OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Blue Lagoon (band)

Blue Lagoon is een Duitse band opgericht in 2004 door Feliz Gauder, een Duitse producer. De band bestaat uit zangeres Estrella en zanger-rapper David O'Joseph.
De eerste single die werd uitgebracht was het nummer Break My Stride, een cover van het gelijknamige nummer van Matthew Wilder, dat een wereldwijde hit werd. De opvolger was Do You Really Want to Hurt Me, een cover van het gelijknamige nummer van Culture Club, dat eveneens een hit werd.
In 2005 volgde het album Club Lagoon met beide singles en ook eigen werk.
In 2007 verscheen het tweede album getiteld Sentimental Fools, met de twee singles Isle of Paradise 2007 en de nieuwe single What becomes of the broken hearted.
In Nederland bleef het succes enigszins achter; het nummer Break My Stride en de volgende nummers werden in Nederland nooit uitgebracht.

## Prijzen

* Germany's Top Music Award
* Best Dance Song 2004
* Beste zomerhit 2004
# Koolhydraatdeficiënt transferrine

Koolhydraatdeficiënt transferrine (Engels: carbohydrate deficient transferrin, CDT) is een variant van de glycoproteïne transferrine.
Transferrine is een plasma-eiwit dat ijzer, een bouwstof van rode bloedcellen, vervoert naar onder andere het beenmerg, de plaats waar rode bloedcellen worden gevormd. Het is een polypeptide met twee N-glycosidisch gebonden koolhydraatketens. De koolhydraatketens dragen normaal ieder twee siaalzuurresiduen (tetrasialovorm), maar meer en minder residuen zijn ook mogelijk. In theorie kunnen negen isovormen onderscheiden worden die verschillende hoeveelheden siaalzuurresiduen dragen. De isovormen die 0, 1 of 2 siaalzuurresiduen dragen, worden koolhydraatdeficiënt transferrine of CDT genoemd. CDT is in verhoogde mate aanwezig bij chronisch overmatig alcoholgebruik, maar ook bij de ernstige erfelijke aandoening Congenital Disorder of Glycosylation (CDG). In deze twee gevallen blijken een of beide koolhydraatketens afwezig te zijn, waardoor er meer asialo- en disialotransferrine aanwezig is.
De koolhydraatdeficiënte transferrines kunnen gemeten worden in bloed en zijn daarmee een goede marker voor alcoholmisbruik. In combinatie met andere testen, zoals gamma-glutamyltransferase (GGT), aspartaat-aminotransferase (ASAT) en alanine-aminotransferase (ALAT), is CDT een bruikbaar middel om alcoholmisbruik aan te tonen.
CDT wordt gemeten na een venapunctie bij de patiënt. Gezonde individuen met geen of lage alcoholconsumptie hebben een CDT-uitslag onder de bovengrens van de referentiewaarde. Verhoogde CDT-concentraties worden gevonden bij patiënten die langdurig overmatig alcohol drinken. Er wordt gesproken van chronisch overmatig alcoholgebruik als er gemiddeld bij mannen 60 gram alcohol (ten minste 5 alcoholische consumpties) per dag worden geconsumeerd. Bij vrouwen ligt deze grens op ongeveer 40 gram alcohol per dag. Referentiewaarden verschillen tussen de diverse laboratoria, afhankelijk van de meetmethode die wordt toegepast. CDT heeft een halfwaardetijd van ongeveer 10 dagen. Het duurt 4-6 weken voordat de CDT uitslagen genormaliseerd zijn. Als de daling minder sterk is dan verwacht, dan is er mogelijk een voortzetting of hervatting van het alcoholgebruik/misbruik.
# Bruno Junqueira

