OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# NOS Maal

NOS Maal was een radioprogramma dat van 1975 tot 1978 tussen 18:00 en 19:00 uur door de NOS werd uitgezonden op Hilversum 3. Het programma werd afwisselend gepresenteerd door Joost den Draaijer, Felix Meurders of Frits Spits. Het bouwde voort op het programma Joost mag niet eten van Den Draaijer.
De begintune van het programma was het nummer Mahogany suite van Michael Masser, muziek van de aftiteling van Mahogany met Diana Ross (Motown, 1975).
Op vrijdag 26 mei 1978 kwam er eind aan het programma. Joost den Draaijer stopte met presenteren omdat er sprake was van belangenverstrengeling, aangezien hij ook een eigen platenlabel runde onder de naam Red Bullet.
Ter ere van zijn afscheid van de Nederlandse radio zongen tal van Nederlandse artiesten, het Nederlands Artiestenkoor, een ode aan de vertrekkende dj. Ze deden dat op de melodie van Asia Minor van Kokomo, de persoonlijke tune van Den Draaijer.
Vanaf maandag 29 mei 1978 was er na de Vacaturebank tussen 18:10 en 19:00 uur elke maandag tot en met zaterdag een nieuw programma te horen op Hilversum 3 en vanaf 2 december 1985 op vanaf dan Radio 3: De Avondspits, dat zes keer per week (vanaf 5 oktober 1992 vijf keer) werd gepresenteerd door Frits Spits.
# Halte 75

Halte 75 was een expositie over het GVB Amsterdam dat 75 jaar bestond in 1975.
De expositie werd op 14 augustus 1975 geopend, 75 jaar na de dag dat in 1900 de eerste elektrische tram in Amsterdam in gebruik werd genomen. De expositie werd gehouden in een van de vleugels van het Van Gogh Museum. Op de expositie waren allerlei zaken te zien die te maken hadden met tram, bus, pont en de toekomstige metro. Zo waren er fototentoonstellingen, OV-attributen maar ook bijvoorbeeld een modelbaan. Verder werden er films vertoond en werden er lezingen gehouden. Ook kwam er een gedenkboek met de titel Lijnen van gisteren uit.
Voor het museum was Union motorwagen 144, geleend uit het spoorwegmuseum, geplaatst. Aan de zijkant van het museum was de kop van de afgevoerde drieassige motorwagen 937, voorzien van het oude wagennummer 537, als blikvanger geplaatst. Verder stonden voor het museum een groot aantal haltepalen.
Voor bezoekers van het Van Gogh Museum was de expositie gratis. Dit gold eveneens voor bezitters van een GVB-abonnement die hiermee tevens gratis toegang tot het Van Gogh Museum hadden.
# Vlag van Hardegarijp

De vlag van Hardegarijp is de dorpsvlag van het Nederlandse dorp Hardegarijp, in de Friese gemeente Tietjerksteradeel. De vlag werd in 1984 geregistreerd.
Bij gemeenteraadsbesluit van 22 november 1984 zijn een wapen en een vlag vastgesteld voor de 16 dorpen van de gemeente Tietjerksteradeel. Het ontwerp van de vlag is van de hand van Piet Bultsma.

## Beschrijving

De beschrijving van de vlag is als volgt:
   Vijf hoogtebanen van rood-wit-zwart-wit-rood, in de verhouding 6:1:2:1:6; boven in de hijs op de rode baan een gele gesnoerde jachthoorn.
De kleuren zijn afkomstig van het dorpswapen.

## Symboliek

* Zwarte baan: staat voor de Swarte Wei (Zwarte Weg). Na de aanleg van deze weg in 1830 verplaatste het dorp langzamerhand naar deze weg.
* Rode banen: ontleend aan een kwartier van het wapen van Tietjerksteradeel.
* Jachthoorn: eveneens overgenomen uit het wapen van Tietjerksteradeel.
# Engels (restaurant)

