OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Energieleverancier

Een energieleverancier is een energiebedrijf dat energie produceert of inkoopt bij een energieproducent en deze verkoopt aan eindverbruikers. Energie wordt geleverd in de vorm van elektriciteit, gas of warmte. In verband met de liberalisering van de energiemarkt mogen energieleveranciers en energieproducenten in Europa op grond van Europese regelgeving geen eigenaar zijn van het net waarover de energie wordt getransporteerd. Het elektriciteitsnet, gasnet en warmtenet zijn in eigendom van en worden beheerd door netbeheerders.

## Energievormen

De energie die wordt geleverd kan fossiele of duurzame energie zijn, in de vorm van elektriciteit, gas of warmte. Deze kan worden opgewekt in een gascentrale, kerncentrale, warmte-krachtcentrale of kolencentrale of met zonne-energie, windenergie, waterkracht of via warmte-krachtkoppeling.

## Nederland

Afnemers van energieleveranciers worden onderscheiden in kleinverbruikers en grootverbruikers. Een kleinverbruiker is iemand met een elektriciteitsaansluiting van maximaal 3x80A en/of een gassaansluiting van maximaal 40m³(n) per uur. Over het algemeen zijn dit huishoudens, zzp’ers, kleine bedrijven, verenigingen en stichtingen. Iedereen kan zonder vergunning energie leveren aan grootverbruikers van stroom en gas. Voor levering aan kleinverbruikers heeft een leverancier op grond van de Elektriciteitswet en/of Gaswet een energievergunning nodig van de Autoriteit Consument en Markt (ACM). In een aantal gevallen mag iemand zonder vergunning in beperkte mate ook aan kleinverbruikers leveren. Vergunninghouders staan onder toezicht van de ACM. Vergunningen worden door de ACM afgegeven namens de Minister van Economische Zaken en Klimaat. Eind 2023 waren er in Nederland 58 vergunninghouders voor levering van elektriciteit en 56 voor gas.

### Opsplitsing van energiebedrijven

In de 20ste eeuw waren energiebedrijven gewoonlijk nutsbedrijven die verticaal waren geïntegreerd, dat wil zeggen bedrijven die zowel opwekking als transport via het net en levering aan de afnemers verzorgden. De basis voor de opsplitsing van energiebedrijven werd gelegd met Richtlijn 96/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 19 december 1996. In 2004 kondigde het Nederlandse kabinet aan dat verticaal geïntegreerde energiebedrijven moesten worden opgesplitst in enerzijds netbeheerders en anderzijds energie-producenten en -leveranciers. In 2006 leidde dit tot de Wet onafhankelijk netbeheer of Splitsingswet.
In 2007 maakte de Europese Commissie plannen bekend voor de definitieve doorvoering van de splitsing. In 2015 bepaalde de Hoge Raad definitief dat Nederlandse verticaal geïntegreerde energiebedrijven moesten worden opgesplitst.

## België

In Vlaanderen hebben leveranciers van aardgas en/of elektriciteit altijd een leveringsvergunning nodig van de Vlaamse Regulator van de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG).
Eind 2023 waren er in Vlaanderen 35 vergunninghouders voor levering van elektriciteit en 28 voor gas.
# Jan P. Strijbos

Jan Pieter Strijbos - vooral bekend onder de naam: Jan P. Strijbos - (Haarlem, 14 maart 1891 – Bentveld, 10 mei 1983) was een Nederlands natuurliefhebber, ornitholoog, schrijver, natuurfotograaf en -filmer. Strijbos schreef een groot aantal boeken en artikelen over vogels.

