OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Zwartfigurige stijl

De zwartfigurige stijl van beschildering van oud-Grieks aardewerk (Grieks: μελανόμορφα, melanomorpha) is een van de latere stijlen voor het decoreren van Griekse vazen in de oudheid. Het was met name in algemeen gebruik tussen de 7e en de 5e eeuw v.Chr., maar er zijn ook exemplaren uit de 2e eeuw v.Chr. Stilistisch gezien kan de stijl onderscheiden worden van de voorafgaande oriëntaliserende stijl en de opvolgende roodfigurige stijl van aardewerk.
Figuren en ornamenten werden op het oppervlak van het aardewerk als een soort silhouet aangebracht. Delicate contouren werden voor het bakken in de verf gegraveerd. Details konden benadrukt worden door dekkende kleuren aan te brengen, meestal wit en rood. De belangrijkste centra voor deze stijl waren eerst het handelsknooppunt Korinthe en later Athene. Andere bekende productielocaties waren in Laconië, Boeotië, oostelijk Griekenland en Italië. Met name in In Italië ontwikkelden zich individuele stijlen die voor een groot deel bedoeld waren voor de Etruskische markt. Griekse zwartfigurige vazen waren zeer populair bij de Etrusken, blijkens veelvuldige import. Griekse kunstenaars maakten objecten speciaal voor de Etruskische markt, die verschilden in vorm en decoratie van hun normale producten. De Etrusken ontwikkelden ook hun eigen zwartfigurige keramiek op basis van Griekse modellen.
Zwartfigurige beschildering van vazen was de eerste kunststijl die een aanzienlijk aantal duidelijk identificeerbare kunstenaars heeft opgeleverd. Sommigen zijn bekend onder hun echte namen, andere alleen door een in de wetenschappelijke literatuur pragmatisch gekozen naam. Attica was in het bijzonder het centrum voor bekende kunstenaars. Enkele bekende schilders van zwartfigurig keramiek waren:
* Clitias (570–560 v.Chr.)
* Nearchos (565–555 v.Chr.)
* Exekias (545-520 v.Chr.)
* de Naucratis schilder (575–550 v.Chr.)
* Sophilos (6e eeuw v.Chr.)
# Usar Mapin

Usar Mapin is een bestuurslaag in het regentschap Sumbawa van de provincie West-Nusa Tenggara, Indonesië. Usar Mapin telt 2360 inwoners (volkstelling 2010).
# Utama (Cijeungjing)

Utama is een bestuurslaag in het regentschap Ciamis van de provincie West-Java, Indonesië. Utama telt 3232 inwoners (volkstelling 2010).
# Utamong

Utamong is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Besar van de provincie Atjeh, Indonesië. Utamong telt 205 inwoners (volkstelling 2010).
# Uteun Bunta

Uteun Bunta is een bestuurslaag in het regentschap Bireuen van de provincie Atjeh, Indonesië. Uteun Bunta telt 680 inwoners (volkstelling 2010).
# Uteun Pulo

Uteun Pulo is een bestuurslaag in het regentschap Nagan Raya van de provincie Atjeh, Indonesië. Uteun Pulo telt 759 inwoners (volkstelling 2010).
# Uteun Rungkom

Uteun Rungkom is een bestuurslaag in het regentschap Bireuen van de provincie Atjeh, Indonesië. Uteun Rungkom telt 337 inwoners (volkstelling 2010).
# Uteun Sikumbong

Uteun Sikumbong is een bestuurslaag in het regentschap Bireuen van de provincie Atjeh, Indonesië. Uteun Sikumbong telt 336 inwoners (volkstelling 2010).
# Vi Suku

Vi Suku is een bestuurslaag in het regentschap Solok van de provincie West-Sumatra, Indonesië. Vi Suku telt 5854 inwoners (volkstelling 2010).
# Vii Koto Talago

