OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Dubbroek (natuurgebied)

Het Dubbroek is een natuurgebied in de gemeente Peel en Maas in Nederlands Limburg. Het ligt tussen de dorpen Maasbree, Baarlo en Hout-Blerick en tussen de buurtschappen Dubbroek in het noorden en Soeterbeek in het zuiden. Het gebied is circa 148 hectare groot en in beheer van Stichting Het Limburgs Landschap.
Het gebied is gelegen in een oude Maasbedding.

## Geschiedenis

Menselijke activiteit in de omgeving werd aangetoond in de IJzertijd en in de Romeinse periode. In de omgeving werden overblijfselen van een steenoven aangetroffen. Als elzenbroekbos werd het gebruikt voor de winning van elzenhakhout. Hieraan kwam na 1945 een einde. Vervolgens werden er populieren aangeplant in het broekbos en op de vochtige weilanden. In deze situatie werd het gebied door Het Limburgs Landschap aangekocht. Sindsdien werden de populierenplantages weer in elzenbroekbos omgezet.
Het oude kerkhof, aangelegd in 1880, had ten doel om niet-katholieken te begraven. Het werd weinig gebruikt en na 1945 helemaal niet meer. Het raakte overwoekerd, maar werd in het landschap weer herkenbaar gemaakt.
In het gebied ontspringt de Springbeek, die bij Hout-Blerick in de Maas uitmondt.

## Flora en fauna

In de laagste delen, die vrijwel altijd onder water staan, vindt men elzenbroekbos met zwarte els, en zeven soorten zegge. Ook grote boterbloem, kleine valeriaan en wateraardbei vindt men er. De koningsvaren groeit op iets drogere delen en op de overgang naar droge gronden vindt men es en zomereik.
Van de vogels kunnen worden genoemd: wielewaal, kleine karekiet, rietgors, dodaars, wintertaling, waterral.
Er werden 18 soorten dagvlinders gevonden, waaronder eikenpage, boomblauwtje en kleine vuurvlinder. Van de zoogdieren kunnen worden genoemd: das, wezel, bunzing, waterspitsmuis en eekhoorn.

## Externe link

* Dubbroek op limburgs-landschap.nl
# Golf van Chatanga

De Golf van Chatanga (Russisch: Хатангский залив) is een golf of baai in de Laptevzee aan de monding van de rivier de Chatanga, ten zuiden van het schiereiland Tajmyr en ten noorden van het Noord-Siberisch Laagland.
De lengte van de golf bedraagt 220 kilometer, waar bij deze tot 54 kilometer breed wordt op het breedste punt. Door het eiland Groot-Begitsjev wordt de golf verdeeld in twee straten: de noordelijke met een breedte van 13 kilometer en de oostelijke met een breedte van 8 kilometer. De golf is maximaal 29 meter diep en heeft hoge kusten die abrupt oplopen en grillig verlopen. Het getijdenverschil bedraagt (gemiddeld) 1,4 meter. De golf is het grootste deel van het jaar bedekt met ijs.
# Nordvikbocht

De Nordvikbocht (Russisch: Нордвик бухта; Nordvik boechta) is een bocht in het zuidwestelijke deel van de Laptevzee. De bocht ligt net ten oosten van het schiereiland Tajmyr op de grens van kraj Krasnojarsk en Jakoetië en ligt ingeklemd tussen het schiereiland Chara-Toemoes aan de monding van de Chatanga aan de linkerzijde en het schiereiland Nordvik aan de oostzijde. Ten noorden van de bocht ligt het eiland Bolsjoj Begitsjev. De bocht heeft een lengte van 37 kilometer en een breedte van 39 kilometer en is tot 6 meter diep. Het grootste deel van het jaar is de bocht bedekt met ijs.

