OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Cemaga

Cemaga is een bestuurslaag in het regentschap Natuna van de provincie Riouwarchipel, Indonesië. Cemaga telt 684 inwoners (volkstelling 2010).
# Cemaga Utara

Cemaga Utara is een bestuurslaag in het regentschap Natuna van de provincie Riau-archipel, Indonesië. Cemaga Utara telt 661 inwoners (volkstelling 2010).
# Cemeng Kalang

Cemeng Kalang is een bestuurslaag in het regentschap Sidoarjo van de provincie Oost-Java, Indonesië. Cemeng Kalang telt 3644 inwoners (volkstelling 2010).
# Cempaka (Plumbon)

Cempaka is een bestuurslaag in het regentschap Cirebon van de provincie West-Java, Indonesië. Cempaka telt 5332 inwoners (volkstelling 2010).
# Cempeh

Cempeh is een bestuurslaag in het regentschap Indramayu van de provincie West-Java, Indonesië. Cempeh telt 4093 inwoners (volkstelling 2010).
# Cempaka Putih (Jelutung)

Cempaka Putih is een bestuurslaag in het regentschap Jambi van de provincie Jambi, Indonesië. Cempaka Putih telt 6664 inwoners (volkstelling 2010).
# Cempereng

Cempereng is een bestuurslaag in het regentschap Batang van de provincie Midden-Java, Indonesië. Cempereng telt 1631 inwoners (volkstelling 2010).
# Stenico

Stenico is een gemeente in de Italiaanse provincie Trente (regio Trentino-Zuid-Tirol) en telt 1149 inwoners (31-12-2012). De oppervlakte bedraagt 49,8 km², de bevolkingsdichtheid is 23 inwoners per km².

## Demografie

Stenico telt ongeveer 481 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 9,5% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 969 |
| 2001 | 1061 |
| 2011 | 1137 |

## Geografie

Stenico grenst aan de volgende gemeenten: Pinzolo, Ragoli, Giustino, San Lorenzo in Banale, Bocenago, Dorsino, Montagne, Lomaso, Bleggio Inferiore.

## Bezienswaardigheden

* Het kasteel van Stenico (Italiaans: Castello di Stenico) had een belangrijke strategische functie. Dit gebied was in de 13e eeuw eigendom van de prins-bisschop van Trente die het kasteel liet bouwen ter verdediging van zijn bezittingen. Het kasteel is nadien vaak verbouwd en uitgebreid, het laatst door de Oostenrijkse regering in de 19e eeuw die het complex gebruikte als bestuurszetel voor de regio. Na de overdacht van het gebied aan de Italiaanse staat na de Eerste Wereldoorlog werd het geheel gebruik als rechtbank en vervolgens tussen 1929 en 1965 als het hoofdkwartier van de carabinieri. In 1973 kwam het geheel in handen van de autonome provincie Trente. Aan het eind van de 80'er jaren werd het complex gerestaureerd en het is nu een museum.
* Stenico heeft een kleine botanische tuin met als hoogtepunt de Rio Branco waterval. Het water komt via spleten uit de rots. De watertoevoer uit de hoge bergen is onregelmatig. In de winter wordt het water als sneeuw en ijs vastgehouden en is de waterval zeer bescheiden. De grootste watertoevoer is in de lente als het sneeuw smelt. Het water heeft wel een constante temperatuur van ongeveer 4 °C.
* Locatie van Stenico ten westen van Trente
* Stenico (links) en het kasteel (midden)
* Kasteel Stenico
* Rio Branco waterval
# Cendil

Cendil is een bestuurslaag in het regentschap Belitung Timur van de provincie Bangka-Belitung, Indonesië. Cendil telt 1365 inwoners (volkstelling 2010).
# Cengkeh Nan Xx

Cengkeh Nan Xx is een bestuurslaag in het regentschap Padang van de provincie West-Sumatra, Indonesië. Cengkeh Nan Xx telt 3923 inwoners (volkstelling 2010).
# Cengkeh Turi

