Geertruid Gehuchten & Buurtschappen: Berg · Bergenhuizen · Breust · Bruisterbosch · Gasthuis · Groot Welsden · Herkenrade · Honthem · Hoogcruts · Hoog-Caestert · Klein Welsden · Laag-Caestert · Libeek · Moerslag · 't Rooth · Schey · Schilberg · Sint Antoniusbank · Terhorst · Terlinden · Termaar · Ulvend · Vroelen · Wesch · Withuis · Wolfshuis Limburg: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Markengracht

De Markengracht is een voormalige gracht in het centrum van Amsterdam. De gracht lag op het aangeplempte eiland Marken en begon bij de Rapenburgwal en eindigde nabij de Houtkopersburgwal. De gracht liep evenwijdig aan de Valkenburgerstraat en Rapenburgerstraat. De gracht lag in de arme Joodse wijk, aan de oostkant bevond zich de Vinkenbuurt met woningen, fabrieken en Joodse instellingen. De woningen hadden veelal de voorkant aan de Rapenburgerstraat of Valkenburgerstraat en de achterkant aan de gracht.
In 1968 werd de gracht gedempt. Reden was naast de vervuiling de aanleg van de IJtunnel die ontsloten zou worden door de verbrede Valkenburgerstraat die een deel van het vrijgekomen terrein in zou nemen. Het resterende vrijgekomen terrein tussen de Valkenburgerstraat en de Rapenburgerstraat werd een braak liggend terrein, de zg. Varastrook.Tijdens de bouw van de Stopera werd de rommelmarkt van het Waterlooplein tijdelijk verplaatst naar deze locatie. Nadien verscheen er nieuwbouw.
* Markengracht in Stadsarchief Amsterdam
* Beschrijving Markengracht op joodsamsterdam.nl
# Böhen

Böhen is een gemeente in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Unterallgäu. Böhen telt 794 inwoners.
Amberg · Apfeltrach · Babenhausen · Bad Grönenbach · Bad Wörishofen · Benningen · Böhen · Boos · Breitenbrunn · Buxheim · Dirlewang · Egg a.d.Günz · Eppishausen · Erkheim · Ettringen · Fellheim · Hawangen · Heimertingen · Holzgünz · Kammlach · Kettershausen · Kirchhaslach · Kirchheim i.Schw. · Kronburg · Lachen · Lauben · Lautrach · Legau · Markt Rettenbach · Markt Wald · Memmingerberg · Mindelheim · Niederrieden · Oberrieden · Oberschönegg · Ottobeuren · Pfaffenhausen · Pleß · Rammingen · Salgen · Sontheim · Stetten · Trunkelsberg · Türkheim · Tussenhausen · Ungerhausen · Unteregg · Westerheim · Wiedergeltingen · Winterrieden · Wolfertschwenden · Woringen
# Peter Scholl-Latour

Peter Scholl-Latour (Bochum, 9 maart 1924 - Rhöndorf, 16 augustus 2014) was een Duits-Franse journalist correspondent en schrijver. Hij werd bekend met het boek "Tod im Reisfeld" over de oorlog in Zuidoost-Azië en als begeleider van ayatollah Khomeini bij diens reis van Parijs naar Teheran in 1978. Met zijn analyses en commentaren heeft hij een beduidende invloed gehad op de politieke meningsvorming in Duitsland.

