OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hof ter Haegen

Het Hof ter Haegen is gelegen aan het einde van Crijnemstraat, voor de grens van Vollezele en Tollembeek. Het is een gesloten hoeve in baksteen uit het einde van de 18e eeuw. De gebouwen zijn gegroepeerd rond een geplaveide binnenplaats.

## Geschiedenis

Het precieze bouwjaar is niet gekend. Een brede inrijpoort onder houten latei draagt het jaartal 1800, maar het is zeker dat de hoeve ouder is. Op een balk in de woonplaats staat het jaartal 1783. Op een muur staat een latere datum 1871.
De oudste vermelding van de bewoners is Paul Mersch, die het hof huurde 1901 tot 1923 van de toenmalige eigenaars, de gezusters Juliette en Adèle Dufour. Van 1923 tot 1967 werd het hof bewoond door François Daminet en zijn zus. In 1967 werd het hof verkocht aan Lodewijk Vierendeel en zijn echtgenote Paula Van Eesbeek.
In 1994 nam zoon Herman Vierendeel de hoeve over en opende er samen met zijn echtgenote Sandra Schijs in 2012 B&B Hof Ter Haegen.

## Belgisch Trekpaard

Hof ter Haegen was één van de gekendste stoeterijen uit Vollezele begin 20e eeuw en maakte zo deel uit van de gloriejaren van het fokken van het Belgisch Trekpaard. Het was Paul Mersch (1835-1914) die naam maakte als fokker op het Hof ter Haegen van 1901 tot 1923. Hij had enkele zeer goede merries, waarvan meerdere zeer beroemd werden en een grote invloed hebben gehad in de ontwikkeling van het Belgisch Trekpaard, zoals Comtesse de Terhaegen en Conquérant de Terhaegen.
Bij de inval van Duitsland tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1914 werden veel paarden aangeslagen en weggevoerd. Die gebeurtenis zou bij Paul Mersch geleid hebben tot een snelle dood.

## Onroerend erfgoed

Hof ter Haegen is sinds 2009 vastgesteld als waardevol erfgoed.
# Adeline Blancquaert

Adeline Blancquaert (Gent, 24 mei 1996) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politica voor het Vlaams Belang.

## Levensloop

Blancquaert werd geboren in een Vlaamsgezind gezin dat jaarlijks naar de IJzerbedevaart ging. Ze ging Engels-Spaans studeren aan de Universiteit van Gent, waar ze zich aansloot bij het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond. Via het KVHV verzeilde ze in de raad van bestuur van de Vlaams Belang Jongeren. Beroepshalve werd Blancquaert bediende.
Van januari 2019 tot oktober 2023 was ze voor het Vlaams Belang gemeenteraadslid van Gent. Ze nam ontslag vanwege haar verhuis naar Erembodegem, een deelgemeente van Aalst, waar ze lijsttrekker voor haar partij werd bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2024. Ze werd verkozen en ging nadien zetelen in de gemeenteraad van Aalst.
Bij de Vlaamse verkiezingen van 26 mei 2019, werd ze voor de kieskring Oost-Vlaanderen eveneens verkozen in het Vlaams Parlement. Ze werd er lid van de commissies Wonen en Onroerend Erfgoed en Algemeen Beleid, Financiën, Begroting en Justitie. Ook werd ze door haar partij afgevaardigd naar de Senaat als deelstaatsenator, een functie die ze uitoefende tot in 2024. Blancquaert werd bij de Vlaamse verkiezingen van 9 juni 2024 herkozen en werd in de legislatuur 2024-2029 ondervoorzitter van de commissie Wonen en Onroerend Erfgoed.

