OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Deelen (moeras)

De Deelen is een uitgestrekt complex van laagveenmoerassen in het lage midden van de Nederlandse provincie Friesland, ten zuiden van Aldeboarn en ten noorden van Tjalleberd, in de gemeenten Heerenveen en De Friese Meren.

## Ligging en omgeving

De Deelen liggen in de vroegere benedenloop van de Boorne of Koningsdiep. Het lage midden van Friesland bestond tot halverwege de 20e eeuw voor een groot deel uit laagveenmoerassen, die zich naar het zuiden toe uitstrekten tot aan de (nog steeds erg uitgestrekte en tegenwoordig grotendeels vallend onder Nationaal Park Weerribben-Wieden) moerassen van Noordwest-Overijssel. Door vervening is in de 20e eeuw echter veel veen verdwenen, waardoor De Deelen er tegenwoordig vrij geïsoleerd bijliggen.

## Beschrijving

De Deelen bestaan uit rietlanden, trekgaten met relatief veel open water, struwelen en (al dan niet schrale) graslanden. De trekgaten (“petgaten” in het Fries) in de Deelen zijn betrekkelijk nieuw, omdat men hier pas rond 1920 met vervenen begon. Bovendien wordt – bij wijze van natuurontwikkeling- nog steeds veen gewonnen waarbij nieuwe petgaten ontstaan. Zodoende wordt dit laagveencomplex gekenmerkt door een naar verhouding groot oppervlak aan open water en de jongere stadia in de successiereeks van open water naar land.

## Bescherming

Het gebied is grotendeels in bezit van het Staatsbosbeheer. Van dit gebied is 514 ha aangewezen als Vogelrichtlijngebied, zodat het deel uitmaakt van het door Europa beschermde natuurnetwerk Natura 2000. Onder de soorten waarvoor het gebied aangewezen zijn reigerachtigen als de roerdomp en de purperreiger broedvogels, terwijl de grote zilverreiger een geregelde gast is. In het riet broeden onder meer snor, rietzanger, grote karekiet en zwarte stern. Het gebied is mede aangewezen voor sommige van de vele soorten eendvogels die in het najaar massaal op de grote wateroppervlakten afkomen zoals het nonnetje, de smient en de slobeend. In de winter komen vele ganzen op bezoek zoals grauwe gans, kolgans en brandgans. Van de roofvogels valt bruine kiekendief het meest op.
In de schraallanden komen soorten voor als klokjesgentiaan en Spaanse ruiter. Het Staatsbosbeheer bezit in de omgeving bovendien nog veel grasland.
In de Deelen zijn zowel vaarroutes als rondwandelingen uitgezet. Een belangrijke toegang ligt bij Tjalleberd.
* Zicht op De Deelen vanuit de vogelkijkhut (2013). Links de Alddeel, de sloot die tijdens de vervening diende ter ontsluiting van het gebied.
# Vlag van Indre-et-Loire

De vlag van Indre-et-Loire is de niet-officiële vlag van het Franse departement Indre-et-Loire. Net als de meeste andere departementen van Frankrijk heeft Indre-et-Loire geen officiële vlag, maar wordt de hier rechts afgebeelde vlag op niet-officiële wijze gebruikt. De vlag is afgeleid van het wapen van dit departement.
De vlag bestaat uit een blauw veld bezaaid met gouden lelies in een geblokt rood-wit kader.
De vlag van het departement is ook dat van de voormalige provincie Touraine tot 1793. De blauwe achtergrond met gouden lelies is afgeleid van het Franse koninklijke wapen. De rood-wit kader is afgeleid van het wapen van de Basiliek en Abdij van Sint-Maarten van Tours, de hoofdstad van Touraine.
* ↑ France. www.cyber-flag.net. Geraadpleegd op 21 januari 2025.
* ↑ Indre-et-Loire (Department, France). crwflags.com. Geraadpleegd op 21 januari 2025.
* ↑ Drapeaux de l'Indre-et-Loire. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 21 januari 2025.
* ↑ Armoiries de l'Indre-et-Loire. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 21 januari 2025.
# Ectoïne

