OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maaspoort Den Bosch

Maaspoort Den Bosch is een sporthalcomplex in 's-Hertogenbosch, gelegen in de wijk Maaspoort. De plaatselijke basketbalclub en meervoudig Nederlands kampioen Heroes Den Bosch speelt in deze hal haar thuiswedstrijden. Op het terrein bevinden zich ook een bowlingbaan, tennis- en padelvereniging Maaspoort en een turnhal van de vereniging Flik-Flak.
De capaciteit bedraagt 2.450 toeschouwers, maar incidenteel is bij sportevenementen een uitbreiding naar bijna 3.000 plaatsen mogelijk. Bij popconcerten is voor ruim 4.000 mensen plaats.
De accommodatie is verder in gebruik voor sportevenementen, beurzen, (pseudo)religieuze bijeenkomsten en popconcerten. Dat laatste gebeurt sporadisch. In de eerste jaren na de opening in 1982 kwamen popconcerten vaker voor. Zo waren er in de jaren tachtig optredens van onder anderen The Cure, Tina Turner, Status Quo, Kid Creole and the Coconuts, The Trammps, Barry White en Aha. Historisch zijn de twee afscheidsconcerten, die de band Doe Maar gaf in 1984.
Andere evenementen waren onder andere het Top Twaalf Tafeltennistoernooi van 1984, het preolympisch basketbaltoernooi van 1987 in de aanloop naar de Spelen van Seoel, de Europese kampioenschappen badminton en basketbalwedstrijden met onder anderen de NBA-spelers Magic Johnson, George Gervin, Moses Malone, Phil Ford, Toni Kukoč, Rik Smits en Bob McAdoo. In 2014 en 2015 was het complex het decor voor de FED Cup. Ook werd er in 2015 de finale Carlton Eredivisie badminton gespeeld. En in april 2024 was de Maaspoort het decor van de finales van het NK korfbal in verschillende leeftijdsklassen.
# François Prosper Hanrez

François Auguste Prosper Hanrez (Tienen, 14 november 1842 – Ukkel, 22 augustus 1920) was een Belgisch volksvertegenwoordiger en senator.

## Biografie

François Prosper Hanrez was een zoon van spoorwegbeambte en ingenieur Pierre Hanrez en Jeanne Grégoire. Hij trouwde met Marie Ramaeckers.
Hij promoveerde in 1861 tot burgerlijk ingenieur aan de Université de Liège. Hij doorliep een industriële carrière:
* ingenieur bij de door zijn vader gestichte Ateliers Hanrez et Compagnie in Monceau-sur-Sambre (1861-1864),
* hoofdingenieur bij de Société des Chemins de fer du Centre in Binche (1864-1869),
* directeur van de Société anonyme des Charbonnages réunis in Couillet,
* medestichter en directeur van Solvay et Compagnie in Dombasle bij Nancy (1869-1873),
* vennoot-bestuurder van Solvay et Compagnie.
Op politiek vlak was hij gemeenteraadslid van Sint-Gillis (1887-1895). In 1892 werd hij liberaal volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Brussel als opvolger van Adrien d'Oultremont. Hij vervulde dit mandaat tot in 1894. In 1900 werd hij senator voor hetzelfde arrondissement. Dit mandaat vervulde hij tot aan zijn dood.
In 1913 werd binnen de Liberale Partij een commissie aangesteld die een nationale partijstructuur diende uit te werken. In dat kader werd in juli 1913 een Landsraad opgericht, die de liberale parlementsleden en vertegenwoordigers van de provinciale en arrondissementiële afdelingen met elkaar verenigde. Aan het hoofd van deze Landsraad kwamen Hanrez en volksvertegenwoordiger Charles Van Marcke de Lummen, wier functie te vergelijken viel met die van partijvoorzitter. Hanrez leidde de Landsraad tot aan zijn overlijden in augustus 1920, tot februari 1914 met Van Marcke de Lummen aan zijn zijde, vanaf dan met Albert Mechelynck als covoorzitter. Na de dood van Hanrez bleef Mechelynck als enige voorzitter over.

