OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Michel Landuyt

Michel Landuyt (8 mei 1959) is Belgisch advocaat, curator en politicus voor Open Vld. Van 2001 tot 2012 was hij burgemeester van Middelkerke.

## Levensloop

Michel Landuyt liep school aan de lagere gemeenteschool in Middelkerke en het Koninklijk Atheneum in Oostende. Hij studeerde rechten aan de Vrije Universiteit Brussel. In 1982 werd hij advocaat.
Hij werd in 1989 namens de liberale PVV gemeenteraadslid van Middelkerke. Hij was van 1992 tot 2000 fractieleider voor de VLD (later Open Vld). In 2001 werd hij in opvolging van Frank Verlinde burgemeester. Onder zijn bewind werd onder meer het Epernayplein heraangelegd. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 kreeg Landuyt 2.390 voorkeursstemmen, minder dan partijgenote Janna Rommel-Opstaele, die 2.613 voorkeursstemmen behaalde. Hij bleef toch burgemeester. Zijn benoeming werd echter uitgesteld wegens een onderzoek naar favoritisme aan een vzw voor het plaatsen van een ijspiste. Hij werd in 2007 veroordeeld, maar in beroep vrijgesproken. Hij was die tijd burgemeester, maar legde pas in 2010 de eed bij gouverneur Paul Breyne af. In 2012 legde hij het ambt van burgemeester neer. Hij werd begin 2013 door Rommel-Opstaele opgevolgd. Daarna was hij schepen van Toerisme van 2013 tot 2018. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 nam Landuyt zijn zetel in de gemeenteraad niet op en stapte bijgevolg uit de politiek.
* Michel Landuyt, De Standaard, 1 februari 2007.
* ↑ Michel Landuyt (VLD) nieuwe burgemeester, De Standaard, 9 oktober 2000. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ Meeste stemmen voor Jana Rommel-Opstaele, De Standaard, 9 oktober 2006. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ Michel Landuyt veroordeeld voor schriftvervalsing, De Standaard, 9 januari 2007. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ Burgemeester Landuyt vrijgesproken voor valsheid in geschrifte, Krant van West-Vlaanderen], 26 februari 2010. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ Burgemeester Landuyt legt na jaren eindelijk de eed af, De Standaard, 19 maart 2010. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ Janna Rommel-Opstaele wordt nieuwe burgemeester van Middelkerke, Krant van West-Vlaanderen, 14 oktober 2012. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ Uittredend schepen Michel Landuyt en burgemeester Janna Rommel-Opstaele verlaten politiek, Het Laatste Nieuws, 27 december 2018. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
# Michel Maus

Michel Maus (Brugge, 27 december 1970) is een Belgisch advocaat en rechtsgeleerde en hoogleraar fiscaal recht aan de Vrije Universiteit Brussel.

## Levensloop

Maus studeerde aan het Koninklijk Atheneum Brugge te Assebroek. Vervolgens studeerde hij rechten aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB), alwaar hij specialiseerde in het fiscaal recht en afstudeerde in 1994. In 2005 doctoreerde hij in de rechten.
Na zijn studies ging hij aan de slag als advocaat aan de balies van Brugge en Gent. Op 13 september 2004 werd hij vervolgens benoemd als plaatsvervangend rechter te Brugge.
Tevens voerde hij adviesopdrachten uit. Zo maakte hij onder meer in 2008-'09 deel uit van de parlementaire onderzoekscommissie belast met het onderzoek naar grote fiscale fraudedossiers, was hij in 2010 technisch adviseur van toenmalig koninklijk bemiddelaar Johan Vandelanotte tijdens de onderhandelingen met betrekking tot de Financieringswet en was hij in 2011-'12 lid van het kabinet van staatssecretaris voor Fiscale Fraude John Crombez.
Daarnaast was hij praktijkassistent, docent en finaal hoogleraar aan de VUB en later ook aan de Universiteit Antwerpen en de Universiteit Gent. Maus is voorzitter van Fiscaal Ideaal en fiscaal expert in de media. Als specialist fiscaal recht en frauderecht komt hij in de media duiding en toelichting verstrekken bij meerdere fiscale Belgische dossiers.
* CV Michel Maus
* ↑ Professor Michel Maus lanceert liga voor belastingbetalers: “Een soort Test-Aankoop, maar dan voor iedereen die belastingen betaalt”; Radio 2; 28 mei 2021. Gearchiveerd op 6 mei 2022.
* ↑ COPPENS Marc; Michel Maus wikt de plannen van andere EU-landen: "Prijzen in toom houden zoals de Fransen is gezond”; Het Laatste Nieuws; 2 oktober 2021. Gearchiveerd op 6 mei 2022.
* Gemeinsame Normdatei: 1139133411
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9333 0000
* Library of Congress Control Number: n2014029603
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 344301540
* Virtual International Authority File: 308754101
* WorldCat (via VIAF): 308754101
# Michel Moors

