OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Honduras op de Olympische Zomerspelen 2024

Honduras nam deel aan de Olympische Zomerspelen 2024 in Parijs.

## Aantal Deelnemers

Hieronder volgt een overzicht van de atleten die zich kwalificeerden voor de Olympische Zomerspelen van 2024.
| Sport | Mannen | Vrouwen | Totaal |
| Atletiek Atletiek | 1 | 0 | 1 |
| Worstelen Worstelen | 1 | 0 | 1 |
| Zwemmen Zwemmen | 1 | 1 | 2 |
| Totaal | 3 | 1 | 4 |

## Deelnemers en resultaten
### Atletiek
#### Loopnummers
##### Mannen

| Atleet | Onderdeel | Voorronde | Voorronde | Series | Series | Herkansingen | Herkansingen | Halve finale | Halve finale | Finale | Finale |
| Atleet | Onderdeel | Tijd | Rang | Tijd | Rang | Tijd | Rang | Tijd | Rang | Tijd | Rang |
| Melique García | 100 m | 10,76 | 5 | Niet geplaatst | Niet geplaatst | n.v.t. | n.v.t. | Niet geplaatst | Niet geplaatst | Niet geplaatst | Niet geplaatst |

### Worstelen
#### Grieks-Romeinse stijl
##### Mannen

| atleet | onderdeel | eerste ronde | kwartfinale | halve finale | herkansing | finale / BM | finale / BM |
| atleet | onderdeel | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | rang |
| Kevin Mejía | −97 kg | Assakalov V 3 - 5 | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst |

### Zwemmen
#### Mannen

| atleet | onderdeel | series | series | halve finale | halve finale | finale | finale |
| atleet | onderdeel | tijd | rang | tijd | rang | tijd | rang |
| Julio Horrego | 200 m schoolslag | 2.18,91 | 24 | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst |

#### Vrouwen

| atlete | onderdeel | series | series | halve finale | halve finale | finale | finale |
| atlete | onderdeel | tijd | rang | tijd | rang | tijd | rang |
| Julimar Ávila | 200 m vrije slag | 2.04,88 | 22 | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst |
# Teluk Buton

Teluk Buton is een bestuurslaag in het regentschap Natuna van de provincie Riau-archipel, Indonesië. Teluk Buton telt 278 inwoners (volkstelling 2010).
# Andrew Wood (diplomaat)

Sir Andrew Marley Wood GCMG (Gibraltar, 2 januari 1940) is een voormalig Brits diplomaat.

## Biografie

Wood werd geboren in Gibraltar en studeerde aan het Ardingly College en King’s College te Cambridge.
Na het doorlopen van een rij diplomatieke posten, diende hij van 1985 tot 1989 als Brits ambassadeur in het voormalige Joegoslavië. Van 1995 tot 2000 was hij Brits ambassadeur in Rusland en Moldavië (land), waarna hij de diplomatieke dienst wegens pensionering verliet.

## Loopbaan

In het verlengde van de diplomatieke dienst, vervulde Wood functies bij verschillende instellingen, zoals de Russisch-Britse Kamer van Koophandel, de Buitenlandse & Koloniale Investeringsmaatschappij en het Brits-Russisch Centrum. Hij was senior adviseur aan of van de raadgevende besturen van Ernst & Young, Renaissance Capital en het British Consultants' Bureau. Destijds adviseerde hij ook de Britse premier Tony Blair over de omgang met Russische investeringen.

## Onderscheidingen

Wegens zijn verdiensten voor het Verenigd Koninkrijk werd hij in 2000 onderscheiden met het Knight Grand Cross of the Order of St. Michael and St. George (GCMG).

