OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Janice Fiamengo

Janice Anne Fiamengo (Vancouver, 1964) is een Canadese emeritus-hoogleraar Engelse literatuur aan de Universiteit van Ottawa. Ze heeft in Canada, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk bekendheid gekregen door haar ongenadige kritiek op het feminisme en zijn uitwassen.
Fiamengo was aanvankelijk feministisch ingesteld en haar wetenschappelijk werk (zoals 'The Woman's Page') verraadt haar grote belangstelling voor de rol van vrouwen in het publieke debat van hun tijd. Fiamengo keerde zich echter van het feminisme af naarmate dit in haar ogen ideologischer en onverdraagzamer werd en de academische vrijheid van meningsuiting begon te bedreigen. Zij zit in het bestuur van de 'Society for Academic Freedom and Scholarship'. Verschillende van haar discussies met studenten zijn op YouTube gepubliceerd, evenals een lange serie polemische videovoordrachten ('Fiamengo Files') van Studio Brulé (SB), waarin zij allerlei aspecten van het radicaal feminisme kritisch doorlicht. In een grensverleggende latere reeks ('Fiamengo Files 2.0') presenteert ze een ontluisterende geschiedenis van het 19e en vroeg 20e-eeuwse feminisme.
Fiamengo's kritiek op de mannenvijandigheid die zij binnen het academisch feminisme aantrof, heeft geleid tot haar engagement met de mannenrechtenbeweging. In haar boek 'Sons of Feminism' laat zij in 26 levensverhalen van mannen de keerzijde zien van het zogenaamde mannelijke 'privilege' en de veronderstelde vrouwelijke achterstelling.

## Belangrijke schriftelijke publicaties

* Sons of Feminism: Men Have Their Say. Little Nightingale Press, Ottawa 2018
* Home Ground and Foreign Territory: Essays on Early Canadian Literature. University of Ottawa Press 2014
* The Woman's Page: Journalism and Rhetoric in Early Canada. University of Toronto Press 2008
* Other Selves: Animals in the Canadian Literary Imagination. University of Ottawa Press 2007
Met Gerald Lynch:
* Alice Munro's Miraculous Art: Critical Essays. University of Ottawa Press 2017
Met Seymour Mayne en Russell Thornton:
* Visible Living: Poems Selected and New By Marya Fiamengo. Ronsdale Press, Vancouver 2006
# Cor van der Hooft

Cornelis Andries van der Hooft (Amsterdam, 2 december 1910 - Doorwerth, 18 april 1994) was een Nederlandse burgemeester.

