OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# SPA-Viberti AS.42

De SPA-Viberti AS.42 Sahariana was een Italiaans verkenningsvoertuig voor het leger. De AS.42 Sahariana was ontwikkeld door SPA-Viberti op basis van de Autoblinda AB41 pantserwagen. Het voertuig was bestemd voor verkenningsdoeleinden in de Sahara en werd geproduceerd in 1942 en 1943.

## Ontwerp

Het voertuig werd in 1942 ontworpen met de Italiaanse pantserwagen Autoblinda AB41 als basis. Het had niet alleen vierwielaandrijving, maar ook alle wielen konden gestuurd worden. Dit laatste maakte het voertuig wendbaar, maar was gevaarlijk bij hoge snelheden. De zescilinder dieselmotor was achterin geplaatst en was aangesloten op een versnellingsbak met zes versnellingen vooruit en zes achteruit. De chauffeur zat in het midden van het voertuig. De cabine bood voldoende ruimte voor de bemanning van vijf personen, bewapening en munitie. Het voertuig was open, maar de cabine kon met canvas worden afgedekt. De AS.42 had een interne benzinetank voor 200 liter brandstof, maar kon – vooral aan de zijkanten van het voertuig - ook nog 24 jerrycans meenemen. De meeste waren gevuld met dieselolie, maar ook met water.
De bewapening varieerde over tijd en was afhankelijk van de acties waarvoor het voertuig werd ingezet, voorbeelden hiervan zijn:
* 8mm-Breda model 37 machinegeweer;
* 20mm-Breda model 35 kanon;
* 20mm-Solothurn S18/1000 kanon;
* 47mm-Breda 47/32 kanon.

## Gebruik

Het voertuig was in productie in de jaren 1942 en 1943. Het was speciaal ontwikkeld voor de zandwoestijn en werd hier ook veelvuldig ingezet tijdens de militaire acties in Noord-Afrika. De inzet was vergelijkbaar met die van de Engelse Long Range Desert Group (LRDG). De resultaten in het veld waren goed, maar het voertuig was duur en gecompliceerd in onderhoud. Er zijn geen exemplaren behouden gebleven.

## Naslagwerk

* Bart H. Vanderveen: The Observer's Fighting Vehicles Directory (World War II)
# Adriaan Koonings

Adriaan Koonings (Rotterdam, 23 december 1895 – aldaar, 18 april 1963) was een Nederlands profvoetballer en voetbalcoach. Hij was vooral actief als aanvaller.
Koonings was zijn hele voetbalcarrière actief bij Feyenoord. Hij begon hier bij de jeugdafdeling. Van 1915 tot 1930 speelde hij in totaal 301 competitiewedstrijden voor deze club. In die wedstrijden maakte hij 122 doelpunten. Hij stond bekend als een kopsterke aanvaller en was een belangrijke steunpilaar van het team dat de club in de jaren '20 naar de top van het Nederlandse voetbal bracht en de eerste twee landstitels schonk. Zijn bijnaam was "De King".
Hij wordt gezien als een van de grootste spelers van het Feyenoord van voor de Tweede Wereldoorlog. In 1929 werd hij bij de club benoemd tot Lid van Verdienste.
In 1924 speelde hij eenmalig in het Nederlands voetbalelftal in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Duitsland, die Nederland met 0-1 verloor.
Na te zijn gestopt met voetballen, werd Koonings voetbalcoach. In mei 1930 trad Koonings als trainer bij stadgenoot Sparta in dienst. Hij werd de opvolger van de Engelsman Peter Donaghy, die ontslag had genomen. Koonings was daarmee de eerste Hollandse oefenmeester die in de Westelijke Eerste Klasse in vaste dienst kwam. Tot 1944 bleef Koonings trainer van Sparta. Later dat jaar werd hij coach van Willem II.
Vanaf 1946 wordt Koonings trainer van Feyenoord met als doel het technisch niveau, de eerzucht en de successen van voor de oorlog terug te brengen. Hij introduceert het stopperspilsysteem, waarin de centrale middenvelder afzakt naar de verdediging. In zijn eerste trainersjaar wordt Feyenoord zesde. In 1947 wordt de ploeg tweede achter Ajax, al wint Feyenoord in De Kuip wel van de Amsterdamse club. De twee jaren daarna loodst hij Feyenoord wederom naar een tweede plaats, ditmaal na respectievelijk HFC EDO en VSV. In 1950 wordt hij opgevolgd door Harry Topping.
In 1952 keert hij terug als hoofdcoach bij Feyenoord. Begin 1954 werd hij tijdelijk bondstrainer bij de KNVB voor de beloften als vervanger van de geblesseerde Karel Kaufman. In het seizoen 1955/56 trainde hij BVC Amsterdam. Na zijn trainersloopbaan beheerde hij samen met zijn vrouw enige tijd de kantine bij Feyenoord.

