OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Louis Bachelier

Louis Bachelier (11 maart 1870 – 28 april 1946) was een Franse wiskundige. In het jaar 1900 publiceerde hij zijn proefschrift Theorie de la spéculation. Hierin betoogde hij dat de vorming van beurskoersen een stochastisch proces is (bepaald door het toeval). Met zijn publicatie stond Bachelier aan de basis van zowel de random walk theorie als de efficiënte markthypothese. Een van de belangrijkste conclusies van de efficiënte markthypothese is dat het onmogelijk is om structureel betere beleggingsresultaten te behalen dan gemiddeld, behalve door geluk.

## Academische loopbaan

Louis Bachelier begon zijn studie wiskunde in 1892 aan de Sorbonne universiteit in Parijs. In 1900 promoveerde hij bij professor Henri Poincaré met het proefschrift Theorie de la spéculation. Vanaf 1909 gaf hij in Parijs ook colleges. In 1914 publiceerde Bachelier het boek: Le Jeu, la Chance, et le Hasard, waarvan er zesduizend stuks werden verkocht. Bachelier kreeg vervolgens een vaste aanstelling aan de Sorbonne, maar de Eerste Wereldoorlog maakte hier een abrupt einde aan omdat hij werd opgeroepen als soldaat. In 1919 verwierf hij een tijdelijke baan als assistent professor in Besançon. Na vervolgens nog een aantal jaar gewerkt te hebben aan de universiteiten van Dijon en Rennes, kreeg hij bij zijn terugkeer naar de universiteit van Besançon in 1927 een vaste aanstelling als professor, waar hij tot aan zijn pensioen nog 10 jaar werkte.
Hoewel Louis Bachelier's publicatie over stochastische processen vijf jaar eerder uitkwam dan de beroemde studie van Albert Einstein over de sterk verwante Brownse beweging, werd zijn werk pas tientallen jaren later door Andrey Kolmogorov als baanbrekend herkend. Heden ten dage wordt Louis Bachelier beschouwd als de grondlegger van de wiskundige financiële modellen van zowel Eugene Fama als Black-Scholes.
# Sint-Walburgakerk (Luik)

De Sint-Walburgakerk (Frans: Église Sainte-Walburge) is de parochiekerk van de wijk Sainte-Walburge in de Belgische stad Luik. De kerk is gelegen aan de Rue Sainte-Walburge 168.

## Geschiedenis

Op deze plaats zou reeds in de 13e eeuw een kapel hebben gestaan. In een schrijven van bisschop Adolf van der Mark wordt deze voor het eerst schriftelijk vermeld in 1338.
In de 14e eeuw zou er een leprozerie geweest zijn, die later weer verdween. De bevolking begon toe te nemen en vestigde zich langs de hoofdweg naar Tongeren. Zo ontstond een voorstad van Luik, buiten de omwalling gelegen. De bevolking was voor zijn religieuze plichten aangewezen op de Sint-Servaaskerk te Luik. In de 16e eeuw gaf Ferdinand van Beieren toestemming om een eigen parochie te stichten.
De kapel werd gesloopt en een kerk werd gebouwd op de plaats van de voormalige leprozerie. Deze kerk werd in 1614 ingewijd. In 1879 werd ze vervangen door het huidige, neogotische, bouwwerk.
Het betreft een kruisbasiliek met voorgebouwde toren, voorzien van vier topgevels en een achtkante spits. Het doopvont werd in 1986 geklasseerd als monument.
# Mühlhausense Vorstendag

De Mühlhausense Vorstendag van 1620 was een bijeenkomst van zes Duitse vorsten in de Thüringse stad Mühlhausen. De bijeenkomst was een reactie op de Boheemse Opstand en de afzetting van de katholieke Keizer Ferdinand II als koning van Bohemen ten gunste van de protestant Frederik V van de Palts.

