OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Chileense Matorral

De Chileense Matorral vormt een terrestrische ecoregio in Centraal Chili, gelegen aan de westkust van Zuid-Amerika.

## De ecoregio

De ecoregio vormt een lange smalle strook die aan de westzijde begrensd wordt door de Stille Oceaan en aan de oostkant door de zuidelijke Andes. Ten noorden van de ecoregio bevindt zich de zeer droge Atacamawoestijn en ten zuiden bevinden zich de koelere en nattere gematigde bossen van Valdivia. De ecoregio bedekt delen van de Cordillera de la Costa, een kustgebergte die evenwijdig loopt aan de westkust en de dieper landinwaarts liggende Valle Longitudinal, een laagte die zich bevindt tussen de Cordillera de la Costa en het Andesgebergte.
De ecoregio heeft een mediterraan klimaat met regenachtige winters en droge zomers.

## Flora en fauna

Binnen de Chileense Matorral komen verschillende begroeiingstypen voor. Ongeveer 95% van de voorkomende plantensoorten zijn endemisch in Chili, zoals onder andere Gomortega keule, Pitavia punctata, Nothofagus alessandrii en Jubaea chilensis. Ook komen er zeven endemische vogelsoorten voor, die aangetroffen worden in leefgebieden variërend van rotsige hellingen tot droog struikgewas.
* De Kustmatorral bestaat uit laag kreupelhout. Deze vegetatie komt voor tussen La Serena in het noorden en Valparaíso in het zuiden. Kenmerkende soorten die hier voorkomen zijn de composietensoort Bahia ambrosioides, de struik Adesmia microphylla en de Fuchsia-soort Fuchsia lycioides.
* De Matorral is een begroeiingstype bestaande uit kreupelhout. Kenmerkende vegetatie voor dit type begroeiing zijn sclerofylle struiken en kleine bomen, cactussen en bromelia's. Typische soorten die hier voorkomen zijn de boomsoorten Lithraea venenosa, Quillaja saponaria, de cactussoort Echinopsis chiloensis en bromelia's uit het geslacht Puya. De ondergroei bestaat uit verschillende soorten kruiden, klimplanten en geofyten.
* De Espinal is een savanna-achtige begroeiing. Hier komen wijdverspreide boomgroepen voor van voornamelijk soorten als Vachellia caven en de stekelige Prosopis chilensis. De ondergroei bestaat uit eenjarige grassoorten, die geïntroduceerd zijn uit het Middellandse Zeegebied. Een groot deel van de Espinal was oorspronkelijk Matorral, maar is in de loop van de tijd afgenomen als gevolg van begrazing door schapen, geiten en runderen.
* De sclerofylle boslanden en bossen waren eens uitgestrekt, maar bestaan nu uit kleine stukjes die zich bevinden in het kustgebergte Cordillera de la Costa en op de uitlopers van de Andes. Deze bossen bestaan voornamelijk uit groenblijvende boomsoorten, zoals Cryptocarya alba, Peumus boldus, Maytenus boaria en de palmensoort Jubaea chilensis.

## Galerij

* Bahia ambrosioides
* Adesmia microphylla
* Echiopsis chiloensis
* Vachellia caven
* Maytenus boaria
* Jubaea chilensis
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Chilean Matorral op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* 1 2 WWF NT1201. Gearchiveerd op 10 februari 2023.
# Frits Tjong Ayong

Frits André Tjong Ayong (Paramaribo, 13 januari 1912 – aldaar, 23 december 1993) was een Surinaams chirurg en uroloog. Hij is de vader van de schrijfster en dichteres Carry-Ann Tjong Ayong.

## Levensloop

Tjong-Ayong werd geboren als jongste zoon van Willem Tjong Ayong en Carolina Essed. Hij voltooide zijn medische opleiding aan de Rijksuniversiteit Groningen onder hoogleraar Leendert Eerland, bij wie hij op 4 april 1949 promoveerde als chirurg en uroloog op het proefschrift Prostatectomia retropubica extra-vesicalis volgens van Stockum-Millin Tot de stellingen die hij verdedigde behoorde: "Suriname heeft behoefte aan volledig en modern opgeleide specialisten.". In 1937 trouwde hij Paulina Comvalius, de dochter van Samuel Henriquez de Granada. Zij kregen vijf kinderen.
Van 1 augustus 1938 tot 1981 was Tjong Ayong directeur van het Sint Vincentius Ziekenhuis in Paramaribo. Hij was de eerste ziekenhuisdirecteur in Suriname van Chinese afkomst. Onder zijn leiding werden veel verbeteringen doorgevoerd, opleidingen opgezet voor verpleegsters en verloskundigen, en uitbreidingen gerealiseerd.

