OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wim Esajas

Siegfried Willem (Wim) Esajas (16 april 1935 – Paramaribo, 30 april 2005) was een Surinaamse atleet, die gespecialiseerd was in de middellange afstand. Hij was voor Suriname de eerste atleet die uitkwam op de Olympische Spelen. In Nederland was Esajas lid van het Amsterdamse AAC, waarvoor hij uitkwam op diverse Nederlandse kampioenschappen.

## Biografie

Esajas sportte rond zijn twintigste op hoog niveau en werd in 1956 uitgeroepen tot Sporter van het jaar.

### Olympische Spelen

Esajas was een specialist op de 800 m. Hij kwam in 1960 op 25-jarige leeftijd uit voor Suriname op de Olympische Spelen van Rome, maar verscheen niet aan de start, omdat hij zich zou hebben verslapen. Hierdoor kreeg hij de bijnaam De Schone slaper. Suriname werd hierdoor de risee van de internationale sportwereld. Zo werd de Surinaamse delegatie tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in 1976 in Montreal aangekondigd als het land "dat door hun eerste Olympische Spelen heensliep".

### Bloemenkweker

Ook Esajas moest het vaak ontgelden, ook al ontkende hij steeds dat hij zich had verslapen. Hij trok zich verbitterd uit de sport terug, haalde een diploma aan de tuinbouwhogeschool in Deventer en vestigde zich in zijn geboorteland Suriname als bloemenkweker. Over de Olympische Spelen wilde hij niets meer horen. Als bloemenkweker kwam hij in 2002 in het nieuws door de uitvinding van een speciale plantenbak op basis van een oude autoband. Hiermee zou Suriname zowel een tekort aan plantenbakken als een overschot aan oude autobanden kunnen oplossen.

### Eerherstel

Op 23 januari 2005 overleed Esajas' echtgenote Lygia Norine. Esajas vierde drie maanden later zijn zeventigste verjaardag in het ziekenhuis en kreeg bij die gelegenheid bezoek van het Surinaams Olympisch Comité (SOC). Het SOC was in haar archieven gedoken, en had daarin een verslag aangetroffen van Fred Glans, in 1960 secretaris-generaal van het SOC. Glans bleek te hebben aangetekend dat hij Esajas ten onrechte had meegedeeld dat diens kwalificatiewedstrijd naar de middag was verplaatst.
Nu de onschuld van Esajas vaststond, werd hem namens minister van Onderwijs en Volksontwikkeling Walther Sandriman het certificaat ‘Lifetime Achievement' uitgereikt. Daarnaast ontving hij van SOC-voorzitter Gerhard van Dijk een olympische plaquette, een bloemstuk en een enveloppe met inhoud. Het late eerherstel deed Esajas volgens zijn zoon Werner zichtbaar goed. Esajas heeft er echter niet lang van kunnen genieten; hij overleed twee weken later in het ziekenhuis. De aard van zijn ziekte werd niet bekendgemaakt.

## Persoonlijk record

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 800 m | 1.50,9 | 9 augustus 1959 | Lille |

## Onderscheidingen

* 1956: Surinaams sporter van het jaar
# Borstbeeld van Luchmon Sing

Het borstbeeld van Luchmon Sing is een monument in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo. Het werd in 1923 onthuld ter nagedachtenis aan de Hindoestaanse zakenman Luchmon Sing.

## Luchmon Sing

Luchmon Sing (1870-1922) groeide in Suriname uit tot een van de rijkste kooplieden van zijn tijd. Hij kwam met zijn toekomstige vrouw op 23 april 1889 aan in Paramaribo. Na afloop van zijn vijfjarige contract op de plantage Alliance in Commewijne opende hij een winkel in Paramaribo en begon met importen uit India. Hij werd gewaardeerd door immigranten en het koloniale bestuur en was actief in het verenigingsleven voor immigranten.