Vii Koto Talago is een bestuurslaag in het regentschap Lima Puluh Kota van de provincie West-Sumatra, Indonesië. Vii Koto Talago telt 9103 inwoners (volkstelling 2010).
# Wadasmalang

Wadasmalang is een bestuurslaag in het regentschap Kebumen van de provincie Midden-Java, Indonesië. Wadasmalang telt 5088 inwoners (volkstelling 2010).
# Wahas

Wahas is een bestuurslaag in het regentschap Gresik van de provincie Oost-Java, Indonesië. Wahas telt 1442 inwoners (volkstelling 2010).
# Wailolong (Ile Mandiri)

Wailolong is een bestuurslaag in het regentschap Flores Timur van de provincie Oost-Nusa Tenggara, Indonesië. Wailolong telt 1483 inwoners (volkstelling 2010).
# Waiwerang Kota

Waiwerang Kota is een bestuurslaag in het regentschap Flores Timur van de provincie Oost-Nusa Tenggara, Indonesië. Waiwerang Kota telt 4238 inwoners (volkstelling 2010).
# Wajak Kidul

Wajak Kidul is een bestuurslaag in het regentschap Tulungagung van de provincie Oost-Java, Indonesië. Wajak Kidul telt 2596 inwoners (volkstelling 2010).
# Omiodes simialis

Omiodes simialis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Achille Guenée in een publicatie uit 1854.
De soort komt voor in Florida, Cuba, de Dominicaanse Republiek, Puerto Rico, Honduras, Costa Rica, Venezuela, Frans-Guyana en Brazilië .
* 1 2 3 Moth Photographers Group. 2019. Omiodes simialis Guenée, 1854. Geraadpleegd op 26-10-2023.
* ↑ Miller, Jacqueline & Matthews, Deborah & Warren, Andrew & Solis, Maria & Harvey, Donald & Gentili-Poole, Patricia & Lehman, Robert & Emmel, Thomas & Covell, Charles. (2012). An annotated list of the Lepidoptera of Honduras. Insecta Mundi. A Journal of World Insect Systematics. 0205.
* ↑ Ratnasingham, S. & Hebert, P. D. N. Omiodes simialis. Barcode Of Life Data System (BOLD). Geraadpleegd op 26-10-2023.
# Palpita kimballi

Palpita kimballi is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Eugene Gordon Munroe in een publicatie uit 1959.
De soort komt voor in de Verenigde Staten (Florida), Cuba en de Dominicaanse Republiek.
# Jinzhou

Jinzhou is een stad in de provincie Liaoning van China. Jinzhou ligt in de prefectuur Jinzhou en is daar de zetel van. Jinzhou heeft 689.300 inwoners (2001).
Deze regio is de oorsprong van het paardenras met dezelfde naam; Jinzhou.

## Geboren

* Wu Yu (1997), schaatser

## Externe link

* (zh) Website van de stad Jinzhou
Stadsprefecturen: Anshan · Benxi · Chaoyang · Dandong · Fushun · Fuxin · Huludao · Jinzhou · Liaoyang · Panjin · Tieling · Yingkou
# Novomoskovskaja (Troitskaja-lijn)

Novomoskovskaja (Russisch: Новомосковская) is een station van de Troitskaja-lijn van de Moskouse metro dat op 28 december 2024 werd geopend.