## Nordvikstroj

De bocht ligt in het midden van de Noordoostelijke Doorvaart en werd in de jaren 30 tot de jaren 50 ontwikkeld vanwege de hoge verwachtingen die men er had van de zout-, aardolie- en steenkoolvoorraden. Hiervoor werden nog voor de Tweede Wereldoorlog door goelagdwangarbeiders nederzettingen gebouwd rond de bocht en een spoorlijn van 70 kilometer aangelegd. Ook kwamen vele vrijwilligers van de Komsomol naar het gebied. Het gebied werd aangeduid als de Nordvikstroj. In de Tweede Wereldoorlog was het onderdeel van de Lend for Leaseovereenkomst tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten. De enorme investeringen in de ontwikkeling en onderzoek in het gebied mochten echter niet baten, daar de prospectussen over rijke voorraden niet uit bleken te komen.
In 1948 werd de verdere ontwikkeling van de Nordvikstroj als onrendabel beschouwd en werd het bestuur overgedragen aan het mijnbouw-metallurgische combinaat van Norilsk voor het organiseren van een gevangenenkamp daar, maar Norilsk weigerde dit. Het gebied werd verlaten en raakte in verval. Mogelijk werden de kampen later vernietigd om elk spoor van het goelagsysteem uit te wissen. In de jaren 90 werd een expeditie ondernomen naar het gebied en werden de drie nederzettingen van Nordvik (nu Nordvik-Oegolnaja) bezocht en het archief meegenomen voor een mogelijk toekomstig museum voor onderdrukking.

## Externe link

* (ru) (en) Informatie over de ontwikkeling van Nordvik
* (ru) Grote Sovjetencyclopedie: Нордвик (op dic.academic.ru)
# Saint-Martin-des-Tilleuls

Saint-Martin-des-Tilleuls is een gemeente in het Franse departement Vendée (regio Pays de la Loire) en telt 857 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement La Roche-sur-Yon.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Martin-des-Tilleuls bedraagt 14,1 km², de bevolkingsdichtheid is 60,8 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Martin-des-Tilleuls met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* ↑ Populations de référence 2022.
# Vlag van Occitanie

De vlag van Occitanie vertegenwoordigt de culturele en historische regio Occitanië. Sinds 2016 is er ook een administratieve regio met de naam Occitanie, die een eigen vlag heeft.

## Vlag van de historische en culturele regio

De vlag van de historische regio bestaat in twee varianten:
* een variant zonder ster, die veel wordt gebruikt. Dit is de variant die officieel wordt gebruikt door de stad Montpellier.
* een variant met de félibres-ster, bedoeld om hem te onderscheiden van de vlag van Languedoc. Dit is de variant die officieel wordt gebruikt door de stad Agen en de Occitaanse gemeenten in Italië.
* Occitanie vlag (met ster) ratio 2:3.
* Occitanie vlag (zonder ster) ratio: 2:3.
In de Occitaanse valleien van Italië organiseren veel gemeenten op grond van wet 482-99 inzake de bescherming van taalminderheden een ceremonie, om de Occitaanse vlag op officiële gebouwen te plaatsen. Er wordt een tekst voorgelezen in het Occitaans en het Italiaans, waarin de redenen voor de ceremonie worden uitgelegd, en vervolgens wordt de vlag gehesen op de klanken van Se canta. Deze ceremonie werd voor het eerst gehouden in Frankrijk in het dorp Baratier, in de regio Hautes-Alpes, op 19 november 2006. In de regio Piëmont werd deze praktijk in 2007 officieel gemaakt voor alle historische minderheden door een regionale wet.
De ster werd in de jaren 1970 aan de vlag toegevoegd op voorstel van François Fontan en de Parti de la nation occitane. Het vertegenwoordigt de eenheid van het Occitaans sprekende grondgebied, dat zeven historische regio's omvat: Gascogne, Guyenne, Languedoc, Limousin, Auvergne, Dauphiné en Provence. De ster is ook het symbool van de Félibrige's, wiens beschermheilige Estelle de Saintes is. Een variant toont de ster rechtsboven in plaats van linksboven.

## Vlag van de administratieve regio Occitanie

* Vlag gebruikt door de regionale raad van Occitanie. ratio 2:3.
* De vlag van de regionale raad is gebaseerd op het vierkante logo. ratio 2:3.
* De vlag van de regionale raad is gebaseerd op het rechthoekige logo. ratio 2:3.
* De vlag van de regionale raad met het rechthoekige logo (achterzijde). ratio 2:3.
De vlag van de Conseil Régional is gebaseerd op het logo en bestaat in twee varianten, die de gebruiken van de twee samengevoegde regio's (Languedoc-Roussillon en Midi-Pyrénées) weergeven:
* de versie gebaseerd op het vierkante logo wordt gebruikt door de regio Midi-Pyrénées,
* de versie gebaseerd op het rechthoekige logo wordt gebruikt door de regio Languedoc-Roussillon,
* de vlag van de regionale raad wordt vergezeld door die van Languedoc en Roussillon, zoals het geval was in Languedoc-Roussillon.
* De vlag van Languedoc bij de vlag van de Conseil Régional. ratio 2:3.
* De vlag van Roussillon bij de vlag van de regionale raad. ratio 2:3.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Drapeau de l'Occitanie op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Drapeaux de l'Occitanie. emblemes.free.fr. Geraadpleegd op 24 januari 2025.
# Beisbroek