Ectoïne is een organische verbinding die voorkomt in verschillende soorten bacteriën. Het is een compatibele oplosstof die bacteriën als osmoliet gebruiken om osmotische stress te overleven. Ectoïne komt in hoge concentraties voor in halofiele micro-organismen en biedt weerstand tegen schadelijke veranderingen in zoutgehaltes en temperatuur. Ectoïne werd voor het eerst geïdentificeerd in het micro-organisme Ectothiorhodospira halochloris in 1990, en is sindsdien aangetroffen in een vele anderen gramnegatieve en grampositieve bacteriën, waaronder Halomonas titanicae.
Ectoïne wordt gesynthetiseerd in drie opeenvolgende enzymatische reacties uitgaande van asparagine-β-semialdehyde. De genen die voor deze biosynthese-enzymen coderen worden aangeduid als ectA, ectB en ectC. Ectoïne wordt gebruikt als een actief ingrediënt in producten voor huidverzorging en zonnebrandcrèmes. Het stabiliseert eiwitten en andere cellulaire structuren en beschermt de huid tegen UV-straling en uitdroging.

## Externe link

* (en) Description of ectoïne door Sigma-Aldrich
* ↑ (en) Peters P, Miwatani T, Honda T. (1990). The biosynthesis of ectoine. FEMS Microbiology Letters 71 (2): 157–61. PMID 1601286. DOI: 10.1016/0378-1097(90)90049-V.
* ↑ (en) Zaccai, Giuseppe; Bagyan, Irina; Combet, Jérôme; et al. (2016). Neutrons describe ectoine effects on water H-bonding and hydration around a soluble protein and a cell membrane. Scientific Reports 6: 31434. PMID 27527336. PMC 4985633. DOI: 10.1038/srep31434.
* ↑ (en) Louis P (1997). Characterization of genes for the biosynthesis of the compatible solute ectoine from Marinococcus halophilus and osmoregulated expression in Escherichia coli. Microbiology 143 ( Pt 4) (4): 1141–9. PMID 9141677. DOI: 10.1099/00221287-143-4-1141.
* ↑ (en) Stöveken N, et al. (2011). A specialized aspartokinase enhances the biosynthesis of the osmoprotectants ectoine and hydroxyectoine in Pseudomonas stutzeri A1501. Journal of Bacteriology 193 (17): 4456–68. PMID 21725014. PMC 3165526. DOI: 10.1128/JB.00345-11.
# Cangetta primulina

Cangetta primulina is een vlinder (nachtvlinder) uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Endotricha primulina door George Francis Hampson in een publicatie uit 1916.
De soort komt voor in Kameroen.
# Epacris

Epacris is een geslacht uit de heidefamilie (Ericaceae). De soorten komen voor in Oost- en Zuidoost-Australië en Nieuw-Zeeland.

