OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lijm- en Gelatinefabriek

De Lijm- en Gelatinefabriek was een beenderenverwerkend bedrijf in het buitengebied van Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, dat heeft bestaan van 1885 tot 2002.
Deze fabriek werd opgericht door Jacques van Marken op het toenmalig grondgebied van de gemeente Vrijenban. Deze industrieel richtte eerder al de Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek, de Nederlandsche Oliefabriek en de drukkerij Van Marken op, samen verenigd in De Delftsche Nijverheid.
Vanwege het feit dat kadavers als grondstof werden gebruikt, waren er tal van protesten aangaande de te verwachten stank en waterverontreiniging. In 1887 kwam de beenderlijmproductie op gang en in 1911 de gelatineproductie. Er heerste rondom en in de fabriek soms een ondraaglijke stank.
Reeds ruim vóór de crisis ontstonden ernstige problemen. Zo werden in juni 1926 veertig werknemers ontslagen en degenen die bleven kregen loonsverlaging, de jongens meer dan de mannen. Deze begonnen daarop een wilde staking, waarbij het er soms nogal fel aan toe ging. In 1931 werd wederom een loonsverlaging doorgevoerd. Pas in 1937 ging het weer beter met het bedrijf. Toen kwam echter de Tweede Wereldoorlog. Op 27 februari 1945 bleek de bezetter bezig met de bouw van een muur rondom het fabrieksterrein. Hierbinnen zou een lanceerbasis voor V1's komen.
In 1953 werd een vestiging in Maastricht in gebruik genomen. In hetzelfde jaar werd in New York de dochteronderneming Delft Gelatin Corporation opgericht. Men verwerkte toen ruim 300 ton beenderen per week (15 kton/jaar). In 1968 werd de lijmproductie afgestoten en overgedragen aan Delft National Chemie BV. De - nu nog uitsluitend - gelatinefabriek werd omgedoopt in Delft Gelatin BV.
Op 19 augustus 1971 vond er een zware ontploffing plaats in de ontvettingsfabriek, gevolgd door een zeer grote brand, doordat de opslag van 40.000 liter benzine vlamvatte. Hierbij vielen twee doden en een zwaar gewonde. Na een week werd de productie in de rest van de fabriek hervat. Geleidelijk aan ging het vanaf toen echter bergafwaarts. De BSE-crisis van 2000 gaf de nekslag, daar de markt voor gelatine instortte. In 2002 werd het bedrijf gesloten.
Het terrein rondom het pand werd in 2018 in gebruik als locatie voor evenementen en culturele activiteiten.
# Sint-Benedictuskerk (Quedlinburg)

De Sint-Benedictuskerk (Duits: Marktkirche St. Benedikti) is een laatgotische hallenkerk in de Duitse stad Quedlinburg. De kerk behoort tot de evangelische kerkgemeenschap van Quedlinburg.

## Bouwgeschiedenis

De Sint-Benedictuskerk werd voor het eerst in 1233 als ecclesia forensis (marktkerk) vermeld. De oorsprong van de kerk ligt echter vermoedelijk veel verder in de geschiedenis en gaat terug op een niet te dateren wegkerk op de kruising van een aantal handelswegen.
Men begon in het begin van de 12e eeuw te bouwen aan een drieschepige romaanse basiliek in kruisvorm. In de 15e eeuw werd de kerk tot een laatgotische hallenkerk verbouwd. Van 1410-1426 volgde nieuwbouw van het koor. Tegelijkertijd werd ook de noordelijk aangrenzende Kalandskapel opgericht. Van een geplande soortgelijke kapel aan de zuidzijde werd wegens gebrek aan financiële middelen afgezien. Op deze plaats ontstond tegen het einde van de 15e eeuw de sacristie.
Gedurende de tweede helft van de 15e eeuw werd het kerkschip verbouwd en aanmerkelijk verbreed. Het vlakke plafond van de kerk werd in 1663 door een houten, met kleurige beschilderingen gedecoreerd, tongewelf vervangen.
In de jaren 1868-1870 volgde een algehele renovatie van de kerk. De in de 17e eeuw in de zijschepen gebouwde galerijen en herenbanken werden verwijderd en een voor rouwplechtigheden gebouwde Mariakapel en een hal aan het noordelijke schip werden gesloopt.
In 1901 brandden beide torens af en werden vervolgens in oude stijl herbouwd.
Gedurende de DDR-tijd werd aan de kerk slechts het hoogst noodzakelijke onderhoud verricht. Nieuwe restauraties volgden na de Wende.