## Nalatenschap en borstbeeld

Zijn weduwe Bagesurri richtte na zijn overlijden de Luchmon Sing Stichting op. Ze schonk een van haar panden aan de stichting voor de oprichting van het Anjisa Oso Bosmanshuis, dat gratis onderdak bood aan hulpbehoevende Hindoestanen. Een Italiaanse beeldhouwer kreeg de opdracht om een borstbeeld van hem te maken. Dit werd op 22 oktober 1923 onthuld in de vergaderzaal van het huis. Er was een toespraak van een pandit over Sings leven en werden enkele liederen gezongen door jongens van het rooms-katholiek opvoedingsgesticht Rajpur. Vervolgens onthulde een Hindoestaans meisje het beeld door het doek weg te nemen. Op de sokkel staat de tekst:
* Luchmon Sing
* Geboren in Brits-Indië op 20 januari 1870
* Overleden in Brits-Indië op 11 januari 1922
* Voorzitter van de Surinaamse Hindoe Unie
* Zeer geliefd en gerespecteerd
* Door zijn landgenoten

## Redding uit brandend huis

Tijdens de Sergeantencoup op 25 februari 1980 die het militaire regime in Suriname in het zadel hielp, werd onder anderen het hoofdbureau van de politie aan de Waterkant in brand geschoten. Het Anjisa Oso Bosmanshuis was links hiervan gevestigd en werd ook door brand verwoest. Een Chinese winkelier op de begane grond redde ternauwernood nog zijn borstbeeld. Zowel het beeld als de sokkel raakten daarbij beschadigd. De stichting verhuisde daarna noodgedwongen naar de Gladiolenstraat.
De vereniging Suriname Hindi Parishad opende op 5 juni 2003 haar nieuwe pand aan de Hindilaan. De inhuldiging werd voltrokken door de Indiase minister Digvijay Singh van Buitenlandse Zaken, zijn Surinaamse ambtsgenoot Marie Levens en minister Walther Sandriman van Onderwijs en Volksontwikkeling. De Indiase minister Singh onthulde later op de dag het beschadigde beeld van Luchmon Sing.
# Scardinius hesperidicus

Scardinius hesperidicus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de eigenlijke karpers (Cyprinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1845 door Bonaparte.
* ↑ (en) Scardinius hesperidicus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Scardinius hesperidicus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Hovenring

De Hovenring is een met kabels aan een pyloon hangende fietsrotonde boven een kruising in een van de verbindingswegen tussen Eindhoven en Veldhoven.

## Geschiedenis

De noordelijke invalsweg van Eindhoven naar Veldhoven bestaat uit de Noord-Brabantlaan in Eindhoven en de Heerbaan in Veldhoven. Jarenlang lag in deze weg vlak ten noordoosten van de gemeentegrens met Veldhoven een grote rotonde, waarvan de rijbaan voldoende breed was voor drie rijstroken. Er waren bewust geen witte lijnen op het wegdek aangebracht, dit met de bedoeling de weggebruikers te stimuleren rustiger te rijden. Door veel weggebruikers werd deze constructie als onprettig ervaren.
Mede in verband met de ontwikkeling van de nabijgelegen wijk Meerhoven was uitbreiding van de capaciteit van de kruising nodig. De keuze is gevallen op een enigszins futuristische constructie ontworpen door ipv Delft. Het autoverkeer heeft een kruising met verkeerslichten, voor fietsers werd een verhoogd liggende rotonde gebouwd die met tuikabels aan een 70 meter hoge pyloon is opgehangen, dus een soort „omgekeerde berenkuil”. De aanrijhellingen voor de fietsers zijn vrij lang gemaakt, om ze niet te steil te laten zijn.
De aanleg begon medio mei 2011. De constructie werd op 30 december 2011 in gebruik gesteld. Amper een week later werd de hele kruising gesloten, omdat er trillingen in de tuikabels ontstonden die mogelijk tot gevaarlijke situaties zouden kunnen leiden. Het herstel hiervan is door slechte weersomstandigheden sterk vertraagd. Pas op 9 juni 2012 is de kruising vrijgegeven voor het autoverkeer en op 29 juni 2012 werd de Hovenring officieel geopend. Voorafgaand aan dit laatste is hij in de nacht van 26 op 27 juni even dicht geweest omdat de trillingsdempers voor de kabels niet goed waren gemonteerd.
Tijdens de aanleg is nauw samengewerkt met de gemeente Veldhoven, onder meer omdat de benodigde wegomleggingen in Veldhoven het ingrijpendst waren.