Engels was een grand café, restaurant en zalencentrum in het Groothandelsgebouw in de Nederlandse stad Rotterdam. Het was 68 jaar lang gevestigd op de hoek van het Weena en het Stationsplein.
Engels werd in 1884 opgericht door C. Engels en was gevestigd aan de 1e Middellandstraat. Tot aan het bombardement van Rotterdam waren er diverse cafés en restaurants van Engels in Rotterdam, waarvan café-restaurant Le Commerce het meest bekend was. In 1952, terwijl het Groothandelsgebouw nog in aanbouw was, werd het vernieuwde grand café-restaurant en zalencentrum geopend nabij wat later Rotterdam Centraal Station zou worden. Bij de oplevering van het Groothandelsgebouw, een jaar later, werd door koningin Juliana het dakpaviljoen geopend. In 1988 kreeg Engels het predicaat hofleverancier.
Frans Engels sr. (1922-2005) werkte ruim 63 jaar in zijn familiebedrijf, later vormde hij met zijn zoon Jan (1950-2002) de directie van Engels. Na het overlijden van Frans Engels sr. werd het bedrijf voortgezet door Els en Willem van der Vloed en Frans Engels jr. In juni 2014 verkocht de familie Engels na 130 jaar haar aandelen van het bedrijf; het bedrijf werd overgenomen door cateringbedrijf Vermaat. In juli van dat jaar ging het restaurant dicht voor een 2,5 miljoen euro kostende verbouwing; in maart 2015 ging het weer open. De naam Engels bleef behouden. Nog datzelfde jaar werd Vermaat verkocht aan een investeringsmaatschappij.
Nadat Engels vanwege de Coronapandemie zijn deuren moest sluiten, werd het opnieuw verkocht en ging het niet meer open. Op de plek van Engels zal een ander restaurant komen; in augustus 2021 werd dan ook een deel van de gevelreclames verwijderd.
* 1 2 Einde van een tijdperk: grand café Engels was al dicht, nu is het sierlijke logo ook van de gevel. Rijnmond. Geraadpleegd op 21 augustus 2021.
* ↑ Nieuwe eigenaars willen Engels weer glans geven. De Buik van Rotterdam (26 juni 2014).
* ↑ Ondernemerspers, Brasserie Engels kostte Vermaat 2,5 miljoen. www.outofhome-shops.nl. Gearchiveerd op 21 augustus 2021. Geraadpleegd op 21 augustus 2021.
* ↑ Marcel Potters, Renovatie grandcafé Engels Rotterdam kost miljoenen. Algemeen Dagblad (28 juni 2014).
* ↑ Groothandelsgebouw en café Engels weer up-to-date. RTV Rijnmond (2 maart 2015). Gearchiveerd op 24 juni 2018.
* ↑ Vermaat Groep definitief verkocht aan Britse investeerder. De Ondernemer (10 december 2019). Gearchiveerd op 21 augustus 2021. Geraadpleegd op 21 augustus 2021.
* ↑ de Vliegh, Sandra, "Dat is zonde: roemruchte brasserie Engels (uit 1884!) door coronacrisis in stilte gesloten", 13 oktober 2020. Gearchiveerd op 4 augustus 2021. Geraadpleegd op 21 augustus 2021.
# Aleid van Herlaar

Aleid van Herlaar (1270/1275 - circa 1312) was een edelvrouw uit de familie Van Herlaar. Zij was vrouwe van de heerlijkheden Herlaar en Ameide.

## Levensloop

Aleid werd geboren als de dochter van de edelman Arnold van Herlaar († 1296/1298). Ze had nog een broer Dirk (†1305/1306) en zus Marina. Vader Arnold was rond 1286 heer van Ameide en de heerlijkheid Herlaar geworden nadat zijn vader Dirk van Herlaar was overleden. Arnold bezat even ten westen van het dorp Ameide het kasteel Huis Herlaar, dat tussen 1270 en 1280 door hem of zijn vader Dirk was gebouwd.

### Erfgename

Toen Arnold van Herlaar tussen 1296 en 1298 overleed, gingen zijn bezittingen naar zijn zoon Dirk. Als heer van Ameide stelde Dirk - waarschijnlijk noodgedwongen - in 1298 zijn kasteel in Ameide als open huis ter beschikking aan de Hollandse graaf Jan. Dirk overleed in 1305 of 1306 kinderloos en zijn bezittingen vererfden nu naar zijn zuster Aleid, die hierdoor vrouwe van Herlaar en Ameide werd. De heerlijkheid Herlaar was een allodiaal goed en dus haar volledig eigendom, terwijl Ameide een leengoed van het Sticht Utrecht betrof.

