OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wesley Van Speybroeck

Wesley Van Speybroeck (Deinze, 18 mei 1978) is een voormalig Belgisch wielrenner. Hij was prof van 2001 tot en met 2005.
Van Speybroeck begon zijn profcarrière in 2001 bij de ploeg Lotto-Adecco en verhuisde in 2003 naar Landbouwkrediet-Colnago. In 2004 reed hij voor Vlaanderen-T Interim en in 2005 voor Chocolade Jacques. Vanaf 2011 was hij actief als ploegleider, in 2015 trad hij toe tot de ploegleiding van Lotto-Soudal U23.

## Erelijst

2000
* ZLM Tour
2001
* 2e etappe Parijs-Corrèze
* Nationale Sluitingsprijs
2002
* GP Rudy Dhaenens

## Externe link

* (en) Profiel van Wesley Van Speybroeck op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Wesley Van Speybroeck op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Wesley Van Speybroeck op de website van de UCI
* Profiel van Wesley Van Speybroeck op De wielersite
Wielerploegen van Wesley Van Speybroeck
Aerts · Baguet · Beeckman · D'Hollander · De Waele · Demarbaix · Detilloux · Durand · Heselmans · Lhoir · Marichal · Tchmil · Van de Wouwer · Van Hyfte · Van Lancker · R. Verbrugghe · Verheyen · Wuyts · Gardeyn (stagiair) · Van Speybroeck (stagiair) · I. Verbrugghe (stagiair)
Aerts · Baguet · Blijlevens · Braikia · Brandt · D'Hollander · De Clercq · De Waele · Eeckhout · Gardeyn · Marichal · Michajlov · Paulissen · Tchmil · Van de Wouwer · Van Dyck · van Gulik · Van Hyfte · Van Lancker · Van Speybroeck · I. Verbrugghe · R. Verbrugghe · Vermaut · Amorison (stagiair) · Van Huffel (stagiair) · Van Impe (stagiair)
Aerts · Amorison · Baguet · Braikia · Brandt · D'Hollander · De Clercq · Detilloux · Eeckhout · Gardeyn · Marichal · McEwen · Michajlov · Stremersch · Tchmil · Van de Wouwer · Van Dijk · van Gulik · Van Impe · Van Lancker · Van Petegem · Van Speybroeck · I. Verbrugghe · R. Verbrugghe · Vermaut · Vierhouten · Caethoven (stagiair) · D'Haese (stagiair) · Van der Slagmolen (stagiair)
Advejev · Anzà · Bernucci · Bileka · Bracke · Capelle · De Waele · Dierckxsens · Doema · Hrysjtsjenko · Lievens · Lucchini · Metloesjenko · Popovytsj · Scamardella · Steels · Streel · Stremersch · Timosjin · Vaitkus · Van Landeghem · Van Speybroeck · Verstrepen · Weynants · Draux (stagiair) · Monfort (stagiair) · Wijnands (stagiair)
Barbé · Belaey · Caethoven · Daelmans · De Schrooder · De Spiegelaere · Demeyere · Gilmore · Kleynen · Kuyckx · Mertens · Meys · Peeters · Schoonacker · Van Der Linden · Van der Slagmolen · Van Huffel · Van Hyfte · Van Mechelen · Van Speybroeck · Veuchelen · Willems · Ghyllebert (stagiair) · Nevens (stagiair)
Barbé · Belaey · Caethoven · Daelmans · De Schrooder · Eeckhout · Ghyllebert · Gilmore · Hovelijnck · Huysmans · Keisse · Kleynen · Lisabeth · Mertens · Peeters · Stubbe · Van Der Linden · Van Impe · Van Mechelen · Van Speybroeck · Veuchelen · Willems · Wynants
# Ian White

Ian White (Stoke-on-Trent, 17 augustus 1970) is een Engelse darter. Nadat hij debuteerde bij de BDO, stapte hij in 2010 over naar de PDC.

