OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Auguste Liesch

Johann-Baptist August (Auguste) Liesch (Mondorf, 28 augustus 1874 – Luxemburg-Stad, 13 maart 1949) was een Luxemburgs jurist, politicus en auteur.

## Leven en werk

Auguste Liesch was een zoon van apotheker Ferdinand Lothar Liesch en Anna Josephine Theresia Wawer. Na het Athénée de Luxembourg studeerde hij rechten in Parijs en werd als advocaat ingeschreven bij de balie van Luxemburg. Hij werd vervolgens vrederechter (1904) in Grevenmacher en werkte vanaf 1907 bij de arrondissementsrechtbank in Luxemburg-Stad. Hij had van 1918 tot 1921 voor de Ligue Libérale zitting in de regering Émile Reuter en was directeur-generaal (minister), belast met Justitie en Openbare Werken. Hij was vervolgens tot 1932 Inspecteur-generaal van Douane en Accijnzen. Van 1937 tot aan zijn overlijden was hij lid van de Raad van State.
Liesch publiceerde pas later in zijn leven zijn literair werk, hij schreef in het Luxemburgs, Duits en Frans. Hij debuteerde in 1936 met het verhaal van D'Maus Ketti, naar de fabel De bosmuis en de huismuis, dat hij situeerde in Burmerange. Zijn roman Im Schatten des Eichenhofes werd in 1939-1940 in afleveringen gepubliceerd in Les Cahiers luxembourgeois en verscheen in 1940 als boek.
Liesch overleed op 74-jarige leeftijd, hij werd begraven op de Cimetière Notre-Dame. In Bertrang, Burmerange, Dudelange, Luxemburg-Stad en Mondorf werden straten naar hem vernoemd.

## Publicaties

* 1936 – D'Maus Ketti : Eng al Geschicht an neie Versen: zum Beschten vun de Ferienkolonien. Biller vum Pierre Blanc. Luxemburg: Gustav Soupert.
* 1940 – Im Schatten des Eichenhofes. Luxemburg: Ed. Worré-Mertens.

## Onderscheidingen

* Commandeur in de Orde van de Eikenkroon
* Commandeur der Eerste Klasse in de Orde van Verdienste van Adolf van Nassau
* Grootofficier in de Orde van Leopold II (1922)
* Officier in de Nationale orde van het Legioen van Eer
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Auguste Liesch op de Luxemburgstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* 1 2 Roger Muller, "Auguste Liesch", Luxemburger Autorenlexikon, Centre national de littérature.
* ↑ Burgerlijke stand van Mondorf: geboorten 1874, akte n$^o$ 13.
* ↑ Guy Thewes (2003) Les gouvernements du Grand-Duché de Luxembourg depuis 1848, Service Information et Presse. ISBN 2-87999-118-8.
* ↑ "Membres depuis 1857", Conseil d'État.
* ↑ "Monsieur Auguste LIESCH", overlijdensannonce in de Luxemburger Wort, 15 maart 1949; "Hommage à la mémoire d'Auguste LIESCH", Escher Tageblatt, 23 maart 1949; "In memoriam Auguste Liesch", Luxemburger Wort, 26 maart 1949.
* ↑ "Die Festlichkeiten in Brüssel", Luxemburger Wort, 15 mei 1922.
* Gemeinsame Normdatei: 1058278568
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 3672 9338
* Virtual International Authority File: 310610696
* WorldCat (via VIAF): 310610696
# Fine Clothes

Fine Clothes is een Amerikaanse filmkomedie uit 1925 onder regie van John M. Stahl.