## Publicaties

* Note sur le générateur inexplosible à tubes d'eau, système Prosper Hanrez, Albert Droit, Parijs, Berger-Levrault, 1892.
* La Belgique, peut-elle conserver le Congo?, Antwerpen, De Cauwer, 1918.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, Standaard, 1972.
* Jean-Luc DE PAEPE en Christiane RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge, 1831-1894, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1996.
* ↑ 100 jaar geleden kreeg de Liberale Partij een nationale partijstructuur, Liberaal Archief.
* ↑ L'Indépendance Belge, 28 februari 1914, KBR Belgica Press. Gearchiveerd op 30 maart 2023.
# Resolutie 369 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Resolutie 369 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd op 28 mei 1975 aangenomen met dertien stemmen voor. China en Irak namen niet deel aan de stemming. De resolutie verlengde de UNDOF-waarnemingsmacht in de Golanhoogten met een half jaar.

## Achtergrond

Tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967 bezette Israël de Golanhoogten, die het in 1981 annexeerde. Resolutie 338 van de VN-Veiligheidsraad was een oproep tot staakt-het-vuren en onderhandelingen tijdens die oorlog. Israël en Syrië kwamen overeen om de wapens neer te leggen. De VN stuurden een waarnemingsmacht ter plaatse om op de naleving hiervan toe te zien.

## Inhoud

De Veiligheidsraad:
* Heeft het rapport van secretaris-generaal Kurt Waldheim over de VN-Waarnemersmacht overwogen.
* Merkt de inspanningen om tot een duurzame vrede in het Midden-Oosten te komen en de ontwikkelingen in de regio op.
* Is bezorgd om de opkomende spanningen in de regio.
* Herbevestigt dat de twee akkoorden over het neerleggen van de wapens slechts een stap zijn in de uitvoering van resolutie 338.
* Beslist:
    a. De partijen op te roepen om onmiddellijk resolutie 338 uit te voeren.
    b. Het mandaat van de Waarnemingsmacht nogmaals met zes maanden te verlengen.
    c. De secretaris-generaal te vragen tegen dan een rapport in te dienen over de ontwikkelingen en de uitvoering van resolutie 338.

## Verwante resoluties

* Resolutie 362 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 368 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 371 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 378 Veiligheidsraad Verenigde Naties
Lijst · 367 · 368 · 369 · 370 · 371 · 372 · 373 · 374 · 375 · 376 · 377 · 378 · 379 · 380 · 381 · 382 · 383 · 384
# Palais Bourbon

Het Palais Bourbon (Bourbon-paleis) is een gebouw in Parijs dat als zetel van de Franse Nationale Vergadering dient. Het ligt in het 7e arrondissement, op de Quai d'Orsay, naast het ministerie van Buitenlandse Zaken, aan de linkeroever van de Seine. Doordat het zich bevindt tegenover de Pont de la Concorde, vormt het het symmetrische tegenwicht van La Madeleine.