## Externe link

* Fiche Adeline Blancquaert op de website van het Vlaams Parlement.
* ↑ Portret Adeline Blancquaert, politiektalent.atavist.com.
* ↑ Adeline Blancquaert (Vlaams Belang) verhuist vanuit Gent en is kandidaat-burgemeester in Aalst: “Ik ben zeker geen vreemde in deze prachtige stad”, Het Laatste Nieuws, 22 oktober 2023.
* ↑ Fiche Adeline Blancquaert op de website van Vlaams Belang.
# Grletinec

Grletinec is een plaats in de gemeente Hum na Sutli in de Kroatische provincie Krapina-Zagorje. De plaats telt 217 inwoners (2001).
# Grobnik (Slunj)

Grobnik is een plaats in de gemeente Slunj in de Kroatische provincie Karlovac. De plaats telt 28 inwoners (2001).
# Diana Wynne Jones

Diana Wynne Jones (Londen, 16 augustus 1934 – Bristol, 26 maart 2011) was een Brits schrijfster die vooral bekend was vanwege haar kinderboeken in het fantasy-genre. Zij schreef ook enkele romans voor volwassenen en non-fictie. Een voorbeeld hiervan is 'De onbekende reiziger'.

## Levensloop

Jones werd geboren uit het huwelijk van Marjorie en Richard Aneurin Jones, die beiden in het onderwijs werkzaam waren. Toen vlak na haar vijfde verjaardag de Tweede Wereldoorlog uitbrak werd zij geëvacueerd naar Wales en verbleef daarna nog op verschillende andere plaatsen in het Verenigd Koninkrijk, onder andere in York. In 1943 vestigde het gezin zich in Thaxted, Essex, waar de ouders een educatief conferentiecentrum hadden. Naar het schijnt werden Diana en haar beide jongere zusjes daar nogal verwaarloosd, zodat zij leerden zichzelf te redden. Zij studeerde Engels aan St. Anne's College in Oxford, waar zij lezingen bijwoonde van zowel C.S. Lewis als J.R.R. Tolkien voordat zij afstudeerde in 1956. In hetzelfde jaar trouwde zij met John Burrow, een taalwetenschapper. Tot haar dood woonde het echtpaar in Bristol.
In 2009 werd ontdekt dat zij aan longkanker leed. Een succesvolle operatie en chemotherapie gaven hoop, maar in juli 2010 meldde zij aan vrienden dat ze stopte met de chemotherapie, omdat de bijwerkingen te ernstig waren. In de nacht van 25 op 26 maart 2011 stierf ze aan de gevolgen hiervan.

## Werken

De boeken van Jones kenmerken zich door een spel met fantasie en werkelijkheid, waardoor ze absurde situaties voor de lezer geloofwaardig weet neer te zetten. Zo spelen haar verhalen zich nogal eens af in andere werelden, die wel lijken op de werkelijkheid, maar er net iets van afwijken. Een voorbeeld is het boek De Negen Levens (Charmed Life), dat zich afspeelt in een soort aangepaste negentiende eeuw. Bovennatuurlijke krachten spelen bijna altijd een belangrijke rol.
In Nederland zijn haar boeken uit de Chrestomanci-serie het bekendst. Deze boeken, die aanvankelijk werden uitgegeven in de jaren tachtig, werden opnieuw populair nadat kinderboeken over tovenaars en aanverwante onderwerpen in de mode kwamen naar aanleiding van J.K. Rowlings Harry Potter-serie.
# Glansvlekdrongo

De glansvlekdrongo (Dicrurus bracteatus) is een zangvogelsoort uit de familie van de Drongo's uit het geslacht Dicrurus. Deze soort is gesplitst in een Oriëntaalse soort, de haarkuifdrongo (D. hottentottus) en een Australaziatische soort, deze soort (de glansvlekdrongo). Beide soorten werden vroeger als één soort beschouwd.

## Kenmerken

Het mannetje van de glansvlekdrongo is 32 cm lang, het vrouwtje 29,5 cm. De vogel is overwegend zwart waarbij de kop en de rug dof zwart zijn en de vleugels en de staart blauw glanzend zwart. Op de borst, boven op de kop en nek zijn kleine groene, glanzende vlekken (van daar de Nederlandse naam). De ogen zijn felrood. De staart is gevorkt en de vogel heeft een kuif die bestaat uit losse, dunne veren. Dat geeft hem een komiek uiterlijk. Daarnaast is de vogel luidruchtig, actief, soms agressief; daarom heeft het woord drongo in Australië de betekenis van dwaas, idioot.