## Geschiedenis

Aanvankelijk was het de bedoeling dat het zuidelijke eindpunt van de, in 2014 geplande, Kommoenarka-radius bij het gelijknamige dorp zou komen. In 2016 werd Salarjevo als het nieuwe zuidelijke eindpunt van de Sokolnitsjeskaja-lijn geopend. Tijdens de opening liet burgemeester Sobjanin weten dat deze lijn de tweede metroverbinding naar Kommoenarka moest worden. Het eindpunt van deze verlenging zou komen bij Stolbovo, een dorp iets ten zuiden van Kommoenarka, en het station werd dan ook onder de naam Stolbovo aanbesteed.
Op 20 juni 2019 werd het stationsdeel van de Sokolnitsjeskaja-lijn geopend en op 26 augustus 2019 werd aangekondigd dat de Kommoenarka-lijn zou worden doorgetrokken naar Krasnaja Pahra op 45 kilometer ten zuiden van het Kremlin. Het eerste station aan deze verlenging ten zuiden van Kommoenarka zou de overstap bij Stolbovo worden hetgeen op 21 oktober 2019 werd goedgekeurd. Op 20 juli 2021 kreeg ook Stolbovo de naam Kommoenarka en het aanvankelijk geplande eindpunt kreeg de naam Batsjoerinskaja. De naam Stolbovo is doorgeschoven naar het gezamenlijke depot van de Troitskaja-lijn en de Sokolnitsjeskaja-lijn, dat ten zuiden van het station is gebouwd. In de zomer van 2024 werd besloten om de de overstap tussen de Sokolnitsjeskaja-lijn en de Troitskaja-lijn te noemen naar de okroeg waar het station ligt. Zodoende was het station al voor de opening toe aan zijn derde naam, dit keer Novomoskovskaja. De naam Kommoenarka is sindsdien weer terug bij het station dat in de eerste plannen voor de lijn die naam zou krijgen.

## Ligging en inrichting

Het betreft een enkelgewelfdstation dat vrijwel haaks ligt op het gelijknamige station aan de Sokolnitsjeskaja-lijn. Aan de stadszijde is een verbindingsspoor tussen de beide lijnen waarover materieel gewisseld kan worden tussen de Troitskaja-lijn en het depot. Aan de zuidwest kant van het perron liggen vier sporen waarvan de middelste twee als keer- en opstelsporen dienen, de buitenste sporen zullen vanaf 2028 dienstdoen voor het metroverkeer van en naar Troitsk dat in de uitgewerkte plannen van de verlenging het zuidelijke eindpunt is. Hierom is de lijn op 20 juli 2021 dan ook Troitskaja genoemd.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Коммунарка (станция метро, Троицкая линия) op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Wu Yu

Wu Yu kan verwijzen naar:
* Wu Yu (schaatser)
* Wu Yu (boksster)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Wu Yu en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Pauline Broekema

Taetske Pauline Broekema (Groningen, 29 juni 1954) is een Nederlandse journaliste en schrijfster.
Broekema, dochter van Swier Broekema, groeide op in de stad Groningen. Direct na de middelbare school, het Wessel Gansfortcollege in Groningen, koos ze voor de journalistiek. Ze begon bij de Meppeler Courant. Ze werkte daarna bij het Noordhollands Dagblad in Hoorn en vervolgens bij Hier en Nu-radio, de actualiteitenrubriek van de NCRV.
Sinds 1984 was ze redacteur-verslaggever bij NOS Nieuws. Ze noemt zichzelf een 'journalistieke alleseter met een bijzondere belangstelling voor geschiedenis, maatschappelijke ontwikkelingen, kunst, cultuur en volksgezondheid'.
In december 2018 nam Broekema na er 34 jaar als verslaggever te hebben gewerkt, afscheid van de NOS om zich te kunnen toeleggen op het schrijven, het geven van lezingen en workshops en andere projecten. Broekema is getrouwd en moeder van drie kinderen. Ze woont in het Gooi.
Bij de NOS combineerde ze de verslaggeving met het schrijven. Ze schreef in de Journaal-periode onder meer Benjamin, Het Boschhuis en Het uiterste der zee over twee Joodse families in Noord-Groningen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit boek werd de basis voor de voorstelling “De dochter van Meijer” met The Amsterdam Consort en Pauline als verteller. Het Boschhuis dat in 2014 bij De Arbeiderspers verscheen, werd lovend besproken en er zijn inmiddels meer dan 10.000 exemplaren van verkocht. Het portret van haar moeder op de omslag werd gemaakt door Annie Borst Pauwels. Haar een na laatste boek Het uiterste der zee over twee Joodse families in Noord-Groningen tijdens WO II is verschenen in 2018 en kreeg lovende kritieken.
In april 2020 verscheen “Tekenares van Montparnasse” over de kunstenares Edith Auerbach (Keulen 1899-Parijs 1994). In Museum Belvédère was het werk van Auerbach te zien, van 18 april-28 juni 2020 op de tentoonstelling Contre l’Oubli.In 2012 maakte Broekema, naar aanleiding van een reportage in het NOS Journaal samen met prof. Paul Sars een tentoonstelling voor het Vrijheidsmuseum 1944-1945 in Groesbeek over de verzetsvrouw Diet Kloos en de dichter Paul Celan.
In 2013 hield ze de voordracht bij de bijeenkomst in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, voorafgaand aan de Nationale Dodenherdenking op de Dam.
In 2012 en 2013 deed ze met Helma Coolman onderzoek naar het onbekende Kamp Warschau. Ook hier vormde een reportage in het NOS Journaal de basis. Broekema en Coolman leverden materiaal voor een tentoonstelling in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork en schreven samen een boek over het kamp.
# Zr.Ms. Koning der Nederlanden (1877)