Bruno Junqueira (Belo Horizonte, 4 november 1976) is een Braziliaans autocoureur.
Hij startte met racen in de karting en domineerde in de Zuid-Amerikaanse Formule 3 voordat hij overstapte naar de Formule 3000. Hij was ook gedurende enkele jaren testrijder bij Williams. Het leek er even op dat hij in de Formule 1 ging rijden maar Jenson Button kreeg uiteindelijk het zitje bij Williams in 2000. Dat jaar won hij wel het Formule 3000-kampioenschap.
In 2001 ging hij naar de Verenigde Staten waar hij in de Champ Car ging rijden voor Chip Ganassi. Hij bleef in deze klasse bij Newman-Hass toon Ganassi overstapte naar de Indy Racing League. Hij bleek een van de toprijders in de klasse, maar zijn succes wordt ook voor een groot deel toegeschreven aan de topteams waar hij steeds deel van uitmaakte. Hij won voor zijn ongeluk in 2005 elk jaar minimum één race en werd drie jaar op rij tweede in het eindklassement: tussen 2002 en 2004. Hij pakte ook al een keer de pole-position in de Indianapolis 500.
In 2005 raakte hij geblesseerd in een ongeluk in de Indianapolis 500, toen hij A.J. Foyt IV op een ronde zette. Hij miste de rest van het seizoen door zijn blessures. In 2006 werd hij vijfde in de eindstand van de Champ Car. Een jaar later stapte hij over naar Dale Coyne Racing.

## Externe link

* Bruno Junqueira
# Hervormde kerk (Roosendaal)

De hervormde kerk is een protestants kerkgebouw in de gemeente Roosendaal in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk is gelegen aan de Bloemenmarkt 14.

## Geschiedenis

Het kerkje is gebouwd in 1810 als Hervormd Lodewijkskerkje naar ontwerp van Herman Huysers. In 2004 werd het buiten gebruik gesteld en verkocht. De Hervormden gingen, samen met de Gereformeerden, gebruik maken van de Kruiskerk. In de Hervormde kerk kwam een horeca-ondernemer en het kerkje werd voortaan gebruikt als vergaderruimte, trouwlocatie en dergelijke. Het interieur werd daarbij ingrijpend gewijzigd.

## Gebouw

Het betreft een neoclassicistisch gebouw onder schilddak met in het midden een dakruiter met koepellantaarn. De voorgevel toont rondboogvensters, een driehoekig fronton en pilasters, en bovendien het jaartal MDCCCX (1810) in de daklijst onder het fronton.
* ReliWiki
* Monumentenomschrijving (geraadpleegd 3 december 2024)
# Brussels Beer Challenge

De Brussels Beer Challenge is een jaarlijkse, internationale wedstrijd voor bieren. De eerste editie werd in 2012 georganiseerd in Brussel. De locatie is elk jaar in een andere Belgische stad, maar elke vijfde editie vindt zij plaats in Brussel. Vanwege de coronapandemie werd de editie van 2020 overigens niet in Hasselt maar eveneens in Brussel gehouden. De wedstrijd duurt drie dagen, met uitzondering van 2020.
Anno 2023 is de Brussels Beer Challenge uitgegroeid tot een competitie waarbij 95 internationale juryleden ruim 1800 bieren uit 37 landen evalueerden. Er zijn diverse categorieën waarin de bieren worden beoordeeld.

