OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Karimama

Karimama is een van de 77 gemeenten (communes) in Benin. De gemeente ligt in het departement Alibori. Karimama heeft een oppervlakte van 6.102 km² en telde 66.353 inwoners in 2013. Karimama is onderverdeeld in vijf arrondissementen:
* Birni-Lafia
* Karimama-Centre
* Bogo-Bogo
* Kompa
* Monsey
In de gemeente ligt het nationaal park W en hierdoor is er toeristisch potentieel. Veeteelt en rijstteelt zijn belangrijke economisch activiteiten. Karimama is samen met Malanville de gemeente met de grootste rijstproductie van het land.

## Geschiedenis

De plaats is halfweg de 19e eeuw gesticht door de Gourmancthé die afkomstig waren uit het huidige Burkina Faso. Na het uiteenvallen van het Songhairijk vestigden zich hier Dendi. Vanaf 2020 werden gewapende islamfundamentalisten van Islamitische Staat actief in het gebied. Zij recruteren voornamelijk onder de Fulani en gebruiken het nationaal park als schuilplaats. Op 14 mei 2024 doodden Beninese soldaten acht vermoedelijke jihadisten in Karimama.

## Geografie

De Niger vormt de noordelijke grens van de gemeente. De rivieren Mékrou en Alibori stromen door de gemeente. In het westen grenst de gemeente aan Burkina Faso.

## Bevolking

In 2002 telde de gemeente 39.579 inwoners. In 2013 waren dit er 66.353.
De Dendi vormen de voornaamste bevolkingsgroep. Andere belangrijke groepen zijn de Fulani en de Gourmancthé.
    Opm: Bevolkingscijfers in duizendtallen
    Bron: Karimama Commune in Benin; 1979-2013: volkstellingen
    Bron: Institut National de la Statistique Benin; 2013: volkstelling

## Geboren

* Nassirou Bako-Arifari (1962), politicus

## Afbeeldingen

* Markt van Karimama
* Riviertransport in de buurt van Karimama
* De Mékrou in Monsey
* Kompa
* Rijstvelden in Birni
* ↑ (en) Karimama Commune in Benin (citypopulation.de) Geraadpleegd op 20 augustus 2024.
* ↑ (fr) MONOGRAPHIE DE LA COMMUNE DE GLAZOUE. Gemeente Glazoué (2023). Geraadpleegd op 18 december 2024.
* ↑ (en) Islamic State in Benin: (retaking) Alibori from Niger. Clingendael Report (2022-12). Geraadpleegd op 25 juli 2024.
* ↑ (en) Benin soldiers kill eight suspected jihadists in Karimama. Geopolitical Report (17 mei 2024). Geraadpleegd op 25 juli 2024.
* ↑ Volkstelling 2002-02-15 insae, geraadpleegd via geohive. Gearchiveerd op 31 maart 2022.
* ↑ (fr) Destination Bénin: Karimama, Dendi Ganda, Immense capital touristique rehaussé par le parc W.. Gouvernement de la république du Bénin (8 januari 2021). Geraadpleegd op 25 juli 2024.
# Michel Doneda

Michel Doneda (Brive-la-Gaillarde, 21 november 1954) is een Franse jazzsaxofonist van avant-garde en creatieve jazz.

## Biografie

Michel Doneda begon zijn muzikale carrière op 15-jarige leeftijd in lokale bands. Begin jaren 1980 richtte hij in Toulouse het saxofoontrio Hic et Nunc op met Didier Masmalet en Steve Robins. Hij werkte in Marseille met de GRIM-formatie en met Louis Sclavis. Later speelde hij op het Chantenay-Villedieu Festival en werkte hij samen met de muzikantencoöperatie Nato, gedurende welke tijd hij ook speelde met musici als Fred Van Hove, John Zorn, Lol Coxhill, Raymond Boni, Phil Wachsmann, Ravi Prasad, Joëlle Léandre en anderen.
In 1986 werd hij lid van een trio met Daunik Lazro op baritonsaxofoon en Lê Quan Ninh als drummer en nam hij zijn eerste albums op onder zijn eigen naam. Eind jaren 1980 werkte hij ook in een trio met Alain Joule en Barre Phillips, evenals met Dominique Regef en Elvin Jones en in verschillende formaties met Beñat Achiary. In 1993 reisde hij naar Gabon, alwaar hij onderzoek deed naar Afrikaanse muziek. Na zijn terugkeer speelde hij o.a. met Elliott Sharp en Jin Hi Kim. In 1994 nam hij het album Open Paper Tree op voor het toenmalige freejazzlabel FMP. In 1998 werd het soloalbum Anatomie Des Clefs gemaakt. In 2007 speelde hij in Parijs met tenorsaxofonist Mats Gustafsson en de groep Sonic Youth. Hij werkt vaak in het trio John Russell en Roger Turner. Doneda speelt alleen sopraansaxofoon en sopraninosaxofoon.