## Geschiedenis

De bijeenkomst vond plaats van 16 tot 23 maart en werd bijgewoond door Johan Schweikhard, aartsbisschop-keurvorst van Mainz, Lothar van Metternich, aartsbisschop-keurvorst van Trier, Ferdinand van Beieren, aartsbisschop-keurvorst van Keulen, Johan George I van Saksen, Lodewijk V van Hessen-Darmstadt en een gezant van Maximiliaan I van Beieren. Van deze vorsten was Johan George I van Saksen als enige protestants. Hij koos in maart 1620 openlijk voor de keizer met als doel na een eventuele overwinning op Bohemen de Opper- en Neder-Lausitz in te nemen.
Op 20 maart werd de Mühlhausener Assurationsakte getekend, die het kerkbezit regelde als een vorst van het katholicisme overging naar het protestantisme of omgekeerd. De verdere bijeenkomst stond in het teken van de verkiezing van Frederik V van de Palts als koning van Bohemen op 26 augustus 1619. De vorsten stelden drie brieven op, gedateerd 21 maart 1620, gericht aan Frederik V, de Staten van Bohemen en hun bondgenoten, de Staten van Hongarije.
In de eerste brief wordt geschreven dat de aanspraak van Frederik V op de Boheemse troon op juridische gronden onterecht is en wordt gewaarschuwd dat onderlinge verdeeldheid het Ottomaanse Rijk – de "erfvijand" van het Heilige Roomse Rijk – in de kaart speelde. De Staten van Bohemen en Hongarije kregen ieder hun eigen brief die iets korter was, maar met dezelfde waarschuwing. Vanwege de bezorgdheid om het Heilige Roomse Rijk en om verder bloedvergieten te voorkomen dreigde de vorstendag met oorlog. De Staten van Bohemen moesten terugkeren naar de situatie zoals die was voor de afzetting van Ferdinand II. De vorsten wisten echter dat de kans klein was dat de Bohemers hiermee akkoord zouden gaan. De vorstendag was dus eerder een formaliteit om duidelijk te maken wie zich achter de keizer schaarde en wie hem juist probeerde te ondermijnen. De publicatie van de drie brieven in de vorm van een pamflet moest hier verder aan bijdragen.
# Robert Geenens

Robert Hector Geenens (Sint-Amandsberg 20 augustus 1896 - Antwerpen 6 februari 1976) was een Belgische magisch realistisch kunstschilder, graficus en ontwerper van theaterdecors en muurschilderingen.

## Biografie

Robert Geenens had van jonge leeftijd al een levendige fantasie, maar mocht van zijn ouders niet naar de academie. In zijn droom naar avontuur ging daarom varen op het bekende school- en vrachtschip L'Avenir. waar hij een diploma officier van de lange omvaart behaalde en de ganse wereld rondreisde. Later zou hij ook officier worden op de befaamde Congoboten van de Compagnie Maritime Belge en bij andere rederijen.
Zijn passie was echter schilderen.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog verbleef hij werkloos in Nederland, hij maakte aquarellen en had hij de mogelijkheid een jaar lessen te volgen aan de Kunstacademie van Rotterdam. Op het einde van de oorlog ging hij ook een jaar aan de academie van Gent studeren om daarna terug op zee te gaan.
Hij stopte in 1930 met zijn loopbaan als officier van de lange omvaart om zich aan de kunst te wijden. Hij trouwde en ging definitief in Antwerpen wonen.
Hij kon voor het eerst exposeren in Gent in 1932, met landschappen en marines die reeds een zekere poëtische inslag vertonen. Later ging hij dichter aanleunen bij het surrealisme, hoewel hij zich zelf geen surrealistische schilder noemde. Geenens was filosofisch ingesteld, hij wilde met zijn kunst het gewone volk bereiken en was niet ambitieus. Hij maakte naast landschappen en marines ook allegorische composities, portretten, zoals het portret van Maurice Houyoux en stillevens. Zijn werken vertonen een zeker continuïteit wat droom en fantasie en poëzie betreft, zelfs wanneer hij naar het abstracte overgaat. Zijn fantasierijke landschappen werden aangevuld met symbolische elementen zoals een arend of een vrouwelijk mystiek figuur.
Zijn werk sluit nauw aan het Magisch Realisme, de kunstrichting waarin hij zich zelf situeerde.
Hij was een belangrijk vertegenwoordiger van de kunstbeweging "Fantasmagie", waarvan hij in 1958 één van de medestichters was.
Omdat hij moeilijk in te passen was in één bepaalde kunstrichting en experimenteerde tussen het abstracte en figuratieve, tussen droom, fantasie en werkelijkheid, noemde Albert Dusar hem een avonturier in de kunst.
Hij was een belezen persoon, perfect tweetalig, en scheef artikelen in het Franstalige "Marine" en in het Nederlandstalige "Periscoop".
In 1943 maakte Karel Hooremans een monografie over hem en beschrijft hem als vertegenwoordiger van het magisch realisme.
Geenens ontwierp ook theaterdecors en decoratieve muurschilderingen voor onder andere het Casa da Portugal en het Braziliaans consulaat in Antwerpen.
In 1950 won hij de Constant Montaldprijs voor zijn decoratieontwerp "De Oogst" voor het Landbouwinstuut van Vilvoorde.