## Verhaal

De goedhartige, Londense handelaar Peter Hungerford heeft geld gespaard om het faillissement van zijn kledingzaak af te wenden. Zijn plannen lopen in het honderd, als zijn vrouw Adele ervandoor gaat met zijn winkelbediende Oscar. Peter vindt werk in de kaashandel van de graaf van Denham. Zijn vroegere kassajuffrouw Paula wordt diens secretaresse. Als de graaf zijn oog laat vallen op Paula, waakt Peter er nauwgezet over dat er geen affaire kan ontstaan. Eerst wil de graaf hem ontslaan, maar hij kan het niet over zijn hart krijgen om de aardige man de laan uit te sturen. De schuldeisers vragen dat Peter terugkeert naar zijn oude winkel. Paula beseft dat ze van hem houdt en ze volgt haar oude werkgever. Wanneer Oscar weer opduikt, is Peter bereid om hem weer in dienst te nemen, maar Paula wijst hem meteen de deur.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Stone, Lewis Lewis Stone | Graaf van Denham |
| Marmont, Percy Percy Marmont | Peter Hungerford |
| Rubens, Alma Alma Rubens | Paula |
| Griffith, Raymond Raymond Griffith | Oscar |
| Percy, Eileen Eileen Percy | Adele |
| Mong, William V. William V. Mong | Philip |
| Merkyl, John John Merkyl | Curator |
| Harlan, Otis Otis Harlan | Alfred |

## Externe link

* (en) Fine Clothes in de Internet Movie Database
Wives of Men (1918) · Her Code of Honor (1919) · The Woman Under Oath (1919) · The Woman in His House (1920) · Sowing the Wind (1921) · The Child Thou Gavest Me (1921) · The Song of Life (1922) · One Clear Call (1922) · The Dangerous Age (1923) · The Wanters (1923) · Why Men Leave Home (1924) · Husbands and Lovers (1924) · Fine Clothes (1925) · The Gay Deceiver (1926) · Memory Lane (1926) · Lovers (1927) · In Old Kentucky (1927) · A Lady Surrenders (1930) · Seed (1931) · Strictly Dishonorable (1931) · Back Street (1932) · Only Yesterday (1933) · Imitation of Life (1934) · Magnificent Obsession (1935) · Parnell (1937) · Letter of Introduction (1938) · When Tomorrow Comes (1939) · Our Wife (1941) · Immortal Sergeant (1943) · Holy Matrimony (1943) · The Eve of St. Mark (1944) · The Keys of the Kingdom (1944) · Leave Her to Heaven (1945) · The Foxes of Harrow (1947) · The Walls of Jericho (1948) · Father Was a Fullback (1949) · Oh, You Beautiful Doll (1949)
# Luciobarbus graellsii

Luciobarbus graellsii is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de eigenlijke karpers (Cyprinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1866 door Steindachner.
* ↑ (en) Luciobarbus graellsii op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Luciobarbus graellsii. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Roos van Eijk

Roos van Eijk (Bergen, 15 oktober 2005) is een voetbalspeelster uit Nederland. Ze speelt als doelverdediger voor Feyenoord in de Vrouwen Eredivisie.

## Clubcarrière

Roos van Eijk begon met voetballen bij VV Berdos in haar geboorteplaats Bergen. Vervolgens speelde ze een korte periode bij FC Castricum alvorens ze in de jeugdopleiding van VV Alkmaar terechtkwam. Bij de Alkmaarders werd Van Eijk al snel overgeheveld naar het eerste elftal. In het seizoen 2021/23 maakte ze negen keer deel uit van de selectie van de Alkmaarders. Op 15 april 2022 verlengde Van Eijk haar verbintenis bij VV Alkmaar. Zonder minuten te hebben gemaakt voor de Alkmaarders, besloot het Italiaanse AC Milan Van Eijk over te nemen van VV Alkmaar. De Italiaanse club maakte hiervoor een transfersom over naar de Alkmaarders. In Milaan speelde Van Eijk vooral in het hoogste jeugdelftal en bleef een debuut in het eerste elftal uit.
Op 4 juli 2024 werd bekend dat Van Eijk terugkeerde naar Nederland door een contract te tekenen bij Feyenoord.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Overig | Overig | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2021/22 | VV Alkmaar | Vrouwen Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2022/23 | AC Milan | Serie A | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2023/24 | AC Milan | Serie A | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2024/25 | Feyenoord | Vrouwen Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
Bijgewerkt t/m 4 juli 2024.

