OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Tunnel van Ruyff

De tunnel van Ruyff is een spoortunnel in de gemeente Baelen. De tunnel heeft een lengte van 63 meter. De dubbelsporige spoorlijn 37 gaat door de tunnel.
* Spoorlijn 37 - Paul Kevers - Belgische spoorlijnen
* Ligne 37 - Belrail.be
# Tunnel van Tubeke

De tunnel van Tubeke is een spoortunnel in de gemeente Tubeke. De dubbelsporige HSL 1 gaat door deze tunnel.
# Tunnel van Vonêche

De tunnel van Vonêche is een spoortunnel in Vonêche, een deelgemeente van Beauraing. De tunnel loopt onder de N95 en heeft een lengte van 261 meter. De dubbelsporige spoorlijn 166 gaat door deze tunnel.
* Wim Deridder - Spoorlijnen in België
* Paul Kevers - Belgische spoorlijnen
* Infrabel - Technische netkaart
# Deschaneltunnel

De Deschaneltunnel is een spoortunnel in Sint-Joost-ten-Node en Schaarbeek, beide gemeenten in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De tunnel heeft een lengte van 548 meter en ligt grotendeels onder de Paul Deschanellaan, vandaar de naam. De dubbelsporige spoorlijn 161 gaat door deze tunnel.
* Spoorlijn 161 - Paul Kevers - Belgische spoorlijnen
* Ligne 161 - Belrail.be
* Technische netkaart - Infrabel
# Fries (kunst)

Een fries is in de kunstgeschiedenis en archeologie de term voor iedere uitgebreide, verhalende voorstelling van mensen, mythologische figuren of dieren binnen een duidelijk kader. Friezen hebben vaak een decoratieve functie (hetgeen overigens een diepere betekenis niet per definitie uitsluit) en kunnen op velerlei wijzen en in vele materialen zijn vervaardigd.

## Architectonische friezen

De term 'fries' wordt het meest gebruikt als aanduiding voor bekaderde, uitgebreide voorstellingen op gebouwen en monumenten uit, met name, de klassieke oudheid. Deze architectonische friezen kenmerken zich door reliëf. Etruskische tempels (maar ook paleizen) werden door terracotta friezen gesierd, die vaak met behulp van matrices werden vervaardigd. Griekse en Romeinse tempels en monumenten hadden veelal gebeeldhouwde friezen in marmer. Tot de bekendere friezen uit de oudheid behoren de Gigantomachie op het Pergamonaltaar (thans in Berlijn) en het fries van de Zuil van Trajanus te Rome. In de klassieke bouworden was het fries een onderdeel van het hoofdgestel en bevond zich tussen de architraaf en de kroonlijst. Men spreekt in dit geval van een fries als er sprake is van een doorlopend beeldhouwwerk, dit werd vooral toegepast in de Korinthische orde. Indien de beeldhouwwerken worden onderbroken door een met twee hele en twee halve verticale sleuven versierde steen, (de triglief), spreekt men van metopen (karakteristiek voor de Dorische orde).
# Verzoening

Verzoening is het herstel van een relatie nadat er een breuk is opgetreden door eerder nadelig handelen door een of meerdere van de partijen.

## Relaties

In een relatie is verzoening het herstellen van vriendschap nadat er een breuk is opgetreden. Deze relatie kan zijn tussen twee of meer personen of tussen andere rechtspersonen, zoals landen; in het laatste geval gaat het vaak gepaard met een vredesverdrag.
Voor een voorbeeld uit de geschiedenis, zie de Zoen van Delft.

## Religie

In religieuze zin kan het ook gaan om het herstel van de relatie tussen de mens en God. Christenen geloven dat Jezus Christus het door zijn dood aan het kruis mogelijk heeft gemaakt om deze relatie te herstellen, nadat de mens deze door zondig te zijn verbroken had. Zie verder het artikel over de verzoeningsleer.

