OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Otllak

Otllak is een plaats en voormalige gemeente in de stad (bashkia) Berat in de gelijknamige prefectuur in Albanië. Tegenwoordig doet Otllak dienst als deelgemeente en is een bestuurseenheid zonder verdere bestuurlijke bevoegdheden. De plaats telde bij de census van 2011 9.218 inwoners.
# Neoramia matua

Neoramia matua is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de trechterspinnen (Agelenidae).
Het dier behoort tot het geslacht Neoramia. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Raymond Robert Forster & Wilton.
# Anania subfumalis

Anania subfumalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Tenerobotys subfumalis door Eugene Gordon Munroe en Akira Mutuura in een publicatie uit 1971.

## Verspreiding

De soort komt voor in China (Hunan) en Taiwan.

## Ondersoorten

* Anania subfumalis subfumalis (Munroe & Mutuura, 1971)
* Anania subfumalis continentalis (Munroe & Mutuura, 1971) (Hunan)
* Nuss, M.; et al. (2003-2025). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 24-1-2025.
# Vlag van Manaus

De vlag van Manaus bestaat uit een beige veld waarop in het midden het wapen van Manaus is afgebeeld. De kleur beige staat voor de Amazonerivier, waarvan de modderige kleur de grootste identiteit is van de inwoners van Manaus. Het wapen, dat bij wet is ingesteld, vertegenwoordigt de cultuur en geschiedenis van de stad.
De vlag werd op 20 november 2003 ingesteld bij Gemeentewet nr. 718 van Manaus. Volgens de wet is het hijsen van de vlag verplicht op het stadhuis van Manaus, het stadhuis van Manaus en gemeentelijke kantoren in het algemeen. De kleur beige staat voor de Amazonerivier, waarvan de modderige kleur de grootste identiteit is van de inwoners van Manaus. Het wapen, dat bij wet is ingesteld, vertegenwoordigt de cultuur en geschiedenis van de stad.
# Alex Rosemeier

Alexander Coenraad (Alex) Rosemeier (Soerakarta, 18 juli 1888 – Leiden, 15 augustus 1992) was een Nederlands kunstschilder.

## Biografie

Rosemeier verhuisde met zijn vader in 1900 van Nederlands-Indië naar Apeldoorn in Nederland. Zijn moeder was acht jaar eerder overleden. Na de dood van zijn vader (ca. 1908) werd Rosemeier beroepsmilitair. Hij was gelegerd in de Morschpoortkazerne in Leiden. In 1914 trouwde Rosemeier met Grietje Mast (1893-1969). In 1923 liep zijn contract bij het leger af en werd hij zelfstandig kunstenaar. Zijn eerste expositie werd gehouden in een ziekenhuis in Woerden. Hij onderhield zichzelf en zijn gezin door naast het kunstenaarschap verschillende baantjes te hebben. Vanaf de jaren dertig brachten zijn kunstwerken genoeg op, zodat hij er volledig van kon leven.
Rosemeier wordt samen met schilders als Arend Jan van Driesten, Johannes Cornelis Roelandse en Chris van der Windt gerekend tot de Leidse School, een stroming gelieerd aan de Haagse School. Hij schilderde vooral Hollandse landschappen en werd daarbij sterk beïnvloed door het impressionisme. Naast landschappen legde hij zich toe op stadsgezichten, stillevens en portretten. Verbleef o.a. op het eiland De Kaag. Rosemeier was vooral geboeid door lichtval.
Ter gelegenheid van zijn 85e verjaardag werd in 1973 een grote overzichtstentoonstelling in het Museum De Lakenhal in Leiden georganiseerd. Op 103-jarige leeftijd opende hij zijn laatste expositie, gehouden in het raadhuis van Wassenaar. Zijn laatste leerling was Leo van den Ende, de schilder van het Van den Ende Panorama (252m2), die dit van 1997 t.e.m. 2008 schilderde in Panorama TulipLand in Voorhout.

