OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Verloren Kosttoren

De Toren van Verloren Kost (1463-1787), oorspronkelijk Grote Toren genoemd, was de hoogste vestingtoren van de buitenste stadsmuren van Leuven (België, provincie Vlaams-Brabant). De naam Verloren Kost komt van de hoge kostprijs voor de stad Leuven om hem te bouwen. Uiteindelijk heeft de toren, militair gesproken, nauwelijks gediend.

## Historiek

De Grote Toren herinnert aan de militaire bouwstijl van de vijftiende eeuw. Hij was onderdeel van de tweede stadsmuur en bevond zich tussen de Wijngaardenpoort (vandaag: Brusselsepoort) enerzijds en anderzijds de Wilselse Poort of Buitenburchtpoort of Bergpoort (vandaag: Mechelsepoort). In 1462 tekende Mathieu de Layens het bouwplan; op dat moment stonden de stadswallen er al. Hij metselde zelf met zijn metsers de Grote Toren. Alzo bewees Mathieu de Layens dat hij niet alleen burgerlijke en kerkelijke gebouwen kon neerzetten, maar ook een militair vestingsgebouw.
De bouw van de Grote Toren sleepte ettelijke jaren aan. Hij lag op de hoogste heuvel buiten Leuven. De gemetselde toren kreeg een houten dakconstructie met loden afwerking en bladgoud erop. Deze toren was vijfmaal hoger dan de andere torens van de vestingmuren.
Vanaf de zestiende eeuw zat een stadswacht op de uitkijk boven in de toren. Hij had er een rode vlag en een witte vlag, de kleuren van het wapen van Leuven. De toren werd in 1634 enigszins gerestaureerd doch dit was nutteloos, want in 1635 werd de toren erg beschadigd tijdens het Beleg van Leuven. Tijdens een storm in 1674 vloog de dakconstructie weg en stond de toren voortaan bovenaan open.
Tijdens het Oostenrijks bestuur in de Zuidelijke Nederlanden diende de toren als gevangenis (tot 1750). Van 1750 tot 1770 liep iedereen er vrij in en uit; Leuvenaars bewonderden er het uitzicht over de stad en de wijde omgeving. In 1770 sloot het stadsbestuur van Leuven de toegang af wegens te gevaarlijk. De toren diende nog even als opslagkamer voor buskruit (1780). In 1787 verkocht de stad de Verloren Kosttoren aan een particulier en deze brak de toren af. Sinds 1998 is de ruïne beschermd als monument.
* Vooraan links in de middeleeuwse stadswallen, de Verloren Kosttoren
* Links van het vervallen kasteel Keizersberg, de ruïneuze Verloren Kosttoren. De tekening dateert uit 1778, negen jaar voor de afbraak van de toren.
* Rechts in de omwallingen is de Grote Toren tijdens het Beleg van Leuven weergegeven
* ↑ Latijnse naam: Impensa Perdita. Franse naam: Dépense Perdue.
* ↑ Deze drie synoniemen beschrijven de poort: op de weg naar Wilsele, vlakbij de Keizersberg en op een berg gelegen.
* ↑ (fr) Van Even, Edward (1895). Louvain dans le Passé et dans le Présent. Auguste Fonteyn, Leuven, "La Tour appelée La Dépense Perdue", blz. 150-152.
* ↑ Steden in het hertogdom Brabant kenden geen belfort. In het graafschap Vlaanderen was een belfort wel gebruikelijk in steden. De stadswacht van Leuven installeerde zich daarom in een vestingstoren.
* ↑ Mondelaers, Lydie; Klaartje Verloove, Verloren Kosttoren. Inventaris Onroerend Erfgoed. Vlaamse Overheid (2009).
* ↑ Verloren Kosttoren. Inventaris Onroerend Erfgoed. Vlaamse Overheid (2007).
# Kostverloren

