OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Nabil Elouahabi

Nabil Elouahabi (6 februari 1975) is een Brits acteur.

## Carrière

Elouahabi begon in 1996 met acteren in de televisieserie The Bill, waarna hij nog meerdere rollen speelde in televisieseries en films. Hij is vooral bekend van zijn rol als Tariq in de televisieserie EastEnders waar hij in 165 afleveringen speelde (2003-2005).

## Filmografie
### Films

Uitgezonderd korte films.
* 2024 Elyas - als El Saïd
* 2024 The Outrun - als Samir
* 2024 Hoard - als Ali
* 2021 Infinite - als O Dog
* 2017 Undocument - als Sami
* 2017 Sand Castle - als Arif
* 2015 Rise of the Foot Soldier II - als Demirkan
* 2012 Zero Dark Thirty - als gevangene op monitor
* 2012 Tower Block - als Gary
* 2011 The Boarding School Bomber - als taxichauffeur
* 2011 Junkhearts - als visser
* 2011 Blitz - als getuige
* 2009 Journey to Mecca - als Hamza
* 2007 The Boat People - als Jared
* 2006 The Path to 9/11 - als Ramzi Yousef
* 2005 Plato's Breaking Point - als ??
* 2003 Code 46 - als verkoper
* 2003 Asylum - als Mahmoud Nasdar
* 2002 In This World - als Yusif
* 2002 The Sum of All Fears - als Ghazi
* 2002 Simon: An English Legionnaire - als Abdel Kadar
* 2002 Ali G Indahouse - als Jezzy F

### Televisieseries

Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
* 2022-2024 Trigger Point - als Hassan Rahim - 11 afl.
* 2023 Blue Lights - als Joseph - 5 afl.
* 2022 Unforgotten - als Rashid - 3 afl.
* 2021 The Tower - als Younes Mehenni - 3 afl.
* 2021 Time - als Patterson - 2 afl.
* 2020-2021 The Cipher - als mr. Ahmed - 5 afl.
* 2020 Our Girl - als Rabee - 6 afl.
* 2019 His Dark Materials - als The Bright-Eyed Man - 2 afl.
* 2018 Deep State - als Hassan Nassor - 2 afl.
* 2016 The Night Of - als Yusuf - 4 afl.
* 2013 Top Boy – als mr. Mustapha – 4 afl.
* 2008 Generation Kill – als Meesh – 7 afl.
* 2003–2005 EastEnders – als Tariq – 165 afl.

### Computerspellen

* 2023 Diablo IV - als stem
* 2022 Elden Ring - als Kale the merchant
* 2020 Valorant - als Cypher
* 2014 Dragon Age: Inquisition - als stem
* (en) Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Nabil Elouahabi op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (en) Nabil Elouahabi in de Internet Movie Database
* Library of Congress Control Number: no2005009559
* Virtual International Authority File: 2192347
* WorldCat (via VIAF): 2192347
# Shining Star (Earth, Wind & Fire)

Shining Star is een single van Earth, Wind & Fire. Het is afkomstig van hun album That's the Way of the World. Het lied is geschreven door de bandleden Maurice White (zanger, percussie), Philip Bailey (zang) en Larry Dunn (toetsinstrumenten). White kreeg inspiratie voor dit lied toen hij de reeds opgenomen liedjes 's nachts terugluisterde en zijn blik op de sterrenhemel richtte. Het lied is deels bekend vanwege het a capella slot, dat plotseling komt. Er gingen in de Verenigde Staten meer dan een miljoen exemplaren over de toonbank. Het kreeg een Grammy Award toebedeeld als beste r&b-nummer.

## Hitnotering

Shining Star betekende de eerste nummer 1 voor Earth, Wind & Fire in de Billboard Hot 100 (in twintig weken notering). Het verkoopsucces in Nederland was stukken minder, maar wel meer dan in België. Daar haalde Shining Star de hitparades niet.

### Nederlandse Top 40

Hitnotering: week 24 t/m 28 in 1975 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | |
| Positie | 38 | 26 | 23 | 24 | 35 | uit |

### Nederlandse Daverende 30

Hitnotering: 21-6-1975 t/m 18-7-1975 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | |
| Positie | 24 | 14 | 15 | 21 | uit |

### NPO Radio 2 Top 2000

Shining Star stond alleen in 1999 in de NPO Radio 2 Top 2000, op plek 1747.