## Discografie

* 1985: Terra
* 1988: General Gramophon
* 1988: Aranoa
* 1991: L'Élémentaire Sonore
* 1992: Egyptian Fantasy
* 1994: Open Paper Tree (FMP)
* 1995: Ce n'est pourtant (L'impreinte Digitale)
* 1995: M'Uoaz (Scisors)
* 1998: Anatomie Des Clefs (Potlatch)

## Literatuur

* Philippe Carles, André Clergeat & Jean-Louis Comolli, Dictionnaire du jazz, Ed. Robert Laffont, Coll. Bouquins, Paris, 1994, S. 338, ISBN 2-221-07822-5.
* Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide of Jazz on CD. 6th Edition. Penguin, London 2002, ISBN 0-14-051521-6.
* ↑ Michel Doneda - Biography. puffskydd.free.fr. Gearchiveerd op 26 april 2021. Geraadpleegd op 26-04-2021.
* ↑ Michel Doneda. www.efi.group.shef.ac.uk. Gearchiveerd op 18-5-2021. Geraadpleegd op 26-04-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Michel Doneda op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibsys: 4061495
* Bibliothèque nationale de France: cb13991103j (data)
* Gemeinsame Normdatei: 134946022
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5519 1220
* Library of Congress Control Number: no98018480
* MusicBrainz: 9881e6e3-d89c-45e5-a523-a8f4a6739367
* Système universitaire de documentation: 153432926
* Virtual International Authority File: 66660590
* WorldCat (via VIAF): 66660590
# Michel Draguet

Michel Draguet (1964) is een Belgisch kunsthistoricus en hoogleraar.
In 2005 werd hij tot lid benoemd van de Afdeling Geschiedenis en Kritiek van de Klasse der Schone Kunsten van de Académie royale de Belgique. Vanaf 2005 was hij de Directeur Generaal van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België. Hij was in die functie verantwoordelijk voor de oprichting van het Magritte Museum (2009) en het Fin-de-Siècle Museum (2013). Op 1 mei 2011 werd zijn benoeming hernieuwd voor een periode van zes jaar. Het was de bedoeling om in 2023 aan een vierde termijn te beginnen, maar eind 2022 kwam er ernstige kritiek vanuit de organisatie over zijn museum- en personeelsbeleid. Dit leidde tot een onderzoek door Belspo. Hoewel het onderzoek de aantijgingen niet heeft kunnen bevestigen, besloot Draguet, in overleg met de staatssecretaris voor wetenschapsbeleid Thomas Dermine, om niet voor de vierde ambtstermijn te gaan.
Draguet is hoogleraar aan de Université libre de Bruxelles. Als kunsthistoricus is hij gespecialiseerd in kunst uit de 19e en 20e eeuw. Hij schreef monografieën over Fernand Khnopff, James Ensor, Kazimir Malevitsj, René Magritte, Christian Dotremont en Gao Xingjian.
Op 17 september 2018 werd hij benoemd, door de minister Vande Put van Defensie, tot lid van de wetenschappelijke raad van het War Heritage Institute voor een mandaat van zes jaar.
# Michel Dussuyer