## Externe link

* Foto van Rosemeier in zijn atelier (Archief Leiden)
* Overleden: Alexander Rosemeier, Trouw, 19 augustus 1992.
* Alexander Rosemeier, NRC Handelsblad, 20 augustus 1992.
* Landschappen van Rosemeier het sterkst, Rijn en Gouwe, 29 maart 1996
* Biografisch Portaal: 28719292
* Gemeinsame Normdatei: 174331045
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5238 8140
* Library of Congress Control Number: nr96042876
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 14776775X
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 68243
* Virtual International Authority File: 14671933
* WorldCat (via VIAF): 14671933
# Val-d'Oise

Val-d'Oise (95) is een Frans departement, gelegen in het noorden van de regio Île-de-France. De prefectuur is Cergy, alhoewel Argenteuil de grootste gemeente naar inwonertal is.

## Geschiedenis

Val-d'Oise ontstond toen de voormalige departementen Seine en Seine-et-Oise werden verdeeld in zes departementen in 1968. Het was een deel van de Vexin.

## Geografie

Val-d'Oise bestaat uit de drie arrondissementen:
* Arrondissement Argenteuil
* Arrondissement Sarcelles
* Arrondissement Pontoise
Val-d'Oise telt 21 kantons:
* Kantons van Val-d'Oise
Val-d'Oise telt 184 gemeenten:
* Lijst van gemeenten in het departement Val-d'Oise

## Demografie
### Demografische evolutie sinds 1962

| Naam | Index 1962 | Index 1968 | Index 1975 | Index 1982 | Index 1990 | Index 1999 | Index 2008 | Index 2019 |
| Val-d'Oise | 100,0 | 126,4 | 153,3 | 167,9 | 191,4 | 201,6 | 212,5 | 227,2 |
| Frankrijk* | 100,0 | 107,1 | 113,3 | 117,0 | 121,9 | 126,0 | 133,8 | 140,1 |
| Naam | Inw./Km² 1962 | Inw./km² 1968 | Inw./km² 1975 | Inw./km² 1982 | Inw./km² 1990 | Inw./km² 1999 | Inw./km² 2008 | Inw./km² 2019 |
| Val-d'Oise | 440,2 | 556,4 | 674,9 | 738,8 | 842,4 | 887,2 | 935,3 | 1.003,0 |
| Frankrijk* | 84,2 | 90,1 | 95,4 | 98,5 | 102,7 | 106,1 | 112,7 | 119,7 |
Frankrijk* = exclusief overzeese gebieden
Bron: Recensement Populaire INSEE - 1962 tot 1999 population sans doubles comptes, nadien Population Municipale
Op 1 januari 2022 had Val-d'Oise 1.270.845 inwoners.

### De 10 grootste gemeenten in het departement

| # | Gemeente | Aantal inwoners (2019) |
| 1 | Argenteuil | 111.038 |
| 2 | Cergy | 65.911 |
| 3 | Sarcelles | 59.196 |
| 4 | Garges-lès-Gonesse | 43.239 |
| 5 | Franconville | 37.394 |
| 6 | Pontoise | 32.405 |
| 7 | Goussainville | 31.068 |
| 8 | Bezons | 31.671 |
| 9 | Herblay-sur-Seine | 31.314 |
| 10 | Ermont | 28.939 |
# Mozes en de tafelen der wet