## Carrière

In 2009 won Ian White de Antwerp Open, Denmark Open en de English National Championship. Hij kwalificeerde zich in 2010 voor de BDO World Darts Championship, waar hij in de eerste ronde met 3-0 verloor van Stephen Bunting. Kort daarna stapte Ian White over naar de PDC.

### PDC

In zijn eerste jaar bij de PDC bereikte hij de halve finale van een Pro Tour evenement in Dublin, maar door een tekort van £100 kon hij niet deelnemen aan de PDC World Championship in 2011.
Tijdens de Players Championship Finals 2013 bereikte Ian White de kwartfinale. Het toernooi daarna, het PDC World Darts Championship 2014, haalde hij eveneens de kwartfinale. Hierin verloor hij met het kleinste verschil van de Australiër Simon Whitlock.

## Resultaten op wereldkampioenschappen
### BDO

* 2010: Laatste 32 (verloren van Stephen Bunting 0–3)

### PDC

* 2012: Laatste 64 (verloren van Robert Thornton met 1–3)
* 2013: Laatste 64 (verloren van Mark Webster met 1–3)
* 2014: Kwartfinale (verloren van Simon Whitlock met 4-5)
* 2015: Laatste 32 (verloren van Kim Huybrechts met 3-4)
* 2016: Laatste 64 (verloren van Dimitri Van den Bergh met 1–3)
* 2017: Laatste 16 (verloren van Peter Wright met 1-4)
* 2018: Laatste 32 (verloren van Gerwyn Price met 1-4)
* 2019: Laatste 64 (verloren van Devon Petersen met 2-3)
* 2020: Laatste 64 (verloren van Darius Labanauskas met 1-3)
* 2021: Laatste 64 (verloren van Kim Huybrechts met 1-3)
* 2022: Laatste 32 (verloren van Gary Anderson met 3-4)
* 2024: Laatste 96 (verloren van Tomoya Goto met 1-3)
* 2025: Laatste 32 (verloren van Luke Littler met 1-4)

## Resultaten op de World Matchplay

* 2012: Laatste 16 (verloren van Phil Taylor met 3-13)
* 2013: Laatste 16 (verloren van Andy Hamilton met 7-13)
* 2014: Laatste 16 (verloren van Michael van Gerwen met 4-13)
* 2015: Kwartfinale (verloren van Michael van Gerwen met 13-16)
* 2016: Laatste 16 (verloren van Peter Wright met 6-11)
* 2017: Laatste 32 (verloren van Rob Cross met 7-10)
* 2018: Laatste 16 (verloren van Mensur Suljović met 8-11)
* 2019: Laatste 16 (verloren van Stephen Bunting met 12-14)
* 2020: Laatste 32 (verloren van Joe Cullen met 12-13)
* 2021: Laatste 16 (verloren van Michael van Gerwen met 8-11)
| 01. Luke Humphries 02. Michael van Gerwen 03. Michael Smith 04. Nathan Aspinall | 05. Gerwyn Price 06. Rob Cross 07. Danny Noppert 08. Peter Wright | 09. Jonny Clayton 10. Dave Chisnall 11. Damon Heta 12. Joe Cullen | 13. Dirk van Duijvenbode 14. Dimitri Van den Bergh 15. Chris Dobey 16. Stephen Bunting |
* ↑ (en) Rangorde van de Order of Merit van de PDC. Gearchiveerd op 2 januari 2019.
# Operatie Amsterdam

Operatie Amsterdam was de codenaam voor een geallieerde operatie in de buurt van Tri Duby in Slowakije.