## Geschiedenis

Er werkten vier toparchitecten aan het gebouw. Giardini begon met de bouw in 1722, Lassurance zette de bouw voort na het afhaken van eerstgenoemde en Aubert en Gabriel voltooiden het paleis in 1728.
Het werd oorspronkelijk gebouwd voor een dochter van Lodewijk XIV, de hertogin van Bourbon. Vandaar de naam van het paleis. In 1764 kwam het paleis in het bezit van Lodewijk V Jozef, de prins van Condé. In die tijd werd het ook vergroot tot de huidige afmetingen.
Nadat de prins van Condé in 1789 het land was ontvlucht na het uitbreken van de Franse Revolutie, werd het paleis door de staat onteigend. Het diende een tijd als gevangenis en herbergde de latere École polytechnique, totdat in 1795 beslist werd er de Raad van Vijfhonderd (het lagerhuis van het nieuwe parlement) onder de brengen. Het interieur onderging toen grote veranderingen door de aanleg van een grote vergaderzaal in de vorm van een halfrond, die op 28 oktober 1798 in gebruik werd genomen.
Sindsdien is het Palais Bourbon steeds de zetel geweest van de grootste of, op sommige momenten, de enige kamer van het Franse parlement, onder verschillende benamingen (Raad van Vijfhonderd, Wetgevend Lichaam, Kamer van Afgevaardigden, Kamer van Vertegenwoordigers, Nationale Vergadering). De Senaat zetelt in het Palais du Luxembourg.
De huidige gevel werd tussen 1803 en 1807 gebouwd door Bernard Poyet in opdracht van Napoleon.
Bij de restauratie van het koningschap in 1814 werd de prins van Condé opnieuw eigenaar van het paleis, maar hij werd meteen verplicht het te verhuren opdat de toenmalige Kamer van afgevaardigden het kon gebruiken. In 1827 werd het definitief staatseigendom.
Tussen 1827 en 1832 vonden opnieuw verbouwingen plaats, waarbij de huidige vergaderzaal werd aangelegd. Van de oude zaal blijven alleen het spreekgestoelte en de zitplaats van de voorzitter (de perchoir) over.

## Externe link

* Palais Bourbon
Élysée · Hôtel d'Avaray · Hôtel de Salm · Louvre · Palais Bourbon · Palais de Chaillot · Palais du Luxembourg · Palais-Royal Voormalig: Palais des Tuileries Zie ook: Lijst van bezienswaardigheden in Parijs
* Gemeinsame Normdatei: 4342820-4
* Library of Congress Control Number: n83013099
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000198885
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007564399805171
* Virtual International Authority File: 295245481
* WorldCat (via VIAF): 295245481
# Intarsia

Intarsia is een vorm van inlegwerk in hout, tegenwoordig vaak verward met “opgelegd” fineer. De techniek wordt eveneens toegepast in marmer of linoleum. De term intarsia is afkomstig van het Italiaanse intarsiare (inleggen) en het Arabische tarṣīʽ (inlegwerk) en raṣṣaʽa (inleggen).
Deze oppervlaktetechniek kenmerkt zich doordat de ingelegde materialen in een massief vlak verwerkt zijn. Er wordt daartoe eerst materiaal uit het vlak verwijderd dat vervolgens ingelegd wordt met hout, (edel)steen of metaal. Door schuren en/of slijpen wordt daarna het oppervlak gladgemaakt.
Deze techniek was bij de Egyptenaren al bekend en in de Nederlanden een populaire techniek in de 16e en 17e eeuw, waarbij de intarsia veelal in hout werd uitgevoerd. Een onderdeel van het intarsiawerk dat een aparte plaats verdient is de “bies-intarsia”. Hierbij worden rechte stroken hout of messing in het oppervlak ingelegd. De messingen biezen kunnen kenmerkend zijn voor de empiremeubelen.
Behalve in meubelen is de intarsiatechniek ook veel gebruikt in gebruiksvoorwerpen, waaronder muziekspeeldozen die rijkelijk versierd konden zijn met biesintarsia en marqueterie.

## Literatuur

* Daniel Elkind, Exquisite Rot. Spalted Wood and the Lost Art of Intarsia, The Public Domain Review, 16 mei 2018
* ↑ Etymologiebank.nl.
# Thorigny

Thorigny is een gemeente in het Franse departement Vendée (regio Pays de la Loire) en telt 923 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement La Roche-sur-Yon.

## Geografie

De oppervlakte van Thorigny bedraagt 31,8 km², de bevolkingsdichtheid is 29,0 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Luxortempel

De Luxortempel is een van de belangrijkste tempels uit het Oude Egypte en staat in Luxor, het vroegere Thebe. De tempel was opgedragen aan de triade van Thebe: Amon, Moet en Chonsoe. De tempel is ongeveer 242 meter lang en is daarmee een van de grootste van Egypte.