De Zr. Ms. Koning der Nederlanden was een ironclad ramtorenschip met een ijzeren romp van de Koninklijke Marine. Het schip werd gebouwd op de Rijkswerf in Amsterdam in begin jaren zeventig van de negentiende eeuw en was het grootste schip in Nederlandse dienst tijdens de negentiende eeuw.

## Specificaties

De hoofdbewapening van het schip bestond uit twee 280 mm kanonnen verdeeld over twee torens en vier enkele 120 mm kanonnen. Het pantser langs de zij van de romp was 200 mm dik en het pantser rond de geschuttorens 300 mm dik. Het schip was 85 meter lang, 15 meter breed en had een diepgang van bijna zes meter. De waterverplaatsing bedroeg 5400 ton. De motoren van het schip leverden 4400 pk waarmee een snelheid van 12 knopen gehaald kon worden. Het schip werd bemand door 256 man.

## Dienstgeschiedenis

Tijdens de bouw werd het door marine-ingenieur B.J. Tideman ontworpen schip hernoemd van Matador naar Koning der Nederlanden. Het schip werd op 28 oktober 1874 te water gelaten op de Rijkswerf te Amsterdam. Op 16 februari 1877 werd de Koning der Nederlanden in dienst genomen.
In de late jaren negentig van de negentiende eeuw werd het schip omgebouwd tot wachtschip en gestationeerd in Soerabaja in Nederlands-Indië, waar het op 1 december 1899 in dienst gesteld werd. Van 1916 tot 1923 was het schip verbonden aan de onderzeebootdienst. De Koning der Nederlanden werd daarna afgelost door de Pelikaan.
Op 2 maart 1942, tijdens de Slag om Java, werd het schip onklaar gemaakt en afgezonken om te voorkomen dat de Japanners het in handen zouden krijgen.

## Externe link

* Foto’s op maritiemdigitaal.nl
* ↑ maritiemdigitaal.nl. Geraadpleegd op 4 april 2010.
* ↑ (en) HNLMS Koning der Nederlanden (1874). Geraadpleegd op 28 december 2024.
* ↑ scheepvaartmuseum.nl : Maritieme kalender 1872. Gearchiveerd op 28 maart 2016. Geraadpleegd op 31 juli 2012.
* ↑ scheepvaartmuseum.nl : Maritieme kalender 1874. Gearchiveerd op 3 april 2016. Geraadpleegd op 31 juli 2012.
* 1 2 3 (en) Koning der Nederlanden. Dutchsubmarines.com. Geraadpleegd op 28 december 2024.
# Patania surinamensis