## Leven en werk

Van der Hooft werd in 1910 in Amsterdam geboren als zoon van de werkman François Gerard van der Hooft en van Namkje Mietus. Van der Hooft was tijdens de Tweede Wereldoorlog grenscommies in Noord-Brabant. Hij raakte betrokken bij het verzet tegen de Duitse bezetters en maakte deel uit van de verzetsgroep van Johannes Post. Ook zorgde hij in de eerste oorlogsjaren voor de verspreiding van Trouw, een illegaal uitgegeven krant. Van der Hooft was commandant van de Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers en de Landelijke Knokploegen in het westelijk deel van Noord-Brabant. Na de Tweede Wereldoorlog was hij chef van de politieke recherche van de Binnenlandse Strijdkrachten en belast met de opsporing van politieke verdachten.
In 1949 werd Van der Hooft benoemd tot burgemeester van Willemstad, dat destijds een zelfstandige gemeente was in Noord-Brabant. In 1953 maakte hij aldaar en in zijn functie als burgemeester de watersnood mee. Als burgemeester waarschuwde hij al vroeg in de nacht dat de dijken bij Willemstad op doorbreken stonden. Zijn alarmerende berichten werden aanvankelijk genegeerd door de commissaris van de Koningin in Brabant Jan de Quay. In 1958 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Waddinxveen in Zuid-Holland. Van der Hooft was lid van ARP, maar zegde in 1974 zijn lidmaatschap op nadat een tweetal gemeenteraadsleden van de ARP in Waddinxveen tegen een voorstel van het college van burgemeester en wethouders had gestemd. In 1975 beëindigde hij zijn carrière als burgemeester.
Van der Hooft trouwde op 13 oktober 1938 te Renkum met Jannetje Lourens. Hij overleed in april 1994 in zijn woonplaats Doorwerth op 83-jarige leeftijd.
* Termeer, Henk Het geweten der natie, De voormalige illegaliteit in het bevrijde Zuiden september 1944 - mei 1945, Van Gorcum, Assen, 1994 (proefschrift)
* Cammaert, Alfred Paul Marie Het verborgen front: geschiedenis van de georganiseerde illegaliteit in de provincie Limburg tijdens de Tweede Wereldoorlog, hoofdstuk XI, de illegale pers, uitg. Eisma, Leeuwarden, 1994 (proefschrift)
Noten
* ↑ Brabants Historisch Informatie Centrum: De ramp in Halsteren, Fijnaart en Willemstad
* ↑ Andre tijden: De vloedgolf - Berichten over de ramp
* ↑ Kenniscentrum Gereformeerde Gezindte: Burgemeester Van der Hooft uit ARP
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9554 837X
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069122237
* Virtual International Authority File: 290238761
* WorldCat (via VIAF): 290238761
# Ledûb Volleybal Festival

Het Ledûb Volleybal Festival, voorheen Ledûb Volleybal Toernooi, is een volleybaltoernooi dat voor het eerst in 1971 door Ledûb Volleybal uit Budel werd georganiseerd. Sindsdien is het een jaarlijks terugkerend evenement. Wat als een gezellig dagje buiten volleyen begon, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een internationaal toernooi, met bijkomend optredens van bands en dj's, beachvolleybal en een camping.

## Heden

Nog steeds is de organisatie in handen van Ledûb Volleybal en wordt het toernooi gehouden op het sportpark te Budel. Met ruim 280 teams die op zo'n 65 velden van eredivisie- tot recreantenniveau volleyballen, mag dit toernooi zich een van de grootste van Nederland noemen.
Het toernooi is uitgegroeid tot een internationale gebeurtenis met volleybalploegen uit Nederland, België, Engeland en Duitsland. Verder zijn er in het verleden teams geweest uit Rusland, Polen, Tsjechië, Curaçao en de VS.

## Externe link

* Ledûb Volleybal Festival
# Tiscali (bedrijf)

Tiscali S.p.A. is een van oorsprong Italiaans internet- en communicatiebedrijf, gesticht door Renato Soru. Het bedrijf heeft zijn hoofdbasis in Sardinië. Op de eindgebruikersmarkt biedt Tiscali internet- en telefoniediensten aan in Italië, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Tsjechië. Op de wholesalemarkt heeft Tiscali klanten in veel Europese landen, de Verenigde Staten, Singapore en Hong Kong.

## Korte geschiedenis

Na de vrijmaking van de Italiaanse telecommunicatiemarkt richtte in januari 1998 Renato Soru Tiscali op als een regionale telefoonoperator en internet service provider. Het bedrijf ontleent zijn naam aan een berg in Sardinië. Deze berg is hol en van de bovenkant open. In de berg zijn archeologische vondsten gedaan. Na de beursgang in oktober 1999 was het bedrijf in staat om te groeien in Europa.
Eind 2000 nam Tiscali World Online over. Kort daarna werden ook het Franse Liberty Surf en het Britse LineOne overgenomen. In 2004 besloot Tiscali zich te concentreren op het Verenigd Koninkrijk, Nederland, Italië, Duitsland en Tsjechië. De activiteiten in de overige landen werden verkocht. In 2005 was Tiscali de op twee na grootste internetprovider in Europa.