Het toponiem Kostverloren verwijst vooral naar geheel of gedeeltelijk mislukte projecten waaraan grote kosten werden besteed, zonder dat de baten volgden. Vaak gaat het om landerijen die in beslag werden genomen, zonder dat voldoende compensatie werd verleend. De verklaring voor de naam is bij ieder voorbeeld anders, en soms zijn er meerdere verklaringen mogelijk
Een van de oudste voorbeelden is de Kostverlorenvaart te Amsterdam, in 1413 vermeld als Costverlooren. Een onvoltooid kanaal van Groningen naar Westfalen was volgens de 16e-eeuwse kroniekschrijver Sicvcke Benninge een verloeren kost.
Bij vestingwerken zou het om een kwetsbaar deel van de bolwerken gaan, dat eenmaal veroverd tot val van de hele vesting zou leiden. Ook wordt soms verondersteld dat het om zware zeekleigronden zou gaan, die na inpoldering onvoldoende opbrachten.
* ↑ H.J. Moerman, Nederlandse plaatsnamen: een overzicht, Leiden 1956, p. 132:
* ↑ G. van Berkel & K. Samplonius, Nederlandse plaatsnamen verklaard, 2018: Kostverloren. Gearchiveerd op 13 februari 2023.
* ↑ G.L. de Boer sr., De Kost Verloren: een verzameling kleine verhalen over "Kostverloren", een veldnaam die gegeven werd aan straten - pleinen en gebouwen in en op veel plaatsen in Nederland, z.pl. 2013.
* ↑ Sicke Benninge, Croniken der Vrescher Landen mijtten Zoeven Seelanden ende der stadt Groningen, Den Haag 2012, dl. 1, p. 123..
# HDMS Peder Skram (1966)

HDMS Peder Skram (F352) was een fregat van de Koninklijke Deense marine en behoorde tot de Peter Skramklasse. Het schip was tot 1990 in dienst. Het is verbouwd tot museumschip en ligt aan de kade bij Holmen in Kopenhagen. Het schip is vernoemd naar de Deense admiraal Peter Skram (1503-1581).

## Geschiedenis

De kiel van het schip werd gelegd op 25 september 1964 op de Helsingør Skibsværft in Helsingør. Op 25 mei 1966 werd het schip in dienst genomen. Het was een innovatief ontwerp met een hybride voortstuwingssysteem, een combinatie van gasturbines en dieselmotoren (CODOG). De klasse bestond uit twee schepen; het zusterschip was de HDMS Herluf Trolle.
Peder Skram onderging een ingrijpende renovatie in 1970. In 1977-1978 volgde een mid-life update, waarbij een geschuttoren met twee 127mm-kanonnen werd verwijderd om plaats te maken voor raketten.
Het was het grootste schip van de Deense marine en vervulde vele jaren de rol van commandoschip.
Op 6 september 1982 werd, als gevolg van een technische fout, een Harpoon-raket gelanceerd. De raket kwam 32 kilometer verder aan land en ontplofte. Er was alleen materiële schade.
In 1990 werd de Peder Skram uit dienst genomen en deels gesloopt. Halverwege de jaren negentig werd besloten het schip om te bouwen tot museumschip.
In de zomermaanden is het schip open voor bezoekers van 11.00 tot 17.00 uur. Daarbuiten is het schip incidenteel te bezoeken.
# Overgave van de Nederlandse vloot aan de Franse cavalerie

De overgave van de Nederlandse vloot aan de Franse cavalerie vond waarschijnlijk plaats op 24 januari 1795 op het bevroren Nieuwediep bij Den Helder. Franse bronnen beweren dat op die dag de cavalerie de in het ijs vastzittende schepen heeft bestormd en ingenomen; Nederlandse bronnen berichten dat de schepen vooraf van hogerhand orders hadden gekregen geen tegenstand te bieden. Het feit dat enkele huzaren over het ijs naar het vastgevroren schip zijn gereden voor een onderhoud tussen officieren heeft waarschijnlijk aan deze mythe bijgedragen.

