OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ev'ry Time We Say Goodbye

Ev'ry Time We Sad Goodbye is een jazznummer geschreven en gezongen door Cole Porter. Het nummer is onderdeel van het Great American Songbook.
"Ev'ry Time We Say Goodbye" beschrijft hoe gelukkig de zanger is in het gezelschap van zijn geliefde, maar evenzeer het verdriet van de zanger wanneer hij en zijn geliefde uit elkaar gaan.
Het nummer is door talloze artiesten gecoverd, waaronder Ella Fitzgerald, Ray Charles, Shirley Bassey, John Coltrane, Sammy Davis jr., Annie Lennox, Nina Simone, Rod Stewart, Carly Simon, Robbie Williams, Tony Bennett en Lady Gaga. De meest succesvolle cover was die van Simply Red uit 1988, op het album Men and Women. Deze versie bereikte de 11e positie in het Verenigd Koninkrijk. In de Nederlandse Top 40 kwam de cover op de 27e positie terecht, en in de Vlaamse Radio 2 Top 30 op de 30e.

## NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '06 | '07 |
| Ev'ry Time We Say Goodbye | 1715 | 1911 |
* ↑ Een getal geeft de notering aan en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2006 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot de laatste editie (2024).
* ↑ Nederlandse Top 40. Gearchiveerd op 3 juli 2023.
* ↑ Vlaamse Radio 2 Top 30
* ↑ Verenigd Koninkrijk. Gearchiveerd op 20 april 2023.
* ↑ Italië. Gearchiveerd op 27 februari 2023.
* ↑ Ierland
# (Every Time I Turn Around) Back in Love Again

(Every Time I Turn Around) Back in Love Again is een single, geschreven door Len Ron Hanks and Zane Grey voor de R&B/funkband L.T.D. Het nummer verscheen op het album Something to Love en verbleef twee weken op de toppositie van de Amerikaanse Hot R&B/Hip-Hop Songs in de herfst van 1977. Op de Billboard Hot 100 behaalde het nummer de vierde positie. De single behaalde tevens de negentiende positie op de discohitlijst.

## NPO Radio 2 Top 2000

(Every Time I Turn Around) Back in Love Again stond alleen in 2000 in de NPO Radio 2 Top 2000, op plek 1653.
# Everything Has Changed

Everything Has Changed is een nummer van de Amerikaanse zangeres Taylor Swift uit 2013, in duet met de Britse singer-songwriter Ed Sheeran. Het is de zesde single van Swifts vierde studioalbum Red.
Volgens Swift en Sheeran gaat het nummer over "je geliefde beter willen leren kennen". Het nummer haalde een bescheiden 32e positie in de Amerikaanse Billboard Hot 100. In het Verenigd Koninkrijk werd het een hit met een 7e positie. In Nederland moest het nummer het met een 5e positie in de Tipparade doen, terwijl in Vlaanderen de 8e positie in de Tipparade gehaald werd.

## NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '14 | '15 |
| Everything Has Changed | 1601 | 1556 |
* ↑ Een getal geeft de notering aan en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2014 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot de laatste editie (2024).
# Bokmål

Bokmål is een van de twee Noorse standaardtalen. Evenals de andere Noorse standaard, het Nynorsk, is het een hoofdzakelijk op schrift gebruikte variëteit. Het Bokmål staat dicht bij de Deense schrijftaal. Van de twee Noorse standaardtalen is het Bokmål het oudst en het meest gebruikt, zij het toch meer in oostelijk dan in westelijk Noorwegen. Het woord bokmål bestaat uit de delen bok en mål, die resp. boek en taal betekenen; boekentaal dus. De meeste Noren spreken geen Bokmål, maar een dialect.
Bokmål heeft vaak twee spellingsvormen in de volgende gevallen:
* De traditionele (Westelijke) diftong versus de versimpelde (Oostelijke) vorm;
* De West-Scandinavische u tegenover de Oost-Scandinavische o;
* De Oostelijke gemeenslachtige vorm naast de Westelijke vrouwelijke vorm.
Vaak worden Oostelijke vormen als het meest gebruikelijk gezien (løs ↔ laus (los) en leke ↔ leike (spelen)). Soms is er echter alleen de diftongvorm van het woord aanwezig (hauk (havik) of øy (eiland)). Er is ook een kleine groep met de diftong als de voorkeurspelling, zoals stein (alt. sten), dat steen betekent. Dit twee-vormensysteem is historisch ontstaan uit de wens om het bokmål en nynorsk samen te brengen in een algemeen Noors, het zogenaamde samnorsk.
De vrouwelijke vormen worden meer in de spreektaal dan in de schrijftaal gebruikt, en men ziet de uitgang -a dan ook steeds minder naarmate de tekst formeler wordt. Een heus drie-geslachtensysteem zoals in het Nynorsk en het IJslands is nooit echt van de grond gekomen.
# Bollenhofsestraat