Beisbroek is een domein gelegen in Sint-Andries, een deelgemeente van Brugge in België.
Het kasteel Beisbroek was de residentie van een paar burgemeesters van Sint-Andries. De laatste bewoners waren de edelman Otto de Mentock en de notaris de Busschère.
Het domein (ca. 100 ha) is sedert 1973 eigendom van de stad Brugge en bestaat vooral uit heide, bos en akkers. In het Kasteel Beisbroek zijn een natuurcentrum, volkssterrenwacht en planetarium met observatiekoepel gevestigd. Het hele park is 98 ha groot. Vlakbij liggen ook nog het domein Tudor en het Chartreuzinnenbos.
Er worden educatieve wandelingen en tentoonstellingen georganiseerd, dikwijls bedoeld voor kinderen en jongeren.

## Literatuur

* J. E. DE LANGHE, Wat betekent de plaatsnaam Beisbroek, in: Biekorf, 1987.

## Externe link

* Website van Volkssterrenwacht Beisbroek
# Malokoerilskajabaai

De Malokoerilskajabaai (Russisch: Бухта Малокурильская; Boechta Malokoerilskaja) is een baai in het noorden van het Koerileneiland Sjikotan aan de Zee van Ochotsk en vormt de meest beschutte baai van de Koerilen. De baai loopt ongeveer anderhalve kilometer het land in en varieert in diepte van 15 meter bij de monding tot 6 tot 7 meter in het centrale deel.
Aan de baai ligt de plaats Malokoerilskoje, dat een vissershaven heeft aan de baai.
# Narges Mohammadi

Narges Mohammadi kan verwijzen naar:
* Narges Mohammadi (kunstenaar)
* Narges Mohammadi (activist)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Narges Mohammadi en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Dryburgh Abbey

Dryburgh Abbey is een norbertijnse abdij, gesticht in 1150 door Hugh de Moreville die er in 1162 stierf, gelegen aan de rivier de Tweed in de regio Scottish Borders, 13 km ten zuidoosten van Melrose. Het moederhuis van deze abdij was de abdij van Alnwick (Northumberland). Volgens de Chronicle of Melrose kwamen er broeders van het moederhuis op zowel 10 november 1150 als 12 december 1152.
Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog werd de abdij in 1322 door het leger van koning Eduard II van Engeland in brand gestoken. De herbouw begon vrijwel direct dankzij giften van onder meer Robert the Bruce. In 1382 trof de abdij hetzelfde lot, ditmaal door de invasie van Richard II. Ditmaal kwam er onder meer financiële hulp van Robert III en van Lord Maxwell van Caerlaverock.
De vijftiende eeuw was een bloeiperiode voor de abdij. Uiteindelijk werd de abdij vernietigd door een Engels leger onder leiding van de graaf van Hertford op 4 november 1544. De reformatie van 1560 zorgde voor het eind van het monastische leven op de abdij, toen er geen nieuwe broeders mochten worden opgenomen in de gemeenschap die nog maar acht broeders telde onder leiding van de subprior David Erkine. In 1580 waren er nog maar vier, in 1584 nog twee bewoners. In 1600 was er niemand meer.
In 1786 kocht de elfde graaf van Buchan, David Steuart Erskine, de abdij, en legde een grote tuin aan op het terrein terwijl hij de ruïnes in stand hield. Hij werd in 1829 begraven in de voormalige sacristie. Ook Walter Scott (in 1832) en field marshall graaf Douglas Haig (in 1928) zijn op het terrein van Dryburgh Abbey begraven.

## Bouw

De plaats waar de abdij is gebouwd wordt geassocieerd met Sint-Modan, een volger van Columba van Iona hoewel daar geen archeologische bewijzen voor zijn.
Allereerst is de kerk gebouwd, in het bijzonder het oostelijke deel waar het hoogaltaar kwam te staan. Hierna werden het zuid-transept en het oostelijke deel van het klooster gebouwd. De oostelijke deur naar de kerk en de ingang van de kapittelzaal zijn typische voorbeelden van laat-twaalfde-eeuwse architectuur. Vervolgens werd het koor afgebouwd en de kapellen in het noord-transept - alle in vroeg-dertiende-eeuwse stijl.
De bijgebouwen en kloostergebouwen zijn het meest compleet overgeleverd.

