OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bosquetia FC Frameries

Bosquetia Football Club Frameries was een Belgische voetbalclub uit Frameries. De club was aangesloten bij de KBVB met stamnummer 2715 en had groen en wit als clubkleuren. De club speelde in haar geschiedenis zeven seizoenen in de nationale reeksen.

## Geschiedenis

Bosquetia FC Frameries werd opgericht op 1 juni 1938. Bij de toetreding tot de KBVB kreeg het stamnummer 2715.
In 1966 promoveerde de club naar Vierde klasse. Na zeven seizoenen op nationaal niveau te hebben gespeeld, degradeerde de club weer. Het zou niet meer promoveren naar Vierde klasse.
Uiteindelijk zou de club in 1988, het jaar dat de club 50 jaar bestond, een fusie aangaan met Sporting Club Frameries (stamnummer 2811). De fusieclub zou verder gaan onder de naam Sporting Club Bosquetia Frameries met het stamnummer van SC Frameries. Het stamnummer van Bosquetia FC Frameries werd geschrapt.

## Resultaten

| Seizoen | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Reeks | Punten |
| | I | II | III | IV | P.I | P.II | P.III | P.IV | | |
| 1965/66 | | | | | 1 | | | | Eerste prov. Hen. | ? |
| 1966/67 | | | | 7 | | | | | Vierde Klasse D | 31 |
| 1967/68 | | | | 8 | | | | | Vierde Klasse A | 33 |
| 1968/69 | | | | 6 | | | | | Vierde Klasse C | 35 |
| 1969/70 | | | | 8 | | | | | Vierde Klasse C | 28 |
| 1970/71 | | | | 10 | | | | | Vierde Klasse B | 30 |
| 1971/72 | | | | 11 | | | | | Vierde Klasse A | 27 |
| 1972/73 | | | | 16 | | | | | Vierde Klasse B | 16 |
# Witrandmollisia

De witrandmollisia (Mollisia ligni) is een schimmel behorend tot de familie Mollisiaceae. Hij leeft saprotroof op dode takken en stukjes hout. Meestal kaal hout van diverse loofbomen.

## Vruchtlichamen

De vruchtlichamen zijn volgens Ellis & Ellis (1997) in het veld te herkennen aan de wijze van krimpen bij droogte. De rand vouwt namelijk in drie delen naar binnen. De buitenkant is donkerbruin en de uiterste rand is bleek. Het heeft geen kleurreactie in KOH. De haren op de buitenzijde zijn bruin, 2-4 cellig en meten 21-60 × 6-7 μm.
De asci zijn 8-sporig, hebben geen kleurreactie met jodium en meten 41-52 × 5-6 μm. De ascosporen zijn iets gekromd. De sporenmaat is:
* 6-10 × 1,5-2 μm (Ecologische Atlas van Paddenstoelen in Drenthe)
* 6-10 × 1,5-3 μm met een paar oliedruppels (Fungi of Temperate Europe)

## Verspreiding

De witrandmollisia komt voor in Europa en Noord-Amerika. In Nederland komt de soort vrij zeldzaam voor.
* Info op NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* Ecologische Atlas van Paddenstoelen in Drenthe: Loofbossen op allerlei bodemtypen
* Fungi of Temperate Europe door Thomas Læssøe, Jens H. Petersen, Princeston and Oxford: Princeston University Press, 2019, blz 1437, ISBN 978-0-691-18037-3.
* (en) GBIF.org
* (en) Index Fungorum
# Twents Carmel College

Het Twents Carmel College te Oldenzaal is een streekschool met een breed onderwijsaanbod, die na een paar fusies en schaalvergrotingen voortkwam uit het Twents Carmellyceum, het Thijcollege en een aantal andere scholen, met name uit Losser en Denekamp.

## Geschiedenis

Het Carmel Lyceum werd opgericht in 1922. De oprichters van het lyceum waren Karmelieten en de eerste leraren aan deze school waren paters die in het naastgelegen klooster woonden. De bijbehorende kapel werd ontworpen door Jos Zwanikken. De ramen werden ontworpen door de Oldenzaalse glazenier Jan Schoenaker.