## Eerbetoon

Hij overleed op 81-jarige leeftijd te Paramaribo. Erwin de Vries maakte een borstbeeld van hem dat in de hal van het Sint Vincentius Ziekenhuis staat, en schilderde hem diverse malen. In het ressort Flora van Paramaribo is de Dr. F. Tjong Ayongstraat naar hem genoemd.

## Externe link

* Valerie Fris, biografie, De Ware tijd, 2024
* ↑ Prostatectomia retropubica extra-vesicalis volgens van Stockum-Millin, Rijksuniversiteit Groningen. Gearchiveerd op 30 januari 2023.
* ↑ Proefschrift Dr.Tjong Ayong, De West, 25 mei 1949
* ↑ Dr. Tjong Ayong morgen 40 jaar de direkteur St. Vincentius Ziekenh., De Vrije Stem, 31 juli 1978
* ↑ Frits Tjong-Ayong eerste Chinese ziekenhuisdirecteur, De Ware Tijd, vrijdag 19 januari 2024
* ↑ Erwin de Vries 21-12-1929 – 31 januari 2018, door Carry-Ann Tjong-Ayong, werkgroep caraïbischeletteren, 1 februari 2018. Gearchiveerd op 5 februari 2023.
# Cydalima decipiens

Cydalima decipiens is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Glyphodes decipiens door George Francis Hampson in een publicatie uit 1912. De spanwijdte van het mannetje bedraagt 38 millimeter.
De soort komt voor in Indonesië (Seram, Mangole).
# Daurische Bossteppe

De Daurische Bossteppe is een ecoregio in het noordoosten van Mongolië en Siberië, een regio in Rusland. Het is een strook van grasland, struikgewas en gemengde bossen die de loop volgt van de rivier de Onon en de rivier de Ulz. De regio wordt beschreven als een "zee van gras die het beste en meest intacte voorbeeld vormt van een ongestoord steppe-ecosysteem, en is ook een van de laatste gebieden in het Palearctische gebied waar nog steeds stabiele kuddes van grotere gewervelde dieren leven in een semi-bergachtig gebied." In het gebied liggen ook vlakke draslanden die belangrijk zijn voor trekvogels. De ecoregio bevindt zich in het Palearctische gebied, en heeft een koud steppeklimaat. Het gebied heeft een oppervlak van 209.012 km².

## Locatie en beschrijving

De ecoregio ligt als een cirkel rond de helft van het Hentigebergte en strekt zich vervolgens uit over 1000 kilometer ten oosten van Ulaanbaatar in het noordoosten van Mongolië door de semi-aride regio ten zuiden en oosten van Tsjita, in Rusland. Een opvallend kenmerk is de rivier de Onon die oostwaarts stroomt door middelgrote bergen (1.400 - 1.800 meter hoog) richting de rivier de Amoer.

## Klimaat

Vanwege de hoogte en grote afstand tot de oceaan heeft de ecoregio een subarctisch klimaat (Köppen: Dwc). Dit duidt op een landklimaat dat wordt gekenmerkt door korte, koele zomers en zeer koude, lange winters, met grote verschillen tussen dag- en nachttemperaturen. Deze regio wordt ook sterk beïnvloed door de hoge luchtdruk boven Mongolië. Gemiddelde temperaturen variëren van -30 °C (januari) tot +24 °C (augustus). De gemiddelde jaarlijkse neerslag is 150 mm.

## Flora en fauna

De steppelandschappen van de ecoregio worden gekenmerkt door zegge (Carex) en grassen (Poaceae), die weidesteppe, kruidensteppe en zanderige kweldersteppe vormen. Langs de oevers van het meer staan zoutminnende planten en rietvelden. De bossen in het gebied bestaan voornamelijk uit Aziatische zwarte berken (Betula dahurica), grove dennen (Pinus sylvestris) en Siberische lariksen (Larix sibirica). In sommige berggebieden zijn espbosjes te vinden.
Kuddes Mongoolse gazellen (Procapra gutturosa) zwerven door de graslanden van de regio, die aan de noordrand van hun grondgebied ligt. Het gebroken terrein van bergen en ravijnen zorgt voor een goed leefgebied voor kleine zoogdieren, waaronder de tuinspitsmuis (Crocidura suaveolens), de dwergmuis (Micromys minutus) en de Microtus maximowiczii. Onder roofdieren vallen de wolf, bunzing, Euraziatische das en de manoel (Otocolobus manul).