## Recht

In het Belgische recht is verzoening het bijleggen door beide partijen van hun geschil zonder dat er een proces wordt gevoerd, of zonder dat een lopend proces voortgezet wordt. Voor de vrederechter worden verzoeningszittingen gehouden, waarbij de ene partij de andere voor de rechter laat oproepen in minnelijke schikking. Zonder een echt proces te voeren, leggen zij hun geschil voor aan de vrederechter, die zal bemiddelen en proberen de partijen tot een akkoord te brengen. Van dat akkoord wordt een proces-verbaal opgesteld en ondertekend, dat dezelfde waarde heeft als een vonnis: het kan dus desnoods uitgevoerd worden door een gerechtsdeurwaarder, indien een van de partijen zich achteraf toch niet aan het akkoord zou houden. De verzoeningsprocedure is kosteloos en helemaal niet formalistisch. Nadeel is dat de vrederechter zich passief moet opstellen en geen standpunt mag innemen ten voordele van deze of gene partij. Hij mag alleen bemiddelen op basis van wat de partijen hem komen zeggen. De reden daarvoor is dat hij niet vooringenomen mag zijn; indien er geen akkoord uit de bus komt, is het immers mogelijk dat de partijen later een gewone procedure opstarten voor diezelfde vrederechter, die op dat ogenblik het vonnis moet vellen.
In sommige gevallen is de oproeping in verzoening in België bij wet verplicht gesteld, voordat men een echte procedure ten gronde mag opstarten: bij pachtzaken, recht van uitweg, vorderingen tot uithuiszetting van een huurder.
In Zuid-Afrika kwam in 1995 na jaren van onderhandeling tussen het ANC en de Nasionale Party de Waarheids- en Verzoeningscommissie tot stand. Deze speelde een sleutelrol in de transitie van het apartheidsregime naar een multiraciale democratie.
# Station Braniewo

Station Braniewo is een spoorwegstation in de Poolse plaats Braniewo aan de voormalige hoofdspoorlijn van Berlijn naar Koningsbergen. Sinds 2020 is er alleen nog goederenvervoer.
# Whiteout

Een whiteout is een meteorologisch verschijnsel, dat vooral in poolgebieden en hooggebergten voorkomt.
Het gaat om een bijzondere vorm van helderheid die men bij een combinatie van een besneeuwde bodem en gedempt zonlicht (door bewolking, nevel of sneeuwval) kan waarnemen. Door de sterke maar diffuse reflectie van het zonlicht doet zich een sterke vermindering van contrast voor, waardoor de ganse omgeving gelijkmatig helder lijkt te zijn en de horizon verdwijnt: bodem en lucht gaan naadloos in elkaar over. Contouren en schaduwen zijn vrijwel onzichtbaar. De toeschouwer lijkt zich in een lege, oneindige, lichtgrijze ruimte te bevinden, wat psychisch moeilijk te verwerken is. Het kan leiden tot desoriëntatie en evenwichtsstoornissen.
Whiteout kan zeer gevaarlijk zijn voor vliegtuigen wanneer er "op zicht" wordt gevlogen. Een voorbeeld van een ongeval dat (mede) hierdoor plaatsvond was Air New Zealand-vlucht 901 die verongelukte omdat het vliegtuig tegen een "onzichtbare" berg aan vloog.

## THX 1138

In de film THX 1138 van George Lucas komt een bepaalde scene voor waarin het effect van Whiteout voor een bevreemdende en steriele atmosfeer zorgt. De acteurs die in de geheel witte omgeving hun rol moesten spelen ondervonden evenwichtsstoornissen door het gebrek aan referentiepunten.
# Steurgat (buurtschap)