## Vestigingen

De school is onderdeel van de Stichting Carmelcollege, een katholiek onderwijsconglomeraat. De school heeft enkele vestigingen in Oldenzaal, namelijk aan de Potskampstraat, de Lyceumstraat, De Thij en praktijkonderwijs aan de Leliestraat. Verder zijn er vestigingen in Losser en Denekamp.

## Bekende oud-leerlingen

* Max van den Berg, politicus, commissaris van de Koningin in Groningen (Carmellyceum)
* Gert-Jan Dröge, tv-maker en presentator, journalist, schrijver (Carmellyceum)
* Marijke van Hees, politicus (Thijcollege)
* Constantijn Jansen op de Haar, politicus
* Henk Kamp, politicus, minister (Carmellyceum)
* Ellen van Langen, atlete (Thijcollege)
* Elles Leferink, volleybalster (Thijcollege)
* Jan Marijnissen, politicus, voorzitter van de SP (Carmellyceum)
* Moniek Nijhuis, zwemster (Carmellyceum)
* Tanja Nijmeijer, lid van de FARC (Carmellyceum)
* Jan Vennegoor of Hesselink, voetballer (Thijcollege)

## Publicatie

* Ben Siemerink: Tumult op een brave school. Carmel Lyceum in roerige tijden. Uitgever Heinink Media, Oldenzaal, 2013. ISBN 9789491640070

## Externe link

* Officiële website
# Oligosita pallida

Oligosita pallida is een vliesvleugelig insect uit de familie Trichogrammatidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1919 door Kryger.
# Hendrik Johan Caan

Hendrik Johan Caan, heer van Maurik, (Den Haag, 8 april 1781 – aldaar, 9 januari 1864) was een Nederlandse politicus.

## Familie

Caan was lid van de familie Caan en een zoon van mr. Hendrik Adriaan Caan (1755-1816), hoogheemraad van Delfland, en Susanna Jacoba Johanna Neck (1760-1846). Hij werd bij Koninklijk Besluit van 6 oktober 1821, no 125, verheven in de Nederlandse adel, met het predicaat jonkheer. Hij was lid van de Ridderschap van Holland (1822-1840) en Zuid-Holland (vanaf 1841). In 1822 kocht hij de Gelderse heerlijkheid Maurik.
Hij trouwde met Margaretha Gerardina van Hoogstraten (1786-1837), lid van de familie Van Hoogstraten en dochter van politicus Samuel van Hoogstraten. Zij kregen tien kinderen, onder wie Jan Hendrik Caan van Neck (1817-1872), burgemeester van Veur en Rijswijk.

## Loopbaan

Caan studeerde Romeins en hedendaags recht en promoveerde in 1802 op stellingen aan de Leidse universiteit. Hij werd auditeur bij de Staatsraad (1806-1807) en was aansluitend drost van Maasland. Hij was onderprefect van het arrondissement Rotterdam in het departement van de Monden van de Maas (1810-1811) en secretaris-generaal van de prefectuur van de Monden van de Maas (1811-1813).
Caan had zitting in de Provinciale Staten van Holland (1814-1824, 1830-1840) en Zuid-Holland (1840-1850) en was daarnaast lid van Gedeputeerde Staten (1840-1845). Van 1832 tot 1841 was hij raadadviseur bij het ministerie van Binnenlandse Zaken. Hij werd benoemd tot buitengewoon lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal in 1848 en voerde het woord bij de algemene beschouwingen over de Grondwetsherziening en bij de behandeling van hoofdstuk VIII (Defensie). Hij stemde vóór alle wetsvoorstellen tot Grondwetsherziening. Hij werd in 1848 door de kiezers van het district Delft als eerste op de voordracht voor het Eerste Kamerlidmaatschap gezet, maar niet door de koning benoemd.
In 1831 werd hij benoemd tot ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Hij was honorair lid van de Raad van State. Caan overleed in 1864, op 82-jarige leeftijd.
* ↑ De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
* Biografisch Portaal: 43614181
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9074 7441
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072760621
* Parlement.com: vg09llt4zdu0
* Virtual International Authority File: 284426390
* WorldCat (via VIAF): 284426390
# Snuiftabak