## Interieur

Koor:
* Het indrukwekkende barokke hoogaltaar met een schilderij van de profeet Jona en beelden van koning David, Mozes, Johannes en Petrus dateert van 1700.
* Het barokke doopvont van albast uit 1648 betreft een donatie van de patriciër Eberhard Heidfeld.
* De gebrandschilderde ramen.
Kerkschip:
* Een kansel in de stijl van de laat-renaissance rustend op een beeld van de aartsengel Gabriël.
* Een barokke ouderlingenbank (1687).
* Het koorgestoelte, waarvan de herkomst onbekend is en dat geplaatst werd tijdens de grote renovatie in de jaren 1868-1870.
* Een gotisch vleugelaltaar uit circa 1500 met piëta is het oudste voorwerp uit het kerkschip. De herkomst ervan is onbekend.
* Het orgel, dat met 52 registers en 3310 pijpen het grootste orgel van Quedlinburg en omgeving is.
Kalandkapel:
* In de Kalandkapel bevindt zich een gotisch vleugelaltaar.
* Ter linkerzijde van het altaar bevinden zich een aantal epitafen.
* Ter rechterzijde van het altaar hangen een aantal schilderijen van predikanten.
* Het grote beeld van Koning David diende oorspronkelijk ter ondersteuning van de barokke galerij van het orgel.

## Trivia

Dak en dakstoel van de Benedictuskerk zijn aangewezen als beschermd leefgebied van de vale vleermuis. Noordelijk van de kerk bevindt zich het "Goetze Mausoleum" (het graf van de koopman Christoph Gebhardt), een restant van het voormalige kerkhof dat bij de kerk lag.
# Diakonessenhuis (Leeuwarden)

Het Diakonessenhuis is een voormalig ziekenhuis van protestants-christelijke signatuur in Leeuwarden, dat in 1879 door Mattheus Teffer werd opgericht.

## Geschiedenis

De vraag naar ziekenhuiszorg was zo groot dat het Diaconessenhuis na twee jaar al verhuisde naar een groter onderkomen op de Voorstreek. Uiteindelijk vestigde het zich in 1894 aan de Noordersingel. Het werd gebouwd naar een ontwerp van Willem Cornelis de Groot in Neorenaissance-stijl.
Het was oorspronkelijk maar een klein gebouw, maar later werd er flink uitgebreid. Het ziekenhuis bouwde een verpleegflat met vijf verdiepingen en later nog een polikliniek, die de Paul Krugerstraat met bijbehorende (monumentale) huizen opslokte.
In 1982 fuseerde het Diakonessenhuis met twee andere Leeuwarder ziekenhuizen: het rooms-katholieke Sint Bonifatius Hospitaal en Triotel (een algemeen ziekenhuis) tot het MCL. Het Diakonessenhuis werd omgedoopt in het MCL-Midden. In 1987 bouwde het MCL bij het nieuwgebouwde Triotel een nieuw ziekenhuis, en het Diakonessenziekenhuis ging dicht. Na 1987 is nagenoeg het hele ziekenhuis verbouwd tot woningen.
* Het Diakonessenhuis in 1907
* Diaconessenhuis aan de gracht (1979)
# Joodse begraafplaats (Leeuwarden)

De Joodse begraafplaats in de stad Leeuwarden ligt aan de Jelsumerstraat en aan de westzijde van de Oude Stadsbegraafplaats Spanjaardslaan.

