OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Johann Philipp Achilles Leisler

Johann Philipp Achilles Leisler (Hanau in Hessen, 1 augustus 1772 – idem, 8 december 1813) was een Duitse arts (Obermedizinalrath) en dierkundige. Hij werd bekend door de voltooiing van de "Naturgeschichte Deutschlands" (de natuurlijke historie van Duitsland) van de natuuronderzoeker en vogelkundige Johann Matthäus Bechstein. In dit werk worden twee nieuwe vogelsoorten beschreven: de kleine- en de Temmincks strandloper. De laatst genoemde soort is een eerbetoon aan zijn Nederlandse vriend Coenraad Jacob Temminck. In een andere publicatie maakte hij de eerste geldige beschrijving van de kortteenleeuwerik (Calandrella brachydactyla).
De ook in Hanau geboren dierkundige Heinrich Kuhl (later werkzaam in Nederland en in Nederlands-Indië) beschreef in 1817 de bosvleermuis (Nyctalus leisleri) die hij als eerbetoon naar Leisler vernoemde.
Leisler was mede-oprichter van het Wetterauischen Gesellschaft für die gesamte Naturkunde zu Hanau. Wetterau is een landstreek in Hessen. Dit gezelschap is een van de eerste natuurwetenschappelijke genootschappen van Duitsland.
Zijn in 1803 geboren dochter, die vanaf haar 14de werd opgevoed door haar grootouders van moeders kant, werd een bekende schrijfster Luise von Plönnies, die ook studie maakte van de Nederlandse taal.

## Publicaties

* Populäres Naturrecht. Eichenberg, Frankfurt 1799–1806.
* Über medicinische Wahrheit und über die Mittel, sie zu erlangen. Eichenberg, Frankfurt 1802.
* Nachträge zu Bechsteins Naturgeschichte Deutschlands. Schameck, Hanau 1812 Titelblad
* ↑ Nachträge zu Bechsteins Naturgeschichte Deutschlands p. 64. Gearchiveerd op 31 juli 2023.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Johann Philipp Achilles Leisler op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 120620707
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 1596 6757
* Virtual International Authority File: 25438658
* WorldCat: E39PBJcC3dXPVTGdGrKHW3bmVC
# Klein Paardenburg

Bistro Klein Paardenburg was een eetgelegenheid in Ouderkerk aan de Amstel, Nederland. Het had in de perioden 1976-1979 en 1985-1990 één Michelinster.
Klein Paardenburg werd in 1967 gekocht door Ton Fagel, die het restaurant overnam van Henk Beke. Hij stopte in 1997 als kok, waarna het restaurant "zijn ster en zijn glans" verloor. Fagel verkocht het restaurant weer in 1998, waarna het doorging onder dezelfde naam.
Als chef-kok tijdens de sterperioden worden naast Ton Fagel, ook Jean Jacques Desplanques (1977) en Erik de Boer (1992) genoemd. Paul Fagel heeft ook als chef-kok in het restaurant gewerkt, maar was al vertrokken voordat de ster toegekend werd.
# Hargen

Hargen is een plaats in de gemeente Bergen, in de Nederlandse provincie Noord-Holland.
Hargen ligt tussen Camperduin en Groet. Van een woonkern is nauwelijks sprake, meestal bedoelt men met Hargen de verderop gelegen badplaats Hargen aan Zee. Hargen kent een grote vaart, de Hargervaart, die de polders Vereenigde Harger- en Pettemerpolder en de Groeterpolder van elkaar scheidt. De vaart loopt over in de Hondsbossche Vaart. Het einde van de Hargensevaart is in gebruik als jachthaven. De voormalige Hargerplas, nu een rijkbloeiend struikheideveld, is ontstaan door zandafgravingen. Het zand werd vroeger gebruikt voor onder meer de glasindustrie, zandsteenfabrieken en stadsuitbreidingen.
Hargen is al een oude plaats, maar is nooit echt groot geweest. In de negende eeuw wordt de plaats aangeduid als Horgana, in de tiende eeuw komt het voor als Haragum en in de 12e eeuw als Hargan. Er wordt wel verondersteld dat Hargan afgeleid is van 'Harag', heiligdom en wijzen op een oude kultusplaats van de Friezen. De plaatsnaam zou ook nog kunnen verwijzen naar een plek met één of meerdere hunebedden. Dit omdat de derde naamval de meervoud van de Germaanse offersteen is. Van deze hunebedden is nooit iets gebleken. In het Latijn wordt de plaats nog Horgana genoemd.
Aan de Mosterdweg in de Harger- en Pettemerpolder nabij Hargen en Camperduin staat er de poldermolen, de Hargermolen. Deze molen uit 1804 bemaalt de Harger- en Pettemerpolder. Aan de Hargerweg, aan de kant van Groet staat dan weer de poldermolen met een eikenhouten achtkant, die de Groetermolen heet. Deze molen bemaalt samen met een elektrisch gemaal Groeterpolder.
Dorpen en gehuchten: Aagtdorp · Bergen · Bergen aan Zee · Bregtdorp · Catrijp · Camperduin · Egmond aan den Hoef · Egmond aan Zee · Egmond-Binnen · Groet · Hargen · Rinnegom · Schoorl · Schoorldam (deels) · Wimmenum Buurtschappen: Duyncroft · Egmondermeer · Het Woud · Westdorp · Zanegeest Badplaatsen (zonder woonkern): Hargen aan Zee · Schoorl aan Zee Voormalige buurtschappen: Oostdorp · Oudburg Voormalige gemeenten: Bergen · Egmond · Schoorl Noord-Holland: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Jac Linders