## Biografie

Aanvankelijk werkzaam als bouwkundig tekenaar op het architectenbureau van zijn oom, in 1927 koos Strijbos voor een onzeker bestaan als publicist. Zijn eerste grote werk was deel 1 van de tweedelige serie Hoe heet die vogel?, in 1930 gevolgd door het tweede deel, waarvoor hij ook de tekeningen vervaardigde.
Vanaf 1925 schreef hij frequent in kranten zoals De Telegraaf (ook in 1940-45) en later ook in Het Parool, waarmee hij nationale bekendheid verwierf. Zijn mooiste werk is misschien wel het in 1935 uitgebrachte De Blauwe Reiger, de eerste Nederlandse monografie over de blauwe reiger. Behalve als publicist was Strijbos in deze jaren ook bekend als fotograaf: vooral indrukwekkend zijn zijn foto's van de vooroorlogse aalscholverskolonie te Lekkerkerk.
Na de oorlog was Strijbos aanwezig op de eerste naoorlogse Nederlandse walvisvaartexpeditie aan boord van de “Willem Barendsz” (1946-1947). Zijn reislust bleef in deze jaren niet langer beperkt tot Nederland: hij bezocht Spitsbergen, de Seychellen, Zuid-Afrika, de Verenigde Staten en Canada, Turkije, Groenland, de Galápagoseilanden, Kenia en Nieuw-Zeeland.
Onder zijn vrienden waren onder meer de ornitholoog Karel Voous, de etholoog Niko Tinbergen, de biologen Jac. P. Thijsse en Eli Heimans.

## Foto's van Strijbos

* Nederlandse walvisvaart 1947

## Eerbewijzen en onderscheidingen

* 1960: erelid van Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Vogels (Vogelbescherming)
* 1975: de Gouden Lepelaar van de Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Vogels
* 1976: erelid van de Club van Nederlandse Vogelkundigen
* 1977: de Heimans en Thijsse Prijs
* 1979: de ANWB Edo Bergsma Prijs
* 1980: de Cornelis van Doorn Prijs
* 1980: Ridder in de Orde van de Gouden Ark
# Domkerk van Savonlinna

De Dom van Savonlinna (Fins: Savonlinnan tuomiokirkko) is een kerkgebouw in de Finse stad Savonlinna. Het kerkgebouw diende van 1896 tot 1925 als bisschopskerk van het evangelische-lutherse bisdom Savonlinna. Tegenwoordig is het de parochiekerk van de kerkelijke gemeente Savonlinna-Sääminki.

## De eerste domkerk

In 1850 verordonneerde gouverneur Alexander Adam Thesleff de bouw van de kerk in Savonniemi. Hij werd in neogotische stijl ontworpen door Axel Hampus Dalström en tussen 1874 en 1878 door metselaars uit Sint-Petersburg en timmerlieden uit Wijburg gebouwd. Op 2 februari 1879 volgde de inwijding van het kerkgebouw. In 1896 werd het nieuwe bisdom Savonlinna opgericht en de kerk werd toen de zetelkerk van de bisschop. De eerste bisschop was Gustaf Johansson. In 1925 werd de zetel van het bisdom verplaatst naar Wijburg, maar de kerk behield de titel kathedraal.
Voor de bouw van de eerste domkerk werd veel hout gebruik. De preekstoel stond in het midden van de banken naast de eerste pijler. Het neogotische hoogaltaar bevatte een schilderij van Aleksandra Såltin met als thema de Transfiguratie van Christus.

## De tweede domkerk

Tegen het einde van de Winteroorlog werd de eerste kerk op 1 maart 1940 vrijwel geheel verwoest tijdens de bombardementen op de stad. Er volgde een herbouw in de jaren 1947-1948 volgens de tekeningen van Bertel Karl Liljequist in een vereenvoudigde en minder neogotische stijl. Op 4 december 1949 werd de kerk opnieuw ingezegend.
In de kerk is plaats voor 1000 gelovigen.
Het altaarretabel met de voorstelling van "Jezus in Gethsemane" werd geschilderd door Paavo Leinonen en het fresco in het gewelf door Antti Salmenlinna

## Restauratie

De domkerk werd in de jaren 1990-1991 gerestaureerd door de interieurarchitect Ansu Åström. Het raam achter het altaar werd toen ingebracht. Het is een werk van Lauri Ahlgren en stelt "de vier rivieren van het paradijs" voor. In samenhang met de restauratie kocht de kerk een nieuw orgel aan van het orgelbouwbedrijf Martti Porthan. Als voorbeeld voor het orgel dienden de Duitse barokorgels van de beroemde orgelbouwer Gottfried Silbermann. Het instrument bezit 45 registers, drie manualen en één pedaal en een mechanisch orgelwerk.
# Het Urker Mannenkoor 'Hallelujah'