## Musea

De ontmoeting 1967, Antwerpen: KMSKA
Collages, Kemzeke: Verbeke Foundation,
Affiche "Het atelier" 1957 , Antwerpen: Letterenhuis
# Herdenkingsmonument van Herent

Het herdenkingsmonument aan de Onze-Lieve vrouwkerk in Herent is een oorlogsmonument. Het is gemaakt om de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog te herdenken in Herent. Later werd er een stukje bijgebouwd om de slachtoffers van de tweede wereldoorlog te herdenken. Het herdenkingsmonument staat op het Onze-Lieve-Vrouwplein naast de kerk van Herent (provincie Vlaams-Brabant). Het dateert uit het interbellum.

## Geschiedenis

De Duitsers vielen ons land binnen op 4 augustus 1914 hierdoor trok het Belgisch leger zich terug in het Hageland. Herent werd niet gespaard want het Belgische front rukte op 25 augustus vanuit Mechelen op. Slechts een paar huizen stonden nog overeind tussen de Mechelsesteenweg en de Gebroeders Masantstraat. Het gemeentehuis, het “kasteeltje” en de graanmolen werden platgebrand en geplunderd. Zo een 72 inwoners kwamen om.

## Beschrijving

Het beeld is ontworpen door Jorissen Antoine. Het thema van dit monument is Erfgoed uit de Eerste Wereldoorlog. Het staat op een oppervlakte van 62m2 en staat naast de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Het is afgebakend door een ijzeren hekje en staat op openbaar domein. Het monument werd aan de zuidzijde van de toren opgericht op het oude kerkhof. Om te zorgen dat je het monument beter kon zien werd een deel van de muur van het kerkhof gesloopt en werd ook de toegangspoort afgebroken. De toegangspoort staat nu op het kerkhof aan de Winkselsesteenweg.
Links op de pilaar staat 1914, in het midden staat “GEDENK” en op de rechtse pilaar staat 1918. In het midden rijst een gedenkzuil op, hierop staat een vrouw met kind afgebeeld. Het kind wijst naar het woord ‘gedenk’. Aan de onderkant staat het wapenschild van Herent en is omringd met een lauwerkrans. Links waar de namen van de slachtoffers op staan, staat er ”onze helden” en rechts “onze martelaars”. Ertussen staan alle namen van de mensen te Herent die gestorven zijn. De slachtoffers van Herent kregen dus hun eigen gedenkteken. In 1919 werd het monument geplaatst op het kerkhof voor de kerk. Links achter de kerk bevond zich toen in 1919 de herberg-bakkerij van Louis Perdieus-Penninckx “In den Vlaamschen Leeuw”. Boven het monument is er ook een spiegelboogvormig gedeelte waarop de slachtoffers van de tweede wereldoorlog opstaan. Dit is er later bij toegevoegd. Na Wereldoorlog twee werd er ook nog een extra gedeelte toegevoegd met de data en namen van de slachtoffers.

## Erfgoed

Dit oorlogsmonument is sinds 8 november 2021 vastgesteld als bouwkundig erfgoed en sinds 22 februari 2013 een beschermd monument.
* 1 2 3 4 5 6 7 Oorlogsmonument. inventaris.onroerenderfgoed.be (8 oktober 2021). Geraadpleegd op 28 mei 2024.
* 1 2 Herent - Oorlogsmonument. bel-memorial.org. Geraadpleegd op 28 mei 2024.
* 1 2 Herdenkingsmonument Onze-Lieve-Vrouwkerk Herent. Gemeente Herent. Geraadpleegd op 28 mei 2024.
* ↑ booksinbelgium.be. Herent in oude prentkaarten. - Tweedehands te koop - €19,00.
# Bad Langensalza

Bad Langensalza (tot 1956 Langensalza) is een kuurstad in de Duitse deelstaat Thüringen, gelegen in de Unstrut-Hainich-Kreis. De stad telt 17.211 inwoners. Naburige steden zijn onder andere Bad Tennstedt, Mühlhausen/Thüringen en Schlotheim.