Jacobus "Jac" Cornelis Johannes Damianus Linders (Dinteloord en Prinsenland, 12 januari 1933 – Roosendaal, 7 mei 2012) was een Nederlands docent, logopedist en kinderboekenschrijver. Daarnaast schreef hij ook korte verhalen, hoorspelen, kinderliedjes, scripts voor jeugdtoneel en musicals en was hij jarenlang tekstschrijver voor Sesamstraat. Linders is vooral bekend vanwege de kabouterserie Honkie en Ponkie (14 delen), de tweeling Piet en Tom (12 delen) en de serie Luuk en Lonneke. In zijn ruim 50-jarige schrijverscarrière schreef hij meer dan 130 kinder- en jeugdboeken. Samen met zijn vrouw Liesbeth beheerde ze de Venz-fanclub rondom de bekende hagelslag-tweeling. Zijn vrouw Liesbeth vertaalde een tiental boeken uit Duits en Engels voor het Nederlandse taalgebied. Een opsomming van deze boeken is te vinden onder de bibliografie.
Linders was oorspronkelijk onderwijzer in Roosendaal en schreef ook voor de lokale krant. Al in 1957 begon hij met het schrijven van korte verhalen, hiertoe aangezet door zijn hoofd der school. In 1958 verscheen zijn eerste kinderboek Sjoerd de arme bedeljongen. In 1966 werd hij logopedist en ademtherapeut. In 2007 verscheen zijn eerste roman De Obsessie. Het schrijven was een hobby voor hem.
In 2006 eerde de gemeente Roosendaal Linders met de Cultuurprijs Literatuur voor zijn gehele oeuvre.
# Pyrausta flavidiscata

Pyrausta flavidiscata is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1913. De spanwijdte bedraagt 14 tot 16 millimeter.
De soort komt voor in Guatemala en Panama.
# Phlebopenes longicaudata

Phlebopenes longicaudata is een vliesvleugelig insect uit de familie Eupelmidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1874 door Westwood. De soort komt voor in Brazilië.
# Jan Thiel (Curaçao)

Jan Thiel is een zoutmeer en een plaats op Curaçao. Het bevindt zich ongeveer 8 km zuidoostelijk van Willemstad. Jan Thiel was oorpronkelijk een zoutplantage. Het gebied rond het zoutmeer is natuurgebied, maar het restant inclusief het gebied rond de Jan Thielbaai is verkaveld, en bestaat uit hotels en appartementen. Administratief valt Jan Thiel onder Spaanse Water.

## Geschiedenis

Rond 1700 werd het gebied gekocht als zoutplantage Damasco. De natuurlijke lagune werd afgedamd waardoor, na verdamping, zout kon worden gewonnen. In 1737 werd de plantage door Jozef Penso gekocht van Jan Thielen, en naar hem vernoemd. Behalve zout werden er ook andere producten zoals indigo verbouwd, en gedurende de 20e eeuw sinaasappels. Tot 1975 werd er zout gewonnen. In 1978 werd de plantage gekocht door het Algemeen Pensioenfonds Nederlandse Antillen (nu: Stichting Pensioenfonds Caribisch Nederland). In 1992 werd het gebied verkaveld en verkocht, maar het gebied rond het zoutmeer is onbebouwd gebleven, en natuurgebied geworden.