## Beschermde gebieden

De beschermde gebieden in de regio zijn:
* Alchanaj Nationaal Park. Een nationaal park gelegen in de kraj Transbaikal in het zuiden van Siberië, in een bebost, bergachtig gebied omgeven door steppe.
* Zapovednik Daoerski. Een "strikt ecologisch reservaat" (een zapovednik) gelegen op de grens van Rusland en Mongolië, ter bescherming van draslanden en meren. Het maakt deel uit van een werelderfgoed genaamd "The Landscapes of Dauria" (De Landschappen van Daurië).
# Hoogland van Zuidwest-Arabië

Het hoogland van Zuidwest-Arabië is een WWF-ecoregio.
De regio ligt boven 2.000 meter hoogte. Aan de westzijde is er een plateaurand die steil afvalt naar de kustvlakte van Tihamah aan de kust van de Rode Zee. Aan de oostzijde is er een minder steile helling naar een hoogvlakte die naar de woestijn van de Rub al Khali leidt. Het gebergte telt een aantal pieken boven de 3000 meter.
Het gebied ontvangt regen van een zuidwestelijke moesson in april/mei en in juli/augustus. De plateaurand krijgt de meeste regen, zo'n 600-800 mm, plaatselijk zelfs 1000 mm. Het plateau krijgt maar 300-500 mm en op de oosthelling valt de hoeveelheid neerslag snel beneden de 100 mm. Temperaturen variëren van 20-25 °C 's zomers tot 10 °C 's winters, maar op grotere hoogte is vorst niet ongewoon en er kan zelfs sneeuw vallen op de hoogste pieken.

## Flora

De ecoregio is rijk aan plantensoorten; ongeveer 2.000 soorten vaatplanten groeien er, waarvan er 170 endemisch zijn. De vegetatie verschilt vrij sterk naar hoogte. Boven de 2.000 m is er groenblijvend struweel of bos. Tussen 2.500 en 3.200 m wordt de vegetatie Afroalpien en is er zelfs sprake van een welig tierend nevelbos, uitzonderlijk in een woestijnbioom. De noordelijke hellingen vertonen een begroeiing met Juniperus procera, gewoonlijk omhangen met de korstmossoort Usnea articulata en de heester Euryops arabicus. De zuidhelling is droger en telt planten als Rubus petitianus, Rosa abyssinica, Alchemilla crytantha, Senecio spp. en Helichrysum abyssinicum.
Ontbossing ten bate van gebruik als brandhout is een groot probleem, vooral in Jemen.

## Fauna

Er zijn een aantal endemische vogelsoorten in dit gebied, zoals Jemenitische kneu, Jemenlijster en Arabische meeszanger, die afhankelijk zijn van de jeneverbessen die er groeien.

## Natuurbescherming

In Saoedi-Arabië is in 1980 het Nationaal Park Asir gesticht (4.150 km²). Het telt 34 zoogdiersoorten, 245 vogelsoorten, 41 reptielensoorten en 7 amfibieënsoorten. Het kleine Raydah-reservaat (9 km²) geldt als een van belangrijkste plaatsen waar de jeneverbessen groeien.

## Galerij

* Juniperus procera
* Juniperus procera
* Usnea articulata
* Euryops arabicus
* ↑ WWF AT1321. Gearchiveerd op 31 mei 2023.
# Fly Away (Lenny Kravitz)

Fly away is een single van Lenny Kravitz. Het is de vierde single afkomstig van zijn album 5. De bijbehorende videoclip, opgenomen in een club, kwam tot stand onder leiding van Paul Hunter. De titel leende zich voor reclamedoeleinden van een luchtvaartmaatschappij, de Peugeot 206 en televisieprogramma’s daarvover. Fly away was te zien in de film Coyote Ugly.
Er zijn diverse persingen van deze single waarbij het nummer werd vergezeld door diverse B-kanten.

## Hitnotering

Het stond tien weken in de UK Singles Chart met daarvan een week op de eerste plaats.

### Nederlandse Top 40

Fly away bleef in de tipparade steken.