## Verspreiding en leefgebied

De glansvlekdrongo komt voor in een groot gebied dat reikt van de Molukken, alle eilanden oostelijk daarvan en het eiland Nieuw-Guinea, de Salomonseilanden en verder het noorden en het oosten van Australië. Het leefgebied bestaat uit een groot aantal typen bosgebied: de randen van regenwoud, heuvellandbos tot op 1450 m boven de zeespiegel, bosjes in agrarisch gebied, moerasbos, struikgewas langs kusten, mangrove, bomen langs wegen en waterlopen, parken en tuinen.
De soort telt 11 ondersoorten:
* D. b. amboinensis: Ceram, Ambon, Haruku en Saparua.
* D. b. buruensis: Buru.
* D. b. morotensis: Morotai.
* D. b. atrocaeruleus: Halmahera, Batjan en Kofiau.
* D. b. carbonarius: Nieuw-Guinea en de nabijgelegen eilanden en archipels.
* D. b. baileyi: noordelijk Australië.
* D. b. atrabectus: noordoostelijk Australië.
* D. b. bracteatus: oostelijk Australië.
* D. b. laemostictus: Nieuw-Brittannië.
* D. b. meeki: Guadalcanal.
* D. b. longirostris: Makira.

## Status

De glansvlekdrongo heeft een groot verspreidingsgebied en de grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Daarom staat deze drongo als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Glansvlekdrongo op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2012). IOC World Bird Names (version 3.1). (en)
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
* (en) Beehler, B.M., T.K. Pratt & D.A.Zimmerman 1986. Birds of New Guinea. Princeton University Press. ISBN 0-691-02394-8.
* (en) Pizzey, G & R. Doyle, 1980. A field guide to the birds of Australia. Collins, Sydney.
# Auasgebergte

Het Auasgebergte is het hoogste gebergte van Namibië. Het gebergte ligt vlak bij Windhoek en is ongeveer 56 km lang en 10 km breed. Het gebergte is rijk aan flora en fauna. Het hoogste punt van het gebergte is de Moltkeblick (2.479 m).
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Auas Mountains op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Auasberge op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Morpho rhetenor

De Morpho rhetenor is een vlinder uit de onderfamilie Satyrinae. De vlinder werd voor het eerst beschreven door Pieter Cramer in zijn vierdelige boekenreeks Uitlandsche Kapellen, voorkomende in de drie Waereld-Deelen Asia, Africa en America.

## Kenmerken

De mannetjes hebben felblauwe vleugels, die door de structuur van de vleugels en niet pigment wordt veroorzaakt. Van het invallende licht wordt alleen het blauwe licht weerkaatst. De onderzijde van de vleugels bevat een bruin vlekkenpatroon. Vrouwtjes zijn bruin met een kleine blauwe rand. De vlinder heeft een spanwijdte tussen de 100 en 140 millimeter.

## Leefwijze

De vlinder drinkt sappen van rottend fruit en beschadigde bomen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vlindersoort komt voor in het noorden van Zuid-Amerika, met name in Colombia, Peru, Venezuela, Ecuador en Suriname.

## De rups en zijn waardplanten

De rupsen leven van Macrolobium bifolium en andere grassoorten.
# TramPlus

TramPlus was een concept van de Rotterdamse tram (RET), ontstaan na de groeiende onzekerheid over het voortbestaan van de tram in de jaren negentig in de vorige eeuw. De metro van Rotterdam was een concurrent van de tram geworden.
Het TramPlus-plan voorzag in de ombouw van de belangrijkste lijnen naar TramPluslijnen, die een hogere kwaliteit boden en een hogere gemiddelde snelheid konden halen. Er werden ook nieuwe TramPluslijnen gebouwd naar wijken die tot dan toe geen railverbinding hadden.
Alle TramPluslijnen (met uitzondering van lijn 2) hadden lijnnummers vanaf 20 gekregen. De eerste lijn volgens dit concept was lijn 20 over de nieuwe Erasmusbrug in 1996. Vooruitlopend op de komst van de nieuwe Citadis-trams werd een aantal ZGT-trams van de serie 701-750 verbouwd voor TramPlus.
Met de herziening van het tramlijnennetwerk per 6 januari 2025, wat gepaard ging met hernummering van een aantal lijnen, kwam het TramPlus concept per die datum te vervallen.