## Edities

* 2023: Turnhout
* 2022: Eupen
* 2021 (30 oktober t/m 1 november): Brussel
* 2020 (26 oktober t/m 6 november): Brussel
* 2019 (1-3 november): Bergen
* 2018 (2-4 november): Mechelen
* 2017 (28-30 oktober): Namen
* 2016 (5-6 november): Brussel
* 2015 (5-8 november): Antwerpen
* 2014 (30 oktober t/m 2 november): Leuven
* 2013 (1-3 november): Luik
* 2012 (2-4 november): Brussel
* Officiële website
* ↑ "België en Italië domineren Brussels Beer Challenge", Het Nieuwsblad. Geraadpleegd op 14 december 2023. “Voor de internationale competitie werden meer dan 1.800 bieren uit 37 verschillende landen voorgelegd aan een honderdtal juryleden.”
* ↑ "Meer dan 1800 bieren proeven op Brussels Beer Challenge in Turnhout", RTV, 30 oktober 2023. Gearchiveerd op 14 december 2023. Geraadpleegd op 14 december 2023.
* 1 2 "Brussels Beer Challenge komt naar Turnhout: “Wedstrijd met wereldwijde weerklank” (Turnhout)", Het Nieuwsblad, 26 maart 2023. Geraadpleegd op 14 december 2023.
* ↑ Winnaars Brussels Beer Challenge bekend gemaakt - Dubbel goud voor Brouwerij Roman - NUUS (26 november 2020). Geraadpleegd op 27 december 2023.
* ↑ "Brussels Beer Challenge 2023 resultaten", biernet.nl. Geraadpleegd op 14 december 2023.
# Sint-Pancratiuskerk (Taormina)

De Sint-Pancratiuskerk in de Siciliaanse stad Taormina, nabij Messina, is toegewijd aan de heilige Pancratius van Taormina. Deze heilige zou volgens de traditie de eerste bisschop van Taormina geweest zijn en zelfs de eerste bisschop in Sicilië. Zijn graf bevond zich in deze kerk en kende daarom een verering op Sicilië. Het rooms-katholieke kerkgebouw bevindt zich aan de rand van de stad.
De stijl van de kerk is barok; de bouwperiode is te situeren in de tweede helft van de 17e eeuw.

## Historiek

In de Griekse Oudheid bevond zich ernaast een tempel gewijd aan Serapis. De cultus bleef bestaan in de Romeinse Oudheid. Resten van de tempel zijn te bezichtigen naast de kerk. Granieten stenen van de tempel werden herbruikt en zijn zichtbaar in de noordelijke en zuidelijke muur van de kerk. De zuidmuur was bovendien gemeenschappelijk met de buitenmuur van de cella voor Serapis.
Ten tijde van het Byzantijns bestuur werd een eerder kleine kerk opgericht rond het graf van de heilige Pancratius van Taormina. Het orthodoxe kerkje was nog intact toen de Arabieren Sicilië bestuurden. Aangenomen wordt wel dat de relikwieën van de heilige eerder weggevoerd werden naar Rome, nog voordat de Arabieren Taormina innamen in het jaar 902.
In de loop van de tweede helft van de jaren 1600 werd het kerkgebouw verbreed en hoger uitgebouwd. De stijl is barok. De ingangspoort kreeg een barokke versiering. Het interieur is in dezelfde stijl. Boven en achter het hoofdaltaar staat een grote nis waarin het borstbeeld van Pancratius staat; dit wordt om de vier jaar rondgedragen tijdens de processie op 9 juli, de feestdag van de heilige.
In 1861 en 1867 werden enkele archeologische vondsten boven gehaald uit de tempelruïne. Zo gaat het onder meer om een marmeren inscriptie, de ene in het Oudgrieks de andere in het Latijn. Het is een ode aan Serapis en zijn vrouw Isis.
Eind 19e eeuw verbleef de Duitse landschapsschilder Otto Geleng in Taormina. Hij schilderde de Sint-Pancratiuskerk op doek.
* ↑ (it) Chiesa di San Pancrazio. Cosa vedere. Travel Taormina (2024).
* ↑ (it) Chiesa di San Pancrazio (patrono di Taormina). Cultura e Territorio. Gemeente Taormina, Metropolitane stad Messina (2022).
# Brusseprijs

De Brusseprijs is de jaarlijkse prijs voor het beste Nederlandstalige journalistieke boek uitgereikt door het Nederlandse Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten. In 2006 werd de prijs voor het eerst uitgereikt, daarna in 2008 en vanaf 2010 jaarlijks. De prijs is vernoemd naar journalist Marie Joseph Brusse. In 2015 werd de oorspronkelijke naam 'M.J. Brusseprijs' verkort tot 'Brusseprijs'. Het prijsbedrag bedraagt 10.000 euro. Bekroonde werken:

## Winnaars

* 2006 - Het drama Ahold van Jeroen Smit
* 2008 - Arm Wallonië van Pascal Verbeken
* 2010 - De Vastgoedfraude van Vasco van der Boom en Gerben van der Marel
* 2011 - Bernhard van Annejet van der Zijl
* 2012 - Het wonder van de Noord/Zuidlijn van Bas Soetenhorst
* 2013 - Mooie Barend van Wilfred Scholten
* 2014 - Het kasteel van Elmina van Marcel van Engelen
* 2015 - El Rey van Hans Goossen en Theo Sniekers
* 2016 - Het geluk van Limburg van Marcia Luyten
* 2017 - Een woord een woord van Frank Westerman
* 2018 - De rekening voor Rutte. De Teevendeal, het bonnetje en de politieke prijs voor leugens van Bas Haan
* 2019 - Laura H. Het kalifaatmeisje uit Zoetermeer van Thomas Rueb
* 2020 - Liever dier dan mens van Pieter van Os
* 2021 - Het recht van de snelste. Hoe ons verkeer steeds asocialer werd van Thalia Verkade en Marco te Brömmelstroet
* 2022 - De Doorsons: Op zoek naar een Afro-Amerikaanse slavenfamilie in het Caribisch gebied van Roline Redmond
* 2023 - De Indische doofpotː Waarom Nederlandse oorlogsmisdaden in Indonesië nooit zijn vervolgd van Maurice Swirc
* 2024 - Undercover aan het werk van Jeroen van Bergeijk

## Eervolle vermeldingen

In de geschiedenis van de uitreiking van de Brusseprijs ontvingen twee boeken een eervolle vermelding:
* 2014 Surplace van Ariejan Korteweg
* 2022 De strijd om Bali van Anne-Lot Hoek
* Officiële webpagina
* ↑ Brusseprijs 2017 voor journalist Frank Westerman, NOS Nieuws, 10 juni 2017. Gearchiveerd op 25 maart 2023.
* ↑ Bas Haan wint Brusseprijs beste journalistieke boek, NU.nl, 10 juni 2018. Gearchiveerd op 23 januari 2022.
* ↑ Thomas Rueb wint Brusseprijs met boek over Laura H., NOS Nieuws, 15 juni 2019. Gearchiveerd op 19 maart 2023.
* ↑ Pieter van Os wint prijs voor beste journalistieke boek, NRC Handelsblad, 13 juni 2020. Gearchiveerd op 1 oktober 2022.
* ↑ "Roline Redmond wint Brusseprijs voor beste journalistieke boek", NOS Nieuws, 18 juni 2022. Gearchiveerd op 21 augustus 2022.
* ↑ Jeroen van Bergeijk wint prijs beste journalistieke boek voor undercoverwerk. nos.nl (15 juni 2024). Geraadpleegd op 16 juni 2024.
* ↑ Gearchiveerde kopie. Gearchiveerd op 28 mei 2023. Geraadpleegd op 28 november 2023.
* ↑ https://www.nporadio1.nl/nieuws/binnenland/a681e237-69b7-4729-a3d5-73db53578f4a/winnaar-brusseprijs-2022-antropologe-en-auteur-roline-redmond
# Buggenhoutbos

Het Buggenhoutbos ligt in de gemeente Buggenhout in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen.
Het hedendaagse Buggenhoutbos is een overblijfsel van een uitgestrekt boscomplex van duizenden hectaren groot. Dit complex was zelfs een deel van het vroegere Kolenwoud, dat het gehele centrum van België bedekte. Het Buggenhoutbos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek' (BE2300044).