## Naamgeving

In een soort prijsvraag heeft men de bevolking gevraagd namen voor te stellen. Ruim 200 inzenders stelden ruim 330 namen voor. Op een informatiebijeenkomst op 22 maart 2010 konden de bezoekers hun stem uitbrengen. Hieruit is met ruime meerderheid de naam Hovenring gekozen.
* De Hovenring, gezien op fietspadniveau
* De pyloon van de Hovenring, vanuit het zuidwesten, op ca. 1,6 km
* ↑ Hoogste punt bereikt. Website gemeente Eindhoven (ingezien 16-07-2012). Gearchiveerd op 4-3-2016. Geraadpleegd op 4-8-2023.
* ↑ Fietshellingen Hovenring. Website gemeente Eindhoven (ingezien 16-07-2012)
* ↑ Hovenringfeiten op een rijtje. Website gemeente Eindhoven (ingezien 16-07-2012)
* ↑ Noviteit pakt verkeerd uit bij Hovenring. Cobouw, 26-06-2012
* ↑ Hovenring moet weer even dicht. Eindhovens Dagblad, 25 juni 2012.
* ↑ Het ontstaan van de naam de Hovenring (website gemeente Eindhoven, ingezien 16-07-2012)
# Station Burnley Manchester Road

Burnley Manchester Road is een spoorwegstation van National Rail in Burnley, Burnley in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Northern Rail.
# Station Caerphilly

Caerphilly is een spoorwegstation van National Rail in Caerphilly in Wales. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Transport for Wales.
# Station Cardiff Bay

Cardiff Bay is een spoorwegstation van National Rail in Cardiff in Wales. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Transport for Wales. Het station is Grade II* listed
# Mamoea mandibularis

Mamoea mandibularis is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Maniho otagoensis

Maniho otagoensis is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Pyrausta trimaculalis

Pyrausta trimaculalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys trimaculalis door Otto Staudinger in een publicatie uit 1867.
De soort komt voor in Noord-Macedonië, Griekenland, Turkije en Armenië.
* Nuss, M.; et al. (2003-2025). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 12-1-2025.
* (de) Lepiforum e.V. (2008-2025). Pyrausta trimaculalis (Staudinger, 1867). Bestimmung von Schmetterlingen und ihren Präimaginalstadien. Geraadpleegd op 12-1-2025.
# Paramamoea insulana

Paramamoea insulana is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Paramamoea pandora

Paramamoea pandora is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Tamara Bos

Tamara Bos (Ede, 13 augustus 1967) is een Nederlandse scenario- en kinderboekenschrijfster.

## Biografie

Bos is bekend van haar scripts voor jeugdprogramma's en -films, waaronder Dag Juf, tot morgen, Mijn Franse tante Gazeuse, Otje en Minoes.
Bij uitgeverij Leopold zijn enkele boeken van Tamara Bos verschenen: Winky en het paard van Sinterklaas, Kowboy Kuuk en De neef van tante Eef. Uitgeverij Klaproos gaf twee prentenboeken van haar uit en het boek Rosa Pardon en haar speurvarken (febr. 2003: Pluim van de maand).
Tamara is de dochter van filmmaker Burny Bos, met wie ze regelmatig heeft samengewerkt.