## Tiscali in Nederland

In 2000 werd Tiscali op de Nederlandse markt actief door het overnemen van internet provider World Online, dat in 1998 The Internet Plaza (TIP) had overgenomen. De naam van World Online werd gewijzigd in Tiscali Nederland.
In 2007 werd Tiscali Nederland overgenomen door KPN. De zakelijke tak is geheel ontmanteld, klanten werd de keus gegeven hun account onder te brengen bij Zakelijk ADSL van KPN of het lopende contract te beëindigen. Voor de particuliere klanten werd de naam gewijzigd in Telfort internet. Op 1 april 2008 hield Tiscali Nederland definitief op te bestaan. De firma stak 2 miljoen in de film 06/05 van Theo van Gogh.

## Tiscali in België

Tiscali werd actief op de Belgische markt door de overname van Link Line (FreeGates) in 2000. In 2003 werd het Franse Wanadoo België overgenomen. In 2004 trok het bedrijf zich alweer terug uit België en Scarlet nam de klanten en infrastructuur over.
# Tissenhovemolen

De Tissenhovemolen is een houten windmolen in Mater in de Oost-Vlaamse gemeente Oudenaarde.
De staakmolen staat op een weids plateau in de Vlaamse Ardennen op 85 meter hoogte. Deze molen is een van de twee driezolders in Oost-Vlaanderen en daarom ook bijzonder. De molen heeft dus drie niveaus: een meel-, steen- en stapelzolder. De Tissenhovemolen heeft de oudste voorgeschiedenis van alle nog bestaande windmolens in Vlaanderen. Hij werd al in 1218 vermeld als molendinum de vento quod situm est juxta villam de Materne. Hij werd verder vermeld in 1571 en 1577. De molen in zijn huidige toestand dateert hoogstwaarschijnlijk van rond 1787. In 1928 werd een derde steenkoppel toegevoegd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikten de Duitsers de molen als uitkijkpost. De molen werkte tot ongeveer 1958. In 1976 werd de molen gerestaureerd en in 2006 opnieuw; toen kreeg de molen onder andere nieuwe wieken en leien op de kap en windweeg. In 1971 werd de molen aangekocht door de Einse kunstschilder Ernest Vandendriessche; in 2015 werd hij eigendom van de stad Oudenaarde. In 2020 brak een van de twee houten roeden van de wieken af; de molen werd hersteld en gerestaureerd. Sinds 1956 is de Tissenhovemolen beschermd als monument.
# Titina Silá

Ernestina (Titina) Silá (Cadique Betna, Tombali, Portugees-Guinea, 1 april 1943 – Río Cacheu, 30 januari 1973) was een Guinee-Bissause vrijheidsstrijdster voor de onafhankelijkheid van haar land tegen de Portugese overheersing. Samen met Amílcar Cabral en Domingos Ramos wordt ze beschouwd als de bekendste personen in de onafhankelijkheidsstrijd in Guinee-Bissau.

## Biografie

Titina Silá begon haar politieke carrière in 1961, toen ze zich aansloot bij de PAIGC ((Portugees: Partido Africano da Independência de Guiné e Cabo Verde) en aan het noordelijke front (in bevrijd gebied in Guinee-Bissau) actief werd. Twee jaar later bevond ze zich in het toenmalige Guinee-Conakry (het huidige Guinee) en aan het zuidelijke front in Guinee-Bissau. In augustus 1963 werd ze uitgekozen om in de Sovjet-Unie een opleiding in guerrillaoorlogsvoering te volgen, samen met Teodora Inácia Gomes. Na haar terugkeer in bevrijd gebied trainde ze PAIGC guerrillastrijders. In 1964 volgde ze in de Sovjet-Unie een opleiding in spoedeisende hulp.
Op 30 januari 1973 werd Titina Silá gedood in een hinderlaag door het Portugese leger. Ze verdronk in de rivier de Farim, in het noorden van Guinee-Bissau. Ze was op weg naar Guinee-Conakry om de begrafenis van Amílcar Cabral bij te wonen, die een week daarvoor vermoord was.
Titina Silá is begraven in het nationale heldenmonument Heróis da Pátria, naast het Amílcar Cabral-mausoleum in het fort Fortaleza de São José de Amura in het centrum van de stad Bissau.