## Covers en gebruik in de media

Er is een tiental covers bekend. Daarbij zijn die van Stryper (1990) en Chaka Khan (2007) de bekendste.
In 2017 was het lied te horen in een reclame voor Walmart.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Shining Star (Earth, Wind & Fire song) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* UK Singles Chart kende helemaal geen notering
* ↑ YouTube: Earth, Wind & Fire
* ↑ Shing star op Second Hand Songs
* ↑ YouTube: Stryper
* ↑ YouTube: Chaka Khan
# Florent Barle

Florent Barle (Cavaillon, 17 januari 1986) is een Frans voormalig wielrenner.

## Biografie

Zoals veel andere wegwielrenners begon Barle zijn carrière op de baan. In 2003 en 2004 werd Barle 2e op het onderdeel puntenkoers bij de Franse juniorenbaankampioenschappen. Na die jaren kwam Barles focus op de weg te liggen. Hij behaalde van 2005 tot en met 2009 vier etappezeges in relatief kleinere wedstrijden, waarvan die in de Ronde van Gironde van 2009 de meest aansprekende is. In 2010 won Barle de Ronde van de Pyreneeën, waarmee hij bewees ook op bergachtig terrein uit de voeten te kunnen. Mede door dat goede resultaat mocht Barle voor het jaar 2011 van zijn oude ploeg, AVC Aix-en-Provence, overstappen naar de professionele wielerploeg Cofidis, waarvoor Barles voormalige ploeg als reserveteam fungeert.

## Belangrijkste overwinningen

2009
* 3e etappe Ronde van Gironde
2010
* Eindklassement Ronde van de Pyreneeën
* Puntenklassement Ronde van de Pyreneeën
* Klimmerstrofee Ronde van de Elzas

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
| 2012 | | | 129e |
| 2013 | | | |
| Jaar | Gent-Wevelgem | Parijs-Roubaix |
| 2012 | | |
| 2013 | 64e | 62e |
# Arie de Vroet

Arie de Vroet (Oud-Beijerland, 9 november 1918 – Woudenberg, 9 september 1999) was een Nederlands voetballer en voetbalcoach. Als voetballer speelde hij jarenlang voor Feijenoord, als trainer was hij onder andere actief als coach van Jong Oranje.

## Loopbaan

De Vroet begon zijn carrière als aanvaller, maar verhuisde later in zijn carrière naar de linksmidden-positie. Hij werd op zijn dertiende lid van Feijenoord. Hij was al op jonge leeftijd met zijn ouders van Oud-Beijerland naar Rotterdam verhuisd. Hij maakte in 1936 zijn debuut in het eerste elftal.
Hij speelde zijn eerste interland voor het Nederlands voetbalelftal op 23 oktober 1938, in de uitwedstrijd tegen Denemarken (2-2). Voor de Tweede Wereldoorlog speelde De Vroet nog twee interlands, de laatste op 21 april 1940 thuis tegen België (4-2). Daarna lag het internationale voetbal zes jaar stil. Na de oorlog werd hij vaste keus in Oranje en werd hij zelfs aanvoerder. Hij speelde op 11 december 1949 zijn 22e en laatste interland, thuis tegen Denemarken (0-1).
Met Feijenoord werd De Vroet in 1938 en 1940 landskampioen. Hij speelde 230 wedstrijden voor de Rotterdamse club, waarin hij 31 keer scoorde. In september 1950 vertrok hij met ploeggenoot Piet Steenbergen voor een buitenlands avontuur naar Le Havre in Frankrijk. Twee jaar later verruilde hij deze ploeg voor FC Rouen, waar hij in 1953 zijn actieve voetballoopbaan besloot.
Ondertussen had hij in Frankrijk zijn trainersdiploma gehaald. In juli 1953 trad hij in dienst van Be Quick uit Groningen. Vervolgens was hij trainer van Velocitas (1955/56), opnieuw Be Quick (1956/57), SVV (1957–1959), voor een derde maal Be Quick (1959–1961), Heerenveen (1961–1963), Le Havre (1963/64), DOS (1964/65) en als interim-trainer opnieuw Heerenveen (1965). In december 1965 werd De Vroet jeugdtrainer van Suriname. Per 1 juli 1966 kwam hij in dienst van de KNVB waar hij belast werd met de jeugd en Jong Oranje en later ook de nationale amateurselectie. Bij het wereldkampioenschap voetbal 1978 was hij assistent van Ernst Happel en Jan Zwartkruis bij het Nederlands elftal. Tot zijn pensioen in 1983 bleef hij in dienst van de KNVB, de laatste jaren als algemeen adviseur voor technische zaken. In 1981 had hij thuis tegen Cyprus samen met Rob Baan één keer de leiding over Oranje na het vertrek van bondscoach Jan Zwartkruis en voor de komst van Kees Rijvers.
De Vroet overleed in 1999 op 80-jarige leeftijd aan een hartaanval.