## TramPluslijnen

Het TramPlus-netwerk bestond tot en met 5 januari 2025 uit vijf lijnen:
* Tramlijn 2: Charlois - Dorpsweg - Pleinweg - Maashaven - Hillevliet - Randweg - Breeplein - Beukendaal - Molenvliet - Station Rotterdam Lombardijen - Kreekhuizenlaan - Reyerdijk - Keizerswaard
* Tramlijn 21: De Esch - Woudestein - Oostplein - Station Rotterdam Blaak - Beurs - Lijnbaan - Kruisplein - Rotterdam Centraal - Kruisplein - West-Kruiskade - 1e Middellandstraat - Mathenesserplein - Marconiplein - Koemarkt - Broersvest - Station Schiedam Centrum - Parkweg - Schiedam Nieuwland - Schiedam Woudhoek
* Tramlijn 23: Beverwaard - P+R Beverwaard - Keizerswaard - Stadion Feyenoord - Laan op Zuid - Wilhelminaplein - Leuvehaven - Beurs - Lijnbaan - Kruisplein - Rotterdam Centraal - Kruisplein - West-Kruiskade - 1e Middellandstraat - Mathenesserplein - Marconiplein
* Tramlijn 24: De Esch - Woudestein - Oostplein - Station Rotterdam Blaak - Beurs - Lijnbaan - Kruisplein - Rotterdam Centraal - Kruisplein - West-Kruiskade - 1e Middellandstraat - Mathenesserplein - Marconiplein - Koemarkt - Broersvest - Station Schiedam Centrum - Parkweg - Schiedam Nieuwland - Vlaardingen Holy
* Tramlijn 25: Schiebroek - Melanchthonweg - Franciscus Gasthuis - Schiekade - Weena - Rotterdam Centraal - Kruisplein - Lijnbaan - Beurs - Leuvehaven - Wilhelminaplein - Laan op Zuid - Beijerlandselaan - Randweg - Breeplein - Groene Hilledijk - Langenhorst - Vrijenburg - Meerwede - Barendrecht Carnisselande
Met uitzondering van de tramlijn 2 reden alle TramPluslijnen via Rotterdam Centraal en Beurs.

## Oorspronkelijk plan

Het oorspronkelijke plan uit 1994 voorzag in 14 TramPluslijnen met een totale lengte van 155 kilometer. Er zou hiervoor 38 kilometer nieuw spoor aangelegd worden, een investering van zo'n 1 miljard gulden. Het project zou in 2010 voltooid zijn en zou 2,5 keer meer tramreizigers tot gevolg hebben. Voor de exploitatie van TramPlus zouden 210 trams nodig zijn. De oorspronkelijke plannen zijn echter drastisch gewijzigd, slechts een klein deel van het oorspronkelijke plan is daadwerkelijk gerealiseerd.

## Externe link

* Website van de RET
# Rigoberto Torres

Rigoberto Torres (Aguadilla, 1960) is een Puerto Ricaanse beeldhouwer.

## Leven en werk

Torres woonde vanaf 1964 in de Verenigde Staten, eerst in Manhattan, later in The Bronx in de stad New York. Hij kreeg aanvankelijk zijn vakopleiding en werkte in een fabriek van heiligenbeelden van zijn oom. In 1980 ontmoette hij de Amerikaanse beeldhouwer John Ahearn, die portretten in pleister maakte van vrienden en kennissen. Zij hebben de twee technieken gecombineerd en maakten in de periode van 1981 tot 1985 vier grote tableaux: We Are Family, Life on Dawson Street, Double Dutch en Back to School. Het zijn in pleister vastgelegde tableaux vivants van alledaagse taferelen met buurtbewoners als de hoofdpersonen. Dit als alternatief voor de heldenfiguren, die worden uitgebeeld in de monumenten en standbeelden in de openbare ruimte van de steden. Torres en Ahearn maakten samen vele zogenaamde Bronx sculptures, die ook wel bekendstaan als de South Bronx Hall of Fame.
Torres woont en werkt in Orlando (Florida). Hij kreeg in 1995 de overzichtstentoonstelling The Works of Rigoberto Torres in de Lehman College Art Gallery in New York.

