# Philip Glass

Philip Glass (Baltimore, 31 januari 1937) is een Amerikaans componist. Zijn muziek wordt gerekend tot de minimal music, hoewel hij zelf de term theatermuziek gebruikt.

## Biografie

Glass volgde wiskunde- en filosofie-colleges aan de universiteit van Chicago en haalde daar op zijn negentiende een Bachelor of Arts-graad. Hij wilde echter componist worden. Hij studeerde dwarsfluit aan het conservatorium Peabody Conservatory of Music. Daarna studeerde hij verder aan de Juilliard School of Music waar hij hoofdzakelijk keyboard speelde. Na zijn studie reisde Glass naar Parijs voor twee verdere jaren van studie bij Nadia Boulanger. Hier werd hem gevraagd om de Indiase muziek van Ravi Shankar om te zetten in westerse muzieknotaties. Hiervoor reisde hij in 1966 naar Noord-India, waar hij in contact kwam met Tibetaanse vluchtelingen. Hij leerde in 1972 Tenzin Gyatso, de veertiende dalai lama, kennen. Hij ondersteunt de Tibetaanse zaak, onder andere door zijn medewerking aan het Tibet House, een initiatief met onder anderen Richard Gere.
Het werken met Ravi Shankar, en zijn opvatting van ritme in de Indiase muziek, heeft tot de specifieke stijl van de muziek van Philip Glass geleid. Toen hij terugkeerde hield hij zich niet meer bezig met de componeerstijl van voor zijn reizen en begon met het schrijven van zware stukken gebaseerd op additieve ritmes en een tijdgevoel dat werd beïnvloed door Samuel Beckett, wiens werk hij leerde kennen toen hij voor experimenteel theater schreef. Glass vormde het Philip Glass Ensemble en speelde vooral in kunstgaleries. Zijn werk werd langzaam minder zwaar maar complexer, waarbij uiteindelijk Music in Twelve Parts ontstond. Zijn eerste opera Einstein on the Beach maakte hij samen met Robert Wilson. Dit werd uiteindelijk een trilogie met Satyagraha, gebaseerd op het leven van Mahatma Gandhi en zijn ervaringen in Zuid-Afrika, en met een sterke vocale en orkestrale compositie in Akhnaten, dat het leven verhaalt van de Egyptische farao Achnaton. Achnaton dankt de titel van revolutionair aan het feit dat hij als eerste een poging deed een monotheïstisch georiënteerde samenleving in te richten. Het werk wordt in de talen Akkadisch, Bijbels Hebreeuws, oud-Egyptisch en in de taal van het publiek gezongen. Het werk van Philip Glass voor het theater bevat veel composities voor de groep Mabou Mines, die hij heeft gesticht in 1970.
Sinds de jaren negentig schrijft Glass meer en meer conventionele klassieke muziek voor strijkkwartet en symfonieorkest.
Glass heeft gewerkt voor David Bowie, Godfrey Reggio en Errol Morris. In 1983 werkte hij mee aan het album Hearts and Bones van Paul Simon: het nummer The Late Great Johnny Ace eindigt met een door Glass gecomponeerde coda.
Voor zijn filmmuziek is Philip Glass drie maal genomineerd voor een Oscar, echter zonder er een te winnen. Het ging om Kundun (1997), The Hours (2002) en Notes on a Scandal (2007). Hij componeerde ook de muziek voor de film Compassion in Exile: The Life of the 14th Dalai Lama, de Oscar-winnende documentaire The Fog of War in 2003 en speelt een rol in de documentaire Refuge van John Halpern uit 2006.
In 2015 verscheen zijn autobiografie Woorden zonder muziek, dat de nadruk legt op zijn levensbeschrijving en minder op zijn werk.

## Varia

* Orange Mountain Music (OMM) is een Amerikaans platenlabel, opgericht in 2001. Via Orange Mountain Music verschijnt langzaam maar zeker het gehele oeuvre van Philip Glass. Ook wordt muziek uitgegeven van projecten waarbij Glass zijdelings was betrokken.
* De Nederlandse harpiste Lavinia Meijer heeft samengewerkt met Philip Glass om een aantal van zijn composities geschikt te maken voor de harp. Zij trad diverse malen voor en met Philip Glass op en bracht de albums Glass: Metamorphosis/The Hours (2012) en The Glass Effect (2016) uit.
Zie ook Categorie:Compositie van Philip Glass

## Literatuur

* Glass, Philip (2015). Woorden zonder muziek: herinneringen / vert. Catalien van Paassen, Willem van Paasen. Hollands Diep, Amsterdam. 464 p. ISBN 9789048824496. Ebook: ISBN 9789048824502. Oorspr. titel: Words without music : a memoir. Faber, London, 2015. 432 p. ISBN 9780571323722. Autobiografie

## Prijzen en nominaties
### Academy Awards

| Jaar | Titel | Categorie | Uitslag |
| 1998 | Kundun | Beste dramatische filmmuziek | Genomineerd |
| 2003 | The Hours | Beste filmmuziek | Genomineerd |
| 2007 | Notes on a Scandal | Beste filmmuziek | Genomineerd |

### BAFTA Awards

| Jaar | Titel | Categorie | Uitslag |
| 2003 | The Hours | Beste filmmuziek | Gewonnen |

### Emmy Awards

| Jaar | Titel | Categorie | Uitslag |
| 2004 | Pandemic: Facing AIDS | Beste compositie voor een televisieserie (dramatische achtergrondmuziek), voor afl. "Urganda/Thailand" | Genomineerd |

### Golden Globe Awards

| Jaar | Titel | Categorie | Uitslag |
| 1998 | Kundun | Beste filmmuziek | Genomineerd |
| 1999 | The Truman Show | Beste filmmuziek | Gewonnen |
| 2003 | The Hours | Beste filmmuziek | Genomineerd |

### Grammy Awards

| Jaar | Titel | Categorie | Uitslag |
| 2004 | The Hours | Beste partituur soundtrackalbum voor film, televisie of andere visuele media | Genomineerd |
| 2008 | Notes on a Scandal | Beste instrumentale compositie, voor "I Knew Her" | Genomineerd |