## Filmografie
### Televisie

* Dag Juf, tot morgen (1994), bekroond met de Lira Scenarioprijs 1999
* Mijn Franse tante Gazeuse (1996)
* Otje (1998)
* Knofje (in samenwerking met Burny Bos en Rita Horst) (2001)
* Annie M.G. (2009) in samenwerking met Mieke de Jong, bekroond met de Lira Scenarioprijs 2011
* Zusjes (2013)
* Vrolijke Kerst (2014) in samenwerking met Alexandra Penrhyn Lowe en Anne Barnhoorn
* Papadag (2017) in samenwerking met Lotte Tabbers en Anne Barnhoorn

### Films

* Minoes (2001)
* Verborgen gebreken (2004)
* Pluk van de Petteflet (2004)
* Het paard van Sinterklaas (2005)
* Diep (2005)
* Waar is het paard van Sinterklaas? (2007)
* Hoe overleef ik mezelf? (2008)
* Dolfje Weerwolfje (2011)
* Brammetje Baas (2012)
* Wiplala (2014)
* Meester Kikker (2016)
* Kapsalon Romy (2019)
* Rocco & Sjuul (2023)

## Externe link

* (en) Tamara Bos in de Internet Movie Database
* Bibliothèque nationale de France: cb15537028d (data)
* Gemeinsame Normdatei: 13334536X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7847 2594
* Library of Congress Control Number: no2008135668
* MusicBrainz: b31b5ad2-a722-4e7e-a9df-3a73b26d58ea
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 190258829
* Système universitaire de documentation: 149525508
* Virtual International Authority File: 13497548
* WorldCat (via VIAF): 13497548
# Paramamoea paradisica

Paramamoea paradisica is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Paramamoea urewera

Paramamoea urewera is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Nieuw-Zeeland.
# Tanganoides acutus

Tanganoides acutus is een spinnensoort uit de familie Desidae. De soort komt voor in Tasmanië.
# Elachistocleis ovalis

Elachistocleis ovalis is een soort uit de onderfamilie Gastrophryninae van de familie smalbekkikkers (Microhylidae). De soort komt voor in Midden- en Zuid-Amerika.

## Uiterlijke kenmerken

Elachistocleis ovalis is een relatief kleine kikker van ongeveer 40 mm groot. Het lichaam is afgeplat en ovaal van vorm. De kop is kort met een puntige snuit. De poten zijn kort en robuust.

## Verspreiding

Elachistocleis ovalis komt in Panama voor in twee gescheiden populaties, één in Chiriquí en één aan de oostzijde van het schiereiland Azuero en in de provincies Panamá en Coclé. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in Zuid-Amerika ten oosten van de Andes van Colombia tot in Bolivia. Elachistocleis ovalis leeft in graslanden en regenwouden tot op 500 meter boven zeeniveau. De kikker is plaatselijk algemeen en kan ook overleven in landbouwgebieden en landelijke tuinen.

## Leefwijze

Elachistocleis ovalis leeft in de strooisellaag en in boomholen. De kikker voedt zich met mieren en termieten. Tijdens het droge seizoen verschuilt Elachistocleis ovalis zich onder de grond. Voortplanting vindt plaats tijdens het regenseizoen in open, overstroomde gebieden.

### Referenties

* ↑ (en) Elachistocleis ovalis op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Dolmen van Wéris

De Dolmen van Wéris, noordelijke dolmen of Wéris I is een dolmen van het type allée couverte dat wordt toegeschreven aan de Seine-Oise-Marnecultuur en is gelegen bij Wéris in de gemeente Durbuy in de Belgische provincie Luxemburg. De dolmen ligt aan de weg van Wéris naar Barvaux genaamd de Rue des Dolmens op zo'n 600 meter ten noordwesten van het dorp. In de omgeving ligt zuidwestelijker op zo'n anderhalve kilometer nog een andere iets kleinere dolmen: de Dolmen van Oppagne en in en rond de vallei waarin Wéris gelegen is bevinden zich een aantal menhirs. De verschillende megalieten in de omgeving zouden verschillende alignmenten met elkaar vormen die evenwijdig aan elkaar gelegen zijn.
De dolmen is de bekendste dolmen van de twee en wordt veel bezocht door toeristen. In de nabijheid heeft men een parking aangelegd.

