OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Onmogelijke drie-eenheid

De onmogelijke drie-eenheid (ook wel bekend als het trilemma van het wisselkoersregime en het macro-economisch trilemma) is een trilemma in de internationale economie, waarin wordt gesteld dat het voor de regering in een land onmogelijk en dus onverstandig is om in een economie alle drie de onderstaande beleidsdoelen op hetzelfde moment na te streven:
* Een vaste wisselkoers
* Vrije kapitaalstromen (afwezigheid van kapitaalbeperkingen).
* Een onafhankelijke monetaire politiek.
Het is zowel een hypothese die zich baseert op conditie van de ongedekte rentevoetpariteit als ook een bevinding uit empirische studies, waar regeringen, die hebben geprobeerd om alle drie de bovenstaande beleidsdoelen tegelijkertijd na te streven, allen hebben gefaald.
# Rastellus narubis

Rastellus narubis is een spinnensoort uit de familie Ammoxenidae. De soort komt voor in Namibië.
# Fernando Capalla

Fernando Capalla (Leon, 1 november 1934 – Davao City, 6 januari 2024) was een Filipijnse rooms-katholieke geestelijke. Capalla was van 1996 tot 2012 de aartsbisschop van het Aartsbisdom Davao.
Capalla volgde de priesteropleiding aan het St. Vincent Ferrer-seminarie en werd tot priester gewijd op 18 maart 1961. Op 40-jarige leeftijd werd hij benoemd tot hulpbisschop van het aartsbisdom Davao alsmede titulair bisschop van Grumentum. Twee jaar later, op 25 april 1975, werd Capalla benoemd tot prelaat van Iligan. Toen het prelatuur van Iligan op 15 november 1982 werd verheven tot bisdom, werd Campalla gelijktijdig benoemd als bisschop. Op 28 juni 1994 volgde een benoeming als aartsbisschop-coadjutor van het Aartsbisdom Davao. Na de pensionering van Antonio Mabutas op 6 november 1996 werd Capalla de nieuwe aartsbisschop. Van 2003 tot 2005 was Capalla de president van de Filipijnse bisschoppenconferentie.
Capalla overleed in 2024 op 89-jarige leeftijd.
* ↑ www.catholic-hierarchy.org, Geraadpleegd op 1 mei 2008.
* ↑ GCatholic.org, Geraadpleegd op 1 mei 2008.
* ↑ Davao archbishop emeritus Fernando Capalla dies at 89, The Philippine Daily Inquirer, geraadpleegd op 6 januari 2024
# Cady Chin See Chong

Cady Chin See Chong (Paramaribo, 6 maart 2003) is een Surinaams voetbalster. Ze heeft voor verschillende clubs gespeeld en komt uit voor het Surinaamse voetbalelftal, eerst voor de junioren en later voor de senioren.

## Biografie

Cady Chin See Chong voetbalde al rond haar negende in de U-9-klasse voor Puwanani. In 2017 won ze met het Surinaamse meisjesvoetbalelftal tijdens de Inter Guyanese Spelen de eerste prijs. Zelf scoorde ze vanuit een vrije trap van ruim 25 meter de 1-0 binnen.
Ze speelde tot en met 2017 bij SV Ascona die landskampioen werd en waar ze topscorer was. Ze stapte niettemin over Oema Soso, tegelijk met haar teamgenoot en spits Andaya Lantveld. In 2019 werd ze door de Vereniging van Sportjournalisten in Suriname verkozen tot Junior Voetbalster van het Jaar.
In 2021 speelde ze als aanvoerster van de Surinaamse voetbalelftal U-20 tijdens de kwalificatiewedstrijden op Curaçao voor de CONCACAF Women's Under-20 Championship.
Na de wedstrijd tegen Mexico van 17 februari 2022 begon ze gezondheidsproblemen te krijgen. Twee maanden later was haar gezondheid zo verbeterd dat ze met toestemming van de specialist terug kon keren op het veld.
Begin 2023 speelt ze voor SV Transvaal (voormalig Oema Soso). In juni van dat jaar werd ze met haar team landskampioen.