## Jeugd en opleiding

Scholl-Latour werd als zoon van een arts geboren en katholiek gedoopt. In 1936 werd hij als 14-jarige door zijn ouders naar het St. Michael-college in het Zwitserse Freiburg gestuurd. Wegens zijn Joodse moeder gold hij onder de rassenwetten van Neurenberg als "Mischling 1. grades" beschouwd. Omdat in 1940 het uitvoeren van valuta werd verboden, moest hij naar Duitsland terugkeren, waar hij aan het Wilhelmsgymnasium in Kassel in 1943 zijn abitur behaalde.
In zijn autobiografie Leben mit Frankreich – Stationen eines halben Jahrhunderts vertelt Scholl-Latour hoe hij zich na de bevrijding van Frankrijk bij de Vrije Fransen wou aansluiten. Omdat zijn poging naar het bevrijde Frankrijk te reizen bij Metz mislukte, nam hij zich voor zich bij de Partizanen van Tito aan te sluiten. In de Steiermark werd hij gearresteerd en belandde in Gestapo-gevangenissen in Graz, Wenen en Praag. Tijdens zijn gevangenschap liep hij vlektyphus op en beleefde het einde van Nazi-Duitsland in het ziekenhuis.
Na zijn genezing meldde Scholl-Latour zich als vrijwilliger bij het Commando Ponchardier, een parachutisten-eenheid die actief was in Indochina. Vanaf 1948 studeerde hij aan de Johannes Gutenberg Universiteit in Mainz en de Sorbonne eerst geneeskunde en daarna filologie en politicologie. In 1950 verwierf hij de Licence ès lettres en in 1951 de Diplôme des Sciences Politique aan de Institut d’études politiques de Paris. In 1956 studeerde hij af aan de Sorbonne met een proefschrift over Rudolf G. Binding.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Peter Scholl-Latour op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ ISBN 9783548375007
* ↑ Der ewig Reisende, Frankfurter Allgemeine Zeitung, 16 augustus 2014
* Biblioteca Nacional de España: XX1079470
* Bibliothèque nationale de France: cb11887533c (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058517728106706
* CiNii: DA04963069
* Gemeinsame Normdatei: 118841513
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1064 895X
* Library of Congress Control Number: n81141724
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000222481
* MusicBrainz: 0ee13266-bf70-4fbe-b358-fc0e88d7f71d
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00455714
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: kup19960000088242
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007267886505171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002914581
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068451172
* Système universitaire de documentation: 026670720
* Virtual International Authority File: 59289356
* WorldCat (via VIAF): 59289356
# Yilian Cañizares

Yilian Cañizares is een Cubaans-Zwitserse muzikant die sinds 2000 in Zwitserland woont.

## Biografie

Yilian Cañizares werd geboren in Havana, waar zij viool studeerde in de strikte Russische traditie. In 1997 verhuisde zij naar Venezuela om haar studie voort te zetten. Drie jaar later verhuisde zij naar Zwitserland, aan het Conservatorium van Fribourg haar opleiding te voltooien. Zij wilde oorspronkelijk een klassiek musicus worden. In Zwitserland raakte ze geïnteresseerd in Jazz en besloot om te gaan zingen. Zij woont nog in Zwitserland en zij verkreeg burgerschap. Zij vond haar eigen stijl, toen ze de muziek van de Franse jazz violist Stéphane Grappelli ontdekte. Ze besloot zijn stijl te mengen met Cubaanse muziek.
Na het afronden van haar studie richtte ze de band Ochumare ('regenboog' in Yoruba) op , met David Britto (contrabas) en Cyril Regamey (percussie). Daarna zette ze haar carrière voort onder eigen naam. en het Franse tijdschrift Les Inrockuptibles nam haar album Invocación op in de lijst met tien essentiële albums uit Zuid-Amerika van 2015. Ze geeft ook vioolles en jazzimprovisatie aan de muziekschool van Lausanne.

## Stijl

Haar stijl is een weerspiegeling van verschillende invloeden met een vleugje Jazz, Klassieke muziek, Cubaanse muziek en veel ruimte voor improvisatie. Het Franse tijdschrift Les Inrockuptibles spreekt van een jazz-instrumentatie die is vermengd met rituele yoruba-percussie. Zij zingt in het Spaans, Frans en Yoruba en een van haar kenmerken is dat ze zingt en tegelijkertijd speelt.

## Discografie
### Ochumare Quartet

* 2009: Caminos
* 2011: Somos Ochumare

### Yilian Cañizares

* 2013: Ochumare, Naïve Records
* 2015: Invocación, Naïve Records

### Omar Sosa - Yilian Cañizares

* 2018: Aguas
# Rochussenstraat (Amsterdam)

De Rochussenstraat is een korte straat in Amsterdam, vernoemd naar de staatsman Jan Jacob Rochussen (1797-1871), achtereenvolgens Minister van Financiën, gouverneur-generaal van Nederlands Oost-Indië en Minister van Koloniën.
De Rochussenstraat bevindt zich in de Staatsliedenbuurt, erg dicht bij het gwl terrein. Zij loopt van de Kempenaerstraat met halverwege een flauwe S-bocht naar de Van Bossestraat. De eerste plannen voor de bouw van de Staatsliedenbuurt dateren van 1875-1877, toen dankzij het zogenaamde Plan Kalff de mogelijkheid ontstond om buiten de oude stadswallen te gaan bouwen. In de Tweede Wereldoorlog is het torentje in de Rochussenstraat (nu reeds teruggeplaatst) zwaar beschadigd nadat een Nieuw-Zeelandse bommenwerper crashte tijdens een mislukte missie.
# Möbius