### Huwelijk

Aleid was ergens tussen 1285 en 1290 in het huwelijk getreden met Gerard van Loon (circa 1260 - 1323) en het echtpaar kreeg rond 1290 een zoon Gerard jr. Hierna kreeg het stel nog eens drie zonen: Dirk, Arnold en Johan. Mogelijk hadden ze ook een dochter: Agnes.
Het huwelijk tussen edelvrouw Aleid van Herlaar en ridder Gerard van Loon was in die zin opmerkelijk dat Gerard hoogstwaarschijnlijk een lagere status had dan zijn vrouw. Hij beschikte niet over eigen heerlijkheden, zoals Aleid. Om toch een geschikte huwelijkskandidaat te zijn voor de edelvrouw Aleid had hij vermoedelijk een groot vermogen. Het statusverschil tussen Aleid en Gerard uitte zich ook in de toenaam van hun kinderen: zij noemden zich niet Van Loon maar gebruikten de toenaam van hun moeder.
Nadat Aleid in 1306 de heerlijkheid Herlaar van haar broer Dirk had geërfd, droeg ze deze met de huizen Oud-Herlaar en Nieuw-Herlaar over aan haar echtgenoot Gerard, die nu dus heer van Herlaar werd. Zelf behield ze het leen van de heerlijkheid Ameide. Gerard verkocht de heerlijkheid Herlaar in 1315 aan Gerard van Horne, waarmee het oorspronkelijke stamgoed van het geslacht Van Herlaar dus in andere handen was gekomen.

### Overlijden

Aleids zoon Dirk (circa 1290/1295 - circa 1354) bevestigde op 18 juni 1312 dat hij door de bisschop van Utrecht was beleend met de heerlijkheid Ameide en het Huis Herlaar. Aleid was niet aanwezig bij dit leenverhef, dus zij zal kort voordien zijn overleden.
Waarom het bezit van Aleid niet is overgegaan op haar oudste zoon Gerard jr. is niet duidelijk. Mogelijk was deze zoon al eerder overleden of hij was het klooster ingegaan en daarmee buiten beeld geraakt.
* van Doornmalen, Alois (2019). De Herlaars. Uitgeverij Verloren, pp. 87, 95, 99, 102-107, 112.
* Will, Paul (2005). De herkomst van de heren van Herlaer. Nieuwsblad Historische Vereniging Ameide en Tienhoven : pp. 33-34
* ↑ van Aart, Ruud (2011). Herlaar en Vught, onderzoek aan een vermoeden (4). Den Heertgang : p. 25
# Moerputtenbrug

De Moerputtenbrug, ook wel Moerputtenspoorbrug, was een spoorbrug in Noord-Brabant over de veenplas Lange Putten in het latere natuurgebied Moerputten. Hij was onderdeel van de Langstraatspoorlijn, ook wel het Halve Zolenlijntje genoemd vanwege de vele schoenfabrieken die langs de spoorlijn te vinden waren. De brug is sinds de eeuwwisseling een voetgangersbrug die deel uitmaakt van het Halve Zolenpad.
Aan de Moerputtenspoorbrug is vanaf het najaar van 1881 tot 1887 gebouwd. Pas eind 1890 reden er over deze brug dagelijks treinen tussen ’s-Hertogenbosch en Geertruidenberg (- Lage Zwaluwe). Bij de bouw had men rekening gehouden met een eventuele spoorverdubbeling. De 35 bakstenen pijlers zijn breed genoeg uitgevoerd voor een tweede ijzeren brugdeel. De lijn is echter tot aan de sluiting in 1972 altijd enkelsporig gebleven.