## Erelijst
### Be Quick

| Competitie | Winnaar | Winnaar |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Nationaal |||
| Tweede divisie | 1x | 1959/60 |
# All Apologies

All Apologies is een nummer van de Amerikaanse grungeband Nirvana uit 1994. Het werd samen met het nummer "Rape Me" als dubbele A-kant als single uitgebracht, en is daarmee de tweede single van Nirvana's derde en laatste studioalbum In Utero.
Het nummer werd een klein hitje in Noord-Amerika, op de Britse eilanden, in Frankrijk en in Polen. In de Amerikaanse Billboard Hot 100 haalde "All Apologies" een bescheiden 45e positie. Ondanks dat het nummer in Nederland geen hitlijsten bereikte, verwierf het er wel populariteit en stond het in 2016 en 2017 genoteerd in de Radio 2 Top 2000.
In 1994 verscheen er ook een akoestische versie van het nummer op Nirvana's akoestische livealbum MTV Unplugged in New York, dat werd uitgebracht na het overlijden van zanger Kurt Cobain.

## NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '16 | '17 | '18 | '19 | '20 | '21 |
| All Apologies | 1912 | 1909 | 1939 | 1969 | 1944 | 1933 |
* ↑ Een getal geeft de notering aan en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2016 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot de laatste editie (2024).
# Give Me Love (Ed Sheeran)

Give Me Love is een nummer van de Britse singer-songwriter Ed Sheeran. Het is geschreven door Sheeran, Chris Leonard en Jake Gosling en geproduceerd door Gosling voor zijn debuutalbum +, dat 18 november uitkwam. De ballad kwam op 21 november 2012 via Asylum Records, Atlantic Records, Elektra Records en Warner Bros. Records uit als de zesde en de laatste single van het album en is tevens de afsluiter van het album.
Er zijn significante verschillen tussen de album- en de radioversie. De albumversie klokt 8 minuten en 46 seconden vanwege de oorspronkelijke lange aard van het nummer van 5 minuten en 25 seconden, een stilte en het verborgen traditionele nummer The Parting Glass. De radioversie eindigt na 3 minuten en 57 seconden door het ontbreken van het verborgen nummer en een inkorting van het hoofdnummer. De intro is gehalveerd en er is flink geknipt in de brug. Bovendien is het nummer van extra elektronische drumslagen en prominentere gitaren.
De single is in twee versies digitaal uitgebracht. De eerste versie bevat alleen de radioversie. De andere versie bevat naast de radioversie drie remixen.

## Tracklist
### NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '13 | '14 | '15 | '16 | '17 | '18 | '19 |
| Give Me Love | 1261 | 226 | 576 | 914 | 903 | 933 | 1533 |
* ↑ Een getal geeft de notering aan en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2013 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot de laatste editie (2024).
# Corneille Driezen

Corneille Driezen (Hamont, 27 februari 1947), als kunstenaar beter bekend als Codriez, is een Belgisch kunstschilder, fotograaf, musicus en dichter.