## Russische connectie Donald Trump

Begin januari 2017 kwam er een Trump-rapport van de hand van de Britse inlichtingenconsultant en voormalig geheim agent Christopher Steele in de publiciteit, dat de beweringen van kandidaat- en president-elect Donald Trump over zijn Russische connecties categorisch logenstrafte. Aangezien de beweringen in het document niet door bewijzen worden ondersteund, beperkten de mainstreammedia zich tot berichtgeving over de geobjectiveerde samenvatting (2 A4'tjes) van de 35 bladzijden. Het internetmedium Buzzfeed besloot het na enkele dagen wel integraal te openbaren.
Belangrijkste uitkomsten bleken: a. de Russische steun aan vastgoed-tycoon en potentieel presidentskandidaat Trump vindt al circa vijf jaar plaats en b. de Russische geheime dienst beschikt over video-opnamen uit 2013 van een ontmoeting van Donald Trump met een stel prostituees in de presidentiële suite van het Ritz Carlton Hotel in Moskou.
Emeritus-diplomaat Wood raakte vanwege het potentiële chantage-risico van het tweede punt voor de president-bondgenoot dermate verontrust dat hij hierover senator John McCain aansprak tijdens een internationale conferentie in Canada. Wood benadrukte hierbij vanuit ervaringen in zijn Russische periode in te kunnen staan voor Steele's professionaliteit en integriteit.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Andrew Wood (diplomaat) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Bussy-Saint-Martin

Bussy-Saint-Martin is een gemeente in het Franse departement Seine-et-Marne (regio Île-de-France) en telt 573 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Torcy en is een van de 26 gemeenten van de nieuwe stad Marne-la-Vallée.
Het van oorsprong 16e-eeuwse Kasteel van Rentilly is eigendom van de Communauté d’agglomération de Marne et Gondoire. Het kasteel, dat volledig werd bekleed met spiegelende platen, en zijn park werden omgebouwd tot een centrum van hedendaagse kunst.

## Geschiedenis

In de 13e eeuw werd de parochie van Bussy gesplitst in Bussy-Saint-Martin en Bussy-Saint-Georges.

## Geografie

De oppervlakte van Bussy-Saint-Martin bedraagt 2,6 km², de bevolkingsdichtheid is 220,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Bussy-Saint-Martin met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Agustín Ibarrola

Agustín Ibarrola Goicoechea (Basauri, 18 augustus 1930 – Galdakao, 17 november 2023) was een Spaans-Baskische schilder en beeldhouwer.

## Leven en werk

Ibarrola ontwikkelde zich als autodidact tot schilder en exposeerde reeds op zestienjarige leeftijd. Hij kreeg een opleiding aan de Escuela de Artes y Oficios de Bilbao in Bilbao. Hij maakte in 1950 kennis met de beeldhouwer Jorge Oteiza, die zijn werk blijvend zou beïnvloeden en hem liet kennismaken met het constructivisme. In 1955 kon hij, dankzij een beurs van de gemeente Bilbao, zijn studie voortzetten in het atelier van de schilder Daniel Vázquez Diaz (1882-1969) in Madrid.
Hij ging in 1956 naar Parijs, waar hij in 1957 betrokken was bij de oprichting van de kunstenaarsgroepering Equipo 57. Met onder anderen Jorge Oteiza en Nestor Basterretxea werd gezamenlijk geëxposeerd.
In 1962 werd Ibarrola wegens zijn activiteiten voor de communistische partij gevangengezet. Zijn vrijlating volgde in 1965, maar reeds in 1967 wachtte hem opnieuw de gevangenis. Hij werd opgesloten in de gevangenis van Burgos, maar bleef schilderen.

## Land art projecten

Vanaf 1980 ging Ibarrola beeldhouwen, waarbij hij zijn achtergrond als schilder niet verloochende. Hij werd eveneens actief als land art-kunstenaar en voerde diverse projecten uit in Spanje en Duitsland. Enkele van zijn werken:
* Bosque de Oma in het Reserva Naturel de Urdaibai, Kortezubi (Biskaje)
* Bosque Pintado de Olmos Secos in Salamanca
* Totems (2002), Halde Haniel in Bottrop (Duitsland)
* Cubos de la Memoria (2002/03), Puerto de Llanes in Llanes (Asturië)

## ETA

Als gevolg van persoonlijke bedreigingen van de zijde van de ETA verhuisde Ibarrola in 2005 van het Baskenland naar de provincie Ávila. Hij sloot zich aan bij het burgerinitiatief ¡Basta Ya!, dat sinds 1999 protesteert tegen het geweld van de ETA.
Agustín Ibarrola ontving de onderscheiding Orden del Mérito Constitucional.