## Externe link

* Hoogtepunten van Cady Chin See Chong (video)
* ↑ Dagblad Suriname, U-11 klasse: ABSO verrast Robinhood, 23 november 2012
* ↑ De Ware Tijd, Suriname is kampioen meisjes voetbal van het Inter Guyanese Spelen geworden, 28 augustus 2017
* ↑ De West, Oema Soso-stonfutu Andaya Lantveld doet overstap naar Ascona, 25 oktober 2017
* ↑ Starnieuws, Sigourney Kamé en Jaïr Tjon En Fa sporters van het jaar, 21 december 2019
* ↑ De Ware Tijd, Flitsende start U20-meisjesvoetbalselectie, 14 september 2021
* ↑ Key News, Opgeluchte Cady Chin See Chong terug op het voetbalveld, 16 april 2022
* ↑ De Ware Tijd, Transvaal-vrouwen landskampioen na zege op Broki, 24 juni 2023
# Climax (stijlfiguur)

Een climax is een veelgebruikte stijlfiguur voor een hoogtepunt waarnaar wordt toegewerkt doordat in een opsomming (enumeratie) van gelijksoortige elementen hun betekenis steeds in kracht toeneemt. Deze definitie is niet geheel correct, daar het bij een climax (van het Grieks κλῖμαξ klimax, wat "trap" of "ladder" betekent) gaat om de stijging naar het hoogtepunt. Het is echter dusdanig ingeburgerd in de taal dat bij het gebruik van het woord ervan uitgegaan mag worden dat hoogtepunt bedoeld wordt. De climax als stijlfiguur wordt vooral toegepast in de retorica en in literaire teksten. Het tegenovergestelde is een anticlimax.
In literaire teksten wordt een climax vaak in verband gebracht met de spanningsboog van het verhaal; waarbij de intensiteit (spanning) toeneemt, om zo tot een hoogtepunt (of keerpunt) van een vertelling te komen. Een voorbeeld is de 'Hero's Journey'. In de retoriek wordt een climax meestal gebruikt in de vorm van een opsomming (enumeratie) van gelijksoortige elementen waarvan de betekenis in kracht toeneemt om zo het argument (het hoogtepunt waarnaartoe gewerkt is) te onderbouwen.

## Voorbeeld

* Hij voldoet, neen... doet het goed, neen... uitstekend, neen... hij is de allerbeste.
* Uren, dagen, maanden, jaren vliegen als een schaduw heen
# Meijer

Meijer of Meyer kan verwijzen naar:

## Achternaam

* Meijer (achternaam), een veelvoorkomende achternaam (met lijst van personen)
* Meijer (geslacht), een Nederlands adellijk geslacht

## Voornaam

* Meijer de Haan (1852-1895), Nederlands kunstschilder
* Meijer de Hond (1882-1943), Nederlands Joods theoloog
* Meyer Lansky, Amerikaanse gangster
* Meyer Prinstein, Amerikaanse atleet
* Meyer Sluyser, Nederlands radiojournalist

## Overig

* Meijer (motorfiets), een voormalig motorfietsmerk
* Meijer (winkelketen), een voormalige winkelketen
* Frederik Meijer Gardens and Sculpture Park
* Meyer Werft, een Duitse scheepswerf
* Meyers Konversations-Lexikon, een Duitse encyclopedie
# Wapen van Kuinre

Het wapen van Kuinre werd op 11 november 1898 per Koninklijk Besluit door de Hoge Raad van Adel aan de Overijsselse gemeente Kuinre toegekend. Vanaf 1973 is het wapen niet langer als gemeentewapen in gebruik omdat de gemeente Kuinre opging in de gemeente IJsselham. De zwaan uit het wapen van Kuinre is overgenomen in het wapen van IJsselham.

## Blazoenering

De blazoenering van het wapen luidt als volgt:
   In zilver een dwarsbalk van keel, beladen met een loopende zwaan van zilver, en vergezeld van 3 klaverbladeren van sinopel.

## Verklaring

De oorsprong van dit wapen is niet bekend bij de site Nederlandse Gemeentewapens. Wel is een variant bekend op een 18e-eeuwse zegel, waar een schild met drie klaverbladen en een onduidelijke vogel afgebeeld staat. In het oudst bekende zegel staat echter een naar rechts gewende boot met stuurman afgebeeld. Een verklaring zou kunnen zijn dat de zwaan is verwisseld met de kraanvogel. De stamvader Henric I was de stamvader van de Heren van Kuinre, die als bijnaam De Crane had vanwege zijn lange nek, net als bij kraanvogels die in zijn tijd aanwezig waren.