Cengkeh Turi is een bestuurslaag in het regentschap Binjai van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Cengkeh Turi telt 10.883 inwoners (volkstelling 2010).
# Cengkok (Tarokan)

Cengkok is een bestuurslaag in het regentschap Kediri van de provincie Oost-Java, Indonesië. Cengkok telt 2347 inwoners (volkstelling 2010).
# Cening (Singorojo)

Cening is een bestuurslaag in het regentschap Kendal van de provincie Midden-Java, Indonesië. Cening telt 3000 inwoners (volkstelling 2010).
# Centini

Centini is een bestuurslaag in het regentschap Lamongan van de provincie Oost-Java, Indonesië. Centini telt 2662 inwoners (volkstelling 2010).
# Cepoko (Gunung Pati)

Cepoko is een bestuurslaag in het regentschap Semarang van de provincie Midden-Java, Indonesië. Cepoko telt 2575 inwoners (volkstelling 2010).
# Ceporan

Ceporan is een bestuurslaag in het regentschap Klaten van de provincie Midden-Java, Indonesië. Ceporan telt 2730 inwoners (volkstelling 2010).
# Cerme (Juwangi)

Cerme is een bestuurslaag in het regentschap Boyolali van de provincie Midden-Java, Indonesië. Cerme telt 1407 inwoners (volkstelling 2010).
# Cerme (Pace)

Cerme is een bestuurslaag in het regentschap Nganjuk van de provincie Oost-Java, Indonesië. Cerme telt 2538 inwoners (volkstelling 2010).
# Cerme (Ngimbang)

Cerme is een bestuurslaag in het regentschap Lamongan van de provincie Oost-Java, Indonesië. Cerme telt 1456 inwoners (volkstelling 2010).
# Ontmoetingskerk (Nieuwveen)

De Ontmoetingskerk in de Nieuwveense Kerkstraat is een in 1832 voltooide hervormde kerk. Het gebouw staat op de plaats van de 16e-eeuwse rooms-katholieke parochiekerk.

## Oude kerk

De in 1559 gebouwde rooms-katholieke parochiekerk van Nieuwveen kwam tijdens de Reformatie omstreeks 1578 in handen van de protestanten. De kerk was gewijd aan de heilige Nicolaas en was, volgens een prent van Anna Brouwer, voorzien van een vrij hoge achtkantige toren, gedekt met een spits. Het gebouw werd vanwege de slechte staat waarin het verkeerde in 1831 afgebroken. Het is niet onmogelijk dat de droogmaking van de zogenaamde Nieuwkoopse poel 20 jaar daarvoor een van de oorzaken van de afbraak geweest is. De kerk stond immers aan de rand van de drooggemaakte polder, waardoor de fundamenten van het gebouw verzakten.

## Nieuwe kerk

De eerste steen van het nieuwe gebouw werd gelegd op 14 juli 1831, waarna op 22 april 1832 de ingebruikname volgde. De kerk was ontworpen door architect Elsmeyer uit Nieuwkoop. Ook de oude toren werd gesloopt en vervangen door een nieuwe. Omdat de toren op grond van de additionele artikelen van de Staatsregeling van 1798 eigendom van de burgerlijke gemeente was geworden, werd de nieuwe toren in opdracht van de gemeente gebouwd. De architect was Theo Molkenboer uit Leiden. De kosten van de herbouw van de toren werden begroot op 2.100 gulden. De kerkvoogden boden aan de helft van dit bedrag voor hun rekening te nemen.
De toren werd in 1929 gerestaureerd, waarbij de open klokkenstoel verdween. Nadat al in de jaren 1887 en 1888 herstellingen aan het gebouw hadden plaatsgevonden, volgde in 1932 een grote restauratie van het kerkgebouw.