Het Urker Mannenkoor 'Hallelujah' werd opgericht op 8 februari 1897 in Urk en is daarmee het oudste koor van Urk. Het koor is een zangvereniging met een christelijk karakter en staat onder leiding van dirigent Bert Moll. Het telt tachtig leden, onder wie veel jongeren.
Het repertoire bestaat uit psalmen, christelijke liederen in diverse talen en klassieke koorwerken. Regelmatig verschijnen nieuwe geluidsdragers. Vanwege de grote verdiensten voor de (christelijke) muziek werd het koor onderscheiden met de Koninklijke Erepenning.
* www.bertmoll.nl
* VPRO-documentaire over het Urker Mannenkoor
# Modlin

Modlin (tijdens de Russische overheersing Novogeorgiewsk genaamd) was een dorp in de buurt van Warschau in Polen. Het ligt aan de oevers van de rivieren Wisła en Narew. Sinds 1961 is het een wijk van de stad Nowy Dwór Mazowiecki.
Nabij Modlin ligt Vesting Modlin, een kasteel omringd door de rivieren. Tot 1918 was de stad gelegen in het Russische tsarenrijk. In de Eerste Wereldoorlog vond hier de belegering van Novogeorgievsk plaats. In de Tweede Wereldoorlog heeft bij Modlin een veldslag plaatsgevonden.
Tegenwoordig is Modlin vooral bekend omwille van de nabijgelegen luchthaven Warschau-Modlin.
# Vlag van Tzum

De vlag van Tzum is de dorpsvlag van het Nederlandse dorp Tzum, in de Friese gemeente Waadhoeke. De vlag werd in 2005 aangenomen en in 2006 geregistreerd.

## Beschrijving

De beschrijving van de vlag is als volgt:
   In vieren van geel en groen op 1/3 vlaglengte van de broekzijde; over alles heen een klaver met een rechte steel, met een hoogte gelijk aan 2/3 vlaghoogte, van rood in het geel en van wit in het groen.
De kleuren zijn afkomstig van het dorpswapen.

## Symboliek

* Vierdeling van het wapen: verwijst naar de opdeling van het grote dorpsgebied van Tzum in vieren.
* Groene velden: duiden op de graslanden rond het dorp.
* Klaverblad: symbool voor de landbouw.
# Bellenvat

Een bellenvat is een vat waarin bewegingen van subatomaire deeltjes zichtbaar kunnen worden gemaakt. Een bellenvat lijkt wat werking betreft op een nevelvat.

## Geschiedenis

Sinds het begin van de 20e eeuw waren wetenschappers op zoek naar methoden om subatomaire deeltjes en interacties daartussen te visualiseren. Hoewel het in 1910 uitgevonden nevelvat dit gedeeltelijk mogelijk maakte, konden met het bellenvat veel meer en complexere interacties worden waargenomen. Het apparaat werd uitgevonden door Donald Glaser en in 1960 ontving hij hiervoor de Nobelprijs voor de Natuurkunde. In de daaropvolgende 20 jaar is er veel experimenteel onderzoek gedaan met bellenvaten en heeft men veel meer inzicht gekregen in het gedrag van subatomaire deeltjes. Veel deeltjes waarvan alleen op theoretische gronden het bestaan werd vermoed, zijn met bellenvaten bevestigd.

## Werking

Een bellenvat is een vat gevuld met een doorzichtige vloeistof die een temperatuur heeft vlak onder het kookpunt. Door kortstondig de druk te verlagen komt het kookpunt onder de temperatuur van de vloeistof te liggen, en raakt de vloeistof oververhit. Een hoogenergetisch deeltje dat in contact komt met de vloeistof, zal daarin een spoor van ionen veroorzaken die als nucleatiekernen voor gasbelletjes fungeren. Daardoor wordt het spoor van zo'n deeltje zichtbaar.
In een bellenvat zijn grofweg vier onderdelen te onderscheiden. Allereerst is er het vat zelf, dat meestal met vloeibare waterstof of deuterium is gevuld. Om in korte tijd de druk in het vat te verlagen, is er een zuiger aangebracht. Bovenin is een camera aangebracht om de bellensporen vast te leggen. Ten slotte wordt over het vat een homogeen magnetisch veld aangelegd om de geladen deeltjes af te buigen (door de lorentzkracht).
Uit de kromming van de bellensporen kunnen de massa en lading van de deeltjes worden bepaald. De snelheid wordt bepaald door middel van de afstand tussen de bellen.
* ↑ Donald A. Glaser (1952). Some Effects of Ionizing Radiation on the Formation of Bubbles in Liquids. Phys. Rev. 87 (4): 665–665. DOI: 10.1103/PhysRev.87.665.
# Vlag van Vrouwenparochie

De vlag van Vrouwenparochie is de dorpsvlag van het Nederlandse dorp Vrouwenparochie, in de Friese gemeente Waadhoeke. De vlag werd in de huidige vorm in 2010 geregistreerd.