## Overwinningen

* 1923-24 : Winnaar Eredivisie met Feyenoord.
* 1927-28 : Winnaar Eredivisie met Feyenoord.
* 1929-30 : Winnaar KNVB beker met Feyenoord.
# De Liefde (Amsterdam)

De Liefde is de gangbare benaming van de rooms-katholieke Parochiekerk van de HH. Nicolaas en Barbara te Amsterdam-West.

## Het eerste kerkgebouw (1786-1912)

In de achttiende eeuw ontstond er in Amsterdam behoefte aan een rooms-katholieke kerk buiten de Singelgracht. Aan het Kerkpad (nu Bilderdijkstraat) bij het Lange Blekerspad (nu De Clerqstraat) verrees een kerk die in 1786 gereed kwam. De statie, die haar naam De Liefde ontleende aan de nabijgelegen begraafplaats, werd toegewijd aan de heilige Nicolaas van Myra.
Na de nieuwbouw van de nieuwe Liefde werd het gebouw nog 27 jaar als biecht- en doopkerk gebruikt. Het werd in 1912 gesloopt. Daarbij verhuisde begraafplaats De Liefde naar begraafplaats Sint Barbara (ten noorden van het Westerpark).

## Het tweede kerkgebouw (1885-1990)

Toen in de jaren tachtig van de negentiende eeuw de Kinkerbuurt gebouwd werd, was een grotere kerk noodzakelijk. Tussen 1883 en 1885 werd een nieuwe kerk naar ontwerp van P.J.H. Cuypers gerealiseerd. Het was een neogotische, driebeukige basiliek. Bij de kerk werd begin 1900 een pastorie, een zusterhuis en een schoolcomplex gebouwd.
De laatste mis in De Liefde was op eerste pinksterdag 1990, waarna middels een veiling de inventaris deels werd verkocht. De sloop van het religieuze complex volgde nog in hetzelfde jaar. De monumentale kruiswegstatie verhuisde naar Makkum en het orgel naar Groenlo.

## Het derde, huidige kerkgebouw (1992-2013)

De ontkerkelijking, vergrijzing en leegloop van de buurt leidden tot de fusie van de parochie van de Liefde met de Sint-Vincentiusparochie en de Heilig-Hartparochie (Vondelkerk) tot VVL: Vincentius-Vondel-Liefde. In 1992 werd de oude kerk vervangen door nieuwbouw. Er werd een flatcomplex gebouwd, waarin een klein gedeelte als parochiekerk in gebruik kwam. Deze ruimte werd door het bisdom in 2013 afgestoten.
# Pyrausta kosemponalis

Pyrausta kosemponalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Embrik Strand in een publicatie uit 1918.
De soort komt voor in Taiwan. De soort is vernoemd naar de plaats waar deze soort voor het eerst ontdekt, Kosempo, een heuvel in Kaohsiung. De huidige naam van deze heuvel is Jiasianpu.
# Drenovac Radučki

Drenovac Radučki is een plaats in de gemeente Gospić in de Kroatische provincie Lika-Senj. De plaats telt 1 inwoners (2001).
# The Canyon of Light

The Canyon of Light is een Amerikaanse stomme film uit 1926 onder regie van Benjamin Stoloff met in de hoofdrollen Tom Mix, Dorothy Dwan, Barry Norton, Ralph Sipperly, Will Walling en Carmelita Geraghty. Destijds werd de film in Nederland uitgebracht onder de titel Sla maar raak. De film is wellicht zoekgeraakt.