## De situatie

De winter van 1794-1795 was een uitzonderlijk strenge winter. De Zuiderzee kon te voet en met een slee worden overgestoken. De Nederlandse oorlogsschepen die op de Zuiderzee en voor de rede van Texel lagen, werden door het ijs bedreigd en moesten uitwijken naar de havens van Amsterdam, Enkhuizen en in het Nieuwediep. Op de laatstgenoemde plaats lagen vijftien schepen, waarvan elf bewapend en bemand, onder het bevel van kapitein Hermanus Reijntjes. Deze schepen vormden het grootste deel van de oorlogsvloot.
Tegelijkertijd rukten de Franse troepen over de bevroren rivieren naar het noorden op en bezetten het land. Het was voor de Fransen belangrijk om de verdedigingswerken van Den Helder in handen te krijgen, zodat deze niet in handen van de Britten zouden komen. Daarnaast wilden ze voorkomen dat de Nederlandse vloot naar het nog niet bezette Zeeland of naar Engeland zou ontkomen.

## De overgave

Jan Willem de Winter, voormalig luitenant-ter-zee, was in 1787 naar Frankrijk overgelopen en daar tot de rang van brigadegeneraal opgeklommen. Op 22 of 23 januari 1795 trok hij aan het hoofd van een regiment Franse huzaren vanuit Haarlem naar Den Helder met als doel het innemen van de stad en de ingevroren schepen. Hij was vermoedelijk daartoe aangewezen omdat hij bekend was met de denkwijze van de Nederlandse marine. De militairen trokken over land (en niet over de Zuiderzee zoals Franse bronnen beweren) en arriveerden in de nacht van de 23e januari. De volgende dag trokken enkele huzaren te paard over het ijs naar het linieschip "Admiraal Piet Heyn", waarop zich commandant Reijntjes bevond. Deze heeft daar waarschijnlijk mondeling afgesproken geen weerstand te bieden. Iets soortgelijks had ook schout-bij-nacht Haringman in Vlissingen gedaan.
Reijntjes was door een door hem op 21 januari ontvangen schriftelijke opdracht, afkomstig van de "Gecommitteerde Raden der Staten van Holland en Westvriesland" en bekrachtigd door Luitenant-Admiraal van Kinsbergen, opperbevelhebber van de vloot, gemachtigd dit te doen.
# Mercantile Credit Centenary Trophy

De Mercantile Credit Centary Trophy was een Engels voetbaltoernooi gehouden in 1988 ter viering van het 100-jarige bestaan van de English Football League
De competitie werd gespeeld door middel van een knock-outfase tussen de bovenste acht ploegen van de Football League First Division in het voorgaande seizoen. De finale tussen Arsenal en Manchester United vond plaats op Villa Park (de plek waar Football League is opgericht) op 9 oktober 1988. Doelpunten van Paul Davis en Michael Thomas bezorgden Arsenal een 2-1 zege. Doelpuntenmaker aan de kant van Manchester United was Clayton Blackmore.

## Het toernooi

Gekwalificeerden
| Arsenal Everton Liverpool Manchester United | Newcastle United Nottingham Forest Queens Park Rangers Wimbledon |
Kwartfinales
Liverpool - Nottingham Forest 4-1 (Toeschouwers: 20.141)
Manchester United - Everton 1-0 (16.439)*
Newcastle United - Wimbledon 1-0 (17.141)
Queens Park Rangers - Arsenal 0-2 (10.019)
Halve finales
Arsenal - Liverpool 2-1 (29.135)
Manchester United - Newcastle United 2-0 (14.968)
Finale
Arsenal - Manchester United 2-1 (22.182)

## Externe link

* Resultaten en details
* * Everton's Record in 1988-89. Everton Records.. Geraadpleegd op 18 juli 2012.
* Rollin, Jack (1989). Rothmans Football Yearbook 1989–1990. Queen Anne Press, 604. ISBN 0-356-17910-9.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Mercantile Credit Centenary Trophy op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Hoisinsaus

Hoisinsaus is een zoete saus, gemaakt van sojabonen, rijstazijn, knoflook, rode pepers, suiker, zout en water.