## Geschiedenis

De begraafplaats werd in 1833 in gebruik genomen. Het eerste graf was voor Menke Levy Frank. In 1949 werden de oude Joodse begraafplaatsen in het centrum bij de Boterhoek (1670) en de Groeneweg (1786) geruimd en werd een aantal oude grafstenen overgebracht.
De begraafplaats is sinds 1998 een rijksmonument. Uit het begin van de 20e eeuw dateren het dienstgebouw en de toegangsbrug met poort. Op beide staat het opschrift in het Hebreeuws: ‘Klein en groot is daar gelijk en de slaaf is vrij van zijn heer’ (Job 3:19).
* Zerken
* Oorlogsmonument
* Dienstgebouw
# Trancrainville

Trancrainville is een gemeente in het Franse departement Eure-et-Loir (regio Centre-Val de Loire) en telt 158 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Chartres.

## Geografie

De oppervlakte van Trancrainville bedraagt 11,4 km², de bevolkingsdichtheid is 13,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Trancrainville met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Sint-Jan's-Onthoofdingskerk (Nuland)

De Sint-Jan's-Onthoofdingskerk is een rooms-katholieke kerk in Nuland in de provincie Noord-Brabant.

## Geschiedenis

Nadat tussen 1275 en 1300 de Maas bedijkt was, kon er op de dekzandrug een kerkje worden gebouwd. Deze "polderkerk" stond op de overgang van hoog en laag en had veel van overstromingen te lijden. Deze kerk was gewijd aan Sint Jans onthoofding. Ze bevatte het graf van Gerard van Vladeracken, die heer was van Nuland en Geffen.
De parochie werd voor het eerst vermeld in 1377, maar bestond toen al enige tijd. Ze omvatte ook Kruisstraat, Heeseind, een deel van Rosmalen en Vinkel. De laatste plaats werd in 1884 een zelfstandige parochie.
In 1635 werd de kerk genaast door de hervormden, en op het eind van de 17e eeuw namen de katholieken een schuurkerk in gebruik, welke in 1739 werd vernieuwd en verplaatst naar de huidige begraafplaats. In 1802 werd de schuurkerk vervangen door een volwaardige kerk met pastorie.
In 1846 kochten de katholieken de Polderkerk terug, maar deze was onbruikbaar geworden door de vele overstromingen. De gemeente wilde echter geen dijk aanleggen tussen Heeseind en Geffen om de Beerse Maas te temmen. Daarop besloot de pastoor om een nieuwe kerk te laten bouwen die enkele honderden meters zuidelijker van de oorspronkelijke kerk was gelegen. In 1859 kwam deze door Henri van Tulder ontworpen neogotische kerk gereed. In 1862 werd ook de pastorie in gebruik genomen.
De Polderkerk werd echter gesloopt. In 1950 zijn daar ter plaatse opgravingen verricht. Deze brachten niet alleen de funderingen van de 14e-eeuwse kerk aan het licht, maar er bleken ook resten van zeven vloeren boven elkaar te zijn aangetroffen. Vermoed wordt dat, ten gevolge van de vele overstromingen, steeds weer een nieuwe vloer moest worden gebouwd. De fundamenten werden weer bedekt, maar in 2006 zijn de contouren weer zichtbaar gemaakt.
De Tweede Wereldoorlog maakte ook aan de neogotische kerk een einde. In 1943 werden de klokken geroofd en op 5 oktober 1944 werd de toren opgeblazen door de bezetter. Deze viel op het schip. Na de bevrijding werd een nieuwe kerk gebouwd door de Helmondse architect J. Magis. De toren kon pas later worden afgebouwd, daar de benodigde stenen aanvankelijk voor de Wederopbouw niet gemist konden worden. De driebeukige kerk is gebouwd in de stijl van de Bossche School.
# Nea Krini

Nea Krini (Grieks: Νέα Κρήνη) (Nieuwe fontein) is een toekomstig metrostation in Kalamaria, een voorstad van de Griekse stad Thessaloniki.

