# Serpentisuchops

Serpentisuchops is een geslacht van de Plesiosauria dat tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Noord-Amerika. De enige benoemde soort is Serpentisuchops pfisterae.

## Vondst en naamgeving

Bij Redbird in Niobrara County, Wyoming, werd in 1995 op de Old Woman Anticline, de zuidoostelijke helling van het Powderbekken, een skelet gevonden van een plesiosauriër. De eigenaresse van de grond, Anna Pfister, doneerde het exemplaar aan het Glenrock Paleon Museum. Daar werd het jarenlang geprepareerd door een team van de zogenaamde Bone Bidies.
In 2022 werd de typesoort Serpentisuchops pfisterae benoemd en beschreven door Walter Scott Persons IV, Hallie P. Street en Amanda Kelley. De geslachtsnaam is afgeleid van het Latijn serpens, "slang", Souchos, de Griekse naam voor de Egyptische krokodillengod, en oops, Grieks voor "gezicht". De naam verwijst naar de afwijkende combinatie van een lange nek met een langsnuitige schedel. De naam werd gesuggereerd door de filoloog Andrew Alwine. De soortaanduiding eert Pfister.
Het holotype, GPM5001, is gevonden in een laag schalie van de bovenste Pierre Shale die dateert uit het vroege Maastrichtien 70 tot 69,59 miljoen jaar oud. Het bestaat uit een skelet met schedel. Behalve een gedeeltelijke schedel met onderkaken bewaart het een volledige reeks van tweeëndertig halswervels, vier borstwervels, de voorste drie ruggenwervels, zes losse ruggenwervels, twee sacrale wervels, twee voorste staartwervels, een reeks van zestien meer achterste staartwervels, een reeks van elf chevrons, het linkerdarmbeen en het linkerschaambeen.

## Beschrijving

De lengte van Serpentisuchops werd geschat op zeven meter. Dat maakt het een van de langste Polycotylidae.
De beschrijvers stelden verschillende onderscheidende kenmerken vast. Sommige daarvan zijn autapomorfieën, unieke afgeleide eigenschappen. Het dentarium van de onderkaak draagt het hoge aantal van zesendertig tanden. Het angulare draagt maar voor 0,3% bij aan de totale lengte van de symfyse van de onderkaken. De wervels vóór de rug tellen tweeëndertig halswervels en vier borstwervels. De achterste halswervels hebben doornuitsteeksels die bovenaan horizontaal verbreed zijn in de lengterichting. Het darmbeen heeft een voorste uiteinde dat het horizontaal langste deel ervan vormt en het overdwars dunste deel en dat afgerond noch taps toelopend is, maar een abrupte en horizontaal rechte rand uitmaakt. Het schaambeen heeft een buitenste achterrand die naar voren uitsteekt en sterk kromt om in bovenaanzicht en onderaanzicht een haak te vormen.
Verder is er een unieke combinatie van op zich niet unieke kenmerken. Het spleniale is op de bovenkant van de symfyse bekeken niet zichtbaar en beide angularia naderen elkaar niet op de onderzijde van de gepaarde onderkaken. De ruggenwervels hebben horizontaal lange centra en doornuitsteeksels met horizontaal lange en platte toppen. De achterste binnenrand van het schaambeen is sterk gekromd, maar eindigt niet in een opvallend uitsteeksel naar achteren en strekt zich niet zo ver naar achteren uit als het gewrichtsfacet van het zitbeen.

## Fylogenie

Sepentisuchops is in de Polycotylidae geplaatst, meer bepaald in de Polycotylinae. Gedacht werd dat de lange snuit geërfd was van meer verre voorouders, maar dat de lange nek een specialisme is. De nek zou het in een snelle beweging vangen van kleine prooien vergemakkelijkt kunnen hebben.
Het volgende cladogram toont de positie in de evolutionaire stamboom.
| Polycotylinae | Eopolycotylus Polycotylus Serpentisuchops Dolichorhynchops tropicensis (Scalamagnus) Trinacromerum Dolichorhynchops osborni Dolichorhynchops bonneri (Martinectes) Dolichorhynchops herschelensis Georgiasaurus |

## Literatuur

* (en) Persons, Walter Scott, Street, Hallie P., Kelley, Amanda (2022-10). A long-snouted and long-necked polycotylid plesiosaur from the Late Cretaceous of North America. iScience 25 (10): 105033. PMID: 36317161. PMC: PMC9617461. DOI:10.1016/j.isci.2022.105033.