### Nederlandse Single Top 100

Hitnotering: 5-12-1998 t/m 19-2-1999 :
| Week: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | |
| Positie: | 87 | 67 | 61 | 55 | 50 | 49 | 51 | 57 | 67 | 81 | uit |

### Belgische BRT Top 30 / Vlaamse Ultratop 50

Geen notering, het kwam niet verder dan de tipparade

### NPO Radio 2 Top 2000

Fly Away stond alleen in 2014 in de NPO Radio 2 Top 2000, op plek 1811.
* Dutchcharts (Single top 100 en internartonale hitparades), Nederlandse Top 40, UK Singles Chart
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Fly Away (Lenny Kravitz song) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Riempjesmos

Riempjesmos (Rhytidiadelphus loreus) is een soort uit het geslacht haakmos (Rhytidiadelphus).
Het is een vrij algemene soort van vochtige bossen uit het hele noordelijk halfrond.

## Etymologie en naamgeving

* Synoniem: Hypnum loreum Hedwig
* Duits: Schöne Kranzmoos, Riemenstängel-Kranzmoos
* Engels: Loreus Goose Neck Moss, Lanky Moss
De botanische naam Rhytidiadelphus is afgeleid van Rhytidium, een mossengeslacht, en het Oudgriekse ἀδελφός, adelphos (broer), wat een relatie tussen beide geslachten impliceert. De soortaanduiding loreus is eveneens afkomstig uit het Oudgrieks en betekent 'gestreept'.

## Determinatie

Riempjesmos is een vrij groot mos dat ijle, struikvormige matten vormt met stevige en stugge, liggende en dikwijls opstaande planten. De stengels zijn rood gekleurd, tot 20 cm lang, spaarzaam vertakt. De zijtakken zijn wijd afstaand.
De stengelblaadjes zijn afstaand, grijsgroen, tot 4 mm lang, geplooid, ovaal tot lancetvormig, nogal abrupt versmallend in een lange, teruggebogen top. De bladrand is tot aan het midden fijn gezaagd. De bladnerf is kort V-vormig of ontbreekt volledig.
De sporofyt bestaat uit een lange steel of seta met aan de top een eivormig sporogoon of sporenkapsel, tot 2,5 mm lang.

### Gelijkende taxa

Riempjesmos verschilt van het algemenere en nauw verwante gewoon haakmos (R. squarrosus) door de rode, schaars vertakte stengel, en het struikvormig habitus. Het onderscheidt zich van het pluimstaartmos (R. triquetrus) door de kortere blaadjes en de korte of afwezige nerf.

## Ecologie

Riempjesmos geeft de voorkeur aan bossen met een hoge luchtvochtigheid, waar het te vinden is op vermolmde boomstronken, strooisel en soms op boomstammen, vooral op wilgen.

### Syntaxonomie

Riempjesmos staat te boek als kensoort voor de klasse van naaldbossen (Vaccinio-Piceetea).

## Verspreiding

Het natuurlijke verspreidingsgebied van riempjesmos strekt zich uit over het Noordelijk Halfrond (West- en Centraal-Europa, Noord-Azië en delen van Noord-Amerika). De soort is in België en Nederland vrij algemeen.
# Los Incas

Los Incas is een volksmuziekgroep uit de Andes. De band werd in 1956 opgericht in Parijs door de Argentijnse muzikant Jorge Milchberg. De band staat soms ook bekend als "El Inca" of "Urubamba".
Ze zijn vooral bekend door het begeleiden van Simon & Garfunkel op het nummer "El Cóndor Pasa (If I Could)" van het album Bridge Over Troubled Water. De basis voor dit nummer is al in 1913 gelegd door de Peruvaanse songwriter Daniel Alomía Robles. In 1965 traden Simon & Garfunkel en Los Incas beiden op in het Parijse Théâtre de l'Est parisien, waarna een vriendschap tussen Simon en Los Incas ontstond. Bij dat concert speelde Los Incas ook een instrumentale versie van El Cóndor Pasa.
Simon produceerde het volgende album van Los Incas. De band speelde mee op "El Cóndor Pasa (If I Could)", waarbij Simon "If I Could" aan de titel toevoegde en tekst bij de muziek schreef. Dit nummer werd een wereldwijde hit. Door het succes van deze versie behaalde ook de versie van Los Incas in 1970 de vijfde positie in de Top 40.
Later verzorgden ze de begeleiding op het nummer "Duncan" dat op Simon's tweede soloalbum Paul Simon stond. Begin jaren zeventig speelde de band, onder de naam Urubamba, mee bij de tournee van Simon, waarvan live-registraties verschenen zijn op het album Live Rhymin'. Tot 1982 bracht de band onder deze nieuwe naam albums uit, daarna keerde ze terug naar de originele naam Los Incas.