## Geografie

Bad Langensalza ligt in het Thüringer bekken, het vruchtbare laagland langs de Unstrut. Door de stad zelf stroomt de Salza, die twee kilometer ten oosten van de stad in de Unstrut uitmondt. Bad Langensalza ligt in een onbebost, agrarisch intensief gebruikt landschap, dat richting westen, noorden en zuidoosten in hoogte stijgt. Als gevolg van deze ligging is het klimaat in Bad Langensalza naar verhouding mild en met een gemiddelde jaarlijkse neerslag van ongeveer 500 mm zeer droog.

## Samenstelling gemeente

De gemeente Bad Langensalza bestaat naast de stad uit de dorpen Aschara, Eckardtsleben, Großwelsbach, Grumbach, Henningsleben, Illeben, Merxleben, Nägelstedt, Thamsbrück, Ufhoven, Waldstedt, Wiegleben en Zimmern. Op 1 januari 2019 is ook Klettstedt in de gemeente opgenomen.
# Joseph Vialètes de Mortarieu

Joseph-Pierre Vialètes de Mortarieu (Montauban, 13 juni 1768 - aldaar, 3 juli 1849) was een Frans politicus en ambtenaar.
Vialètes de Mortarieu was afkomstig uit de rijke burgerij van Montauban. Hij was de zoon van Paul-Élie Vialètes d'Aignan, een officier, en een neef van Étienne Vialètes, directeur van de koninklijke manufactuur van Montauban waar wollen stoffen (cadis) werden gemaakt. Hij toonde zich aanvankelijk een tegenstander van de Franse Revolutie en was betrokken bij de dood van Franse revolutionairen op 10 mei 1790 in Montauban. Hij vluchtte eind 1792 naar Parijs en keerde pas in 1794 terug naar zijn geboortestad.
In 1805 werd hij burgemeester van Montauban en hij bleef dit tot 1815, met een onderbreking in 1811-1813. Hij zette zich in voor de oprichting van het departement Tarn-et-Garonne met Montauban als hoofdstad (prefectuur). Dit gebeurde in 1808 nadat Vialètes de Mortarieu Napoleon plechtig in de stad had ontvangen. Verder zette hij zich in voor de verfraaiing van de stad. Zo liet hij de Allée de Mortarieu (die later naar hem werd genoemd) aanleggen.
Hij zetelde in Conseil général van Tarn-et-Garonne tussen 1810 en 1814 en tussen 1816 en 1820. Hij zat de Conseil général voor in 1816-1817 en in 1818-1819.
Na de de Restauratie schaarde hij zich achter het huis Bourbon. Tussen 1819 en zijn pensioen in 1830 was hij nog prefect van het departement Ariège. Daarna trok hij zich terug in zijn stadspaleis in de Rue Lasserre in Montauban, waar hij in 1849 overleed.
Hij was een kunstliefhebber en verzamelaar. In 1843 schonk hij 64 schilderijen, voor het merendeel uit de 18e eeuw, aan het museum van Montauban.
Vialètes de Mortarieu werd door Napoleon benoemd tot baron. Ook was hij officier in het Legioen van Eer en lid van de Spaanse Orde van Karel III.
* (en) Baron Joseph-Pierre Vialetès de Mortarieu (nortonsimon.org) Geraadpleegd op 6 april 2023.
* (fr) Fantômes montalbanais, illustres et méconnus, brochure van het Centre du Patrimoine van Montauban, 2011, p. 8
* (fr) Les présidents du Conseil général de Tarn-et-Garonne de 1811 à nos jours, Archives82.fr Tarn-et-Garonne Geraadpleegd op 7 februari 2025.
* ↑ Ook soms Pierre-Joseph
* ↑ (fr) Antoine Reipert e.a., Montauban, le guide, Éditions du patrimoine, 2010, p. 90
# Abraham Puls