## Verhaal

Ricardo Deane, de makker van Tom Mills, is gesneuveld in Frankrijk tijdens de Eerste Wereldoorlog. Na de oorlog wordt Tom uitgenodigd om de familie van Ricardo aan de Mexicaans-Amerikaanse grens te bezoeken. Eenmaal daar ontdekt hij dat Ed Bardin, de schoonbroer van Ricardo, niet alleen zijn vrouw bedriegt maar bovendien een bandiet is die zich voordoet als Tom. Uiteindelijk wordt de bende van Bardin gevangengenomen en wint Tom het hart van Concha, de zus van Ricardo.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Mix, Tom Tom Mix | Tom Mills |
| Dwan, Dorothy Dorothy Dwan | Concha Deane |
| Norton, Barry Barry Norton | Ricardo Deane |
| Sipperly, Ralph Ralph Sipperly | Jerry Shanks |
| Walling, Will Will Walling | Cyrus Dean |
| Geraghty, Carmelita Carmelita Geraghty | Ellen Bardin |
| Miller, Carl Carl Miller | Ed Bardin |
| Lee, Duke R. Duke R. Lee | Joe Navardo |
* ↑ (en) Munden, Kenneth W. (1971). The American Film Institute Catalog of Motion Pictures Produced in the United States. R. R. Bowker Company, p. 109. ISBN 0-8352-0440-5.
* ↑ Nederlandse titel. Cinema Context.
* ↑ (en) Progressive Silent Film List: The Canyon of Light. silentera.com.
# Die Abenteuer des Prinzen Achmed

Die Abenteuer des Prinzen Achmed is een Duitse silhouet-animatiefilm uit 1926. In het verhaal zijn verschillende verhalen uit de sprookjes van Duizend-en-een-nacht verwerkt. De film bestaat uit vijf hoofdstukken.
De productie van de film nam drie jaar in beslag. Deze werd gemaakt door Silhouette-animatie met stop-motiontechniek, enigszins gelijkend op de wajangmanier. Hierbij werden de figuren met zwart en lood-papier uitgeknipt. De figuren zijn gedetailleerd en kunnen bewegen met gewrichten. De achtergrond was in kleur terwijl er destijds nog geen kleurenfilm bestond. De films werden daarom in kleurstof gelegd. De scènes hebben verschillende kleuren, afhankelijk van de situatie.
De film werd enigszins gecensureerd omdat in een scène een homoseksuele romance tussen de keizer van China en een man genaamd Ping Pong te zien is.
# Albert Sánchez

Albert Sánchez Saura (Esplugues de Llobregat, 1 april 1987) is een Spaans voetbalcoach.