## Bezetting

* Jorge Milchberg - charango
* Rob Yaffee - cello
* Olivier Milchberg - gitaar, quena
* Lupe Vega - zang
* Juan Dalera - quena
* Moises Arnaiz - gitaar
* Jorge Transante - percussie
* Carlos Miguel Benn

## Discografie

* Chants et Danses d'Amérique Latine, 1956
* L'Amérique du Soleil, 1960
* Terres de Soleil, 1962
* Amerique Latine, 1964
* Speciale dans (EP), 1965
* Bolivia, 1965
* Perou, 1965
* Succés Originaux, 1967
* Le Rapace (EP), 1967
* Los Inca's, 1968
* Inedits, 1969
* El Condor Pasa, 1970
* El Viento, 1971
* Speciale dans (EP 2), 1972
* La Fiesta, 1973
* Urubamba (als Urubamba), 1974
* Rio Abierto, 1977
* Un Pedazo de Infinito (als Urubamba), 1982
* Alegria, 1988
* La Porte du Silence, 1990
* La Plume de l'Oeuf, 1991
* Los Incas en Concert, 2000 (live-album)
* El Ultimo, 2002
* Salvados del Olvido, 2011

#### NPO Radio 2 Top 2000

Van Los Incas stond alleen El cóndor pasa in 2003 in de NPO Radio 2 Top 2000, op plek 1873. De noteringen van 2024 voor eventuele andere nummers zijn nog niet verwerkt.
# Parodontium

Het parodontium of steunweefsel van de tand bestaat uit de kaken (processus alveolaris), het wortelcement, met ertussen het periodontium en de aangehechte gingiva (=tandvlees).
Het ligamentum parodontale (of wortelvlies) bestaat uit bindweefselligamentjes die de tand in de tandkas (=alveole) vasthouden. Verder bevat het ligamentum parodontale zowel odontoblasten als cementoblasten en zijn er drukgevoelige receptoren aanwezig. Het ligamentum parodontale vormt als het ware een schokdempende laag tussen de tand en de kaken.
Wanneer er regelmatig ontstekingen van het tandvlees zijn, kunnen bacteriën naar het parodontium migreren en dit steunweefsel gaan aantasten, alsook het aangrenzend kaakbeen, inclusief tandkas. Men spreekt dan van parodontitis.
# Robin Hood (1922)

Robin Hood is een Amerikaanse stomme film uit 1922, in zwart-wit van Allan Dawn. De film kreeg een première bij Grauman's Egyptian Theater op 18 oktober 1922. De volledige titel waaronder de film werd uitgebracht was Douglas Fairbanks in Robin Hood. Dit kwam mede doordat Fairbanks het scenario, de productie en hoofdrol voor zijn rekening nam.
De film is gebaseerd op de Robin Hood-legende.

## Verhaal

In de openingsscène neemt de graaf van Huntingdon het in een steekspel op tegen zijn vijand, sir Guy van Gisbourne. Nadien voegt de graaf zich bij het gezelschap van Richard I van Engeland die op kruistocht gaat. Hij laat zijn broer, prins Jan, tijdens zijn afwezigheid optreden als regent. De prins blijkt al snel een verraderlijke tiran te zijn.
Wanneer de graaf hoort van Jans wandaden, vraagt hij de koning toestemming terug naar Engeland te mogen keren. Dit wordt hem geweigerd. Wanneer hij het toch probeert, wordt hij gevangengenomen als deserteur. Hij kan later ontsnappen en alsnog terugkeren naar Engeland.
Terug in Engeland neemt hij de naam Robin Hood aan om de tirannie van prins Jan te bevechten. Hij krijgt al snel een grote groep volgelingen, die zich in de bossen rond het plaatsje Nottingham ophouden. Twee van zijn volgelingen zijn Kleine Jan en de monnik Broeder Tuck.
In de climax van de film redt Robin Lady Marian uit de kerker, waarna koning Richard terugkeert en zijn troon terugeist.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Douglas Fairbanks | Robin Hood |
| Enid Bennett | Lady Marian |
| Sam De Grasse | Prins Jan |
| Wallace Beery | Koning Richard |
| Paul Dickey | Guy of Gisburne |
| William Lowery | Sheriff of Nottingham |