## Restauratie

Na aanvankelijke plannen tot sloop werd de brug in 1995 een rijksmonument en in 1997 heeft Staatsbosbeheer de brug aangekocht. De brug was na de sluiting van de lijn ernstig in verval geraakt en er bladderde giftige loodmenie af die in het onderliggende water en de kwetsbare natuur terechtkwam.
Om deze vervuiling te stoppen en de brug te conserveren is in opdracht van Staatsbosbeheer in april 2004 begonnen aan de restauratie. Een jaar eerder was al in een uitvoerige proefrestauratie onderzocht hoe men dat het beste kon aanpakken. Bij de proefrestauratie waren drie van de 35 pijlers, drie brugdelen en het landhoofd aan de Bossche zijde gerestaureerd. Daarna zijn eerst de in totaal 36 welijzeren brugdelen gerestaureerd. Hierbij is ruim 13 ton oude lagen verf en teer afgestraald. Daarna is er 9.000 liter verf op gespoten in de oorspronkelijke okergele kleur. De brug werd na voltooiing van dit werk toegankelijk voor wandelaars als onderdeel van de door Staatsbosbeheer in de Moerputten uitgezette wandelroutes. Na een pauze van enkele jaren werd de restauratie in 2009 voortgezet met het herstellen van het door de tand des tijds ernstig beschadigde metselwerk van de brugpijlers. In de voegen waren soms complete struiken gegroeid, maar ook vegetaties van bijzondere muurplanten die waar het kon behouden zijn gebleven. In mei 2011 werd de brug definitief heropend voor wandelaars.
* Afbladderende restanten loodmenie
* Nieuwe verflaag na de restauratie van de brug.

## Externe link

* Moerputtenbrug op website Staatsbosbeheer.
# Hřensko

Hřensko (Duits: Herrnskretschen) is een kleine Tsjechische gemeente in de regio Ústí nad Labem en maakt deel uit van het district Děčín. Zij is gelegen in het noorden van Tsjechië, dicht bij de grens met Duitsland.
Zij ligt in het Boheems Zwitserland en is bereikbaar vanaf Děčín via de lokale weg 62 en 261. Hřensko telt 361 inwoners. Hier mondt de rivier de Kamenice met diverse Gorges (kloven) in de Elbe uit. In Hřensko zijn vakwerkhuizen in Duitse stijl te vinden.

## Bestuurlijke indeling

Tot Hřensko behoort ook Mezná (Stimmersdorf) en Mezní Louka (Rainwiese).

## Bezienswaardigheden

* Pravčická brána, de grootste natuurlijke zandstenen brug van Europa
* Malà Pravčická brána, kleine zandstenen brug
* Kamnitzklamm
Arnoltice · Benešov nad Ploučnicí · Bynovec · Česká Kamenice · Děčín · Dobkovice · Dobrná · Dolní Habartice · Dolní Podluží · Dolní Poustevna · Doubice · Františkov nad Ploučnicí · Heřmanov · Horní Habartice · Horní Podluží · Hřensko · Huntířov · Chřibská · Janov · Janská · Jetřichovice · Jílové · Jiřetín pod Jedlovou · Jiříkov · Kámen · Krásná Lípa · Kunratice · Kytlice · Labská Stráň · Lipová · Lobendava · Ludvíkovice · Malá Veleň · Malšovice · Markvartice · Merboltice · Mikulášovice · Rumburk · Růžová · Rybniště · Srbská Kamenice · Staré Křečany · Starý Šachov · Šluknov · Těchlovice · Valkeřice · Varnsdorf · Velká Bukovina · Velký Šenov · Verneřice · Veselé · Vilémov
# Nationaal natuurreservaat Baai van de Canche

Nationaal natuurreservaat Baai van de Canche (Frans: Réserve naturelle nationale de la baie de Canche) is een natuurreservaat in Noord-Frankrijk dat de monding van de rivier Canche omvat. Deze monding behoort tot de Picardische estuaria en heeft de daarvoor typerende kenmerken, hoewel de beïnvloeding door de mens vanwege de nabijheid van bevolkingsconcentraties als Étaples en Le Touquet-Paris-Plage aanzienlijk is.
Het natuurreservaat omvat 505 hectare waarvan 465 ha. openbaar zeegebied zijn en de overige oppervlakte zich op de rechteroever van het mondingsgebied bevindt. Het ligt in het regionaal natuurpark Parc naturel marin estuaires picards et de la mer d'Opale..
De plantengroei is kenmerkend voor zandige oevers, duin- en waddengebied. Er zijn veel watervogels en ook vindt men er wilde zwijnen en vossen. Het duingebied is bijzonder, omdat de zandduinen vastgeplakt zijn aan oude kliffen.