## Geschiedenis

In september 1944 werd de operatie gelanceerd en had als doel het door de lucht bevoorraden van Slowaakse en Russische partizanen in de omgeving. Daarnaast werden er geallieerde krijgsgevangenen uit Slowakije geëvacueerd.
* G.J.M. Kellner, De militaire operaties van de Tweede Wereldoorlog, Uitgeverij Aspekt, 2009, pag. 25
# Panjange dubia

Panjange dubia is een spinnensoort uit de familie trilspinnen (Pholcidae). De soort komt voor in Nieuw-Guinea.
# He Ain't Heavy, He's My Brother

He Ain't Heavy He's My Brother is een muziekballade geschreven door Bobby Scott en Bob Russell. Het nummer is oorspronkelijk opgenomen door Kelly Gordon in 1969, maar werd een wereldwijde hit als versie van The Hollies later dat jaar en in 1970 als versie van Neil Diamond. Het nummer is later door vele artiesten gecoverd. De versie van de Hollies is te horen in de film Zoolander.

## Ontstaan van het nummer

Scott en Russell ontmoetten elkaar in een Californische nachtclub waar ze aan elkaar voorgesteld werden door Johnny Mercer. Hoewel Russell stervende was aan de gevolgen van Maligne lymfoom, wist men in de drie keer dat ze elkaar ontmoetten het nummer te schrijven.

## Achtergrond van het nummer

In 1884 beschreef James Wells in zijn boek De gelijkenissen van Jezus het verhaal van een klein meisje dat een grote baby draagt. Omstanders die haar zagen worstelen met het dragen vroegen aan haar of ze niet moe was, waarop zij vol verbazing antwoordde: "Nee hij is niet zwaar, hij is mijn broer" oftewel "He ain't heavy, he is my brother".
In de film Boys Town (1938) worden dezelfde woorden gezegd door Whitey Marsh (rol van Mickey Rooney) als hij zijn criminele broer Joe beschermt: "Hij is geen zware jongen, hij is mijn broer!"

## Hitnoteringen
### NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '99 | '00 | '01 | '02 | '03 | '04 | '05 | '06 | '07 | '08 | '09 | '10 | '11 | '12 | '13 | '14 | '15 | '16 | '17 | '18 | '19 | '20 | '21 | '22 | '23 | '24 |
| He Ain't Heavy, He's My Brother | 762 | 857 | 355 | 492 | 571 | 565 | 481 | 581 | 624 | 557 | 517 | 576 | 754 | 842 | 670 | 701 | 886 | 987 | 1201 | 1436 | 1232 | 1400 | 1384 | 1437 | 1518 | 1487 |
* ↑ Een getal geeft de notering aan en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.

### Evergreen Top 1000

Evergreen Top 1000 "He Ain't Heavy He's My Brother" :
| Jaar | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 |
| Positie | - | 194 | 199 | 199 | 105 | 136 | 297 | 192 | 232 | 126 | 96 | 97 | 92 | 103 | 130 | 126 |

## Versie van The Justice Collective

In 2012 werd er opnieuw een versie van het lied opgenomen dat op 17 december uitgebracht zou worden. Onder de naam The Justice Collective namen artiesten als Melanie C, Robbie Williams, Paloma Faith, Paul McCartney, Gerry Marsden, Kenny Dalglish, Rebecca Ferguson, Beverley Knight en leden van The Hollies Bobby Elliott en Tony Hicks het nummer op. De reden voor deze eenmalige samenwerking was om geld in te zamelen voor diverse goede doelen die gelinkt waren aan de Hillsboroughramp.
# Ici

ici, tot januari 2025 gekend als France Bleu is een Frans netwerk van 43 regionale radiozenders in Frankrijk van de publieke omroep Radio France.
De regionale radiozenders van het netwerk beginnen allemaal met ici (voorheen met France Bleu), gevolgd door hun lokalisatie (regio, departement, stad). Deze regionale strategie is vergelijkbaar met televisiezender France 3.
France Bleu zendt uit op de FM-band in heel Frankrijk, maar sinds 2016 niet meer op de AM-band (middengolf)

## Historie

    Dit overzicht is mogelijk incompleet; u kunt helpen door het uit te breiden.
Op 4 september 2000, na de fusie van de radiozenders les locales de Radio France en Radio Bleue, werd France Bleu gecreëerd.