## Geschiedenis

Vanaf 1918 zijn er verschillende voorstellen gedaan voor een metro in Thessaloniki. In 1986 werd begonnen met de aanleg van twee lijnen binnen de stadsgrenzen maar in 1989 werd dit gestaakt om financiële redenen. In 2003 werd een nieuw begin gemaakt met de metro en kwam er een kaderplan met drie lijnen, waarvan een naar het vliegveld door de gemeente Kalamaria. Het contract voor het ondergrondse tracé, waaronder station Nea Krini, door Kalamaria werd in juli 2013 getekend. De bouw van de startschacht voor de tunnelbouwmachines bij Mikra in april 2014 markeerde het begin van de werkzaamheden in Kalamaria. In juni 2014 werden de damwanden geslagen voor Nea Krini en een maand later startten de graafwerkzaamheden. De opening van het station stond aanvankelijk gepland voor 2021, maar dat is uitgesteld tot 2025.

## Ligging en inrichting

Het station ligt onder de Pontoustraat tussen Vryoulonstraat en de Kanaristraat en heeft toegangen aan weerszijden van de straat. De toegang aan de noordkant heeft twee roltrappen, een vaste trap en een lift tussen de straat en de ondergrondse stationshal. Aan de zuidwest kant zijn twee toegangen met een vaste trap en een lift tussen straat en stationshal. Het perron ligt ongeveer negen meter onder de middenberm van de straat. Achter de OV-poortjes verbinden een roltrapgroep, twee vaste trappen en een lift de stationshal met het perron. Het perron is in verband met de inzet van automatische metro's voorzien van perrondeuren.
Bouwtekening
* ↑ https://www.youtube.com/watch?v=V1reS-H1iD0 Voorlichtingsfilm van Elliniko Metro
* ↑ Projecthistorie op emetro.gr
* ↑ Bouwberichten op emetro.gr
# Diatraea

Diatraea is een geslacht van vlinders uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door Lansdown Guilding in een publicatie uit 1828.

## Soorten

* D. albicrinella Box, 1931
* D. andina Box, 1951
* D. argentina Box, 1931
* D. bellifactella Dyar, 1911
* D. brunnescens Box, 1931
* D. busckella Dyar & Heinrich, 1927
* D. castrensis Dyar & Heinrich, 1927
* D. cayennella Dyar & Heinrich, 1927
* D. centrellus (Möschler, 1883)
* D. considerata Heinrich, 1931
* D. crambidoides (Grote, 1880)
* D. dyari Box, 1930
* D. evanescens Dyar, 1917
* D. fuscella Schaus, 1922
* D. gaga Dyar, 1914
* D. grandiosella Dyar, 1911
* D. guatemalella Schaus, 1922
* D. impersonatellus (Walker, 1863)
* D. indigenella Dyar & Heinrich, 1927
* D. instructella Dyar, 1911
* D. lativittalis (Dognin, 1910)
* D. lentistrialis Hampson, 1919
* D. lineolata (Walker, 1856)
* D. lisetta (Dyar, 1909)
* D. magnifactella Dyar, 1911
* D. maronialis Schaus, 1922
* D. minimifacta Dyar, 1911
* D. mitteri Solis, 2015
* D. muellerella Dyar & Heinrich, 1927
* D. myersi Box, 1935
* D. nayaritella Robles-Pérez & Solis, 2024
* D. pedibarbata Dyar, 1911
* D. postlineella Schaus, 1922
* D. ragonoti Box, 1948
* D. rufescens Box, 1931
* D. saccharalis (Fabricius, 1794)
* D. schausella Dyar & Heinrich, 1927
* D. strigipennella Dyar, 1911
* D. suffusella Box, 1931
* D. tabernella Dyar, 1911
* D. venosalis (Dyar, 1917)
* D. veracruzana Box, 1956
* Nuss, M.; et al. (2003-2024). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 14-12-2024.
# Diatraea bellifactella

Diatraea bellifactella is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Harrison Gray Dyar Jr. in een publicatie uit 1911.
De soort komt voor in Panama en Brazilië .
# Lijst van premiers van Noord-Korea

Dit is de lijst van de premiers van Noord-Korea:

## Premiers van Noord-Korea (1948-heden)

| Premier | Ambtstermijn |
| Kim Il-sung (1912-1994) | 1948-1972 |
| Kim Il (1910-1984) | 1972-1976 |
| Park Sung-chul (1913-2008) | 1976-1977 |
| Li Jong-ok (1916-1999) | 1977-1984 |
| Kang Song-san (1931-2007) | 1984-1986 |
| Li Gun-mo | 1986-1988 |
| Yong Hyong-muk | 1988-1992 |
| Kang Song-san (1931-2007) | 1992-1997 |
| Hong Song-nam (1924-2009) | 1997-2003 |
| Pak Pong-ju (1939) | 2003-2007 |
| Kim Yong-il (1944) | 2007-2010 |
| Choe Yong-rim (1930) | 2010-2013 |
| Pak Pong-ju (1939) | 2013-2019 |
| Kim Jae-ryong (1959) | 2019-2020 |
| Kim Tok-hun (1962) | 2020-heden |
# Vereniging voor Wetenschapsjournalistiek en -communicatie Nederland

Vereniging voor Wetenschapsjournalistiek en -communicatie Nederland (VWN) is een in 1985 opgerichte beroepsvereniging van mensen werkzaam in diverse vormen van voorlichting en journalistiek over de wetenschap.

## Geschiedenis

De VWN is ontstaan als de Sectie Wetenschapsjournalistiek van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) en in 1985 verzelfstandigd. De oorspronkelijke naam was “Vereniging voor Wetenschapsjournalistiek Nederland”. Ontwikkelingen binnen het vakgebied, zoals de groei van het aantal freelancers en het feit dat journalisten vaak ook actief zijn met andere vormen van communicatie, leidden ertoe dat in 2013 de doelstellingen werden verruimd. De naam veranderde in “Vereniging voor wetenschapsjournalistiek en -communicatie Nederland”. Het ledenaantal van de VWN ligt tussen de 350 en 400.
Voorzitters van de vereniging waren onder andere Sanne Deurlo, Joost van Kasteren en Margriet van der Heijden. In 2024 is Anne van Kessel voorzitter.

## Beroepsvereniging

Als beroepsvereniging stelt de VWN zich onder andere het bevorderen van de kwaliteit ten doel. Daartoe organiseert ze excursies en workshops (bijv. over factchecking), onderhoudt ze contacten met onderzoeksorganisaties (zoals de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO)), beheert ze een interne discussielijst en werkt ze samen met internationale beroepsverenigingen (zoals de European Federation for Science Journalism EFSJ). De VWN is dus geen vakbond.
De VWN beheert twee fondsen op het gebied van wetenschapscommunicatie:
* het naar voormalig minister Boy Trip vernoemde VWN Tripfonds ondersteunt het bezoek aan internationale symposia en evenementen.
* het naar de oud-VWN-voorzitter Sanne Deurloo vernoemde beurzen helpen jonge mensen om cursussen te doen.

## Activiteiten

De VWN was met NWO organisator van het jaarlijkse evenement “Bessensap”, waar wetenschappers en communicatieprofessionals elkaar ontmoetten. Ook wordt gewerkt aan een grote prijs voor non-fictie-boeken, waarbij het DJA-advies vooral het wetenschappelijk proces te tonen zal dienen als selectiecriterium. Door de corona-crisis is dit plan vertraagd.
Tijdens de algemene ledenvergadering reikt de VWN een publicatieprijs uit voor een productie die op inspirerende wijze wetenschap aan het publiek overbracht. In het verleden is de prijs, een gouden beitel, gewonnen door:
* Jop de Vrieze (2014)
* Aliëtte Jonkers (2015)
* Hester van Santen (2016)
* Martin Enserink (2017)
* Ronald Veldhuizen (2018)
* Stan van Pelt (2019)
* Saar Slegers (2020)
* Maartje Bakker (2021)
* Niki Korteweg (2022).
* Maartje Bakkker (2023).
# Diatraea centrellus

Diatraea centrellus is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Chilo centrellus door Heinrich Benno Möschler in een publicatie uit 1883.
De soort komt voor in Grenada, Suriname en Brazilië.
# Diatraea considerata

Diatraea considerata is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Carl Heinrich in een publicatie uit 1931.
De soort komt voor in Mexico.
# Koertsjatov-instituut

