OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Frans Coenen (musicus)

Franciscus Hendrikus Coenen (Rotterdam, 26 december 1826 - Leiden, 24 januari 1904), bekend als Frans Coenen sr., was een Nederlandse componist, violist en conservatoriumdirecteur. Zijn tweede zoon (en derde kind) was de schrijver Frans Coenen (1866-1936).

## Levensloop

Frans Coenen kreeg zijn eerste muzieklessen van zijn vader Louis Coenen (1797-1873), die organist was van de Rotterdamse Grote of Sint-Laurenskerk en tevens vioolbouwer. Als 12-jarige maakte Frans zijn openbare debuut als violist en twee jaar later werd zijn eerste compositie uitgevoerd, een Mis die daarna nog vaker ten gehore is gebracht. Hij studeerde in Stuttgart bij Bernhardt Molique en in Brussel bij Henri Vieuxtemps en vestigde zich in 1843 als zelfstandig muziekleraar in Rotterdam. Als violist maakte hij met de pianisten Henri Herz en Ernst Lübeck enkele succesvolle concertreizen door de VS, Mexico en Zuid-Amerika. In 1855, het jaar waarin hij huwde met Anna Maria van El, vestigde hij zich in Amsterdam en werd daar concertmeester van onder andere Felix Meritis, de Maatschappij Caecilia en Toonkunst. Daarnaast speelde hij veel kamermuziek, onder andere in de Amsterdamsche Quartetvereeniging, waarin hij Johannes van Bree als eerste violist was opgevolgd.
Vanaf 1877 richtte zijn carrière zich vooral op muziekonderwijs, toen hij directeur werd van de Muziekschool van Toonkunst in Amsterdam. In 1884 werd hij de eerste directeur van het Amsterdamsch Conservatorium, dat hij in dat jaar samen met Daniël de Lange, Julius Röntgen en Johannes Messchaert had opgericht.
Van zijn zeventigste jaar tot zijn dood leidde Coenen een teruggetrokken bestaan. Hij had de eretitel van Soloviolist van koning Willem III en was erelid van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst. Op zijn graf op de begraafplaats Groenesteeg in Leiden werd in 1905 als monument een kleine obelisk geplaatst van de kunstenares Thérèse van Hall.

## Werken

Frans Coenen componeerde twee symfonieën (Nr. 1 in F groot en Nr. 2 in A klein) en een Vioolconcert in D groot (1851). Daarnaast componeerde hij vele werken voor viool (onder andere een sonate), een kwintet voor piano, fluit, klarinet, fagot en hoorn, een strijkkwartet, een pianotrio, de cantates Albrecht Beiling (op tekst van Jan Pieter Heije) en De Stem der Zee, een arioso Elia op Horeb, Maria Magdalena voor zangstem en diverse koorwerken, onder andere de bovengenoemde Mis, Psalm 22 en Psalm 23.
Een lied waarvoor hij de muziek schreef ('In het groene loover zit een vogelijn', tekst: J.P. Heije) werd opgenomen in de populaire liedbundel Kun je nog zingen, zing dan mee.
# Pacangan

Pacangan is een bestuurslaag in het regentschap Bangkalan van de provincie Oost-Java, Indonesië. Pacangan telt 789 inwoners (volkstelling 2010).
# Campang Tiga (Sidomulyo)

Campang Tiga is een bestuurslaag in het regentschap Lampung Selatan van de provincie Lampung, Indonesië. Campang Tiga telt 3047 inwoners (volkstelling 2010).
# Kwangen

Kwangen is een bestuurslaag in het regentschap Sragen van de provincie Midden-Java, Indonesië. Kwangen telt 3665 inwoners (volkstelling 2010).
# Bantar Agung (Sindangwangi)

Bantar Agung is een bestuurslaag in het regentschap Majalengka van de provincie West-Java, Indonesië. Bantar Agung telt 3310 inwoners (volkstelling 2010).
# Uitgeverij Elmar

Uitgeverij Elmar is een Nederlandse uitgeverij gevestigd in Delft, die zich heeft toegelegd op reisgidsen en reisverhalen.

## Geschiedenis

Uitgeverij Elmar werd oorspronkelijk opgericht in de jaren zestig in Delft, maar verhuisde al vrij snel naar Rijswijk. Na het faillissement in 2010 en de daaropvolgende doorstart werden de activiteiten terug naar Delft verplaatst.
De uitgeverij richt zich sindsdien vooral op literatuur rond het thema reizen en actief ontspannen. In het verleden was de catalogus veel breder; de uitgever begon met vier prentenboeken met foto’s van grote Nederlandse steden. Naast onder andere jeugdliteratuur en kookboeken gaven ze ook een serie sciencefictionromans onder de naam Elmar SF uit.