## Soorten

* Epacris acuminata Benth.
* Epacris alpina Hook.f.
* Epacris apiculata A.Cunn.
* Epacris apsleyensis Crowden
* Epacris barbata Melville
* Epacris breviflora Stapf
* Epacris browniae Coleby
* Epacris calvertiana F.Muell.
* Epacris celata Crowden
* Epacris cerasicollina Crowden
* Epacris coriacea A.Cunn. ex DC.
* Epacris corymbiflora Hook.f.
* Epacris crassifolia R.Br.
* Epacris curtisiae Jarman
* Epacris decumbens (I.Telford) E.A.Br.
* Epacris exserta R.Br.
* Epacris franklinii Hook.f.
* Epacris glabella Jarman
* Epacris glacialis (F.Muell.) M.Gray
* Epacris gnidioides (Summerh.) E.A.Br.
* Epacris grandis Crowden
* Epacris graniticola Crowden
* Epacris gunnii Hook.f.
* Epacris hamiltonii Maiden & Betche
* Epacris heteronema Labill.
* Epacris impressa Labill.
* Epacris lanuginosa Labill.
* Epacris limbata Kr.J.Williams & F.Duncan
* Epacris lithophila Crowden & Menadue
* Epacris longiflora Cav.
* Epacris marginata Melville
* Epacris microphylla R.Br.
* Epacris moscalianus Crowden
* Epacris mucronulata R.Br.
* Epacris muelleri Sond.
* Epacris myrtifolia Labill.
* Epacris navicularis Jarman
* Epacris obtusifolia Sm.
* Epacris paludosa R.Br.
* Epacris pauciflora A.Rich.
* Epacris petrophila Hook.f.
* Epacris pilosa Crowden
* Epacris pinoidea Crowden & Menadue
* Epacris pulchella Cav.
* Epacris purpurascens Sims
* Epacris reclinata A.Cunn. ex Benth.
* Epacris rhombifolia (L.R.Fraser & Vickery) Menadue
* Epacris rigida Sieber ex Spreng.
* Epacris robusta Benth.
* Epacris serpyllifolia R.Br.
* Epacris sinclairii Hook.f.
* Epacris sparsa R.Br.
* Epacris sprengelioides (Maiden) E.A.Br.
* Epacris stuartii Stapf
* Epacris tasmanica W.M.Curtis
* Epacris virgata Hook.f.
* ↑ (en) Epacris Cav. Royal Botanic Gardens, Kew
... · Acrothamnus · Acrotriche · Agapetes · Agarista · Andersonia · Andromeda · Arbutus · Arctostaphylos · Calluna · Cassiope · Chimaphila · Daboecia · Dracophyllum · Empetrum · Enkianthus · Erica (Dophei) · Kalmia · Leptecophylla · Moneses · Monotropa · Orthilia · (Oxycoccus (Veenbes)) · Pieris · Pyrola (Wintergroen) · Rhododendron (Rododendron) · Vaccinium (Bosbes) . Woollsia . ...
# William Hesketh Lever

William Hesketh Lever, 1e burggraaf van Leverhulme (Bolton, 19 september 1851 – Hampstead, Londen, 7 mei 1925), was een Engelse industrieel en filantroop.
William Lever werd in 1851 geboren in Bolton, Lancashire, Engeland. Hij begon te werken in de kruidenierswarenfirma van zijn vader. Op 17 maart 1874 trouwde hij met Elizabeth Ellen Hulme. In 1886 begon hij samen met zijn broer James een zeepproducerend bedrijf onder de naam Lever Brothers (nu onderdeel van Unilever). Dit bedrijf was een van de eerste firma's die zeep maakte uit plantaardige palmolie, waarmee hij uiteindelijk een van de rijkste mensen in het Verenigde Koninkrijk werd.
Lever is ook bekend vanwege zijn initiatief om vanaf 1888 het modeldorp Port Sunlight in de Merseyside te bouwen, dat was bedoeld om de arbeiders van Lever Brothers op een moderne en hygiënische wijze te huisvesten.
Hij werd Baron Leverhulme van Bolton-le-Moors op 21 juni 1917 en Burggraaf Leverhulme van de Buiten-Hebriden op 27 november 1922, waarbij hij hulme aan zijn naam toevoegde ter ere aan zijn vrouw. Hij kocht in 1917 de Hebriden-eilanden Lewis en Harris om de visindustrie daar op te bouwen, maar de projecten die hij daar begon gaven hem uiteindelijk weinig voldoening. Wel werd op het eiland Harris als dankbetuiging een plaats naar hem vernoemd: Leverburgh. William Lever overleed in 1925 aan een longontsteking, mogelijk als gevolg van zijn gewoonte om altijd halfbeschermd in de open lucht te slapen. Zijn begrafenis werd bijgewoond door 30.000 mensen.