## Trivia

* In de tweede helft van de jaren zeventig werd op het eiland Bolama een jamfabriek geopend die de naam Titina Silá kreeg. Na de staatsgreep van 14 november 1980 werd de "Titina Silá" -fabriek gesloten door het nieuwe regime, met het argument dat de fabriek niet genoeg inkomsten genereerde.
* Ter nagedachtenis aan Titina Silá werd in 2003, dertig jaar na haar overlijden, de 30e januari ingesteld als de "Nationale Dag van de Guinee-Bissause vrouwen". Op deze datum mag geen vrouw die niet naar haar werk gaat, hiervoor worden gestraft.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Titina Silá op de Portugeestalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

### Referenties

* 1 2 3 4 5 (pt) Guiné-Bissau presta homenagem a Titina Silá. Jornal Expresso. Geraadpleegd op 15 maart 2021.
* 1 2 (pt) Por Dentro da África, Titina Silá e uma homenagem às feministas guineenses. Por dentro da África (31 januari 2017). Geraadpleegd op 15 maart 2021.
* ↑ (pt) A. TARDE On Line, Titina Sila. Portal A TARDE. Geraadpleegd op 15 maart 2021.
* ↑ Cidade de Bolama: FÁBRICA DE COMPOTA TRANSFORMA-SE EM ‘CASA DE MORCEGOS’ E TÊXTIL RECUPERADO PARA DESCASQUE DA CASTANHA DE CAJÚ. O Democrata GB. Geraadpleegd op 15 maart 2021.
* ↑ Dia da Mulher Guineense: "Desenvolvimento só é possível com a garantia dos direitos das mulheres". Deutsche Welle. Geraadpleegd op 15 maart 2021.
* ↑ (pt) Dia da Mulher Guineense: Parabéns Titina Silá. BANTUMEN (30 januari 2019). Gearchiveerd op 20 mei 2021. Geraadpleegd op 15 maart 2021.
# Tišina Erdedska

Tišina Erdedska is een plaats in de gemeente Martinska Ves in de Kroatische provincie Sisak-Moslavina. De plaats telt 320 inwoners (2001).
# Tišina Kaptolska

Tišina Kaptolska is een plaats in de gemeente Martinska Ves in de Kroatische provincie Sisak-Moslavina. De plaats telt 289 inwoners (2001).
# Desmia dentipuncta

Desmia dentipuncta is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1912.
De soort komt voor in Colombia.
# Desmia odontoplaga

Desmia odontoplaga is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1899.
De soort komt voor in Honduras, Nicaragua, Panama en Brazilië (Parana).
* ↑ Miller, Jacqueline & Matthews, Deborah & Warren, Andrew & Solis, Maria & Harvey, Donald & Gentili-Poole, Patricia & Lehman, Robert & Emmel, Thomas & Covell, Charles. (2012). An annotated list of the Lepidoptera of Honduras. Insecta Mundi. A Journal of World Insect Systematics. 0205.
* ↑ Bernard Landry, Yves Basset, Paul D. N. Hebert & Jean-Michel Maes (2020). On the Pyraloidea fauna of Nicaragua Tropical Lepidoptera Research, Volume 30, Number 2. pag. 93-102.
# Hendrik Stevin

Hendrik Stevin (1614-1668) was een waterbouwkundige. Hij was de zoon van Simon Stevin.