## Het netwerk France Bleu

Dit is een lijst van regionale zenders van het netwerk France Bleu, waarvan France Bleu 107,1 voor de regio Île-de-France de belangrijkste is.
* France Bleu 107.1 – 107,1 MHz,
* France Bleu Alsace – 102,6 (Mulhouse)
* France Bleu Armorique – 103,1 (Rennes)
* France Bleu Auxerre – 100,5 (Sens)
* France Bleu Azur – 103,8 (Nice)
* France Bleu Basse Normandie – 102,6 (Caen)
* France Bleu Béarn – 102,5 (Pau)
* France Bleu Belfort Montbeliard – 106,8 (Belfort)
* France Bleu Berry – 103,2 (Bourges)
* France Bleu Besançon – 101,4 (Besançon)
* France Bleu Bourgogne – 87,8 (Troyes)
* France Bleu Breizh Izel – 93,0 (Brest)
* France Bleu Champagne – 100,9 (Charleville-Mézières)
* France Bleu Corse Frequenza Mora – 88,2 (Île d'Elbe)
* France Bleu Cotentin – 100,7 (Cherbourg)
* France Bleu Creuse – 94,3 (Guéret)
* France Bleu Drôme Ardèche – 87,9 (Valence)
* France Bleu Gard Lozère – 104,9 (Mende)
* France Bleu Gascogne – 100,5 (Bayonne)
* France Bleu Gironde – 100,1 (Bordeaux)
* France Bleu Haute-Normandie – 100,1 (Rouen)
* France Bleu Hérault – 101,1 (Montpellier)
* France Bleu Isère – 101,8 (Lyon)
* France Bleu La Rochelle – 103,9 (Saintes)
* France Bleu Limousin – 103,5 (Limoges)
* France Bleu Loire Océan – 101,8 (Nantes)
* France Bleu Lorraine Nord – 98,5 (Metz)
* France Bleu Maine – 105,7 (Sablé-sur-Sarthe)
* France Bleu Mayenne – 96,6 (Laval-Evron)
* France Bleu Nord – 94,7 (Rijsel)
* France Bleu Orléans – 100,9 (Orléans)
* France Bleu Pays Basque – 101,3 (Bayonne)
* France Bleu Pays d'Auvergne – 102,5 (Clermont-Ferrand)
* France Bleu Pays de Savoie – 106,1 (Gex)
* France Bleu Périgord – 91,7 (Limoges)
* France Bleu Picardie – 102,8 (Sailly-Saillisel)
* France Bleu Poitou – 106,4 (Parthenay)
* France Bleu Provence – 103,6 (Marseille)
* France Bleu Roussillon – 101,6 (Perpignan)
* France Bleu Sud Lorraine – 100,0 (Épinal)
* France Bleu Toulouse - 90,5 (Toulouse)
* France Bleu Touraine – 105,0 (Tours)
* France Bleu Vaucluse – 100,4 (Avignon)
# De straatzangeres

De straatzangeres (Frans: La chanteuse de rues, Engels: Street Singer) is een schilderij van Édouard Manet. Hij schilderde het waarschijnlijk in 1862. Tegenwoordig maakt het deel uit van de collectie van het Museum of Fine Arts in Boston.