## Carrière

Sánchez speelde als voetballer voor bescheiden clubs als Sant Ildefons en Levante Las Planas. Op 24-jarige leeftijd hing hij zijn voetbalschoenen aan de haak om zich te wijden aan zijn trainerscarrière. Sánchez ging de vrouwenploeg van Levante Las Planas trainen. Hier boekte hij meteen succes: in zijn debuutseizoen leidde hij de club naar een historische promotie naar de Primera División Femenina. In het seizoen 2012/13 eindigde Levante Las Planas onder zijn leiding elfde.
Na zijn debuutseizoen op het hoogste niveau bij de vrouwen ging Sánchez aan de slag als jeugdtrainer bij RCD Espanyol, waar hij onder andere Pipa, Javi Puado en Adrià Pedrosa coachte. Vanaf 2016 was hij er ook verantwoordelijk voor de methodiek. Dit deed hij tussen 2015 en 2017 gelijktijdig ook voor SCR Peña Deportiva.
In 2018 vertrok Sánchez bij Espanyol. Om zich verder te ontwikkelen, trok hij naar het buitenland: tussen 2018 en 2021 was hij aan de slag bij Beijing Sport University FC, Qadsia SC en Al-Fateh SC. Bij die laatste club fungeerde hij als jeugdtrainer en technisch directeur.
In 2021 ging Sánchez aan de slag bij FC Barcelona. Hij begon er als de assistent van Óscar López bij FC Barcelona Juvenil A. De jeugdploeg van Barcelona won op het einde van het seizoen 2021/22 de División de Honor Juvenil de Fútbol en vervolgens voor het eerst in elf jaar de Copa de Campeones. Een jaar later stroomde Sánchez door naar FC Barcelona Atlètic, waar hij de assistent werd van Rafael Márquez. Toen laatstgenoemde in de zomer van 2024 assistent-bondscoach van Mexico werd, schoof Sánchez door naar de positie van hoofdtrainer van het B-elftal van Barcelona.
* 1 2 Así es Albert Sánchez, el nuevo entrenador del Barça Atlètic Sport, 26 juli 2024
* 1 2 3 4 5 6 7 El sustituto de Rafa Márquez que se hizo mayor en el Levante Las Planas: "Le ha llegado el premio a la valentía" Relevo, 30 juli 2024
* ↑ El hoyuelo más famoso del fútbol femenino Marca, 6 juni 2012
* 1 2 El Barça B ya tiene elegido el técnico sustituto de Rafa Márquez Crónica Global, 21 juli 2024
* ↑ Albert Sánchez, nombrado segundo de Rafa Márquez en el Barça Atlètic Sport, 16 juli 2022
* ↑ Albert Sánchez appointed new coach of Barça Atlètic FC Barcelona, 25 juli 2024
1 Astralaga · 2 Trilli · 4 Mbacke · 5 Domínguez · 6 Prim · 7 Alarcón · 8 Garrido · 9 Percan · 10 Unai · 11 Barberà · 12 Piera · 13 Kochen · 14 Kochen · 16 Sánchez · 17 López · 18 Ureña · 19 Dacosta · 20 Fernández · 21 Darvich · 23 Olmedo · 24 Cédric · 32 Farré · 39 Soma · 41 Yaakobishvili · Coach: Sánchez · Assistent-coach: Clavero
# Henri Hermans (politicus)

Henricus Gerardus Maria (Henri) Hermans (Blitterswijck, 14 augustus 1874 – 's-Gravenhage, 10 mei 1949) was een Limburgs politicus voor de Roomsch-Katholieke Staatspartij.
Henri Hermans was een zoon van onderwijzer en journalist Wilhelmus Hermans en Henrica Verhofstad. Hij has drie zussen en drie broers, en was zelf het tweede kind in het gezin Hermans. Hij volgde de lagere school te Borgharen en ging in de leer als typograaf bij het dagblad Le Courier de la Meusse. Vervolgens ging hij als typograaf aan de slag bij drukkerij Wehrens in Sittard, maakte hij raadsverslagen voor De (Katholieke) Waarheidsvriend, was hij uitgever van een eigen krantje, 't Politiek Buurke in Meerssen. Van 1897 tot 1903 was hij typograaf bij het Boxmeersch Weekblad De Maasbode, maar van 1903 tot 1918 vervulde hij de functie van Secretaris van de Arbeid (een soort ombudsfunctie) van de Rooms-Katholieke Volksbond in Maastricht, een functie die hij kreeg dankzij Charles Ruys de Beerenbrouck – die hij later in de Tweede Kamer zou opvolgen. Daarnaast was hij redacteur/medewerker bij diverse bladen (waaronder de Volkskrant), voorzitter van de Nederlandsche Roomsch-Katholieke Typografenbond en vervulde hij enkele liefdadige functies.
Van 1909 tot 1913 was Hermans lid van de Maastrichtse gemeenteraad, en van 1918 tot 1942 was hij lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Hij was in 1933 en 1937 lijstaanvoerder van de RKSP in kieskring Maastricht. In de Kamer was hij relatief onopvallend, en hield hij zich onder meer bezig met aangelegenheden rond het mijnwezen, verkeer, spoorwegen en sociale zaken. Hij maakte deel uit van diverse commissies, waaronder de Zuiderzeeraad en enkele staatscommissies. In 1921 interpelleerde minister König van Waterstaat met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden in de Limburgse mijnen.
Hermans trouwde in 1907 te Maastricht met Elisabeth Maria Geelen en zij kregen twee zoons. Hij werd benoemd tot ridder in de ordes van Oranje-Nassau (1921), de Nederlandse Leeuw (1926) en Sint-Gregorius de Grote. Bij zijn uitvaartmis in 's-Gravenhage in 1949 was de bisschop van Roermond, Guillaume Lemmens, aanwezig.
De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
# Lillo (Nijlen)