## Beheer

Dryburgh Abbey wordt beheerd door Historic Scotland, net als de overige border abbeys Melrose Abbey, Kelso Abbey en Jedburgh Abbey.

## Externe link

* (en) Historic Scotland, Dryburgh Abbey
# Victor van Ertborn

Victor Carolus Maria Josephus van Ertborn (Antwerpen, 24 maart 1816 - aldaar, 8 februari 1896) was een Belgisch grootgrondbezitter, rentenier en politicus.

## Levensloop

Van Ertborn was afkomstig uit Antwerpen en een telg uit de adellijke familie Van Ertborn. Zijn vader (Edward) had in 1825 van Willem I de overdraagbare titel (op alle mannelijke afstammelingen) van ridder bekomen. Zelf kreeg van Ertborn op 19 mei 1856 de titel van baron (overdraagbaar bij eerstgeboorte) verleend door Leopold I. Hij was grootgrondbezitter en rentenier. In 1837 werd hij eigenaar van landgoed Solhof te Aartselaar. Hij liet er een nieuw kasteel bouwen, alsook tussen 1850 en 1880 de kasteeltuin omvormen tot een lusttuin in Engelse landschapsstijl. In 1838 huwde hij een zus (Pauline) van Léopold de Wael, met wie hij drie kinderen kreeg. Zijn zus (Clementia) was gehuwd met Karel de Crane d'Heysselaer.
Ook was hij politiek actief. Van Ertborn werd in september 1872 burgemeester van Aartselaar. Hij volgde in deze hoedanigheid Jan Verschueren op. Van Ertborn oefende de functie uit tot januari 1876, waarna Verschueren de burgemeestersjerp opnieuw overnam.
In Aartselaar is er een straat naar hem vernoemd, de 'Baron van Ertbornstraat'. Zijn zoon Octave (gehuwd met een telg uit de familie de Calwaert) was eveneens politiek actief. Zijn dochter Raphaëla huwde met een telg uit de familie de Borrekens.
* ↑ Familie "van Havre" (p.188), Heemkundige Kring Jan Vleminck
* 1 2 BOUSSE A., Inventaris van de familiearchieven de Crane d'Heysselaer (p.36), Rijksarchief in België
* 1 2 3 DUERLOO Luc & JANSSENS Paul, Wapenboek van de Belgische adel, van de 15de tot de 20ste eeuw (p.658), Gemeentekrediet, 1994
* 1 2 3 HEYLEN Steve, Fiche Octave van Ertborn, ODIS
* ↑ BEYST René, (Opnieuw?) Sollen met het Solhof?, Natuurpunt Aartselaar, juni 2011
* ↑ Kasteel Solhof, Streekvereniging De Zuidrand
* ↑ SMETS Koen, Beschermingsdossier Beukendreef en Solhofdreef in Aartselaar, Agentschap Onroerend Erfgoed, 21 februari 2019
* ↑ Overlijdensakte Paulina Maria Antonia de Wael, Familysearch
* ↑ HEYLEN Steve & D'HONDT Bart, Fiche Leopold de Wael, ODIS
* ↑ Doodsprent Carolus Josephus Joannes Antonius de Crane d'Heysselaer, Delcampe
* ↑ Actes officiels - Extraits du Moniteur (p.1), L'Écho du Parlement, 21 december 1866
* ↑ Lijst van kandidaten voor de functie van burgemeester in vervanging van Victor Van Ertborn, Inventaris van het Archief van de provincie Antwerpen: burgemeesters (1798-1970), 1876 (Rijksarchief in België)
* ↑ Eedaflegging van J.J. Verschueren, burgemeester, Inventaris van het Archief van de provincie Antwerpen: burgemeesters (1798-1970), 1876 (Rijksarchief in België)
* ↑ (fr) Actes officiels (p.2), L'Echo du Parlement, 30 januari 1876
* ↑ (fr) Intérieur: Les faux bilans (p.1-2), L'Écho du Parlement, 17 februari 1879
* ↑ WYLLEMAN Linda, Fiche Baron van Ertbornstraat, Inventaris Onroerend Erfgoed, 1985
* ↑ Huwelijksakte Octave Charles Clément Marie van Ertborn en Maria de Calwaert, Familysearch
* ↑ Huwelijksakte Constantinus Ferdinandus Josephus de Borrekens en Raphaëla Carolina Emiliana Maria van Ertborn, Familysearch
# Thé Lau (schilder)

Mattheus Josephus (Thé) Lau (De Rijp, 6 februari 1889 – Maastricht, 9 juli 1958) was een Nederlands kunstschilder die wordt gerekend tot de Bergense School. Ook maakte hij litho's en glas-in-loodramen en ontwierp hij juwelen.