## Enkele werken van John Ahearn en Rigoberto Torres

* We Are Family (1981/82), Double Dutch (1981/82), Life on Dawson Street (1982/83) en Back to School (1985), The Bronx in New York
* South Bronx Hall of Fame
* Mario & Antonio (1991), Internationale Beelden Collectie in Rotterdam - sinds 2008 in opslag
* Rodoviára de Brumadinho (2005) en Abre a Porta (2006), Beeldenpark van het Centro de Arte Contemporânea Inhotim in Brumadinho (Minas Gerais)

## Fotogalerij

* Rodaviára de Brumadinho (2005)
* Detail van Rodaviára de Brumadinho
* Abre a Porte (2006)
* Detail van Abre a Porta
# Centrum Infectieziektebestrijding

Het Centrum Infectieziektebestrijding (CIb) is een onderdeel van het Nederlandse Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) en heeft tot doel infectieziekten te signaleren, te bestrijden en zo mogelijk te voorkomen door:
* het verkrijgen van inzicht in infectieziekten (diagnostiek, surveillance en wetenschappelijk onderzoek);
* coördinatie infectieziektebestrijding en internationale samenwerking alsook preventie;
* advisering, voorlichting en subsidieverstrekking ter bevordering van effectieve infectieziektebestrijding en -preventie.
Het centrum bundelt bij RIVM alle inhoudelijke expertise rond infectieziekten waaronder epidemiologie, outbreakonderzoek, outbreakmanagement, diagnostiek en beleid.

## Geschiedenis

In 2003 vond de SARS-uitbraak plaats. Er bleek meer coördinatie en afstemming noodzakelijk. Het centrum is in 2005 opgericht gelijktijdig met het European Centre for Disease Prevention and Control. Bij de oprichting werd Roel Coutinho directeur. Vanaf 2013 tot 2024 was Jaap van Dissel directeur van het CIb. Op 1 mei 2024 werd hij opgevolgd door Menno de Jong.
Het centrum verzorgt het secretariaat van het Landelijk Overleg Infectieziektebestrijding en de directeur van het centrum zit het Outbreak Management Team voor. Onder het centrum valt het Landelijk Centrum Hygiëne en Veiligheid.
# Groeve de Kleine Dolekamer

De Groeve de Kleine Dolekamer is een Limburgse mergelgroeve in de Nederlandse gemeente Eijsden-Margraten. De ondergrondse groeve ligt ten oosten van Gronsveld nabij de Eckelraderweg in het Savelsbos. De groeve ligt aan de westelijke rand van het Plateau van Margraten in de overgang naar het Maasdal. Ter plaatse duikt het plateau een aantal meter steil naar beneden.
Op een dertigtal meter naar het zuidoosten ligt de Groeve de Grote Dolekamer. Op ongeveer 200 meter naar het oosten ligt aan de andere kant van de weg de Trichterberggroeve en op ongeveer 350 meter naar het noordoosten de Groeve op de Trichterberg I. Op ongeveer 800 meter naar het noorden liggen de groeves Riesenberggroeve, Groeve boven op de Riesenberg en de Varkensgatgroeve en op ongeveer 300 meter naar het zuiden liggen de Savelsberggroeve en Grindgroeve Savelsbos.
De naam van de groeve komt van het Limburgse woord voor kauw, de Däölke, die graag zou nestelen in de holtes in kalksteen.

## Geschiedenis

Het gebied van de Kleine en Grote Dolekamer werd reeds voor 1500 ondergronds ontgonnen door blokbrekers voor de winning van kalksteenblokken. In latere tijden werd het voorste gedeelte van de ondergrondse groeve door dagbouw afgegraven. Nog weer later werd er in het door dagbouw afgegraven deel een openluchttheater ingericht.
Sinds 1953 is het Savelsbos inclusief het gebied van deze groeve in beheer van Staatsbosbeheer.

## Groeve

De Kleine Dolekamer heeft een afmeting van 30 meter bij 40 meter. De groeve is zeer bouwvallig.
# Jiří Sobotka

Jiří Sobotka (ook bekend als Georges Sobotka; Praag, 6 juni 1911 – Intragna, 20 mei 1994) was een voormalig Tsjecho-Slowaaks voetballer en voetbaltrainer. In Nederland was hij van 1959 tot 1961 de hoofdtrainer van Feijenoord, waarmee hij in het seizoen 1960/61 landskampioen van Nederland werd.

