OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Steven Christopher Parker

Steven Christopher Parker (Littleton (Colorado), 8 januari 1989) is een Amerikaans acteur.

## Biografie

Parker doorliep de high school aan de Gorman High School in Los Angeles County.
Parker begon in 2004 met acteren in de korte film Air, waarna hij nog meerdere rollen speelde in films en televisieseries.

## Filmografie
### Films

Uitgezonderd korte films.
* 2019 Half Off Heroes - als Raine
* 2018 Amanda McKay - als Nathan
* 2017 The French American - als Ross
* 2017 Amanda McKay - als Nathan
* 2017 Alexander IRL - als Exec
* 2012 Naughty or Nice – als Peter
* 2012 Bad Blood – als Snickers
* 2012 16-Love – als Stuart
* 2011 Cougars Inc. – als Patrick
* 2010 Happiness Runs – als Tao
* 2009 My Suicide – als speler
* 2008 Extreme Movie – als Doug
* 2008 Yonkers Joe – als Neil
* 2007 Smother – als Dana
* 2007 South of Pico – als Michael
* 2007 Juno – als collega in lab
* 2007 Man in the Chair – als bediender filmcamera
* 2006 Bad Blood – als Alfred Snickers McDougal
* 2006 Living with Uncle Ray – als Jimmy
* 2006 Little Miss Sunshine – als tiener
* 2005 Rebound – als Wes
* 2005 Testing Bob – als Joseph Petty

### Televisieseries

Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
* 2022 The Bold and the Beautiful - als Jordan - 2 afl.
* 2018 Chicken Girls - als schoolhoofd Mathers - 4 afl.
* 2017 Attaway Appeal - als schoolhoofd Mathers - 6 afl.
* 2015 Kellerman Hates Fruit - als gast - 2 afl.
* 2015 Preconceived Notions - als Parker - 2 afl.
* 2011-2013 Fish Hooks – als Jumbo Shrimp (stem) – 30 afl.
* 2007-2008 ER – als Harold Zelinsky – 10 afl.
* (en) Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Steven Christopher Parker op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (en) Steven Christopher Parker in de Internet Movie Database
# Labrador City

Labrador City is een gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De plaats ligt vlak bij de grens met Québec in het uiterste westen van de regio Labrador. Labrador City staat tezamen met de aangrenzende gemeente Wabush bekend als "Labrador West", de grootste bewoningskern van Labrador.

## Geschiedenis

Labrador City werd vanaf 1960 te midden van de wildernis uitgebouwd door de Iron Ore Company of Canada (IOC), aangezien de streek verschillende rijke ijzerertslagen heeft. In 1961 werd het mijnwerkersdorp reeds een gemeente met het statuut van local improvement district (LID). In 1980 werden LID's op basis van The Municipalities Act als bestuursvorm afgeschaft, waarop de gemeente automatisch een town werd.
In 1976 piekte de bevolkingsomvang van de twintig jaar eerder nog onbewoonde plaats boven de 12.000 inwoners. In de jaren 80 en 90 kende de plaats een demografische terugval. Tot op heden is de mijnbouw erg belangrijk in de lokale economie.
Op 12 juli 2024 werd vaardigde de overheid een evacuatiebevel voor de ganse gemeente uit vanwege een gevaarlijke en snel naderende bosbrand. De meer dan 7000 inwoners van Labrador City vertrokken daarop in kolonne naar Happy Valley-Goose Bay, zo'n 500 km verder oostwaarts. Na dagen blussen en met de hulp van gunstige weersomstandigheden werd de brand uiteindelijk bedwongen zonder het dorp te bereiken, waardoor iedereen op 22 juli mocht terugkeren.

## Geografie

Labrador City ligt net ten noordwesten van de dorpskern van Wabush. De twee kernen worden van elkaar gescheiden door Little Wabush Lake en de zuidelijke uitloper van het enorme Wabush Lake. Via de amper 100 m brede connectie tussen beide meren maakt de Trans-Labrador Highway (NL-500) de connectie tussen beide kernen.
De plaats ligt minder dan 10 km van de grens tussen Québec en Newfoundland en Labrador. Ze is via de 414 km lange Quebec North Shore and Labrador Railway verbonden met de Québecse havenstad Sept-Îles.

