OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wapen van Limburg (Nederland)

Het wapen van Limburg bestaat uit een gecarteleerd schild met daarop de kwartieren Valkenburg, Gulik, Horn en Gelre, met op het hartschild het wapen Van Limburg.
In 1816 werd aan de provincie Limburg het volgende wapen verleend waarvan de beschrijving luidt:
"In zilver een dubbelstaartige leeuw van keel, gekroond, getongd en genageld van goud. Het schild gedekt met een hertogenkroon van goud, gevoerd van keel."
De dubbelstaartige rode leeuw is afkomstig van het wapen van de graven en hertogen van Limburg.
Koning Willem III verleende een nieuw wapen bij Koninklijk Besluit op 27 december 1886. De beschrijving luidt:
"Een gevierendeeld schild; het eerste kwartier in zilver een van goud gekroonde en geklauwde leeuw van keel met dubbelen staart (Valkenburg); het tweede kwartier in goud een van keel getongde en geklauwde ongekroonde leeuw van sabel (Gulik); het derde kwartier in goud drie hoorns van keel, geplaatst twee en een, en voorzien van banden van zilver (Horn); het vierde kwartier in azuur een leeuw van goud met dubbelen staart, getongd van keel, gekroond en geklauwd van goud (Gelderland vóór 1371); over alles heen een hartschild van zilver, beladen met een van goud gekroonden en geklauwden leeuw van keel met dubbelen staart (Limburg). Het schild gedekt met den Limburgschen hertogelijken hoed of kroon."

## Symboliek

De inleiding van het wapen van de provincie Limburg luidt als volgt:
In het Limburgse provinciewapen zijn de wapens van de vier voornaamste vorstendommen opgenomen waarvan delen, tot de komst van de Fransen in 1794, behoorden tot de tegenwoordige provincie Limburg. Het wapen van Limburg is een afspiegeling van de staatkundige wordingsgeschiedenis van deze provincie.
Het eerste kwartier; in een zilveren veld staat een rode leeuw met dubbele staart met goud gekroond en met gouden klauwen. Het is ontleend de Valkenburgse leeuw van het wapen van het Land van Valkenburg.
Het tweede kwartier; in een gouden veld een ongekroonde, zwarte leeuw, met rode tong en rode klauwen. De leeuw is ontleend aan het oude wapen van Gulik-Kleef-Berg van het Hertogdom Gulik.
Het derde kwartier; op een gouden ondergrond drie horens van rood met zilveren banden. Dit kwartier is ontleend aan het oude het wapen van Horn van het Graafschap Horn.
Het vierde kwartier; in een blauw veld een gouden leeuw met dubbele staart, een rode tong en een kroon en klauwen van goud. Dit is de Gelderse leeuw uit het wapen van Gelderland van het Hertogdom Gelre.
Over deze vier zogenaamde 'kwartieren' heen ligt een hartschild. Hierop staat in een zilveren veld een rode leeuw met gouden kroon en klauwen, afkomstig van het oude wapen van het hertogdom Limburg.
Het hele schild is bedekt met een hertogenhoed of –kroon.
# Slag bij Épehy

De Slag bij Épehy was een veldslag op 18 september 1918, tijdens het Honderddagenoffensief in de Eerste Wereldoorlog. Het Vierde Britse Leger viel nabij de Franse plaats Épehy met succes de voorposten van de Siegfriedlinie aan.

## Achtergrond

De Britse veldmaarschalk Douglas Haig was aanvankelijk niet van plan nog aanvallen op de Siegfriedlinie uit te voeren omdat de verliezen bij vorige pogingen te groot waren: 600.000 gesneuvelden sinds maart 1918, waarvan 180.000 in de laatste zes weken. Na de overwinning van het Derde Britse Leger in de Slag bij Havrincourt veranderde hij van mening en beval een aanval op de Duitse voorposten vanaf 13 september 1918.
Bij gebrek aan voldoende pantservoertuigen werden 1488 artilleriestukken en 300 machinegeweren aangevoerd die voor de nodige dekking van de infanterie moesten zorgen. Drie korpsen van het Vierde Britse Leger werden geflankeerd door het Vijfde Britse legerkorps en het Eerste Franse Leger. men wilde het Duitse front over een breedte van 30 km zo'n 5 km terugdringen. De stelling werd verdedigd door het Tweede en Achttiende Duitse Leger.