## Beschrijving

De beschrijving van de vlag is als volgt:
   Vijf lengtebanen van rood, wit, zwart, wit en rood, in de verhouding 3:2:5:2:3; een blauwe broekingsdriehoek met de punt op het vlagmidden, belegd met een gele lelie.
De kleuren zijn afkomstig van het dorpswapen.

## Symboliek

* Rode banen: indirect afgeleid van de vlag van het buurdorp Oude Leije.
* Zwarte baan met witte banen: verwijzen naar de vierkanten uit het dorpswapen.
* Broekingsdriehoek: ontleend aan de vlag van het Bildt, de gemeente waar het dorp eerder tot behoorde.
* Fleur-de-lis: symbool voor Maria en daarmee een verwijzing naar de plaatsnaam "Vrouwenparochie".
# Tseten Dolma

Tseten Dolma (Shigatse, juni 1937) is een Tibetaanse zangeres die gespecialiseerd is in de keelzang. Ze werd geboren in familie van horigen die alles moesten voor de lama's en edelen. Ze is in 1964 afgestudeerd aan de Shanghai Conservatory of Music. Ze is ook de vijfde vicevoorzitter geweest van China Federation of Literary and Art Circles.
Ze is zeer bekend in Volksrepubliek China vanwege haar vele optredens op de Chinese staatstelevisie China Central Television. Ze is sinds de jaren zestig zeer populair in de Chinese popmuziek. Haar eerste belangrijke optreden was in de film Nongnu. Ze zong toen het Standaardmandarijnse lied Lied van de emancipatie der slaven. Haar liedjes zijn meestal gezongen in het Tibetaans, daarnaast zingt ze ook Standaardmandarijnse liedjes. Ook zijn er liedjes waarin ze allebeide talen zingt.
Naast muzikale carrière heeft ze ook politieke carrière gemaakt en heeft ze in de Tibetaanse politiek gezeten.

## Externe link

* Het lied Lied van de emancipatie der slaven op YouTube
# Kleine Waterstraat

De Kleine Waterstraat is gelegen tussen de Wakapasi en de Van Sommelsdijckstraat in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo. Het ligt in het verlengde van de Kleine Combéweg. Aan het eind splitst de straat zich op in de Wilhelminastraat en de Cornelis Jongbawstraat. Dit deel van de stad staat wel bekend als Hartje Paramaribo.

## Bouwwerken

De Kleine Waterstraat loopt door een toeristisch centrum met het Queens Hotel en de hotels van de Torarica Groep. Ook in de zijstraten, zoals de Wakapasi, de Van Roseveltkade, de Kleine Dwarsstraat en de Van Sommelsdijckstraat, bevinden zich uitgaansgelegenheden.

## Koeliedepot

Tussen de Kleine Waterstraat en de Surinamerivier stond sinds de tweede helft van de 19e eeuw het Koeliedepot, een opvangcentrum voor contractarbeiders uit India en Java. In de loop van de 20e eeuw werd het depot afgebroken. Op dit terrein zijn sinds 1962 hotels van de Torarica Group gebouwd. In 1994 werd aan de Kleine Combéweg het monument Baba en Mai onthuld dat herinnert aan de immigratie van contractarbeiders.

## Gedenkteken

In de Kleine Waterstraat bevinden zich de volgende kunstwerken:
| Onderwerp | Type | Kunstenaar | Onthulling | Locatie | Omschrijving |
| Standbeeld van een kotomisi | standbeeld | Jo Rens | 1962 | Hotel Torarica | vrouw in koto-kleding |
| buste van Erwin de Vries | borstbeeld | Erwin de Vries zelf | 2017 | terras van Sidewalk Café 't Vat | beeldend kunstenaar |
# Eugène Quanjel