## Biografie

Als kunstenaar gebruikt hij het pseudoniem Codriez om de vergelijking met de Nederlandse kunstenaar Corneille te vermijden. Rond 1980 startte hij met schilderen en werd aanvankelijk beïnvloed door de Cobragroep. Enkele jaren later ontwikkelde hij een heel eigen schilderstijl. Hij exposeerde meerdere malen in binnen- en buitenland.
Codriez tekent en schildert meestal vrouwen, dieren en bloemen. Zijn werken zijn vaak vrij groot van formaat, kleurvol en geven een blije indruk. Daarnaast maakt hij tekeningen en doeken in het zwart-wit, met kleine accenten in een felle kleur (zoals La ville de Bruxelles). De meeste werken heeft hij voorzien van een lamp, het Licht. Daarnaast is hij fotograaf.
In 2012 schilderde hij in Hasselt een van de veertig olifanten van de internationale Elephant Parade. In 2013 werd hij door de stad Paterson als enige niet-Amerikaan uitgenodigd om verschillende doeken te exposeren op de ArtWalk ter gelegenheid van de opening van het nationale park Paterson Falls.
In 2015 was hij een van de kunstenaars achter de herdenking van de bezetting tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarbij 44 betonnen helmen werden beschilderd; Codriez kreeg de opdracht de helm van zijn geboorteplaats Hamont-Achel te beschilderen. Op uitnodiging van BergHoff-Worldwide decoreerde hij de Eclipse-tableware die hetzelfde jaar werd getoond op de Frankfurter Messe.
Als muzikant (pianist, organist, gitarist) speelt hij bij Hayek, Blue Velvet, in het duo Coma (met Martine Peeters) en als solist op piano.

## Externe link

* Officiële website
* Soundcloud, Het kind van de koning (compositie ter ere aan Koningin Fabiola)
* ↑ Het Belang van Limburg, Olifantenparade fleurt Hasselts straatbeeld op, 7 september 2012. Gearchiveerd op 22 april 2019.
* ↑ HAC Weekblad, Corneille Driezen neemt deel aan ArtWalk, 5 april 2013. Gearchiveerd op 23 juli 2016.
* ↑ Limburg 1914-1918, Betonnen Stahlhelmen uit expo Limburg 1914-1918 zwermen uit over heel Limburg
* ↑ Hac Weekblad, Stahlhelm in Achel, 31 maart 2015
# Tadarida

Tadarida is een geslacht van zoogdieren uit de familie van de bulvleermuizen (Molossidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1814 gepubliceerd door Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz.

## Soorten

Er worden 8 soorten in dit geslacht geplaatst:
* Tadarida aegyptiaca (E. Geoffroy, 1818)
* Tadarida brasiliensis (I. Geoffroy, 1824) – Guanovleermuis
* Tadarida fulminans (Thomas, 1903)
* Tadarida insignis (Blyth, 1862)
* Tadarida latouchei Thomas, 1920
* Tadarida lobata (Thomas, 1891)
* Tadarida teniotis (Rafinesque, 1814) – Europese bulvleermuis
* Tadarida ventralis (Heuglin, 1861)
* ↑ Simmons, N.B. (2005). "Order Chiroptera". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 449-451. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2024). Mammal Diversity Database (Version 1.13) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.10595931. Geraadpleegd op 06-02-2025.
# André Messelis

André Messelis (Ledegem, 17 februari 1931 – Kortemark, 17 februari 2022) was een Belgisch wielrenner. Hij was beroepsrenner van 1955 tot 1969. Hij is de vader van de veldrijder Ivan Messelis.

## Overwinningen

Messelis won 22 wedstrijden bij de beroepsrenners, hierbij de belangrijkste zeges:
1955
* Een rit en eindklassement Ronde van België voor de onafhankelijken
1961
* Omloop van Midden-Vlaanderen
* Droeg een aantal dagen de leiderstrui in de Ronde van Spanje in 1961
1962
* Omloop van Midden-Vlaanderen
* Eindklassement Tour du Nord
* E3 Harelbeke
* Kampioenschap van Vlaanderen
* Flèche Hesbignonne-Cras Avernas
1963
* Roubaix - Cassel - Roubaix
1964
* Gullegem Koerse

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Milaan-San Remo | Gent-Wevelgem | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Roubaix | E3 Harelbeke | Waalse Pijl |
| 1961 | | | | 77e | | |
| 1962 | | 74e | | | 1 ↑ | |
| 1963 | 71e | | | | | |
| 1965 | | 39e | | 22e | 4e | |
| 1966 | | | | 57e | | 6e |
| 1967 | 49e | | 69e | | | |
# Come Away with Me (nummer)

"Come Away with Me" is een nummer van de Amerikaanse zangeres Norah Jones. Het nummer verscheen op haar gelijknamige album uit 2002. Op 30 december van dat jaar werd het uitgebracht als de derde single van het album.