## Verloop

De aanval begon om 5u20 in de ochtendnevel van 18 september. De Franse steun op de rechtervleugel bleef uit, en ook de linkervleugel ondervond moeilijkheden, omdat meerdere versterkingen door de Duitse troepen hardnekkig werden verdedigd. Centraal konden twee Australische divisies in de loop van de dag 4243 gevangenen, 76 geschutsstukken, 300 machinegeweren en 30 mortieren buitmaken. Daarbij werden aan Australische zijde 265 gesneuvelden, 1057 gewonden en 2 gevangengenomen geteld.
Tijdens de aanval kwam er muiterij voor: 119 Australiërs weigerden het aanvalsbevel op te volgen.

## Gevolgen

Hoewel het succes beperkt bleef, werd duidelijk dat de Duitse soldaten hun strijdvaardigheid en wilskracht verloren hadden. Dit gaf de geallieerden de moed om overhaast de Slag aan het Kanaal van Saint-Quentin aan te vatten.
# Glyphodes orbiferalis

Glyphodes orbiferalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1896.
De soort komt voor in India (Arunachal Pradesh, Nagaland), Myanmar en Indonesië (Borneo).
# Glyphodes lupinalis

Glyphodes lupinalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Margaronia lupinalis door William Schaus in een publicatie uit 1927.
De soort komt voor in de Filipijnen (Luzon).
# Glyphodes perspicualis

Glyphodes perspicualis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Hamilton Kenrick in een publicatie uit 1907.
De soort komt voor in Papoea-Nieuw-Guinea.
# Glyphodes phormingopa

Glyphodes phormingopa is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Margaronia phormingopa door Edward Meyrick in een publicatie uit 1934.
# Glyphodes phytonalis

Glyphodes phytonalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys phytonalis door Francis Walker in een publicatie uit 1859.
De soort komt voor in Maleisië (Sarawak).
# Centrale Kalahari Wildreservaat

Het Centrale Kalahari Wildreservaat (Engels: Central Kalahari Game Reserve) is een uitgestrekt nationaal park in de Kalahari van Botswana. Het werd opgericht in 1961 en heeft een oppervlakte van 52.800 vierkante kilometer, bijna 10% van het totale landoppervlak van Botswana). Daarmee is het het op een na grootste wildreservaat ter wereld.
Het terrein is grotendeels vlak en zacht glooiend bedekt met struiken en grassen die de zandduinen bedekken en gebieden met grotere bomen. Vele van de rivierdalen zijn versteend met zoutpannen. Vier "gefossiliseerde" rivieren kronkelen door het reservaat, waaronder Deception Valley, dat zich ongeveer 16.000 jaar geleden begon te vormen.

## Bewoning

De Bosjesmannen of San hebben het gebied al duizenden jaren bewoond sinds ze als nomadische jagers door het gebied zwierven. Sinds het midden van de jaren negentig heeft de regering van Botswana echter geprobeerd de Bosjesmannen uit het reservaat te verplaatsen, ondanks de inkomsten uit het toerisme. In 1997 werd driekwart van de gehele San-bevolking uit het reservaat verplaatst en in oktober 2005 had de regering de gedwongen verhuizing naar hervestigingskampen buiten het park hervat, waardoor er slechts ongeveer 250 permanente bewoners overbleven.
In 2006 verklaarde een rechtbank in Botswana de ontruiming onwettig en bevestigde het recht van de Bosjesmannen terug te keren naar het reservaat. Vanaf 2015 hebben de meeste Bosjesmannen echter geen toegang meer tot hun traditionele land in het reservaat. Een landelijk verbod op de jacht maakte het voor de Bosjesmannen illegaal om hun traditionele jager-verzamelaarslevensstijl uit te oefenen, ondanks mogelijkheden voor jacht en toerisme
In 2014 werd er een diamantmijn geopend in het zuidoostelijke deel van het reservaat.
Een enorme bosbrand in en rond het park midden september 2008 heeft ongeveer 80 procent van het reservaat in de as gelegd. De oorsprong van de brand bleef onbekend.