## Interlandcarrière

Roos van Eijk kwam als jeugdinternational uit voor Nederland onder 15, Nederland onder 16, Nederland onder 17, Nederland onder 19. Van Eijk werd voor het onder 17 team geselecteerd voor het EK 2022 in Bosnië en Herzegovina. Later dat jaar werd Van Eijk ook geselecteerd door bondscoach Roos Kwakkenbos van Oranje onder 19 voor wedstrijden in de kwalificatiereeks voor het EK 2023.
* ↑ Boots, Tessa, VV Alkmaar volop met de toekomst bezig, talenten tekenen bij. Alkmaars Dagblad (15 april 2022). Geraadpleegd op 4 juli 2024.
* ↑ Droomtransfer voor Roos van Eijk; doelvrouw van VV Alkmaar naar AC Milan. nhnieuws.nl (7 september 2022). Geraadpleegd op 4 juli 2024.
* ↑ Roos van Eijk versterkt keepersgilde Feyenoord V1. Feyenoord (4 juli 2024). Geraadpleegd op 4 juni 2024.
* ↑ Nederland - R. van Eijk - Profiel met nieuws, statistieken en geschiedenis - Soccerway. nl.soccerway.com. Geraadpleegd op 4 juli 2024.
* ↑ Definitieve selectie speelsters onder 17. OnsOranje (18 juni 2022). Geraadpleegd op 4 juli 2024.
* ↑ Vrouwen onder 19: definitieve selectie eerste ronde EK-kwalificatie. OnsOranje (26 september 2022). Geraadpleegd op 4 juli 2024.
# Bertmainius pandus

Bertmainius pandus is een spinnensoort in de familie Migidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Main als Moggridgea tingle.
De soort komt voor in Australië.
# Simon Goossens

Simon Goossens (Sint-Lenaarts, 15 juni 1893 – Antwerpen, 18 oktober 1964) was een Belgisch beeldend kunstenaar. Als beeldhouwer won hij de zilveren medaille op de Olympische Spelen van 1920 te Antwerpen.

## Leven

Goossens werd geboren als Simon Ludovicus Goossens te Sint-Lenaarts in de Processieweg als zoon van Adrianus Goossens, herbergier en Joanna Verbunt. Hij studeerde tussen 1916 en 1921 aan de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten en was gehuwd met Maria Ghysels.
Op de Olympische Spelen van 1920 te Antwerpen won Goossens de zilveren medaille in de discipline beeldhouwkunst met zijn werk ‘Les Patineurs’, een 29 cm hoge en 23 cm lange bronzen figuur.
Halverwege het jaar 1920 ging hij zich verder bekwamen bij schilder en beeldhouwer Émile-Antoine Bourdelle in Parijs. Goossens hanteerde evenals zijn Franse leermeester zowel het penseel als de beitel. Al reizend en studerend trok hij door Italië, Denemarken, Oostenrijk en Duitsland.
Van 1941 tot 1958 was hij professor van Schone Kunsten en vanaf 1952 ook voor keramiek aan de Kunstacademie en het Instituut voor Stedelijke Ontwikkeling en Bouw in Antwerpen. Zo werd in 1956 aan de Sint-Michielskerk te Brecht (België) een standbeeld geplaatst van de 17de-eeuwse moraaltheoloog Leonardus Lessius. In Antwerpen, Burcht, Vosselaar, Sint-Lenaarts (Heilig Hartbeeld) en Wuustwezel staan ook standbeelden van deze kunstenaar.
Simon Goossens overleed te Antwerpen op 18 oktober 1964. In zijn geboortegemeente Sint-Lenaarts werd een straat naar hem vernoemd.
* ↑ Inventaris Onroerend Erfgoed Geraadpleegd op 8 november 2021
* Gemeinsame Normdatei: 119250233
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4965 978X
* Library of Congress Control Number: nr96038974
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 32740
* Virtual International Authority File: 59890244
* WorldCat (via VIAF): 59890244
# Žepa

