# Joëlle Milquet

Joëlle F.G.M. Milquet (Montignies-sur-Sambre, 17 februari 1961) is een Belgische advocate en voormalige politica van de Franstalige, christendemocratisch-humanistische Centre démocrate humaniste (cdH).

## Levensloop

Joëlle Milquet groeide op in Loverval, een dorpje ten zuiden van Charleroi. Ze is gehuwd en heeft vier kinderen.
In 1984 studeerde ze af in de rechten aan de Université catholique de Louvain. In 1985 sloot ze een postacademische studie in Europees recht aan de Universiteit van Amsterdam in Nederland af.
Na haar rechtenstudie schreef Milquet zich als advocate in bij de balie van Brussel. Tegelijkertijd werkte ze van 1986 tot 1990 als assistente aan de Université catholique de Louvain. Na een intermezzo bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen werd ze in 1987 parlementair medewerker van de PSC-fractie in de Senaat. Vervolgens werd ze in 1990 politiek secretaris van de PSC-Senaatsfractie en werkte ze van 1992 tot 1995 als kabinetsmedewerker en daarna als adjunct-kabinetschef op het kabinet van Michel Lebrun, toenmalig minister in de Franse Gemeenschapsregering.

### Politieke loopbaan

In juni 1995 werd ze als rechtstreeks gekozen senator lid van de Senaat en bleef dit tot in 1999. In de Senaat was ze voorzitster van de commissie Binnenlandse Zaken. Van 1999 tot 2014 was ze vervolgens lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers. Tijdens haar ministerieel ambt werd ze vervangen door Georges Dallemagne en vanaf 16 mei 2013 door Jeanne Nyanga-Lumbala.
In februari 1995 werd Milquet politiek secretaris van de PSC, waarna ze van 1995 tot 1999 ondervoorzitter van de partij was. In 1996 verloor ze met enkele stemmen het verschil de verkiezingen voor het partijvoorzitterschap van Charles-Ferdinand Nothomb. In oktober 1999 volgde ze Philippe Maystadt als partijvoorzitter op. In het kader van een moderniseringscampagne waarbij men meer kiezers wilde aantrekken gaf ze de aanzet tot een naamswijziging van haar politieke partij, die in 2002 plaatsvond. In plaats van Parti social chrétien (PSC) ging deze voortaan Centre démocrate humaniste (cdH) heten en werd de band met de christendemocratie losser. Ze bleef partijvoorzitter tot in 2011, wanneer Benoît Lutgen haar opvolgde.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 werd ze verkozen tot gemeenteraadslid van Sint-Pieters-Woluwe en bleef dit tot in 2006. Dat jaar verhuisde ze naar Brussel en werd er bij de gemeenteraadsverkiezingen van dat jaar verkozen tot gemeenteraadslid, wat ze bleef tot in 2018. Van 2006 tot 2012 was Milquet eerste schepen. Nadat ze in maart 2008 minister werd, bleef ze enkel nog titelvoerend schepen.
Van 20 maart 2008 tot december 2011 was Milquet vicepremier en minister van Werk en Gelijke Kansen, eerst in de regering-Leterme, sinds 30 december 2008 in de regering-Van Rompuy en vervolgens in de regering-Leterme II. In 2011 werd ze vicepremier en minister van Binnenlandse Zaken en Gelijke Kansen in de regering-Di Rupo.
Op 25 mei 2014 werd ze verkozen in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Op 22 juli 2014 nam ze ontslag als vicepremier en federaal minister en werd ze viceminister-president en Franse Gemeenschapsminister van Onderwijs, Kleine Kinderen, Kinderdagverblijven en Cultuur in de regering-Demotte III. Melchior Wathelet volgde haar als vicepremier en federaal minister op.
In april 2016 bood Milquet haar ontslag aan als minister in de Franse Gemeenschapsregering nadat ze in verdenking werd gesteld van het overtreden van de wet op de verkiezingsuitgaven. Er werd vermoed dat ze net voor de verkiezingen van 2014 acht nieuwe kabinetsmedewerkers had aangesteld om haar verkiezingscampagne te ondersteunen, wat wettelijk verboden is. Milquet ontkende de beschuldigingen. In 2018 werd een tweede onderzoek naar haar geopend, volgens de pers na vermoedens dat ze getuigen uit het onderzoek had proberen te beïnvloeden. Ook dat ontkende ze. In verband met deze gerechtelijke onderzoeken vroeg het gerecht in maart 2024 aan de Kamer de opheffing van haar parlementaire immuniteit die ze als voormalig minister genoot. In januari 2025 maakte een minnelijke schikking een einde aan de juridische procedure.
Ze werd na haar ontslag in 2016 in haar functies opgevolgd door Marie-Martine Schyns (Leerplichtonderwijs) en door Alda Greoli (Cultuur en Kleine Kinderen). Die laatste werd ook de nieuwe viceminister-president. Ze keerde terug naar het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, waar ze bleef zetelen tot in 2019, en werd opnieuw actief als advocate.