Steurgat is een buurtschap in de gemeente Altena in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het ligt aan de Nieuwe-Merwede ten westen van Werkendam. In Steurgat bevindt het het gelijknamige Fort Steurgat. De buurtschap Steurgat bevindt zich in de zogenaamde Noordwaard van de Brabantse Biesbosch en is vernoemd naar het vaarwater Steurgat, dat ten oosten van de buurtschap aftakt van de Nieuwe-Merwede. In de buurtschap bevinden zich de Biesboschsluis en de enige vaste oeververbinding van (en naar) de Noordwaard.
Hoofdplaats: Almkerk
Stad: Woudrichem
Dorpen: Andel · Babyloniënbroek · Drongelen · Dussen · Eethen · Genderen · Giessen · Hank · Meeuwen · Nieuwendijk · Rijswijk · Sleeuwijk · Uitwijk · Veen · Waardhuizen · Werkendam · Wijk en Aalburg
Buurtschappen: Bronkhorst · Buurtje · De Baan · De Hoef · Duizend Morgen · Eng · Hill · Hoekeinde · Keizersveer · Kerkeinde · Kievitswaard · Kille · Korn · Moleneind · Oudendijk · Peerenboom · Schans · Spijk · Stenenheul · Steurgat · Uppel · Vierbannen · Vijcie · 't Zand · Zandwijk
Verdwenen plaatsen: Aartswaarde · Almonde · Eemkerk · Emmikhoven · Gansoyen · Hagoort · Honswijk · Munsterkerk · Muilkerk
Noord-Brabant: Steden en dorpen in Noord-Brabant Nederland: Provincies · Gemeenten
# Ekenäs slott

Ekenäs slott (kasteel Ekenäs) is een kasteel gelegen in de gemeente Linköping in het Zweedse landschap Östergötland. Het is gebouwd in de 16e eeuw op de fundering van een fort uit de 14e eeuw. Tussen 1630 en 1640 kreeg het slot, door rijksraad Peder Banér, zijn huidige uiterlijk in de renaissancestijl. Het slot werd gebouwd op een klip aan de noord oever van het meer Teden. Dit meer is later drooggelegd om meer landbouwgrond te krijgen. Dit is overigens niet gelukt, er is geen landbouwgrond maar een moeras ontstaan.
Het slot is altijd privé-eigendom geweest. Het kasteel is tegenwoordig het hele jaar te bezoeken, hoewel men alleen in de zomer het kasteel binnen kan. Sinds 1993 worden er in mei en juni elk jaar een steekspeltoernooi en een middeleeuws festival gehouden.

## Historie

Al rond 1200 zou er een dorpje gelegen hebben op de klip waar nu het kasteel staat. Dit dorpje werd in de 16e eeuw verplaatst ten gunste van de bouw van een groter stenen bouwwerk, in opdracht van Svante Sture jr. Het werd als verdedigingswerk gebouwd, met een ophaalbrug en muren van twee meter dik. De onderste verdiepingen van het huidige kasteel worden gevormd door dit 16e-eeuwse bouwwerk. Peder Banér (1588-1644) begon rond 1630 met de bouw van het kasteel zoals we dat nu kennen, naar een ontwerp van de Vlaming Hans Fleming, die het ontwerp van meerdere kastelen in de omgeving voor zijn rekening had genomen. Banér overleed echter voor het gebouw voltooid was. Zijn zoon Claes was verantwoordelijk voor de bouw van de twee torens.
De kleinere vierkante bijgebouwen kwamen tot stand toen graaf Mauritz Vellingk eigenaar was, van 1687 tot 1727. In de 19e eeuw werd de ophaalbrug vervangen door de huidige stenen boogbrug. In 1897 kwam het kasteel in het bezit van de familie Klingspor, die er tot 1934 woonde. Zij waren de laatste bewoners. Sinds 1939 is de familie Bergengren eigenaar.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog is het slot gebruikt als opslag voor militair materieel, gevolgd door een periode van verval. In 1974 werd het pand aangemerkt als zijnde van cultuurhistorisch belang en is nu een zogenoemd 'byggnadsminne'. Sindsdien is met renovaties zowel de buiten- als binnenkant van het pand behoed voor verdere ondergang.