Michel Moors (Bilzen, 28 oktober 1894 - Hees, 16 augustus 1944) was een grootoorlogsverminkte uit de Eerste Wereldoorlog, gemeentesecretaris en weerstander tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was adjunct-sectoroverste van de sector Bilzen.
Michel Moors werd vermoord door vier leden van de Boerenwacht op de Maastrichtersteenweg te Hees. Zijn zoon Ferdinand stierf in het concentratiekamp Mittelbau-Dora.
In Mopertingen is het Michel Moorsplein naar hem genoemd.

## Bronnen

* Groepsfoto met Michel Moors op Bilisium.be
* Michel Moors op tracesofwar
* Zijn begraafplaats op tracesofwar
* ↑ Mathieu Rutten, Markante feiten in Limburg tijdens de Tweede Wereldoorlog. Gearchiveerd op 7 mei 2021. Geraadpleegd op 7 mei 2021.
* ↑ Marc Bertrands (2010). Max De Vries: partizaan voor het leven. ASP / Vubpress / Upa. ISBN 978-90-5487-771-4.
# Michel Nollet (vakbondsbestuurder)

Michel Nollet (Corroy-le-Grand, 2 juli 1939) is een Belgisch voormalig syndicalist en voorzitter van het ABVV.

## Levensloop

Michel Nollet groeide op in een landbouwersgezin en ging vervolgens aan de slag als draaier, achtereenvolgens bij SABCA, Philips en de papierfabrieken van Genval. In 1963 werd hij lid van de ondernemingsraad en syndicaal afgevaardigde. Hij engageerde zich in deze periode in de MPW en volgde lessen aan de Arbeidershogeschool. In 1969 ging hij aan de slag als propagandist bij de Algemene Centrale (AC) Waals-Brabant. In 1972 werd hij gewestelijk secretaris van deze vakcentrale.
In 1991 werd hij algemeen secretaris en het jaar daarop voorzitter van de AC. Op 28 september 1995 volgde hij François Janssens op aan de top van de socialistische vakbond ABVV. In mei 2002 ging hij met pensioen.
Van 1995 tot 2002 was hij lid van de regentraad van de Nationale Bank van België.

## Externe link

* Michel Nollet (vakbondsbestuurder) in de ODIS
* ↑ 'ABVV (3) Curriculum Nollet en Verboven', Belga, 28 september 1995.
* ↑ Profiel. Voorzitter ABVV Michel NOLLET, De Standaard, 21 september 2001. Gearchiveerd op 5 december 2022.
* ↑ Drie nieuwe regenten bij Nationale Bank, De Tijd, 22 maart 2002. Gearchiveerd op 4 januari 2024.
# Frank Wassenberg

Frank Peter Wassenberg (Heer, 2 mei 1966) is een Nederlands voormalig politicus namens de Partij voor de Dieren (PvdD).

## Biografie

Wassenberg volgde het Henric van Veldekecollege in Maastricht. Vervolgens studeerde hij biologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht, waar hij in 1992 afstudeerde.
Wassenberg was van 1993 tot 2006 werkzaam bij de Stichting Bont voor Dieren, het Asklepion Science Center en de Vereniging Proefdiervrij. Van 2006 tot zijn aantreden als Tweede Kamerlid in november 2015 was hij beleidsmedewerker bij de Koningin Sophia-Vereeniging tot Bescherming van Dieren.
Van 2007 tot 2011 was Wassenberg lid van Provinciale Staten van Limburg. In 2015 werd hij wederom in dit college gekozen en geïnstalleerd op 26 maart van dat jaar.