Žepa (Servisch: Жепа) is een stadje in in Bosnië en Herzegovina. Het ligt in het oosten van de Servische Republiek, in de gemeente Rogatica. Het ligt ten noordoosten van de stad Rogatica en ten zuidwesten van Srebrenica. Het ligt bij de rivier de Žepa, die naar de nabijgelegen Drina stroomt, in een vallei tussen de bergen Javor en Devetak.
Westelijk van Žepa, op de weg naar Rogatica, overspant een Ottomaanse brug met één grote boog de kloof van de Žepa-rivier. Deze brug werd net als de Brug over de Drina in Višegrad in opdracht van Sokollu Mehmet Paşa gebouwd en diende eveneens als inspiratiebron voor Ivo Andrić die er zijn boek Brug over de Žepa (Most na Žepi) aan wijdde.
Gedurende de Bosnische Oorlog (1992 - 1995) was Žepa een van de drie enclaves die Bosniakken in het oosten van het land hadden, omringd door Serviërs. In april 1993 werd het net als Goražde en Srebrenica een Safe Area, waarbij de Verenigde Naties de burgerbevolking moest beschermen. Veel Bosniaks uit Rogatica namen er hun toevlucht. In juli 1995 werd de stad ingenomen door Bosnisch-Servische troepen en werd de bevolking verdreven of gedood. De Bosnische commandant van de enclave, Avdo Palić, verdween spoorloos na de verovering van de enclave en werd volgens de Servische opperbevelhebber Ratko Mladić gedood tijdens een impasse in onderhandelingen over de enclave. Tot nu toe worden nog honderden bewoners van de enclave vermist.
# Beun (scheepvaart)

De beun is een laadruim dat gebruikt wordt voor het vervoer van zand, grind en stenen. Zowel zee- als binnenschepen kunnen een beun hebben. Bij zeeschepen gaat het hierbij om (sleep) hopperzuigers, bij binnenschepen om beunschepen.
De wanden van het laadruim lopen schuin naar het midden toe en laten daar ruimte voor kleppen, waardoor de lading (baggerspecie) kan worden geklapt. In de binnenvaart kunnen sommige beunschepen ook splijten. Dat wil zeggen dat stuur- en bakboordzijde van het schip in het midden in de lengte ter hoogte van het dek kunnen scharnieren. Daardoor wordt een constructie met kleppen overbodig.
# Jan Schoffelmeijer

Jan Schoffelmeijer (Erica, 4 april 1965) is een Nederlands beeldend kunstenaar.
Jan Schoffelmeijer werd geboren als zoon van een onderwijzer. In 1984 ging hij naar de Christelijke Academie voor Beeldende Kunsten (CABK) in Kampen. Na twee verkeerde richtingkeuzes in het tweede jaar (beeldhouwen en monumentaal textiel) ging hij in 1986 naar de Minerva in Groningen. Al snel hield hij de academie voor gezien om zich zelf verder te ontwikkelen. In 1988 verhuisde hij naar Veendam en begon daar als beeldend kunstenaar met schilderijen en ruimtelijk werk.
Van 1996 tot 2004 werkte hij in de decorbouw als ontwerper en decorschilder bij Noord-decor in Veendam. Vanaf 2004 ging hij weer verder met de beeldende kunst. Naast schilderijen en ruimtelijk werk maakt hij in opdracht interieurontwerpen, meubilair, decors, wandschilderingen, portretten en grafkistbeschilderingen.

## Opdrachten

* 1990 Houtrelief aan de gevel van OBS “de Ommewending” in Ommelanderwijk.
* 1992 Staalplastiek voor dorpshuis “de Wending” in Zuidwending.
* 1994 Spreekgestoelte voor de Artotheek in Veendam.