## Het orgel

Het kerkorgel werd gebouwd door Hermanus Knipscheer en is in 1965 gewijzigd door Jac. van der Linden uit Leiden. In 1979 is het orgel verder uitgebreid door Jac. van Heijningen uit Leiden met een trompet op het hoofdwerk en een vrij pedaal. Het orgel zelf is monumentaal. Het instrument heeft de volgende dispositie:
Hoofdwerk: Prestant 8, Roerfluit 8, Octaaf 4, Nasard 3 (van der Linden), Octaaf 2, Mixtuur 3 sterk (gewijzigd door van der Linden), Trompet 8 (Jac. van Heijningen)- Bovenwerk: Hopijp 8 (bas en discant) Viola 8 discant, Dwarsfluit 4, Woudfluit 2 Tremulant - Pedaal: Subbas 16, Gedekt 8 - Manuaalkoppel, Pedaal-Hoofdwerk, Pedaal-Bovenwerk—Manuaalomvang C-f3 Pedaalomvang C-d1

## De toren

De toren is gerestaureerd in 2011. Er zijn ankers bijgeplaatst en het houtwerk is vernieuwd en geverfd. Er zijn op verschillende plekken kapotgevroren stenen vervangen. De hangsels van de deuren en de trappen zijn ook aangepakt.
# Michael Hardt

Michael Hardt (Washington D.C., 1960) is een Amerikaanse literatuurwetenschapper en marxistische theoreticus, werkzaam als hoogleraar literatuur en Romance Studies aan Duke University.
Hardt is internationaal bekend om zijn samenwerking, sinds de eerste helft van de jaren '90, met de Italiaanse neomarxist Antonio Negri. Hardt vertaalde Negri's L'anomalia selvaggia (The Savage Anomaly, University of Minnesota Press, 1991, een werk over Spinoza). Samen schreven zij Labor of Dionysus, Empire en De menigte.
Hardt volgde een technische opleiding aan Swarthmore College van 1978 tot '83 en werkte daarna voor/in de zonne-energiesector, eerst in de Verenigde Staten en vervolgens in Italië. Hij deed ontwikkelingswerk in Midden-Amerika, waaronder het opknappen van tweedehands computerapparatuur voor de Nationale Universiteit van El Salvador. Terug in de VS ging hij vergelijkende literatuurwetenschap studeren. Hardts dissertatie handelde over Gilles Deleuze en de Italiaanse politiek in de jaren 60 en 70.
# Nocturne in As en Valse Brillante in Es

De Nocturne in As en Valse Brillante in Es (WBIIi&ii) zijn orkestraties van Igor Stravinsky van twee pianowerken van Frédéric Chopin, de Nocturne in As (Op. 32, no. 2) en de Grande Valse brillante in Es (Op. 18, no. 1), voor het ballet Les Sylphides, uitgevoerd door Les Ballets Russes op 2 juni 1909 in het Théâtre du Châtelet in Parijs.

## Les Sylphides

Les Sylphides is een ballet met een choreografie van Michel Fokine op muziek van Chopin, georkestreerd door Alexander Glazunov. Glazunov had al eerder werken van Chopin georkestreerd en samengevoegd tot orkestsuite, getiteld Chopiniana, onder welke naam de eerste versie van Fokines ballet ook werd uitgevoerd. Chopiniana/Les Sylphides is een kort ballet, zonder verhaal; het is een zogenaamd ballet blanc, dat wil zeggen een ballet in de romantische negentiende-eeuwse stijl en zo genoemd omdat het letterlijk een wit ballet is. De prima ballerina en het vrouwelijk corps de ballet zijn in traditionele halflange witte tutu's gekleed. In de tijd van de Romantiek was het zeer gebruikelijk een zogenaamd ballet blanc of witte scène in het ballet op te nemen, waarbij de nadruk lag op het bovennatuurlijke en het hemelrijk.
Toen Fokines ballet in 1909 in Parijs zijn Franse première zou krijgen als onderdeel van de 'Saison russe' wilde Sergej Diaghilev nieuwe orkestraties van alle dansen, maar hij behield Glazunovs orkestratie van de Wals (in cis, opus 64, nr.2). De nieuwe orkestraties waren van Anatoli Ljadov, Sergej Tanejev, Nikolaj Tsjerepnin en Igor Stravinsky. Het ballet werd Les Sylphides genoemd.
Stravinsky's orkestraties van de Nocturne in As en de Valse Brillante in Es bleven ongepubliceerd.