## Levensloop

Lau woonde van 1919 tot 1948 in De Woeste Hoeve aan de Heereweg in Catrijp, in de voormalige gemeente Schoorl, thans Bergen. Hij stond er bekend als “de Tamme Rus”. Rond 1930 raakte hij bevriend met de Duitse kunstenaar Franz Radziwill die in magisch-realistische trant werkte. Hij verdiepte zich in oude frescotechnieken. Zijn belangstelling voor oude technieken leidde ertoe dat hij in 1937 miniaturen ging maken. Hij verluchtte onder andere een handschrift van het Lucas-evangelie met miniaturen. In 1948 werd Lau docent aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht.
Een zoon en kleinzoon van Thé Lau dragen dezelfde naam. Deze kleinzoon was de muzikant en tekstschrijver Thé Lau.

## Werk

Door zijn vriendschappen met Henri ten Holt, Jaap Weyand, Charley Toorop, John Rädecker, Piet Wiegman en Kasper Niehaus was Lau verbonden met de Bergense School. Zijn bekendste werk maakte hij tussen 1919-1948 toen hij in Schoorl woonde.
Lau schilderde duinlandschappen, stillevens, portretten, hij maakte litho's en hij ontwierp ook glas-in-loodramen en juwelen. Daarnaast maakte hij wandschilderingen, waaronder de statieweg in de kapel van de voormalige St. Willibrordusstichting te Heiloo, (nu Cultuurkoepel). Veel werk bevindt zich in particuliere collecties. Museum Kranenburgh in Bergen (NH) bezit enkele werken van Lau in de vaste collectie. Ook schilderde hij de Via Crucis (de Kruisweg — de laatste stappen van Jezus op weg naar zijn kruisiging) in de Cultuurkoepel (voorheen de Mariakapel) te Heiloo.

### Tentoonstelling

* 2006 Museum Kranenburgh - Overzichtstentoonstelling.

## Literatuur

* Elina van Tuinen-Taselaar, Thé Lau. Mattheus Josephus Lau 1889-1958, Stichting Museum Kranenburgh, Bergen (2006) ISBN 9789078666011
* De St. Willibrordusstichting X van landgoed Ypestein tot landgoed Willibrordus, ISBN 9789082 867213
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* Biografisch Portaal: 41430682
* Gemeinsame Normdatei: 133314243
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5424 8950
* Library of Congress Control Number: no2007135550
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 19115881X
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 48258
* Système universitaire de documentation: 127995765
* Virtual International Authority File: 20869959
* WorldCat (via VIAF): 20869959
# Iona Nunnery

Iona Nunnery is een 13e-eeuws augustijner nonnenklooster op het Schotse eiland Iona. Door de reformatie werd het klooster ontbonden en verviel het tot een ruïne.

## Geschiedenis

De geschiedenis van de Iona Nunnery is sinds de stichting rond 1200 door Reginald MacDonald of Islay, zoon van Somerled, nauw verbonden geweest met Iona Abbey. Reginalds zus, Bethoc (of Beatrice), werd de eerste priores van het augustijner nonnenklooster. Voornamelijk vrouwen van nobele afkomst traden in in het klooster. Dit klooster was een van de twee augustijner nonnenkloosters in Schotland; de ander was gevestigd in Perth.
Met de reformatie van 1560 werd het nonnenklooster opgeheven.