## Fauna

Het park is het leefgebied voor vele wilde dieren zoals de giraffe, de Afrikaanse olifant, witte neushoorn, Kaapse buffel, gevlekte hyena, bruine hyena, honingdas, meerkat, gele mangoest, knobbelzwijn, cheetah, caracal, Afrikaanse wilde hond, jakhals, grootoorvos, Kaapse vos, luipaard, leeuw, gnoe, zebra, eland, sabelantilope, gemsbok, springbok, steenbok, impala, grote koedoe, aardvarken, Kaapse grondeekhoorn, Kaapse haas, Zuid-Afrikaans stekelvarken, chacma-baviaan, hartenbeest en struisvogel.
# Glyphodes rioalis

Glyphodes rioalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Margaronia rioalis door William Schaus in een publicatie uit 1920.
De soort komt voor in Brazilië.
# Glyphodes royalis

Glyphodes royalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Hubert Marion in een publicatie uit 1954.
De soort komt voor in Guinee.
# Wapen van Loo- en Drostendiep

Het wapen van Loo- en Drostendiep werd op 23 januari 1961 per Koninklijk besluit aan het Drentse waterschap Loo- en Drostendiep verleend. In 1994 ging het waterschap samen Bargerbeek op in het nieuwe waterschap 't Suydevelt. Hiermee verviel het wapen.

## Blazoenering

De blazoenering luidt als volgt:
    Gedeeld van keel en sinopel; over alles heen een tot de onderkant van het schild reikende omgekeerde versmalde golvende keper van zilver, boven vergezeld van negen vijfpuntige sterren van hetzelfde, geplaatst 5, 3 en 1. Het schild gedekt door een gouden kroon van drie bladeren en twee paarlen.
De heraldische kleuren in het wapen zijn: goud (geel), keel (rood), sinopel (groen) en zilver. Het schild is gedekt met een gravenkroon.

## Geschiedenis

Tijdens een vergadering van de Provinciale Staten van Drenthe in 1958 besloot men het waterschap Loo- en Drostendiep op te richten. Zo werd het waterschap opgericht en het bestuur van het waterschap had al snel baat bij een waterschapswapen te voeren. Hiervoor werd een ontwerp gemaakt, het werd op 1 november 1960 verstuurd naar de Hoge Raad van Adel. Het ontwerp werd snel goedgekeurd en zo werd het ontwerp op 23 november 1961 per koninklijk besluit verleend als waterschapswapen van het waterschap.

## Symboliek

De twee golvende dwarsbalken verwijzen naar de diepjes het Loodiep en het Drostendiep. De negen sterren symboliseren de negen toenmalige gemeenten in het waterschap. Het rode vlak verwijst naar de rode heide die in het gebied lag en later werd ontgonnen. Verder verwijst het groene vlak naar de landbouwgrond.
* ↑ Wapen Loo- en Drostendiep Hoge Raad van Adel
* ↑ G.A. Bontekoe, Het wapen van ,,Loo- en Drostendiep'' Nieuwe Drentse Volksalmanak, blz 154-155
* ↑ Loo- en Drostendiep Nederlandse Gemeentewapens
Drentse Aa · Amsterdamscheveld · Bargerbeek · Eemszijlvest · Emmer-Erfscheidenveen · Hesselte · Hunze en Aa · Loo- en Drostendiep · Meppelerdiep · Middenveld · De Monden · Nijeveen-Kolderveen · Noordenveld · Oostermoerse Vaart · De Oude Vaart · Reest en Wieden · Riegmeer · De Runde · Smilde · 't Suydevelt · De Veenmarken · De Vledder en Wapserveense Aa · Weerdinge · De Wold Aa · Wold en Wieden · Zuiveringsschap Drenthe
# Slag bij Round Mountain