## Herkomst

Hoisin betekent "zeedieren" in het Kantonees. Toch worden er geen zeevruchten in de saus verwerkt en wordt hij veelal gebruikt om vleesgerechten op smaak te brengen. De saus is afkomstig uit de Chinese keuken, maar wordt, onder de naam tương đen (zwarte saus) ook in de Vietnamese keuken gebruikt, waar hij onder andere een onmisbaar bestanddeel is geworden van bepaalde varianten van Phở, een noedelsoep.

## Ingrediënten

Het belangrijkste ingrediënt van hoisinsaus is gefermenteerde sojabonenpasta. Toegevoegd worden soms zetmeel zoals zoete aardappel, tarwe en rijst, en water, suiker, sojabonen, sesamzaadjes, witte gedistilleerde azijn, zout, knoflook, rode chilipepers en soms conserveermiddelen of kleurstoffen. Traditioneel wordt hoisinsaus gemaakt met geroosterde gepureerde sojabonen.
* ↑ (en) Maggie Hiufu Wong, Soy sauce: A beginner's guide to one of the world's favorite ingredients (6 januari 2022). Gearchiveerd op 6 november 2022. Geraadpleegd op 16 december 2022.
# Met een anker zijn we verankerd

Met een anker zijn we verankerd is een monument aan de Zeelandiaweg in Paramaribo. Het werd op 5 juni 2023 onthuld ter herinnering aan 150 jaar Hindoestaanse immigratie in Suriname.
Het monument is een voorstelling van een anker op de kaart van Suriname. Het symboliseert dat Hindoestanen sinds hun immigratie verankerd zijn in Suriname. Er zijn vijf kolommen, waarvan de eerste kolom weergeeft wie zich ervoor in Suriname vestigde. De tweede markeert de eerste aankomst van migranten met het schip Lalla Rookh op 5 juni 1873. De derde, vierde en vijfde kolom symboliseren de groei die er sindsdien plaatsvond, met op de vijfde kolom een tegel met de datum 5 juni 2023. Het monument werd gemaakt door Aniel Manurat op initiatief van de Culturele Unie Suriname.
Het staat tussen Gebouw 1790 en de Staatsraad, naast de beeldgroep Mathoora, Ramjanee en Rajgaroo die op dezelfde dag werd onthuld.
# Lijst van topscorers van Feyenoord (vrouwen)

Dit artikel bevat de Lijst van topscorers van Feyenoord. De statistieken zijn bijgewerkt tot en met 24 januari 2025.

## Seizoensoverzichten

Een overzicht van Vrouwen Eredivisie-topscorers van Feyenoord per seizoen.
| Seizoen | Topscorer | Statistieken | Statistieken | Statistieken |
| Seizoen | Topscorer | D. | W. | G. |
| 2024/25 | n.n.b. | | | |
| 2023/24 | Esmee de Graaf | 6 | | |
| 2022/23 | Maxime Bennink | 5 | | |
| 2021/22 | Maxime Bennink | 6 | | |
| 2021/22 | Romeé van de Lavoir | 6 | | |