## Achtergrond

Robin Hood was de eerste productie die alle elementen bevat die later in meerdere Robin Hood-films terugkwamen.
Voor de film was een budget van 1 miljoen dollar beschikbaar, waarmee het een van de duurste films van de jaren 20 werd. Voor de film werd een compleet 12e-eeuwse stadje nagebouwd. De film werd geproduceerd door Fairbanks bedrijf Douglas Fairbanks Film Corporation en het bedrijf United Artists, dat onder leiding stond van o.a. Mary Pickford en Charlie Chaplin.
Alan Hale, Sr. maakte dermate veel indruk in zijn rol van Kleine Jan, dat hij de rol 16 jaar later nogmaals mocht vertolken in de film The Adventures of Robin Hood (1938) en in Rogues of Sherwood Forest in 1950.
# Nationaal Kunstmuseum van Oekraïne

Het Nationaal Kunstmuseum van Oekraïne (Oekraïens: Національний Художній Музей України) is een museum gewijd aan Oekraïense kunst in Kiev, Oekraïne.

## Achtergrond

Dankzij de inzet van Oekraïense intellectuelen werd aan het einde van de 19e eeuw het eerste gratis museum in Kiev opgericht. Het bouwproject was onder leiding van de Moskouse architect Pyotr Boytsov, die voor een neoklassieke stijl koos. Het werd uitgevoerd door de Poolse architect Władysław Horodecki, omdat Boytsov geen vergunning kreeg.
Het gebouw werd oorspronkelijk ontworpen als museum voor de plaatselijke vereniging van beschermheren van kunst- en antiekliefhebbers. In augustus 1899 vond de eerste tentoonstelling plaats in een onvoltooid gebouw. De officiële opening en inwijding van de instelling werd gehouden op 30 december 1904. In de eeuw die volgde veranderde de naam van het museum een enkele keer. Deze naamsveranderingen weerspiegelen de geschiedenis van Oekraïne. Sinds 1994 draagt het museum de naam Nationaal Kunstmuseum van Oekraïne.
Aan de bouw van het gebouw werd 249.000 roebel (gelijk aan circa 2,6 miljoen euro) uitgegeven, waarvan 100.000 (gelijk aan circa 1 miljoen euro) door de regering van het Russische Rijk werd betaald. De familie Teresjtsjenko legde nog eens 108.000 roebel bij.
Het museum heeft de meest representatieve collectie Oekraïense figuratieve kunst ter wereld. De collectie van het museum telt bijna 40.000 objecten, waaronder meesterwerken van de Oekraïense schilderkunst, beeldhouwkunst en grafische kunst uit de tijd van het Kievse Rijk tot heden.

## Galerij

* Passie van Jezus Christus, 16e eeuw.
* Fedir Krytsjevskyj, bruid, 1910.
* Apollon Mokrizki, portret van een vrouw, 1853.
* Serhii Vasylkivskyj, Kozakken in de steppe, circa 1900.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel National Art Museum of Ukraine op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Berestje

Berestje (Wit-Russisch: Бярэсце; Russisch: Берестье) is een archeologisch museum in de Wit-Russische stad Brest. Het museum is genoemd naar de middeleeuwse nederzetting die als voorloper van het huidige Brest geldt.
De archeologische site van Berestje dateert uit de 11e-13e eeuw en bevindt zich nabij de samenvloeiing van de rivieren Westelijke Boeg en Moechavets, op het territorium van de latere Vesting van Brest. De opgravingen begonnen in 1968 onder leiding van professor P.F. Lysenko. Tijdens de opgravingen werden meer dan 1800 vierkante meters opengelegd, hierbij werden drie straten en meer dan 200 woonhuizen en huishoudelijke bouwsels ontdekt, en rond veertigduizend voorwerpen gevonden. Na de opgravingen werd de site omgevormd tot een museum dat op 2 maart 1982 voor het grote publiek opengesteld werd.
Het opengelegde terrein, dat bezichtigd kan worden, beslaat 1000 vierkante meter. Het 13e-eeuwse niveau ligt vier meter diep. Hier zijn de resten van een dertigtal houten woonhuizen en huishoudelijke gebouwen te zien, die samen twee straten vormen. Ook de straten zijn van hout. Rond dit terrein bevinden zich exposities met verschillende voorwerpen uit de opgravingen. Het betreft artefacten van metaal, aardewerk, hout, glas, bot en textiel, waaronder talrijke versieringen (juwelen), keukengerei, onderdelen van de weefgetouwen. De hele expositie bevindt zich in een modern paviljoen van beton, staal en aluminium, waarvan de oppervlakte 2400 vierkante meter bedraagt. Het museum herbergt ongeveer 43 duizend voorwerpen, zowel in tentoonstellingsruimtes als in depots.