## Demografie

In 2021 telde Labrador City 7.412 inwoners. Daarmee is het de 11e grootste gemeente van de provincie en de op een na grootste van Labrador, na Happy Valley-Goose Bay.
* Demografische ontwikkeling van Labrador City tussen 1961 en 2021
* Bron: Statistics Canada (1961–1986, 1991–1996, 2001–2006, 2011–2016, 2021)

## Gezondheidszorg

In de gemeente bevindt zich het Labrador West Health Centre, een ziekenhuis dat daarnaast in hetzelfde complex ook rusthuisbedden aanbiedt. Het ziekenhuis valt onder de gezondheidsautoriteit Labrador-Grenfell Health.

## Sport

Op 27 maart 1983 vond de slotetappe van de wereldbeker langlaufen (seizoen 1982/83) plaats in Labrador City.
Labrador City is de geboorteplaats van Mark Nichols, Olympisch kampioen en wereldkampioen curling.

## Galerij

* De cokathedraal van het rooms-katholiek bisdom Corner Brook and Labrador
* Toegangsbord van de gemeente langs Route 500
* De rand van Labrador City met zicht op de watertoren
* Een ijzerertsmijn in de buurt van Labrador City
# Viaduct van José (spoor)

Het viaduct van José is een spoorwegviaduct bij José, een deelgemeente van Herve in de Belgische provincie Luik. Het viaduct is een deel van HSL 3, waar deze vanop het plateau aansluit bij de E40/A3-autosnelweg, bij het gelijknamige viaduct in de autosnelweg. Het viaduct is 422 m lang en wordt beheerd door Infrabel.
Het viaduct werd gebouwd in 2007, bij de aanleg van de HSL 3 tussen Luik en de Duitse grens. Omdat de bodem niet stabiel genoeg is, werden de pijlers in V-vorm gebouwd op een horizontale fundering.
# Stadsmuseum Grave

Het Stadsmuseum Grave is een streekmuseum in de Noord-Brabantse stad Grave, dat zich bevindt in de 17e-eeuwse Hampoort.

## Geschiedenis

Het museum is ontstaan uit de privé-verzameling van de Graafse amateurarcheoloog Martien Koolen. De verzameling groeide en daarom zocht en vond hij in 1977 een nieuwe uitstallingsruimte in het Oude Stadhuis. In 1979 werd een groot deel van de voorwerpen vernield door een verwarde man. In de jaren hierna werd vanuit de Graafse bevolking een nieuwe verzameling opgebouwd die archeologische voorwerpen, prenten en andere objecten omvatte. Deze verzameling ontgroeide de tentoonstellingsruimte in het Oude Stadhuis en verhuisde in 1980 naar een ruimte die behoorde tot de Sint-Elisabethkerk. De kerk had deze ruimte echter zelf weer nodig toen in 2002 de parochie samengevoegd werd met die van de Hemelvaartskerk. Om deze reden verhuisde het museum naar een historisch pand in de Lomberdstraat. Op 31 maart 2006 werd het museum ten slotte gehuisvest in een speciaal daarvoor ingericht deel van de Hampoort (1688).

## Programmering en inrichting

Het museum heeft een permanente tentoonstelling en organiseert wisselende exposities. Daarnaast maken de twee zogeheten brugkazematten van de Peel-Raamstelling, Kazemat Noord en Kazemat Zuid, deel uit van het museum. Hier worden speciale tentoonstellingen gehouden, betrekking hebbend op de Tweede Wereldoorlog. De permanente tentoonstelling, onder de titel Vensters op het Graafs erfgoed, is gegroepeerd rond een grote maquette die de stad Grave in het jaar 1845 uitbeeldt. Veel materiaal heeft betrekking op de geschiedenis van de streek en van de vesting. Ook worden er voorwerpen getoond die bij opgravingen zijn gevonden, en daarnaast beeldmateriaal en documentatie. Er wordt aandacht besteed aan Grave als meest belegerde stad van Nederland (Beleg van Grave (1586) en Beleg van Grave (1602)).

## Externe link

* Officiële website
# Ocean of Night

"Ocean of Night" is een nummer van de Britse band Editors. Het nummer verscheen op hun album In Dream uit 2015. Op 24 november van dat jaar werd het nummer uitgebracht als de vierde single van het album.

## Achtergrond

"Ocean of Night" is geschreven en geproduceerd door alle bandleden. Het nummer werd uitgebracht via PIAS Recordings. Het werd nergens een grote hit - enkel in Vlaanderen bereikte het de eerste plaats van de "Bubbling Under"-lijst, met tips voor de Ultratop 50 - maar bleek desondanks wel een populair nummer. Zo staat het in Nederland sinds 2016 in de Radio 2 Top 2000. De videoclip van het nummer werd uitgebracht op 23 november 2015 en werd geregisseerd door Rahi Rezvani. Het bevat beelden van het optreden van de band in het Olympia Theatre in Dublin. Tevens komt Slowdive-zangeres Rachel Goswell voor in de clip.

## NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '16 | '17 | '18 | '19 |
| Ocean of Night | 1946 | 1705 | 1865 | 1831 |
* ↑ Een getal geeft de notering aan en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2016 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot de laatste editie (2024).
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ocean of Night op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Mick van Buren

Mick van Buren (Ridderkerk, 24 augustus 1992) is een Nederlands voetballer die doorgaans centraal in de aanval speelt. Hij verruilde in 2024 Slavia Praag voor Cracovia Kraków.

## Clubcarrière

Van Buren begon met voetballen bij SV Slikkerveer voor hij in de jeugdopleiding van SBV Excelsior kwam. Hierna speelde hij in de gezamenlijke jeugdopleiding met Feyenoord. In het seizoen 2011/12 debuteerde hij in het eerste elftal van Excelsior, waarvoor zijn vader Leo van Buren ook 57 wedstrijden speelde. Van Buren is een kleinzoon van Theo Laseroms.
Van Buren verruilde Excelsior in 2013 voor Esbjerg fB, waarmee hij in de Superligaen ging spelen. Hij werd in de volgende drie jaar achtereenvolgens vijfde, achtste en elfde met de club. Daarmee plaatste hij zich in 2013/14 met Esbjerg voor de voorrondes van de UEFA Europa League en bleef hij met zijn club in 2015/16 één plaats boven de degradatiestreep.
Van Buren tekende in juni 2016 een contract tot medio 2019 bij Slavia Praag. Hij won met de club de ePojisteni.cz liga 2016/17 en de Pohár FAČR in 2018 en 2019. In januari 2020 werd hij verhuurd aan ADO Den Haag. In het seizoen 2020/21 speelt Van Buren op huurbasis voor SK Dynamo České Budějovice. Per januari 2021 keerde hij al terug bij Slavia. In september 2021 werd hij wederom verhuurd aan České Budějovice. Na een leenbeurt aan Slovan Liberec in 2022 vertrok hij in 2024 definitief bij Slavia. Van Buren tekende een tweejarig contract in Polen bij Cracovia Kraków.

## Clubstatistieken

| seizoen | club | land | competitie | duels | goals |
| 2011/12 | SBV Excelsior | Nederland | Eredivisie | 12 | 0 |
| 2012/13 | SBV Excelsior | Nederland | Eerste divisie | 28 | 13 |
| 2013/14 | Esbjerg fB | Denemarken | Superligaen | 26 | 7 |
| 2014/15 | Esbjerg fB | Denemarken | Superligaen | 17 | 5 |
| 2015/16 | Esbjerg fB | Denemarken | Superligaen | 25 | 6 |
| 2016/17 | SK Slavia Praag | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 10 | 0 |
| 2017/18 | SK Slavia Praag | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 16 | 5 |
| 2018/19 | SK Slavia Praag | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 13 | 3 |
| 2019/20 | SK Slavia Praag | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 14 | 1 |
| 2019/20 | ADO Den Haag (huur) | Nederland | Eredivisie | 4 | 0 |
| 2020/21 | Dynamo České Budějovice | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 8 | 1 |
| 2020/21 | SK Slavia Praag | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 12 | 1 |
| 2021/22 | SK Slavia Praag | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 2 | 0 |
| 2021/22 | → Dynamo České Budějovice | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 22 | 3 |
| 2022/23 | → FC Slovan Liberec | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 15 | 9 |
| 2022/23 | Slavia Praag | Tsjechië | 1. česká fotbalová liga | 14 | 4 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 238 | 58 |
# Moeder Oekraïne

Het Moeder Oekraïne (Oekraïens: Україна-Мати; Ukraina-Maty), voorheen Moederlandmonument geheten, is een monumentaal standbeeld in Kiev, de hoofdstad van Oekraïne. Het beeld maakt deel uit van het Nationaal Museum van de Geschiedenis van Oekraïne in de Tweede Wereldoorlog (Музей історії України у Другій світовій війні). Op 9 mei 1981 werd het onthuld.