### Na de politiek

In oktober 2017 werd Milquet door de Europese Commissie aangesteld als speciaal adviseur van Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker, meer bepaald om advies te geven over het vergoeden van misdaadslachtoffers.
Bij de verkiezingen van mei 2019 zou Milquet opnieuw de Brusselse Kamerlijst voor haar partij aanvoeren. Ze trok haar kandidatuur echter terug in om zich op haar Europese job te concentreren.
In november 2019 werd ze aangesteld als bestuurslid van de Franstalige publieke omroep RTBF. Eind 2024 volgde ze Baptiste Erkes als voorzitter op.
In 2020 werd Milquet voorzitter van het European Centre for Electoral Support (ECES).

### Regeringsformatie 2007

Tijdens de regeringsformatie in 2007 kreeg Milquet in de Vlaamse pers, mede door haar harde houding tegenover een mogelijke staatshervorming, de bijnaam "Madame Non". Haar houding om duidelijke precisering en de wil om alle details van de overeenkomst uitgeklaard op papier te willen hebben, deed toen het begrip milquettisering ontstaan.
De moeizaam verlopende besprekingen tussen haar aan de ene kant en CD&V aan de andere kant, leidden ertoe dat formateur Yves Leterme (CD&V) op 23 augustus 2007 zijn formatieopdracht aan koning Albert II teruggaf.
Op 1 december 2007 werden de onderhandelingen een tweede keer stopgezet, omdat het cdH alsook de andere Franstalige partijen niet konden instemmen met de Vlaamse eisen voor meer zelfstandigheid. Guy Verhofstadt werd vervolgens aangesteld als informateur. Dit leidde tot de interim-regering-Verhofstadt III. Tijdens deze interim-regering werd er verder geformeerd om tot een definitieve regering te komen. Deze werd als de regering-Leterme op 20 maart 2008 beëdigd. Milquet bekleedde daarin de positie van vicepremier en minister van Werk en Gelijke Kansen. Het was pas op het laatste moment van de formatie dat zij in de nieuwe regering zitting nam. Later gaf ze aan weinig vertrouwen te hebben in de toekomst van deze regering en zich grote zorgen te maken over het verloop van de staatshervorming.

### Familie

Milquet was gehuwd met Pierre Delsaux, directeur-generaal bij de Europese Commissie. Ze kregen vier kinderen. Haar neef Julien Milquet is schepen van Anderlecht.
* Portret: Joëlle Milquet, Knack, 5 december 2011.
* ↑ (fr) Joëlle Milquet cède le flambeau du cdH à Benoît Lutgen, La Libre, 30 augustus 2011.
* ↑ Milquet krijgt onderwijs én cultuur in Franse Gemeenschap, BRUZZ, 22 juli 2014.
* ↑ Joëlle Milquet kondigt ontslag aan na onthullingen over spookaanwervingen op haar kabinet. Knack (11 april 2016). Geraadpleegd op 11 april 2016.
* ↑ Milquet na ontslag: 'Ga bewijzen dat ik onschuldig ben'. De Standaard (11 april 2016). Geraadpleegd op 29 oktober 2024.
* ↑ Tweede gerechtelijk onderzoek naar Joëlle Milquet. De Standaard (24 januari 2020). Geraadpleegd op 27 januari 2020.
* ↑ Joëlle Milquet verbaasd over vraag tot opheffing van haar parlementaire immuniteit: "En deze plotse versnelling is extra eigenaardig", Het Laatste Nieuws, 13 maart 2024.
* ↑ Joelle Milquet treft schikking en maakt einde aan hangende procedure over belangenvermenging, Knack, 13 januari 2025.
* ↑ Benoit Lugten confirme: Alda Greoli à la Culture et Marie-Martine Schyns à l'Education pour remplacer Joëlle Milquet. sudinfo.be (16 april 2016). Geraadpleegd op 16 april 2016.
* ↑ Milquet terug parlementslid na ontslag als minister, BRUZZ, 20 september 2016.
* ↑ Joëlle Milquet wordt speciaal adviseur Europese Commissie (4 oktober 2017). Geraadpleegd op 4 oktober 2017.
* ↑ Joëlle Milquet trekt CDH-Kamerlijst in Brussel: "Stemmenkanon, maar rechtszaak blijft zwaard van Damocles", VRT NWS, 22 februari 2019.
* ↑ "Madame non" zegt neen tegen de Kamer: Joëlle Milquet kiest voor job in Europa, Het Nieuwsblad, 28 maart 2019.
* ↑ Joëlle Milquet doet intrede in raad van bestuur RTBF. Knack (6 november 2019). Geraadpleegd op 8 november 2019.
* ↑ Joëlle Milquet wordt voorzitster van Franstalige publieke omroep RTBF, De Tijd, 3 december 2024.
* ↑ (fr) ECES accueille Joëlle Milquet, ECES.
* ↑ Joëlle Milquet: van partijvernieuwer tot "Madame Non", Knack, 11 april 2016.
* ↑ Milquet: "Regering is gedoemd te lukken", De Morgen, 22 maart 2008.
* ↑ Neef Milquet wordt schepen in Anderlecht, BRUZZ, 28 november 2018.
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5029 9136
* Library of Congress Control Number: nb2008014579
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A009146233
* Système universitaire de documentation: 075173646
* Virtual International Authority File: 2001311
* WorldCat (via VIAF): 2001311