## Geschiedenis van de tempel

De tempel is opgericht door Amenhotep III die de tempel bouwde op vroegere restanten van een tempel die door Hatsjepsoet was gebouwd. Onder Toetanchamon en Horemheb werd de zuilengang verder voltooid. Ook onder Ramses II werd de tempel uitgebreid. Door Nectanebo I werd de dromos naar Karnak versierd met sfinxen. Alexander de Grote verbouwde de kapel voor de heilige boot en onder de Romeinse keizers werd de tempel gebruikt voor de keizerscultus.

## Tempelreliëfs

De wanden van de tempels en van de ommuring zijn gevuld met reliëfs die de rituelen afbeelden, waaronder het Hepset-ritueel. Op de vooravond van dit feest werd een djedzuil opgericht, in feite een samenbundeling van graanschoven, als symbool voor de vruchtbaarheid.
Op de eerste pyloon links is het oprichten van een soort meiboom te zien. Het gaat om een lange paal die met schuin gespannen touwen wordt rechtgetrokken en gehouden en die door jongere mannen wordt beklommen. Het symbool staat tegenover een afbeelding van de god Min. Daaronder is in een fries de afbeelding te zien van een groot aantal koningskinderen. Ook dit is een teken van vruchtbaarheid. Men geloofde immers, dat zolang de farao vruchtbaar was, ook het land vruchtbaar bleef.

## Abu el-Haggagmoskee

Achter de eerste pyloon is de oostzijde van de eerste binnenplaats (of binnenplaats van Ramses II) ingenomen door de middeleeuwse Abu el-Haggagmoskee. Deze bevindt zich meters boven het huidige loopniveau. De Luxortempel en zijn omgeving waren immers vele eeuwen lang bedolven onder een dikke laag opgewaaid zand. Pas vanaf 1883 werd de tempel geleidelijk vrijgemaakt. Alleen rond de moskee, die nu via trappen bereikbaar is, bleef het hogere loopniveau noodgedwongen behouden.

## Fotogalerij

* Luxor Tempel
* De massieve Eerste Pyloon
* Islamitische moskee op een deel van het toevoerkanaal
* Amenhoteps colonnade vanaf de peristyle ruimte
# Reichswerke Hermann Göring

De Reichswerke Hermann Göring (officieel: Bezeichnung Reichswerke AG für Erzbergbau und Eisenhütten „Hermann Göring“) behoorde samen met IG Farben en de Vereinigte Stahlwerke tot de grootste concerns van nazi-Duitsland.

## Staalfabrieken, wapenproductie te Salzgitter

Op 15 juli 1937 werd in Hotel Ratskeller te Salzgitter de oprichtingsakte gepasseerd van de, statutair te Berlijn, maar vanaf 1941 te Salzgitter-Drütte gevestigde Reichswerke Hermann Göring, vaak ook wel genoemd: Hermann-Goering-Werke, waarvan de staat Nazi-Duitsland aanvankelijk 90% van de aandelen bezat en waarvan de hooggeplaatste nazi Hermann Goering president-directeur was.
Van 1942 tot 1945 was te Salzgitter-Drütte bij de staalfabrieken een Außenlager van concentratiekamp Neuengamme gevestigd. Voor de Hermann-Goering-Werke produceerde men er onderdelen van allerlei oorlogstuig, zoals granaathulzen. In het kamp, het grootste buitenkamp van Neuengamme, hebben enige tijd lang meer dan 3000 dwangarbeiders tegelijk moeten werken.
Direct na de Tweede Wereldoorlog werden de hoogovens en andere installaties van de Hermann-Goering-Werke (intussen verdoopt in Salzgitter AG) voor 75% gedemonteerd, in het kader van de afspraken tussen de Geallieerden tijdens de Conferentie van Potsdam om de Duitse bewapeningsindustrie te elimineren; in 1951 werd de demontage, waartegen in 1950 veel protest van werkloos geworden Duitse arbeiders was geweest, gestaakt.
Het industrie- en ijzerertsmijnbouwcomplex van de Salzgitter AG werd vanaf 1951 in vernieuwde vorm heropgebouwd. Het logo, dat in de kop van dit artikel is afgebeeld, wordt nog steeds door een dochteronderneming van Salzgitter AG gebruikt.
# Nachtreis