## Geschiedenis

In het laat-neolithicum, zo'n 5000 jaar geleden, zouden de mensen van de Seine-Oise-Marnecultuur deze dolmen hebben opgericht.
In 1882 werd de dolmen aangekocht door de Belgische Staat voor 1200 Belgische frank.
In 1885-1886 werd de dolmen min of meer deskundig gerestaureerd, waarbij men tevens een hek plaatste rond het object. Bij de opgraving kwamen Romeinse munten boven water. Naast de dolmen lag een Romeinse weg (nu nog Chemin des Romains geheten) en de dolmen is door Romeinen reeds bezocht en bekeken.
In 1991 werd de dolmen opnieuw gerestaureerd en heeft men het hek weggehaald.
In de lente van 2000 werd de Romeinse weg die vlak bij de dolmen lag blootgelegd.

## Vondsten

Bij opgravingen trof men Romeinse munten, fragmenten aardewerk uit de trechterbekercultuur, plukjes haren van een zwijn, pijlpunten van de Seine-Oise-Marnecultuur, een vuursteen en enkele stukjes bot van mensen aan.

## Opbouw

De dolmen heeft een lengte van bijna elf meter lang, een breedte van vijf meter en een hoogte van twee meter. Tegenwoordig ligt de dolmen gelijk met het maaiveld en niet er onder, wat afwijkend is ten opzichte van andere allée couvertes, maar hij kan vroeger een dekheuvel gehad hebben.
De ingang van de dolmen ligt in het noordnoordoosten. Daar bevindt zich een tegelvormige steen waarin men een gat heeft aangebracht, een Seelenloch. Voor de ingang staan nog andere stenen die waarschijnlijk een kort voorportaal vormden.
Verder heeft de dolmen (thans nog) twee draagstenen aan beide zijkanten, een sluitsteen aan het zuidwestelijke uiteinde en twee dekstenen bovenop. Een van die dekstenen weegt zo'n 30 ton.
De menhirs die in het verlengde van het portaal van de dolmen staan zijn allen, op drie na, afkomstig uit de weilanden in de omgeving. Boeren uit de omgeving hebben deze stenen verplaatst om zo niet gestoord te worden door de keien.
* Clerinx, Herman, Kathedralen uit de steentijd, Hunebedden, dolmens en menhirs in de Lage Landen, Davidsfonds Leuven, 2001, ISBN 9058261239, p. 121-124
* De Dolmen van Wéris
* ↑ Megalithische site Weris: Alignementen
# Cobra (reptiel)

Tot de cobra's worden verscheidene geslachten van slangen uit de familie koraalslangachtigen (Elapidae) gerekend. Het woord "cobra" stamt uit het Spaans of Italiaans en is een verkorte vorm voor "cobra capello", het betekent ongeveer "slang met hoed" (verwijzend naar de karakteristieke uitzetbare halsribben achter de kop). De cobra speelt een rol in de symboliek van het hindoeïsme. De cobra is populair bij slangenbezweerders.

## Kenmerken

De gemiddelde lengte van een volwassen cobra is anderhalf tot twee meter. De koningscobra is groter en kan met gemak 4 meter lang worden. Deze soort is de langste gifslang ter wereld. De langste tot nu toe gevonden koningscobra had een lengte van 5,58 meter.

## Giftigheid

Cobra's zijn giftig en hebben een sterk neurotoxine. Hoewel ze niet zo verblindend snel toeslaan als ratelslangen en ook niet altijd gif injecteren, moet een cobrabeet als gevaarlijk worden beschouwd, met een sterfte van gebeten mensen van ongeveer 10%.