## Zoutmeer

Het zoutmeer is vrij te bezichtigen en trekt vele vogelsoorten aan waaronder rode flamingo's. Er is een tien kilometer lange route langs het meer aangelegd, en het is mogelijk van de Jan Thielbaai naar het Curaçao Sea Aquarium te lopen. Langs het meer bevinden zich de ruïnes van opzichtershuisjes, een kalkoven, en een zoutschuur met stortbakken. In 2008 kreeg het zoutmeer en omringende gebied een monumentenstatus.

## Jan Thielbaai en hotels

In het gebied rond de Jan Thielbaai bevinden zich veel hotels en appartementen, en is een toeristische trekpleister geworden. Rond de baai bevinden zich privé-stranden, clubs, restaurants, en een duikschool. Het Landhuis Jan Thiel, het voormalige plantagehuis waar de eigenaar tot 1980 had gewoond, is een hotel geworden, en is omringd door een grote tuin.

## Galerij

* Strand van Jan Thiel
* Flamingo's op de zoutpannen
* Landhuis Jan Thiel (1954)
* Hotels van Jan Thiel

## Externe link

* Officiële site

### Referenties

* ↑ (nl) Central Bureau of Statistics Curaçao, Census 2011 "Statistiek voor de geozone Spaanse Water waarvan Jan Thiel, Nieuwpoort en Santa Barbara een onderdeel zijn.". Gearchiveerd op 9 juni 2023.
* ↑ Distance.to, Distance Jan Thiel, CUW -> Willemstad, CUW. Gearchiveerd op 5 augustus 2022.
* 1 2 3 4 5 Curaçao Vakantiereis, Jan Thiel Curaçao. Gearchiveerd op 29 maart 2023.
* 1 2 3 4 Villa Carpe Diem, Curacao, de zoutpannen van Jan Thiel
* ↑ Buurtprofiel 2011, p. 6.
* 1 2 At Home Curaçao, Landhuis Jan Thiel in Curacao
* ↑ Amigoe, Rente verkoopbedragen Jan Thiel verzwegen, 13 april 1981. Gearchiveerd op 14 augustus 2023.
* ↑ Amigoe, Pensioenfonds heeft plannen voor verkaveling Jan Thiel, 9 januari 1992. Gearchiveerd op 14 augustus 2023.
* 1 2 Curaçao Monuments, Landhuis Jan Thiel, Plantage, Zoutpannen, Hofi. Gearchiveerd op 28 mei 2023.
* ↑ Buurtprofiel 2011, p. 21,29.
* ↑ Tips Curaçao, Jan Thiel Beach: het bekendste strand van Curaçao. Gearchiveerd op 4 juni 2023.

### Bibliografie

* Buurtprofiel, Buurtprofiel Spaanse water. Overheid van Curaçao (2011). Gearchiveerd op 6 juni 2023.
# Cockpitvoicerecorder

De cockpitvoicerecorder (CVR) registreert de geluiden in de cockpit en op afzonderlijke kanalen de stemgeluiden van de bemanningsleden van het vliegtuig. Het is een van de twee zogenaamde zwarte dozen in een vliegtuig (meestal zijn ze oranje van kleur). De andere is de flightdatarecorder, die de gegevens van de instrumenten vastlegt.

## Functie van de CVR

Bij een ongeluk met een vliegtuig kan soms mede aan de hand van deze geluidsopnamen worden nagegaan wat de oorzaak van het ongeluk is. Behalve het vinden van de oorzaak is het voorkomen van het probleem in de toekomst een belangrijke reden voor het installeren van een dergelijk apparaat.
De CVR neemt niet alle geluiden tijdens een vlucht op, maar beperkt zich (afhankelijk van het type) tot de laatste 30 tot 120 minuten van de vlucht. De CVR neemt – door middel van een 'area microfoon' – geluiden in de cockpit op (zoals alarmsignalen en onderlinge communicatie). Ook de volledige communicatie met de luchtverkeersleiding wordt opgenomen.
Met het openen van de CVR wordt heel zorgvuldig omgegaan. Vaak blijkt de CVR bij een ongeluk in meer of mindere mate beschadigd te zijn en kan de inhoud alleen worden 'gelezen' door een gespecialiseerd bedrijf. De inhoud en de timing van de opname worden op een afschrift gezet, zodat nader onderzoek naar de oorzaak van het ongeluk en de eventuele schuldvraag kan worden bestudeerd door de bevoegde instanties.