Snuiftabak is een vorm van tabak die niet gerookt, maar gesnoven wordt. Er zijn twee soorten snuif: râpésnuif en stelensnuif.
Snuiftabak is een zeer fijn vermalen en gedroogde tabak die verrijkt is met allerlei kruiden. Menthol en eucalyptusolie zijn veelgebruikte ingrediënten. Het snuiven geeft een frisse, tintelende sensatie in de neusholten. Via het snuiven van tabak komt ook nicotine in het bloed terecht.
De inademingslucht in de neus koelt bloed, dat via de neus naar de hersenen gaat. Opgesnoven gedroogde tabak met kruiden worden door de slijmvliezen in de neus snel opgenomen, zonder omweg gaat dit direct naar de hersenen, en zo veroorzaakt dit een snelle flash in het brein.
Deze vorm van tabaksgebruik is tegenwoordig uiterst zeldzaam in Nederland. In de Gouden Eeuw was echter in Nederland snuiftabak het meest genuttigde tabaksproduct. In de 18e eeuw was een kostbare snuifdoos een statussymbool en welgestelden droegen er gewoonlijk een bij zich. De Amersfoortse snuiftabak is de beroemdste ter wereld geweest, en was zelfs populairder dan de tabakssoorten uit Virginia.

## Productie

Voor het maken van râpésnuif worden de tabaksbladeren eerst gesausd. Hiervoor wordt onder andere keukenzout, potas, rozenwater, dropwater en jeneverbessensap gebruikt. Na het sauzen worden de tabaksbladeren in linnen doeken gewikkeld en omwonden met een strak aangetrokken touw en na een week of twee wordt dit herhaald. De zo ontstane karot wordt opnieuw met dun bindgaren opgebonden, waarna de bladeren gefermenteerd worden. De fermentatie kan enkele jaren duren. Hierna worden ze met de snuifmolen fijn geraspt of gehakt. Bij het bereiden van stelensnuif wordt het karottentrekken en het fermenteren overgeslagen en worden de tabaksstelen en soms ook wel de hele tabaksbladeren tijdens het fijnhakken gesausd.

## Gebruik

In Rotterdam zijn nog twee authentieke snuifmolens te vinden (De Lelie en De Ster), de enige in Nederland en vermoedelijk in de wereld. Hier wordt nog op de traditionele manier snuiftabak vervaardigd.
In Nederland en België wordt snuiftabak niet veel meer gebruikt. Ook in andere landen is het gebruik laag (in Denemarken 10,6 g; in Frankrijk 6,4 g en in Groot-Brittannië minder dan 1 gram per hoofd).
In de Kaapverdische cultuur is het gebruik van snuiftabak een gewoonte. Sommige ouderen gebruiken het nog, vooral als middel tegen verkoudheid.
Begin eenentwintigste eeuw is in het gebruik van snuiftabak in Duitsland een opleving te zien. Vooral in het zuiden, waar het rookverbod streng is, is het een alternatieve wijze om in de nicotinebehoefte te voorzien. In Beieren, waar het Schmei genoemd wordt, bevindt zich de firma Pöschl, die 's werelds grootste producent van snuiftabak is.
Snuiftabak is een van de manieren om tabak te gebruiken zonder te roken, andere voorbeelden zijn pruimtabak en snus.

## Externe link

* (en) IARC Monographs on the Evaluation of Carcinogenic Risks to Humans: volume 89 met betrekking tot de risico's op kanker. Wereldgezondheidsorganisatie, 2007.
# Vlag van Wachtebeke