Michel Dussuyer (Cannes, 28 mei 1959) is een voormalig profvoetballer uit Frankrijk, die speelde als doelman voor onder meer AS Cannes en OGC Nice. Na zijn actieve loopbaan stapte hij het trainersvak in. Dussuyer was sindsdien als voetbalcoach vooral werkzaam in Afrika. Op 29 januari 2017 levert hij zijn contract als bondscoach van Ivoorkust na het teleurstellend verlopen toernooi om de Afrika Cup, waar de Ivoriaanse voetbalploeg als titelverdediger reeds in de groepsfase strandt.
# Brandvlei

Brandvlei is een dorp gelegen in de gemeente Hantam in de regio Karoo in de Zuid-Afrikaanse provincie Noord-Kaap. Brandvlei is gelegen in de buurt van een grootte zoutpan in de streek "Boesmanland", ook wel bekend als Dorsland en moet niet worden verward met het Brandvlei gelegen ten zuiden van Worcester in de provincie West-Kaap. In de omgeving van Brandvlei wordt zout gewonnen en er zijn ook verschillende bosjesmantekeningen te zien.

## Geschiedenis

Waar nu Brandvlei is gelegen vestigde zich in de 19e eeuw een trekboer genaamd "Ou Brand", vandaar de naam van het dorp. Brand vestigde zich op deze plaats aan de "Sakrivier", een droge rivierbedding, die zich alleen bij gelegenheden met water vult na goede regenval. Deze regenval heeft meestal tot gevolg dat plotselinge overstromingen optreden. Door z'n overstroming in 1961 werd de nederzetting in tweeën gesneden. Na het herstel van de aangerichte verwoestingen werd Brandvlei in 1962 erkend als gemeente. Verneukpan is gelegen halverwege tussen Brandvlei en Kenhardt.

## Natuur en klimaat

Het gebied had eens een subtropisch klimaat, zoals tijdens het Mioceen. De vele fossielen die zijn gevonden ondersteunen dit feit. Vanaf 1910 gebruikten de boeren een irrigatiemethode vergelijkbaar met die welke voor duizenden jaren werd gebruikt door de Egyptenaren. Doordat het grondoppervlak plat is stroomt het water niet makkelijk weg. Op deze manier werd het regenwater verspreid over een groter gebied en kon het bezinken in de grond. De vochtigheid in het gebied is voldoende om op erg kleine schaal gewassen te verbouwen. De boeren leefden van deze gewassen wanneer de regenval was gestopt. Op de lange termijn was deze methode echter niet te handhaven, aangezien het verdampte water zout en andere mineralen later liet in de grond. Vandaag de dag wordt deze methode daarom niet langer toegepast.
De streek bevat erg weinig vegetatie, voornamelijk erg laag struikgewas en geel gras, te midden van een rotsachtig en woestijnachtig landschap. Wanneer je reist ten noorden van Brandvlei naar Kenhardt trek je door een groots maar ledig landschap voor de volgende 200 km. Tijdens het regenseizoen verzamelen de vogels zich in de zoutpannen, wanneer deze water bevatten na de regenval. In het gebied zijn temperaturen van 40°C en hoger zijn niet ongebruikelijk.

## Bezienswaardigheden

* Vogelleven
De zoutpannen veranderen na de zomerregens in vogelreservaten.
* NG Kerk
Bezoek de oude Nederduits-Gereformeerde Kerk, in neogotische stijl.
* Lekkerlê and Kans
Twee boerderijen waar schitterende voorbeelden van Sanrotstekeningen kunnen worden bezichtigd.
* 'Verneukpan
In 1929, Sir Malcolm Campbell probeerde hier zonder succes om het wereld snelheidsrecord over land te verbeteren. Hij reed meer dan 300 miles per uur in zijn "Napier-Campbell Blue Bird".
* Paragliding
In 1993 werd hier het record gevestigd voor de grootste hoogtetoename (4526m). De regio Karoo is erg thermisch en verschillende paraglidingrecords zijn hier over de jaren gevestigd.
# Stabilisatorstang

Een stabilisatorstang is een massieve staaf van hetzelfde materiaal als de veren, die in auto's wordt gebruikt om het overhellen in bochten te beperken, terwijl de veerwerking behouden blijft. De stabilisatorstang maakt deel uit van het chassis. De staaf verbindt het onderste uiteinde van de wielophanging op dezelfde as. Doordat de staaf het uiteinde van beide veren verbindt is het niet meer mogelijk dat de ene veer helemaal inveert en de andere helemaal niet. Het verschil in inveren wordt zo beperkt. Dit merk je vooral in bochten, waarin de auto minder overhelt naar de buitenkant van de bocht. De dikte van de stang staat in verband met de mate waarop het voertuig de krachten tijdens het nemen van een bocht van het binnenste wiel naar het buitenste wiel overbrengt.