## Erelijst
### Slavia Praag

| Competitie | Winnaar | Winnaar |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Nationaal |||
| Landskampioen | 4x | 1932/33, 1933/34, 1934/35, 1936/37 |

### HNK Hajduk Split

| Competitie | Winnaar | Winnaar |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Nationaal |||
| Landskampioen | 1x | 1940/41 |

### FC La Chaux-de-Fonds

| Competitie | Winnaar | Winnaar |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Nationaal |||
| Landskampioen | 2x | 1953/54, 1954/55 |
| Beker van Zwitserland | 5x | 1947/48 (als speler-trainer), 1950/51 (als speler-trainer), 1953/54, 1954/55, 1956/57 |

### Feijenoord

| Competitie | Winnaar | Winnaar |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Nationaal |||
| Landskampioen | 1x | 1960/61 |

### FC Basel

| Competitie | Winnaar | Winnaar |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Nationaal |||
| Beker van Zwitserland | 1x | 1962/63 |
# Giovanni Battista Moroni

Giovanni Battista (ook wel 'Giambattista') Moroni (Albino, circa 1522 – Bergamo, 5 februari 1579) was een Italiaans kunstschilder uit de late renaissance. Hij werd vooral bekend om zijn realistische portretten.

## Leven en werk

Moroni was de zoon van een architect. Over zijn leven zijn slechts een beperkt aantal gegevens bekend, voornamelijk afgeleid uit zijn werken. Hij studeerde onder Moretto da Brescia en werkte enige tijd actief als assistent in diens atelier. Later was hij actief in Bergamo en Trento. Zijn werken tonen ook verwantschap met de Venetiaanse schilderkunst en een aantal van zijn werken vonden al snel hun weg naar die stad, maar er kan niet worden vastgesteld of Moroni daar ook daadwerkelijk heeft gewerkt.
Rond 1548 moet Moroni aanwezig zijn geweest bij het Concilie van Trente, waar de door de protestanten betwiste geloofspunten werden vastgesteld. Deze gebeurtenis zou haar weerslag krijgen in diverse religieuze werken uit die tijd, alsook op een aantal altaarstukken die hij op latere leeftijd maakte.
Tijdens het Concilie van Trente maakte Moroni ook kennis met Titiaan, wiens invloed duidelijk herkenbaar is in zijn latere werk. Uiteindelijk zou hij zich vooral toeleggen op de portretteerkunst. Tot ver in de twintigste eeuw bleef zijn werk onderbelicht. Dit kwam deels omdat in het verleden een aantal van zijn werken aan Titiaan werden toegeschreven, maar ook omdat hij niet werd vernoemd in Giorgio Vasari's Le vite (voluit 'Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori da Cimabue insino a' tempi nostri) (1550-1568), waarin de biografieën van de belangrijkste renaissancekunstenaars uit die tijd werden beschreven. Tegenwoordig wordt hij algemeen beschouwd als een van de grootste Italiaanse portretschilders van de 16de eeuw. Zijn portretten vallen op door een voor die tijd ongewoon realistische stijlopvatting. Sommige kunsthistorici menen dat Moroni invloed heeft uitgeoefend op Caravaggio, die uit dezelfde streek afkomstig was, maar het is niet aangetoond dat Caravaggio diens werk ook daadwerkelijk gekend heeft.

## Trivia

* De Zwitserse schrijfster en kunsthistorica Gertrud Lendorff (1900-1986) doctoreerde met een proefschrift over Giovanni Battista Moroni.

## Galerij

* De kleermaker
* Portret van Isotta Brembati Grumelli
* Portret van canon Bartolomeo Bonghi
* Portret van Don Gabriel de la Cueva
* Portret van een schoolmeester, eerder toegeschreven aan Titiaan
* Een Capucijner monnik, Museum Boijmans Van Beuningen

## Literatuur en bron

* Roland Kanz Portretten, Taschen, Keulen, 2009, blz. 48-49. ISBN 978-38365-0635-9