De vlag van Wachtebeke werd door de gemeenteraad op 29 maart 1989 officieel vastgesteld als de gemeentelijke vlag van de Oost-Vlaamse gemeente Wachtebeke. Op 6 juni 1989 werd hij door het Bestuur van Vlaanderen bevestigd en uiteindelijk gepubliceerd op 8 november 1989 in het officiële Belgisch Staatsblad.
Officieel wordt de vlag beschreven als:
   Twee even hoge banen van blauw en van geel met op het midden een witte Sint-Catharina van Alexandrië.
De kleuren van de vlag zijn (hoogstwaarschijnlijk) de traditionele kleuren van het Waasland, terwijl Catharina van Alexandrië, de patroonheilige van de parochie, als schildhouder op het gemeentewapen is afgebeeld.
In 2025 is Wachtebeke opgegaan in de gemeente Lochristi. De vlag is daardoor als gemeentevlag komen te vervallen.
# Micropole

Micropole is een Franse management consulting en IT-technologiedienstverlener. Het bedrijf heeft wereldwijd dochterondernemingen, waaronder Oasis Consultants in de Benelux met kantoren in Zaventem en Luxemburg en Rotterdam. Het bedrijf bedient de middelgrote en grote markt in discrete en procesindustrieën, distributie, consumentenproducten, dienstverlening en de publieke sector. Het bedrijf specialiseert zich in enterprise resource planning, customer relationship management, business intelligence en mobiliteitsoftware van SAP AG.
Het bedrijf staat genoteerd aan de Euronext.
# Sagogn

Sagogn (tot 1943 officieel in het Duits Sagens; Italiaans (verouderd): Secagno of Segogno) is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Graubünden, en maakt deel uit van het district Surselva.
Sagogn telt eind 2013 673 inwoners. Zij zijn gemengd rooms-katholiek en gereformeerd. De officiële taal is (Surselvisch) Reto-Romaans.
Sagogn ligt op een vlakte tegen een berg. Het dorp heeft een katholieke kerk, aan de oostkant van het dorp zijn resten van een muur te zien van een vroegmiddeleeuwse zaalkerk.
In het dal onder Sagogn ligt sinds 2008 de Golfplatz Sagogn-Schluein.

## Externe link

* Statistische gegevens over deze gemeente bij Bundesamt für Statistik
Breil/Brigels · Disentis/Mustér · Falera · Ilanz/Glion · Laax · Lumnezia · Medel (Lucmagn) · Obersaxen Mundaun · Safiental · Sagogn · Schluein · Sumvitg · Trun · Tujetsch · Vals
* Bibliothèque nationale de France: cb11962121t (data)
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 001444
* Virtual International Authority File: 237700505
* WorldCat (via VIAF): 237700505
# Liqueur de tirage

De liqueur de tirage is een mengsel van suiker en in wijn opgeloste gistcellen waarmee de stille (niet-mousserende) geassembleerde champagne, vaak een mengsel van meerdere jaargangen en soms wel veertig wijngaarden, wordt aangevuld wanneer de champagne wordt gebotteld. Volgens de Franse wet mag dat vanaf 1 januari in het jaar na de oogst. De grote champagnehuizen wachten meestal tot eind maart, begin april.
De stille, dus niet sprankelende, champagne heeft in het vat al een of twee gistingen, de alcoholische gisting en misschien de malolactische gisting ondergaan wanneer de tijd is gekomen om te bottelen. De toevoeging van de liqueur de tirage is de eerste stap van de méthode traditionnelle.
In de kelder wordt aan iedere fles een mengsel van in wijn opgeloste gist en suiker, vaak rietsuiker, eventueel met wat citroenzuur toegevoegd. De verhouding wijn staat tot suiker is ongeveer 2 op 1. De hoeveelheid liqueur de tirage die aan een fles wordt toegevoegd bedraagt ongeveer 24 à 26 gr/l. Door de bijmenging van suiker en gist ontstaat een tweede gisting op de fles, de prise de mousse. Deze gisting voegt behalve 1,2 tot 1,3 procent alcohol ook het koolzuur toe dat de champagne kenmerkt.
Vroeger was het onmogelijk om precies te berekenen hoeveel extra suiker men nog aan de stille champagne kon toevoegen zonder de fles, waarin een druk van tussen de 5 en 6 atmosfeer wordt opgebouwd, te laten exploderen. In een berucht geworden "année de la grande casse" (1828) ontplofte 80% van de in de kelders gelagerde flessen. In jaren dat te weinig suiker was toegevoegd was de champagne niet goed van smaak, terwijl de "mousse", de kenmerkende belletjes, onvoldoende aanwezig was. De apotheker André François in Châlons-sur-Marne vond in 1837 de sucre-oenomètre uit waarmee de keldermeesters konden berekenen hoeveel restsuiker de stille wijn nog bezat.
Het champagnehuis Moët & Chandon heeft de klassieke liqueur de tirage vervangen door de "dosage des billes", vierhonderd gistbolletjes ter grootte van hagelkorrels die uit samengeperste algen, suiker en gist bestaan, worden aan de fles toegevoegd. Zo ontstaat geen bezinksel en in theorie kan dan ook de bewerkelijke remuage vervallen, het langzaam handmatig draaien van de op houten rekken liggende flessen.
# Beschermd gebied van de Danumvallei