## Verwante wapens

* Wapen van IJsselham
* ↑ Wapen: Gemeente Kuinre. Hoge Raad van Adel (13 september 1909). Gearchiveerd op 27 mei 2017. Geraadpleegd op 16 juni 2015.
* ↑ Hartemink, Ralf, Kuinre. Nederlandse Gemeentewapens. Geraadpleegd op 16 juni 2015.
* ↑ Historische wandeltocht door Kuinre
* ↑ Tresoar van der Aa, zie Kuinre
Ambt Almelo · Ambt Delden · Ambt Hardenberg · Ambt Ommen · Ambt Vollenhove · Avereest · Bathmen · Blankenham · Blokzijl · Brederwiede · Den Ham · Denekamp · Diepenheim · Diepenveen · Genemuiden · Giethoorn · Goor · Grafhorst · Gramsbergen · Hasselt · Heino · Holten · IJsselham · IJsselmuiden · Kamperveen · Kuinre · Lonneker · Markelo · Nieuwleusen · Noordoostpolder · Oldemarkt · Olst · Ootmarsum · Rijssen · Stad Almelo · Stad Delden · Stad Hardenberg · Stad Ommen · Stad Vollenhove · Steenwijk · Steenwijkerwold · Urk · Vollenhove · Vriezenveen · Wanneperveen · Weerselo · Wijhe · Wilsum · Zalk en Veecaten · Zwartsluis · Zwollerkerspel
# Emmer

Een emmer is een waterdicht vat dat aan een hengsel gedragen en meestal gebruikt wordt voor het vervoer van vloeistoffen. Emmers kunnen van hout, leer of metaal gemaakt worden, kunststof is tegenwoordig de gebruikte grondstof. De inhoud van een huishoudemmer is ongeveer 10 liter. De inhoud van een bouwemmer is circa 12 liter. Grijze emmers gebruikt in de veehouderij hebben een inhoud van 12 of 20 liter.
Al in het stenen tijdperk werden houten emmers gemaakt. Deze konden worden gedragen door middel van een touw dat aan weerszijden door een gat werd gestoken en geknoopt.
Naast hout werd in het verleden ook leer gebruikt als materiaal om emmers van te maken. Deze emmers waren licht en gemakkelijk te vervoeren. Ze werden bij het blussen van branden vaak ingezet. Tussen de plaats van de brand en de dichtstbijzijnde watervoorraad werd een keten van mensen gemaakt, die de emmers met water aan elkaar doorgaven. Op deze manier kon met weinig inspanning veel water worden getransporteerd.
Later was zink een belangrijk materiaal voor de vervaardiging van emmers. Dit werd in de 2e helft van de 20e eeuw vervangen door kunststof, bijvoorbeeld polypropyleen of polyethyleen.
Kenmerkend voor de emmer is het hengsel, ook beugel genaamd. Een zinken emmer heeft bovendien een ronde voet. De inhoud ervan bedraagt typisch 30 liter. Er zijn echter ook kleinere maten leverbaar, die 20 of 12 liter kunnen bevatten.

## Afbeeldingen

* Een houten emmer (voor het gebruik bij een waterput) bij Carisbrooke Castle
* Een bronzen emmer met een Perzisch gedicht over baden, Louvre (Iran, ca. 1600)
* Replica van een situla, een bronzen wijnemmer, in het Vorstengraf (Oss)
* Houten emmer van ca. 3700 v.Chr., gevonden in Reute bij Bad Waldsee, Duitsland
* Een metalen emmer
* Een puts wordt gebruikt op schepen
* Aardappel- en groente-emmer van emaille
* Twee leren emmers, deze werden gebruikt bij het bestrijden van brand
* Een emmer als symbool in de heraldiek, hier in het wapen van Stavěšice
* Een gesofisticeerde emmer met een dweil en een wringer
# Taveuniprachtlamprolia

De taveuniprachtlamprolia (Lamprolia victoriae) is een zangvogel uit de familie Rhipiduridae (waaierstaarten). Het is een endemische vogelsoort van de Fiji-eilanden.

## Kenmerken

De taveuniprachtlamprolia is een kleine, zwarte vogel die ongeveer 12 cm lang is en gemiddeld 21 gram weegt. Het is een gedrongen vogel met lange, ronde vleugels en een korte afgeronde staart. Het verenkleed van het mannetje is zwart met een zijdeglans. Op de rug is een witte vlek, ook met een zijdeglans; deze vlek loopt door tot ver in de staart. Op de kruin en de borst hebben de veren een blauwe metaalglans. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar mist de glans in het verenkleed. De onvolwassen vogels zijn ook doffer gekleurd. Deze soort is iets groter en minder glanzend dan de nauw verwante natewaprachtlamprolia (L. klinesmithi).