## Geschiedenis

De oudste geschiedkundige vermelding van het bos en van de naam Buckenholt dateert uit de 12e eeuw, toen de heer van Aarschot al zijn bezittingen schonk aan de abdij van Affligem bij de intrede van zijn zoon als monnik. De naam Buckenholt komt ongetwijfeld voort van het Oudsaksisch Boka (=beuk) en holt (=hout, bos). Buggenhout ontleent dus zijn naam aan het groot aantal beukenbomen die er een bos vormden. Sinds 1504 staat de barokke Boskapel in het Buggenhoutbos.
Van het roemrijke bos dat oorspronkelijk duizenden en op het eind van de Middeleeuwen 470 ha groot was, blijft niet zoveel meer over. De monniken van Affligem, die het bos cadeau kregen, rooiden er een groot deel van. Ook de latere eigenaars kapten veel bomen. In 1887 bleven er nog slechts 400 ha van over. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de helft van het bos volledig vernield door de Duitsers. Toen het door de staat werd aangekocht in 1936, bleven er nog amper 140 ha over. Vandaag de dag is het bos 190 ha groot. In december 2023 werd het bos met 10 ha uitgebreid.

## Fauna en flora

Buggenhoutbos bestaat vooral uit loofbomen: 55 procent van de bomen zijn wintereiken, 40 procent beuken. De oude beukenbestanden dateren van 1850. Verder vindt men er nog wat haagbeuk, berk, esdoorn, es en enkele naaldbomen. In het bos liggen een aantal vijvers die gevoed worden door beken. Daarin leven alle salamandersoorten die in Vlaanderen voorkomen. Een greep uit het aanbod zijn de kleine en grote watersalamander, de vinpoot- en alpenwatersalamander, de vuursalamander en de kamsalamander. Al deze salamanders zijn beschermd.
In Buggenhoutbos komen enkele soorten knaagdieren voor, zoals de muskusrat, de eekhoorn, muizen. Andere zoogdieren zijn de egel, de haas en het konijn. Er komen ook reeën voor.
Sinds kort zijn er plannen om het Buggenhoutbos na de eeuwenlange terugval opnieuw uit te breiden. De komende jaren zouden tientallen hectaren bos worden aangeplant.

## Sport en recreatie

De laatste decennia heeft het bos een belangrijke recreatieve functie gekregen. Heel wat mensen, van alle gemeenten in de omtrek, brengen geregeld een bezoekje aan dit bos. Op piekdagen telt men duizenden bezoekers. Jaarlijks vindt de Bosmarathon plaats om en door het Buggenhoutbos.

## Afbeeldingen

* Buggenhoutbos op de Ferrariskaart
# Buk Buk

Buk Buk was een jongerencentrum in het Nederlandse dorp Heiloo, dat vooral bekendheid genoot als poppodium. Het is in 1968 ontstaan in het Bruno-gebouw, dat eigendom was van de Walfridus Parochie te Heiloo. Naast Buk Buk was in dit pand ook een jeugdhonk gevestigd.
Buk Buk is ontstaan als café voor katholieke jongeren, gevestigd onder de hanenbalken van het gebouw. Men moest om in het café te komen twee keer bukken, wat leidde tot de bijnaam en later naam van het café. In een later stadium werd de exploitatie van het pand overgedragen aan de stichting Jeugd en Jongeren Heiloo, die het pand ging exploiteren onder de naam Buk Buk. In plaats van barkrukken hingen er aan de balken voor de bar schommels. Aanvankelijk heette Buk Buk voluit Jongerensociëteit Buk-Buk en traden er amateurcabaretgroepjes op en werd er muziek gemaakt, onder andere op de op de zolder staande piano. Nadat rond 1973 de bezoekersaantallen waren teruggelopen, werd het interieur verbouwd.
Gaandeweg werden de activiteiten uitgebreid en ging men ook concerten organiseren. Ten minste vanaf 1980 geniet Buk Buk daardoor een meer dan lokale bekendheid als podium en werd gerekend tot de belangrijkere poppodia van Noord-Holland. Vele lokale bands hebben daar hun eerste schreden gezet naar lokale en regionale roem.
Enkele landelijk bekende artiesten/groepen die in Buk Buk hebben opgetreden: Anouk, DI-RECT, Bettie Serveert, Gruppo Sportivo, Bintangs, Hans Dulfer, IsOokSchitterend, Jovink en de Voederbietels, Julian Sas, Drs. P en Jan Akkerman.
In 2015 volgde sluiting.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Uit-Alkmaar. Gearchiveerd op 10 december 2023. Geraadpleegd op 7 maart 2024.
# Bull (televisieserie, 2016)