## Spookslot

Het kasteel heeft een reputatie als spookslot. Het bekendste verhaal is dat van staljongen Nisse, die geholpen zou hebben bij het verdonkeremanen van bezwarende documenten van graaf Mauritz Vellingk. Maar omdat hij nu getuige was van deze euveldaad zou Vellingk opdracht gegeven hebben de jongen in te metselen in een holle ruimte in de kelder van het kasteel. Sindsdien spookt zijn geest daar rond. Ook zijn er verhalen over waarnemingen van 'de witte dame', die voornamelijk opduikt als er iemand zwaar ziek is. Haar verschijning geldt als aankondiging van een ras naderende dood. Bezoekers horen ook soms een bons op een vloer van de bovenverdieping, terwijl daar niemand is. Dit is een manifestatie van de geest van het zieke meisje Hedda Banér, die dood op de vloer viel, en geen rust heeft kunnen vinden.
# Brug 1784

Brug 1784 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Noord.
Bij de aanpassingen in het traject van de Nieuwe Leeuwarderweg in Amsterdam-Noord vanwege de aanleg van de Noord/Zuidlijn werd ook de kruising met de Nieuwe Purmerweg aangepakt. Daarbij werd al rekening gehouden met de bouw van de woonwijk Elzenhagen ten noordwesten van die kruising. Er moest voor die woonwijk een nieuw afwateringssysteem aangelegd worden binnen de infrastructuur van een veel groter gebied.
Daartoe werd onder de Nieuwe Leeuwarder weg ten noorden van die Nieuwe Purmerweg een waterstroom aangelegd in het verlengde van de gracht Elzenhagensingel. Omdat daar ook een afslag in de kruising waren gepland kwamen er twee kunstwerken, brug 1784 en brug 1785. Beide werden rond 2010 gebouwd in vorm van een brug over een duiker. Beide werden uitgevoerd in beton met daarop een blauwe leuning. Tussen beide duikers ligt het grote verkeersviaduct brug 932.
* Peter Korrel, Brug 1784 in de Nieuwe Purmerweg bij de Nieuwe Leeuwarderweg.. Bruggen van Amsterdam. Geraadpleegd op 6 januari 2025 – via bruggenvanamsterdam.nl.
* 'Stadsatlas Amsterdam. Stadskaarten en straatnamen verklaard', Bakker, Martha (red.) (1998). Derde druk in 2006. Amsterdam Publishers [etc.]. ISBN 90-74891-31-4 heeft nog de oude situatie en kent deze brug dus niet.
<<< · 1701 · 1702 · 1703 · 1704 · 1705 · 1706 · 1707 · 1708 · 1709 · 1710 · 1711 · 1714 · 1715 · 1716 · 1717 · 1718 · 1719 · 1720 · 1721 · 1722 · 1723 · 1725 · 1726 · 1727 · 1728 · 1729 · 1730 · 1731 · 1732 · 1733 · 1734 · 1735 · 1736 · 1737 · 1738 · 1739 · 1741 · 1742 · 1743 · 1745 · 1746 · 1747 · 1748 · 1749 · 1750 · 1751 · 1752 · 1753 · 1754 · 1755 · 1756 · 1757 · 1764 · 1765 · 1766 · 1767 · 1768 · 1769 · 1770 · 1771 · 1772 · 1773 · 1774 · 1775 · 1776 · 1777 · 1778 · 1779 · 1780 · 1781 · 1782 · 1783 · 1784 · 1785 · 1786 · 1787 · 1788 · 1791 · 1792 · 1793 · 1794 · 1795 · 1796 · 1797 · 1798 · 1799 · >>>
Brugnummers brug 1712, 1713, 1724, 1740, 1744, 1758, 1759, 1760, 1761, 1762, 1763, 1789, 1790 zijn niet (meer) vergeven.
# Johanna Constantia Cleve

Johanna Constantia Cleve (Dordrecht, 4 december 1800 - Leiden, 14 februari 1822) was een Nederlandse dichteres.