## Auteurs

Een selectie van auteurs wiens werk is uitgebracht door uitgeverij Elmar:
* Dennis van der Geest
* Robert Kiyosaki
* Donald Niedekker
* Ludo Noens
* Ciny Peppelenbosch
* Frank van Rijn
* Dolf de Vries
# Ken Taylor (bassist)

Kenneth Taylor-King (Londen, 21 april 1952) is een Duitse bassist.

## Carrière

Taylors ouders waren afkomstig uit Jamaica. Op 14-jarige leeftijd was hij werkzaam in de studio en op het podium voor fameuze artiesten als John Mayall, Jelly Bread, Jimmy Cliff, Desmond Dekker, Christine McVie, Prince Buster en Ashton, Gardner & Dyke. Nadat hij zich tijdens de jaren 1970 in Londen een naam had gemaakt, kwam Taylor naar Duitsland om met producenten als Giorgio Moroder en Frank Farian te werken. In 1978 speelde hij met Supermax. Een jaar later formeerde hij in Frankfurt am Main de band Tokyo. Taylor werkte onder andere mee op tournees van Keb' Mo', Noa en Sonny Landreth en Wolfgang Niedecken. Tijdens studio-producties stond hij bovendien artiesten als Brian May (Another World), Bruce Springsteen, Robert Palmer, Sally Oldfield, Rio Reiser, Stephan Remmler, Smokie, Alphaville, Udo Lindenberg, Xavier Naidoo, Sabrina Setlur en Scorpions met de Berliner Philharmoniker ter zijde. Sinds 1993 is hij tijdens alle live- en studioproducties een vast lid van de Peter Maffay Band.
Ken Taylor is ook werkzaam als songwriter en componist. Zijn zoon Leon Taylor is ook muzikant en nam in 2010 deel aan de Duitse voorronden van het Eurovisiesongfestival in Oslo.

## Instrumenten

Ken Taylor heeft sinds 1993 een eigen Signatur E-Bass KT Basic van de firma Sandberg Guitars uit Braunschweig en meerdere akoestische basgitaren van de KTSM-serie van Ortega Guitars. Taylor gebruikt snaren van het merk D'Addario.

## Samenwerkingen

* Frank Diez
* Glashaus
* Marianne Rosenberg
* Rödelheim Hartreim Projekt
* Uwe Ochsenknecht
* ↑ (en) Ken Taylor. Discogs. Gearchiveerd op 10 januari 2022. Geraadpleegd op 10-01-2022.
* ↑ (en) Metason, Ken Taylor. ArtistInfo. Gearchiveerd op 11 januari 2022. Geraadpleegd op 10-01-2022.
* ↑ (en) Tokyo (4). Discogs. Gearchiveerd op 10 januari 2022. Geraadpleegd op 10-01-2022.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ken Taylor op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 134536975
* MusicBrainz: e4f8a409-1489-4cea-b863-6f3b4f0d3d61
* Virtual International Authority File: 79663000
* WorldCat (via VIAF): 79663000
# Mariene ecoregio Noord-Amerikaans Pacifisch Fjordland

De Mariene ecoregio Noord-Amerikaans Pacifisch Fjordland (55) (Engels: North American Pacific Fijordland marine ecoregion) is een biogeografische regio en ligt in het noordoosten van de Grote Oceaan in de Mariene provincie Koude Gematigde Noordoostelijke Stille Oceaan (10) in het Marien rijk Gematigde Noordelijke Stille Oceaan. De mariene ecoregio is vastgesteld door het World Wide Fund for Nature en The Nature Conservancy en is vernoemd naar het fjordengebied van de Noord-Amerikaanse westkust.
In het noordwesten grenst het gebied aan de mariene ecoregio Golf van Alaska (54) en in het zuidoosten aan de mariene ecoregio Puget Trough/Straat van Georgia (56) en de mariene ecoregio Oregon-, Washington- en Vancouverkust en Plat (57).