## Voorzieningen in de CVR

Het is heel belangrijk om de cockpitvoicerecorder na een crash terug te vinden. Om dat te vergemakkelijken heeft men enkele voorzieningen aangebracht. De recorder is opvallend oranje van kleur en draagt een duidelijk opschrift. Verder bevat de CVR een underwater locater beacon (ULB) voor het geval dat de crash in het water plaatsvindt. De ULB, ook wel underwater acoustic beacon genoemd, is een apparaat dat het terugvinden van de cockpitvoicerecorder en de flightdatarecorder mogelijk maakt. De ULB wordt geactiveerd door aanraking met water. De meeste ULB's geven ongeveer één keer per seconde een ultrasone puls met een lengte van ongeveer 10 ms en een frequentie van 37,5 kHz (± 1 kHz).
Om te voorkomen dat de CVR bij een crash onherstelbaar beschadigd raakt, is deze zo ontworpen dat hij zeer grote g-krachten kan doorstaan. Verder is de CVR gemonteerd in de staart van het vliegtuig. Aangezien de gehele romp van het vliegtuig als kreukelzone dient, zijn op deze plaats in het vliegtuig, in de meeste gevallen, de krachten die tijdens een crash optreden het kleinst.
# Hiba Faraji

Hiba Faraji (Antwerpen, 26 februari 1999) is een Belgisch politica voor de Vlaamse socialistische partij Vooruit.

## Biografie

Faraji, die Marokkaanse roots heeft, groeide op in Borgerhout en liep er middelbaar onderwijs aan het Xaveriuscollege. Nadien ging ze politieke wetenschappen studeren aan de Universiteit Antwerpen.
In 2018 sloot ze zich aan bij de toenmalige sp.a, tot 2021 de voorloper van Vooruit. Faraji werd actief bij de jongerenafdeling JongSocialisten (JS) en werd in oktober 2021 verkozen tot co-voorzitter van de Antwerpse JS-afdeling.
Bij de Vlaamse verkiezingen van juni 2024 stond Faraji als tweede opvolger op de Vooruit-lijst in de kieskring Antwerpen. Sinds november 2024 zetelt ze effectief in het Vlaams Parlement ter vervanging van Thijs Verbeurgt. Als Vlaams Parlementslid ging ze zetelen in de commissies Economie, Werk, Sociale Economie, Wetenschap en Innovatie en Welzijn, Volksgezondheid, Gezin, Armoedebestrijding en Gelijke Kansen.
Sinds januari 2025 zetelt Faraji eveneens in de districtsraad van Borgerhout.
* ↑ Facebook-profiel Hiba Faraji
* ↑ LOKAAL: Hiba Faraji & Quinten Bronckars: sterke tandem aan het roer van JS Antwerpen, Vooruit, 25 oktober 2021.
* ↑ Borgerhoutse Hiba Faraji (25) komt als opvolger in Vlaams Parlement: “Als kind keek ik al naar Villa Politica”, Gazet van Antwerpen, 7 november 2024.
* ↑ Fiche Hiba Faraji op de website van het Vlaams Parlement.
# Ibn Majah

Abu ʻAbdillah Muhammad ibn Yazid Ibn Majah al-Rabʻi al-Qazwini of imam Ibn Majah (Qazvin, 824 – aldaar, 887/889) was een islamitische hadithverzamelaar en tafsiergeleerde van Perzische afkomst. Hij is voornamelijk bekend om zijn compilatie van de Hadith, die Soenan Ibn Majah wordt genoemd.

## Biografie

Ibn Majah werd geboren in Qazvin in het jaar 824 tijdens het kalifaat van de Abbasiden. Op zijn 22 jaar verliet hij zijn geboortestad en maakte hij lange reizen naar Irak, Egypte, Syrië en de Hidjaz om kennis op te doen bij grote geleerden en hadith te verzamelen. Na zijn reis verzamelde hij zijn leerlingen om zich heen en liet hen boeken schrijven. Hij verzamelde ongeveer 4000 Hadith (waarvan de meeste al in andere boeken staan), en bundelde ze in een boek, verspreid over 1500 hoofdstukken. Dit boek werd bekend als Soenan Ibn Majah en vormde een van de bronnen van de fiqh (islamitische jurisprudentie).
Hij stierf op waarschijnlijk op 63-jarige leeftijd in zijn geboortestad Qazvin.