## Allertijden

Deze lijst bestaat geeft de spelers weer met de meeste doelpunten namens Feyenoord in alle competities.
| N | Speler | Periode | Statistieken | Statistieken | Statistieken |
| N | Speler | Periode | D. | W. | G. |
| 1 | Ella Van Kerkhoven | 2024–0000 | 15 | 19 | 0.79 |
| 2 | Esmee de Graaf | 2022–0000 | 15 | 51 | 0.29 |
| 3 | Maxime Bennink | 2021–2024 | 11 | 57 | 0.19 |
| 4 | Romeé van de Lavoir | 2021–0000 | 11 | 66 | 0.16 |
| 5 | Jada Conijnenberg | 2021–2025 | 9 | 58 | 0.15 |
| 6 | Pia Rijsdijk | 2021–2023 | 8 | 38 | 0.21 |
| 7 | Sanne Koopman | 2021–0000 | 5 | 51 | 0.10 |
| 8 | Zoï van de Ven | 2022–2024 | 4 | 36 | 0.11 |
| 9 | Cheyenne van den Goorbergh | 2021–2024 | 4 | 62 | 0.06 |
| 10 | Celainy Obispo | 2021–0000 | 4 | 70 | 0.06 |
| 11 | Jarne Teulings | 2024–0000 | 3 | 9 | 0.33 |
| 12 | Sophie Cobussen | 2021–2023 | 3 | 33 | 0.09 |
| 13 | Kim Hendriks | 2021–2023 | 2 | 17 | 0.12 |
| 14 | Noëlle van der Sluijs | 2023–0000 | 2 | 31 | 0.06 |
| 15 | Amber Verspaget | 2022–0000 | 2 | 53 | 0.04 |
| 16 | Maruschka Waldus | 2024–0000 | 1 | 9 | 0.11 |
| 17 | Emma Pijnenburg | 2023–0000 | 1 | 12 | 0.08 |
| 18 | Dechamaily Lont | 2023–0000 | 1 | 14 | 0.07 |
| 19 | Sabrine Ellouzi | 2022–2023 | 1 | 19 | 0.05 |
| 20 | Toko Koga | 2024–0000 | 1 | 23 | 0.04 |
| 21 | Annouk Boshuizen | 2021–2023 | 1 | 41 | 0.02 |
# Bas Smit

Sebastiaan (Bas) Smit (Gouda, 26 april 1981) is een Nederlandse ondernemer en influencer. Hij kreeg bij het grote publiek vooral naamsbekendheid door zijn grote populariteit op Instagram.

## Biografie

Smit is geboren en getogen in Gouda. Na een korte periode als student economie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam begon Smit zijn carrière als handelaar aan de Amsterdamse optiebeurs. Na dat een aantal jaren gedaan te hebben startte hij in 2005 in het vastgoed onder de hoede van ondernemer Roland Kahn, eigenaar van onder andere de kledingmerken CoolCat en MS Mode.
Na ruim elf jaar begon Smit begin 2017 volledig voor zichzelf als ondernemer. Met zijn vrouw bezit hij rond de twintig bedrijven. Belangrijk onderdeel van het zakelijke succes van Smit is zijn bereik op social media – met meer dan 800.000 volgers op Instagram – dat hij inzet om een belang in ondernemingen te vergaren.
Daarnaast zet hij zich in als ambassadeur voor het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie.

## Privé

Bas Smit is getrouwd met actrice en presentatrice Nicolette van Dam. Samen hebben ze twee dochters.
# Meresanch III

Meresankh III (26e eeuw v.Chr.) was de vroeg-dynastieke koningin uit de 4e dynastie van Egypte die regeerde aan de zijde van koning (farao) Chefren, haar oom die met haar getrouwd was. Haar kinderen waren dochter Shepsetkau en waarschijnlijk nog twee andere niet nader genoemde dochters, en vier zonen Nebemakhet, de latere farao Nioeserre, Khenterka en Duaenre.
Meresankh was zelf de dochter van Hetepheres II en kroonprins Kawab en dus een kleindochter van farao Choefoe (Cheops). Haar naam betekent: "Zij die van het leven houdt".

## Graftombe

Na haar dood, kort na de bewindsperiode van Chefren, werd Meresankh begraven in een uitgebreid decoreerde mastaba met uit de rots gehouwen kapel, rotsgraf G 7530 in Gizeh. Op de inscripties staan zowel de tijd van haar overlijden vermeld als van haar begrafenis die zo'n 272 dagen later plaatsvond. Blijkbaar stierf zij in het eerste bewindsjaar van een niet nader genoemde koning, mogelijk Menkaure.
Het graf was eerst bedoeld voor haar moeder Hetepheres II, maar die schonk het voor gebruik voor haar dochter, wat laat vermoeden dat de dood van Meresankh plots en onverwacht plaats greep. Hetepheres voorzag ook een zwart granieten sarcofaag voor haar dochters begrafenis met daarop afbeeldingen van paleisgevels.
Het graf werd ontdekt op 23 april 1927 door archeoloog George Reisner en de verdere opgravingen gebeurden door zijn team in opdracht van de Harvard-universiteit en het Museum of Fine Arts (Boston).
De sarcofagen en skeletten bevinden zich vandaag in het museum van Caïro. Het blijkt dat zij 1,54 m groot was en tussen de 50 en de 55 jaar op het ogenblik van haar dood. In het graf bevonden zich de vroegst bekende canopenvazen Ook het kalkstenen beeld van koningin Hetepheres die haar dochter omarmt werd in het graf aangetroffen en bevindt zich thans in het Museum of Fine Arts in Boston.