Lillo is een buurt in het zuidoosten van de gemeente Nijlen in de Belgische provincie Antwerpen.

## Toponymie

Lillo zou zijn naam ontleend hebben aan een hoger gelegen plaats met de naam Lindelo. Deze oude naam was een samenstelling van de Germaanse woorden lindo voor een lindeboom en lo, van lauha voor een bosje op hoge zandgrond.

## Geschiedenis

De buurt werd reeds in de middeleeuwen vermeld als Lilloo en bestond uit één of meerdere hoeves, die 2-3 meter hoger lagen dan de omliggende landbouwgronden. Samen met Nijlen en Kessel was het toen onderdeel van de bijvang van Lier. In de latere eeuwen was het één van de vier wijken van Nijlen naast de Bist in het noordwesten, de Paddekoten in het noordoosten en het Dorp in het midden. Lilloo kende toen de gebiedsnamen de Boschhoek, de Nylenmolen, de Kleinhoef, het Kromhout en de Schrans en de banen de Halstestraten, de Vonderstraten, de Nieuwstraten, de Leege Baan, de Heuvel en de Heilige Geeststraat.
De valselijk van hekserij beschuldigde Cathelyne Van den Bulcke werd rond 1542 in Lillo - In den hoeck geboren. Zij is een ankerpunt van het Canon van Vlaanderen met betrekking tot de heksenprocessen.

## Moderne tijd

Tussen 1990 en 2012 groeide het inwonersaantal van 1.252 naar 1.485. Sedert dan blijft het aantal redelijk stabiel met 1.464 inwoners tijdens de laatste telling van 2024.
De straten behorende bij Lillo zijn: Aardbruggestraat, Akkerstraat, Bevelsesteenweg, Boonhofstraat, Duifstraat, Herenthoutsesteenweg, Kreitenbergstraat, Legebaan, Lierseveldstraat, Lillo, Molenbos, Naadsevelden, Rector de Ramstraat, Schomsevelden, Schransstraat, Spoorweglei en de Tibourstraat.

## Bezienswaardigheden

* Het park Tibourschrans met de restanten van de verdwenen Tiboursschrans en de gemeentelijke academie voor beeldende kunsten.

## Natuur en landschap

De buurt ligt vrij vlak tussen de 8 en 10 m boven de zeespiegel. Naast de woonwijk liggen nog steeds landbouwgronden en ook bossen grenzende aan de Nijlense Beek.
Bronnen
* Jean-Baptiste Stockmans, Geschiedenis der gemeenten Kessel, Bevel, Nylen, Emblehem en Gestel. Taymans, Lier (1910).
* Statbel - Lillo. Alle Cijfers.
Referenties
* ↑ Nijlen. Topografic map.com.
Deelgemeenten: Bevel · Kessel · Nijlen Deelwijken: Bevel Heikant · Boshoek (Nijlen) · Kessel Station · Kesselse Heide · Kruiskensberg · Lillo (Nijlen) Belgische gemeenten · Arrondissement Mechelen · Antwerpen · Vlaanderen
# Paul de Pidoll

Paul de Pidoll, eigenlijk Paul Franz Carl Freiherr von Pidoll zu Quintenbach (Luxemburg-Stad, 3 april 1882 – Biscarrosse, 6 december 1954), was een Luxemburgs graficus en kunstschilder.