De Nachtreis of Isra en Mi'raj (Arabisch: الإسراء والمعراج ) verwijst naar een reis die de islamitische profeet Mohammed volgens de islamitische traditie gemaakt zou hebben op het hemelse dier Buraq. De nachtreis wordt in de moskee op de avond van een van de 'gezegende nachten' herdacht, op 27 Radjab.
# Vroegkinderlijke Chronische Traumatisering

Vroegkinderlijke Chronische Traumatisering (VCT), ook wel vroegkinderlijk trauma of jeugdtrauma genoemd, is het gevolg van het ervaren van stressvolle en (potentieel) traumatische gebeurtenissen aangevangen voor het achtste levensjaar die een schadelijke invloed hebben op de psychische, biologische en sociale ontwikkeling van een persoon.

## Kenmerken

Er is sprake van vroegkinderlijk trauma als de gebeurtenissen lang hebben aangehouden, deze binnen de interpersoonlijke context plaatsvonden, repetitief waren en een negatieve invloed hadden op de normale ontwikkeling. Het kan hier gaan om onder andere seksueel geweld, fysieke en/of mentale mishandeling, verwaarlozing, het ervaren van traumatisch verlies, getuige zijn van huiselijk geweld, het ondergaan van pijnlijke medische behandelingen en opgroeien in oorlogsomstandigheden en/of daaruit moeten vluchten.
Jaarlijks zijn er in Nederland ongeveer 118.000 kinderen en jongeren, ongeveer drie procent van de bevolking, slachtoffer van omstandigheden die kunnen leiden tot VCT.

## Gevolgen en behandeling

Personen met vroegkinderlijk trauma hebben een vergrote kans om later in hun leven psychische, lichamelijke of maatschappelijke problemen te ontwikkelen. Zo hebben zij vaker last van hechtingsproblemen, depressies, CPTSS, dissociatieve stoornissen, angststoornissen, eetstoornissen, schizofrenie, persoonlijkheidsstoornissen, somatisatiestoornissen, verslavingsproblemen, problemen met emotieregulatie en/of gedragsproblemen.
Naast mentale klachten hebben personen met vroegkinderlijk trauma vaker last van fysieke klachten zoals longziekten, hart- en vaatziekten, diabetes mellitus en neurofysiologische problemen. Daarnaast krijgen zij vaker te maken met arbeidsuitval en loopbaanonderbreking, werkloosheid, eenzaamheid, dakloosheid, criminaliteit en (huiselijk) geweld.
Ter behandeling van het vroegkinderlijk trauma wordt vanwege de complexiteit vaak gekozen voor een multidisciplinaire integrale traumabehandeling waarbij verschillende aspecten van de klachten behandeld worden.
* 1 2 3 4 5 6 Rensen, Martijne, Deskundigen aan het woord: Vroegkinderlijke Chronische Traumatisering. ggz.nl (1 mei 2020). Gearchiveerd op 24 februari 2024. Geraadpleegd op 30 mei 2024.
* 1 2 Stöfsel, M., Mooren, T. (2011). Complex trauma: Diagnostiek en behandeling. Bohn Stafleu van Loghum, p. 202. ISBN 9789031385522.
* 1 2 3 4 van Zutphen, Marjolein, De levenslange impact van vroegkinderlijk trauma.. psycholoog.nl (16 september 2022). Gearchiveerd op 24 februari 2024. Geraadpleegd op 30 mei 2024.
* ↑ Nicolai, Nelleke (2009). Kennis over vroegkinderlijke traumatisering : reflectie op het therapeutische proces: Scenario's van overdracht en tegenoverdracht. Gearchiveerd op 26 november 2022. Cogiscope : tijdschrift over gevolgen van oorlog en geweld 4: 8-17. ISSN:1871-1065
# Henk van den Idsert