## Overlijden

Ibarrola overleed op 93-jarige leeftijd in een ziekenhuis in de Spaanse gemeente Galdakao.

## Werken in de openbare ruimte (selectie)

* 1985 Viaje al infinito, Estación de Abando in Bilbao (Biskaje)
* 1986/87 Ola a ritmo de txalaparta, Estación de Chamartin in Madrid
* 1992 La Mirada (marmer), Plaza del General Loma in Vitoria-Gasteiz (Álava)
* 1992 Hombro con hombro (reliëf in ijzer), Plaza del General Loma, Vitoria
* 1996 El bosque de los tótems, Estación Príncipe de pío van de metro van Madrid in Madrid
* 2001 Monumento al Ministerio de Fomento (cortenstaal), Jardines nuovos ministerios in Madrid
* 2003 Satélite, beeldenpark Museo de Escultura de Leganés in Leganés
* 2008 Monumento a la victimes del terrorismo in Logroño (La Rioja)

## Fotogalerij

* Bosque de Oma in Kortezubi
* Halde Haniel in Bottrop Totems (meer dan 100 spoorbielzen)
* Bosque Pintado de Olmos Secos in Salamanca
* Totem, Kortezubi
* Cubos de la Memoria, Llanes
* Ola a ritmo de txalaparta, Madrid
# Cornelius Cardew

Cornelius Cardew (Winchcombe, 7 mei 1936 – Londen, 13 december 1981) was een Britse componist en improvisatiemuzikant.

## Biografie

Cardew studeerde tussen 1953 en 1957 violoncello en piano aan de Royal Academy of Music in Londen, bovendien compositie bij Howard Ferguson. Vanaf 1957 studeerde hij elektronische muziek bij Gottfried Michael Koenig aan de Hochschule für Musik Köln, later werkte hij daar als assistent van Karlheinz Stockhausen. In 1958 was hij betrokken bij de Europese première van het pianoconcert van John Cage.
Cardew keerde terug naar het Verenigd Koninkrijk in 1961, waar hij werkte als grafisch kunstenaar en concerten gaf. In 1964 was hij compositiestudent van Goffredo Petrassi in Rome. In 1965 trad hij toe tot het improvisatie-ensemble AMM, waarvan hij tot 1971 lid was. In 1966 en 1967 werkte hij aan het Centre of Creative and Performing Arts aan de University at Buffalo, The State University of New York, voordat hij professor werd aan de Royal Academy of Music. Samen met Howard Skempton en Michael Parson formeerde hij in 1969 het Scratch Orchestra, waarin componisten, professionele muzikanten, amateurs, beeldende kunstenaars en acteurs samenkwamen om muziek te spelen.
Vanaf 1974 schreef de componist, die in 1975 zijn eigen songklas oprichtte aan het Goldsmiths College in Londen, talloze politieke songs, o.a. voor optredens van de maoistische Peoples Liberation Group. Hij was ook als muzikant betrokken bij John Tilbury tijdens demonstraties, ondersteunde stakende arbeiders en tijdens een studiebeursverblijf in Berlijn, de strijd voor een kinderkliniek in het Bethanien-huis, waarvoor hij de Bethaniensong componeerde. Tegenwoordig zijn zijn belangrijkste composities Treatise en The Great Learning.

## Overlijden

Cornelius Cardew overleed in december 1981 op 45-jarige leeftijd. De doodsoorzaak (hij werd aangereden door een automobilist die doorreed en nooit gevonden werd) leidde tot onbewezen speculaties over opzet, met zijn politieke activisme als motief.