## Titels

Te oordelen naar de vele titels die Meresankh droeg was zij niet alleen een zeer invloedrijk persoon in het politieke en religieuze gebeuren in het Oude Rijk, maar bovendien zeer geliefd. Een aantal is mogelijk postuum toegekend. Van Meresankh III zijn de volgende koninginnentitels bekend:
* Groot van lofprijzingen (wrt-hzwt),
* Groot van lofprijzingen van Thoth (wrt-hzwt-djhwty),
* Grote vrouwe van de hetes-scepter (wrt-hetes),
* Grote vrouwe van de hetes-scepter van de twee heren (wrt-hetes-Nbwi),
* Koninklijke vrouwe (hmt-nisw)
* Koninklijke vrouwe, zijn geliefde (hmt-nisw meryt.f),
* Zij die Horus en Seth ziet (m33t-hrw-stsh),
* Priesteres van Bapef (hmt-ntr-b3-pf),
* Priesteres van Thoth (hmt-ntr-dhwty),
* Priesteres van Tjazepef (hmt-ntr-t3-zp.f),
* Priesteres van Hathor (hmt-ntr-hwt-hrw-nbt-iwnt),
* Meesteres van Denderah (hmt-ntr-hwt-hrw-nbt-iwnt),
* Aan de zijde van Horus (kht-hrw),
* Koninklijke dochter (s3t-niswt)
* Koninklijke dochter van zijn lichaam (s3t-niswt-nt-kht.f),
* Koninklijke dochter van zijn lichaam, zijn geliefde (s3t-niswt-nt-kht.f-meryt.f),
* Geliefde gemalin onder de twee vrouwen (sm3yt-mry-nbty),
* Gade van Horus (smrt-hrw) en Begeleidster van Horus (tist-hrw),
* Gade van Horus, zijn geliefde (smrt-hrw-meryt.f),
# John Flanagan (schrijver)

John Anthony Flanagan (Sydney, 22 mei 1944) is een Australische schrijver. Hij schreef onder meer de series De Grijze Jager en Broederband.

## Levensloop

Flanagan begon zijn carrière in de reclamewereld en als co-auteur van het televisieprogramma Hey Dad!. Hij is een van de productiefste schrijvers van televisieprogramma’s in Australië. Flanagan schreef het eerste boek in de serie De Grijze Jager om zijn twaalfjarige zoon Michael aan het lezen te krijgen. Hij wilde hem laten zien dat lezen leuk is en dat helden niet altijd groot, sterk en man hoeven te zijn. Later schreef hij als aanvulling op De Grijze Jager-wereld het eerste boek uit de serie Broederband, dat zich later afspeelt.
# Anania lysanderalis

Anania lysanderalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys lysanderalis door Francis Walker in een publicatie uit 1859.
De soort komt voor in Venezuela en Brazilië.
# Campbellaalscholver

De campbellaalscholver (Leucocarbo campbelli, synoniem: Phalacrocorax campbelli) is een vogel uit de familie Phalacrocoracidae (Aalscholvers). De wetenschappelijke naam van de soort werd als Urile campbelli in 1878 gepubliceerd door de Franse dierkundige Henri Filhol. Het is een vogelsoort die alleen voorkomt op Campbell-eiland.