Abraham Puls (Amsterdam, 1 september 1902 - 3 september 1975) was een Amsterdamse ondernemer tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was eigenaar van een verhuisbedrijf, gevestigd aan de Kerkstraat. Dit bedrijf kreeg in de oorlog een slechte naam doordat het meewerkte aan het leeghalen van de woningen van Joden en andere gedeporteerden.
Puls was sinds 1 mei 1934 lid van de NSB in Nederland. Hijzelf, woonachtig aan de Stadhouderskade, gaf een aantal Joden aan bij de Duitsers. Voorts reed hij in opdracht van de Duitse bezetter met verhuiswagens (met de naam A. Puls) door Amsterdam om Joodse inboedels in te laden. Zijn naam gecombineerd met wat hij deed, leidde in het Nederlandse taalgebruik tot een nieuw werkwoord; pulsen. Dit werd in bezettingstijd gebruikt voor het leeghalen, in veel gevallen leegroven, van huizen van gedeporteerde of ondergedoken Joden. Volgens Loe de Jong werden er zeker 29 000 Joodse woningen gepulst. Het was de bedoeling dat de gepulste goederen per vrachtschip naar Duitsland en Oost-Europa zouden worden vervoerd, waar ze ten goede zouden komen aan degenen die door geallieerde bombardementen hun bezittingen hadden verloren. In de praktijk werd er veel gestolen, onder andere door voorbijgangers en door de werknemers van Puls en andere bedrijven. Veel goederen werden door Nederlandse handelaars opgekocht.
Er zijn verslagen van buurtbewoners die zich over de goederen ontfermden en ze na de oorlog aan de eigenaren teruggaven - als die de oorlog hadden overleefd. Maar de meeste Joden kwamen niet terug, en als ze wel terugkwamen zagen ze hun eigendommen niet meer terug.
Een wagen van Abraham Puls haalde de spullen van Anne Frank, haar familie en de andere onderduikers in Het Achterhuis op, nadat zij allen op 4 augustus 1944 opgepakt waren.
Abraham Puls werd na de bevrijding door de Binnenlandse Strijdkrachten (BS) opgepakt en opgesloten in het Huis van Bewaring I (Weteringschans). Op 4 juni 1947 werd hij door het Bijzonder Gerechtshof Amsterdam ter dood veroordeeld, maar zijn straf werd op 4 februari 1949 omgezet in levenslange gevangenisstraf en op 25 mei 1959 werd deze straf omgezet in een straf van 24 jaar. Na verblijf in gevangenissen te Leeuwarden, Hoorn en Haarlem, kwam hij eind 1961 vrij. Daarna verdiende hij tot medio 1970 de kost als marktkoopman met een verkoopkraam in plastic artikelen. Daarnaast had hij vanaf 1969 een ventvergunning tot 1972 voor de verkoop van consumentenijs, koek, gebak, suikerwaren en frisdranken.
* https://www.dbnl.org/
* http://www.zuidelijkewandelweg.nl/
* https://www.parool.nl/
* http://www.joodsmonument.nl/
* https://www.joodsamsterdam.nl/abraham-puls-van-verhuizer-tot-rovershoofdman/
* ↑ https://www.joodsmonument.nl/nl/page/731503/verraad-door-puls
* ↑ Doodstraf voor Puls, Het Parool, 17 juni 1947
* ↑ Stadsarchief Amsterdam, vent- en standplaatsvergunningen. Gearchiveerd op 29 februari 2024.
# Weilrod

Weilrod is een gemeente in de Duitse deelstaat Hessen, en maakt deel uit van de Hochtaunuskreis. Weilrod telt 6.570 inwoners.