## Onderhoud

De stabilisatorstang is in essentie een onderhoudsvrij onderdeel van het voertuig, en hoeft alleen vervangen te worden wanneer deze gebroken of overmatig gecorrodeerd is. De stabilisatorkoppelstangen – kortweg koppelstangen – verbinden de stabilisator met beide wielen. Deze stangen hebben een lagerbus in de uiteinden om de energietranslatie ongehinderd en stil te laten verlopen. De lagerbussen verslijten na verloop van tijd en gebruik, en in uitzonderlijke gevallen verbuigen of breken de koppelstangen. Daarnaast is de stabilisatorstang verbonden aan de onderzijde van de carrosserie van het voertuig door (in de regel) twee rubberen lagers. Deze laten de stabilisatorstang op en neer bewegen bij iedere veerbeweging. Na verloop van tijd en gebruik slijten en verdrogen ook deze lagers waardoor ze speling en geluid kunnen produceren.
# Khalid Boukichou

Khalid Boukichou (Nador, 17 september 1992) is een Belgisch-Marokkaans basketballer die doorgaans als center speelt.

## Carrière

Boukichou maakte zijn debuut in de derde afdeling bij Atomia Brussels in het seizoen 2008/2009 waarvoor hij twee seizoenen zou spelen. Nadien speelde hij Royal Anderlecht en kortstondig ook voor Chabab Rif Al Hoccima in de hoogste Marokkaanse afdeling. In 2011 maakte hij de overstap naar Telenet Oostende. In zijn eerste seizoen werd hij nog regelmatig uitgespeeld bij de Oostendse satellietclub Gistel in de Belgische tweede klasse. Na de komst van trainer Dario Gjergja kreeg hij echter meer speelkansen en anno 2016 komt Boukichou elke wedstrijd aan spelen toe. Met Telenet Oostende werd Boukichou 5 keer landskampioen en 5 keer bekerwinnaar.
In 2017 trekt Boukichou naar het Franse Élan Chalon, na een seizoen naar reeksgenoot Élan béarnais Pau-Lacq-Orthez. Na dat seizoen zet hij een stap terug naar de Franse tweede klasse bij SLUC Nancy Basket. Hij speelt dan korte tijd ook voor het Kosovaarse Sigal Prishtina. Hij keert terug naar België en gaat spelen bij Proximus Spirou. Na een seizoen keert hij terug naar Frankrijk om te spelen bij BCM Gravelines-Dunkerque. Voor het seizoen 2021/22 ging hij spelen voor het Saoedische Ohod Medina. Op 23 februari 2022 maakte Boukichou de overstap naar het Marokkaanse AS Salé waarmee hij landskampioen werd. In januari 2023 keerde hij terug naar de Franse tweedeklasser SLUC Nancy Basket. Hij keerde nadien terug naar het Marokkaanse AS Salé.
Boukichou maakte ook deel uit van de Belgische nationale ploeg.

## Palmares
### Club
#### Telenet Oostende

* Belgisch landskampioenschap: 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
* Beker van België: 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
* Belgische Supercup: 2014, 2015
* Belgische basketbalbeker MVP: 2016

#### Sigal Prishtina

* Kosovaars landskampioen: 2019
* Kosovaarse beker: 2019

#### AS Salé

* Marokkaans landskampioen: 2022
* ↑ Center Khalid Boukichou (ex-Oostende en ex-Charleroi) tekent bij Franse eersteklasser Nancy. Het Belang van Limburg. Gearchiveerd op 20 maart 2023. Geraadpleegd op 20 maart 2023.
* (en) Profiel op Realgm
* (en) Profiel op FIBA-website
* (en) Profiel op Thisisbasketball
* (en) Profiel op Fibaeurope
# Michel Jungblut

Michel Jungblut (Remich, 28 mei 1887 – aldaar, 27 oktober 1977) was een Luxemburgs beeldhouwer.