## Oeuvre

Zie het Oeuvre van Igor Stravinsky voor een volledig overzicht van het werk van Stravinsky.

## Literatuur

* Caesar, Clifford (1982), Igor Stravinsky. A Complete Catalogue, San Francisco, San Francisco Press
* White, Eric Walter (1979), Stravinsky. The Composer and his Works, Londen, Faber and Faber
# Silvana Tirinzoni

Silvana Tirinzoni (Dielsdorf, 25 juni 1979) is een Zwitsers curlingspeelster.

## Carrière

Tirinzoni won in 1999 goud tijdens het wereldkampioenschap junioren in het Zweedse Östersund. In 2006 wist ze als skip van haar team zich te kwalificeren voor het wereldkampioenschap curling. Ze keerde in 2007 terug met het team voor het wereldkampioenschap en voegde Mirjam Ott toe aan de opstelling. Het team eindigde op de vijfde plek.
Tirinzoni nam vanaf 2014 enkele jaren niet deel aan internationale kampioenschappen vanwege sterke competitie met Alina Pätz en Binia Feltscher. Ze mocht Zwitserland vertegenwoordigen tijdens de Olympische Winterspelen van 2018, waar ze op de achtste plek eindigde.
In 2018 ging Tirinzoni samenwerken met Pätz, die als vierde in haar team kwam. Met dit team won ze een zilveren medaille op het Europees kampioenschap in 2018. Op het wereldkampioenschap van 2019 wist het team goud te behalen, door in de finale af te rekenen met Zweden. Nadat het WK 2020 werd afgelast vanwege de COVID-19-pandemie, wist het team van Tirinzoni met succes diens wereldtitel te verdedigen op het wereldkampioenschap van 2021, en wederom op het WK van 2022. Dat jaar werd ze ook wederom vice-Europees kampioen. In 2023 behaalde Tirinzoni een vierde opeenvolgende wereldtitel. Later dat jaar werd ze voor het eerst Europees kampioen. In 2024 werd zilver behaald op het WK, en verdedigde ze met succes haar Europese titel.

## Palmares

Wereldkampioenschappen
* 2019: 1 Silkeborg, Denemarken
* 2021: 1 Calgary, Canada
* 2022: 1 Prince George, Canada
* 2023: 1 Sandviken, Zweden
* 2024: 2 Sydney, Canada
Europese kampioenschappen
* 2023: 1 Aberdeen, Schotland
* 2024: 1 Lohja, Finland
* 2018: 2 Tallinn, Estland
* 2022: 2 Östersund, Zweden
* 2019: 3 Helsingborg, Zweden
Europese kampioenschappen gemengd
* 2014: 3 Tårnby, Denemarken
# Grogolbeningsari

Grogolbeningsari is een bestuurslaag in het regentschap Kebumen van de provincie Midden-Java, Indonesië. Grogolbeningsari telt 3116 inwoners (volkstelling 2010).
# Maria Hofker-Rueter