## Literatuur

* (en) Macqueen, Adam The King of Sunlight : How William Lever Cleaned Up the World, Bantam Press, 2004. ISBN 0 593 05185 8
* (en) Nicolson, Nigel Lord of the isles: the story of Lord Leverhulme, ISBN 0 86152 215 X
* ↑ (en) William Hesketh Lever. Grace's Guide To British Industrial History. Geraadpleegd op 3 januari 2024.
# Everhard I van Berg-Altena

Everhard I van Berg-Altena (circa 1130 – 23 januari 1180) was van 1160 tot aan zijn dood graaf van Altena. Hij behoorde tot het huis Berg en was een van de stamvaders van de graven van Mark.

## Levensloop

Everhard I was een zoon van graaf Adolf II van Berg uit diens tweede huwelijk met Irmgard, dochter van graaf Engelbert van Schwarzenburg.
Na de abdicatie van zijn vader werd hij in 1160 graaf van Altena, terwijl zijn broer Engelbert I het graafschap Berg kreeg. Beide broers lagen jarenlang in conflict.
Everhard overleed rond het jaar 1180. Zijn domeinen werden verdeeld tussen zijn zonen Arnold en Frederik.

## Huwelijk en nakomelingen

Everhard was gehuwd met Adelheid, dochter van graaf Hendrik van Arnsberg. Ze kregen minstens vier kinderen:
* Arnold (1150-1209), graaf van Altena
* Frederik (1155-1198/1199), graaf van Altena
* Adolf I (1157-1220), aartsbisschop van Keulen
* Oda (overleden in 1224), huwde met graaf Simon van Tecklenburg
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Eberhard I. von Berg-Altena op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Havengebouw (Amsterdam)

Het Havengebouw is een kantoorgebouw aan de De Ruijterkade in Amsterdam. Het gebouw staat op een prominente locatie aan het IJ. Het hoofdkantoor van het Havenbedrijf Amsterdam is hier gevestigd. Daarnaast zijn er andere bedrijven en instellingen en woningen.

## Geschiedenis

In de jaren vijftig en zestig streefde de Amsterdamse gemeenteraad naar een verregaande cityvorming binnen de grachtengordel. Het Havengebouw van W.M. Dudok en R. Magnée uit 1960 is een van de weinige concretiseringen van de gemeenteplannen voor hoogbouw in de binnenstad uit de wederopbouwperiode van na de Tweede Wereldoorlog.
De Amsterdamse gemeenteraad koos in 1953 voor een functionalistisch ontwerp van de befaamde architect Willem Dudok, waar men getuige een raadsverslag uit die tijd zeer over te spreken was: "De gemeente verwacht dat door de verwezenlijking van het plan een zeer grote verbetering van het uiterlijk van deze omgeving tot stand zal worden gebracht en dat dit gedeelte van de IJ-oever hierdoor een aantrekkelijk punt in de haven zal worden."
Het nieuwe Scheepvaarthuis, dat de locatie aan de Prins Hendrikkade zou vervangen, telde dertien verdiepingen, waarvan de hoogste twee door een restaurant, bedrijfskantine, café en bar werden ingenomen. De schetsen van Dudok getuigen van een optimistisch vooruitgangsstreven met op het dak landende helikopters en drukke verkeersstromen op de begane grond. Slechts een deel van het ontwerp werd uitgevoerd; een zeven verdiepingen hoog bouwblok - parallel aan het water en loodrecht op het Havengebouw - werd uiteindelijk nooit uitgevoerd. Tot grote spijt van Dudok. Bij de opening van het gebouw op 14 mei 1960 stelde hij dat bepaalde delen van het gebouw alleen kunnen worden begrepen wanneer het bijgebouw er ook zou komen.
In 2007 werd het Havengebouw een gemeentelijk monument.