## Indeling

De gemeente bestaat uit 13 kernen:
* Altweilnau
* Cratzenbach
* Emmershausen
* Finsternthal
* Gemünden
* Hasselbach
* Mauloff
* Niederlauken
* Neuweilnau
* Oberlauken
* Rod an der Weil
* Riedelbach
* Winden
* 1 2 (de) Hessisches Statistisches Landesamt: Bevölkerung in Hessen am 31.12.2020 nach Gemeinden (Landkreise en kreisfreie Städte evenals gemeenten, inwonertallen op basis van de census 2011) (gearchiveerd)
Bad Homburg vor der Höhe · Friedrichsdorf · Glashütten · Grävenwiesbach · Königstein im Taunus · Kronberg im Taunus · Neu-Anspach · Oberursel · Schmitten · Steinbach · Usingen · Wehrheim · Weilrod
# Big (Rita Ora, David Guetta & Imanbek)

Big is een nummer van de Britse zangeres Rita Ora, de Franse dj David Guetta en de Kazachse dj Imanbek uit 2021, in samenwerking met de Amerikaanse rapper Gunna. Het is de enige single van Bang, een gezamelijke EP van Ora en Imanbek.

## Achtergrondinformatie

In "Big" worden EDM, house, electropop en hiphop met elkaar gecombineerd. De tekst gaat over plezier hebben en herinneringen maken aan gekke nachten. Ed Sheeran en Sam Martin (met wie Guetta eerder samenwerkte op Lovers on the Sun en Dangerous) hebben meegeschreven aan de tekst. Tijdens het schrijfproces had Ora Ed Sheeran persoonlijk benaderd om een refrein te schrijven, wat Sheeran binnen een kwartier al lukte. Het nummer werd een klein succesje in Ora's thuisland het Verenigd Koninkrijk, waar het de 53e positie bereikte. In Nederland haalde de plaat een 5e positie in de Tipparade, en ook in Vlaanderen reikte het nummer tot de Tipparade.

## Tracklijst

* Muziekdownload
* "Big" - 2:36
* ↑ Nederlandse Top 40
* ↑ Vlaamse Ultratop 50
* ↑ Verenigd Koninkrijk
* ↑ Ierland
* ↑ Duitsland
* ↑ Zwitserland
* ↑ Finland
* ↑ Hongarije
* ↑ Litouwen
* ↑ Kroatië
# Aartsbisdom Cincinnati

Het aartsbisdom Cincinnati (Latijn: Archidioecesis Cincinnatensis; Engels: Archdiocese of Cincinnati) is een metropolitaan aartsbisdom van de Rooms-Katholieke Kerk in de Amerikaanse staat Ohio die 19 county's in het zuidwesten van de staat omvat. De zetel van het aartsbisdom is in de stad Cincinnati. De aartsbisschop van Cincinnati is metropoliet van de kerkprovincie Cincinnati, waartoe ook de suffragane bisdommen Cleveland, Columbus, Steubenville, Toledo en Youngstown behoren.

## Geschiedenis

Op 19 juni 1821 richtte paus Pius VII het bisdom Cincinnati op als afsplitsing van het bisdom Bardstown. Het was suffragaan aan het aartsbisdom Baltimore. Op 8 maart 1833 werd een deel van het grondgebied afgestaan voor de oprichting van het bisdom Detroit. Op 23 april 1847 werd opnieuw een deel van het grondgebied afgestaan. Ditmaal voor de oprichting van het bisdom Cleveland. Op 19 juli 1850 werd Cincinnati tot aartsbisdom verheven. Hierna werd nog eenmaal gebied afgestaan voor de oprichting van het bisdom Columbus.

## Bisschoppen

* 1821–1832: Edward Dominic Fenwick OP
* 1833–1850: John Baptist Purcell (vervolgens aartsbisschop)

### Aartsbisschoppen

* 1850–1883: John Baptist Purcell
* 1883–1904: William Henry Elder
* 1904–1925: Henry Moeller
* 1925–1950: John Timothy McNicholas OP
* 1950–1969: Karl Joseph Alter
* 1969–1972: Paul Francis Leibold
* 1972–1982: Joseph Bernardin (vervolgens aartsbisschop van Chicago)
* 1982–2009: Daniel Edward Pilarczyk
* 2009-heden: Dennis Marion Schnurr
* Sint-Petrus' Bandenkathedraal
* Aartsbisschop Dennis Marion Schnurr
# Descurainia

Descurainia is een geslacht uit de kruisbloemenfamilie (Brassicaceae). De soorten komen voor in de delen met een gematigd klimaat op het noordelijk halfrond en verder in Centraal-Amerika, westelijk Zuid-Amerika en delen van Noord-Afrika.