## Achtergrond

"Come Away with Me" is geschreven en geproduceerd door Norah Jones. Het verscheen voor het eerst op haar ep First Sessions uit 2001, waarop demoversies van zes nummers staan die later op haar debuutalbum zouden verschijnen. Het nummer werd tevens gebruikt voor de soundtrack van de film Maid in Manhattan uit 2002. Het werd een grote hit in Canada en Spanje, waar het respectievelijk tot de tweede en vijfde plaats in de hitlijsten kwam. In het Verenigd Koninkrijk bereikte de single de tachtigste plaats. In de Verenigde Staten kwam het niet in de Billboard Hot 100 terecht, maar kwam het wel tot plaats 12 in de Adult Alternative Songs-lijst en plaats 21 in de Adult Top 40. In Nederland werd de Top 40 niet bereikt, maar stond het in de week van 18 januari 2003 wel eenmalig in de Mega Top 100 op plaats 87.
In de videoclip van "Come Away with Me" is Jones te zien terwijl zij in een auto door de woestijn in Californië rijdt. Jones zong het nummer in 2012 opnieuw toen zij een rol had in de film Ted. Verder is het gecoverd door Emma Bunton en Josh Kumra op Buntons album My Happy Place uit 2019.

## NPO Radio 2 Top 2000

Come Away with Me stond alleen in 2020 in de NPO Radio 2 Top 2000, op plek 1828.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Come Away with Me (song) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Museo Teatro Romano de Cartagena

Het Museo (del) Teatro Romano de Cartagena is een museum in het Spaanse Cartagena. Het museum toont de resten en archeologische vondsten van het Romeinse theater, dat in 1972 werd ontdekt Het bood plaats aan 6000 toeschouwers en was een van de grootste Romeinse theaters van Hispania. Het museum werd geopend in 2008 en is het werk van Rafael Moneo.

## Externe link

* Officiële website
# Michael Onuphrius thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg

Michael Onuphrius thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (Leeuwarden, gedoopt 14 juli 1695 - aldaar, 27 april 1758) was grietman van Dantumadeel in de Nederlandse provincie Friesland en gedeputeerde van deze provincie.

## Biografie

Schwartzenberg was een zoon van de grietman van Barradeel, Wilco thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (1664-1704), en Fed Sophia van Goslinga (1660-1727). Zijn vader overleed toen hij nog geen negen jaar oud was. Hij werd opgevoed bij een oom van moederszijde Sicco van Goslinga, grietman van Franekeradeel. Zelf volgde hij in 1725 zijn broer Georg Wolfgang op als grietman van Dantumadeel. Van 1722 tot 1725 was hij lid van gedeputeerde staten van Friesland voor Westergo en in de jaren 1728 tot 1730 en 1743 tot 1746 was hij gedeputeerde voor Oostergo. Verder was hij eigenaar van de Eysinga State te Rinsumageest.
In 1723 besloten Gedeputeerde Staten van Friesland dat het Dokkumergrootdiep vanwege het overstromingsgevaar moest worden afgesloten. Vanwege zijn bekwaamheden op het gebied wiskunde en werktuigbouwkunde werd hij, samen met zijn collega Philip Frederik Vegelin van Claerbergen, als commissaris belast met de overdijking van het Dokkumerdiep en met de aanleg der Dokkumer Nieuwe Zijlen. Nadat het werk in 1729 voltooid was, werd een gedenktekenen opgericht ter eeuwige nagedachtenis, zoals de tekst van het gedenkteken luidt, van de overdijking van het Dokkumerdiep. Tevens wordt vermeld, dat zesduizend roeden dijk Oostergo zullen behoeden voor wateroverlast. De daadwerkelijke afsluiting van het diep geschiedde in tegenwoordigheid van beide commissarissen. Hun wapens kregen een plek op het gedenkteken.
* De Eysinga State op een tekening van Jacobus Stellingwerff uit 1723.
* Preekstoel in de Alexanderkerk te Rinsumageest met het alliantiewapen Thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg-Van Gendt.
* Kwartieren van de vader van Michael Onuphrius in het wapenboek van Gerrit Hesman.

## Huwelijk en kinderen

Thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg trouwde in juni 1726 te Rinsumageest met Margaretha Maria van Gendt (1707-1766), dochter van Frederik Hendrik van Gendt en Helena Veronica van Aylva. Uit dit huwelijk werden twee zonen geboren:
* Wilco thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (1738-1788), grietman van Wonseradeel.
* Frederik Willem van Gendt thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (1743-1774), militair.
# Genealogia Arnulfi comitis Flandriae

De Genealogia Arnulfi comitis Flandriae is een 10e-eeuwse genealogie van de graven van Vlaanderen en meer bepaald van Arnulf I. De auteur maakte zich kenbaar als pastoor Witgerus, vermoedelijk een geestelijke verbonden aan de Sint-Bertijnsabdij en/of de Sint-Cornelius-en-Sint-Cyprianuskerk van Compiègne. Hij schreef rond het jaar 960.