De Slag bij Round Mountain vond plaats op 19 november 1861 in een indianenterritorium in de buurt van Keystone of Yale. De precieze locatie is tot op heden niet vastgesteld. Deze veldslag werd uitgevochten Tussen Creek- en Seminole-indianen en Zuidelijke eenheden.
Kolonel Douglas H. Cooper, commandant van het Indian Departement, was er niet in geslaagd om het meningsverschil met Chief Opothleyahola, leider van een stam die sympathiseerde met de Noordelijken, op te lossen. Op 15 november vertrok Cooper met 1400 soldaten om Opothleyahola te onderwerpen of te verjagen. Aangekomen bij Deep Fork vond Cooper het indianenkamp verlaten. Krijgsgevangenen vertelden hem dat Opothleyahola een nieuw kamp oprichtte bij de Red Fork.
Rond 16.00 uur kwam het indianenkamp in zicht. De Zuidelijke cavalerie bestormde het kamp om vast te stellen dat de bewoners net vertrokken waren. In de verte zagen ze nog de stofwolken van de Indianen. De 4e Texas zette de achtervolging in en stuitte ter hoogte van Round Mountain op de hoofdmacht van de Indianen. De Zuidelijke cavalerie werd, na een korte schermutseling, terug gedreven naar Coopers hoofdmacht. De invallende duisternis belette een tegenaanval tot de beide hoofdmachten elkaar op 50 meter genaderd waren. Na een kort gevecht staken de indianen de prairie in brand en trokken zich terug.
De volgende morgen vond Cooper nog een kamp van de indianen, maar opnieuw was de vogel gaan vliegen. De overwinning werd opgeëist door de Zuidelijken omdat Opothleyahola het gebied verlaten had.
Na deze confrontatie zouden nog twee veldslagen volgen tussen Opothleyahola en de Zuidelijke eenheden. Tegen het einde van het jaar moest het stamhoofd zijn territorium verlaten.
De Zuidelijken hadden 6 doden, 4 gewonden en 1 vermiste te betreuren. De indianen verloren ongeveer 110 mannen.

## Slagorde

Cooper's Brigade - kolonel Douglas Hancock Cooper
* 6 compagnieën van het 1st Regiment Choctaw-Chickasaw Mounted Rifles - Maj. Mitchell Laflore
* Detachement, 1e Creek Mounted Rifles - kol. Daniel N. McIntosh
* Detachement, 2e Creek Mounted Rifles - Lt. kol. Chilly McIntosh
* Detachement, Seminole Indians - Maj. John Jumper
* Detachement, 9e Texas Cavalry - Lt. kol. William Quayle
Creek en Seminole Indianen - Chief Opothleyahola
* Lockapoka Creeks
* Muscogee Creeks
* Seminoles - Halleck Tustenuggee, Billy Bowlegs
# Slag bij Old Fort Wayne