## Soorten

* Descurainia adenophora (Wooton & Standl.) O.E.Schulz
* Descurainia adpressa Boelcke
* Descurainia altoandina Romanczuk
* Descurainia antarctica (E.Fourn.) O.E.Schulz
* Descurainia argentea O.E.Schulz
* Descurainia artemisioides Svent.
* Descurainia athrocarpa (A.Gray) O.E.Schulz
* Descurainia bourgaeana (E.Fourn.) Webb ex O.E.Schulz
* Descurainia brevifructa Boelcke ex J.B.Martínez
* Descurainia brevisiliqua (Detling) Al-Shehbaz & Goodson
* Descurainia browniae R.P.McNeill
* Descurainia californica (A.Gray) O.E.Schulz
* Descurainia canoensis Al-Shehbaz
* Descurainia cleefii Al-Shehbaz
* Descurainia cumingiana (Fisch. & C.A.Mey.) Prantl
* Descurainia depressa (Phil.) Reiche
* Descurainia erodiifolia (Phil.) Reiche
* Descurainia gilva Svent.
* Descurainia gonzalezii Svent.
* Descurainia hartwegiana (E.Fourn.) Britton
* Descurainia heterotricha Speg.
* Descurainia impatiens (Cham. & Schltdl.) O.E.Schulz
* Descurainia incana (Bernh. ex Fisch. & C.A.Mey.) Dorn
* Descurainia incisa (Engelm.) Britton
* Descurainia kenheilii Al-Shehbaz
* Descurainia kochii (F.Petri) O.E.Schulz
* Descurainia lasisiliqua O.E.Schulz
* Descurainia lemsii Bramwell
* Descurainia longepedicellata (E.Fourn.) O.E.Schulz
* Descurainia millefolia (Jacq.) Webb & Berthel.
* Descurainia myriophylla (Kunth ex DC.) R.E.Fr.
* Descurainia nana Romanczuk
* Descurainia nelsonii (Rydb.) Al-Shehbaz & Goodson
* Descurainia nuttallii (Colla) O.E.Schulz
* Descurainia obtusa (Greene) O.E.Schulz
* Descurainia paradisa (A.Nelson & P.B.Kenn.) O.E.Schulz
* Descurainia pimpinellifolia (Barnéoud) O.E.Schulz
* Descurainia pinnata (Walter) Britton
* Descurainia preauxiana (Webb) Webb ex O.E.Schulz
* Descurainia sophia (L.) Webb ex Prantl - Sofiekruid
* Descurainia sophioides (Fisch. ex Hook.) O.E.Schulz
* Descurainia streptocarpa (E.Fourn.) O.E.Schulz
* Descurainia stricta (Phil.) Reiche
* Descurainia torulosa Rollins
* Descurainia virletii (E.Fourn.) O.E.Schulz
* ↑ (en) Descurainia Webb & Berthel. Royal Botanic Gardens, Kew. Gearchiveerd op 27 november 2022.
... · Alliaria · Alyssum (Schildzaad) · Arabidopsis · Arabis (Scheefkelk) · Armoracia · Aubrieta · Barbarea (Barbarakruid) · Berteroa · Brassica (Kool) · Braya · Bunias (Hardvrucht) · Cakile · Calepina · Camelina · Capsella (Herderstasje) · Cardamine (Veldkers) · Cochlearia (Lepelblad) · Coincya · Conringia · Coronopus (Varkenskers) · Crambe (Bolletjeskool) · Descurainia · Diplotaxis (Zandkool) · Draba · Erophila · Eruca · Erucastrum · Eutrema · Erysimum (Steenraket) · Heliophila · Hesperis · Hirschfeldia · Hormathophilla · Hornungia · Iberis (Scheefbloem) · Isatis · Lepidium (Kruidkers) · Lobularia · Lunaria (Judaspenning) · Malcolmia · Matthiola · Neslia · Physaria · Pringlea · Ptilotrichum · Raphanus (Radijs) · Rapistrum · Rorippa (Waterkers) · Schouwia · Selenia · Sinapidendron · Sinapis · Sisymbrium (Raket) · Subularia · Teesdalia · Thlaspi (Boerenkers) · ...