## Bouw

De bouw van Iona Nunnery volgt de Ierse stijl. De kerk bestaat uit een schip met een doorgang met drie inhammen aan de noordzijde en een kleine kapel aan de oostzijde van de doorgang. Zowel de noordkapel als het koor hadden een geribd plafond.
De huidige kloostertuin meet veertien meter in het vierkant, maar moet oorspronkelijk kleiner zijn geweest. De oostvleugel had drie ruimtes op grondniveau inclusief de kapittelzaal met stenen banken langs de wanden. Erboven lagen de slaapvertrekken. De zuidvleugel bevatte de refter. In de zestiende eeuw werd er een verdieping aan toegevoegd. De westvleugel ligt onder de moderne weg en was hoogstwaarschijnlijk de gastenvleugel.
In het abdijmuseum van het nabijgelegen Iona Abbey bevindt zich de bovenste helft van een grafsteen van Anna MacLean, een priores van het nonnenklooster, die stierf in 1543.
Ten noorden van het nonnenklooster ligt St Ronan's Church, die geen deel uitmaakte van het klooster. Vanaf 1200 tot de reformatie diende deze kerk als parochiekerk. In 1923 en 1993 werd dit kerkje gerestaureerd.

## Beheer

De Iona Nunnery wordt beheerd door Historic Scotland, net als Iona Abbey en het MacLean's Cross.
# Kasteel van Beaufort (Luxemburg)

De ruïne van de Burg Beaufort bevindt zich in de gemeente Beaufort in het Groothertogdom Luxemburg. Ze staat ten zuiden van de dorpskern op een vooruitstekende rots op ongeveer 35 meter hoogte boven het dorp.

## Geschiedenis

De geschiedenis van het ontstaan van Beaufort is ingewikkeld. Volgens een oorkonde werd de heer van Beaufort Wauthier de Wiltz et Beaufort in het jaar 1192 als eerste bewoner vermeld. Tegelijkertijd werd ook de bouw van de kernburcht op het eind van de 12e eeuw vermeld. In de bouw van de burcht zijn twee hoofdstukken te onderscheiden, hetgeen vooral zichtbaar is aan de binnenhof van de burcht. Hier bevinden zich duidelijk sporen van een romaanse en een gotische bouwfase.
Toen de heren van Beaufort in de 14e eeuw in de mannelijke linie uitstierven, kwam het complex in 1348 in het bezit van Adelheid van Beaufort en haar echtgenoot Guillaume d’Orley (Willem van Orley). Hun nakomeling Jean d’Orley-Beaufort werd beschuldigd van vertrouwensbreuk tegen zijn landsheer, waarna keizer Maximiliaan I in 1477 de burcht en de heerlijkheid Beaufort confisqueerde en aan Jean Bayer de Boppard in leen gaf.
Door een huwelijk kwam het in de 16e eeuw uiteindelijk in het bezit van Bernard von Velbrück en vervolgens via zijn nicht werd Gaspard de Heu de eigenaar. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog ondersteunde de Heu prins Maurits van Oranje waardoor hij door de Spanjaarden in de gevangenis belandde. Hij werd aangeklaagd voor verraad en ketterij en schuldig bevonden, waarna hij in 1593 in het openbaar werd terechtgesteld. De burcht werd vervolgens door Spanjaarden namens koning Filips II van Spanje in beslag genomen en beleend aan de graaf Peter Ernst I van Mansfeld.
Aan het einde van de jaren 1630 was de heerlijkheid Beaufort door de Dertigjarige Oorlog dusdanig door schulden belast dat de burcht openbaar verkocht moest worden. Op 27 november 1639 verwierf de gouverneur van de provincie Luxemburg Jean de Beck het eigendomsrecht met al haar hauteurs, juridictions, noms droits et actions, biens censes et revenus et Grallem et toutes ses appartenances et dépendances. Hij bouwde 15 meter boven de huidige ruïne een tweede slot in renaissancestijl, dat hij gebruikte als zijn nieuwe residentie. De voltooiing van het nieuwe slot beleefde hij echter niet meer door zijn voortijdig overlijden. Zijn zoon Jean Georges zorgde voor de verdere bouw.
Aangezien de oude burcht voortaan niet meer bewoond werd door de familie, werd er geen onderhoud meer aan gepleegd. Het dak stortte in omstreeks 1820 en na de Eerste Wereldoorlog is de burcht gebruikt als steengroeve. Pas in 1928 braken er weer betere tijden aan voor de inmiddels in een ruïne veranderde burcht, die Edmond Linckels van zijn vader erfde. Edmond Linckels liet het puin uit de burcht verwijderen en maakte deze toegankelijk als eerste burcht in heel Luxemburg voor bezoekers in 1934.

## Het huidige gebruik

Het slot en de burcht Beaufort zijn sinds 1981 in eigendom van de staat Luxemburg. De burchtruïne kan bezichtigd worden. Bepaalde delen van de burcht zijn in de oude staat hersteld en gerestaureerd.