Mozes en de tafelen der wet is een olieverfschilderij van de Nederlandse schilder Rembrandt van Rijn, geschilderd in 1659. Het hangt in de Gemäldegalerie in Berlijn. Het schilderij toont Mozes bij een gebeurtenis tijdens de uittocht uit Egypte na de eerste afdaling van de Sinaï waar hij de stenen tafelen, met daarop de Tien geboden, kapotgooit als reactie op de aanbidding van het Gouden kalf.
Adriaantje Hollaer · Ahasveros en Haman aan het feestmaal van Esther · De anatomische les van Dr. Deijman · De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp · Andromeda aan de rots geketend · Aristoteles bij de buste van Homerus · Artemisia · Badende vrouw · Bathseba met de brief van koning David · De blindmaking van Simson · De brillenverkoper · Buitenlandse admiraal · Christus in de storm op het meer van Galilea · Christus met een staf · Danaë · David en Uria · De doop van de kamerling · Het feestmaal van Belsazar · Flora · Gelijkenis van de rijke dwaas · Historiestuk · Jacob zegent de zonen van Jozef · Jeremia treurend over de verwoesting van Jeruzalem · Het Joodse bruidje · De maaltijd in Emmaüs · Marten Soolmans en Oopjen Coppit · Mozes en de tafelen der wet · De Nachtwacht · Het offer van Abraham (1635) · Pallas Athene · Portret van een man met handschoenen in de hand · Portret van een man · Portret van Amalia van Solms · Portret van Baertje Martens · Portret van Herman Doomer · Portret van Jan Six · Portret van Johannes Wtenbogaert · Portret van Maurits Huygens · De samenzwering van de Bataven onder Claudius Civilis · De schilder in zijn atelier · De Staalmeesters · De steniging van de Heilige Stefanus · Terugkeer van de verloren zoon · Titus aan de lezenaar · Titus als monnik · De Vaandeldrager · De verloochening van Petrus · De verloren zoon in een herberg · Het vertrek van de Sunammitische vrouw · De vlucht naar Egypte · De vlucht naar Egypte · Zelfportret op jeugdige leeftijd (ca. 1628) · Zelfportret met twee cirkels · Zelfportret als de apostel Paulus
# A.V. Hollandia (studentenvereniging)

De Akademische Vereeniging Hollandia was een studentenvereniging voor Nederlandse studenten aan de RWTH Aken, opgericht op 20 mei 1885. A.V. Hollandia had, met onderbrekingen, een actieve werking tot en met 2000.

## Geschiedenis

De Akademische Vereeniging Hollandia werd op 20 mei 1885, vijftien jaar na de oprichting van de RWTH Aken, opgericht speciaal voor Nederlandse studenten aan deze technische hogeschool.
Rondom 1900 nam A.V. Hollandia een soort middenpositie in in het Akens studentenleven, en bemiddelde de vereniging bijvoorbeeld tussen verschillende corps die een conflict hadden. Ook zamelde de vereniging geld in voor de ambulancedienst van het leger van de Zuid-Afrikaansche Republiek tijdens de Boerenoorlog. In 1899 bedroeg de opbrengst van de inzamelactie zo'n 1000 Mark.
Op 25 mei 1935 vierde Hollandia haar 50-jarig bestaan. De feestelijkheden bestonden uit een Kommers, waarbij de Nederlandse consul en de rector magnificus van de RWTH Aken aanwezig waren. Bij het 70-jarig jubileum in 1955 waren de rector-magnificus, de burgemeester van Aken en de regeringspresident nog aanwezig bij de festiviteiten. In 1985, bij het honderdjarig bestaan van de vereniging, waren er een periode geen actieve leden meer, en bestond de vereniging alleen nog uit oud-leden. Sinds 2000 zijn er op de website van de vereniging geen activiteiten meer te bespeuren.