## Omschrijving

Het roestvaststalen beeld staat op 62 meter hoogte op het hoofdgebouw van het museum met een totale structuur van 102 meter. Het zwaard in de rechterhand van het standbeeld is 16 meter, het schild in de linkerhand 13 bij 8 meter. Het symbool op het schild is het wapen van Oekraïne.
De herdenkingshal van het museum toont marmeren platen, met gebeeldhouwde namen van meer dan 11.600 soldaten en meer dan 200 arbeiders van het thuisfront die tijdens de oorlog zijn geëerd met de titel van Held van de Sovjet-Unie en Held van de Socialistische Arbeid.
Op de heuvel onder het museum worden traditionele bloemenshows gehouden.

## Achtergrond

In de jaren 1950 ontstond het plan om op de plaats van het huidige standbeeld twee monumenten te plaatsen, een van Vladimir Lenin en een van Jozef Stalin, elk bijna 200 meter hoog. Dit plan ging echter niet door. In de jaren 1970 besloot men dat het panoramische uitzicht over Kiev een oorlogsmonument verdiende.
Jevgeni Voetsjetitsj ontwierp het oorspronkelijke model, maar hij stierf in 1974. Het ontwerp vervolgens voltooid onder leiding van Vasyl Borodaj en daarbij aanzienlijk aangepast.
De definitieve plannen voor het standbeeld werden gemaakt in 1978, en de bouw begon in 1979. Het was controversieel. Velen hadden kritiek op de kosten en beweerden dat het geld beter had kunnen worden besteed. Ook in het hedendaagse Kiev blijft het beeld niet onomstreden. Sommigen zijn van mening dat het moet worden afgebroken.
In april 2015 verbood het parlement Sovjet- en communistische symbolen, straatnamen en monumenten, in een poging tot decommunisatie. Monumenten uit de Tweede Wereldoorlog zijn echter uitgesloten van deze wetten.
Volodymyr Vjatrovitsj, de directeur van het Oekraïense Instituut voor Nationale Herinnering, verklaarde in februari 2018 dat de Sovjet-hamer en sikkel op het schild van het monument moesten worden verwijderd om te voldoen aan de decommunisatiewetten. Hij stelde voor deze te vervangen door de Oekraïense drietand. In 2023 was het zover. Het symbool op het schild, de hamer en sikkel van de Sovjet-Unie, werd in juli 2023 gedemonteerd, en in augustus van dat jaar vervangen door het wapen van Oekraïne. De vervanging was op 14 augustus 2023 voltooid.

## Galerij

* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Motherland Monument op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

### Referenties

* 1 2 "KIJK. Standbeeld in Kiev krijgt nieuw Oekraïens wapenschild nadat Sovjetsymbolen al werden verwijderd", Het Laatste Nieuws, 7 augustus 2023. Geraadpleegd op 14 augustus 2023.
* ↑ Oekraïne haalt hamer en sikkel van monument in Kyiv. nos.nl (30 juli 2023). Geraadpleegd op 14 augustus 2023.
# 2186

Het jaar 2186 is een jaartal volgens de christelijke jaartelling.

## Gebeurtenissen

* 16 juli - Er is een zonsverduistering over Colombia, Venezuela en Guyana van 7 minuten en 29 seconden te zien. Dit is bijna het theoretische maximum. Voorspeld wordt dat dit de langste zonsverduistering in 10.000 jaar is.
* ↑ https://eclipse.gsfc.nasa.gov/SEsearch/SEsearchmap.php?Ecl=21860716 De eclips door de NASA. Gearchiveerd op 21 mei 2023.
# Miejska Górka (gemeente)

De gemeente Miejska Górka is een stad- en landgemeente in het Poolse woiwodschap Groot-Polen, in powiat Rawicki.
De zetel van de gemeente is in Miejska Górka.
Op 30 juni 2004 telde de gemeente 9276 inwoners.

## Oppervlakte gegevens

In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Miejska Górka 103,62 km², waarvan:
* agrarisch gebied: 88%
* bossen: 3,5%
De gemeente beslaat 18,73% van de totale oppervlakte van de powiat.

## Demografie

Stand op 30 juni 2004:
| Omschrijving | Totaal | Totaal | Vrouwen | Vrouwen | Mannen | Mannen |
| eenheid | aantal | % | aantal | % | aantal | % |
| inwoners | 9276 | 100 | 4655 | 50,2 | 4621 | 49,8 |
| bevolkingsdichtheid (inw./km²) | 89,5 | 89,5 | 44,9 | 44,9 | 44,6 | 44,6 |
In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1328,66 zł.