## Voorstelling

Antonin Proust vertelt in zijn memoires dat Manet in de Boulevard Malesherbes in Parijs een vrouw uit een louche café zag komen terwijl zij met één hand haar rok ophield en in de andere een gitaar vast had. Manet vroeg de vrouw onmiddellijk voor hem te poseren, maar dit weigerde zij. Daarop besloot hij Victorine Meurent te schilderen, een model waarmee de schilder kort daarvoor in aanraking was gekomen. Ook voegde hij de kersen toe, die op een verkreukeld papier op de arm van de vrouw liggen. Proust dateert dit vooral op 1865, maar dat is zeker incorrect, omdat het werk al in 1863 tentoongesteld is. Tegenwoordig wordt 1862 beschouwd als jaar van ontstaan.
Het kleurenpalet van het schilderij is erg sober. Donkere kleuren overheersen, alleen onderbroken door het bleke gezicht van de vrouw en het kleine stilleven met kersen in rood en geel.
De straatzangeres was voor zijn tijd een erg modern schilderij, omdat een scène uit het dagelijks leven werd afgebeeld op groot formaat. Dit was tot dan toe slechts voorbehouden aan religieuze en historische werken of officiële portretten. Manet slaagde erin een momentopname vast te leggen uit het stadsleven van Parijs, waar toevallige ontmoetingen tussen onbekenden sinds de aanleg van de brede boulevards met trottoirs vaak voorkwamen. De vrouw op het portret staart met een lege blik in de verte, ondertussen enkele kersen naar haar mond brengend. Naar haar gedachten of bezigheden kan de toeschouwer slechts raden. De enige aanwijzingen zijn de gitaar en het café dat op de achtergrond vaag te zien is.
Tijdens de eerste expositie in 1863 kon het werk op stevig kritiek rekenen, maar Émile Zola schreef er in 1867 enthousiast over. Hij prees de subtiele harmonie van het zachte en lichte grijs (un gris doux et blond).
   On y sent la recherche de la vérité, le labeur consciencieux d'un homme qui veut, avant tout, dire franchement ce qu'il voit. (Je voelt hier de zoektocht naar de waarheid, het gewetensvolle werk van een man die, voor alles, eerlijk wil uitdrukken wat hij ziet)

## Herkomst

* 1872: de kunsthandelaar Durand-Ruel koopt het werk voor 2.000 frank van de kunstenaar.
* 1872: Ernest Hoschedé koopt het schilderij van Durand-Ruel voor 4.000 frank.
* 5 - 6 juni 1878: verkocht aan Jean-Baptiste Faure voor 450 frank.
* 1895: verkocht aan Durand-Ruel
* 1895: verkocht aan Sarah Choate Sears, Boston voor 70.000 frank.
* 1935: nagelaten aan haar dochter, mevrouw James D. Cameron Bradley, geboren Helen Sears,
* 1966: nagelaten aan het Museum of Fine Arts, Boston, overeenkomstig het testament van Sarah Choate Sears

## Literatuur

* Gary Tinterow & Henri Loyrette (1994). Origins of Impressionism. New York: Metropolitan Museum of Art p. 398
# In de loge

In de loge (Engels: In the Loge) is de titel van een schilderij van Mary Cassatt uit 1878. Tegenwoordig maakt het deel uit van de collectie van het Museum of Fine Arts in Boston.

## Voorstelling

Het theater oefende op de meeste impressionistische schilders een grote aantrekkingskracht uit. Voor de bourgeoisie, bron van inspiratie voor het impressionisme, was het theater immers de plaats bij uitstek om te pronken met de nieuwste mode en de laatste roddels uit te wisselen. Waar bijvoorbeeld Degas met name schilderijen maakte van de voorstelling zelf, kozen anderen, zoals Renoir en ook Cassatt ervoor om juist het publiek in de loges en foyers af te beelden.
Op Cassatts In de loge bekijkt een vrouw met haar toneelkijker het publiek in de Opéra Garnier. Waarschijnlijk speelt het tafereel zich in de pauze van het stuk af, want het licht in de zaal lijkt aan te zijn. In de linkerbovenhoek is een man te zien die zijn kijker juist op de vrouw gericht heeft. Deze man neemt feitelijk dezelfde positie in als degene die het schilderij bekijkt. Cassatt speelt zo een subtiel spel met kijken en bekeken worden.
Cassatt schilderde het gezicht van de vrouw scherper dan de achtergrond. Zij creëerde daarmee een soort optisch realisme, omdat het menselijk oog op dezelfde wijze functioneert. Zoals op veel impressionistische doeken is de achtergrond vlak geschilderd, haast als een soort toneelgordijn. Cassatt positioneerde de vrouw zo dat zij de curve van het balkon, die voor dieptewerking kon zorgen, aan het zicht onttrekt.
De vrouw in de loge is meer dan een passief object van mannelijke interesse. In het theater was een vrouw in die tijd enigszins bevrijd van de knellende sociale conventies die haar nauwelijks vrijheid gunden in de publieke ruimte. Hier kon zij net als een man bekijken wat ze wilde. Zelfs de lichaamshouding met een elleboog op de balustrade is bij beiden gelijk.