## Exposities

* 1987 Industrial Primitives, Veenmuseum Bargercompascuum
* 1988 Groepsexpositie Ericase kunstenaars, Schienvat Erica
* 1989 10 Veendammer Kunstenaars, Artotheek, Veendam
* 1994 Zwartwoud designprijs, Zwartwoud, Hoogkerk
* 1995 Duo expositie samen met Katharina Greve uit Berlijn, Artotheek, Veendam
* 2008 Below, Lammert Boerma museum Borgercompagnie
* 2009 Duo expositie samen met Sietske Feitsma, Paviljoen van Starkenborgh, Groningen
* 2010 Gevleugelde uitingen, Forma Aktua, Groningen
* 2010 Schilderijen, West Cord Art Hotel, Amsterdam
* 2010 Vluchtplan, Galerie 5, Veendam
* 2010/11 LICHT-Beelden, groepsexpositie in van Starkenborgh, Groningen
* 2011 Expositie Leeraner Salon, Zollhaus Leer
* 2011 Expositie FNV Kiem, CBK, Amsterdam
* 2011 Expositie Dunkel, Harmoniegebouw, Groningen
* 2011 Expositie 10 en Noorderlicht, Galerie HOP, Delfzijl

## Prijs

* 2010 Winnaar van ontwerpwedstrijd “Een bank en een gedicht”, Paviljoen van Starkenborgh, Groningen
# Pyrausta flavibrunnealis

Pyrausta flavibrunnealis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1908.
De soort komt voor in Brazilië (Bahia).
# Tramlijn 12 (Rotterdam)

Tramlijn 12 van de RET is een versterkingslijn van tramlijn 23 tijdens voetbalwedstrijden, concerten en andere evenementen in De Kuip. Deze lijn rijdt op de volgende trajecten: Rotterdam Centraal - Stadion Feijenoord en Stadion Feijenoord - (P+R) Beverwaard.
Lijn 12 droeg tot het ingaan van de nieuwe dienstregeling in 2012 lijnnummer 29, maar dit is veranderd in 12 vanwege de verbondenheid met Het Legioen dat ook wel als Twaalfde Man wordt beschouwd.

## Eerdere lijnen met lijnnummer 12

Meerdere routes hebben in de loop der jaren lijnnumer 12 gehad:
* Op 1 september 1926 werd onder nummer 12A een aanvullende tramlijn ingesteld tussen station Delftsche Poort en de Beijerlandselaan op de linker Maasoever, via de Willemsbrug.
* Op 19 juni 1927 werd deze lijn verlengd naar de Groene Hilledijk. Door verdere verlengingen groeide lijn 12A uit tot een zelfstandige tramlijn; op 1 mei 1929 werd hij dan ook omgenummerd in lijn 9.
* De derde tramlijn 12 reed van 1942 tot 1961 tussen enerzijds de Coolsingel (op de richtingfilm), maar feitelijk eerst het Bulgersteyn, later de Westblaak en anderzijds de Mijnsherenlaan. Deze lijn werd opgeheven omdat men begonnen was met de bouw van het metroviaduct op de Mijnsherenlaan. Met de opening van de Rotterdamse metro op 9 februari 1968 werden alle overige tramverbindingen tussen beide Maasoevers (2, 3, 9 en de stadiontrams) opgeheven.
* Op 10 februari 1968 werd de vierde lijn 12 ingesteld als spitslijn tussen metrostation Maashaven en de Spinozaweg, een gedeelte van tramlijn 2. Vanaf 12 september 1968 ging de korttrajectlijn doorrijden tot voorbij het nieuwe spoorwegstation Lombardijen. Anno 2024 is nog steeds te zien dat Maashaven ooit het eindpunt van lijn 12 is geweest. De keerlus in de Gaesbeekstraat, die tot de opening van de remise Beverwaard in 2012 gebruikt werd om vanaf de rechter Maasoever naar de inmiddels afgebroken remise Hilledijk te komen, bestaat nog steeds uit twee sporen. Op 29 september 1974 werd lijn 12 verlengd naar het Prinsenplein, het oostelijke eindpunt van lijn 2, dat na de verlenging van lijn 2 naar Beverwaard in 1983 alleen nog in de spitsuren werd bereden. Nadat de lijn in de zomerdienst van 1992 al niet in exploitatie was werd de lijn een jaar later, op 7 juni 1993 geheel opgeheven. Dit omdat men moest bezuinigen en besloot het beschikbare materieel alleen nog op lijn 2 in te zetten, welke lijn een frequentie verhoging onderging, maar per saldo reden er minder trams dan voorheen. Het traject naar het Prinsenplein bleef liggen voor omleidingen en werd in 2004 onderdeel van van lijn 23 waarbij de keerlus Prinsenplein verdween.
# Rijksbeschermd gezicht Durgerdam