## Externe link

* Havengebouw Amsterdam
* Architectuurgids.nl: Havengebouw Amsterdam
* ↑ Het Parool, Tim Verlaan/Arcam, 15 april 2010: Stadsgezichten: Havengebouw
# Frencq

Frencq (Nederlands: Frenk) is een gemeente in het Franse departement Pas-de-Calais (regio Hauts-de-France) en telt 705 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Montreuil.

## Geografie

De oppervlakte van Frencq bedraagt 20,1 km², de bevolkingsdichtheid is 35,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Frencq met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Carel Steven Adama van Scheltema (dichter)

Carel Steven Adama van Scheltema (Amsterdam, 26 februari 1877 - Bergen, 6 mei 1924) was een Nederlandse socialistische dichter.
Adama van Scheltema studeerde korte tijd medicijnen, werd toneelspeler, dreef een kunsthandel om zich dan geheel aan de literatuur te wijden. Hij trad toe tot de SDAP (een deel van zijn oeuvre bestaat dan ook uit socialistische gedichten). Op 24 oktober 1907 trad Adama van Scheltema in het huwelijk met Annie Catharina Kleefstra.
Adama van Scheltema wilde tot een nieuwe volkskunst komen en bestreed vanuit die gedachte ook de Tachtigers. In De grondslagen eener nieuwe poëzie (1907) bestreed hij de "kunst omwille van de kunst"-gedachte, en pleitte in plaats daarvan voor kunst omwille van de mensen om je heen. En verder: Een gedicht moet zijn een muziekstuk van woorden en gedachten, dat door zooveel mogelijk onzer medemenschen kan worden gevoeld en begrepen. Zijn gedichten vallen dan ook op door de eenvoud. Zijn politieke gedichten worden tegenwoordig niet meer zo op prijs gesteld, maar zijn natuurgedichten bevallen nog steeds.
Zijn tekst "Polder met jouw witte wegen en jouw sloten aan den kant" werd op muziek gezet door Johannes Wierts.
In de Volkszangbibliotheek van de Nederlandsche Koorvereeniging staat een koorbewerking van "Zondag" door Cornelis Dopper (1870-1939)
De gedichten "Voorbij", "Avondgebed", "Stilte", "Verlangen" en "Bede" werden door kerkmusicus Willem Vogel getoonzet.
Hij overleed in Bergen op 47-jarige leeftijd. Hij was de kleinzoon van de predikant Carel Steven Adama van Scheltema.
Amsterdam eerde hem net als Delft met een Adama van Scheltemaplein, waarop ook het Gedenkteken Adama van Scheltema uit 1933 staat, dat er eerder stond dan dat het plein zijn naam droeg. Ook de weg in Bergen (N.-H.) waaraan Adama van Scheltema in villa 'De Windroos' woonde, is naar hem vernoemd.
# Mihail Kogălniceanu International Airport

Mihail Kogalniceanu Airport (IATA-code CND) ligt 26 km ten noorden van de Roemeense stad Constanta. De luchthaven is vernoemd naar Mihail Kogălniceanu (1817-1891).
Er zijn directe vluchten vanuit onder andere Milaan, Athene, Parijs, Brussel en Düsseldorf.
Tijdens het begin van de tweede Golfoorlog werd het vliegveld gemoderniseerd, omdat er Amerikaanse soldaten waren gelegerd.