## Verspreiding en leefgebied

De taveuniprachtlamprolia komt voor op het eiland Taveuni in het noorden van de Fiji-archipel. Een nauw verwante soort de natewaprachtlamprolia (L. kleinschmidti) van het eiland Vanua Levu is als aparte soort afgesplitst.
Het is een vogel van ongestoord regenwoud, maar ook wel in kleine stukken bos, uitgekapt oerwoud en plantages die grenzen aan bossen. Daarin komt de vogel in lagere dichtheden voor. De vogel foerageert op ongewervelde dieren in de onderste etages van de boomkronen in het bos.

## Status

De taveuniprachtlamprolia heeft een klein verspreidingsgebied en daardoor alleen is er kans op uitsterven. De grootte van de populatie is in het jaar 2000 gekwantificeerd en wordt geschat op 5000 tot 8000 paar. De taveuniprachtlamprolia gaat in aantal achteruit door aantasting van het leefgebied. Op de Fiji's worden bossen gekapt en omgezet in cultuurland of plantages met exotische boomsoorten. Om deze redenen staat de prachtlamprolia als gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Taveuniprachtlamprolia op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) del Hoyo, J. & Collar, N., 2017. Natewa Silktail (Lamprolia klinesmithi). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from http://www.hbw.com/node/1343797 on 7 October 2017).
# Akatorea gracilis

Akatorea gracilis is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Mexico op de Olympische Zomerspelen 1900

Mexico debuteerde op de moderne Olympische Spelen bij de Olympische Zomerspelen 1900 in Parijs, Frankrijk.

## Medailleoverzicht

| Sport | Olympiër | Discipline | Medaille |
| Polo | Eustaquio de Escandón y Barrón Manuel de Villavieja Escandón y Barrón Pablo de Escandón y Barrón Guillermo Hayden Wright | mannen | 3 |

## Deelnemers en resultaten

(m) = mannen, (v) = vrouwen

### Polo

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Eustaquio de Escandón y Barrón Manuel de Villavieja Escandón y Barrón Pablo de Escandón y Barrón Guillermo Hayden Wright | mannen | 3 | 1ste ronde: vrij halve finale: 0-8 |
* (fr) Ministère du commerce, de l’industrie des postes et des télégraphes (1902). Concours internationaux d'exercices physiques et de sports; rapports. Imprimerie Nationale, Paris.. Dit is het officiële rapport van de Olympische Zomerspelen van 1900; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation; deel 1, deel 2 en deel 3.
* (en) Mallon, Bill; & Widlund, Ture (1998). The 1900 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. McFarland, Jefferson. ISBN 0-7864-0378-0.
* (en) Medailledatabase van het Internationaal Olympisch Comité
Argentinië · Australië · België · Bohemen · Brits-Indië · Canada · Cuba · Denemarken · Duitsland · Frankrijk · Griekenland · Groot-Brittannië · Haïti · Hongarije · Iran · Italië · Luxemburg · Mexico · Nederland · Noorwegen · Oostenrijk · Peru · Roemenië · Rusland · Spanje · Verenigde Staten · Zweden · Zwitserland · Gemengde teams
# Jan Engbertus Jonkers

Jan Engbertus Jonkers (Buitenpost, 10 mei 1890 - Wassenaar, 25 november 1971) was een Nederlands rechtsgeleerde. Hij was als hoogleraar verbonden aan de Universiteit van Utrecht en de Universiteit van Leiden. Hij specialiseerde zich in het strafrecht in Nederlands-Indië.