## Werken

Ibn Majah schreef tijdens zijn leven een aantal boeken die een belangrijke rol spelen in de fiqh, waaronder:
* Soenan Ibn Majah: een collectie van Hadith
* Kitab al-Tafsir: een exegeseboek over de Koran
* Kitab al-Tarikh: een geschiedenisboek
# Tassili n'Ajjer

Tassili n'Ajjer (Berbers: Tasili n Ajjer, Arabisch: طاسيلي ناجر) is een nationaal park op een hoogplateau in Algerije waar men prehistorische grotkunst kan vinden. Meer dan 15.000 tekeningen en gravures laten zien dat hier ten minste tienduizend jaar geleden al menselijke cultuur was. Dit gebied, dat tijdens het Holoceen subpluviaal een steppe-achtig landschap moet hebben gehad, bevat veel rotspartijen die een waar labyrint in het landschap vormen, dat weer bijdraagt aan de ontoegankelijkheid.
De geologische formaties die men hier kan vinden zijn van grote landschappelijke waarde, met bijvoorbeeld geërodeerde zandstenen die 'rotsbossen' vormen.
De inhoud van de diverse rotstekeningen en -gravures geeft veel mensen aanleiding de geschiedenis van de mensheid in een ander dan gebruikelijk daglicht te bezien. Zo zijn er "paddenstoelensjamanen" gevonden die erop kunnen wijzen dat het rituele gebruik van psychotrope paddenstoelen in dit gebied tot het culturele erfgoed hebben behoord. Andere tekeningen hebben geleid tot theorieën over contacten met buitenaardse wezens, waarbij waarschijnlijk gestileerde hoofden door moderne ogen bezien als helmen worden geïnterpreteerd.
De locatie staat sinds 1982 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
# Cédric Bakambu

Cédric Bakambu (Vitry-sur-Seine, 11 april 1991) is een Franse voetballer van Congolese afkomst die doorgaans als aanvaller speelt. Hij tekende in januari 2024 bij Real Betis. Bakambu debuteerde in 2015 in het voetbalelftal van Congo-Kinshasa.
Bakambu stroomde in 2010 door uit de jeugd van FC Sochaux. Hiervoor maakte hij op 7 augustus 2010 zijn debuut in het eerste elftal, tijdens een wedstrijd in de Ligue 1 tegen AC Arles-Avignon.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2010/11 | FC Sochaux | Ligue 1 | 9 | 0 | 2 | 0 | — | — | 11 | 0 |
| 2011/12 | FC Sochaux | Ligue 1 | 21 | 3 | 2 | 0 | — | — | 23 | 3 |
| 2012/13 | FC Sochaux | Ligue 1 | 33 | 8 | 5 | 3 | — | — | 38 | 11 |
| 2013/14 | FC Sochaux | Ligue 1 | 31 | 7 | 4 | 0 | — | — | 35 | 7 |
| 2014/15 | Bursaspor | Süper Lig | 27 | 13 | 12 | 8 | — | — | 39 | 21 |
| 2015/16 | Villarreal CF | Primera División | 34 | 12 | 3 | 1 | 13 | 9 | 50 | 22 |
| 2016/17 | Villarreal CF | Primera División | 26 | 11 | 1 | 1 | 7 | 0 | 34 | 12 |
| 2017/18 | Villarreal CF | Primera División | 15 | 9 | 1 | 2 | 5 | 3 | 21 | 14 |
| 2018 | Beijing Guoan | China Super League | 23 | 19 | 5 | 4 | — | — | 28 | 23 |
| 2019 | Beijing Guoan | China Super League | 16 | 10 | 3 | 3 | 6 | 3 | 26 | 16 |
| 2020 | Beijing Guoan | China Super League | 19 | 14 | 0 | 0 | 1 | 0 | 20 | 14 |
| 2021 | Beijing Guoan | China Super League | 13 | 5 | 0 | 0 | — | — | 13 | 5 |
| 2021/22 | Olympique de Marseille | Ligue 1 | 12 | 4 | 2 | 0 | 7 | 0 | 21 | 4 |
| 2022/23 | Olympique de Marseille | Ligue 1 | 3 | 0 | 0 | 0 | — | — | 3 | 0 |
| 2022/23 | Olympiacos | Super League | 32 | 18 | 5 | 0 | — | — | 37 | 18 |
| 2023/24 | Galatasaray | Süper Lig | 10 | 1 | 0 | 0 | 6 | 1 | 16 | 2 |
| 2023/24 | Real Betis | Primera División | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 |
| Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | 324 | 134 | 45 | 22 | 45 | 15 | 415 | 172 |
Bijgewerkt t/m 2 februari 2024