Henrikus Marie (Henk) van den Idsert (Alkmaar, 17 augustus 1921 - Bergen (Noord-Holland), 6 december 1993) was een Nederlandse kunstschilder en beeldhouwer.
Hij volgde zijn opleiding aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Na de Tweede Wereldoorlog vestigde hij zich in Bergen waar hij les kreeg van o.a. Germ de Jong en Matthieu Wiegman. Hij behoorde tot de tweede generatie Bergense School en was lid van het KunstenaarsCentrumBergen (KCB). Zijn werk is verwant aan het kubisme van de Bergense School maar het is geschilderd in een veel lichter palet. In de jaren 1945 - 1997 is het werk regelmatig geëxposeerd in zowel solo- als groepstentoonstellingen. Enkele werken zijn nagelaten aan Museum Kranenburgh in Bergen en daar nog te zien.
Hij werkte in diverse materialen: inkt, houtskool, aquarel, gouache, pastel en met name in olieverf. Daarnaast heeft hij ook monumentale opdrachten uitgevoerd in mozaïek, fresco en natuursteen.
Zijn onderwerpen vond hij in de directe omgeving van Bergen en het Noord-Hollandse landschap: bosgezichten, de polder met boerderijen, koeien en paarden. Hij heeft ook gewerkt in het buitenland: met name in Frankrijk maar ook in Italië, Schotland, Israël en Kenia. Naast landschappen heeft hij portretten, bloemstillevens en religieus geïnspireerd werk geschilderd.
Als beeldhouwer was hij autodidakt. In Parijs heeft hij gewerkt in het atelier van de Russische beeldhouwer Ossip Zadkine die hij zeer bewonderde. Vooral in de taille directe - het zonder voorstudies hakken in steen - bekwaamde hij zich. Zijn voorkeur ging uit naar zeer harde steensoorten zoals hardsteen en graniet. Daarnaast hakte hij ook in diverse houtsoorten. Hij maakte voornamelijk menselijke figuren en dieren.
Van 19 maart tot 12 juni 2023 - dertig jaar na zijn overlijden - is er een tentoonstelling georganiseerd van schilderijen en beelden uit de collecties van zijn kinderen in Museum en Beeldentuin Nic Jonk in Grootschermer. Er zijn vooral schilderijen van het Noord-Hollandse boerenland en van het Bergerbos te zien. Ook worden enkele grote stenen en houten beelden geëxposeerd en een aantal kleine bronzen beeldjes.

## Bron

* Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie.
* Biografisch Portaal: 83583516
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9672 8137
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 166192848
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 40901
* Virtual International Authority File: 291756672
* WorldCat (via VIAF): 291756672
# Nico Schrier

Nicolaas (Nico) Schrier (Den Haag, 27 juli 1900 – Haarlem, 31 juli 1989) was een Nederlandse glazenier, graficus, schilder en mozaïekkunstenaar.

## Leven en werk

Schrier was een natuurlijke zoon van Lamberdina Jacoba Schrier. Hij trouwde in 1923 met de kunstnaaldwerkster Helena Agatha Elisabeth (Lena) Stokhuijzen, zij scheidden in 1931. Hij hertrouwde met Johanna Cornelia Maria Hoedjes.
Schrier werd opgeleid aan de School voor Bouwkunde, Versierende Kunsten en Kunstambachten in Haarlem (1914-1918) en was vervolgens werkzaam als grafisch ontwerper op het atelier van Herman Heuff. Hij ontwierp onder meer affiches, advertenties en boekbanden. Later werkte hij enige tijd in de ateliers van Willem Bogtman en Mathé van der Weiden. Hij vervolgde zijn opleiding aan de kunstnijverheidsschool in München en volgde er een avondcursus aan de Academie (1921-1923). In 1923 begon hij een eigen atelier voor decoratieve kunst in de Zomerluststraat 22 in Haarlem. In 1926 ging hij een samenwerking aan met Huib de Ru (1902-1980), die ook bij Bogtman had gewerkt. In hun atelier De Vonk (vanaf 1935 Atelier Schrier en De Ru) werden glas-in-loodramen, wandschilderingen en mozaïeken vervaardigd. In 1946 werd de samenwerking ontbonden en gingen De Ru en Schrier zelfstandig verder.
Schrier ontwierp onder meer al het glas-in-loodwerk in de Koningkerk aan de Kloppersingel 55 in Haarlem. Deze ramen gingen in een grote brand verloren. Ook in de Witte Kerk in Bergen zijn de glas-in-loodramen ontworpen door Schrier. Zijn laatste raam maakte hij voor de schoonouders van zijn zoon, voor een kerk in Arva (Ontario, Canada). Hij was lid van Kunst Zij Ons Doel.
De kunstenaar overleed enkele dagen na zijn 89e verjaardag.