## Luchtmachtbasis

Een 2-tal kilometer westelijk van de luchthaven ligt de gelijknamige luchtmachtbasis, officieel de Baza 57 Aeriană "Căpitan Aviator Constantin Cantacuzino (“Vliegbasis 57 Kapitein-vliegenier Constantin Cantacuzino”). Het is de thuisbasis van het Roemeense 572e Helikopter Squadron, en sedert 2013 ook van het US Army Area Support Group Black Sea (7e Leger. In 2024 zijn werken gestart om van de basis van wat uiteindelijk de grootste Europese militaire basis van de NAVO-alliantie zal worden. Het project van 2,7 miljard dollar zal de luchtmachtbasis uitbreiden tot bijna 30 km2, en onderdak bieden aan ongeveer 10.000 NAVO-personeelsleden en hun gezinnen.
Volgens de Zwitserse onderzoeker Dick Marty, heeft de CIA op deze vliegbasis waarschijnlijk gevangenen ondervraagd die verdacht werden van terrorisme.
* ↑ (en) NATO Builds Largest Europe Base Near Black Sea. Newsweek (18 maart 2024). Gearchiveerd op 18 maart 2024.
# Corpus inscriptionum Latinarum

Het Corpus inscriptionum Latinarum (CIL) is een omvangrijke verzameling van antieke Latijnse inscripties. Het vormt een belangrijke bron voor epigrafische studies en geeft inzicht in alle aspecten van het Romeinse leven. In het CIL zijn inscripties verzameld uit alle delen van het Romeinse Rijk en deze zijn geografisch en systematisch geordend.

## Ontstaan

In 1847 werd in Berlijn een comité opgericht met als doel het verzamelen van alle destijds bekende Latijnse inscripties, die in de voorgaande eeuwen door honderden geleerden apart waren beschreven. De bekende geschiedkundige Theodor Mommsen was een van de leidende figuren in dit project. Hij schreef zelf ook verschillende delen. Om een zo accuraat mogelijke beschrijving van een inscriptie te maken, probeerden de schrijvers zo veel mogelijk de originele inscripties zelf te bestuderen. Waar deze verloren waren gegaan, vergeleek men de verschillende versies van auteurs die dezelfde inscriptie hadden beschreven. Het eerste deel werd in 1853 uitgegeven.

## Inhoud

Het CIL bestaat momenteel uit 17 delen, waarin ongeveer 180.000 inscripties worden beschreven. Het eerste deel beschrijft de oudste inscripties, tot aan het einde van de Romeinse Republiek. Delen II tot en met XIV zijn geografisch geordend, naar de regio waar ze zijn gevonden. Andere delen zijn meer thematisch, zo is deel XVII geheel gewijd aan mijlpalen. Het CIL wordt nog continu bijgewerkt, aan deel XVIII wordt momenteel gewerkt.
Waar mogelijk zijn de inscripties voorzien van een afbeelding (foto of tekening). De oorspronkelijke letters worden weergegeven, met een aanvullende interpretatie voor afkortingen en ontbrekende woorden. De tekst is in het Latijn.

## Schrijvers en uitgevers

Tot de uitgevers van enkele banden behoren naast de reeds eerder vermelde Mommsen: Eugen Bormann, Hermann Dessau (die ook Inscriptiones Latinae Selectae zou uitgeven), Wilhelm Henzen, Otto Hirschfeld, Emil Hübner, Christian Hülsen en Karl Zangemeister. Later zouden ook Géza Alföldy, Attilio Degrassi, Herbert Nesselhauf bijdragen aan de CIL.

## EDCS

In het digitale tijdperk is er de Epigraphic-Datenbank van Claus en Slaby (EDCS) bij gekomen, die een veelvoud van inscripties bevat, met foto's in plaats van tekeningen. En uiteraard is ze doorzoekbaar.
# Anania egentalis

Anania egentalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys verbascalis var. egentalis door Hugo Theodor Christoph in een publicatie uit 1881.
De soort komt voor in het Russische Verre Oosten (Oblast Amoer) en Japan.
# Vlag van Seine-Saint-Denis