## Interlandcarrière

Bakambu speelde meerdere interlands voor verschillende nationale jeugdelftallen van Frankrijk. Hij behoorde onder meer tot de selectie die in 2010 het Europees kampioenschap –19 won in eigen land. Bakambu debuteerde in 2015 in het voetbalelftal van Congo-Kinshasa. Hiermee nam hij deel aan het Afrikaans kampioenschap 2017 en het Afrikaans kampioenschap 2019.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Frankrijk -19 |
| Europees kampioen -19 | 1x | 2010 |
# Chileense kievit

De Chileense kievit (Vanellus chilensis) is een vogel uit de familie van kieviten en plevieren (Charadriidae). De Chileense kievit komt voor in heel Zuid-Amerika met uitzondering van de Andes en het Amazonegebied.

## Biotoop

De Chileense kievit heeft een voorkeur voor open grasland en heeft om deze reden veel geprofiteerd van de toename van de veeteelt in Zuid-Amerika. Behalve op het vasteland van Zuid-Amerika komt de vogel sinds 1961 ook voor op Trinidad en sinds 1974 op Tobago.
De vogel broedt net als de kievit, die in Europa voorkomt, op een simpel nest gelegen in het gras, maar ook wel op net omgeploegd land. Ook lijkt de manier van vliegen en de manier van het verdrijven van roofdieren op de manier van de (Europese) kievit. Buiten de broedtijd verblijft de Chileense kievit vooral in natte gebied, waar deze vooral ‘s nachts om eten, voornamelijk insecten zoekt.
De soort telt vier ondersoorten:
* V. c. cayennensis: noordelijk Zuid-Amerika.
* V. c. lampronotus: van centraal en oostelijk Brazilië tot noordelijk Chili en noordelijk Argentinië.
* V. c. fretensis: zuidelijk Chili en zuidelijk Argentinië.
* V. c. chilensis: centraal Chili en het westelijk deel van Centraal-Argentinië.

## Uiterlijk

De vogel is ongeveer eenendertig tot drieëndertig centimeter lang en weegt zo’n 295 gram. De bovenkant van de vogels is grotendeels bruingrijs, met een bruine glans op de schouders. De kop van de vogel is grotendeels grijs, maar het voorhoofd is zwart. Ook zijn de keel en de hierin overgaande borst van de vogel zwart. Het zwart op de vogel wordt begrensd door een witte streek. De overige onderkant van de vogels is voornamelijk wit, maar de staart is zwart. De poten, oogring en snavel van de vogel zijn rozeachtig van kleur.

## Status

De grootte van de populatie is in 2019 geschat op 5-50 miljoen volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Chileense kievit op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.2). Gearchiveerd op 30 mei 2023.
# Birgittijnenklooster

Het Brigittijnenklooster is een bouwwerk aan het Nieuwland te Borgloon

## Geschiedenis

Het Birgittijnenklooster werd gesticht in 1643. De birgittijnen waren afkomstig van de Sint-Sixtusabdij te Westvleteren, welke van 1610 tot 1784 heeft bestaan en een der voorlopers was van de huidige trappistenabdij aldaar.
In 1646 kregen de monniken een perceel toegewezen en van 1650-1663 werd het klooster met kerk, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand, gebouwd.
In 1799 werd het klooster door de staat in beslag genomen en verkocht aan één der monniken, die er met vier andere birgittijnen weer in trok. Doch tijdens hun leven werd het klooster al verhuurd, openbaar verkocht in 1837, en in 1846 aangekocht door aartsbisschop Joannes Zwijsen. Het werd een refugiehuis voor de Zusters van Liefde van Tilburg, een congregatie die door Zwijsen was gesticht.
In 1849 kwamen de zusters in dit gebouw en begonnen er een kostschool voor meisjes. Later kwam er ook een lagere school.
De kloosterkapel werd in 1857 vervangen door een nieuwe, die 1868 opnieuw werd vervangen, en wel door de huidige kapel. Ook in later jaren, zoals in 1880 en 1912, werd het complex nog uitgebreid, het laatst in 1982.

## Gebouw

De kern uit 1663 is een U-vormig gebouw in barokstijl. De drie vleugels liggen om een rechthoekige binnenplaats, die door een hek is afgesloten. Het sobere, streng symmetrische gebouw is in baksteen, met opvallende mergelstenen hoekbanden en negblokken. Ook is er een torentje.
Het gebouw is omringd door jongere gebouwen.
De bijbehorende Onze-Lieve-Vrouwekapel is een neogotisch bouwwerk uit 1868.

## Externe link

* Onroerend erfgoed