Het beschermd gebied van de Danumvallei (Danum Valley Conservation Area) bestaat uit primair, maagdelijk, voornamelijk laagland tropisch regenwoud met een uitzonderlijk rijk palet van de flora en fauna van Borneo. Sinds 1998 heeft het de status van bosreservaat en beschermd nationaal erfgoed.

## Geschiedenis

De Danumvallei was een niet formeel beschermd gebied binnen het Bosreservaat Ulu Segama dat bestond uit primair tropisch regenwoud. Het was onderdeel van een gebied van bijna een 10.000 km² dat de Sabahstichting (Yayasan Sabah) in concessie had gekregen. In 1976 stelde de Maleisische afdeling van het WWF voor om dit gebied tot nationaal park te verklaren.
Het gebied is nu 438 km² groot. Het bestuur van de Sabahstichting besloot op 28 november 1980 om de vallei binnen het concessiegebied te laten, maar om er niet te gaan kappen met het doel de natuur te behouden. Daarom heet het nu het beschermd gebied van de Danumvallei. In mei 1995 kreeg het gebied de IUCN status I bosreservaat via een meerderheidsbesluit van de wetgevende vergadering van de deelstaat Sabah. In 1998 kreeg het de status van beschermd nationaal erfgoed.

## Beheer

Het beschermd gebied van de Danumvallei behoort tot de best beschermde stukken regenwoud van de Oude Wereld. In het gebied is een veldstation voor ecologisch onderzoek gevestigd. Het reservaat ligt binnen een 10.000 km² groot concessiegebied van de Sabahstichting waarbinnen de bossen op zo natuurlijke mogelijke wijze worden beheerd, maar waarbinnen ook aangeplant bos en oliepalmplantages liggen. Verder vindt er herbebossing plaats en is er ruimte voor duurzaam toerisme. De opbrengsten van deze ondernemingen worden gebruikt voor het welzijn van de plaatselijke bevolking, onderwijs en natuurbeschermingsprojecten.
Externe link
* The Royal Society South East Asia Rainforest Research Programme (SEARRP)
# Bisdom Steubenville

Het bisdom Steubenville (Latijn: Dioecesis Steubenvicensis) is een rooms-katholiek bisdom met als zetel Steubenville, in de Amerikaanse staat Ohio. Het bisdom is suffragaan aan het aartsbisdom Cincinnati.

## Geschiedenis

Het bisdom werd opgericht op 21 oktober 1944, uit delen van het bisdom Columbus.

## Parochies

Het bisdom had in 2023 een oppervlakte van 15.309 km$^2$ en telde 481.411 inwoners waarvan 5,9% rooms-katholiek was.