## Herkomst

Cassatt wilde het schilderij tentoonstellen op de vierde impressionistententoonstelling die oorspronkelijk gepland was in 1878. Toen deze tentoonstelling een jaar werd uitgesteld, stuurde ze het schilderij samen met haar schilderij A Musical Party naar de Verenigde Staten. Daar werden de schilderijen tentoongesteld op een tentoonstelling in Boston in de zomer van 1878. Hiermee werd het een van de eerste schilderijen van de Franse impressionisten dat te zien was in de Verenigde Staten.
* 1892 of 1893: Cassatt verkoopt het schilderij aan de kunsthandel Martin, Camentron en co. in Parijs.
* 1893 of 1894: verkocht aan de kunsthandel Durand-Ruel, Parijs en New York.
* 1909 of 1910: komt in bezit van F.W. Bayley, Boston
* 17 februari 1910: verkocht aan het Museum of Fine Arts voor 2.000 Amerikaanse dollar.

## Literatuur

* Anne Dayez, Michel Hoog & Charles S. Moffett (1975). Impressionism: A Centenary Exhibition. New York: Metropolitan Museum of Art pp. 45-46
# Rebecca Onderstal

Rebecca Onderstal (Franeker, 23 mei 1969) is een Nederlands predikant.

## Levensloop
### Studie

Onderstal ging naar het Christelijk Gymnasium Sorghvliet in Den Haag. Hierna studeerde zij sociale geschiedenis aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam en theologie aan de Universiteit Leiden. Tot slot volgde ze nog een opleiding pastorale communicatie aan de Protestantse Theologische Universiteit.

### Loopbaan

Onderstal werd in 2001 benoemd tot predikante van de protestantse kerk in Cothen. In 2004 werd ze secretaris van het Beraad van kerken Wijk bij Duurstede en was daar later ook een tijdje pionier voor ZIN in Wijk bij Duurstede. Ze is sinds 2017 gemeentepredikant aan de Opstandingskerk in Houten. Daarnaast is zij voorzitter van de Oecumenische Vrouwensynode en stichting Keiland en leidt tijdens de Keilandsweek gebedsvieringen. Van haar verscheen in 2016 het boek Mooi niet alleen.

### Privé

Onderstal heeft drie kinderen. Ze is in 2008 gescheiden van haar man.

## Publicatie

* (2016) Mooi niet alleen ISBN 9789033801143

## Externe link

* Eigen website
* ↑ Harmke van Berkum, Predikant Rebecca Onderstal schrijft boek over single-zijn. nd (14 oktober 2016). Geraadpleegd op 3 november 2023.
* ↑ Maaike van Houten, De zin van Rebecca Onderstal: Ga in je cel en je cel zal je alles leren. Trouw (14 december 2020). Geraadpleegd op 3 november 2023.
* ↑ Gelukkig met een gemis. AD (27 september 2016). Geraadpleegd op 3 november 2023.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9393 1906
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 175628505
* Virtual International Authority File: 288303341
* WorldCat (via VIAF): 288303341
# Aartsbisdom San Salvador

Het aartsbisdom San Salvador (Latijn: Archidioecesis Sancti Salvatoris in America) is een rooms-katholiek aartsbisdom met als zetel San Salvador, de hoofdstad van El Salvador. De aartsbisschop van San Salvador is metropoliet van de kerkprovincie San Salvador, waartoe ook de suffragane bisdommen Chalatenango, San Miguel, Santa Ana, Santiago de María, San Vicente, Sonsonate en Zacatecoluca behoren.