## Externe link

* (nl) Nationaal natuurreservaat Baai van de Canche (Office du Tourisme Éstaples)
* (fr) Het natuurreservaat op de website van Eden 62
* ↑ Parc naturel marin estuaires picards et de la mer d'Opale
# Manon Peyrot

Hermance Elisabeth Manon Peyrot (Den Haag, 6 november 1927 – aldaar, 10 augustus 2014) was een Nederlands architect.

## Leven

Ze was dochter van ingenieur (aluminiumverwerking in de industrie) Jean Bernard Peyrot en Hermance Hermina Francina Maria Smalt.
Ze werd geboren in Den Haag en groeide op op Java en Billiton waar haar vader als ingenieur werkte. Vanwege de gang naar de middelbare school van haar broer, vertrokken ze samen naar Nederland. Voor haar was vanwege (later onderkende) dyslexie en heimwee de huishoudschool weggelegd. Daar had ze geen zin in, zelf ging ze liever in de techniek werken (ze speelde met Meccano). Toen ook haar ouders naar Nederland kwamen (1939) kon ze gaan leren aan het Amsterdams Lyceum, maar al spoedig werd het gezin opnieuw uitgezonden en eindigde in de Verenigde Staten. Aldus Peyrot in een interview in het NRC Handelsblad. Ze kon bouwkunde gaan studeren aan Cornell University (1944-1948); ze werd meisje in een mannenwereld; die mannen zagen in haar geen huwelijkspartner. Eenmaal terug in Nederland werkte voor de Dienst der Publieke Werken (1953-1983), waar ze veelal scholen en postkantoren ontwierp in de Westelijke tuinsteden. Ze was aangesloten bij de Branchevereniging Nederlandse Architectenbureaus.
In die tijd, juli 1976, trouwde ze met zakenman en verzetsman Pitty Beukema toe Water, zoon van een ingenieur en ging in Le Rouret, Frankrijk wonen; later keerde ze terug naar Den Haag. Ze werd gecremeerd op Nieuw Eykenduynen in Den Haag.

## Werk

Peyrot was verantwoordelijk voor:
* Eerste Sloterparkbad (1973)
* Van Leijenberghlaan, een gecombineerd post voor politie, brandweer en GGD (1974-1977)
* Sara Burgerhartstraat 1-3, Daniël Goedkoopschool (1960), later in 2019 een gemeentelijk monument
* kleuterschool De Fuut in Slotervaart
* Jan Sluijtersstraat 9, School voor dove kinderen (1975)
* en zogenaamde paviljoenscholen in Voorburgstraat 258, Jacob Geelstraat, Prof. R. Casimirstraat 32 en Baas Gansendonckstraat 2, Bos en Lommerschool (jaren 60)
* Paalbergweg 1, Gemeentelijk Centrum Elektronische Informatieverwerking (1977)

## Vrouwen van het UAP

In het voorjaar van 2024 (maart-juli met nog een verlenging) besteedde het Van Eesteren Museum aandacht aan vier vrouwelijke architecten (en hun oeuvre) werkend voor de Dienst der Publieke Werken ter invulling van het Algemeen Uitbreidingsplan van Cor van Eesteren en Ko Mulder. Er werd aandacht besteed aan het werk van Ko Mulder zelf, maar ook aan werk van Manon Peyrot, Koos Pot-Keegstra en Anna van Hattum.
* NRC.nl; ze werden niet verliefd op mij.
* NRC Handelsblad, 27 juli 1976, huwelijksadvertentie
* Overlijdensbericht
* Amsterdam Kunst en cultuur, geraadpleegd 20 juli 2019
* werk Manon Peyrot
* Tim Swings
* ↑ Het In memoriam van haar broer Jan B. Peyrot vertelt een ander achtergrondverhaal
* ↑ Erfgoed van de Week | Van ULO tot zwembad: Manon Peyrot. Gemeente Amsterdam (2 maart 2023).
* ↑ Van Eesteren Museum over Vrouwen van het UAP (geraadpleegd 6 januari 2025)
# Station Penrith