## Tradities en symboliek

A.V. Hollandia was een studentenvereniging naar Duits model, met een Nederlandse inslag. Dit hield bijvoorbeeld in dat leden een rood-wit-blauw lint droegen als kleuren. Oud-leden van de vereniging worden 'oud-heeren' genoemd en zijn verenigd in een 'oud-heerenbond', naar het voorbeeld van een Altherrenverband zoals deze bij Duitse studentenverenigingen bestaan. De oud-heerenbond steunde de studerende leden, ook wel Aktivitas genaamd. Ook voerde de vereniging de Duitse Biercomment in, een soort regelement voor hoe studenten met elkaar omgaan op (formele) bijeenkomsten van de vereniging. Nieuwe leden vielen in hun eerste jaar onder een Fuchsmajor en hadden een mentor in de vereniging, een 'biervader'.
Omdat de vereniging naar Duits model was gevormd, hield dit ook in dat het ledenaantal van de vereniging beperkt werd tot rond de 50 actieve leden. Hierdoor konden niet alle Nederlandse studenten in Aken lid worden van de vereniging. Om deze reden werd in 1957 KAV Alcuinus opgericht, een vereniging naar Nederlands model.
Het verenigingsschild van A.V. Hollandia heeft verschillende fasen doorgaan. Het meest recente schild dateert van 1959, en bestaat uit in het eerste kwartier de Nederlandse driekleur met zirkel, in het tweede kwartier de Nederlandse leeuw, in het derde kwartier de Duitse adelaar en op het vierde kwartier een lauwerkrans met de oprichtingsdatum. De wapenspreuk van de vereniging is 'Mijn schilt ende betrouwen', uit de zesde strofe van het Wilhelmus.
# San Giorgioklasse

De San Giorgioklasse is een Italiaanse klasse landingsschepen van het type landingsplatform-dok (LPD). Ze zijn achteraan voorzien van een onderdeks dok, en hebben een doorlopend vliegdek met vier landingsplaatsen voor helikopters. Ze hebben geen hangar voor de helikopters. Dergelijke schepen zijn bedoeld om met behulp van landingsvaartuigen in het dok en de helikopters op het dek troepen en materieel aan land af te zetten. Er zijn vier schepen van de klasse gebouwd: drie voor de Italiaanse marine en een voor de Algerijnse marine. De Italiaanse schepen hebben hun thuisbasis in Brindisi.
In 1972 nam Italië twee oude Amerikaanse landingsschepen voor tanks over. De San Giorgioklasse moest deze Gradoklasse opvolgen. De bouw van het eerste schip, de San Giorgio (L 9892), begon in mei 1985. Het schip was in februari 1987 af en werd een jaar later in dienst genomen. De kiel van de San Marco (L 9893) werd in maart 1985 gelegd, en in oktober 1987 was het klaar om in mei 1988 in dienst te komen. De schepen konden duizend ton vracht vervoeren, bestaande uit drie landingsboten en dertig middelzware pantservoertuigen met 350 troepen. Het vliegdek loopt niet helemaal door tot de boeg, zodat daar een 76 mm-kanon kon worden geplaatst. Aan de zijkant zijn davids voorzien, waarmee landingsboten voor troepen en een patrouilleboot te water kunnen worden gelaten.
De San Giusto (L 9894) werd van 1991 tot 1993 gebouwd als het derde, enigszins verbeterde, schip van de klasse. In 1994 nam de Italiaanse marine het in dienst. Dit schip wordt vooral ingezet als opleidingsschip voor de marine-academie van Livorno. In 1999-2000 werden de twee eerste schepen grondig verbouwd. Het vliegdek werd vergroot door het 76 mm-kanon te verwijderen en de davids naar een richel te plaatsen. Daardoor was er genoeg plaats voor twee medium en twee kleine helikopers. Verder werden ook de boegdeuren verwijderd. De vervanging van beide schepen is reeds gepland. In de plaats zouden twee 190 meter lange en 21-24 000 ton zware schepen van het type landing-helikopter-dok (LHD) komen.
In 2011 bestelde Algerije een verbeterd en iets groter schip van de San Giorgioklasse. Deze Kalaat Béni Abbès (474) werd tussen 2012 en 2014 in Italië gebouwd en in september van dat laatste jaar in dienst genomen door de Algerijnse marine. Dit schip heeft vooraan het 76 mm-kanon, en achter het eiland een lanceerinrichting voor Aster-luchtdoelraketten. Het heeft 150 bemanningsleden en biedt plaats aan 440 landingstroepen.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Classe San Giorgio (nave da sbarco) op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (it) San Giorgio. Italiaanse marine. Geraadpleegd op 11 juni 2017.
* (en) San Giorgio Class Landing Platform Dock (LPD), Italy. Naval Technology. Geraadpleegd op 11 juni 2017.
# Sunkid Heege