## Discografie

* 1971: The Great Learning Paragraphs 2 and 7 (heruitgebracht in 2002) (Deutsche Grammophon).
* 1975: Thälmann Variations (uitgebracht in 1986)
* 1991: Cornelius Cardew Piano Music (musicnow)
* 2002: We Sing for the Future! Interpretaties van twee composities voor solopiano met Frederic Rzewski (New Albion)
* ????: Four Principles On Ireland And Other Pieces (Ampersand)
* ????: Treatise (Hat[Now]Art)
* 2001: Chamber Music 1955-1964 Apartment House (Matchless Recordings mrcd45)
* ????: Material (Hat[Now]Art)
* 1996: Cornelius Cardew — piano music 1959-70 met John Tilbury (Matchless Recordings mrcd29)
* 1966: AMMMUSIC (ReR Megacorp.)
# Cornelius Hubertus Carolus Grinwis

Cornelius' of Cornelis Hubertus Carolus Grinwis (Haarlem, 9 maart 1831 – Baarn, 25 december 1899) was een Nederlands wiskundige, natuurkundige en hoogleraar in Delft en Utrecht.
Grinwis begon als docent natuurkunde aan de Koninklijke Academie te Delft in 1861, en was hoogleraar aan de Polytechnische School te Delft van 1864 tot 1867, en daarna aan de Universiteit van Utrecht, alwaar hij ook rector magnificus was in het studiejaar 1875-1876.

## Levensloop

Grinwis was de zoon van Pieter Thomas Grinwis, hoofdingenieur bij Rijkswaterstaat, en Wilhelmina Josina Hullink. Hij studeerde aan de Universiteit Utrecht en promoveerde aldaar op 3 juli 1858 tot doctor in de filosofie op een proefschrift: Specimen physicomathematicum de distributione fluidi electrici in superficie conductoris.
Grinwis zocht een werkkring bij het onderwijs en werd achtereenvolgens in 1857 en 1859 leraar in de wiskunde aan het gymnasium te Deventer en te Delft. Bij Koninklijk besluit van 23 april 1861 werd hij benoemd tot leraar in de natuurkunde aan de Koninklijke Akademie ter opleiding van burgerlijke ingenieurs. Met de overgang naar de nieuw opgerichte Polytechnische school werd hij aldaar per 29 juni 1864 hoogleraar.
In 21 juni 1867 volgde een benoeming tot hoogleraar in de wiskunde aan de Universiteit van Utrecht, die hij aanvaardde met een inaugurele rede: Over de waarde der wiskunde voor de beoefening der physica.
In het studiejaar 1875-1876 trad Grinwis op als rector magnificus van de Universiteit van Utrecht. Ter afsluiting van dit rectoraat sprak hij een rede, later gepubliceerd, over Otto van Rees (1825-1868), hoogleraar rechtsgeleerdheid en statistiek in Utrecht.
Grinwis was voornamelijk actief op het gebied van de wiskundige fysica. Hij schreef hierover talrijke artikelen in tijdschriften, zoals: Verslagen en mededeelingen der Kon. Acad. v. Wetenschappen, Archives néerlandaises des sciences exactes et naturelles. Exner, en Rep. phys.
Sinds 1869 was hij lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. In 1895 werd hij door ziekte gedwongen zijn taak tijdelijk neer te leggen, en reeds het volgend jaar ontving hij op zijn verzoek zijn ontslag. Hij trok zich hierop te Baarn terug, waar hij 25 december 1899 overleed.