Maria Hofker-Rueter (Sloten (plaats in Noord-Holland), 4 juli 1902 - Amsterdam, 16 december 1999) was een Nederlands kunstenaar. Zij aquarelleerde en tekende, was grafisch ontwerper en kreeg naam met de op haar volkstuin geschreven tuin-jaarboeken. Uiteindelijk werden het 38 jaarboeken, door haar zelf in leer gebonden banden met goudstempels in handdruk versierd. In deze boeken (ook met tekeningen) beschreef zij wat zij in haar tuin zag en op haar reizen beleefde.
Maria Rueter, was afkomstig uit een kunstenaarsfamilie; ze was een dochter van Georg Rueter en Gerarda de Lang en een zus van Gerarda Rueter en Pam Rueter. Zij trouwde met de kunstenaar Wim Hofker (1902-1981). Wim Hofker was bekend om zijn Balinese landschappen en afbeeldingen van Balinese danseressen. Hij maakte ook veel portretten, stillevens, en landschappen.
In 1936 vertrokken zij naar Nederlands-Indië waar ze op Bali belandden. Daar ging Maria zelf ook tekenen en schilderen. Na een internering in onder meer het Japanse vrouwen en kinderen interneringskamp Kampili op Celebes ging het echtpaar in 1946 weer terug naar Nederland, waar zij zich in Amsterdam vestigden.
Maria werd begraven/gecremeerd op Zorgvlied, alwaar een rode grafsteen met beeld ligt.

## Literatuur

* Uit de Jaarboeken van Maria Hofker-Rueter - Schatten van mijn Tuin - naar een idee van Marie-France Boyer, H.J. W. Becht - Bloemendaal – 1988 – ISBN 90 230 0676 3
* Samensteller Jan Schilt: Maria Hofker's Indische impressies. J.H. Gottmer/H.J.W. Becht BV, Bloemendaal - 1994 - ISBN 90 230 0834 0
* Bibliothèque nationale de France: cb120798426 (data)
* Biografisch Portaal: 41273385
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5339 7073
* Library of Congress Control Number: nr94025798
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074048724
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 38971
* LIBRIS: 189539
* Système universitaire de documentation: 238708861
* Virtual International Authority File: 73877937
* WorldCat (via VIAF): 73877937
# Cerme (Panjatan)

Cerme is een bestuurslaag in het regentschap Kulon Progo van de provincie Jogjakarta, Indonesië. Cerme telt 3185 inwoners (volkstelling 2010).
# Eiland van Schalkwijk

Het Eiland van Schalkwijk is een agrarisch poldergebied aan de zuidkant van de Gemeente Houten in de provincie Utrecht. Het wordt aangeduid als eiland, omdat het wordt omkaderd door water: de Lek, het Amsterdam-Rijnkanaal en het Lekkanaal.
Zo'n 1000 jaar geleden bestond het gebied overwegend uit moeras. In de 11e en 12e eeuw is de inpoldering begonnen. De centraal gelegen polders en de beide dorpen Schalkwijk en Tull en 't Waal dateren uit de 13e en 14e eeuw. In de hoger gelegen gebieden langs de Lek was al rond het begin van de jaartelling sprake van bewoning. Het gebied heeft unieke natuurlijke vormen en een geheel eigen karakter. Diverse cultuurhistorische monumenten duiden op de lange geschiedenis.
Het gebied maakt ook onderdeel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Dit was een verdedigingslinie tussen Muiden en de Biesbosch van 85 kilometer lang. Water werd benut als verdedigingswapen. Als de vijand naderde, konden stroken weiland tussen Muiden en de Biesbosch onder water gezet worden, de zogenaamde inundatie. De doortocht door de vijand werd daardoor bemoeilijkt. De linie deed dienst van 1815 tot ongeveer 1940. De belangrijkste forten op het Eiland van Schalkwijk zijn Fort Honswijk, Werk aan de Korte Uitweg, Werk aan de Waalse Wetering en Lunet aan de Snel. Fort Honswijk is sinds enkele jaren eigendom van de Gemeente Houten. Van de verdedigingslinie in de omgeving maken verder onder meer het kazemattencomplex Werk aan de Groeneweg en het Waterbergings- en inundatiegebied Blokhoven deel uit.
Het eiland is rijk aan fietspaden, wandelwegen, kampeermogelijkheden en visplaatsen. Aan het begin van deze eeuw is bij Tull en ’t Waal langs de noordzijde van de Lek een omvangrijk oeverrecreatiegebied gecreëerd met natuurlijke strandjes aan de waterkant en recreatieweiden.
# Betraying the Martyrs

Betraying the Martyrs is een Franse metalcoreband afkomstig uit Parijs.