## Verspreiding en leefgebied

Cobra's leven op verschillende plaatsen: in hoge bomen, in droge woestijnen, in vochtige oerwouden en in (grote) meren. Ze leven echter allemaal in warme streken en kunnen niet tegen kou. Cobra’s komen voor in Afrika en in het zuiden van Azië. Omdat cobra's van knaagdieren leven komen ze ook in urbane gebieden voor. De bekendste cobra in Azië is de Indiase brilslang, die zijn naam dankt aan de brilvormige tekening achter op de hals. Dit is pas goed te zien als de wangflappen worden uitgezet. In Afrika leven ongeveer vijftien verschillende soorten cobra's. Ze komen voor op het hele continent. Van deze soorten is de Egyptische cobra de bekendste. Deze cobra is te herkennen aan de houding. Als ze schrikken of opgewonden zijn komt de kop en het voorste deel van hun lichaam recht omhoog. Het uitzetten van de halsribben is dan een dreiging die de vijand moet afschrikken.

## Bekende soorten

Enkele bekende cobra-soorten zijn:
* Geslacht: Acanthophis
** Acanthophis praelongus
* Geslacht: Austrelaps
** Laaglandse koperkop (Austrelaps superbus)
* Geslacht: Hemachatus
** Ringhalscobra (Hemachatus hemachatus)
* Geslacht: echte cobra's (Naja)
** Egyptische cobra (Naja haje)
** Brilslang (Naja naja)
** Kaapse cobra (Naja nivea)
** Naja philippinensis
** Indonesische spuwende cobra (Naja sputatrix)
** Zwarthalscobra (Naja nigricollis)
* Geslacht: Ophiophagus
** Koningscobra (Ophiophagus hannah)

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Elapidae.
* ↑ David Alderton, Valerie Davies & Chris Mattison (2007). Snakes and Reptiles of the World. Grange Books, 2007, Pagina 106 - 109. ISBN 978-1-84013-919-8.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Elapidae - Website Geconsulteerd 12 januari 2015
* (en) David Alderton, Valerie Davies & Chris Mattison - Snakes and Reptiles of the World (2007) - Pagina 106-109 - Grange Books - ISBN 978-1-84013-919-8
# Spareribs

Spareribs (En: spare ribs, magere ribbetjes) is een vleesgerecht van geroosterd vlees aan varkensribben.
Dit gerecht wordt over de gehele wereld gegeten. Het zijn de goedkoopste delen van varkensribben, afkomstig van onder de maag, borst en achter de schouders. Ze bevatten meestal 11 tot 13 botten. Het vlees zit op en tussen de botten, afhankelijk van de kwaliteit en grootte.
Voor de bereiding worden de spareribs in porties van 2 of 3 ribben verdeeld, afhankelijk van de grootte en rauw of voorgekookt in een meestal iets zoete marinade gelegd. Ten slotte worden ze geroosterd in een grill of oven.
Spareribs worden meestal met de vingers gegeten.
Vaak wordt gedacht dat spareribs ook van een koe kunnen komen, maar deze ribben worden shortribs genoemd.
# Sara Rothé

Sara Rothé (1699–1751), kunstverzamelaar in Amsterdam, werd bekend als de samensteller en eigenares van twee 18e-eeuwse poppenhuizen in het Frans Halsmuseum te Haarlem en het Gemeentemuseum te Den Haag.