## Administratieve plaatsen (sołectwo)

Dąbrowa, Dłoń, Gostkowo, Karolinki, Kołaczkowice, Konary, Niemarzyn, Oczkowice, Piaski-Zalesie, Roszkowo, Roszkówko, Rozstępniewo, Rzyczkowo, Sobiałkowo, Topólka, Woszczkowo, Zakrzewo.
Zonder de status sołectwo : Annopol, Jagodnia, Melanowo, Zmysłowo.

## Aangrenzende gemeenten

Bojanowo, Jutrosin, Krobia, Pakosław, Pępowo, Poniec, Rawicz
# Vlag van Ehime

De prefecturale vlag van Ehime bestaat uit drie horizontale banen van geel, groen en geel in de verhouding 1:3:1 met op het midden aan de broekzijde een wit-oranje bloem. De bloem toont satsuma, de prefecturale bloem. Het wit van de bloemblaadjes staat voor bescheidenheid en vitaliteit, het groen voor vrede en hoop en het geel voor geluk. Het is een eenvoudige constructie die geen tekens bevat. De prefecturale vlag werd op 5 mei 1952 aangenomen.
De vorige prefecturale vlag werd aangenomen op 1 november 1989 en was een wit vlak met een rood, groen en blauw driekleurig embleem in het midden. Het embleem had een wervelende vorm en rood staat voor de zon, groen voor de berg Ishizuchi en blauw voor de Japanse Binnenzee. De vlag werd afgeschaft op 31 mei 1999, en wordt de vlag uit 1952 opnieuw aangenomen.
# Thomas-steengroeve

De Thomas-steengroeve (Arabisch: مقالع طوما , maqalie tuma, Engels: Thomas Quarry, Frans: carrière Thomas) is een archeologische en paleoantropologische vindplaats ten zuidwesten van Casablanca in Marokko. De groeve werd in 1969 internationaal bekend onder deskundigen nadat daar het fossiel van een onderkaak van een mensachtige werd ontdekt. De vondst werd, net als de onderkaak van Ternifine uit Algerije, aanvankelijk toegeschreven aan het geslacht Atlanthropus. Tegenwoordig wordt het geïnterpreteerd als een Noord-Afrikaanse variant van Homo erectus.
Meer recentelijk zijn tussen 1994 en 2011 stenen werktuigen en andere fossielen van mensachtigen teruggevonden, waaronder een volledige onderkaak van Homo erectus in 2008. De fossielen en artefacten worden beschouwd als het oudste bewijs van de aanwezigheid van individuen van het geslacht Homo in wat nu Marokko is.

## Naam

De naam Thomas Quarry gaat terug op de naam van de familie Thomas, die het steengroeveterrein pachtte nadat vanaf 1907 grote hoeveelheden zandsteen moesten worden aangekocht voor de aanleg van de haven van Casablanca. Het terrein was oorspronkelijk verdeeld in steengroeven I, II en III, waarvan de laatste ook wel Oulad Hamida 1 werd genoemd.

## Vondsten

Het eerste mensachtige fossiel, een halve onderkaak met vijf kiezen, werd in 1969 door een student ontdekt tijdens steendelvingswerkzaamheden in Groeve I. Een exacte toewijzing aan een specifieke, dateerbare vondstlaag bleek onmogelijk. Hoewel in 1975 verdere vondsten werden aangekondigd (uit Groeve III), werden de sedimenten in het steengroevegebied pas systematisch gedateerd nadat er eind jaren tachtig nieuwe opgravingen werden gestart. Tijdens dit werk werden onder meer vier tanden gevonden die afkomstig waren van individuen van het geslacht Homo uit een laag die ongeveer 500.000 jaar oud was. De in 2008 ontdekte menselijke onderkaak kwam uit een iets diepere laag en wordt daarom als iets ouder beschouwd. Er werden ook talloze stenen werktuigen blootgelegd in nog diepere lagen, waarvan de ouderdom in 2021 werd gedateerd op 1,3 miljoen jaar.
In 2016 werd nog een bijzondere vondst gemeld. In een ongeveer 500.000 jaar oude laag was een dijbeen ingebed, waarvan de schacht talloze bijtsporen vertoonde van een roofdieren, waarschijnlijk een hyena. De vondst wordt beschouwd als bewijs dat vroege mensen deel uitmaakten van het dieet van roofdieren. Het was niet mogelijk om vast te stellen of de eigenaar van het bot gevangen was of pas na zijn dood werd opgegeten.
# Meron Knikman

Meron Ameha Knikman is een Ethiopisch-Nederlands-Belgisch feministe. Ze is sinds 2020 voorzitter van de Belgische Vrouwenraad. Haar specialiteit is migratierecht.