## Leven

Hendrik Stevin studeerde aan de Universiteit Leiden wiskunde (afgestudeerd 14 februari 1639) en was vanaf 1640 ambachtsheer van Alphen en Rietveld. Hij verzorgde de uitgave van nagelaten werk van zijn vader Simon Stevin.
Hij was ingenieur in het Staatse leger van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden en maakte het plan om de Oude Rijn tussen Utrecht en Leiden te gebruiken als trekvaart (1663). Hendrik Stevin ontwikkelde het vroegst bekende plan om de Zuiderzee af te sluiten (1667). Dat plan was toen niet uitvoerbaar, maar inspireerde andere plannen die leidden tot het werk van Lely. De Stevinsluizen - een sluizencomplex in de Afsluitdijk - zijn naar hem genoemd.
Tot de Bataafse Revolutie van 1795 hing in de Alphense kerk nog het rouwbord van Hendrik Stevin, waarop het familiewapen stond afgebeeld: de "Clootcrans" en het familiemotto van zijn vader Simon Stevin: "Wonder en is geen wonder".
* Hendrik Stevin (1667). Wisconstich filosofisch bedryf. Philips de Cro, Leiden. Gearchiveerd op 9 april 2023.
* Hendrik Stevin (1668). Plaetboec vervangende de figuren of formen gehorig tottet Wiscontich filosofisch bedryf. Philips de Cro, Leiden.
Referenties
* ↑ H.J. Habermehl: Hendrik Stevin in: De viersprong (tijdschrift hist. ver. Alphen a/d Rijn) nr 104 blz 79
* ↑ Lak, Martijn, Niet idereen was blij met de Afsluitdijk. HIstorisch Nieuwsblad (10 januari 2007). Geraadpleegd op 28 juli 2023.
* Biografisch Portaal: 30731450
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: stev015
* Gemeinsame Normdatei: 135849225
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5572 2095
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069410038
* LIBRIS: 347006
* Virtual International Authority File: 80296631
* WorldCat (via VIAF): 80296631
# Sumbermulyo (Bulu)

Sumbermulyo is een bestuurslaag in het regentschap Rembang van de provincie Midden-Java, Indonesië. Sumbermulyo telt 1188 inwoners (volkstelling 2010).
# PINK!

PINK! is de jongerenbeweging van de Nederlandse Partij voor de Dieren. De jongerenbeweging telt 2164 leden (op 23 april 2021).

## Oprichting en bestuur

Op 12 september 2006 werd deze politieke jongerenbeweging gelanceerd met een landelijke abripostercampagne op stations van de Nederlandse Spoorwegen. De doelgroep van de beweging bestaat uit Nederlandse jongeren tussen de 14 en 31 jaar die zich betrokken voelen bij een diervriendelijk beleid binnen de Nederlandse politiek. Voorzitters zijn Peter Boogaard tijdens de oprichting, Eva Akerboom tussen 2013 en 2016, Sebastiaan Wolswinkel tussen 2016 en 2019. Van 2019 tot 2020 zwaaide Benjamin van Sterkenburg met de scepter, tot hij werd opgevolgd door de huidige voorzitter Xenia Minnaert. Xenia Minnaert werd op het najaarscongres van 2022 herkozen als voorzitter en begon daarmee aan haar tweede termijn. Op het voorjaarscongres van 2024 trad Xenia af en werd opgevolgd door Manuela Rot. Op het najaarscongres van 2024 werd Bob Steenmeijer verkozen tot nieuwe voorzitter van de vereniging.

## Naamgeving

Het woord pink waarvan de naam PINK! is afgeleid, betekent "eenjarig rund". Een pink is een rund dat geen kalf meer is, maar dat wel nog volwassen moet worden. Deze naam was gekozen op een moment waarop het partijlogo van de Partij voor de Dieren een koe afbeeldde.