## Biografie

Jonkers werd geboren in 1890 te Buitenpost. Hij bracht zijn middelbareschooltijd door aan het gymnasium in Kampen. In 1910 begon hij aan een studie theologie aan de Universiteit Leiden maar al snel verruilde hij deze studie voor een studie rechten waarna hij in 1915 promoveerde. In 1916 deed hij een aanvullend examen op het gebied van Indisch recht. Datzelfde jaar reisde hij af naar Nederlands-Indië waar hij aan het werk ging als ambtenaar bij de landraad in Pati. Later maakte hij de overstap naar de Raad van Justitie in Medan.
In 1918 werd Jonkers benoemd tot buitengewoon voorzitter van de landraad van Serang en in 1922 werd hij benoemd tot voorzitter van de landraad in Sawahlunto. Het jaar erop werd hij ambtenaar ter beschikking van de procureur-generaal te Batavia. In 1926 werkte hij voor het Departement van Justitie. In 1928 werd hij aangesteld als officier van justitie in Makassar, in 1931 werd hij dit in Padang en Medan en in 1935 in Semarang. Uiteindelijk werd hij in 1935 benoemd tot advocaat-generaal in Batavia.
In 1939 was Jonkers weer terug in Nederland. Dat jaar kreeg hij als bijzonder hoogleraar de leerstoel van het fonds ten behoeve van Indologische studiën aan de Universiteit Utrecht toebedeeld. Hij had het strafrecht en het strafprocesrecht van Nederlands-Indië als zijn leeropdracht. In september 1945 maakte hij de overstap naar de Universiteit Leiden waar hij de functie van gewoon hoogleraar Nederlands-Indisch strafrecht en procesrecht toebedeeld kreeg. In 1953 werd zijn leeropdracht gewijzigd in het Indonesisch en Nederlands strafrecht en procesrecht.
Tijdens het studiejaar 1959/60 was hij de rector magnificus van de Universiteit Leiden. Na het aflopen van zijn termijn als rector magnificus in 1960 ging hij tevens met emeritaat. In 1971 kwam hij te overlijden.

## Publicaties (selectie)

* De waarheid in het strafproces. Groningen 1939 (oratie Universiteit Utrecht)
* Het vooronderzoek en de telastelegging in het Landraad-strafproces. Groningen 1940
* Het Nederlandsch-Indische strafstelsel. Utrecht 1940
* Vrouwe Justitia in de tropen. Deventer 1943
* De weg van het strafrecht. Leiden 1946 (oratie Universiteit Leiden)
* Praeadvies over de beledigde partij in het Nederlandse strafproces. Zwolle 1954
* Het recht in beweging. Leiden 1960
* Handboek van het Nederlandsch-Indische strafrecht. Leiden 1946; Jakarta 1964 (Indonesisch: Hukum pidana Hindia Belanda. Jarkata 1987)
# Snouck van Loosenziekenhuis

Het Snouck van Loosenziekenhuis was een ziekenhuis aan de Vijzelstraat in de Nederlandse plaats Enkhuizen. Het werd opgericht uit de nalatenschap van Margaretha Maria Snouck van Loosen, ondergebracht in het Snouck van Loosenfonds.
Het hoofdgebouw is ontworpen door C.B. Posthumus Meyjes, die ook het zusterhuis ontwierp dat in de tuin achter het ziekenhuis verrees. Het ziekenhuis werd geopend in 1900, met 20 bedden. Eerste geneesheer-directeur was de Enkhuizer gemeentearts H.C. van der Lee, tot aan zijn pensioen in 1935.
Het Snouck van Loosenziekenhuis bleef tot 1975 als zodanig in gebruik. In dat jaar kwam een einde aan het bestaan als volledig ziekenhuis (met op dat moment ruim 100 bedden). Het bleef wel bestaan als polikliniek, en de overige functies werden overgebracht naar de twee in Hoorn gelegen ziekenhuizen.
In 2007 werden er plannen gemaakt voor herontwikkeling van de locatie als sociaal-medisch centrum met zorgwoningen. Deze plannen zijn niet gerealiseerd. De polikliniek is verhuisd naar de Molenweg, op de locatie van het voormalige postkantoor. Het plan is om het terrein te herontwikkelen voor woningbouw, waarbij het hoofdgebouw en het zusterhuis (die beide rijksmonument zijn) bewaard blijven. In 2024 zijn de bijgebouwen gesloopt.
# John Propitius

John Propitius (Baarn, 1953) is een Nederlandse organist en orgelcomponist.
Hij kreeg orgelles van Gijsbert Brinks en later van Jaap Zwart sr.. Propitius studeerde aan het Utrechts Conservatorium bij Nico van Hooven en Jan Welmers. Op 16-jarige leeftijd was hij al organist van de Nederlandse Hervormde Calvijnkerk te Baarn. Vanaf 1977 werd hij organist van de Oude Kerk van Barneveld. In 1997 werd hij organist van de Gereformeerde kerk (vrijgemaakt) te Driebergen.
Propitius is met name bekend om zijn improvisaties van psalmen en geestelijke liederen. Hij probeert steeds de liedtekst in de muziek tot uitdrukking te brengen.
Propitius maakte verschillende lp- en cd-opnames. Hij was ook dirigent van verschillende koren, zoals het 'Chr. Gemengd Ichthuskoor' uit Soest en het 'Chr. Gemengd en kinderkoor Deo Juvante' uit Kesteren (tot juni 2007). In 2009 stopte Propitius om gezondheidsredenen met het geven van orgelconcerten.