Penrith is een spoorwegstation van National Rail in Penrith, Eden in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Virgin Trains (West Coast).
# Doctor Vlimmen (1978)

Doctor Vlimmen is een Nederlands-Belgische film uit 1978, ook bekend als Dokter Vlimmen. De film is geregisseerd door Guido Pieters die samen met Ben Verbong ook tekende voor het scenario, gebaseerd op de gelijknamige roman van Anton Roothaert.
Titelrolspeler Peter Faber won in 1978 bij het Internationaal Filmfestival van Karlsbad (Karlovy Vary) de prijs voor de beste acteur.
Begin 1982 zond de TROS een tv-bewerking uit van de film, verspreid over drie delen. Deze serie bevat extra beeldmateriaal ten opzichte van de film.

## Verhaal

Het verhaal wordt verteld als een flashback naar een periode twintig jaar eerder. De jonge veearts Jan Vlimmen woont in 1929 in een klein dorp in Vlaanderen of Zuid-Nederland. Hij is bevriend met de jurist Dacka. De vrouw van Vlimmen heeft hem verlaten. Zijn zuster, een weduwe met een jong kind, woont bij hem in en voert het huishouden. Vlimmen is een koppig persoon, die weinig moet hebben van autoriteit en de rooms-katholieke kerk. Hij heeft regelmatig conflicten met de bewoners van het conservatieve dorp. Als veearts wordt hij echter gewaardeerd. Hij komt in de problemen als zijn jonge dienstmeisje zwanger wordt en hem beschuldigt van aanranding.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Peter Faber | Dokter Vlimmen |
| Adriaan Adriaanse | Nieuwsgierige boer |
| Tim Beekman | Van Heusden |
| Roger Van Hool | Dacka |
| Annabel Bernief | |
| Leo Beyers | Van der Kalck |
| Albert Abspoel | Boer met bevallende koe |
| Harry Bas | |
| Theu Boermans | |
| Johan te Slaa | Tinus |
| Manfred de Graaf | Dokter Teeborg |
| Leo de Beer | |
| Eddie Brugman | Wessel |
| Michiel Kerbosch | Jonge boer |
| Yolande Bertsch | Tilly |
| Ruud Jan Bos | |
| Dorine van der Klei | Zangeres |
| Bert Dijkstra | Voorzitter |
| Cox Habbema | Paula |
| Johnny Kraaijkamp jr. | Jonge boer |
| Gerard Doting | |
| Jan Wegter | |
| Chris Lomme | Truus |
| Sacco van der Made | Oude boer |
| Monique van de Ven | Leonieke |
| Frans Vorstman | Stein |
| Mark Warner | |
| Helmert Woudenberg | Van Bemmel |
| Erik van 't Wout | Dop |
| Brigitte De Man | Mientje |
| Serge-Henri Valcke | Pietje Mulder |
| Bert André | Gedubde stem van de smid |
* ↑ KVIFF | History. www.kviff.com. Gearchiveerd op 1 oktober 2020. Geraadpleegd op 18 september 2020.
* ↑ Dr. Vlimmen (1978) - FilmTotaal.nl. nfdb.filmtotaal.nl. Gearchiveerd op 15 augustus 2020. Geraadpleegd op 18 september 2020.
# Station Port Sunlight

Port Sunlight is een spoorwegstation van National Rail in Port Sunlight, Wirral in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Merseyrail.
# Cladarosymblema