Möbius of Moebius kan refereren aan:
* August Ferdinand Möbius - (1790–1868) een Duits wiskundige en theoretisch astronoom.
** Möbius (krater) - een maankrater naar hem vernoemd
* Paul Julius Möbius - (1853-1907), een Duits neuroloog
** Syndroom van Möbius - een neurologische aandoening naar hem vernoemd
* Karl August Möbius - een Duitse zoöloog
* Dieter Moebius, Duits krautrock/experimenteel musicus van Cluster en Harmonia.
* Jean Giraud - (1938-2012) striptekenaar onder het pseudoniem Moebius
* Möbiusband - een topologische structuur
* Moebius - twee afleveringen van de Amerikaanse televisieserie Stargate SG-1
* Möbius (2013), een Frans/Belgisch/Luxemburgse film uit 2013
* Möbiustorens, twee kantoortorens in Brussel
* Moebius, een beeld van Wim Reus
* Möbius (achtbaan), een duellerende achtbaan waarbij de trein in een ander station eindigt dan dat hij begon
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Möbius en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Tridentiger kuroiwae

Tridentiger kuroiwae is een straalvinnige vissensoort uit de familie van grondels (Gobiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1927 door Jordan & Tanaka.
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2007.
* 1 2 (en) Tridentiger kuroiwae op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Tridentiger kuroiwae. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Andrea I Thopia

Andrea I Thopia (?-1342) was een Albanese edelman afkomstig uit het huis Thopia. Hij was de zoon van Tanush I Thopia, stamvader van deze dynastie, die werd opvolgd door Andrea I als Graaf van Mat, een plaats in centraal-Albanië.

## Biografie

De vader van Andrea I, Tanush I Thopia, werd in 1329 benoemd tot een van de graven van Albanië tijdens de heerschappij van het Huis Anjou-Sicilië in het Koninkrijk Albanië. Tanush werd benoemd tot een lokale graaf van Mat (conte di Matia). Dit kwam voort uit de goede relatie tussen de Thopia's en koning Filips I van Tarente. In 1343 had de Servische koning Stefan Dušan bijna heel Albanië veroverd, behalve Durrës, dat onder heerschappij van Tanush bleef. Andrea I volgde de heerschappij van zijn vader in 1338 op.
Tijdens de heerschappij in Albanië door Robert van Anjou ontmoete zijn dochter Helena, Andrea I Thopia waarna ze, zonder toestemming van haar vader Robert, zouden trouwen. Robert van Anjou nodigde het echtpaar onder valse voorwendselen uit in Napels en liet ze daar om het leven brengen nadat Andrea I heerschappij wilde over het Koninkrijk Albanië. Andrea's zoon Karl Thopia wist later de heerschappij van de Anjou-dynastie te stoppen door Lodewijk van Navarra uit Albanië te verjagen. Karl stichtte in 1368 het Prinsdom Albanië.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Andrea I Thopia op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Witte Kruis (kruisvereniging)

De Noordhollandsche Vereeniging tot afwering van epidemische ziekten en tot hulpbetoon tijdens epidemieën het Witte Kruis werd in het jaar 1875 opgericht door leden van de toenmalige Geneeskundige raad van Noord-Holland. Het was de eerste kruisvereniging in Nederland.
De inspecteur, Dr. Jacobus Penn, en de secretaris, Dr. G.A.N. Allebé, van de Geneeskundige raad deden de eerste stappen voor het oprichten van een vereniging tot bevordering van de volksgezondheid en het weren van epidemieën. In 1873 was de Wet op de besmettelijke ziekten in werking getreden, die gemeenten verplichtte de hygiëne en de bestrijding van besmettelijke ziekten ter hand te nemen. Dit was een breuk met de eerdere praktijk waarin openbare gezondheidszorg als armenzorg werd gezien en daarmee niet als taak van de overheid. De gemeenten echter maakten, tot teleurstelling van de Geneeskundige raad, weinig haast met de uitvoering van de nieuwe wet. Dit bracht de raad ertoe te trachten een vereniging tot stand te brengen die dit dan ter hand moest nemen. Op 24 januari 1875 werd aan alle geneeskundigen en gemeentebesturen in de provincie de uitnodiging gezonden om in hun gemeente een dergelijke vereniging op te richten. De vereniging werd nog datzelfde jaar opgericht en had toen 11 afdelingen met ruim 600 leden. Ze werd bij koninklijk besluit van 3 juni 1876 als rechtspersoon erkend.
De naam was gekozen als een tegenhanger in vredestijd van het Rode Kruis (dat zich in die tijd nog voornamelijk richtte op de geneeskundige hulpverlening in tijd van oorlog).
De vereniging hield zich ook bezig met coördinatie van de hulpverlening bij besmettelijke ziekten, met het beschikbaar stellen (uitlenen) van medische hulpmiddelen en met de opleiding van verpleegkundigen en desinfecteurs.
Zo werd in 1878 de Vereeniging voor Ziekenverpleging gesticht en werden in 1879 in het Amsterdamse Binnengasthuis de eerste Witte-Kruis diploma's uitgereikt. De meeste verpleegsters gingen in het ziekenhuis werken, maar in navolging van het protestant-christelijke diaconessenwerk nam de vereniging een paar verpleegsters in dienst om uit te zenden voor verpleging bij gezinnen thuis. Hier liggen de wortels van de wijkverpleging.
In 1900 kwam de eerste kruisvereniging buiten Noord-Holland tot stand, het Zuid-Hollandse Groene Kruis, waarmee intensief werd samengewerkt en later gefuseerd onder de naam Groene Kruis.
In 1919 had het Witte Kruis 50.330 leden, 108 afdelingen, 3 districten en 5 stichtingen.
Het Witte Kruis is tot op heden actief. Ze werken op nationaal niveau met circa 950 medewerkers in 2023.
# Viken