## Opnames

* John Propitius speelt eigen koraalbewerkingen - Martinikerk Bolsward (JQZ Muziekprodukties, 1985)
* Eén Naam is onze hope (JQZ Muziekprodukties, 2000)
* John Propitius Improviseert (2004)
* Psalmen rond Israël (Animato, 2008)

## Bladmuziek

* Improvisaties, deel 1: Introïtus en Toccata op Psalm 56:5 (Con Passione)
* Improvisaties, deel 2: Aria op Psalm 121; Koorprelude 'Als de Heiland zal verschijnen'; Meditatie 'Tien geboden des Heeren' (Con Passione)
* Improvisaties, deel 3: Meditatie over Psalm 141; Fantasie over Psalm 124 (Con Passione)
* Improvisaties, deel 4: fantasie over “Alle roem is uitgesloten”(Con Passione)

## Externe link

* John Propitius op Last.fm
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 6547 1401
* Library of Congress Control Number: no2016120540
* MusicBrainz: 46360412-ab2b-495c-8fc6-29a4affb1189
* Virtual International Authority File: 7366147425867645040002
* WorldCat (via VIAF): 7366147425867645040002
Noten
* ↑ Interclassic Music, Christelijke zangvereniging Deo Juvante. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ Orgelnieuws.nl: John Propitius stopt met orgelconcerten (26 december 2009). Gearchiveerd op 30 november 2022.
# Piet Rooijakkers

Piet Rooijakkers (Gerwen, 16 augustus 1980) is een voormalig Nederlands beroepswielrenner. In april 2007 reed hij zich in de kijker door in de klassieker Amstel Gold Race in een lange ontsnapping vooruit te blijven.

## Biografie

Nadat Rooijakkers in 2002 zijn heao-studie bedrijfseconomie had afgerond, besloot hij een parttimebaan te zoeken, zodat hij voldoende tijd zou overhouden om te trainen. Hij vond een baan op de administratieafdeling bij een grondverzetbedrijf.
Via de MGI-formatie en een jaartje "De Jonge Renner" verkaste hij 2003 naar het opleidingsinstituut voor jongeren "Lowik Meubelen-Tegeltoko” van Han Vaanhold. In dat jaar startte hij in Olympia’s Tour, waar hij in de vijfde etappe door een ernstige valpartij een open scheenbeenbreuk opliep. De rest van het jaar stond in het teken van revalidatie.
In 2004 won hij het criterium van Lieshout en de daaraan vastgekoppelde Laarbeek-driedaagse. Verder behaalde hij een derde plaats op het NK elite-zonder. Door zijn sterke optreden tussen de profs in de Ster Elektrotoer wekte Rooijakkers de interesse van de AXA-ploeg. In 2005 kon hij als semi-prof aan de slag.
In 2005 boekte Rooijakkers vier overwinningen: een Belgische kermiskoers in Neerlinter, de Woudenomloop (zijn eerste klassieker), de 9e etappe van Olympia's Tour en de tijdrit van de Ronde van Midden-Brabant. Verder eindigde hij op de 9e plaats in de Sterelektrotoer. In oktober kon hij een contract tekenen bij de Skil-Shimano-ploeg met Aart Vierhouten als kopman. Daar reed hij tot en met het jaar 2010, een periode waarin hij vooral veel pech kende. Zo liep hij bij een val in de GP Zottegem een gebroken sleutelbeen en een scheurtje in zijn bekken op. In september van dat jaar kreeg Rooijakkers te horen dat er voor hem geen plek bij de ploeg meer was. Begin 2011 kondigde hij aan te stoppen met wielrennen.
Tegenwoordig is hij actief bij de wielerploeg Baby-Dump Cyclingteam.

## Belangrijkste overwinningen

2005
* 9e etappe Olympia's Tour
* 2e etappe Ronde van Midden-Brabant
* Friesche Wouden Klassieker
2008
* 1e etappe deel B Brixia Tour (ploegentijdrit)

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Frankrijk |
| 2006 | |
| 2007 | |
| 2008 | |
| 2009 | opgave |
| 2010 | |
| Jaar | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Roubaix | Amstel Gold Race | Luik-Bast.‑Luik | Parijs-Tours |
| 2006 | | 81e | opgave | | opgave |
| 2007 | | | 115e | | 36e |
| 2008 | | | | opgave | 156e |
| 2009 | | | opgave | opgave | |
| 2010 | opgave | | opgave | | |