## Activiteiten

PINK! probeert jongeren te betrekken bij de diervriendelijke politiek. PINK! organiseert acties, informatieve uitjes, politieke trainingen voor leden en sluit zich regelmatig aan bij gezamenlijke initiatieven met andere organisaties.
Tijdens de verkiezingscampagnes van de Partij voor de Dieren is PINK! ook actief. In 2010 manifesteerde PINK! zich onder meer door dierensnuitjes te plakken op verkiezingsborden en door de lancering van de website www.verlosonsvanhetcda.nl. De site vormde een openbare aanklacht met honderd redenen om niet op het CDA te stemmen. Tijdens de Europese verkiezingen in 2014 liet PINK! onder meer opblaasdolfijnen los in de Hofvijver uit protest tegen de door de Europese Unie goedgekeurde jacht op grienden door Denemarken.

## Organisatie

PINK! heeft een landelijk bestuur dat uit ten minste drie en ten hoogste en idealiter zeven bestuursleden bestaat: een voorzitter, secretaris, penningmeester en vier algemeen bestuursleden. Deze bestuursleden worden gekozen op de Algemene Ledenvergadering, die twee keer per jaar georganiseerd wordt en voor alle leden gratis toegankelijk is.
Er zijn 8 afdelingen actief binnen PINK!: Gelderland, Limburg, Utrecht, Noord-Brabant, Noord-Holland, Noord-Nederland, Overijssel en Zuid-Holland. Daarnaast zijn er vaste commissies en activiteitencommissies. Zo kent PINK! een denktank die zich buigt over ingewikkelde thema's en standpuntenbepaling, een commissie voor het project Dierproefweigeraars en wordt de buitenlandexcursie jaarlijks georganiseerd door een commissie.
# Lijst van Equatoriaal-Guinese autosnelwegen

Hieronder volgt een lijst van autosnelwegen in Equatoriaal-Guinea:
* Autopista del Nordeste – Een weg van twee keer twee rijstroken tussen Mongomeyén en Ebebiyín.
* Ap-1 of Autopista Nacional of Autopista Bata - Mongomo - Een weg van twee keer twee rijstroken tussen Bata, de internationale luchthaven Presidente Obiang Nguema en Mongomo.
* ↑ Zagope. Gearchiveerd op 16 maart 2024.
* ↑ Sitalia. Gearchiveerd op 16 maart 2024.
* ↑ Guinea Ecuatorial Press. Gearchiveerd op 16 maart 2024.
* ↑ Jeune Afrique. Gearchiveerd op 16 maart 2024.
# Lijst van Griekse autosnelwegen

Dit is een lijst van Griekse autosnelwegen (autokinètódromoi).
De A1 tot en met de A9 zijn de (bestaande of geplande) hoofdroutes op het vasteland. De tweecijferige en driecijferige routes zijn meestal zijtakken van de hoofdroutes. Zo is de A11 een zijtak van de A1 naar Chalkis en de A29 een zijtak van de A2 naar Noord-Macedonië. Een uitzondering is de A90. Dat is de hoofdroute van Kreta.
Pas sinds het begin van de 21e eeuw wordt in Griekenland een consequente definitie en bijhorende ontwerpeisen van autosnelwegen gebruikt, te beginnen toegepast op de realisatie van de A6 en de A2.
| Nummer | Naam | Traject |
| A1 | Aigeia Odos | Athene - Thebe - Lamia - Volos - Larissa - Thessaloniki - Noord-Macedonië |
| A2 | Egnatia Odos | Igoumenitsa - Ioannina - Grevena - Kozani - Thessaloniki - Kavála - Alexandroupolis - Turkije |
| A3 | Odos Kentrikès Elladas | Lamia - Karditsa - Trikala - Panagia Trikalon |
| A4 | | Trikala - Larissa |
| A5 | Ionia/Olympia Odos | Ioannina - Arta - Amfilochia - Agrinion Mesolongi - Patras - Pyrgos - Kalamata |
| A6 | Attikè Odos | Rondweg van Athene (Eleusis - Luchthaven Athene |
| A7 | Odos Kendrikès Peloponnisou | Korinthe - Tripolis - Megalopolis - Kalamata |
| A8 | Olympia Odos | Eleusis - Megara - Korinthe - Aigio - Patras |
| A11 | | Schimatari (A1) - Chalkis |
| A12 | | Feres (A1) - Volos |
| A13 | | Thebe - Eleusis |
| A14 | | |
| A21 | | |
| A22 | | |
| A23 | | |
| A24 | | |
| A25 | | Noord-Macedonië - Serres - Thessaloniki - Nea Potidaia |
| A27 | | Noord-Macedonië - Ptolemaida - Kozani (A2) |
| A29 | Kastorias | Siatista (A2) - Kastoria - Albanië |
| A52 | Amvrakia | Amfilohia (A5) - Preveza |
| A61 | | |
| A62 | | Koropi (A6) - Luchthaven Athene |
| A63 | | |
| A64 | Hymettos-Perifereiaki | Athene - Gerakas - Glyka - Pallini (A6) |
| A65 | Egaleo-Perifereiaki | Ano Liosa - Aspropyrgos (Athene) |
| A71 | Anatolikè Odos Peloponnesou | Megalopolis - Sparta |
| A72 | | |
| A90 | Boreios Odikos Axonas Krètès | Kissamos - Chania - Rethimnon - Heraklion - Chersonissos - Agios Nikolaos - Sitia |
| A97 | | |
| A98 | | |
| A111 | | |
| A121 | | |
| A122 | | |
| A123 | | |
| A141 | | |
| A642 | | Gerakas (A64)- Chalandri (A6) |