Patania surinamensis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst voorgesteld als Phalaena urticalis surinamensis door Jan Sepp in een publicatie uit 1846.
De soort komt voor in de Canada, Verenigde Staten, Cuba, Jamaica, de Dominicaanse Republiek, Puerto Rico, Mexico, Guatemala, Nicaragua, Costa Rica, Panama, Venezuela, Suriname, Frans-Guyana, Brazilië en Ecuador.
* ↑ Sepp, J. (1828–1855). Natuurlijke Historie van Surinaamsche Vlinders, naar het leven geteekend. / Papillons de Surinam, dessinés d'aprés nature. (3 delen). Amsterdam. 328 pp., 152 platen. Pag. 137–138, plaat 65.
* 1 2 3 4 5 Moth Photographers Group. 2019. Patania silicalis (Guenée, 1854). Geraadpleegd op 28-12-2024.
* ↑ Matthew J. C. Barnes Pleuroptya silicalis. A preliminary illustrated catalogue of the larger moths of Jamaica. Geraadpleegd op 28-01-2022.
* ↑ Bernard Landry, Yves Basset, Paul D. N. Hebert & Jean-Michel Maes (2020). On the Pyraloidea fauna of Nicaragua Tropical Lepidoptera Research, Volume 30, Number 2. pag. 93-102.
# Cystodytes fuscus

Cystodytes fuscus is een zakpijpensoort uit de familie van de Polycitoridae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1988 voor het eerst geldig gepubliceerd door Françoise Monniot.
# Maia Tsjiboerdanidze

Maia (Maja) Tsjiboerdanidze (Georgisch: მაია ჩიბურდანიძე) (Koetaisi, 17 januari 1961) is een Georgisch schaakster. Sinds 1984 is ze grootmeester. Tsjiboerdanidze werd vijf keer achter elkaar wereldkampioen en was daarmee na Nona Gaprindasjvili de succesvolste Georgische schaakster.

## Schaakcarrière

In 1977 werd Tsjiboerdanidze vrouwenkampioen van de Sovjet-Unie en in 1978 werd ze erkend als schaakmeester. Haar spelstijl wordt omschreven als solide en agressief.

### Werelddominantie

Tsjiboerdanidze werd in 1978 wereldkampioen bij de vrouwen door Nona Gaprindasjvili met 8½-6½ te verslaan, waarmee Gaprindasjvili's dominantie op het wereldtoneel na 16 jaar ten einde kwam.
Ze prolongeerde haar wereldtitel meerdere keren met succes, in 1981 tegen Nana Aleksandria (8-8), in 1984 tegen Irina Levitina (8-5), in 1986 tegen Jelena Achmilovskaja (8½-5½) en in 1988 tegen Nana Ioseliani (8½-7½). In 1991 raakte ze de titel kwijt aan Xie Jun, waar ze met 6½-8½ van verloor. Hiermee kwam een einde aan drie decennia Georgische hegemonie in het vrouwenschaken. In 1994 won Tsjiboerdanidze samen met Susan Polgar het kandidatentoernooi en werd vervolgens in de kandidatenmatch door haar weggespeeld (1½-5½).
Tsjiboerdanidze deed in de periode 1978 tot 2008 in totaal dertien keer mee aan de Schaakolympiade, warvan ze negen keer met haar team de gouden medaille won. Ze is daarmee na Gaprindasjvili de succesvolste schaakster in de Schaakolympiade.
Buiten het vrouwenschaak zijn haar voornaamste wapenfeiten een eerste plaats in Banja Luka 1985, en een derde plaats in Bilbao 1987, na Anatoli Karpov en Ulf Andersson.