### Personalia

Grinwis was op 9 augustus 1858 te Ouddorp getrouwd met Jozina Johanna Baaltje van Kerkwijk, telg uit het geslacht Van Kerkwijk. Ze kregen een zoon, Abraham Willem Grinwis (ca. 1868-1875)

## Publicaties, een selectie

* C.H.C. Grinwis. Specimen physico-mathematicum de distributione fluidi electrici in superficie conductoris ..., Post, Uiterweer & soc., 1858.
* C.H.C. Grinwis. Over de waarde der wiskunde voor de beoefening der physica. 1867.
* C.H.C. Grinwis. Het leven van den Hoogleeraar R. van Rees. Rede, uitgesproken bij het nederleggen van het rectoraat der Utrechtsche Hoogeschool den 28 Maart 1876, Utrecht: Kemink, 1876.
* C.H.C. Grinwis. Wiskundige theorie der wrijvings-electriciteit, Utrecht 1869.
# Talyshgebergte

Het Talyshgebergte (Perzisch: کوههای تالش, Kuha: e Ta:lesh, Azerbeidzjaans: Talış dağları) is een 100 km lange bergketen in het noordwesten van Iran en in het zuidoosten van Azerbeidzjan. Het strekt zich uit van de vlakte van Lənkəran tot het onderste deel van de rivier Sefid Rud in het noordwesten van Iran. De keten draagt dezelfde naam als het volk Talysh dat er woont.
De hoogste top is de Kyomurkyoj met 2477 meter. Op de oostelijke flanken heerst tot 600 meter een vochtig subtropisch klimaat, vanaf 600 meter een gematigd zeeklimaat en op de bergtoppen een vochtig continentaal klimaat, met 1600 tot 1800 mm/jaar neerslag. Daarmee is de bergketen de vochtigste streek van Azerbeidzjan en Iran. Tot 600 m groeit Kaspisch Hyrcania gemengd bos, daarboven groeit bergvegetatie.
# Domein Masy

Domein Masy is de naam van een landgoed en natuurgebied dat zich bevindt ten noordoosten van het Belgische Houthalen-Oost, gelegen in de gemeenten Houthalen-Helchteren en Oudsbergen.

## Geschiedenis

Het domein op de grens van de toenmalige gemeenten Houthalen, Genk en Meeuwen werd omstreeks 1880 aangekocht door Théodore Masy (1840-1935), mijningenieur en directeur-gerant van de Luikse steenkoolmijnen Bonne Espérance, Batterie & Violette. Samen met de nabijgelegen grondbezitters Wittouck en Thorn vroeg Masy een mijnconcessie voor de steenkoolmijn van Zwartberg aan. Oorspronkelijk heette dit heidegebied de Gekkenberg, maar Masy veranderde de naam in Eikenberg. Er werd van 1886-1888 twee woningen gebouwd, en in 1921 zelfs een riant kasteeltje, dat over de nieuwste snufjes beschikte, zoals een elektrische lift, voor die tijd uitzonderlijk. Ook was er een salon japonais, compleet met uit Japan geïmporteerde meubelen.
Masy liet exotische bomen planten, zoals mammoetbomen en hij kweekte orchideeën en wijngaardslakken. Als amateursterrenkundige bezat hij ook een observatorium. De tweede vrouw van zijn broer Arthur Masy (°1848), Elisabeth Couret, erfde het landgoed, maar werd uiteindelijk met psychiatrische problemen opgenomen in een Ursulinenklooster. Zij maakte het landgoed over aan Alexandre Laudat, een priester-neef. Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam de Duitse bezetter er zijn intrek, en later de Engelsen en Amerikanen. Het landhuis raakte in verval en werd nadien ook wel geplunderd.
Het kasteel werd uiteindelijk door het leger opgeblazen: men was bang dat er toch nog mensen in zouden verblijven, wat een gevaar opleverde tijdens schietoefeningen op de naburige Donderslagse Heide. Ook het domein werd onderdeel van het schietterrein. Cynisch is dat Théodore Masy zelf de initiator van dit terrein is geweest.
In 1904 werd een kapel gebouwd in neo-byzantijnse stijl. Model daarvoor stond het mausoleum van Galla Placidia te Ravenna. Hier werd aanvankelijk de eerste vrouw van Masy, Marie Gravez (1841-1900), bijgezet. Later werd dit ook een grafkapel voor de familieleden. Ook Théodore vond er zijn laatste rustplaats. In 1976 werd de kapel gerestaureerd. Ze ligt op een deel het domein, aan de Karperstraat in Houthalen, dat in particuliere handen is en niet toegankelijk voor het publiek is.
# Uitkijk