## Biografie

De band werd opgericht in 2008 door ex-leden van bands als Darkness Dynamite, The Beverly Secret en Black Curtains en bracht datzelfde jaar nog de volledig zelfstandig geproduceerde en gefinancierde EP The Hurt, The Divine, The Light uit, waarvan ze meer dan 2000 kopieën verkochten. Als onderdeel van de Survivors Tour speelden ze in het voorprogramma van bands als Whitechapel, Dance Gavin Dance, Dark Funeral en While She Sleeps.
In 2011 tekende ze contracten met Sumerian Records en Listenable Records, waarna ze op 20 september 2011 hun debuutalbum Breathe in Life uitbrachten. Aaron Matts, die in contact was gekomen met de band tijdens de Survivor Tour had Eddie Czaicki toen al vervangen als zanger van de band. Begin 2012 toerde de band door Europa met de Bonecrusher Tour, om later dat jaar met de Sumerianos Tour voor het eerst door de Verenigde Staten te toeren.
In de zomer van 2013 speelde de band op vele Europese festivals als Greenfield Festival en Ghostfest. Ook speelden ze op de Never Say Die! Tour en eind dat jaar toerden ze door Oost-Europa en Scandinavië als hoofdact. In 2014 brachten ze hun tweede studioalbum Phantom uit.

## Personele bezetting

Huidige leden
* Victor Guillet – keyboards, schone vocalen (2008–heden)
* Valentin Hauser – bas (2008–heden)
* Baptiste Vigier – slaggitaar (2008–heden)
* Aaron Matts – leidende vocalen (2010–heden)
* Boris le Gal – drums (2016–heden)
* Steeves Hostin – gitaar (2018–heden)
Voormalige leden
* Fabien Clévy – gitaar (2008–2010)
* Eddie Czaicki – leidende vocalen (2008–2010)
* Antoine Salin – drums (2008–2012)
* Mark Mironov – drums (2012-2016)
* Lucas D'Angelo – gitaar, achtergrondvocalen (2010-2018)
Tijdlijn

## Discografie

Studioalbums
* Breathe in Life (Sumerian Records/Listenable Records, 2011)
* Phantom (Sumerian, 2014)
* The Resilient (Sumerian, 2017)
* Rapture (Sumerian, 2019)
Ep's
* The Hurt the Divine the Light (zelf-uitgebracht, 2009)
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Betraying the Martyrs op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Venous lake

Een venous lake of phlebectasis (Frans: lac veineux), in de volksmond ook wel een lipangioom genoemd, is een goedaardig, oppervlakkig en alleenstaand bloedvatgezwelletje dat voorkomt op de onderlip, of soms op het gezicht of de oren, vooral bij mannen boven de vijftig jaar. De ronde of ovale blauw-rode papel (verheven huidgedeelte) wordt gevormd door een met rode bloedcellen gevuld weefsel en dun laagje endotheelcellen. Het gezwelletje ontstaat spontaan door verwijding van een venule (klein bloedvaatje), soms als gevolg van te veel blootstelling aan het zonlicht. Een venous lake is ongeveer 1 tot 2 millimeter dik en groeit met de ouderdom tot 1 centimeter diameter.

## Behandeling

Een venous lake kan vrij gemakkelijk worden verwijderd door een Nd:YAG-laser.

## Afbeeldingen

* venous lake op onderlip
* Venous lake op het gezicht
* Venous lake op het oor
# Michael Hector

Michael Anthony James Hector (East Ham, 19 juli 1992) is een Jamaicaans voetballer die bij voorkeur als centrale verdediger speelt. Hij tekende in september 2015 een contract tot medio 2020 bij Chelsea, dat circa €5.400.000,- voor hem betaalde aan Reading. Hector debuteerde in 2015 in het Jamaicaans voetbalelftal.