### Kamerlidmaatschap

Wassenberg bezette bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2012 de derde plaats op de kandidatenlijst voor de Partij voor de Dieren, onvoldoende voor een directe benoeming. Hij werd op 17 november 2015 beëdigd als lid van de Tweede Kamer als vervanger van Esther Ouwehand, die het lidmaatschap tijdelijk neerlegde wegens ziekte. Op 11 december 2015 verliet hij in verband met deze benoeming de Provinciale Staten van Limburg.
Op 13 september 2016 haalde door de afwezigheid van Wassenberg een stemming over een initiatiefwetsvoorstel over het doneren van menselijke organen een nipte meerderheid in de Tweede Kamer. Als hij aanwezig geweest was - hij was de enige afwezige - was het voorstel van D66-Kamerlid Pia Dijkstra niet aangenomen. Wassenberg verklaarde dat het zijn eigen schuld was geweest dat hij op de stemming niet aanwezig was.
Op 17 oktober 2016 eindigde de vervanging door de terugkeer van Ouwehand in de Tweede Kamer.
Na de verkiezingen van 2017 keerde Wassenberg terug in de Tweede Kamer, doordat zijn partij drie Kamerzetels meer haalde dan bij de vorige verkiezingen. Voor de Europese Parlementsverkiezingen 2019 was Wassenberg ook verkiesbaar achter lijsttrekker Anja Hazekamp. Bij de Tweede Kamerverkiezingen op 22 november 2023 werd hij niet opnieuw herkozen, waardoor hij op 5 december 2023 de Kamer verliet.

## Persoonlijk

Wassenberg woont in Geleen.
* De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
* ↑ Benoeming F.P. Wassenberg tot lid van de Tweede Kamer, www.kiesraad.nl
* ↑ Afwezig Kamerlid bij donorstemming: het was mijn eigen schuld, nos.nl, 13 september 2016. Gearchiveerd op 24 maart 2023.
* ↑ PvdD-Kamerlid Ouwehand na ziekte weer terug in Kamer NOS, 14 oktober 2016. Gearchiveerd op 21 juni 2018.
* Parlement.com: vj09kuptt2ks
# Michel Plessix

Michel Plessix (10 november 1959 – 21 augustus 2017) was een Frans stripauteur.

## Levensloop

Plessix studeerde twee jaar geneeskunde, maar volgde daarna een artistieke opleiding in Rennes. Van 1982 tot 1985 schreef hij scenario's voor het stripblad Frilouz. Jean-Luc Hiettre was de tekenaar.
In 1987 werkte hij samen met scenarist Didier Teste aan de strip Ed et Benjamin. Deze strip verscheen in enkele tijdschriften en kwam in 1988 uit in albumvorm. Hierna kwamen Plessix en Teste terecht bij uitgeverij Delcourt. Hier werkten ze samen aan de stripreeks Patje van het Groenewoud. Vervolgens schreef en tekende Plessix de stripreeks De wind in de wilgen, die was gebaseerd op het gelijknamige boek van Kenneth Grahame. Plessix maakte er nog een vervolgreeks van, genaamd De wind in de woestijn. In 2016 verscheen zijn laatste album en one-shot Waar de mieren heen gaan op scenario van Frank Le Gall.
Hij overleed in augustus 2017 na een hartaanval.
# Aschaffenburg (stad)

Aschaffenburg is een kreisfreie Stadt in het uiterste noordwesten van de Duitse deelstaat Beieren. De stad telt 70.858 inwoners (31 december 2020) op een oppervlakte van 62,45 km². Aschaffenburg ligt bij de monding van het riviertje de Aschaff in de Main aan de rand van de Spessart.