## Levensloop van Sara

Sara Rothé trouwde op 16 februari 1721 met de zeer bemiddelde koopman Jacob Ploos van Amstel. Zij woonden in een huis aan de Keizersgracht te Amsterdam (tegenwoordig nummer 474), maar de zomermaanden brachten zij door aan het Spaarne bij Haarlem, in hun buitenplaats Klein-Berkenrode.
In 1735 schilderde Jurriaan Buttner het echtpaar, samen met (waarschijnlijk) Rothé's moeder. Rothé zit aan het klavecimbel. Ter gelegenheid van het 25-jarig huwelijksfeest maakten familie en vrienden een boekje met 15 lofdichten; ook werd door Martin Holtzhey (1687-1764) een zilveren penning geslagen. De neefjes en nichtjes kwamen graag bij het echtpaar, dat bleek wel uit de gedichten.
Rothé was zeer ontwikkeld en had veel belangstelling voor de schone kunsten. Ze hield van borduren, kaartweven, muziek, schilderen en het samenstellen van haar twee poppenhuizen.
Rothé en Ploos van Amstel hadden zelf geen kinderen. Na de onverwachte dood van Rothé in 1751 erfden twee nichtjes van Ploos van Amstel, Willemina en Anna Margaretha, de poppenhuizen van hun tante. Een nazaat van Anna verkocht in 1939 een van de twee poppenhuizen aan de kunsthandel van Jacques Goudstikker. In 1943 kwam het in het bezit van de echtgenote van Piet Rienstra van Stuyvesande, die het in 1958 verkocht aan het Frans Halsmuseum.

## Ontstaan van de poppenhuizen

Rothé had in 1743 op een veiling drie bestaande 17e-eeuwse poppenhuizen gekocht, vervaardigd door Cornelia van der Gon. Rothé gaf opdracht om deze poppenhuizen uit elkaar te nemen en er twee nieuwe van te bouwen. Meubelmaker Jan Meijer bouwde het eerste poppenhuis, het Haagse wortelnoten kabinet. Beide poppenhuizen hebben losse kamertjes, die als dozen in een kabinet zijn geplaatst. Rothé verving een deel van de oude zilveren keukenvoorwerpen. Ze vulde de collectie aan met nieuwe eigentijdse voorwerpen van oorspronkelijke materialen, zoals ijzer en porselein. Zelf maakte ze borduur- en kaartweefwerk. Ook kunstschilder Jurriaan Buttner werkte mee aan de poppenhuizen. Rothé schreef uitvoerig over het ontstaan in notitieboekjes. In een vierde boekje staat het draaimechanisme van het Haarlemse poppenhuis beschreven. Deze bewaard gebleven boekjes zijn voor wetenschappelijk onderzoek naar de poppenhuizen bijzonder waardevol.
* Het poppenhuis van Sara Rothé in het Frans Halsmuseum
* Sara's poppenhuis in het Frans Halsmuseum
* Vooraanzicht
* Enkele vertrekken
* De kraamkamer
* De zolder

## Kinderboek over Sara's poppenhuis in Den Haag

* Tjong-Khing, Thé en Anna Woltz: Nacht in het poppenhuis 2011 Leopold B.V. ISBN 9789025859428
# Pyrausta unifascialis

Pyrausta unifascialis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Botys unifascialis door Alpheus Spring Packard in een publicatie uit 1873.

## Verspreiding

De soort komt voor in Canada en de Verenigde Staten.

## Waardplanten

De rups leeft op soorten van de geslachten Antennaria (Asteraceae), Phaseolus (Fabaceae), Eriogonum (Polygonaceae) en Gayophytum (Onagraceae).

## Ondersoorten

* Pyrausta unifascialis unifascialis (Packard, 1973)
** = Botis obnigralis Hulst, 1886
* Pyrausta unifascialis arizonensis Munroe, 1957 (Arizona)
* Pyrausta unifascialis rindgei Munroe, 1857 (Californië)
* Pyrausta unifascialis subolivalis (Packard, 1873)
** = Botis hircinalis Grote, 1875
* Nuss, M.; et al. (2003-2025). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 12-1-2025.
* Moth Photographers Group. 2019-2025. Pyrausta unifascialis (Packard, 1873). Geraadpleegd op 12-1-2025.
* ↑ Iowa State University (2003-2025). Pyrausta unifascialis - One-banded Pyrausta - Hodges#5068. BugGuide. Geraadpleegd op 12-1-2025.