## Clubcarrière

Hector is afkomstig uit de jeugdopleiding van Reading. Die club verhuurde hem aan Bracknell Town, Didcot Town, Havant & Waterlooville, Oxford City, Horsham, het Ierse Dundalk, Barnet, Shrewsbury Town, Aldershot Town, Cheltenham Town en het Schotse Aberdeen. Op 18 januari 2014 debuteerde de Jamaicaans international voor Reading zelf in een met 7–1 gewonnen competitiewedstrijd tegen Bolton Wanderers. Het seizoen erop speelde hij 41 competitieduels voor Reading. Zijn eerste treffer voor de club maakte hij op 28 september 2014, in een competitieduel tegen Wolverhampton Wanderers.
Hector tekende in september 2015 een contract tot medio 2020 bij Chelsea, dat circa €5.400.000,- voor hem betaalde aan Reading. Dat liet hem dat seizoen op huurbasis bij Reading.

## Interlandcarrière

Op 27 februari 2015 werd Hector opgeroepen voor de nationale ploeg van Jamaica voor de vriendschappelijke interlands tegen Veneuzela en Cuba. In juni 2015 was hij met Jamaica actief op de Copa América 2015, waar hij op 13 juni 2015 debuteerde tegen Uruguay.
# Michael Heidelberger

Michael Heidelberger (New York, 29 april 1888 - New York, 25 juni 1991) was een Amerikaans scheikundige en immunoloog die wordt beschouwd als de vader van de moderne immunologie. Hij werkte van 1912 tot 1927 aan de Rockefeller Institute for Medical Research. Daarna was hij van 1928 tot 1956 als professor aan de Columbia-universiteit verbonden, terwijl hij tegelijkertijd als scheikundige werkte in het NewYork-Presbyterian Hospital. Van 1955 tot 1964 werkte hij als gastdocent aan de Rutgers-universiteit, waarna hij tot zijn dood als bijzonder hoogleraar aangesteld was aan de New York-universiteit.
Nadat hij zich aan het begin van zijn carrière voornamelijk richtte op de farmacie en analytische chemie hield hij zich later vooral bezig met immunologisch onderzoek. Daarbij onderzocht hij de chemische eigenschappen van antilichamen en antigenen, evenals de neerslagreactie tussen polysachariden van pneumokokken en antilichamen. Daarbij heeft hij samen met Oswald Avery kunnen aantonen data antilichamen proteïnen zijn. Verder legde hij de basis voor immunochemische analysetechnieken als ELISA en RIA.
In 1934 en 1936 kreeg hij de Guggenheim Fellowship. In 1967 ontving hij de National Medal of Science. Tevens kreeg hij de Lasker Award voor fundamenteel medisch onderzoek in 1953 en in 1978 de Lasker Award voor klinisch medisch onderzoek. Ook kreeg hij in 1977 de Louisa Gross Horwitz-prijs.
Vanaf 1942 was hij lid van de National Academy of Sciences en vanaf 1975 ook van de Royal Society. Hij was tot kort voor zijn dood actief als wetenschapper en schreef gedurende zijn loopbaan 365 wetenschappelijke publicaties.
* ↑ 1953 Winners.
* ↑ https://nationalmedals.org/laureate/michael-heidelberger/.
* ↑ https://www.cuimc.columbia.edu/research/louisa-gross-horwitz-prize/horwitz-prize-awardees/1980-1967-awardees.
* ↑ https://laskerfoundation.org/award/clinical/.
* ↑ The Michael Heidelberger Papers - Biographical Information. Profiles in Science. National Library of Medicine. Gearchiveerd op 3 maart 2016. Geraadpleegd op 7 februari 2016.