## Geschiedenis

Aschaffenburg behoorde eeuwenlang tot het keurvorstendom Mainz, totdat het aan het begin van de 19e eeuw bij Beieren kwam.
Frans Haus, de 19e-eeuwse klokkenluider van de Stiftsbasiliek, hield een kroniek bij over de stad. Het handschrift wordt bewaard in het stadsarchief.
Aschaffenburg was van 1749 tot 1751 een commanderij van de landcommanderij Alden Biesen van de Duitse Orde (zie Commanderij Aschaffenburg).

## Bezienswaardigheden

De belangrijkste bezienswaardigheden van de stad zijn het renaissanceslot Johannisburg en de Stiftsbasiliek. De kerk op de Stiftsberg dateert uit de 10e eeuw. In de basiliek bevindt zich de befaamde Bewening van Christus van de middeleeuwse schilder Matthias Grünewald (1460/80–1528).

## Bekende inwoners van Aschaffenburg

De schilder Christian Schad, die onder andere portretten schilderde in een magisch-realistische stijl, woonde en werkte van 1943 tot 1961 in Aschaffenburg, waarna hij zich vestigde in het naburige dorp Keilberg. Een groot deel van zijn werk bevindt zich in de Christian-Schad-Stiftung in Aschaffenburg.

### Geboren

* Augusta (1704-1726), prinses
* Ernst Ludwig Kirchner (1880–1938), kunstschilder
* Alfons Maria Jakob (1884-1931), neuroloog
* Carlos Boozer (1981), basketballer
* José Holebas (1984), voetballer
* Markus Neumayr (1986), voetballer
* Tom Bischof (2005), voetballer

### Overleden

* Adalbert van Saksen (1467–1484), diocesaan administrator van het Keurvorstendom Mainz
* Clemens Brentano (1778–1842), schrijver uit de Romantiek

## Galerij

* Slot Johannisburg
* Sint-Petrus en Alexanderkerk
# Michel Vanderbauwhede

Michel Vanderbauwhede (Boezinge, 19 mei 1901 - Ieper, 3 juli 1977) was een Belgisch voetballer die bijna zijn volledige carrière als spits voor Cercle Brugge speelde. Daarnaast speelde hij ook 15 maal voor de Belgische nationale ploeg, waarbij hij 7 keer scoorde.

## Carrière bij Cercle

Michel Vanderbauwhede speelde zijn eerste competitiewedstrijd voor Cercle op 20 februari 1921 op het veld van La Gantoise. Het duurde echter tot het seizoen 1923/24 vooraleer hij een basisplaats verwierf. Hij pakte in het seizoen 1926/27 de dubbel (titel + beker) met Cercle en werd ook nog eens landskampioen met Cercle in 1929/30. Vanderbauwhede speelde zijn laatste wedstrijd voor Cercle op 10 april 1932 op het veld van Club Brugge. Daarna speelde hij nog even voor Cercle Sportif Yprois.
In totaal speelde Vanderbauwhede 224 competitiewedstrijden voor Cercle. Hij maakte daarin 112 doelpunten. In vijf wedstrijden voor de Beker van België maakte hij drie doelpunten.

## Internationale carrière

Michel Vanderbauwhede maakte zijn debuut bij de Rode Duivels op 11 april 1926 in en tegen Frankrijk. Hij scoorde in die wedstrijd meteen zijn eerste doelpunt voor België, dat wel met 4-3 verloor. Hij werd niet geselecteerd voor de olympische ploeg die in 1928 de Belgische kleuren verdedigde. Ook aan het Wereldkampioenschap van 1930 nam hij niet deel. Hij speelde op 7 december 1930 zijn laatste interland, opnieuw in Frankrijk.
# Michel Vanhoorne

Michel Vanhoorne (4 oktober 1935 - 16 maart 2023) was een Belgische professor emeritus geneeskunde die verbonden was aan de Universiteit Gent bij de Vakgroep Maatschappelijke Gezondheidkunde..