De Slag bij Old Fort Wayne vond plaats op 22 oktober 1862 in Newton County tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Deze slag is ook bekend als de slag bij Maysville, slag bij Beattie's Prairie of slag bij Beaty’s Prairie.
Vanaf midden juli concentreerden de Zuidelijken hun troepen in de buurt van Fayetteville, Arkansas om Missouri te plunderen. Tegelijkertijd zou Douglas Cooper met zijn Indianenbrigade van Choctaw, Chickasaw en Creek het gebied rond Old Fort Wayne binnenvallen (een verlaten fort nabij Beatties Prairie). Hij plaatse zijn voorposten op 6 km ten noorden van Maysville, een dorpje op de grens van Arkansas en Indianengebied op ongeveer 35 km van Bentonville. Vanuit deze positie kon hij ondersteuning bieden aan John S. Marmadukes 4.000 man sterke Texaanse eenheid die bij Cross Hollows gelegerd lag.
De meest nabije Noordelijke eenheden was John Schofields Army of the Frontier bij Pea Ridge, Arkansas. Schofield ontving het bericht dat Cooper, samen met Stand Waties twee Cherokee regimenten rond Maysville gezien waren. James G. Blunts Eerste divisie telde ongeveer 3.500 man die beter uitgerust en getraind waren. Op 20 oktober om 07.00u vertrok Blunt met de 2de en 3de brigade om de vijand aan te vallen. De brigades waren samengesteld uit de 2nd Kansas Cavalry, de 6th Kansas Cavalry, de 10th Kansas Infantry, de 11th Kansas Infantry, de 1st en 3rd Cherokee Regiments, de 1st Kansas en 2nd Indiana Batteries en vier houwitser. Na een nachtelijke mars arriveerden ze rond 05.00u in Bentonville. Daar laste Blunt een pauze in zodat de bevoorrading zich kon aansluiten. Na een nieuwe geforceerde mars op 21 oktober van 38 km liet hij zijn soldaten rond 02.00u opnieuw rusten. Voorlopig had hij nog altijd het verrassingselement in handen.
Om 05.00u viel hij met de 2nd Kansas Cavalry de Zuidelijke voorposten aan bij Maysville. De hoofdkamp lag 10 km verderop. Na het wegvagen van de voorposten achtervolgde de Noordelijke cavalerie de vijand tot ze 5 km verder op de hoofdlinie van Cooper botsten. De Zuidelijke slaglinie stond in noordelijke richting opgesteld langs een weg met dichte bebossing in hun rug. Ondanks Noordelijke verkenningsrapporten die stelden dat Cooper 7.000 manschappen had, had hij er in werkelijkheid maar 1.500 met Howells Texasbatterij in het centrum van zijn linie. Blunt stelde zijn houwitsers op om het duel aan te gaan met de Zuidelijke artillerie. De 2nd Kansas duwde de voorposten terug. Toen de rest van zijn divisie arriveerde, stuurde Blunt ze naar het centrum van de vijandelijke linie. Zijn houwitsers wonnen het duel van de Zuidelijke artillerie. Coopers centrum werd doorbroken. Na een halfuur vechten was Coopers linie op de vlucht geslagen. Blunt achtervolgde hen tot 10 km ver. Hij verloor 14 soldaten tegenover ongeveer 150 Zuidelijken.
De Zuidelijken trokken zich 100 km terug tot Fort Gibson. De Noordelijken waren opnieuw heer en meester over de Indiaanse gebieden ten noorden van Arkansas. Blunt werd gepromoveerd tot generaal-majoor bij de vrijwilligers.
# Jack McCall

Jack McCall (Jefferson County, ca. 1850 – Yankton, 1 maart 1877), bijgenaamd Crooked Nose Jack, was een persoon die in (de verhalen over) het Wilde Westen bekendheid verwierf doordat hij op 2 augustus 1876 in het Black Hills-goudzoekerskamp Deadwood (South Dakota) Wild Bill Hickok vermoordde.

## Biografie
### Leven voor de moord

Over het leven van Jack McCall is niet veel bekend. Hij werd omstreeks 1850 geboren in de staat Kentucky en groeide op met drie zussen. Na zijn jeugd trok hij naar het westen om op Amerikaanse bizons te gaan jagen. In 1876 woonde hij onder de naam Bill Sutherland in het kamp Deadwood, dat even daarvoor was ontstaan dankzij de goudkoorts.