De Bollenhofsestraat is een straat in de Nederlandse stad Utrecht in de wijk Wittevrouwen, deze straat begint bij de Blauwkapelseweg en eindigt bij de Gildstraat en de Krijtstraat. De straat is vernoemd naar een in 1924 opgeheven herberg en hoveniersbedrijf nabij het huidige buurtcentrum de Warmoes.
Zijstraten van de Bollenhofsestraat zijn de Graanstraat, Hennepstraat, Vlasstraat, Grasstraat, Goedestraat (deze kruist de Bollenhofsestraat), Bekkerstraat (deze kruist de Bollenhofsestraat), Hoefsmederijpad, Klaverstraat, Roggestraat, Poortstraat (deze kruist de Bollenhofsestraat), Bladstraat plus een pad naar de splitsing van de Veeartsenijstraat en Veeartsenijpad.
Ook is er een pad van ca. 20 meter vanaf de Bollenhofsestraat tussen nummer 126 en 128 dat leidt naar Hoefsmederijpad waar het theater "Stichting De Utrechtse Spelen" ligt. Dit was het voormalig instituut voor Veterinaire Anatomie, waarvan de hoofdingang zit aan de Bekkerstraat 141 hoek Hoefsmederijpad ter hoogte van de Griftkade, wat vaak wordt verward met de Paardenkathedraal.

## Fotogalerij

* Veeartsenijpad hoek Bollenhofsestraat ter hoogte van nummer 176
* Nieuwe Kerk Bollenhofsestraat 138a
* Speelveld links waar vroeger huizen stonden aan de Bollenhofsestraat, rechts pand nummer 134 en achteraan voormalig clubgebouw De Klopper op nummer 138
* Voormalig Instituut voor Veterinaire Anatomie langs het Hoefsmederijpad via pad vanaf de Bollenhofsestraat tussen de panden 126 en 128 in
* Toegangspoort van het voormalig clubgebouw van worstelvereniging De Halter aan de Bollenhofsestraat 102 (oude situatie voor de opknapbeurt)
* Toegangspoort van het voormalig clubgebouw van worstelvereniging De Halter geheel opgeknapt als hulde aan deze club aan de Bollenhofsestraat 102
* School op de hoek Poortstraat 73 en de Bollenhofsestraat
* Herinnering aan De Halter onthuld op 06-02-2012 aan de Bollenhofsestraat 102
# Nationaal Park Hunsrück-Hochwald

Het Nationaal Park Hunsrück-Hochwald (Duits: Nationalpark Hunsrück-Hochwald) is een Duits nationaal park dat in 2015 werd opgericht. Het park is 10 120 hectare groot en omvat de westelijke hoogste delen van de Hunsrück (Idarwald/Hochwald) nabij de Erbeskopf. Het nationaal park ligt in de Duitse deelstaten Rijnland-Palts (grootste deel) en Saarland (986 ha). Ter ere van de opening maakte de Keulse producer en bosliefhebber Wolfgang Voigt het album Rückverzauberung 10: Nationalpark.
Het landschap bestaat uit oude beukenbossen, rotspartijen (Rosselhalden) en venen (hellingveen Ochsenbruch, Thranenweier). Er leeft onder andere wilde kat (zo'n 100 exemplaren, ook het symbool van het park), zwarte ooievaar, ree, Bechsteins vleermuis, zwarte specht. In het nationaal park in ontwikkeling wordt onder het motto 'natuur natuur laten zijn' de komende decennia gewerkt aan het herstel van de veengebieden en het omvormen van de naaldbosbestanden naar autochtoon loofwoud. In het park komen ook Keltische overblijfselen voor (de ringwal bij Nonnweiler, vesting op de Springkopf). De Saar-Hunsrück-Steig loopt door het park.
# Doopsgezinde kerk (Workum)

De doopsgezinde kerk (ook Vermaning) van Workum is een kerkgebouw in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw en de kosterswoning zijn erkend als rijksmonument.