## Biografie

Vanhoornes vader was een liberaal en redacteur van een Franstalige krant in Oostende die tijdens de Tweede Wereldoorlog een gevangenisstraf opliep omdat zijn krant een cartoon publiceerde waarin Adolf Hitler aan een hakenkruis werd genageld. Zijn vader werd later communist.
Michel Vanhoorne zette zich in zijn tienerjaren af tegen zijn vaders stalinistische ideeën. In zijn studententijd kwam hij via het Humanistisch studentenverbond terug in contact met het communisme en in 1960 werd hij lid van de Kommunistische Partij van België.
Vanhoorne was coördinator van het Links Ecologisch Forum, een groepering die een samenwerking is van individuen die lid zijn van verschillende progressieve partijen en partijlozen.
* ↑ Dr.Michel Vanhoorne: “Het is niet aan de wetenschapper om te zeggen of een risico aanvaardbaar is”, De Rode Vaan 20 januari 1989. Gearchiveerd op 17 juni 2016.
* ↑ Michel Vanhoorne, Universiteit Gent. Gearchiveerd op 8 augustus 2020.
* ↑ Giftige stoffen in grondwater Vloesberg, De Standaard 4 februari 2004. Gearchiveerd op 6 februari 2016.
* ↑ "LEF streeft naar politieke impact", Socialistische Arbeiderspartij 4 mei 2004
* ↑ 'EU ondermijnt toegang tot gezondheidszorg via onderhandelingen verregaand dienstenakkoord', Knack 22 september 2014. Gearchiveerd op 30 mei 2019.
* ↑ 'Communautaire kwesties zijn geen prioriteit', MO* 22 oktober 2010. Gearchiveerd op 6 februari 2016.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 8711 5670
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 244192499
* Virtual International Authority File: 201534170
* WorldCat (via VIAF): 201534170
# Michel Verrault

Michel Verrault is een Canadese shorttrackscheidsrechter.
Tijdens de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen 2010 legde hij de Olympische eed namens de jury af. Verrault was viermaal eerder scheidsrechter op het sportevenement, waaronder tijdens de Olympische Winterspelen 1988 in Calgary.
# Michel Weyler

Michel Weyler (Echternach, 14 april 1851 – Ettelbruck, 23 augustus 1926) was een Luxemburgs kunstschilder.

## Leven en werk

Michel Weyler was een zoon van Nicolas Weyler en Maria Anna Berscheid. Hij kreeg zijn artistieke opleiding bij Alexandre Vion in Parijs (1878-1884). Michel Weyler, zijn broers Nicolas en Victor en zus Marguerite waren firmanten in het familiebedrijf "Gebrüder Weyler" in Echternach, dat meubels en houten beelden maakte en verkocht. In 1895 werd een nieuwe werkplaats ingericht, met zes mechanische apparaten die door stoom werden aangedreven. Het bedrijf werd in 1921 opgeheven.
Weyler schilderde landschappen, portretten en stillevens. In 1881 toonde hij op de Salon des Champs Elysées het stilleven Une Table de Cuisine, dat goed werd ontvangen. Weyler was ook als kopiist actief. In 1887 kreeg hij opdracht van de Luxemburgse regering een kopie te maken van een fresco van de dood van Jan de Blinde. In 1894 nam hij met een aantal werken deel aan de Parijse salon en toonde hij op de eerste salon van de Cercle Artistique de Luxembourg twee olieverfschilderijen. Door ziekte schilderde hij na 1894 niet meer.
Michel Weyler overleed na een lang ziekbed, op 75-jarige leeftijd. Werk van Weyler is opgenomen in de collecties van Villa Vauban en het Musée national d'archéologie, d'histoire et d'art (MNAHA). Tijdens een tentoonstelling gewijd aan de 19e-eeuwse Luxemburgse schilderkunst (1963) werden zes van zijn werken getoond, naast dat van onder anderen Jean-Baptiste Fresez, Therese Glaesener-Hartmann, Jean-Pierre Huberty en Michel Sinner.