Uitkijk is een klein dorp in Suriname dat op iets meer dan 20 kilometer ten westen van Paramaribo ligt, aan de oostoever van de rivier Saramacca in het district Saramacca. Het ligt ten noorden en stroomafwaarts ten opzichte van Creola.
Het dorp is een voormalige houtgrond, suikerplantage en militaire post. De post vormde onderdeel van het Oranjepad, opgericht ter bescherming van de plantagekolonie tegen overvallen door Marrons.
Uitkijk heeft een snelle busverbinding met Paramaribo, de hoofdstad van Suriname. Op 25 juni 2011 is de brug naar Hamburg over de Saramaccarivier die deel uitmaakt van de Oost-Westverbinding geopend.
Naast de brug ligt het Bootsie Groenbastplein dat in 2023 in gebruik is genomen en bedoeld is voor dagtoerisme. Hier zijn ook openbare toiletten gebouwd.
Het crematorium wordt sinds 11 mei 2011 het Nationale Uitvaartcentrum Shabier Ishaak genoemd, naar de radio en cultuur-icoon die een week eerder overleed. Bij de ingang werd twee jaar later een borstbeeld van Ishaak onthuld dat gemaakt is door Rahied Abdoel.

## Monument

Op 7 mei 2023 werd een borstbeeld van Shabier Ishaak onthuld op het Uitvaartsoord Shabier Ishaak in Uitkijk. Ook de Shabier Ishaakweg werd naar hem vernoemd. Shabier Ishaak werd algemeen bekend als presentator van het radioprogramma Hum Tum Aur Woh (Ik, Jij en Zij) en zijn werk als voorzitter van de Stichting Hindostaanse Immigratie.

## Geboren in Uitkijk

* Soenil Bahadoer, chef-kok.
# Issledovatelskirug

De Issledovatelskirug (Russisch: Исследовательский Хребет; Issledovatelski Chrebet; "onderzoeksrug") is een bergrug in de Subarctische Oeral in het noordoosten van Europees Rusland. Het strekt zich uit ten noorden van de noordpoolcirkel en vormt de grens tussen de autonome republiek Komi en het autonome district Chanto-Mansië van de oblast Tjoemen in Rusland en daarmee tevens een deel van de grens tussen Azië en Europa. De bergrug is 175 kilometer lang en omvat de hoogste bergpiek van de Oeral, de (Gora) Narodnaja met 1894 meter.
De bergrug start ongeveer bij de eerder genoemde bergpiek Narodnaja en loopt vandaar in noordoostelijke richting langs de stad Vorkoeta in de richting van de Karazee van de Noordelijke IJszee, maar bereikt deze niet. Het grootste deel van de rotsachtige bodem bestaat uit metamorf gesteente, vooral kwartsieten en leisteen. Er bevinden zich veel gletsjers rond de toppen en hoger gelegen hellingen, terwijl het overige deel vooral bestaat uit alpine toendra en poolwoestijn. Aan de uitlopers en in de steile riviervalleien bevinden zich enkele taigabossen.

## Bergpieken

* Narodnaja (1894 meter)
* Karpinski (1878 meter)
* Regoeli (1711 meter) - vernoemd naar de Hongaarse 19e-eeuwse onderzoeker Antal Reguly
* Pajer (1472 meter)
* (ru) Grote Sovjetencyclopedie: Исследовательский Хребет (op dic.academic.ru)
# Uruguay op de Olympische Zomerspelen 1932

Uruguay nam deel aan de Olympische Zomerspelen van 1932 die in Los Angeles werden gehouden. Er werd één deelnemer afgevaardigd die bovendien een bronzen medaille wist te winnen.