## Biografie

Knikman is geboren in Ethiopië, verhuisde op haar zevende naar Nederland en woonde als tiener in Saudi-Arabië.
Naar haar studies werkte ze bij meerdere organisaties rond asiel en migratie, zoals CAW Antwerpen en Vluchtelingenwerk Vlaanderen, en als inhoudelijk directeur bij het Minderhedenforum.
In 2020 werd ze verkozen als voorzitter van de Vrouwenraad, waar ze sinds 2018 al actief was als vice-voorzitter.
* ↑ Meron Knikman nieuwe voorzitter Vrouwenraad. De Standaard. Geraadpleegd op 8 november 2024.
* ↑ Meron Knikman aan het woord over vrouwenrechten. Samen Ferm. Geraadpleegd op 8 november 2024.
* ↑ Meron Knikman nieuwe voorzitter van de Vrouwenraad. Bruzz. Geraadpleegd op 8 november 2024.
# Who Says

Who Says is een nummer van de Amerikaanse singer-songwriter John Mayer uit 2009. Het is de eerste single van zijn vierde studioalbum Battle Studies.
De plaat deed wat stof opwaaien in Amerika door de eerste zin: "Who says I can't get stoned". Mayer benadrukt dat het nummer gaat over vrijheid. Vrijheid om zelf te bepalen wat je zelf doet. Het kleine liedje haalde de 17e positie in de Amerikaanse Billboard Hot 100, in de Nederlandse Top 40 kwam het nummer een plekje lager.

## NPO Radio 2 Top 2000

| Nummer met noteringen in de NPO Radio 2 Top 2000 | '14 | '15 | '16 |
| Who Says | 1575 | 1560 | 1852 |
* ↑ Een getal geeft de notering aan en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
* ↑ 2014 was het eerste jaar met een notering voor dit nummer.
* ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot de laatste editie (2024).
# Maniho ngaitahu

Maniho ngaitahu is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Miek Engelenburg

Anna Maria Dorothea Emily (Miek) Engelenburg (Breda, 7 februari 1908 – Amsterdam, 1 april 2008) was een Nederlands pianiste.
Ze kreeg haar muziekopleiding van Henri van Nieuwenhoven (eerste pianolessen), Evert Cornelis, Willem Petri (harmonieleer en contrapunt) en Anton van der Horst. Daarna vertrok zij naar Parijs om er les te nemen bij Robert Casadesus. Vervolgens begon een zegetocht langs de concertzalen van Nederland, waarbij ze onder de (top-)dirigenten als Eduard van Beinum, Eduard Flipse, Henri Hermans, Hein Jordans, Paul van Kempen, Kor Kuiler, Ignace Neumark, Willem van Otterloo, Jan Out, Albert van Raalte, Carl Schuricht, Frits Schuurman, Jaap Spaanderman en Henk Spruit speelde. Daarbij schuwde ze zeker geen nieuw repertoire zoals het Pianoconcert van Benjamin Britten. Zo haalde ze in 1950 de kranten toen ze met Jaap Drielsma en het Maastrichts Stedelijk Orkest onder leiding van André Rieu sr. een uitvoering gaf van het Concert voor twee piano's en slagwerk van Béla Bartók. In 1947 had ze al de première gegeven van Leo Smits Divertimento voor piano vierhandig. In aanvulling op de concerten, gaf ze recitals in binnen- en buitenland en was ze ook op de radio te horen.
Ze trad vier keer op met het Concertgebouworkest.
Ze was dochter van Cornelis Marie Engelenburg en Josemina Johanna Wilod-Versprille. Ze was enige tijd (tussen circa 1931 en 1951) getrouwd met Evert Cornelis, de zoon van dirigent Evert Cornelis en betrokken was hij het Residentieorkest. Hun dochter Solita/Soledad Cornelis (30 oktober 1949 - 17 januari 2016) werd na leerlinge te zijn geweest van Aurèle Nicolet fluitist, voornamelijk in Duitsland en Frankrijk. In dat laatste land was ze op televisie te zien met het werk Syrinx voor fluit solo van Claude Debussy. In Duitsland was ze solofluitiste in het Deutsche Radio Philharmonie Saarbrücken Kaiserslautern.
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; aanvulling 109
* Poster op Europeana
* Opus Klassiek
* Forbidden Music Regained