## Externe link

Griekenland op de Wegenwiki
# Lijst van Ivoriaanse autosnelwegen

Hieronder volgt een lijst van autosnelwegen in Ivoorkust:
* A3 of Autoroute du Nord – Een weg van Abidjan via Yamoussoukro tot Bouaké over 362 kilometer. Het deel tussen Yamoussoukro en Tiébissou werd geopend op 16 december 2022. Op termijn moet de snelweg de verbinding vormen met Ouagadougou in Burkina Faso.
* Autoroute Abidjan-Grand Bassam – Een weg van 17 kilometer tussen Abidjan en Grand-Bassam. De snelweg werd geopend in 2015. De weg wordt verlengd over een afstand van 30 kilometer tot Assinie.
* Voie de contournement d’Abidjan of Rocade Y4 – Een ringweg om Abidjan van 23 kilometer.
* ↑ Ivoriaanse overheid. Gearchiveerd op 28 februari 2024.
* ↑ Ivoriaanse overheid. Gearchiveerd op 2 februari 2023.
* ↑ Koaci. Gearchiveerd op 9 maart 2024.
* ↑ Fratmat
* ↑ 7info. Gearchiveerd op 10 maart 2024.
* ↑ 7info. Gearchiveerd op 9 maart 2024.
* ↑ L’intelligent d’Abidjan. Gearchiveerd op 9 maart 2024.
# Lijst van Sri Lankese autosnelwegen

Hieronder volgt een lijst van autosnelwegen (Singalees:E ශ්‍රේණියේ මාර්ග) in Sri Lanka. Sri Lankese snelwegen dragen een E-nummer (voor Expressway) en worden bewegwijzerd met witte letters op blauwe achtergrond.
| Nummer | Naam | Traject | Lengte | Opmerkingen |
| E01 | Southern Expressway | Verbindt Colombo met Hambantota | 222 km | Geopend tussen 2011 en 2020 |
| E02 | Outer Circular Expressway | Rondweg rond Colombo | 28,8 km | |
| E03 | Colombo-Katunayake Expressway | Verbindt Colombo met Bandaranaike International Airport | 25,8 km | Geopend in 2013 |
| E04 | Central Expressway | Verbindt Dambulla met de E02 | 137 km | in aanleg |
| E06 | Magampura Expressway | | | in aanleg |
| E07 | Ruwanpura Expressway | | | in aanleg |
| E09 | Port Access Elevated Highway | | | in aanleg |