Gezicht Durgerdam is een van rijkswege beschermd stadsgezicht in Durgerdam, gemeente Amsterdam in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De procedure voor aanwijzing werd gestart op 29 december 1971. Het gebied werd op 3 mei 1976 definitief aangewezen. Het beschermd gezicht beslaat een oppervlakte van 71,9 hectare.
Panden die binnen een beschermd gezicht vallen krijgen niet automatisch de status van beschermd monument. Wel zal de gemeente het bestemmingsplan aanpassen om nieuwe ontwikkelingen in het gebied te reguleren. De gezichtsbescherming richt zich op de stedenbouwkundige en cultuurhistorische waardering van een gebied en wil het toekomstig functioneren daarvan veiligstellen.
# Netwerk VSP

Netwerk VSP is een Nederlands bedrijf dat reclamedrukwerk verspreidt. Sinds 2013 opereert het onder het consumentenmerk Spotta.
In de jaren 90 fuseerden Vierhand, Serieus, Pabri en Ten Cate tot het bedrijf Vierhand + Partners, dat in 1993 de naam Netwerk VSP kreeg. Het bedrijf had eind 2023 zo'n 420 werknemers in vaste dienst en daarnaast ruim 21.000 bezorgers.
Het bedrijf was tot 2020 een dochter van PostNL. Hierna werd het ondergebracht bij de Beheermaatschappij Arcis, een consortium dat onder andere bestaat uit Koninklijke Drukkerij Em. De Jong en Print Nerds.
Er worden wekelijks 4,2 miljoen folderpakketten bezorgd bij huishoudens in Nederland. Het gaat hierbij voornamelijk om folders van commerciële bedrijven, maar ook ongeadresseerde kranten en magazines. Van 2007 tot 2012 bezorgde Netwerk VSP ook zakelijke geadresseerde post, maar aangezien dit uiteindelijk niet rendabel bleek, werd in 2011 besloten deze tak van het bedrijf op te heffen.
* 1 2 Redactie, Netwerk VSP lanceert met Spotta 'grootste aanbiedingenplatform'. Emerce (16 september 2013).
* ↑ Vierhand + Partners (advertentie). NRC Handelsblad (24 september 1993).
* ↑ Netwerk VSP stopt met postbezorging. NOS (14 november 2011).
# 🇨🇵

🇨🇵 is een Unicode vlagsequentie-emoji die gebruikt wordt als regionale indicator voor Clipperton. In de meest gebruikelijke weergave oogt deze hetzelfde als de emoji voor de vlag van Frankrijk (🇫🇷), maar de codering is anders. Op sommige platforms (waaronder Microsoft Windows) ziet men de letters CP.
De vlagsequentie is opgebouwd uit de combinatie van de Regional Indicator Symbols 🇨 (U+1F1E8) en 🇵 (U+1F1F5), tezamen de ISO 3166-1 alpha-2 code CP voor Clipperton vormend.
Deze emoji is in 2010 geïntroduceerd met de Unicode 6.0-standaard.