## Leven en werk

Paul de Pidoll was een zoon van de Oostenrijkse schilder Karl Freiherr von Pidoll (1847-1901) en de Luxemburgse jonkvrouwe Marguerite Fernande Marie von Scherff (1851–1941). Hij bezocht het Joachimsthalsches Gymnasium in Berlijn en volgde een opleiding tot ingenieur. Pidoll trok in de Eerste Wereldoorlog naar Parijs, waar hij schilderles kreeg van historieschilder Fernand Sabatté. Hij trouwde in 1917 met textielontwerpster Andrée Maybaun-Mulder. Vanwege haar Joodse afkomst werd ze in de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd en omgebracht in Theresiënstadt.
Pidoll schilderde in olieverf en aquarel, later legde hij zich vooral toe op het maken van houtsnedes en boekillustraties. In 1929 haalde hij de tweede prijs op de Salon des Artistes Français. Hij werd geportretteerd door de Luxemburgse beeldhouwer Auguste Trémont kennen, die hem op doek en in brons vastlegde. Trémont toonde zijn buste van Pidoll onder andere op de Salon de l'Automobile (1933) in Parijs en de Salon du CAL (1936).
Na de Tweede Wereldoorlog verhuisde Pidoll naar Biscarosse, waar hij in 1945 hertrouwde. Hij overleed op 72-jarige leeftijd.

## Enkele werken

* 1926 Illustraties voor Le Spleen de Paris van Charles Baudelaire.
* 1930 Illustraties voor Marc Bruno van Félix Thyes.
* 1932 Illustraties voor Le Jardin des supplices van Octave Mirbeau.
* 1932 Illustraties voor Hélène, dialogue lyrique van Paul Bourget.
* 1942 Illustraties voor Triptychen van Jérôme Doucet.
* Werken
* Satyr: Musicus en nimf in een boslandschap
* Portret
* Ruïne van het kasteel van Bourscheid
* Stilleven met zwarte kroeg
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Paul de Pidoll op de Luxemburgstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Burgerlijke stand van Luxemburg-Stad: geboorten 1882, akte n$^o$ 131.
* ↑ Edmond des Robert (1934) "La Famille de Pidoll de Quintenbach", Généalogies inédites de la région de Thionville. p. 15.
* ↑ Jules Mersch (1949) "Paul de Pidoll", "Les Pescatores", Biographie nationale du pays de Luxembourg, fascicule 02, p. 555.
* ↑ Buste van Paul de Pidoll door Auguste Trémont, collectie Musée national d'archéologie, d'histoire et d'art.
* Bibliothèque nationale de France: cb12449792j (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1140055410
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 5931 2829
* Library of Congress Control Number: no2003057394
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070777047
* Système universitaire de documentation: 033652988
* Virtual International Authority File: 218170987
* WorldCat (via VIAF): 218170987
# Lokossa

Lokossa is een van de 77 gemeenten (communes) in Benin. De gemeente is de hoofdstad van het departement Mono en telt 104.961 inwoners (2013). De gemeente heeft een oppervlakte van 260 km² en is opgedeeld in vijf arrondissementen:
* Agamè
* Houin
* Koudo
* Lokossa
* Ouèdèmè
De landbouw is een belangrijke economische sector. In de gemeente zijn er grote plantages van oliepalmen. In Lokossa is er textielindustrie met de bedrijven Société des Industries Textiles du Bénin en Compagnie Béninoise de Textile. Er zijn ook grindgroeven.
In Lokossa is het Institut National des Sciences et Techniques Industrielles gevestigd. Er is ook het Musée Gnnonas Pédro.
De gemeente grenst in het westen aan Togo. In de gemeente liggen het meer Lac Doukon en het woud van Lonvodoh.

## Bevolking

In 2013 telde de gemeente 104.961 inwoners. De belangrijkste bevolkingsgroep vormen de Kotafon. Verder leven er Adja, Mina, Fon, Hausa, Yoruba en Sahwè.
De stad is sinds 1968 de zetel van het rooms-katholieke bisdom Lokossa. De zetelkerk is de kathedraal Saint-Pierre Claver.
    Opm: Bevolkingscijfers in duizendtallen
    Bron: Lokossa Commune in Benin; 1979-2013: volkstellingen
    Bron: Institut National de la Statistique Benin; 2013: volkstelling