Eugène (Jacques Willem) Quanjel (Heerlen, 18 december 1897 – aldaar, 12 maart 1998) was een Nederlands kunstschilder, glaskunstenaar, beeldhouwer en ontwerper.
Quanjel was gedurende z'n leven werkzaam als bouwkundige bij Staatsmijn Maurits, maar was daarnaast een veelzijdig kunstenaar. De schilderstijl van Quanjel kan het beste worden omschreven als impressonistisch. Hij hield zich daarbij voornamelijk bezig met landschappen, stadsgezichten en bloemen.
Veel monumenten in de provincie Limburg, waaronder een beeldengroep uit 1957 van een mijnwerker, een havenarbeider en een landbouwer in de haven van Stein en het beeld de Oranjeboom in Geleen zijn door hem ontworpen. Ook het ontwerp van het openluchttheater in het Steinerbos is van de hand van Quanjel. Veel door Quanjel ontworpen glas-in-loodramen zijn terug te vinden in kerkgebouwen.
Omdat het in 2008 tien jaar geleden was dat Quanjel overleed is dat jaar een boek uitgebracht met een overzicht van het werk van de kunstenaar. Daarnaast zijn twee overzichtstentoonstellingen georganiseerd, in zowel het gemeentehuis van Heerlen als in de loonhal van de vroegere Staatsmijn Maurits.

## Werken (selectie)

* Sint-Hubertuskerk (1937) in Genhout
* Mijnmonument (1937) in Geleen
* Ontwerp van de Sint-Barbarakapel (1952) in Urmond
* Ramen in de Christus Koningkerk (1953) in Geleen
* Terracotta tableaus (1954) bij de Lourdesgrot in Mariarade
* De mijnwerker, een havenarbeider en een landbouwer (1957) in de haven van Stein
* Ontwerp van de Mariakapel (1957) in Nagelbeek
* Vier raampartijen in de Heilig Hart van Jezuskerk (1962) in Mariarade, Hoensbroek
* Sint-Barbarabeeld (1965) in Maasniel
* Glasmozaïeken in de Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkranskerk (1967) in Treebeek
* De Oranjeboom in Geleen
* Het openluchttheater in het Steinerbos
* Eugène Quanjel, veelzijdig kunstenaar
* Lijst werken op website Kerkgebouwen in Limburg
* Provincie steunt opknappen theater in Steinerbos
* Eugène Quanjel (1897-1998), Schilder, glaskunstenaar, beeldhouwer en ontwerper
* Biografisch Portaal: 18269227
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9382 4537
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 315772271
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 65206
* Virtual International Authority File: 288180404
* WorldCat (via VIAF): 288180404
# Mergesort

Mergesort is een recursief sorteeralgoritme, volgens het verdeel en heers-principe. Mergesort werkt door een rij te sorteren elementen eerst in twee ongeveer even grote (ongesorteerde) rijen te verdelen en dat te herhalen totdat er alleen nog rijen met één element over zijn. Dan worden de rijen weer twee aan twee samengevoegd, geritst als het ware, waarbij steeds de voorste van de twee gesorteerde rijen met elkaar worden vergeleken om te bepalen welke het volgende element in de gesorteerde rij moet worden. Dit samenvoegen van gesorteerde rijen wordt op een steeds hoger niveau herhaald totdat er nog één (uiteraard gesorteerde) rij over is.

## Pseudocode

Hier volgt een pseudocode-voorbeeld vertrekkend van de rij {2,1,2$^*$,3}:
    verdeel {2,1,2$^*$,3} in twee delen: {2,1} en {2$^*$,3}
       verdeel {2,1} in twee delen: {2} en {1}
       voeg {2} en {1} op volgorde samen tot {1,2}
       verdeel {2$^*$,3} in twee delen: {2$^*$} en {3}
       voeg {2$^*$} en {3} op volgorde samen tot {2$^*$,3}
    voeg {1,2} en {2$^*$,3} op volgorde samen tot {1,2,2$^*$,3}
Als bij het samenvoegen in dezelfde volgorde wordt gewerkt als bij het verdelen, is het algoritme stabiel: de volgorde van 2 en 2$^*$ in het voorbeeld blijft bij het sorteren onveranderd.
De complexiteitsgraad van mergesort is bij het sorteren van n items in het slechtste geval O(n log n), waarvan de code die twee gesorteerde rijen samenvoegt in O(n) tijd verloopt (lineair).