Sunkid Heege GmbH is een Duits bedrijf dat gespecialiseerd is in het ontwerpen, produceren en installeren van attracties en amusementsritten, met name in de familie- en kindermarkt en maakt onderdeel uit van Sunkid World.
Sunkid Heege onderhoudt ook attracties van andere fabrikanten en levert o.a. achtbaantreinen, transportbanden en reserveonderdelen voor bestaande attracties.

## Geschiedenis

Het bedrijf werd door de twee broers Heege in 1974 opgericht als Heege Freizeittechnik. In de jaren 90 splitste dit bedrijf in tweeën, waardoor ook Inno-Heege bestaat, vooral bekend van de Drifters (een moderne Swing Mill-variant) en de verticaal ronddraaiende Jungle Loop.
In 2009 werd het bedrijf overgenomen door het Oostenrijke Sunkid en is de naam veranderd naar Sunkid Heege.
In 2018 werd de zomerrodelbaandivisie van het metaalbouwbedrijf Brandauer overgenomen door Sunkid World, waarna de dochteronderneming Braso Technik GmbH werd opgericht. Veel van hun opdrachten werden echter al vrij snel door Sunkid Heege geproduceerd, waardoor Sunkid Heege vooral vanaf 2020 ook single-railrodelachtbanen vervaardigt.

## Assortiment

Sunkid Heege heeft een aantal attracties in het assortiment die vaak geen operator nodig hebben. Het bedrijf maakt de volgende attracties:
* Butterfly, een zelfbestuurbare kleine shuttle-achtbaan voor twee personen. In modellen Standaard en XL.
* Mountain Coaster 2.0, een single-railrodelachtbaan
* Tower, toren met klimtouw.
* Sundancer, draaimolen met armen bestaande uit draaiende gondels.
* Skydive, kabelbaan.
* Nautic Jet, een bootje waar een passagier met een touw achteruit wordt opgetakeld, wordt losgelaten en via een kleine schans in het water landt.
* Loopster, draaimolen met vier armen welke over de kop kunnen.
* Luna-Loop, draaimolen met één arm waar men over de kop gaat.
* Sunrider, een recht monorailparcours van meestal een twintigtal meters lang wordt afgelegd door aan handhendels te trekken en te duwen.
* Sky Loop, een soort spin 'n puke-attractie waarbij een gondel aan een robotarm hangt die draait en over de kop gaat.
* Moving Carpet, people movers voor skigebieden.

## Onderhoud aan bestaande attracties

Naast het vervaardigen van attracties doet het bedrijf ook onderhoud aan bestaande attracties van andere fabrikanten. Zo zijn door Sunkid Heege bijvoorbeeld de achtbaantreinen van o.a. Balagos in Avonturenpark Hellendoorn en Eqwalizer in Walibi Rhône-Alpes vervangen. Beide achtbanen zijn gebouwd door Vekoma.
* ↑ Bouwer in de kijker: Sunkid Heege. Themeparkfreaks (30 maart 2019). Geraadpleegd op 8 mei 2023.
* ↑ (en) The history of Sunkid. www.sunkidworld.com. Geraadpleegd op 8 mei 2023.
* ↑ (de) Family Rides - Fahrgeschäfte für Freizeitparks - Sunkid. www.sunkidworld.com. Geraadpleegd op 8 mei 2023.
* ↑ (en) Sunkid Heege provides adrenaline at Avonturenpark Hellendoorn - Sunkid. www.sunkidworld.com. Gearchiveerd op 28 juni 2022. Geraadpleegd op 8 mei 2023.
# Falkenburg (Palts)

De Falkenburg is een burchtruïne in Rijnland-Palts in het zuidelijk deel van het Pfälzerwald op de slotberg ten westen van Wilgartswiesen in de Landkreis Südwestpfalz. Zoals veel burchten in het Pfälzerwald werd ze waarschijnlijk in de elfde eeuw gebouwd op een zandsteenrots. Als opvolger van de Wilgartaburg moest ze bescherming bieden aan de omliggende dorpen.