## Gebruik

Deze emoji wordt gebruikt als regionale aanduiding van Clipperton.

## Codering
### Unicode

In Unicode vindt men de 🇨🇵 met behulp van de codesequentie U+1F1E8 U+1F1F5 (hex).

### Shortcode

Er zijn shortcodes voor 🇨🇵: in Github kan deze opgeroepen worden met :clipperton island:, in Slack kan het karakter worden opgeroepen met de code :flag-cp:.
* ↑ (en) 🇨🇵 Flag: Clipperton Island Emoji. Emojipedia. Geraadpleegd op 15 augustus 2024.
# The Greatest Question

The Greatest Question is een Amerikaanse dramafilm uit 1919 onder regie van D.W. Griffith. De film werd destijds in Nederland uitgebracht onder de titel De kleine martelares.

## Verhaal

Een weesmeisje wordt opgevangen door een arm boerengezin. Wanneer de oudste zoon naar Europa wordt gestuurd, is het gezin zijn kostwinner kwijt. Ze worden bijna gedwongen om hun boerderij te verkopen. Het weesmeisje gaat werken bij een ander gezin. Ze is er zich niet van bewust dat ze die mensen vroeger een moord heeft zien plegen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Gish, Lillian Lillian Gish | Nellie Jarvis |
| Harron, Robert Robert Harron | Jimmie Hilton |
| Graves, Ralph Ralph Graves | John Hilton jr. |
| Besserer, Eugenie Eugenie Besserer | Mevrouw Hilton |
| Fawcett, George George Fawcett | Mijnheer Hilton |
| Wilson, Tom Tom Wilson | Oom Zeke |
| Nichols, George George Nichols | Martin Cain |
| Crowell, Josephine Josephine Crowell | Mevrouw Cain |

## Externe link

* (en) The Greatest Question in de Internet Movie Database
* ↑ Cinema Context Nederlandse titel
# Oksana Lada

Oksana Lada (Oekraïens: Оксана Лада) (Ivano-Frankivsk, 1 januari 1976) is een Oekraïens actrice die vooral werkzaam is in Hollywood. Ze is vooral bekend voor haar rol als Irina Peltsin, de minnares van Tony Soprano, uit The Sopranos.

## Externe link

* (en) Oksana Lada in de Internet Movie Database
# Avenged Sevenfold (album)

Avenged Sevenfold is het vierde studioalbum van Avenged Sevenfold. Dit album is uitgebracht op 30 oktober 2007.

## Tracklist

* "Critical Acclaim" - 5:14
* "Almost Easy" - 3:53
* "Scream" - 4:48
* "Afterlife" - 5:52
* "Gunslinger" - 4:11
* "Unbound (The Wild Ride)" - 5:12
* "Brompton Cocktail" - 4:13
* "Lost" - 5:02
* "A Little Piece of Heaven" - 8:02
* "Dear God" - 6:34

## Bezetting

| M. Shadows | Zang |
| Synyster Gates | Sologitaar |
| West Douldin | Zang, Slaggitaar |
| The Rev | Drums |
| Johnny Christ | Basgitaar |
# Torre dell'Orologio

De Torre dell'Orologio is een toren op het San Marcoplein in Venetië in Italië.
De toren is ontworpen door Mauro Codussi en is gebouwd tussen 1496 en 1499. Bovenop staat een slagklok met daarnaast staan twee bronzen beelden, de "Mori", en eronder een beeld van een leeuw (het symbool van Venetië).
De "Mori", de twee mechanische bronzen klokkenluiders, slaan al vijfhonderd jaar de uren. In de week van de Hemelvaart komt er op elk heel uur een engel met een bazuin uit een deurtje een groet brengen aan het beeld van Maria op de klokkentoren, en op Driekoningen en Hemelvaartsdag verschijnen de drie koningen.
Het uurwerk heeft een blauwe wijzerplaat met Romeinse cijfers met eromheen de tekens van de dierenriem en de fasen van de maan.