## Bisschoppen

* John Anthony King Mussio (10 maart 1945 - 27 september 1977)
* Albert Henry Ottenweller (27 september 1977 - 28 januari 1992)
* Gilbert Ignatius Sheldon (28 januari 1992 - 31 mei 2002)
* Robert Daniel Conlon (31 mei 2002 - 17 mei 2011)
* Jeffrey Marc Monforton (3 juli 2012 - 28 september 2023)
* sedisvacatie
** Paul Joseph Bradley (apostolisch administrator: 28 september 2023 - 14 juni 2024)
** Edward Mark Lohse (apostolisch administrator: 14 juni 2024 - heden)

## Galerij van afbeeldingen

* Wapen van het bisdom
* Kerkprovincie met aartsbisdom en suffragane bisdommen
* Pastoraal centrum van het bisdom
* Diocese of Steubenville. catholic hierarchy (2024). Geraadpleegd op 6 januari 2025.
Cincinnati (aartsbisdom) · Cleveland · Columbus · Steubenville · Toledo · Youngstown
# Microzaleptus quadratus

Microzaleptus quadratus is een hooiwagen uit de familie Sclerosomatidae.
# Alphonse Nies

Alphonse Nies (Larochette, 8 februari 1924 – Luxemburg-Stad, 23 september 1992) was een Luxemburgs kunstschilder en tekenaar.

## Leven en werk

Alphonse Nies werd opgeleid aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Brussel. Hij was vanaf 1948 stagiair en werd in 1950 benoemd als tekenleraar aan de École d'artisans de l'État, hij was er later ook adjunct-directeur.
Nies schilderde figuratieve bloemstukken, landschappen, stillevens en zeegezichten. Hij was lid van de Cercle Artistique de Luxembourg, waar hij vanaf 1949 tot 1991 deelnam aan de jaarlijkse salons. Hij was van 1958 tot 1968 secretaris en van 1990 tot zijn overlijden vicepresident van de kunstenaarsvereniging. In 1959 ontvingen Nies en Emile Kirscht bij de Salon du CAL de Prix Grand-Duc Adolphe. Hij exposeerde verder onder meer tijdens solotentoonstellingen in Galerie Beffa (1959, 1972) in Luxemburg-Stad, solo (1971, 1974) en met Corneille (1975) in Galerie Louvigny in Luxemburg-Stad, en met Michel Breithoff, Edmond Goergen en Michel Heintz in de Club des Jeunes (1972) in Walferdange.
In 1979 werd Nies benoemd tot officier in de Orde van de Eikenkroon. Hij overleed in 1992, op 68-jarige leeftijd.

## Enkele werken

* 1961 ontwerp drie geveldecoraties, met als thema's spelende kinderen, de sage van de geitenmoeder en een boom met een nest vogeltjes, voor de kinderbewaarschool in Ettelbruck.
* 1977 ontwerp van een herdenkingsbord met een gezicht op Larochette en een gedenksteen ter gelegenheid van de 150e geboortedag van componist Jean-Antoine Zinnen (1827-1898), uitgevoerd door Villeroy & Boch.
* 1 2 Jos Welter, red. (1993) Rétrospective : Cent ans d'art luxembourgeois 1893-1993. Luxemburg: Cercle Artistique de Luxembourg / Crauthem: Lux-Print. ISBN 2-919970-24-0.
* ↑ Lambert Herr (2001) Signatures, portraits et auto-portraits : artistes plasticiens au Luxembourg. Luxemburg: Éditions Saint-Paul. ISBN 2-87963-382-6. p. 240-241.
* ↑ "Attribution du Prix du Grand-Duc Adolphe en Peinture Artistique", Luxemburger Wort, 24 november 1959.
* ↑ "Grand succès d’Alphonse Nies", Luxemburger Wort, 13 november 1974.
* ↑ "Ordensverleihungen für das Professoren- und Lehrkorps", Luxemburger Wort, 25 juni 1979.
* ↑ "Kunstteller aus Fels", Luxemburger Wort, 2 juli 1977.
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 93324
# Trun (Zwitserland)

Trun (tot 1943 officieel in het Duits Truns; Italiaans (verouderd): Tronte) is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Graubünden, en maakt deel uit van het district Surselva. Trun telt 1269 inwoners.