### De moord op Wild Bill Hickok

Op 2 augustus 1876 vermoordde Jack McCall in de Nuttal & Mann's Wild Bill Hickok door hem in de rug te schieten met een .45-kaliber revolver. Ondertussen riep hij "Take that!" Hickok was op dat moment bezig met poker. Normaliter zat hij tijdens pokerwedstrijden in een hoek voor het geval hij in zijn rug geschoten zou worden, maar op die dag zat hij met zijn rug naar de deur. Hickok had eerder die dag McCall geld aangeboden om eten te kopen, omdat McCall de dag ervoor zijn geld met poker had verloren. De moord was waarschijnlijk een dronken reactie op dit aanbod, hoewel McCall een andere uitleg gaf: Wild Bill Hickok zou McCalls broer in Abilene hebben vermoord. Na zijn latere executie bleek dat McCall nooit een broer heeft gehad.
Een inderhaast uit mijnwerkers en zakenlieden samengestelde 'rechtbank' kwam binnen twee uur tot het oordeel dat McCall onschuldig was. De Black Hills Pioneer schreef daarop, refererend aan de wetteloosheid van het Wilde Westen: "Zouden we ooit de pech hebben om iemand te vermoorden (...) dan zouden we gewoonweg vragen of het proces in een kamp in de Black Hills kan plaatsvinden."

### Ontsnapping en herberechting

McCall vluchtte na zijn vrijspraak naar Wyoming en schepte daar op over hoe hij Wild Bill Hickok in een eerlijk gevecht vermoordde. De autoriteiten in Wyoming weigerden echter het vonnis uit Deadwood te erkennen, omdat zij meenden dat Deadwood in indianengebied lag. Daarop werd in Yankton een nieuw proces gehouden, waarna hij ter dood werd veroordeeld. Op 1 maart 1877 werd hij opgehangen. Hij was daarmee de eerste persoon die door Amerikanen in het Dakota-territorium werd geëxecuteerd.

## Jack McCall in fictie

Jack McCall komt voor in boeken en films over het Wilde Westen, in het bijzonder over Deadwood. In de televisieserie Deadwood, gebaseerd op het Deadwood van de jaren 1870, wordt McCalls rol gespeeld door Garret Dillahunt.
# Henderson Jacoway

Henderson Madison Jacoway (Dardanelle, 7 november 1870 - Little Rock, 4 augustus 1947) was een Amerikaans advocaat en politicus. Van 1911 tot 1923 vertegenwoordigde hij het Vijfde kiesdistrict van de staat Arkansas in het Huis van Afgevaardigden.

## Loopbaan

Henderson Jacoway volgde les aan de Dardanelle High School tot 1887 en daarna, tot 1892, aan het Winchester Normal College in Winchester (Tennessee). Na zijn rechtenstudie aan de Vanderbilt University in Nashville en zijn toelating tot de balie in 1898 begon hij een advocatenpraktijk in zijn thuisstad Dardanelle. Destijds was hij ook secretaris van de Dawes-Commissie, die bevoegd was voor de opdeling van het toenmalige indianengebied.
Tussen 1904 en 1908 was Jacoway openbaar aanklager in het vijfde gerechtelijk district van Arkansas. Hij werd lid van de Democratische Partij en behoorde van 1910 tot 1912 tot het partijbestuur in Arkansas. In 1910 werd hij in het vijfde kiesdistrict verkozen om in het Huis van Afgevaardigden in Washington D.C. te zetelen, waar hij op 4 maart 1911 Charles C. Reid opvolgde. Na vijf herverkiezingen, kon hij op 3 maart 1923 zijn zesde legislatuur afmaken.
In 1922 besliste hij zich niet opnieuw kandidaat te stellen. Hij verhuisde naar Little Rock, waar hij van 1923 tot 1929 vicepresident van de People’s Savings Bank was. Daarna wekte hij weer als advocaat. Van 1936 tot 1945 was Jacoway regionaal adviseur bij de Commissie Sociale Verzekering voor de staten Arkansas, Missouri, Oklahoma en Kansas.
Hij overleed in 1947 in Little Rock, waar hij ook werd begraven.
# Wapen van Maurik