## Geschiedenis

Volgens de stichtingslegende zocht dorpshoofd Totoh van de Kotafon in de 18e eeuw een veilige thuis voor zijn volk dat erg te lijden had onder de slavenhandel van de Fon van Abomey. Volgens een orakel zou hij dat vinden onder een irokoboom. Hij zond drie gezanten uit, Kossou Agbon, Agbo-Doglo en Boko Satchi. Zij vonden in Lokossa drie irokobomen en Totoh leidde in 1724 zijn volk hierheen vanuit Toffo. De Kotafon domineerden de regio tot het begin van de Franse kolonisatie. Toch was er niet echt sprake van een koninkrijk.

## Geboren

* Gnonnas Pedro (?-2004), muzikant

## Afbeeldingen

* ↑ (en) Lokossa Commune in Benin (citypopulation.de) Geraadpleegd op 5 januari 2025.
* 1 2 (fr) Destination Bénin : Lokossa, ville de l'espérance, label d'excellence au sein du système éducatif du Bénin.. Gouvernement de la république du Bénin (27 november 2020). Geraadpleegd op 5 januari 2025.
* ↑ (fr) Hlannon, Juste, "Bénin : le nouvel évêque de Lokossa appelé à « rassembler le diocèse »", La Croix International, 12 mei 2023. Geraadpleegd op 5 januari 2025.
* ↑ (fr) Guidi, Sébastien, "Lokossa, la ville du Bénin qui doit son nom à un iroko", Radio France international, 31 mei 2017. Geraadpleegd op 5 januari 2025.
* ↑ (fr) Lokossa, la ville sous l'Iroko. lamaisondubenin.com. Geraadpleegd op 5 januari 2025.
* ↑ (fr) Kadya Emmanuelle Tall. DES ROIS, DU PATRIMOINE ET DE LA DÉMOCRATIE AU BÉNIN. Anthropologie et sociétés, 2016, 40 (2), p. 249-271.
* Library of Congress Control Number: n85348536
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007562447805171
* Virtual International Authority File: 133767816
* WorldCat (via VIAF): 133767816
# Bisdom Superior

Het bisdom Superior (Latijn: Dioecesis Superiorensis) is een rooms-katholiek bisdom met als zetel Superior, in de Amerikaanse staat Wisconsin. Het bisdom is suffragaan aan het aartsbisdom Milwaukee.

## Geschiedenis

Het bisdom werd opgericht op 3 mei 1905, uit delen van de bisdommen Green Bay en La Crosse.

## Parochies

Het bisdom had in 2022 een oppervlakte van 40.701 km$^2$ en telde 438.622 inwoners waarvan 17,3% rooms-katholiek was.

## Bisschoppen

* Augustine Francis Schinner (13 mei 1905 - 15 januari 1914)
* Joseph Maria Koudelka (6 augustus 1913 - 24 juni 1921)
* Joseph Gabriel Pinten (30 november 1921 - 25 juni 1926)
* Theodore Henry Reverman (2 juli 1926 - 18 juli 1941)
* William Patrick O’Connor (27 december 1941 - 22 februari 1946)
* Albert Gregory Meyer (18 februari 1946 - 21 juli 1953; kardinaal in 1959)
* Joseph John Annabring (27 januari 1954 - 27 augustus 1959)
* George Albert Hammes (28 maart 1960 - 27 juni 1985)
* Raphael Michael Fliss (27 juni 1985 - 28 juni 2007; coadjutor sinds 5 november 1979)
* Peter Forsyth Christensen (28 juni 2007 - 4 november 2014)
* James Patrick Powers (15 december 2015 - heden)

## Galerij van afbeeldingen

* Wapen van het bisdom
* Kerkprovincie met aartsbisdom en suffragane bisdommen
* Saint Anthony of Padua School in Park Falls
* Bisschop James Patrick Powers (2015-heden)
* Bisschop Peter Forsyth Christensen (2007-2014)
* Diocese of Superior. catholic hierarchy (2024). Geraadpleegd op 5 januari 2025.
Milwaukee (aartsbisdom) · Green Bay · La Crosse · Madison · Superior