## Geschiedenis

De doopsgezinde ideeën vonden in Workum en omstreken al vroeg in de 16e eeuw weerklank. Aanvankelijk werd vooral gepreekt in de omgeving van Workum. Er ontstond in de loop van de 16e eeuw in Workum zelf een grote doopsgezinde gemeenschap, die tot 1650 verdeeld was in twee groeperingen en die gescheiden van elkaar kerkdiensten belegde. Vanaf 1650 werd de verdeeldheid overwonnen. Een oude zoutkeet werd als kerk ingericht. Op het eind van de 17e eeuw - in 1694 - werd de huidige kerk gebouwd, een eenvoudige schuurkerk op een vierkant grondplan. Als schuilkerk werd dit gebouw niet direct aan de Noard, maar meer naar achteren gebouwd. Vanaf 1744 kreeg de Workumse gemeenschap de beschikking over een eigen predikant. Voor de kerk werd aan de Noard 102 een kosterswoning met een klokgevel gebouwd. Met schuttingen werd de kerk in die periode vanaf de straatzijde verder aan het oog onttrokken. Om voldoende zitruimte te verkrijgen werden er drie dubbele galerijen in de kerk aangebracht. De kerk werd in de jaren 1956/1957 gerestaureerd.
Het eenklaviers kerkorgel met elf registers en aangehangen pedaal is in 1912 gebouwd door de Leeuwarder orgelbouwers L. van Dam & Zn. In 2004 werd het orgel gerestaureerd door Bakker & Timmenga.
# Bonobo (Nederlandse muziekgroep)

Bonobo was een Nederlandse big beat-muziekgroep.
De groep werd opgericht in Utrecht in oktober 1996 als Remko van der Drift (DJ Paradize) en Bert van de Grift (Human Beings), die het duo Human in Paradize vormden, een trio beginnen met Ernest Petrus (Erny Electronic). Bert en Erny vormden tevens het duo Bert & Ernie. Bonobo bracht in 1997 en '98 drie 12-inch-platen uit en in 1998 het album Hostile op het label DJ Therapy. Daarna ging de groep experimenteren met andere stijlen waaronder drum and bass en techno, hetgeen niet meer paste bij het Therapy-label. In 2000 verliet Van de Grift de groep. Bonobo trad onder andere op op Lowlands, Noorderslag, Dance Valley, Parkpop, Mysteryland, Metropolis en in Melkweg, Paradiso en Tivoli.
# Maya-blauw

Maya-blauw is een synthetische kleurstof die buitengewoon goed bestand is tegen vocht en hitte. Het pigment werd in 1843 op Meso-Amerikaanse fresco's, of althans muurschilderingen, ontdekt en in 1931 als een synthetisch pigment herkend.
Het pigment werd tussen 300 en 1500 gebruikt voor siervoorwerpen, muurschilderingen en kleding. Men versierde ook mensenoffers met deze kleur, die aan de regengod Chaac werden gebracht. Blauw was de kleur die symbool stond voor de helende werking van water. Het gebruik van deze blauwe kleur betrok Chaac bij de offerplechtigheden. In een cenote, de Heilige Cenote, een rond gat in de aarde, in feite een karstverschijnsel, dat vol water staat, bevindt zich een vijf meter dikke laag maya-blauw slib. De afzetting is het resultaat van het offeren van miljoenen blauwgeverfde houten voorwerpen en tal van met blauwe verf bestreken mensenoffers.
Het pigment werd niet alleen door de Maya's gebruikt; wel zijn van hun cultuur de meest talrijke toepassingen bekend. Het werd ook door de Tolteken, Mixteken en Azteken toegepast. Uit de taal van dat laatste volk, het Nahuatl, zijn termen bekend voor Indigofera suffrictiosa, de aannemelijke bron van het indigo: xuiquilitl en tlacevili. Na de verovering door de Spanjaarden namen die het aansprekende pigment eerst over maar in de loop van de zestiende eeuw ging kennelijk de kennis van de bereiding verloren. Schilderingen uit Teotihuacán behoren tot de oudste in Mayablauw die bekend zijn.
Het pigment bestaat uit indigo en palygorskiet, een kleisoort en bleekaarde. Het werd gemaakt door een mengsel van indigo en het palygorskiet twee dagen lang onder een temperatuur van 150 °C te verhitten. Er vormt zich dan een superrooster van palygorskiet en nanodeeltjes van ijzer met een diameter van 1-10 nm, die zich zowel buiten het rooster bevinden als in kanalen in de klei waarmee ze zich verbinden. Het ijzer komt voor in de vorm van Fe2O3 en FeO(OH)-goethiet of tussenliggende hydratatiefasen.
Het viel westerse archeologen uit de negentiende eeuw al op dat de heldere cyaan-blauwe kleur in het geheel niet verbleekt was. Indertijd waren in het Westen geen helderblauwe pigmenten bekend met die eigenschap. Modern onderzoek toonde aan dat het pigment extreem lichtecht is en bestand tegen zuren en logen. De structuur van Mayablauw werd voornamelijk aan het licht gebracht door de Mexicaanse chemicus Constantino Reyes-Valerio die in 1993 ook een bereidingswijze publiceerde. De voorsprong die de Maya's hadden in het bereiden van synthetische combinaties van klei en kleurstof, inspireerde in 2017 tot de vervaardiging van een violette variant: Mayaviolet.