## Leven en werk

Michel Jungblut was een zoon van dakdekker Pierre Joseph Jungblut en Marguerite Griffrath. Hij trouwde met Anna Declairfayt (ca.1887-1950). Zij waren de ouders van de schilder Victor Jungblut en oom en tante van beeldhouwer Josy Jungblut.
Jungblut werd opgeleid tot houtsnijder en meubelmaker en was later ook als steenbeeldhouwer actief. Naast heiligenbeelden leverde hij vooral kerkelijk meubilair. Hij toonde zijn werk tussen 1926 en 1938 tijdens de jaarlijkse salons van de Cercle Artistique de Luxembourg. Begin 1932 nam Jungblut deel aan een ontwerpwedstrijd voor een monument ter herdenking aan minister van staat Paul Eyschen en werd derde, na Joseph Sünnen en Jean Curot. Op de Olympische Zomerspelen in Los Angeles (1932) nam hij als enige Luxemburger deel aan het onderdeel beeldhouwen tijdens de kunstwedstrijden, met een sculptuur van een doelman. Hij vertegenwoordigde zijn land ook op de wereldtentoonstelling van 1935 in Brussel. Op de New York World's Fair van 1939 werden in het Luxemburgs paviljoen vier gietijzeren standbeelden van vier meter hoog geplaatst, die verschillende beroepsgroepen symboliseerden. Michel Jungblut -geassisteerd door broer Joseph- beeldde de wijnbouw uit, Claus Cito de ambachten, Albert Kratzenberg de mijnbouw en Lucien Wercollier de landbouw. In 1940 was hij met Jean-Théodore Mergen en Michel Haagen betrokken bij de heroprichting van de 'Société des Artistes Décorateurs du Grand-Duché de Luxemburg Ardeco', die eerder maar kort (1923-1929) had bestaan.
Michel Jungblut overleed op 90-jarige leeftijd.

## Enkele werken

* voor 1938 hoogaltaar in de Sint-Stephanuskerk in Remich.
* 1939 ontwerp beeld van de wijnbouw voor de wereldtentoonstelling in New York
* 1948? fragmenten voor de barokke preekstoel in de Sint-Willibrordusbasiliek in Echternach.
* ↑ Jos Welter, red. (1993) Rétrospective : Cent ans d'art luxembourgeois 1893-1993. Luxemburg: Cercle Artistique de Luxembourg / Crauthem: Lux-Print. ISBN 2-919970-24-0.
* ↑ Burgerlijke stand van Remich: geboorten 1887, akte n° 24. Hij werd ingeschreven als Michel Jungbluth.
* ↑ (en) "Michel Jungblut", Olympedia. Gearchiveerd op 3 mei 2024.
* ↑ "Neuer Kunstgewerbeverein", Luxemburger Wort, 27 februari 1940.
# Talent van het jaar

De titel Talent van het jaar wordt toegekend aan een Nederlandse sporter tijdens het NOC*NSF Sportgala in samenwerking met de NOS. De Nederlandse sportbonden dragen daartoe de kandidaten voor. Een onafhankelijke vakjury selecteert uit deze voordrachten vervolgens drie genomineerden. Nederlandse A-sporters kiezen vervolgens het sporttalent van het jaar uit de drie genomineerden.

## Geschiedenis

In 1973 is de AVRO gestart met de Tom Schreursprijs voor jonge Nederlandse sporttalenten. De omroeporganisatie heeft tot en met 1998 zorg gedragen voor de toekenning van deze prijs. In de periode 1999 tot en met 2009 heeft de prijs een naamswijziging ondergaan en werd uitgereikt door NOC*NSF onder de titel 'de Junior'. In 2010 reikte de Nederlandse Lotto voor het eerst de Young Talent Award uit, tijdens de Lotto Sport Awards. Sindsdien wordt de Young Talent Award uitgereikt tijdens het NOC*NSF Sportgala.