Het Koertsjatov-instituut (Russisch: Российский научный центр "Курчатовский Институт", Rossiejski naoetsnyj tsentr "Koertsjatovski institoet"; Russisch Onderzoekscentrum "Koertsjatov-instituut") in Moskou is het belangrijkste onderzoeks- en ontwikkelingsinstituut in Rusland op het gebied van kernenergie. Het is genoemd naar Igor Koertsjatov, een pionier van kernenergie en kernwapens in de Sovjet-Unie. In de Sovjet-Unie stond het bekend onder de naam Koertsjatov-instituut voor Atoomenergie (Russisch: Институт Атомной Энергии им. И.В. Курчатова; afgekort: КИАЭ; KIAE). Het is ondergeschikt aan het Federaal Agentschap voor Kernenergie (vroeger: Russisch ministerie van atoomenergie).
In 1943 werd het geformeerd onder de codenaam "Laboratorium Nr. 2 van de USSR Academie der Wetenschappen" voor de ontwikkeling van kernwapens. Tot 1991 werd het bestuurd door het Ministerie van Atoomenergie en na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie werd het in november 1991 omgezet naar het Russisch Onderzoekscentrum en kwam het direct onder de Russische regering te vallen. Naar eigen zeggen wordt de directeur van het instituut aangesteld door de Russische premier op basis van aanbevelingen door het Federaal Agentschap voor Kernenergie.

## Externe link

* (ru) (en) Officiële website
# Budgetrecht

Het budgetrecht is het recht van het parlement (Eerste en Tweede Kamer) in Nederland om wijzigingen inzake de Rijksbegroting goed of af te keuren. Via het budgetrecht wordt er over de begrotingsvoorstellen van het kabinet gestemd. Het budgetrecht is een van de vier rechten die vallen onder het recht op informatie.
De derde dinsdag in september staat bekend als Prinsjesdag, de dag van de miljoenennota. Op die dag dienen alle ministers hun begrotingen in. Begrotingen worden vastgesteld bij formele wet, de Staten-Generaal gaan over formele wetten en moeten elke begroting dus goedkeuren. Naar aanleiding van de begrotingen wordt er vaak dagenlang gedebatteerd met ministers. Kamerleden willen uitleg of bijstelling van de begroting. Het recht om uitleg te vragen en waar nodig de begroting bij te stellen, heet het budgetrecht. In het uiterste geval kunnen de Staten-Generaal een begroting afkeuren, maar dat gebeurt eigenlijk nooit. Wel komen er vaak wijzigingen voor, want als een meerderheid van het parlement voor wijziging van een begroting is, dan moet de wijziging worden doorgevoerd.
Achteraf is het kabinet ook verantwoording schuldig aan het parlement voor de in een bepaalde periode (meestal een jaar) gevoerde begrotingspolitiek.
# Diatraea mitteri

Diatraea mitteri is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Maria Alma Solis in een publicatie uit 2015.
De soort komt voor in de Verenigde Staten.
# Diatraea pedibarbata

Diatraea pedibarbata is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Harrison Gray Dyar Jr. in een publicatie uit 1911.
De soort komt voor in Guyana en Frans-Guyana.
# Diatraea saccharalis

Diatraea saccharalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Phalaena saccharalis door Johan Christian Fabricius in een publicatie uit 1794.
De soort komt voor in Midden- en Zuid-Amerika waaronder de Dominicaanse Republiek, Grenada, Mexico, Honduras en Brazilië.
De larven van deze soort zijn een plaag voor verschillende teelten, vooral die van suikerriet. Ze boren tunnels in de stengels van suikerriet, en verpoppen in zo een tunnel, die ze eerst verbreed hebben zodat er slechts een dun laagje plantenweefsel overblijft waar de mot na verpopping doorheen moet. Het bovenste deel van de stengel wordt daardoor verzwakt en kan afsterven. De mot kan bestreden worden met natuurlijke vijanden zoals parasitoïde Trichogramma-wespen, die hun eitjes leggen in de eitjes van Diatraea saccharalis, waardoor de larven van de mot zich niet kunnen ontwikkelen.