Bull is een Amerikaanse televisieserie met in de hoofdrol Michael Weatherly. De reeks ging op 20 september 2016 in première op CBS. In de reeks volgt de kijker Dr. Jason Bull, psycholoog en expert in de "rechtbankwetenschap".
Ook in Nederland (Net5) en België (VIER) verscheen de serie in 2017 op televisie.

## Verhaal

Elke aflevering draait rond de medewerkers van 'Trial Analysis Corporation', dat geleid wordt door Dr. Jason Bull. Dr. Bull en zijn team staan de cliënten van TAC en hun advocaten bij tijdens een proces in de rechtbank. Zo helpen ze bij het selecteren van de juryleden én het uitstippelen van de beste verdedigingsstrategie.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Weatherly, Michael Michael Weatherly | Dr. Jason Bull |
| Rodriguez, Freddy Freddy Rodriguez | Benny Colón |
| Carr, Geneva Geneva Carr | Marissa Morgan |
| Jackson, Christopher Christopher Jackson | Chunk Palmer |
| Kirchner, Jaime Lee Jaime Lee Kirchner | Danny James |
| Attanasio, Annabelle Annabelle Attanasio | Cable McCrory |
| Meehan, Mackenzie Mackenzie Meehan | Taylor Rentzel |

### Terugkerende rollen

* Dena Tyler - Liberty Davis
* Jill Flint - Diana Lindsay
* Yara Martinez - Isabella "Izzy" Colón
* Eliza Dushku - J.P. Nunnelly
* Gary Wilmes - Kyle Anderson/Robert Allen
* Jazzy Williams - Anna Palmer
* David Furr - Greg Valerian
# Patelloida conulus

Patelloida conulus is een slakkensoort uit de familie van de Lottiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1861 door Dunker.
# Burghead Well

De Burghead Well is een volledig in rots uitgehouwen ruimte met een bron, waarvan het doel niet duidelijk is. Theorieën variëren van bron, bad tot vroeg-christelijke doopkapel. De bron zou uit de ijzertijd kunnen stammen. De bron is gelegen in Burghead in de Schotse regio Moray.