## Enkele werken

* 1886 Siège de Luxembourg en 1684, kopie naar Adam Frans van der Meulen. Collectie MNAHA.
* 1887 'De heroïsche dood van Jan de Blinde in de strijd bij Crecy', kopie naar een fresco van Hermann Stilke in Slot Stolzenfels.
* 1899 Fillette en robe bleue. Collectie MNAHA.
* ↑ Jos Welter, red. (1993) Rétrospective : Cent ans d'art luxembourgeois 1893-1993. Luxemburg: Cercle Artistique de Luxembourg / Crauthem: Lux-Print. ISBN 2-919970-24-0.
* ↑ "Michel Weyler", Lëtzebuerger Konschtlexikon, MNAHA.
* ↑ Burgerlijke stand van Echternach: geboorten 1851, akte n$^o$ 51. Hij werd ingeschreven als Michel Weiler.
* ↑ Lambert Herr (2001) Signatures, portraits et auto-portraits : artistes plasticiens au Luxembourg. Luxemburg: Éditions Saint-Paul. ISBN 2-87963-382-6. p. 371. Gearchiveerd op 27 november 2024.
* ↑ Michel Engels, "Kunst", Luxemburger Wort, 31 oktober 1887.
* ↑ "Chronik aus der Hauptstadt. Luxemburg", Obermosel-Zeitung, 18 mei 1894.
* ↑ "Monsieur Michel WEYLER Artiste-Peintre", overlijdensannonce in de Luxemburger Wort, 24 augustus 1926.
* ↑ "Das 19. Jahrhundert in der Luxemburger Malerei Ausstellung im Staatsmuseum eröffnet", Luxemburger Wort, 4 juni 1963.
# Michel de Hey

Michel de Hey (Rijswijk, 20 september 1968) is een Nederlandse techno-dj en technoproducent. Momenteel bestiert De Hey zijn verschillende labels als HEY! Records en EC Records. Hierop brengt hij zijn eigen muziek uit en acts als Secret Cinema en Grooveyard.

## Albums

De Hey heeft de volgende albums op zijn naam staan:
* Essential Elements - Part 4 to 10 (compiled, not mixed) - CD EDM
* Essential Elements - Part 11 (compiled and mixed) - CD EDM
* Technological Elements - Part 1 – 2 – 3 - CD EDM
* 3 DJ’s in a Box - Part 1 – 2 – 3 - CD Arcade
* Nighttown - Part 2 - CD Basic Beat
* Impulz - Part 1 - CD Influx
* Dance Valley on Ibiza vol. 1 - CD Influx
* Dance Valley main stage 2002, mixed by DJ Michel de Hey - CD Influx
* Syntec - Part 1 - CD EC Records
* Various MDH01 - CD Trust the dj
* Michel de Hey VS Secret Cinema - Just the two of us - CD EC Records
* Michel de Hey - Two Faces - 2CD News
* Michel de Hey - Recorded in Rotterdam - CD Immaculate Music
* Let It Go
In 2008 werd de cd Recorded in Amsterdam uitgebracht.
# Elektor

Elektor (tot oktober 2007 in Nederland uitgegeven onder de titel Elektuur) is een tijdschrift over elektronica dat wordt uitgegeven door Elektor International Media bv.
Het van oorsprong Nederlandse tijdschrift verschijnt tegenwoordig ook in een Franse, Britse, Amerikaanse, Spaanse, Italiaanse, Finse, Zweedse, Portugese en Braziliaanse editie en wordt in ruim 50 landen uitgegeven. Het verschijnt zes maal per jaar.