## Bron

* NRC Handelsblad (26 2 2008) en Antiquity online
* Dean E. Arnold et all in Antiquity online Febr. 2008
* Gettens, Rutherford. 1962. "Maya blue: an unsolved problem in ancient pigments". American Antiquity 27(4): 557–564
* C. Reyes-Valerio. 1993. De Bonampak al Templo Mayor, La historia del Azul Maya en Mesoamerica, Siglo XXI Editores

## Voetnoten

* ↑ Dean E. Arnold. 2005. "Maya Blue and Palygorskite: A second possible pre-Columbian source". Ancient Mesoamerica. 16: 51–62
# Vlag van De Tike

De vlag van De Tike is de dorpsvlag van het Nederlandse dorp De Tike, in de Friese gemeente Smallingerland. De vlag werd in 2014 geregistreerd.

## Beschrijving

De beschrijving van de vlag is als volgt:
   Twee banen groen en wit; in de groene baan aan de stokzijde een zilveren ploegijzer; in de witte baan drie rode punten, de basis beginnend op 1/10 vlaghoogte van de onderkant van de vlag en de punten eindigend op 1/10 vlaghoogte van de groene baan.
De kleuren zijn afkomstig van het dorpswapen.

## Symboliek

* Rode punten: staan voor de huizen van het dorp.
* Ploegijzer: pars pro toto van de ploeg uit het wapen. Dit symboliseert de ontginning van de heide.
# Een echte hond

Een echte hond is een Nederlandse televisiefilm van Maria Peters uit 1998, gemaakt in samenwerking met KRO Jeugd en gebaseerd op een verhaal van Maria Peters.
De korte kinderfilm gaat over Tessa die vaak met haar buurjongen Jan en diens hond Beer speelt. Een eigen hond lijkt haar wel wat, maar Tiko, de hond van haar tante waar ze een tijdje op mag passen, blijkt niet zo'n leuke speelmaatje als Beer.
De korte film werd in 1999 uitgewisseld met een 20-tal Europese landen binnen de EBU Eurovisie jeugd drama uitwisseling. In 1999 werd de film genomineerd voor de Cinekid Kinderkast Publieks Jury.

## Cast

| Acteur | Personage |
| Kesting, Hans Hans Kesting | Vertelstem |
| Schram, Tessa Tessa Schram | Tessa |
| Doren, Remco van Remco van Doren | Jan |
| Luif, Marjan Marjan Luif | Tante Julia |
| Rijthoven, Harry van Harry van Rijthoven | Vader van Tessa |
| Blok, Anneke Anneke Blok | Moeder van Tessa |
| Wouterse, Jack Jack Wouterse | Vader van Jan |
| Koole, Ricky Ricky Koole | Moeder van Jan |
| Hoogendoorn, Rik Rik Hoogendoorn | Jurylid |
| Westenend, Stijn Stijn Westenend | Jurylid |
# Jasnaja Poljana (landgoed)