## Geschiedenis

Het aartsbisdom werd opgericht op 28 september 1842, als het bisdom San Salvador, uit delen van het aartsbisdom Guatemala, en was suffragaan aan het aartsbisdom Guatemala. Op 11 februari 1913 werd het verheven tot metropolitaan aartsbisdom.
Het verloor meermaals gebied bij de oprichting van de bisdommen Santa Ana (1913), San Miguel (1913), San Vicente (1943) en Chalatenango (1987).

## Parochies

Het aartsbisdom had in 2022 een oppervlakte van 3.296 km$^2$ en telde 3.101.000 inwoners waarvan 55,0% rooms-katholiek was.

## Ordinarii
### Bisschoppen

* José de Viteri y Ungo (27 januari 1843 - 5 november 1849)
* Tomás Miguel Pineda y Saldaña (10 maart 1853 - 6 augustus 1875; hulpbisschop sinds 3 juli 1848)
** Mariano Ortiz y Urruela (coadjutor: 25 juni 1866 - 6 juni 1873)
* José Luis Cárcamo y Rodríguez (6 augustus 1875 - 12 september 1885; coadjutor sinds 6 maart 1871)

### Aartsbisschoppen

* Antonio Adolfo Pérez y Aguilar (bisschop: 13 januari 1888, aartsbisschop: 11 februari 1913 - 17 april 1926)
** Santiago Ricardo Vilanova y Meléndez (hulpbisschop: 1 augustus 1913 - 15 januari 1915)
* José Alfonso Belloso y Sánchez (22 december 1927 - 9 augustus 1938; hulpbisschop sinds 18 december 1919)
* Luis Chávez y González (1 september 1938 - 3 februari 1977)
** Pedro Arnoldo Aparicio y Quintanilla (hulpbisschop: 22 februari 1946 - 27 november 1948)
** Rafael Valladares y Argumedo (hulpbisschop: 18 augustus 1956 - 31 augustus 1961)
** José Eduardo Alvarez Ramírez (hulpbisschop: 7 oktober 1965 - 9 december 1969)
* Oscar Arnulfo Romero y Galdamez (3 februari 1977 - 24 maart 1980; hulpbisschop: 25 april 1970 - 15 oktober 1974, heilig verklaard in 2018)
** Marco René Revelo Contreras (hulpbisschop: januari 1978 - 25 februari 1981)
** Gregorio Rosa Chávez (hulpbisschop: 17 februari 1982 - 4 oktober 2022, kardinaal in 2017)
* Arturo Rivera Damas (28 februari 1983 - 26 november 1994; hulpbisschop: 30 juli 1960 - 19 september 1977)
* Fernando Sáenz Lacalle (22 april 1995 - 27 december 2008)
* José Luis Escobar Alas (27 december 2008 - heden)
** Óscar Álvarez Orellana (hulpbisschop: 16 december 2023 - heden)

## Galerij van afbeeldingen

* Aartsbisschop José Luis Escobar Alas (2008-heden)
* Hulpbisschop Gregorio Rosa Chávez (1982-2022), kardinaal in 2017
* Bisschop José de Viteri y Ungo (1843-1849), de eerste bisschop
* Aartsbisschop Óscar Romero (1977-1980), heilig verklaard in 2018
* Archdiocese of San Salvador. catholic hierarchy (2024). Geraadpleegd op 6 december 2024.
* Archdiocese of San Salvador. GCatholic (2024). Geraadpleegd op 6 december 2024.