## Prolog-voorbeeld

Hier is een beschrijving van mergesort in Prolog - een logische programmeertaal. Prolog heeft geen arrays. Verzamelingen zowel als arrays worden dikwijls voorgesteld door "lijsten": een lege lijst is en een lijst waarvan het eerste element X is en wat achter X komt is T, wordt voorgesteld als [X|T] wat achter % staat is commentaar mergesort is als een procedure met twee argumenten: het eerste is input (de lijst die we willen sorteren) en de tweede is output, namelijk het resultaat van de sorteeroperatie

## Java-voorbeeld

Het onderstaand Java-codefragment sorteert de array ao (dat kan een String-array zijn, maar ook een array van een ander type, zolang het maar Comparable is):

## C-voorbeeld

De volgende C-functie sorteert de array "data" met "lengte" aantal elementen volgens het mergesort-algoritme:
# Donghorn

Donghorn of Dodingehorn was oorspronkelijk een meander in het Reitdiep (deel van de vroegere Drentsche Aa) tussen de huidige wijken Kostverloren en Oranjewijk in de Nederlandse stad Groningen. Later was het de naam van een boerderij en gehucht nabij deze plek.
De naam Donghorn wordt voor het eerst genoemd in een oorkonde uit 1339. Dong staat niet voor 'mest' (als in 'mesthoek'), maar voor de mansnaam Doede of Dode en horn betekent "hoek". De Donghorn maakte een bijna haakse bocht naar het noorden. Vanaf de Donghorn werd waarschijnlijk in de 13e eeuw begonnen met de aanleg van het Reitdiep naar Dorkwerd (waar deze uitmondde in de Hunze). In die tijd lagen ten zuiden van de Donghorn de Noordhoen en de Zuidhoen (rondom de Hoensloot, het latere Hoendiep) en nog zuidelijker, richting Den Hoorn, lag toen de Pishorn. Ten noorden van de Donghorn vormde het Reitdiep de westgrens van de stadsvrijheid (het Gorecht). Ten westen lag de landstreek Lieuwerderwolde (Hoogkerk, Leegkerk en Dorkwerd) en ten zuidwesten het Tammingeland. Het gebied ten zuidwesten van de Donghorn vormde onderdeel van de Westerstadshamrik.
In 1842 werd de Hogeweg opgewaardeerd tot de Friesestraatweg, als hoofdverbinding naar Leeuwarden, waartoe de scherpe bocht sterk werd vergraven. Daarbij moesten ook enkele kalkovens het veld ruimen. Hierdoor bleef er ter plekke slechts een flauwe bocht over in het Reitdiep. De oude loop was enkel afgedamd en bleef bestaan tot ongeveer 1900 toen het westelijk deel ervan werd gedempt, zodat er zich bedrijven konden vestigen. Vanaf 1910 werd hier de wijk Kostverloren gebouwd, waarbij de Breitnerstraat over dit deel werd aangelegd. Het zuidelijk deel van de oorspronkelijke meander bleef bestaan en ligt min of meer in het verlengde van de Jan van Goyenstraat als zijtak van het Reitdiep. De boerderij Donghorn ten westzuidwesten van de meander werd in 1939 gesloopt om plaats te maken voor een woningbouwproject van woningbouwstichting Gruno. Een gedenkplaat uit 1939 tussen Gerard Doustraat 87 en 89 herinnert aan de sloop hiervan.
* ↑ Andere spelwijzen zijn Doengehorn, Doingehoerne (1524) Doenghehorne (1552, 1616, 1629) en Dungehorn (1616).
* ↑ [http://plannen.groningen.nl/ro-online/plannen_2015/NL.IMRO.00140000427PCPKoZeBa-/NL.IMRO.00140000427PCPKoZeBa-/toelichting_kostverlorenzeeheldenbuurtbadstratenbuurt.pdf Toelichting Bestemmingsplan Kostverloren, Zeeheldenbuurt en Badstratenbuurt (2006)] p. 2. Gemeente Groningen. Dienst ROEZ.
* ↑ J. Ekhart, De jaren dertig van de vorige eeuw. huurdersvereniging Kostverloren. Gearchiveerd op 5 maart 2024. Geraadpleegd op 29 mei 2020.
# Zwartvoorhoofdlooftiran

De zwartvoorhoofdlooftiran (Phylloscartes nigrifrons) is een zangvogel uit de familie Tyrannidae (tirannen).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in de tepuis van Venezuela.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Zwartvoorhoofdlooftiran op de IUCN Red List of Threatened Species.