## Overzicht winnaars
### Tom Schreursprijs

| Jaar | Winnaar | Discipline |
| 1973 | Harm Kuipers | Schaatsen |
| 1974 | Jos Hermens | Atletiek |
| 1975 | Olga Commandeur | Atletiek |
| 1976 | Marianne Heeren | Turnen |
| 1977 | Bettine Vriesekoop | Tafeltennis |
| 1978 | KNKV | Korfbal |
| 1979 | Harry Schulting | Atletiek |
| 1980 | Marianne van der Torre | Tennis |
| 1981 | Robert de Wit | Atletiek |
| 1982 | Rob Druppers | Atletiek |
| 1983 | Edwin en Daphne Jongejans | Schoonspringen |
| 1984 | Tom Cordes | Wielrennen |
| 1985 | – | – |
| 1986 | – | – |
| 1987 | Jessica Gal | Judo |
| 1988 | – | – |
| 1989 | Richard Groenendaal | Veldrijden |
| 1990 | Falko Zandstra | Schaatsen |
| 1991 | Jan Siemerink | Tennis |
| 1992 | – | – |
| 1993 | – | – |
| 1994 | – | – |
| 1995 | Natasja Burgers | Handbal |
| 1996 | – | – |
| 1997 | – | – |
| 1998 | – | – |

### De Junior

| Jaar | Winnaar | Discipline |
| 1999 | Mark Tuitert | Schaatsen |
| 2000 | Rutger Smith | Atletiek |
| 2001 | Hinkelien Schreuder | Zwemmen |
| 2002 | – | – |
| 2003 | Michaëlla Krajicek | Tennis |
| 2004 | Kai Reus | Wielrennen |
| 2005 | Thomas Dekker | Wielrennen |
| 2006 | Marianne Vos | Wielrennen |
| 2007 | Marvin de la Croes | Judo |
| 2008 | Ranomi Kromowidjojo | Zwemmen |
| 2009 | Melissa Boekelman | Atletiek |

### Young Talent Award

| Jaar | Winnaar | Discipline |
| 2010 | Dimi de Jong | Snowboarden |
| 2011 | Dafne Schippers | Atletiek |
| 2012 | Laura Smulders | BMX |
| 2013 | Mathieu van der Poel | Veldrijden |
| 2014 | Max Verstappen | Autosport |
| 2015 | Marrit Steenbergen | Zwemmen |
| 2016 | Eythora Thorsdottir | Turnen |
| 2017 | Harrie Lavreysen | Wielrennen |
| 2018 | Matthijs de Ligt | Voetbal |
| 2019 | Keet Oldenbeuving | Skateboarden |
| 2020 | Geen verkiezing wegens coronaviruspandemie | Geen verkiezing wegens coronaviruspandemie |
| 2021 | Enzo Kuworge | Gewichtheffen |
| 2022 | Joanne van Lieshout | Judo |
| 2023 | Niels Laros | Atletiek |
| 2024 | Angel Daleman | Schaatsen |

## Externe link

* NOC*NSF Talent van het jaar
Sportman · Sportvrouw · Sportploeg · Paralympische sporter · Talent · Coach · Carrièreprijs
# Michel Mandel

Michel Mandel (Antwerpen, 24 januari 1926 − 20 januari 2017) was een Belgisch-Nederlands fysisch chemicus en hoogleraar aan de Universiteit Leiden. Internationaal gold hij als een deskundige op het gebied van diëlektrische spectroscopie en polyelektrolyten.

## Biografie

Mandel promoveerde in 1955 te Brussel. Per 1 september 1958 werd hij benoemd tot lector aan de Universiteit Leiden in de fysische chemie. Op 8 mei 1964 werd hij benoemd tot gewoon lector met dezelfde leeropdracht. Op 13 juni 1961 werd hij benoemd tot gewoon hoogleraar aan diezelfde universiteit. Hij aanvaardde dat ambt op 9 november 1962. Zijn oratie had als titel De ontwikkeling van de chemie tot fysische wetenschap.
Hij was gasthoogleraar in Israël, Italië en België. Daarnaast was hij hoofdredacteur van het tijdschrift Biophysical Chemistry. In 1991 ging hij met emeritaat; even daarvoor was hem bij gelegenheid van zijn 65e verjaardag een symposium aangeboden.
Mandel was de jongere broer van de econoom en trotskist Ernest Mandel.