### Na 2000

Sinds 2000 wordt het wereldkampioenschap voor vrouwen verspeeld in de vorm van een knock-outtoernooi. Dit formaat lijkt Tsjiboerdanidze goed te liggen. In 2001 bereikte ze de halve finale, net als in 2004. In 2006 bracht ze het tot de kwartfinale.
Een aantal resultaten sinds 2002 van Tsjiboerdanidze:
* In 2002 deed ze mee aan de Schaakolympiade te Bled waar Rusland op de tweede plaats eindigde. Hier won ze van Zhaoqin Peng. China werd eerste.
* In de North Urals Cup 2004, en sterk bezet vrouwentoernooi eindigde ze op de tweede plaats. Het toernooi werd gewonnen door Almira Skripchenko terwijl Jekaterina Kovalevskaja op de derde plaats eindigde.
* In de North Urals Cup 2005 werd ze met 4 punten zevende.
* In de North Urals Cup 2005 eindigde ze met 5 punten op de gedeelde 4e tot 6e plaats
# Psara dryalis

Psara dryalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst gepubliceerd in 1859 door Francis Walker.
De soort komt voor in het westen van de Verenigde Staten, Cuba, Jamaica, de Dominicaanse Republiek, Puerto Rico en Sint-Maarten.
* 1 2 3 4 5 Moth Photographers Group. 2019. Psara dryalis (Walker, 1859). Geraadpleegd op 28-12-2024.
* ↑ Naturalis Biodiversity Center. 2022. Psara dryalis. Dutch Caribbean Species Register. Geraadpleegd op 13-5-2022.
# Psara pargialis

Psara pargialis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst in 1920 gepubliceerd door William Schaus.
De soort komt voor in Cuba en Brazilië.
# NGC 7525-1

NGC 7525-1 is een elliptisch sterrenstelsel in het sterrenbeeld Pegasus. Het hemelobject werd op 3 november 1864 ontdekt door de Duitse astronoom Albert Marth.

## Synoniemen

* MK 316
* ZWG 431.19
* NPM1G +13.0560
* IRAS 23111+1344
* PGC 70731
# EXKi

EXKi is een Belgische keten van fastfoodrestaurants, die inzet op duurzame en gezonde voeding. De keten heeft restaurants in verschillende Belgische steden, maar ook in het buitenland. EXKi biedt gezonde en verse kant-en-klaarmaaltijden aan en hecht belang aan duurzaamheid.

## Geschiedenis

De keten werd opgericht in 2000 door de drie vrienden Frédéric Rouvez, Nicolas Steisel en Arnoud de Meeus. In 2001 opende het eerste restaurant in een pand aan de Naamsepoort in Brussel. In september van dat jaar opende een tweede zaak in de Brusselse Nieuwstraat. In januari 2002 trok men ook buiten Brussel, met de opening van het derde filiaal in Antwerpen aan de De Keyserlei. In 2004 opende een eerste buitenlandse zaak in Turijn in Italië. Dat jaar en in 2005 openden nog meerdere restaurants in België en Turijn. In 2006 startte men een restaurant aan de Parijse Boulevard des Italiens. De volgende jaren volgde nog restaurants in het groothertogdom Luxemburg, België, Frankrijk en in enkele internationale luchthavens.
Sinds 2011 is EXKi ook in Nederland gevestigd met een restaurant in Den Haag. In 2014 volgde een eerste restaurant in de Verenigde Staten, namelijk in New York. In 2017 werden de twee restaurants in New York gesloten en trok Exki zich helemaal terug uit de Verenigde Staten. In 2018 werd de stap naar Duitsland gemaakt en werd het eerste Duitse restaurant geopend in Keulen. Daarnaast werd in dat jaar een restaurant in Spanje in Barcelona geopend.
In 2018 had EXKi 96 filialen, waarvan 40 in België. Van de Belgische vestigingen waren 24 eigen filialen en 16 werden geëxploiteerd door franchisenemers. In 2017 behaalde de keten een omzet €138 miljoen met 1.400 medewerkers.
Aandeelhouders van EXKi zijn (stand 2020): Frédéric Rouvez, de familie Dossche (67%) en Iris Belgium (18%). Vierde aandeelhouder, Nicolas Steisel, heeft zijn aandelenbezit (8,9%) verkocht aan de drie overige aandeelhouders.