Het wapen van Maurik werd op 1 november 1938 per Koninklijk Besluit door de Hoge Raad van Adel aan de Gelderse gemeente Maurik toegekend. Vanaf 1999 is het wapen niet langer als gemeentewapen in gebruik omdat de gemeente Maurik opging in de gemeente Buren. Het wapen wordt daarna als dorpswapen gebruikt.

## Blazoenering

De blazoenering van het wapen luidt als volgt:
   In goud een droogscheerdersschaar van sabel, schuinrechts geplaatst, met de punten naar boven. Het schild gedekt met een gouden kroon van drie bladeren en twee paarlen.
In de heraldiek wordt het wapen beschreven van achter het schild, waardoor links en rechts voor de toeschouwer verwisseld zijn.

## Verklaring

In 1270 bouwde een ridder Heer Saffatijn van Mauderic een burcht bij de rivier (waar nu de molen staat). Deze ridder en zijn schoonzoon Bartholdt van Eck voerden in hun wapen een droogscheerdersschaar. Deze werd gebruikt in het heerlijkheidswapen en later dus in het gemeentewapen.
# Cees Douma

Cees Douma (Delft, 13 oktober 1933 – 11 maart 2023) was een Nederlands architect. Van 1960 tot 1995 was hij in dienst van de Nederlandse Spoorwegen en leverde hij met zijn stations een bijdrage aan het gezicht van NS.

## Leven en werk

Van 1950 tot 1957 studeerde Douma bouwkunde aan de TU Delft, waarna hij in 1960 in dienst kwam bij de NS als architect op de afdeling gebouwen. Tot 1975 was Douma verantwoordelijk voor een groot aantal kleine en middelgrote stations, waaronder Wierden (1965), Emmen (1965), Etten-Leur (1965), Rijswijk (1965), Zwijndrecht (1965), Weesp (1967), Rotterdam Lombardijen (1968), Gorinchem (1971), Bergen op Zoom (1971), Steenwijk (1972), Akkrum (1973), Barendrecht (1973), Capelle Schollevaar (1981), Culemborg (1974), Zoetermeer (1977), Veenendaal Centrum (1981), Hoogeveen (1984) en vele (kleinere) NS-haltes.
Ook tekende hij voor sobere standaardontwerp-stations, waarvan er in de jaren 1960 en 1970 vele werden gebouwd. Het publiek had veel kritiek op deze sobere ontwerpen. De soberheid vloeide echter voort uit de bezuinigingsdrang van de Spoorwegen, die zware verliezen leden. In 1976 volgde hij Koen van der Gaast op als manager van de afdeling Gebouwen en Vormgeving. Van der Gaast bleef tot zijn pensionering hoofd van het architectenbureau, dat hij versterkte met jonge architecten, waarna vanaf 1980 een nieuwe tijd aanbrak die deel was van een renaissance van spoorwegarchitectuur in Europa. Nederland speelde daarin een belangrijke rol, mede door de aanleg van enkele nieuwe lijnen en uitbreidingen van het spoornetwerk, resulterend in een reeks nieuwe stations, die internationaal de aandacht trok. In 1989 werd een zelfstandig ingenieursbureau opgericht, los van NS, waarin de activiteiten van de afdeling Gebouwen werden opgenomen. Douma werd eervol benoemd tot NS-bouwmeester en hoofd Corporate Vormgeving, een nieuwe functie ten behoeve van de kwaliteit van alle visuele aspecten van het spoorbeeld (architectuur, huisstijl, grafische vormgeving, interieur en exterieur van treinen, kunstaankoop, monumentenbeleid). In 1997 ging Douma met pensioen.
Douma overleed op 11 maart 2023.