## Publicaties

* Mandel, Michel, and U. P. Strauss. Polyelectrolytes. Dordrecht: Reidel, 1974.
* Bedeaux, D. ; Leyte, J.C. ; Smit, J.A.M. Polyelectrolytes. Papers presented at the International Symposium on Polyelectrolytes, Leiden University, Leiden, December 13-14, 1990 and dedicated to Professor Michel Mandel on the occasion of his 65th birthday (24th January 1991). Amsterdam [etc.], 1991.

### Artikelen, een selectie

* Mandel, Michel, and André Jenard. "Dielectric behaviour of aqueous polyelectrolyte solutions. Part 1." Transactions of the Faraday Society 59 (1963): 2158-2169.
* Koene, Rudolf S., and Michel Mandel. "Scaling relations for aqueous polyelectrolyte-salt solutions. 1. Quasi-elastic light scattering as a function of polyelectrolyte concentration and molar mass." Macromolecules 16.2 (1983): 220-227.
* Mandel, Michel. "The Poisson-Boltzmann equation for aqueous solutions of strong polyelectrolytes without added salt: the cell model revisited." The Journal of Physical Chemistry 96.10 (1992): 3934-3942.
* Wissenburg, P., Odijk, T., Cirkel, P., & Mandel, M. (1995). "Multimolecular aggregation of mononucleosomal DNA in concentrated isotropic solutions." Macromolecules, 28(7), 2315-2328.
* ↑ Overlijdensbericht, NRC, 27 januari 2017.
* ↑ Theo Odijk, "Michel Mandel 65", in: Bedeaux e.a. (1991, p. vii-viii)
* ↑ Profiel, op: Leidse hoogleraren vanaf 1575.
* ↑ 'In memoriam: Prof. Michel Mandel', op: universiteitleiden.nl, 26 januari 2017. Gearchiveerd op 26 november 2024.
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 095092765
* Système universitaire de documentation: 18512044X
* Virtual International Authority File: 295623441
* WorldCat (via VIAF): 295623441
# Michel Moortgat

Michel Moortgat (Ukkel, 5 mei 1967) is een Belgisch ondernemer.

## Levensloop

Na zijn studies - licentiaat in de handelswetenschappen in Brussel en studies aan de Vlerick School voor Management - ging hij aan de slag binnen het familiebedrijf Brouwerij Duvel Moortgat, in het Antwerpse Breendonk. De brouwerij werd in 1871 opgericht door zijn overgrootvader Jan Leonardus Moortgat.
In 1992 werd hij bestuurder en in 1998 CEO van de brouwerij, waarvan Duvel het bekendste merk is. Het bedrijf ging in 1999 naar de beurs. In maart 2013 verliet Duvel Moortgat de beurs. In de recente periode kende de onderneming een voortdurende omzetstijging en nam het Brouwerij De Koninck, Brouwerij van Achouffe, Brewery Ommegang en Brouwerij Liefmans over. Samen met zijn broers Bernard en Philippe controleert hij 86% van de brouwerij.
Sinds 2018 is Moortgat bestuurder van koekjesproducent Lotus Bakeries.
Hij is ook voorzitter van het Erfgoedfonds van de Koning Boudewijnstichting en een gedreven verzamelaar van hedendaagse beeldende kunst.

## Erkenning

In januari 2011 werd Moortgat door lezers en jury van het tijdschrift Trends verkozen tot Manager van het Jaar 2010.
In 2024 werd hij opgenomen in de Galerij der Prominenten van Voka Antwerpen-Waasland.
* Familie Moortgat, De Rijkste Belgen
* ↑ Duvel verdwijnt op 12 maart van de beurs, De Tijd, 19 februari 2013.
* ↑ Michel Moortgat brengt VS-ervaring in bestuur Lotus, De Tijd, 10 april 2018. Gearchiveerd op 5 december 2020.
* ↑ Trends verkiest Michel Moortgat tot manager van jaar 2010, Trends, 11 januari 2011.
* ↑ Brouwer Michel Moortgat opgenomen in eregalerij Voka: "Bijzonder fier", Made in Antwerpen, 12 september 2024. Gearchiveerd op 13 september 2024.