## Geschiedenis

Sinds de oprichting in 1961 door Bob W. van der Horst is Elektor een toonaangevend en vooruitstrevend uitgeefhuis met een grote schare trouwe volgers, met name ook in de professionele sector.
In de jaren 70 en 80 van de twintigste eeuw was het tijdschrift een "must" voor de elektronicaliefhebber. Het tijdschrift was baanbrekend in synthesizers (Formant), microcomputers (SC/MP, de Junior computer, 8052 Basic board etc.), versterkers en luidsprekerontwerpen. Er verschenen ook verschillende speciale uitgaves (bv. de Luidspreker special) over deze onderwerpen. Van een aantal ontwerpen zijn nog steeds speciale sites op het internet te vinden.
Het blad publiceerde ook printontwerpen (PCB's); sommige kant en klaar te koop, maar ook voor zelfbouw met fotokopieën en zuurbaden.
Bekend was de (nog steeds bestaande) vakantie-uitgave de halfgeleidergids met vaak meer dan 100 ontwerpen. Het artikel het lek van Elektuur berichtte over fouten en correcties in de eerder gepubliceerde ontwerpen. Het aantal fouten in de ontwerpen was nogal een discussie bij de gebruikers, zeker bij de "geschoolde" lezers , waar de Elektuur, door de simpele en eenvoudige schakelingen (vaak onterecht) een slechte naam had.
Eind jaren 1980, midden jaren 1990 veranderde de elektronica-industrie en ook Elektuur. Door de komst van diverse componenten (met name IC's) die specifiek voor een bepaalde functie ontwikkeld waren, werden de ontwerpen minder speciaal. Elektuur werd meer een gids over toepassingen en specifieke aanpassingen dan publicist van oorspronkelijke ontwerpen.
Hierna ging Elektor mee met de moderne elektronica waar standaardplatformen zoals de Raspberry Pi gebruikt worden voor specifieke ontwerpen en waar software een belangrijke component is.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Openbaar elektronica tijdschriften repositorium, verstraten-elektronica.blogspot.com. Gearchiveerd op 31 januari 2023.
# Nationaal park Gennargentu

Nationaal park Gennargentu en Golf van Orosei (Italiaans: Parco nazionale del Gennargentu e del Golfo di Orosei) is een nationaal park in Italië, gelegen op Sardinië, in de provincies Cagliari, Nuoro en Ogliastra. Het is gesticht in 1998 en heeft een (land)oppervlakte van 73.935,00 ha.

## Natuur en landschap

Het park omvat verschillende milieus, zoals weilanden, rotsen, ravijnen, valleien, bossen, stranden en steile kliffen.
Er zijn een aantal bijzondere plekken in het park. Zo is er de Supramonte, een uitgestrekt kalksteenplateau op en hoogte van 1.463 m. met de Punta Corrasi en een oppervlakte van 21.000 hectare en de Gola di su Gorropu-kloof, een van de diepste van Europa, met indrukwekkende meer dan 400 meter hoge wanden. Vermeldenswaar id ook de Golf van Orosei, een 40 km lange kuststrook met uitzonderlijke rotsen, kreken, estuaria en grotten zoals de beroemde Grotta del Bue Marino. Het langeafstandswandelpad Selvaggio Blu loopt langs de kust van het park.

## Flora en fauna

Het park was en is het domein van de steeneik die vroeger dominant was maar ook nu nog plaatselijk zeer dichte bossen vormt, en van de zee tot boven de 1000 meter voorkomt. Langs de weinige waterlopen vormen elzen galerijbossen. Verder komen voor hulst, jeneverbes, mastiek, rozemarijn, saffraan en verschillende soorten orchideeën. De Sardijnse bes, een van de endemische soorten, wordt met uitsterven bedreigd.
Zoogdieren in het park zijn moeflon, damhert, edelhert, wild zwijn, Sardijnse wild zwijn, vos, marter, egel en haas. Een van de endemische diersoorten is de vlinder Corsicaanse koninginnenpage. Roofvogels in het gebied zijn de steenarend, havik, slechtvalk, buizerd, sperwer en Eleonora's valk (Falco eleonorae). De Sardijnse beeksalamander (Euproctus platycephalus), een endemische salamander, leeft in beken met schoon water.
Onduidelijk is of in zee bij Orosei de monniksrob (monachus monachus) nog voorkomt. Wel leeft er de grootste naaktslak van de Middellandse Zee, Tethys fimbria en zijn de wateren rijk aan baarsachtigen, murene en kreeftachtigen.

## Afbeeldingen

* kaart van het nationaal park
* Monte Spada
* Cala Fuili
* Monte Fumai
* Paeonia uit de Gennargentu
* dicht bos, Gennargentu
* Bruncu Spina
* Grotta del Blue Marino
* Punta Sos Nidos
* Cala Goloritzé
* Supramonte
* Genna Orisa en Bruncu Spina
* Gola di su Gorropu-kloof
* Punta La Marmora
* Cala Sisine