## Prestaties van alle deelnemers
### Roeien

Mannen skiff:
| naam | prestatie |
| Guillermo Douglas | 3e |
* (en) Xth Olympiade Committee of the Games of Los Angeles, U.S.A. 1932 (1933). The Games of the Xth Olympiad, Los Angeles, 1932; Official Report. Wolfer Printing Company, Los Angeles.. Dit is het officiële rapport van de Olympische Zomerspelen van 1932; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation; deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4.
* (en) Medailledatabase van het Internationaal Olympisch Comité
Argentinië · Australië · België · Brazilië · Brits-Indië · Canada · Colombia · Denemarken · Duitsland · Estland · Filipijnen · Finland · Frankrijk · Griekenland · Groot-Brittannië · Haïti · Hongarije · Ierland · Italië · Japan · Joegoslavië · Letland · Mexico · Nederland · Nieuw-Zeeland · Noorwegen · Oostenrijk · Polen · Portugal · Republiek China · Spanje · Tsjecho-Slowakije · Uruguay · Verenigde Staten · Zuid-Afrika · Zweden · Zwitserland
# Manja Topper

Manja Topper (Amersfoort,1965) is een Nederlandse theatermaakster en actrice. Ze werd opgeleid aan de Toneelschool Arnhem, waar zij in 1993 afstudeerde. Samen met haar klasgenoten Kuno Bakker en Oscar van Woensel richtte zij toneelgezelschap Dood Paard op waar zij tot op heden werkt als deel van de artistieke kern. Daarnaast speelt zij regelmatig rollen in films en televisieseries en werkt ze als regisseur met jonge makers.
Samen met Wessel Schrik bracht zij in 2022 de voorstelling Het mysterie van niks en oneindig veel snot, een bewerking van het boek van Jan Paul Schutten.
In 2024 speelde ze bij het Amsterdam Poet's Theater in de solovoorstelling Julia (werktitel), waarin het verhaal van Romeo en Julia opnieuw vorm wordt gegeven door alleen Julia aan het woord te laten.
# Aristonectinae

De Aristonectinae zijn een groep Plesiosauria.
In 2009 definieerden Frank Robin O'Keefe en Hallie Pritchett Street een klade Aristonectinae als de groep bestaande uit de laatste gemeenschappelijke voorouder van Kaiwhekea katiki en Aristonectes parvidens; en al zijn afstammelingen.
Behalve de verankerende soorten omvat de groep Alexandronectes en Morturneria. Het betreft Elasmosauridae uit het late Krijt met een grote schedel, relatief korte nek en meer dan vijfentwintig tanden in het bovenkaaksbeen.

## Literatuur

* O’Keefe, F.R., and Street, H.P. 2009. "Osteology of the cryptocleidoid plesiosaur Tatenectes laramiensis, with comments on the taxonomic status of the Cimoliasauridae". Journal of Vertebrate Paleontology 29(1): 48-57
# Sefanja Davids

Sefanja Davids (23 januari 1988) is een oud voetballer die speelde op verschillende posities. Hij is een neef van Edgar Davids.
Hij heeft de gehele jeugdopleiding van Almere City doorlopen. In de A-junioren maakte hij de stap naar Feyenoord waar hij geregeld met het eerste elftal mee trainde en zijn officieuze debuut maakte in een oefenwedstrijd onder leiding van Bert van Marwijk. Na een stage in Schotland bij Aberdeen in 2008 raakte hij ernstig geblesseerd aan zijn enkel in een oefenwedstrijd tegen Vitesse waardoor een transfer er niet meer in zat. Na een revalidatie van 6 maanden nam Almere City hem begin 2009 tot het einde van het seizoen over en speelde hij nog twee officiële wedstrijden in de Jupiler League. tegen Cambuur Leeuwarden en Excelsior. Daarna ging hij verder bij de amateurtak van Almere City die destijds uitkwam op het hoogste niveau de zondag hoofdklasse. Daarna volgende HSV De Zuidvogels uit Huizen, 5 seizoenen Sparta Nijkerk, SDV Barneveld, Batavia 90, SV Unicum, om vervolgens na 1 seizoen terug te keren naar Batavia 90 en daar op 36 jarige leeftijd te stoppen met voetbal.