## Leven en werk

Johanna Constantia Cleve gaf al op vroege leeftijd blijk van poëtisch talent. Ze werd daarbij aangemoedigd door haar vader, de arts Joan Diderik Matthias Cleve, die ook dichterlijke ambities had. Op zevenjarige leeftijd schreef ze het gedicht 'Aan een roosje'. Als wonderkind trok ze de aandacht van andere dichters en schrijvers.
Onder begeleiding van de dichter Thomas van Limburg publiceerde ze in 1813, amper 13 jaar oud, haar eerste dichtbundel, Jeugdige dichtproeven, met werk dat ze geschreven had tussen haar zeven en elf jaar.
Aangemoedigd door lovende recensies schreef ze meer gedichten, en in 1817 liet ze de dichtbundel Lentebloemen verschijnen.
In 1821 schreef ze het gedicht 'Het klaverblad van vieren (aan drie vriendinnen)', dat ze ook toonzette als lied met gitaarbegeleiding. Het werd in 1825 postuum gepubliceerde in de Nederlandsche Muzen-Almanak.
Cleve overleed op amper eenentwintigjarige leeftijd, op 14 februari 1822 in Leiden.
Haar gedichten zijn gegrepen uit het leven van een vrolijk jong meisje, en kenmerken zich door speelsheid, eenvoudige gevoelens en gedachten en een snelle overgang tussen de verschillende thema's.
# Preciosa (Willem van Mieris)

Preciosa is een schilderij van de Nederlandse kunstschilder Willem van Mieris, olieverf op doek, 41 × 51,6 centimeter groot, gemaakt in 1709. Het verbeeldt een scène uit het verhaal La Gitanilla van Miguel de Cervantes. Het schilderij bevindt zich momenteel in de collectie van de Gemäldegalerie Alte Meister te Dresden.

## La Gitanilla

La Gitanilla ("Het zigeunermeisje") is het eerste verhaal uit Cervantes' bundel Novelas Ejemplares, verschenen in 1613. Diverse Nederlandstalige auteurs hebben het verhaal vervolgens verwerkt, waaronder Jacob Cats. In 1643 verscheen het voor het eerst in een Nederlandse druk.
La Gitanilla verhaalt van een adellijk meisje, Constanza, dat als klein meisje door de zigeunerin Majombe werd ontvoerd en verder opgevoed onder de naam Preciosa. Door haar uitzonderlijke schoonheid en met haar prachtige stem verdiende ze geld voor de zigeuners. Op zekere dag zag de edelman Don Juan haar zingen, werd stapel verliefd op haar en besloot om zich aan te sluiten bij de zigeunergroep. Toen hij na een ruzie om Preciosa een soldaat doodde moest de groep voor berechting naar het huis van de stadsrechter, waar ook Preciosa's natuurlijke moeder aanwezig was. Ze herkende haar dochter aan enkele specifieke kenmerken, Don Juan kon als edelman met haar trouwen en als in een sprookje keerde zo alles ten goede.

## Afbeelding

Van Mieris toont op zijn schilderij duidelijk de drie tekens waaraan Constanza door haar achter haar staande moeder werd herkend: de moedervlek boven haar rechterborst, de vergroeiing van haar derde en vierde teen en het medaillon op tafel. Verder vermeldt ook de brief op de tafel haar werkelijke afkomst, met vermelding van haar geboortedatum 1595. Dit is opmerkelijk omdat Cervantes zijn gedicht waarschijnlijk pas in 1610 voltooide, waarmee hij de ontknoping van het verhaal laat samenvallen met de actuele tijd. Van Mieris haakt op dat gegeven in door op zijn beurt ook weer enkele elementen op te nemen uit de tijd waarin hij het gegeven uitbeeldde, honderd jaar later: de vaas en het sieradenkistje zijn kenmerkend voor de tijd rond 1700 en mogelijk door Van Mieris zelf ontworpen. De dramatische aandacht voor het momentane wordt bovendien versterkt door de houding van de figuren en de blaffende hond. In het reliëf op de muur kan vagelijk Mozes worden herkend die het water uit de rots slaat, waarmee het bijzondere van het moment eens te meer wordt benadrukt.
Rechtsachter smoezelen drie zigeunerinnen. Onduidelijk is of de man op achtergrond, die zijn pas inhoudt, Don Juan is, of -gezien zijn klaarblijkelijk oudere leeftijd- Constanza's vader.
Van Mieris maakte vier variaties op het thema van Constanza. Eerder maakte Philips Wouwerman (1619-1668) al een reeks schilderijen naar het thema van Preciosa.