Jasnaja Poljana (Russisch: Я́сная Поля́на) ("heldere open plek") was het landgoed van Leo Tolstoj, gelegen op twaalf kilometer ten zuidwesten van de Russische stad Toela. De schrijver is hier geboren en begraven. Hij stierf hier niet. Ook schreef hij hier zijn bekroonde romans Oorlog en vrede en Anna Karenina. Jasnaja Poljana is nu een populaire toeristische attractie.
Direct na de dood van Tolstoj werd het huis omgevormd tot museum, aanvankelijk onder leiding van zijn dochter Aleksandra Tolstaja en ook nu nog is de directeur van het museum een afstammeling van hem. Het museum bevat Tolstojs persoonlijke eigendommen en zijn bibliotheek met 22 000 werken.
Tot het museum behoren naast zijn huis ook de school die hij stichtte voor boerenkinderen en het park waar Tolstoj begraven ligt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog veroverden de Duitsers het landgoed en Robert H. Jackson, de (Amerikaanse) aanklager, verklaarde tijdens het Proces van Neurenberg dat ze het landgoed hadden verwoest en het graf van Tolstoj hadden ontheiligd. De belangrijkste elementen waren echter daarvoor al geëvacueerd door de sovjetregering. Na de oorlog werden het landgoed en het huis hersteld tot hoe ze eruitzagen toen Tolstoj nog leefde.

## Externe link

* (ru) Officiële website (ook in Engels en Duits)
* (ru) Plattegrond van het landgoed
# Sumber Jaya (Timang Gajah)

Sumber Jaya is een bestuurslaag in het regentschap Bener Meriah van de provincie Atjeh, Indonesië. Sumber Jaya telt 1170 inwoners (volkstelling 2010).
# Emiel

Emiel, Emil of Emile is een Nederlandstalige jongensnaam. De naam zou afgeleid zijn van de Romeinse familie Aemilius. Een variant is Melis.
De voornaam wordt in verband gebracht met het Griekse woord '(h)aimulos', dat 'zacht, vriendelijk' betekent. Een vrouwelijke variant van deze voornaam is Emilia.

## Bekende naamdragers

* Emiel van Dijk, politicus
* Emiel van Eijkeren, voetballer
* Emiel Mellaard, atleet
* Emiel Pijnaker, singer-songwriter, drummer, filmproducent en journalist
* Emile Roemer, politicus
* Emiel Sandtke, acteur
* Emiel Vermeulen, Belgisch wielrenner
* Emiel Verstrynge, Belgisch veldrijder
* Emiel Vliebergh, Belgisch jurist en econoom
* Emiel Wastyn, Belgisch wielrenner
* Emiel de Wild, kinderboekenschrijver
* ↑ Meertens Instituut, Nederlandse Voornamenbank: Verklaring Emiel. Gearchiveerd op 1 oktober 2020.
* ↑ Meertens Instituut, Nederlandse Voornamenbank: Verklaring Melis. Gearchiveerd op 1 oktober 2020.
* ↑ Meertens Instituut, Nederlandse Voornamenbank: Verklaring Aemilius. Gearchiveerd op 1 oktober 2020.
* ↑ Meertens Instituut, Nederlandse Voornamenbank: Verklaring Emilia. Gearchiveerd op 20 juni 2020.
# De raaf en de vos

De raaf en de vos is een volksverhaal uit Indonesië, niet te verwarren met de gelijknamige fabel van Aisopos en Jean de La Fontaine (hoewel er overeenkomsten zijn).

## Het verhaal

In een land is al lang geen regen gevallen, de mensen vechten bij de rivieren om water en proberen met rituelen de regen op te roepen. Een vermoeide vos gaat onder een boom zitten en hij valt in slaap. Hij droomt over een hert, maar dan schrikt hij wakker en ziet een raaf met een rat. Hij spreekt de raaf aan en deze wil niet antwoorden, omdat de rat dan uit zijn snavel zal vallen. De vos vertelt dat hij van de koning van het bos hoorde dat de koningin erg ziek is. Dokter slang vertelde dat genezing alleen mogelijk was als er een raaf voor haar zou zingen, het lied is in de droge tijd mooier dan die van een nachtegaal. De raaf doet zijn snavel open en de rat valt.
De vos slikt de rat door zonder te kauwen, maar het dier blijft steken. Uitspuwen lukt net zomin als doorslikken. De vos heeft water nodig, maar de rivier is droog...
De Raaf kijkt nog eens goed naar de vos maar, alhoewel hij van vossen houdt kan hij maar één dier echt volgen. Een vos is sluw en dat kan de raaf wel waarderen. Katten liggen hem ook na aan zijn Ravenhart. Maar die zijn te gemakkelijk om de tuin te leiden. Dus kiest de Raaf toch weer voor zijn vaste maatje, zijn symbiotische liefde: de Wolf. Zij kunnen niet zonder elkaar, wat er ook gebeurt.
De Raaf neemt met weemoed en liefde afscheid van de uitdrogende Vos. Maar de Wolf trekt hem meer, Raaf kan er niks aan doen. Hij móet voor de Wolf kiezen. 'Arme Vos' denkt Raaf nog. En hij klapwiekt krachtig weg. 'Kaaaaa lere', denkt hij nog. Kaaaaa.