## Externe link

* (de) Statistische gegevens over deze gemeente bij Bundesamt für Statistik
Breil/Brigels · Disentis/Mustér · Falera · Ilanz/Glion · Laax · Lumnezia · Medel (Lucmagn) · Obersaxen Mundaun · Safiental · Sagogn · Schluein · Sumvitg · Trun · Tujetsch · Vals
* Gemeinsame Normdatei: 4294140-4
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 001619
* Library of Congress Control Number: n81095151
* MusicBrainz: 5daae48f-5df4-47fa-a330-d76daca356fb
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: ge759934
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007552865005171
* Virtual International Authority File: 312660415
* WorldCat (via VIAF): 312660415
# Tachysphex erythropus

Tachysphex erythropus is een vliesvleugelig insect uit de familie van de graafwespen (Crabronidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1839 door Spinola.
# Vítor Pereira

Vítor Manuel de Oliveira Lopes Pereira (Espinho, 26 juli 1968) is een Portugese voetbalcoach, die zelf ook actief was als voetballer.

## Carrière

Vítor Pereira had een bescheiden spelerscarrière. Hij begon bij de jeugd van Sporting de Espinho en kwam nadien uit voor verscheidene clubs uit de regionale divisies. Zo speelde hij bij AA Avanca, União Oliveirense, São João de Ver en Fiães SC. Pereira combineerde het voetbal met zijn studie lichamelijke opvoeding aan de universiteit van Porto. Na zijn studie werd hij assistent-trainer en jeugdcoach. In 2002/03 trainde hij een jeugdelftal van Padroense FC, een jaar later kreeg hij dezelfde functie bij FC Porto.
In 2004 maakte de inmiddels 36-jarige Pereira zijn debuut als hoofdcoach. Hij volgde Luis Castro op bij het bescheiden AD Sanjoanense. Onder zijn leiding werd de club vijfde in Divisie II B. Na het seizoen stapte hij over naar reeksgenoot Espinho, de club van zijn geboorteplaats. In zijn eerste seizoen werd de club vicekampioen met vier punten achterstand op kampioen Lousada. Een jaar later werd hij bij de Tijgers aan de kant geschoven voor Amândio Barreiras. Pereira keerde vervolgens terug naar Porto, waar hij opnieuw jeugdcoach werd.
In 2008 ging de Portugese coach aan de slag bij Santa Clara. Hij loodste zijn team in 2009 naar een derde plaats. In zijn tweede seizoen bij Santa Clara bereikte de club de 1/8 finale van de beker en eindigde het als vierde in de Segunda Liga.
Na twee jaar belandde Pereira opnieuw bij FC Porto, waar hij ditmaal de assistent werd van hoofdcoach André Villas-Boas. Onder leiding van het duo veroverde Porto zijn 28e landstitel en de Europa League. Nadien vertrok Villas-Boas naar Chelsea en nam Pereira het roer over als hoofdcoach. Hij tekende een contract voor twee seizoenen bij de Portugese topclub. In augustus 2011 sleepte hij met de supercup zijn eerste prijs in de wacht. Diezelfde maand verloor hij wel de UEFA Super Cup na een 2-0 nederlaag tegen FC Barcelona. In 2012 won hij zijn eerste landstitel als hoofdcoach.

## Erelijst
### Als assistent-coach

| Competitie | Aantal | Jaren |
| Portugees kampioen | 1x | 2011 |
| UEFA Europa League | 1x | 2011 |

### Als hoofdcoach

| Competitie | Aantal | Jaren |
| Portugees kampioen | 2x | 2012, 2013 |
| Supertaça | 2x | 2011, 2012 |

### Met Olympiakos Piraeus

| Competitie | Aantal | Jaren |
| Grieks landskampioen | 1x | 2015 |
| Grieks bekerwinnaar | 1x | 2015 |
1 Sá · 2 Doherty · 3 Aït-Nouri · 4 Bueno · 5 Lemina · 6 Traoré · 6 André · 8 J. Gomes · 9 Strand Larsen · 11 Hwang · 12 Cunha · 14 Mosquera · 15 Dawson · 18 Kalajdžić · 19 R. Gomes · 20 Doyle · 21 Sarabia · 22 Semedo · 24 T. Gomes · 25 Bentley · 27 Bellegarde · 29 Guedes · 30 González · 31 Johnstone · 33 Meupiyou · 37 Lima · 39 Cundle · 40 King · Coach: Pereira