## Literatuur en bron

* Annegret Laabs: De Leidse fijnschilders uit Dresden. Zwolle [etc.], Waanders [etc.], 2001 [Nederlandse bewerking van een Duitse tentoonstellingscatalogus].

## Externe link

* "Dennis Koopman: "Cervantes, Cats en de Amsterdamse schouwburg: de geschiedenis van een Spaans zigeunermeisje
# S86 (Polen)

De S86 is een snelweg in het zuiden van Polen. De weg vormt de verbinding tussen Sosnowiec en Katowice. De weg vormt op het zuidelijkste puntje een kruispunt met de DK79, de weg van Warschau naar Bytom. Op het noordelijkste punt sluit de weg onder meer aan op de DK94.

## Geschiedenis

De weg is tussen 1978 en 1986 aangelegd.

## Verkeersintensiteit

| Plaats | Aantal in 2010 |
| Sosnowiec | 104.000 |
* Wegenwiki
* ↑ GDDKIA
A1 · A2 · A4 · A6 · A8 · A18 · A50
S1 · S2 · S3 · S5 · S6 · S7 · S8 · S10 · S11 · S12 · S14 · S16 · S17 · S19 · S22 · S50 · S51 · S52 · S61 · S74 · S79 · S86
# Cornelius Vervoort

Cornelius “Nelis” Vervoort (Hulshout, 6 januari 1860 – Wiekevorst, 23 april 1941), was burgemeester van Wiekevorst tussen 1914 en 1921. Hij was lid van de Katholieke Partij.
Cornelius Vervoort was naast (oorlogs)burgemeester ook landbouwer. Hij was woonachtig aan de boerderij gelegen te Wimpel 29, Wiekevorst.
# Markenwet

De Markenwet was een wet uit 1886 met als doel de gemeenschappelijke markegronden te verdelen. De voormalige markegronden werden door wet vrij willekeurig verdeeld in een groot aantal percelen. De Markenwet gaf iedere markgenoot het recht de verdeling van de ‘gemene’ gronden te eisen en eigen deel te verkopen. Het doel was de toename van de algemene welvaart en ontwikkeling van de landbouw. Dit zou worden bereikt doordat de verdeling van de markegronden leidde tot ontginning van de woeste gronden. De hoeveelheid extra land die dit op leverde, was relatief beperkt, aangezien de meeste haalbare ontginningen al waren uitgevoerd.
De wet zorgde voor het opheffen van de markgenootschappen aangezien de verdeling het gemeenschappelijke beheer overbodig maakte.

## Geschiedenis

Vanaf 1200 tot 1300 ontstonden in Drenthe en Overijssel markgenootschappen. Hierbij was de grond gemeenschappelijk in eigendom van de dorpsbewoners en waarbij de boeren in het dorp die marken gezamenlijk bestuurden.
Bij het ontstaan van de moderne staat aan het einde van de achttiende eeuw en het begin van de negentiende eeuw ontstond de behoefte om een einde te maken aan gilden en collectief bezit en instituties. Zij zouden namelijk vooruitgang tegenhouden door onder andere het beperken van de marktwerking. Specifiek voor markegronden gold dat de productie beperkt was en er weinig grondbelasting werd betaald. Innovaties in de landbouw zorgde er daarnaast voor dat men minder afhankelijk werd van (heide)plaggen en er dus grootschaliger ontgonnen kon worden. Het was voor de nieuwe moderne staat dus aantrekkelijk om de gemeenschappelijke gronden te privatiseren.
Vanaf 1809 waren er al verschillende (mislukte) pogingen gedaan om de markegronden te verdelen. De eerste richtlijnen waren niet erg duidelijk en daarnaast waren ze niet bindend waardoor er weinig veranderd. Uiteindelijk ging met over tot een richtlijn waarbij men een verplicht werd een verdelingsplan of, als besloten werd niet tot verdeling over te gaan, een memorie van afwijzing op te stellen. In veel marken ging men over tot het opstellen van een memorie van afwijzing. Daarnaast speelde de vele bestuurswisselingen en gebrekkige opmetingen van de grond de regelingen parten. Dit laatste veranderde in 1832 met de invoer van het Kadaster. Vervolgens kwamen de markegronden in 1837 middels Koninklijk Besluit onder provinciale toezicht. Hierdoor werd er steeds vaker toch besloten de markegronden te verdelen.
Uiteindelijk volgt er in 1882 een eerste ontwerp van de Markenwet.
* ↑ J.W.A. Rheinfeld (2014). Kavelruil. Wolters Kluwer, Deventer, "Historie van de kavelruil", pp. 27-108. ISBN 978-90-13-12524-5.
* 1 2 3 Bibi Bodegom, Ontginningen en de Markenwet. levenindeliemers.nl. Gearchiveerd op 28 juni 2022. Geraadpleegd op 29 juni 2022.
* ↑ P. Meerdink, De markenverdeling. www.archieven.nl. Geraadpleegd op 29 juni 2022.
* ↑ De markenverdeling. Canon van Nederland. Geraadpleegd op 29 juni 2022.
# Mesjwesj