## Kenmerken

De vogel is 63 cm lang, het is een middelgrote zwarte en wit gekleurde aalscholver De kop, nek, rug, stuit en bovenstaartdekveren zijn zwart met een blauwe, metaalachtige glans. De kin, buik en borst zijn wit. De poten zijn roze. Witte vlekken op de vleugels zien er in zit uit als vleugelstrepen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op Campbell-eiland. De vogel broedt in kolonies van ongeveer 150 paar vogels, die liggen op moeilijk toegankelijke plekken langs de kust of op nabijgelegen rotseilandjes. De vogels foerageren op zee in een straal van tien kilometer rondom het eiland.

## Status

De campbellaalscholver heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 1975 door BirdLife International geschat op acht duizend volwassen individuen. De populatie-aantallen zijn waarschijnlijk stabiel sinds het eiland onbewoond is; de schapen, verwilderde katten en de ratten zijn verwijderd. Toch kunnen onverwachte gebeurtenissen de populatie-aantallen plotseling omlaag brengen. Om deze redenen staat deze soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 4 (en) Campbellaalscholver op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (fr) Bulletin de la Société philomathique de Paris ser.7, 2: 133. Gearchiveerd op 5 april 2023.
# Vesderstuwdam

De Vesderstuwdam (Duits: Wesertalsperre) is gelegen op de Vesder, enkele kilometers ten oosten van Eupen in de Belgische provincie Luik. Het is het gebied van het Duits-Belgische natuurpark Hoge Venen-Eifel. Het "Meer van Eupen" is het stuwmeer met het grootste (drink-)waterreservoir van België. Aan de bouw van de muur werd begonnen in 1936. Voor het goederenvervoer van en naar de stuwdam werd Spoorlijn 49A aangelegd. Op 9 februari 1950 werd de stuwdam officieel in gebruik genomen door prins Karel van België. Toevoer van water gebeurt door de Vesder, de Ghete en de Helle.
De dam is 410 m lang en heeft een hoogte van 66 m, gemeten inclusief de voet van de dam. Het Meer van Eupen heeft een inhoud van 25 miljoen m³ en een oppervlakte van 126 ha. De stuwdam is gelegen aan de uitlopers van het Hertogenwoud. Rondom het meer zijn wandelwegen uitgezet.

## Technische gegevens

* Oppervlakte van het stuwmeer: 126 ha bij volledige vulling
* Inhoud: 25 miljoen m³
* Grootte van het stroomgebied: 10.595 ha
* Hoogte van de dammuur: 66 m inclusief fundament
* Zeehoogte van de dammuur: 362 m
* Lengte van de dam: 410 m
* Max. hoogwaterstand: 361 m

## Waterreservoir

Dagelijks stelt dit stuwmeer 82.500 m³ ter beschikking, waarmee onder andere het Land van Herve, de voorsteden van Luik en de stad Spa van drinkwater voorzien worden. Het geproduceerde drinkwater wordt onderaards opgeslagen.

## Toeristencentrum

Op een heuvel langs de oevers van het stuwmeer ligt een bezoekerscentrum, van waaruit verschillende wandel- en fietspaden vertrekken, en een klimtoren.
# Misgenderen

Misgenderen houdt in dat men iemand aanspreekt of identificeert met een verkeerde genderaanduiding, zoals wanneer men een vrouw 'hij' of een man 'zij' noemt, of wanneer men voor een transgender persoon de oude voornaam blijft gebruiken, terwijl diegene een andere naam heeft aangenomen (een vorm van misgenderen bekend als deadnaming). Dit wordt vaak met opzet gedaan als een vorm van pestgedrag, of per ongeluk als een faux pas. Misgenderen wordt doorgaans gezien als een belediging, en wordt vooral door transgender personen ervaren als bijzonder kwetsend en vernederend.
Misgenderen gebeurt ook op scholen wanneer jongeren een nieuwe genderidentiteit aannemen. Een leraar die misgenderde is op non-actief gesteld.; ook zijn in de Verenigde Staten twee schoolkinderen geschorst van school vanwege misgenderen.
Misgenderen wordt gezien als een vorm van transfobie.