## Werken (selectie)

* 1928 raam voor het Provinciaal Waterleidingbedrijf in Bloemendaal
* 1933 raam voor de Openbare Bibliotheek in Hilversum
* 1937 raam 'De engel' voor de aula van begraafplaats Den en Rust in Bilthoven
* 1941-1959 acht ramen voor de Hervormde kerk in Santpoort
* 1948 raam voor de Hervormde kerk in Erichem
* 1949 gedenkraam in het gemeentehuis (Westerbork)
* 1952 gedenkraam in het gemeentehuis (Vught)
* 1952 raam voor de Gemeentereiniging in Amsterdam
* 1953 raam voor de Gemeentewaterleiding in Amsterdam
* 1953 raam voor de Indonesische ambassade in Brussel
* raam voor Tabakswinkel Jan van der Pigge, Grote Houtstraat 81, Haarlem

## Afbeeldingen

* Bibliotheek in Hilversum
* De engel (1937)
* Tabakswinkel Jan van der Pigge
* Gedenkraam Westerbork
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ Vogelesang, H. (1989) "Nicolaas Schrier 27 juli 1900 - 31 juli 1989", Jaarverslagen en Jaarboeken Vereniging Haerlem, 1 januari 1989, p. 232-234
* ↑ Hoogveld, Carine (hoofdred.) (1989) Glas in lood in Nederland 1817-1968. 's-Gravenhage: Sdu uitgeverij. ISBN 90-1206146-6.
# Kerk in Actie

Kerk in Actie is de hulpverleningsorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland.

## Geschiedenis

Kerk in Actie is opgericht in 1994 en komt voort uit verschillende kerkelijke hulpverleningsorganisaties. Dertien kerkgenootschappen stonden in 1952 aan de basis van Stichting Oecumenische Hulp (SOH), een organisatie die wereldwijd hulp biedt bij hongersnood en rampen (noodhulp). De Nederlands Hervormde Kerk richtte in 1956 de Sectie Internationale Hulpverlening op. De Gereformeerde Kerken in Nederland begonnen in 1960 met de Wereldhulpactie. Verschillende kerken begonnen in 1979 ook met een speciaal programma dat zich richtte op hulp aan kinderen onder de naam Kinderen in de Knel. De verschillende organisaties en programma's werden in 1994 gebundeld in Kerk in Actie.
De inkomsten van Kerk in Actie dalen sinds 2010 vanwege een teruglopende giften van kerkelijke gemeenten en particulieren. Aanvankelijk konden bezuinigingen nog worden voorkomen door te putten uit reserves, maar in 2014 moest de organisatie toch 2 miljoen bezuinigen. De begroting nam af van 29 miljoen euro naar 27 miljoen euro.

## Organisatie

Kerk in actie is actief op een viertal terreinen:
* zending – 36 landen (2013)
* Noodhulp – 18 landen (2013)
* Wereldiaconaat – 28 landen (2013)
* Binnenlands diaconaat

## Externe link

* Website van Kerk in Actie
* ↑ Kerk in Actie gaat twee miljoen euro bezuinigen, Nederlands Dagblad, 19 november 2013. Gearchiveerd op 2 april 2015.