## Achtergronden

* De vos speelt vaak een rol in volksverhalen, zoals in de sprookjes De bruiloft van vrouw Vos, De vos en het paard, De vos en de ganzen, De wolf en de vos, De vos en de kat, De vos en de moeder van zijn petekind, Duimpje de wereld in, De oude Sultan en De wonderlijke speelman. Zie ook De ooievaar en de vos, kitsune en vossegeest.
* Zie ook De Chinese nachtegaal.
* Umijati's mooiste mythen - sagen en andere verhalen uit de gordel van smaragd, Sri Umijati, 2007, ISBN 978-90-806481-8-0
# Betaalcheque

Een betaalcheque was een soort cheque, gebruikt in combinatie met een betaalpas, die in Nederland heeft bestaan in verschillende varianten. Bij het gebruik van een betaalcheque moest de betaalpas worden getoond. De betaalpas moest voor de veiligheid gescheiden van de betaalcheques worden bewaard en meegenomen.
In 1967 introduceerden de banken de groene betaalcheque, en de Postcheque- en Girodienst de girobetaalkaart. In 1969 introduceerden de banken de Eurocheque (die ook in andere Europese landen werd uitgegeven) en werden de mogelijkheden van de girobetaalkaart vergroot. Met beide kon nu ook in veel andere landen in winkels betaald worden en kon daar ook geld mee opgenomen worden.
De cheques werden gegarandeerd tot een bepaald maximumbedrag. Ze werden afgeschaft in 2002, nadat betalingen met betaalkaart en pincode algemeen gebruikelijk waren geworden.
Men kon er hogere bedragen mee betalen, maar bij onvoldoende saldo werd dan slechts het maximum garantiebedrag uitgekeerd, zodat de meeste ontvangers bij grotere betalingen eisten dat er meerdere cheques werden uitgeschreven, die ieder niet het maximum overschreden. Afhankelijk van hun inkomenssituatie konden klanten 5, 10 of 20 betaalcheques tegelijk krijgen, die automatisch werden opgestuurd als er voldoende oude waren verbruikt. Met girobetaalkaarten kon men ook in het buitenland op postkantoren geld opnemen in lokale valuta. In het algemeen tegen een gunstiger koers dan bij wisselkantoren.
Aanvankelijk waren girobetaalkaarten blauw en hadden een verkort ponskaartformaat, daarna werd overgegaan op elektronisch leesbare, niet-geponste kaarten. De kaarten werden geldig gemaakt door het plaatsen van het bedrag, het nummer van de giropas, een handtekening en het tonen van de giropas. De ontvanger moest zijn naam en gironummer erop zetten, waarna de kaart naar het girokantoor kon worden gestuurd. Vergat de ontvanger dit, dan werd het bedrag in quarantaine gehouden terwijl bij de betaler werd geïnformeerd naar de bedoelde begunstigde.
Voor geldopname bij een postkantoor was er voor klanten van de Postbank van 1963 tot 1994 de kascheque. Een klant had er eerst één, later maximaal twee tegelijk, en kon per cheque maximaal 500 gulden opnemen. De kascheque werd later overbodig, omdat nu bij geldopname het saldo wordt gecontroleerd.
* ↑ Dit staat in https://web.archive.org/web/20180508080322/http://anekdotes.blauw-bloed.nl/#{%22status%22:%22TOOLBAR_READY%22,%22toolbarId%22:222529105} in Blauw Bloed: opkomst en ondergang van de Postbank staat dat de invoering van de girobetaalkaart in 1969 was.
* ↑ http://www.digibron.nl/search/detail/012df52d5d30d43caed5b5bd/geld-opnemen-bij-postbank-makkelijker