Viken kan verwijzen naar:
* Viken (Höganäs), plaats in de Zweedse gemeente Höganäs
* Viken (Gävle), plaats in de Zweedse gemeente Gävle
* Viken (meer), meer in Västergötland
* Viken (historisch), historische naam van een gebied rond Oslo
* Viken (provincie), voormalige provincie in Noorwegen, vernoemd naar de historische regio
* Viken Shipping, Noorse rederij
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Viken en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Johanneskerk (Nes)

De Sint-Johanneskerk is een kerkgebouw in Nes, gemeente Noardeast-Fryslân, in de Nederlandse provincie Friesland.

## Beschrijving

De kerk, oorspronkelijk gewijd aan Johannes de Evangelist, is een eenbeukige kerk waarvan het oudste deel uit de 12e eeuw stamt. Het vierzijdig gesloten gotisch koor uit de 13e eeuw is versierd met lisenen, een rondboogfries en tandlijst . De zadeldaktoren werd gebouwd op een restant van gereduceerd westwerk. In de toren met een mechanisch torenuurwerk hangt een luidklok (1477) van Gert met afbeeldingen van Madonna met kind en Johannes de Evangelist en een luidklok (1686) van Petrus Overney. De spitsboogvensters dateren uit de 16e eeuw. In 1604 werd de toren deels beklampt en het interieur van het schip voorzien van een houten tongewelf. In de kerk een preekstoel (1775) in rococostijl (toegeschreven aan Yge Rintjes uit Dokkum), een herenbank (1775). Het orgel uit 1906 is gebouwd door de firma M. Vermeulen te Woerden. De kerk is een rijksmonument.
* Interieur
* Interieur (1975)
* kerk in 2013
# Kasteel d'Auxy de Launois

Het Kasteel d'Auxy de Launois is een kasteel in het Henegouwse Thoricourt, deelgemeente van Opzullik (Silly) in België. Het kasteel ligt in een diep ingesneden vallei tussen vijvers. Het kasteel behoorde tot het einde van haar leven toe aan gravin d'Auxy de Launois, wier familie het kasteel bezat sinds de vijftiende eeuw. In de achttiende eeuw werd het kasteel herbouwd. Sinds 1991 is de duiventoren van het kasteel uit 1540 beschermd als monument.
# Polo Ralph Lauren

Polo Ralph Lauren is een merk van de Amerikaanse Polo Ralph Lauren Corporation. Het merk is opgericht door de Amerikaanse modeontwerper Ralph Lauren in 1967. Hij koos destijds voor de naam ‘Polo’ wegens de macht, stijl en intrige waarmee het woord altijd wordt geassocieerd.
# Châtenay (Eure-et-Loir)

Châtenay is een gemeente in het Franse departement Eure-et-Loir (regio Centre-Val de Loire) en telt 171 inwoners (1999). De gemeente behoort tot het kanton Auneau van het arrondissement Chartres.
De oppervlakte bedraagt 10,0 km², de bevolkingsdichtheid is 17,1 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwoneraantal van Châtenay vanaf 1962.
    Bron: Frans bureau voor statistiek. Cijfers inwoneraantal volgens de definitie population sans doubles comptes (zie de gehanteerde definities)