## Geschiedenis

Hoewel de bouw mogelijk eerder heeft plaats gevonden, wordt de burcht voor het eerst in 1246 vermeld. In 1290 komt er in de akten een Werner van Falkenburg voor. Van 1300 tot 1313 wordt de Falkenburg aan Frederik IV van Leiningen verpand, in 1317 wordt ze opnieuw verpand, ditmaal door keizer Lodewijk IV aan de paltsgraven Rudolf II en Ruprecht I. In 1375 werd Emich V van Leiningen eigenaar van de burcht. De Falkenburg overleefde weliswaar in 1525 de Boerenoorlog, maar werd in de Dertigjarige Oorlog van 1632 tot 1648 bezet. In 1680 werd de burcht door Franse troepen opgeblazen. Het hier gevestigde Leiningse ambt Falkenburg had de hele Frankenweide bestuurd. Het werd na de verwoesting van de burcht naar Wilgartswiesen verplaatst..
In 1560 werd het graafschap Leiningen-Hardenburg onder de broers Johann Philipps en Emich XI gedeeld. Johann Philipp kreeg als de oudste de stamzetel Hardenburg met Dürkheim en omgeving, Battenberg, Großbockenheim en Kleinbockenheim en verder een verspreid liggend aantal dorpen. Hij en zijn nakomelingen noemden zich voortaan graaf van Leiningen-Dagsburg-Hardenburg.
Emich XI erfde het slot Falkenburg met de omliggende dorpen (= ambt Falkenburg) en verder Mühlheim an der Eis, Colgenstein, Heidesheim, Kindenheim en Biedesheim in het noordelijk deel van Palts, Guntersblum in Rheinhessen en verschillende andere bezittingen. Deze tak noemde zich Leiningen-Dagsburg-Falkenburg. Ze resideerden aanvankelijk op de Falkenburg en vanaf 1612 op het nieuw gebouwde en gunstiger gelegen Slot Heidesheim bij Worms. De tak Leiningen-Falkenburger stierf 1774 in mannelijke lijn uit, maar leefde vanaf 1787 voort als graven van Leiningen-Heidesheim en Leiningen-Guntersblum. Dit na de keizerlijke erkenning van een buitenechtelijke tak.
Het ambt Falkenburg was gemeenschappelijk bezit van Leiningen en Keurpalts en later van Leiningen en Palts-Zweibrücken. In 1785 kwam het gehele ambt aan Palts-Zweibrücken.
# Sylviocarcinus devillei

Sylviocarcinus devillei is een krabbensoort uit de familie van de Trichodactylidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1853 voor het eerst geldig gepubliceerd door Henri Milne-Edwards.
* ↑ (en) Sylviocarcinus devillei op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Sylviocarcinus devillei H. Milne Edwards, 1853. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443908
# Associatie van gelobde zeecitroenkorst

De associatie van gelobde zeecitroenkorst (Flavoplacetum marinae) is een associatie uit het verbond van gelobde zeecitroenkorst (Flavoplacion marinae). De associatie omvat door halofiele korstmossen gedomineerde rotsvegetatie in de spatzone.