## Geschiedenis

Het opstellen van de genealogie kaderde in de politiek van graaf Arnulf I om een alliantie te smeden met koning Lotharius. Het document benadrukte hun gemeenschappelijke voorouders. Het eerste deel van de stamboom toonde hoe Lotharius afstamde van Ansbert (en). Het tweede deel verbond Arnulf met deze familie via zijn grootmoeder Judith, de dochter van Karel de Kale. Arnulf zette in de verf dat hij de Sint-Cornelius-en-Sint-Cyprianuskerk had begunstigd, een stichting van Karel de Kale.
Witgers genealogie had geen invloed op de latere afstammingsgeschriften rond het grafelijk huis van Vlaanderen. In de volgende eeuw legde de Genealogia comitum Flandrensium de kiem voor de woudmeesterslegende.

## Uitgaven

* J.-J. De Smet, Recueil des chroniques de Flandre = Corpus chronicorum Flandriae, vol. 1, 1837, p. 42
* L. A. Warnkönig, Flandrische Staat- und Rechtsgeschichte, vol. 3, 1842, p. 197 e.v.
* L.C. Bethmann, "Witgeri genealogia Arnulfi comitis", in: Monumenta Germaniae Historica. Scriptores, vol. 9, 1851, p. 302-304

## Literatuur

* Eckhard Freise, "Die Genealogia Arnulfi comitis des Priesters Witger", in: Frühmittelalterliche Studien: Jahrbuch des Instituts für Frühmittelalterforschung der Universität Münster, 1989, p. 203-243

## Externe link

* Genealogia Arnulfi comitis Flandriae (Narrative Sources)

## Voetnoten

* ↑ Fraser McNair, "The Young King and the Old Count. Around the Flemish Succession Crisis of 965", in: Belgisch Tijdschrift voor Filologie en Geschiedenis, 2017, p. 150. DOI:10.3406/rbph.2017.9029
* ↑ Wilma Keesman, De eindeloze stad. Troje en Trojaanse oorsprongsmythen in de (laat)middeleeuwse en vroegmoderne Nederlanden, 2017, p. 485. ISBN 9087045530
# Nagornaja

Nagornaja (Bovenland Russisch: Нагорная uitspraak) is een station aan de Serpoechovsko-Timirjazevskaja-lijn van de Moskouse metro dat geopend werd op 8 november 1983.

## Ligging en inrichting

Het station is onderdeel van het initiële deel van lijn 9 en is gebouwd als duizendpoot, het standaardontwerp voor een ondiep gelegen zuilenstation uit 1960. De zuilen zijn geplaatst in twee rijen van 26 met een onderlinge afstand van 6,5 meter. De zuilen zijn bekleed met donker zadelmarmer. De draagbalken en de zuilen zijn voorzien van een lijst van geanodiseerd aluminium. De tunnelwanden zijn bekleed met gazganmarmer in verschillende tinten lichtbruin. Het thema van het station is milieubescherming wat tot uitdrukking komt in de panelen, van de hand van S.A. Gorjajnov, boven de toegangstrap en de nissen in de tunnelwanden.
* De toegang tot het station
* Een van de panelen in een nis van de tunnelwand
De enige toegang tot het perron ligt aan de noordkant waar zich ook de ondergrondse verdeelhal bevindt. Deze verdeelhal heeft toegangen aan weerszijden van de Elektrolytpassage. Onder de verdeelhal liggen overloopwissels zodat metro's uit het zuiden kunnen keren in geval van storingen of dienstritten.

## Reizigersverkeer

In 1999 werden dagelijks 15.810 reizigers geteld, in 2002 waren er dagelijks 15.400 instappers en 17.200 uitstappers. Ondergronds kunnen de reizigers vanaf 5:37 uur de metro naar het noorden nemen. Doordeweeks vertrekt de eerste metro naar het zuiden om 6:02 uur, in het weekeinde 3 minuten later. Bovengronds doen vijf buslijnen het station aan.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Нагорная (станция метро) op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.