## Externe link

* (nl) Officiële website
* 1 2 3 Neerman, Pauline, Exki op de rand van het faillissement?. RetailDetail BE (7 november 2024). Geraadpleegd op 7 november 2024.
* ↑ (fr) La Libre.be, Frédéric Rouvez, CEO et co-fondateur d’Exki : "Qu’on fasse comme en 2008 quand on a sauvé le secteur bancaire". LaLibre.be (23 januari 2021). Gearchiveerd op 28 januari 2021. Geraadpleegd op 29 januari 2021.
* ↑ EXKi trekt met overheidsgeld naar New York. Site-Trends-NL (4 september 2013). Gearchiveerd op 10 april 2021. Geraadpleegd op 29 januari 2021.
* ↑ Exki geeft VS op. RetailDetail (7 juni 2017). Gearchiveerd op 20 december 2018. Geraadpleegd op 29 januari 2021.
* 1 2 Groeiend Exki zet stap naar Duitsland en Spanje. RetailDetail (1 juni 2018). Gearchiveerd op 3 februari 2021. Geraadpleegd op 29 januari 2021.
* 1 2 Drie miljoen extra voor Exki. RetailDetail (25 september 2020). Gearchiveerd op 2 februari 2021. Geraadpleegd op 29 januari 2021.
# Apatou (plaats)

Apatou is een gemeente in Frans-Guyana. De gemeente telde 9.818 inwoners op 1 januari 2021. De naamgevende hoofdplaats van de gemeente is gelegen is aan de Marowijne die in het Frans Maroni wordt genoemd en de grens met Suriname vormt. De hoofdplaats Apatou is een Aluku dorp, maar wordt door marrons van vele stammen bewoond. Het dorp is in 1882 gesticht door Kapitein Apatou, en is later naar hem vernoemd. Sinds 2010 is Apatou verbonden met het wegennetwerk van Frans-Guyana.

## Geschiedenis

Apatou was een gids van de Franse ontdekkingsreiziger Jules Crevaux. De tweede reis was een tocht van Frans Guyana tot aan Colombia, en vervolgens was Apatou samen met Crevaux naar Parijs gegaan. Apatou keerde naar zijn geboortedorp L'Enfant Perdu terug als een beroemdheid, maar zijn nauwe contacten met de Franse overheid waren een bron van jaloezie. In 1882 heeft Apatou het dorp Moutendé gesticht. Hij kreeg van zijn stam een kapiteinstitel en een salaris van de Franse overheid. In 1885 werd een katholieke missie in het dorp geopend. Na het overlijden van Apatou is de naam van het dorp Moutendé gewijzigd in Apatou.
In 1930 werd Apatou een onderdeel van Inini, een niet-zelfstandig gebied dat rechtstreeks door de gouverneur werd bestuurd. In 1969 werd de commune (gemeente) Papaichton/Grand Santi/Apatou opgericht en kreeg het gebied een democratisch bestuur met burgemeester en wethouders. In 1976 werd Apatou een zelfstandige gemeente.
Andere dorpen in de gemeente zijn Maïman, Patience, en de Paramacca nederzetting Providence.

## Transport

De hoofdplaats kon oorspronkelijk alleen worden bereikt via de Marowijne. In 2010 werd de weg naar Saint-Laurent-du-Maroni geopend. Als openingsceremonie begon de Tour de Guyane, de lokale wielerwedstrijd, in Apatou.

## Demografie

Apatou was zeer dunbevolkt met 618 inwoners in een gebied van 2,020 km² in 1982, maar is fors gestegen naar 9,482 inwoners in 2019.

## Dorpen

* Providence, een Paramaccaans dorp in de gemeente

## Sport

Het lokale voetbalteam is ASC Agouado en speelt in de Division d'Honneur. Het voetbalstadion is Stade de Moutendé en heeft een capaciteit van 1,000 bezoekers.

## Galerij

* Huis in Apatou (1903)
* Straat in Apatou
* Standbeeld van kapitein Apatou
* Annex van het gemeentehuis