## Beschrijving

In 1809 werd de Burghead Well ontdekt toen men er een gemeentelijk wateropslagplaats wilde maken. De ruimte is geheel uitgehakt uit de rotsen. Het geheel bestaat uit een reeks van twintig traptreden die leiden naar een kamer, waarin zich centraal in de vloer een opvangbak bevindt voor water (ook wel beschreven als tank), die gevoed wordt door een ondergrondse waterbron. De ruimte beslaat 26 vierkante meter. Er is een rand om de gehele bak van 0,9 meter breed. De kamer is vier meter hoog. Zowel de bak als de kamer zijn rechthoekig van vorm en hebben afgeronde hoeken. Van beneden naar boven hellen de muren van de kamer licht naar binnen toe; het bovenste deel van de muren vormt een fries. Op de diagonale tegengestelde hoeken van de kamer bevinden zich een halfronde sokkel en een verzonken bassin (respectievelijk linksachter in de ruimte en rechts, gezien vanuit de toegang tot de ruimte). Mogelijk stonden er ooit meer sokkels in de ruimte. In de negentiende eeuw is er metselwerk toegevoegd in de kamer en in de weg naar de kamer toe. Met explosieven heeft men in 1809 geprobeerd de opvangbak dieper te maken, zodat de opslagcapaciteit zou toenemen. De toevoer van het water van de ondergrondse bron bleek echter onvoldoende om genoeg water te kunnen leveren. De ondergrondse bron had zes dagen nodig om de bak geheel te vullen.
De Burghead Well ligt in een groot fort uit de ijzertijd. Dit fort is vermoedelijk bewoond door de Picten, aangezien onder de archeologische vondsten zich een aantal pictische stenen bevonden, die in de 21e eeuw tentoongesteld worden in de musea van Burghead, Elgin en Edinburgh. Het fort was bewoond door de Picten tussen 450 en 850. Het fort bestaat uit een hoger en lager gelegen deel. De Burghead Well ligt in het oostelijke gebied van het lagere deel.
In de late achttiende eeuw werd het fort foutief geïdentificeerd als een Romeins fort. Hierdoor werd aan de Burghead Well gerefereerd als de Romeinse bron of het Romeinse bad. Lokaal stond de bron bekend als Bailey's Well, omdat de bron lag aan de rand van het fort.
Bij het uitgraven van de Burghead Well werden een aantal vondsten gedaan, waaronder een steen met een erin gekerfde stier.
In 1954 werd door V.G. Childe en W.D. Simpson de theorie geopperd, dat de bron een vroeg-christelijke doopkapel was. Er werd een verband gelegd met de lokale cultus van Sint Ethan.

## Beheer

De Burghead Well wordt beheerd door Historic Environment Scotland.
# Byron Landham

Byron Christopher Landham (Philadelphia (Pennsylvania), 16 november 1969) is een Amerikaanse jazzdrummer van de hardbop en de souljazz.

## Biografie

Landham begon op 7-jarige leeftijd met drummen. Hij had de kans om met Shirley Scott op te treden tijdens zijn schooltijd op Olney High School. Hij werkte vervolgens als professionele muzikant in de omgeving van Philadelphia, beïnvloed door Mickey Roker, Bobby Durham en Butch Ballard. Tijdens de jaren 1990 speelde Landham in zijn woonplaats o.a. in de club Ortlieb's Jazzhaus en met muzikanten als John Swana, Orrin Evans, Sid Simmons, Papa John DeFrancesco (vader van Joey DeFrancesco) en Bootsie Barnes. Sinds enkele jaren was hij lid van de band van Joey DeFrancesco, op wiens albums A Jazzy Wonderland (1990), Reboppin' (1992), The Champ Round 2 (1998) en Ballads & Blues (2002) hij te horen is. Hij werkte ook met Houston Person, Ron Holloway, Russell Malone en Tim Armacost. In 1998 nam Landham het album Landham Brothers: At Last (Straight Street) op met zijn broer, altsaxofonist Robert Landham. Tijdens de jaren 2000 bleef hij samenwerken met Lee Ritenour (Rit's House, 2002), Mort Weiss, Pat Bianchi, Tim Warfield, Bobby Hutcherson (Somewhere in the Night, 2009), Cory Weeds, Frank Wess, Massimo Farao, Ed Cherry en Bootsie Barnes/Larry McKenna (The More I See You, 2018). Op het gebied van jazz was hij tussen 1989 en 2018 betrokken bij 89 opnamesessies.
* ↑ Bio. Byron Wookie Landham. Gearchiveerd op 7-11-2021. Geraadpleegd op 06-11-2021.
* ↑ (en) Byron Landham. Discogs. Geraadpleegd op 06-11-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Byron Landham op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 13517595X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5516 2892
* Library of Congress Control Number: no00046011
* Virtual International Authority File: 281149294227080521141
* WorldCat (via VIAF): 281149294227080521141