## Naamgeving en codering

Synoniemen :
* Caloplacetum marinae Du Rietz ex Klem. 1955
* Syntaxoncode voor Nederland (rVvN): r48Aa01
De wetenschappelijke naam Flavoplacetum marinae is afgeleid van de botanische naam van gelobde zeecitroenkorst (Flavoplaca marina); deze soort geldt als kensoort voor de associatie.
# Anania otiosalis

Anania otiosalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys otiosalis door Julius Lederer in een publicatie uit 1863.
De soort komt voor in Brazilië.
# Vasula deltoidea

Vasula deltoidea is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1822 voor het eerst geldig gepubliceerd door Jean-Baptiste de Lamarck.
# Mikojan-Goerevitsj MiG-31

De Mikojan-Goerevitsj MiG-31 (Russisch: МиГ-31) (NAVO-codenaam: Foxhound) is een supersonisch onderscheppingsvliegtuig uit de jaren 1970 dat de voorgaande MiG-25 verving. Het toestel werd ontworpen door ontwerpbureau Mikojan en was het meest geavanceerde onderscheppingsvliegtuig van de Sovjet-Unie tot het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991.

## Geschiedenis

De voorgaande MiG-25 (Foxbat) was ontwikkeld om hoge snelheden te halen ten koste van andere capaciteiten. De wendbaarheid was slecht, het toestel vloog moeilijk op lage hoogten en de gulzige turbojets zorgden voor een kleine actieradius bij supersonische snelheden. Ook moesten die turbojets vervangen worden telkens als meer dan mach 3 was gevlogen. Uiteindelijk bleek de MiG-25 meer geschikt te zijn als verkenningsvliegtuig dan voor onderschepping.
De ontwikkeling van de vervanger resulteerde eerst in het prototype Ye-155MP dat op 16 september 1975 een eerste vlucht maakte. Hoewel het toestel uiterlijk op de MiG-25 leek was het een nieuw ontwerp. De structuur van het nieuwe toestel was sterker - er was 16% titanium en 33% aluminium gebruikt waar de voorganger nog voor 80% uit nikkel bestond - waardoor een hogere supersonische snelheid mogelijk werd, ook op lagere hoogten. Ook was de brandstofcapaciteit hoger en werden zuiniger turbofans gemonteerd. Belangrijk was ook de introductie van een geavanceerde radar die ook doelwitten onder en boven het toestel kon opsporen en die ook meerdere doelwitten tegelijk kon volgen.
In 1979 ging de MiG-31 in serieproductie. In 1982 werden de eerste toestellen in dienst gesteld bij de Sovjet Luchtverdediging (PVO). Pas in 1985 kon een Noorse piloot er één fotograferen boven de Barentszzee. De MiG-31 werd ingezet voor vele soorten opdrachten en was dan ook veel gevraagd door de Sovjet Luchtmacht. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie stortten de budgetten voor het onderhoud van de toestellen - en het leger in het algemeen - echter in elkaar. Tegen 1996 werd nog slechts 20% ervan nog onderhouden. Tien jaar later veranderde dit. Met het beleid van president Vladimir Poetin was in 2006 75% van de MiG-31's van de Russische Luchtmacht in dienst. Rusland heeft ongeveer 370 toestellen van de in totaal ongeveer 500 gebouwde stuks.

## Varianten

* MiG-31: Originele vliegtuig.
* MiG-31B: Versie met verbeterde systemen geïntroduceerd in 1990.
* MiG-31BS: Tot 31B verbeterde 31.
* MiG-31E: Minder geavanceerde exportversie van de 31.
* MiG-31F: Multi-inzetbare variant.
* MiG-31BM: Verbeterde 31B.
* MiG-31FE en MiG-31MF: Exportversies van de 31F en de 31BM.
* MiG-31LL: Versie met schietstoel.
* MiG-31M: Geavanceerdere versie uit 1986.
* MiG-31D: Specifieke versie voor antisatellietraketten (2 stuks, 1986).
* MiG-31S: Specifieke versie voor lancering van kleine satellieten.
* MiG-31Eh: Exportversie voor China uit 2000.