Mesjwesj in hiërogliefen :
De Mesjwesj (in Egyptische bronnen vaak afgekort als Ma) waren een Berberse stam afkomstig uit het gebied ten westen van de Nijldelta. Volgens Egyptische bronnen was dit het land van de Tehenoe en de Liboe.
Gedurende de 19e en 20e dynastieën waren de Mesjwesj vrijwel voortdurend in strijd met Egypte. Tijdens de late 21e dynastie kwamen steeds grotere aantallen Mesjwesj zich vestigen in de westelijke delta. Volgens de Stele van Pasenhor waren de vorsten van de Mesjwesj en de 22e dynastie de nakomelingen van Boejoewawa de Tehenoe.
Sommige geleerden identificeerden de Meswesj met de Mazyes van Hekataios van Milete en de Maxyes van Herodotus, en de Mazaces en Mazax uit Romeinse bronnen.

## Geschiedenis

Teksten uit de 18e dynastie noemen de Mesjwesj als leveranciers van runderen voor het paleis van Amenhotep III te Malkata.
Gedurende de Ramessidische periode waren de Oude Egyptenaren voortdurend in conflict met hun westelijke buren. Reliefs te Karnak uit de regeringsperiode van Seti I tonen de koning in gevecht met de Tehenoe. Zijn opvolger Ramses II bouwde een serie van verdedigingswerken in het kustgebied tot Marsa Matruh in het westen, onder andere bij El Alamein en Zawiyet Umm el-Rakham. Dit geeft aan dat er een serieuze dreiging vanuit het westen was. Meerdere teksten spreken van Ramses' overwinningen op de westelijke vijanden; de Mesjwesj worden hier echter niet specifiek genoemd. Onder zijn zoon Merenptah was er een invasie van de Liboe in de westelijke delta, waarbij ook de Mesjwesj en de Zeevolken betrokken waren. Merenptah verklaarde "9.100 zwaarden van de Meswesj" veroverd te hebben. Een verslag hiervan vindt men op de Stele van Merenptah.
Zo'n 25 jaar later, in de regeringsjaren 5 en 11 van Ramses III waren er opnieuw aanvallen van de Mesjwesj. Ramses III verklaarde de Mesjwesj overwonnen te hebben en liet ze in militaire nederzettingen in Midden-Egypte vestigen om hen als soldaten te kunnen gebruiken en aan de Egyptische cultuur aan te laten passen. Een tekst uit de derde tussenperiode noemt ten minste vijf "forten van de Mesjwesj" nabij Herakleopolis Magna.
Ondanks deze gedeeltelijke inlijving vermelden gedurende de 20e dynastie meerdere teksten aanvallen van de Mesjwesj. Zelfs de arbeiders van Deir el-Medina moesten schuilen in de tempels van Medinet Habu.
Met Osorkon de Oudere kwam een Mesjwesj op de Egyptische troon. Na een interregnum van 38 jaar waarin de inheemse Egyptische faraos Siamoen en Psoesennes II regeerden kwamen met Sjosjenq I en de 22e dynastie de Mesjwesj te heersen over Egypte.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Meshwesh op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.