De vlag van Seine-Saint-Denis is de niet-officiële vlag van het Franse departement Seine-Saint-Denis. Net als de meeste andere departementen van Frankrijk heeft Seine-Saint-Denis geen officiële vlag, maar wordt de hier rechts afgebeelde vlag op niet-officiële wijze gebruikt. De vlag is afgeleid van het wapen van dit departement.
De vlag is verdeeld in twee helften:
* Bovenste helft: Een blauwe achtergrond met een patroon van gouden lelies.
* Onderste helft: Een rode achtergrond met drie gouden graanhalmen in het midden, en een witte geometrische vorm die lijkt op een omgekeerde V.
* Midden: Het witte tandwiel staat in het midden boven de rode sectie.
De gouden lelies op een blauw veld herinnert aan de historische vlag van Île-de-France en de Kathedraal van Saint-Denis waar de koningen van Frankrijk begraven liggen. De vlucht staat voor het vliegveld Le Bourget en de drie korenaren staan voor de landbouwactiviteiten van het departement. Het tandwiel symboliseert de industrie.
* ↑ France. www.cyber-flag.net. Geraadpleegd op 23 januari 2025.
* ↑ Seine-Saint-Denis (Department, France). crwflags.com. Geraadpleegd op 23 januari 2025.
# NGC 5812

NGC 5812 is een elliptisch sterrenstelsel in het sterrenbeeld Weegschaal. Het hemelobject werd op 5 maart 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.
NGC 5812 bevindt zich, vanaf de Aarde gezien, 1 graad ten noorden van Delta Librae (Zuben Elakribi). De ster HD 132953 op een derde van een graad ten oostzuidoosten van NGC 5812 kan als gidsster fungeren tijdens het opzoeken van het sterrenstelsel.
Waarnemers in de Benelux kunnen, aan de hand van NGC 5812, op zoek gaan naar de gordel van geostationaire satellieten. De telescoop met volgmechanisme dient naar NGC 5812 gericht te worden, de geostationaire satellieten bewegen traag doorheen het beeldveld.

## Synoniemen

* MCG -1-38-16
* UGCA 398
* PGC 53630
# Hershey

Hershey kan verwijzen naar de volgende plaatsen in de Verenigde Staten:
* Hershey (Nebraska)
* Hershey (Pennsylvania)
Personen met de achternaam Hershey:
Bedrijf met Hershey in de naam:
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Hershey en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Mijnendienst

De Mijnendienst is bij de Nederlandse Koninklijke Marine het onderdeel dat zorgdraagt voor het mijnenvrij houden van havens en vaarroutes.
De Mijnendienst is voortgekomen uit de Torpedodienst, die uit de 19e eeuw stamt. In de 19e eeuw was torpedo de aanduiding voor elke vorm van onderwaterexplosief. Pas later is men die naam gaan associëren met torpedo's zoals wij die nu nog kennen. De mijnendienst is opgericht in 1907.
De Mijnendienst beschikt over twaalf mijnenjagers en vier duikvaartuigen. De duikvaartuigen worden vooral in binnenwateren gebruikt. Na het afschaffen van de laatste vaartuigen van de Dokkumklasse zijn er geen mijnenvegers meer. Er zijn plannen om drie mijnenjagers in te richten als moederschip voor vier radiografisch bestuurbare mijnveegdrones.
De Mijnendienst kent een operationele groep (met een flottielje mijnenjagers), een logistieke groep (met kazernes in Den Helder en Vlissingen), een Groepering Conservatie (waar reserveschepen worden onderhouden) en de Duik- en Demonteergroep (DDG).
Vaartuigen van de mijnendienst worden op de Noordzee ook ingezet voor kustwachttaken en als visserijpolitie.
De Mijnendienst draagt ook zorg voor het onderhoud van de vaartuigen van de Dienst der Hydrografie.
Op 15 juli 2005 zijn de Onderzeedienst en de Mijnendienst als zelfstandige onderdelen opgehouden te bestaan, nadat de vaandels van beide diensten in aparte ceremonieën zijn overgedragen door de commandanten aan de Commandant Zeemacht in Nederland (CZMNED), viceadmiraal (VADM) J.W. Kelder.