Cladarosymblema is een geslacht van uitgestorven kwastvinnige vissen dat behoorde tot de familie van de Megalichthyidae en leefde tijdens het Carboon.
In 1966 meldde de geoloog Pierre Borel de Bretizel visfossielen uit het Drummondbekken van Queensland. In 1984 en 1985 voerde Susan Turner er verdere opgravingen uit. Na lange twijfel of deze vondsten wel één taxon vertegenwoordigden besloot men na de ontdekking van beter materiaal in 1995 de typesoort Cladarosymblema narrienense te benoemen. De geslachtsnaam is afgeleid van het Grieks kladaros, 'zwak', syn, 'samen', en blema, 'bedekking', een verwijzing naar he uiteenvallen van de huidbeenderen en schubben tijdens het fossilisatieproces. De soortaanduiding verwijst naar de herkomst uit de Narrien Range.
Het holotype is QMF21082, de voorkant van een skelet inclusief schedel en onderkaken.
In 2021 concludeerde een studie naar een natuurlijke endocast dat de hersenen van Cladarosymblema preadaptaties tonen aan het leven op het land. Meer afgeleide verwanten zouden inderdaad het land opzoeken en dat werd vergemakkelijkt doordat ze er toevallig al aan aangepast waren.
Cladarosymblema werd in de Megalichthyidae geplaatst. Mocht dit correct zijn dan is hij het oudste bekende lid van die klade en de eerste die uit Australië bekend is.
* ↑ Fossilworks: Cladarosymblema. www.fossilworks.org. Geraadpleegd op 14-10-2022.
* ↑ Fox R.C., Campbell K.S.W., Barwick R.E., Long J.A. 1995. "A new osteolepiform fish from the Lower Carboniferous Raymond Formation, Drummond Basin, Queensland". Memoirs of the Queensland Museum 38: 97-221
* ↑ DE BRETIZEL, P.B., 1966. "Le Bassin de Drummond dans Ie Geosynclirnl de Tasman (Augtralie Orientale)". PhD. thesis: Université de Lyon
* ↑ Clement A.M., Cloutier R., Lu J., Perilli E., Maksimenko A., & Long J. 2021. "A fresh look at Cladarosymblema narrienense, a tetrapodomorph fish (Sarcopterygii: Megalichthyidae) from the Carboniferous of Australia, illuminated via X-ray tomography". PeerJ 9: e12597
# Pyrausta galapagensis

Pyrausta galapagensis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Bernard Landry in een publicatie uit 2015.
De soort komt voor op de Galápagoseilanden (Floreana, Isabela, San Salvador).
# Pyrausta interfixalis

Pyrausta interfixalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys interfixalis door Francis Walker in een publicatie uit 1869.
De soort komt voor in Congo-Kinshasa.
* Nuss, M.; et al. (2003-2025). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 5-1-2025.
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2025). Pyrausta interfixalis op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 5-1-2025.
# Tom Merriman

Tom Merriman (20 maart 1924 - 11 november 2009) was een Amerikaans componist uit Dallas. Merriman was een begrip in de jingleindustrie en hij geniet in Nederland voornamelijk bekendheid middels de melodie onder de slogan Dit is Veronicaaa en het jingle pakket wat Veronica vanaf 28 mei 1976 als publieke omroep op Hilversum 3 gebruikte en mede heeft bereikt dat Veronica vanaf oktober 1982 uitgroeide tot A-omroep en net als de TROS enorm populair werd op Hilversum 3 en vanaf 6 december 1985 op Radio 3., het jinglepakket The Winning Score van de TROS donderdag op 3 uit 1978 en Radio Express uit 1981 wat van 1978 tot 1 oktober 1992 op de TROS donderdag op 3 werd gebruikt en een pakket jingles die hij voor NOS radio voor De Avondspits maakte.
In 1955 richtte hij CRC op, de eerste productiemaatschappij voor audiopubliciteitscampagnes en jingles. In 1967 volgde TM Productions, dat anno 2015 onder de naam TM Studios nog steeds bestaat. Merriman maakte verschillende nationale advertentiejingles, radiojingles, schreef muziekshows voor bedrijven en muziek voor pretparken.
* ↑ Tom Merriman overleden, mediapages.nl, geraadpleegd 29 december 2015.
* 1 2 Vader van de jingles, Tom Merriman, overleden, radio.nl, geraadpleegd 28 maart 2022.
* 1 2 Tom Merriman, categorie op jingleweb.nl, geraadpleegd 28 maart 2022.