## Geografie

De mariene ecoregio ligt in het noordoosten van de Grote Oceaan voor een stuk van de kust van Alaska in de Verenigde Staten en de westkust van Canada met de provincie Brits-Columbia. Het gebied ligt deels in de Golf van Alaska en strekt zich uit van vlak voor de monding van de Icy Strait via de Cross Sound tot aan Brooks Peninsula aan de westkust van Vancouvereiland en tot aan Quadra Island in de Straat van Georgia. Het omvat de kusten en vele fjorden van het grootste deel van de Alaska Panhandle en omvat onder andere de wateren rondom de eilanden Chichagof Island, Admiralty Island, Baranof Island, Wrangell Island, Revillagigedo Island, Kupreanof Island, Prins van Waleseiland, Kuiu Island en Etolin Island in de Alexanderarchipel en het grootste deel van de Canadese kust evenals de eilanden Grahameiland en Moresby Island in de eilandengroep Haida Gwaii.
Door het gebied stroomt de Alaskastroom en de Alaskagyre.

## Biogeografie

Het gebied kent zeeleven dat houdt van gematigde temperaturen.
# San Christoval Channel

De San Christoval Channel is een zeestraat in de Alexanderarchipel in de Alaska Panhandle in het zuidoosten van Alaska in de Verenigde Staten.

## Geografie

De zeestraat ligt tussen het centrale deel van het Prins van Waleseiland en San Fernando Island. In het noordwesten komt de zeestraat uit op de Golf van Esquibel en in het zuidoosten op de San Alberto Bay.
Het waterlichaam ligt in de mariene ecoregio Noord-Amerikaans Pacifisch Fjordland.

## Geschiedenis

Op 24 mei 1779 werd de zeestraat door Francisco Antonio Maurelle vernoemd als "Canal de San Cristoval" of "Saint Christopher Channel", op de dag dat hij er doorheen voer.
* San Christoval Channel
# Portillo Channel

Het Portillo Channel is een natuurlijk kanaal in de Alexanderarchipel in de Alaska Panhandle in het zuidoosten van Alaska in de Verenigde Staten.

## Geografie

Het kanaal heeft een lengte van 12 kilometer en is ongeveer anderhalve kilometer breed. Het ligt tussen San Fernando Island in het oosten en Lulu Island in het westen. In het noorden mondt het uit in de Golf van Esquibel, in het zuiden in het Ursua Channel. Bij de monding in het Ursua Channel mondt ook de Port Real Marina uit vanuit het westen.
Het waterlichaam ligt in de mariene ecoregio Noord-Amerikaans Pacifisch Fjordland.

## Geschiedenis

Het kanaal kreeg zijn naam door de Spaanse ontdekkingsreiziger Francisco Antonio Mourelle (1750-1820) rond 22 mei 1779, toen hij het kanaal overstak. De naam eert waarschijnlijk Jose de Portillo die kort daarna minister van de Raad van Indië in Spanje werd.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Canale di Portillo op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Portillo Channel
# Paul Tietze

Paul Tietze (Stuttgart-Bad Cannstatt, 26 augustus 1963) is een Duitse contrabassist, componist en arrangeur in de jazz.

## Loopbaan

Tietze speelde in het begin van zijn carrière op talrijke concerten en tournees van Lisa Fitz, Johnny Logan en Franz Benton. Hij studeerde tot 1993 aan Berklee College of Music in Boston bas, arrangement en compositie. Terug in München speelde hij met de Weather Girls, de bigband van Thilo Wolf en Carola Grey's Noisy Mama. Tevens werkte hij als theatermuzikant bij de Münchner Staatsoper en voor het Musicaltheater. Als bassist speelde hij met Ecco DiLorenzo, Claudio Roditi, Uli Geissendoerfer, Melanie Bong en Lisa Wahlandt unterwegs. Verder was hij betrokken bij projecten als de Mal Waldron Memorial Big Band en Coisa Nostra (met Paulo Alves en Elmar Schmidt). Hij is te horen op albums van Lisa Fitz en Spider Murphy Gang.
Tietze werkt als muzikaal leider voor het Eddy Miller Orchestra en voor Lou Bega. Hij werkt ook voor onder meer muziekblad- en boekuitgeverijen.

## Discografie

* Ecco DiLorenzo Jazz Quartett: Self-Fulfilling Prophecies (GLM 2012, met Chris Gall, Andreas Dombert, Wolfgang Peyerl)
* Klentze-Jannotta-Tietze (Konnex 2015)
# Shakti (band)

Shakti is een Brits-Indiase fusionband die in 1973 opgericht werd door de Engelse gitarist John McLaughlin, de Indiase violist L. Shankar (Shankar Lakshminarayana), Zakir Hussain op tabla en TH "Vikku" Vinayakram op Ghatam. Aanvankelijk droeg de band de artiestennaam "Turiyananda Sangit" (letterlijk: "Het toppunt van genot in muziek"). De band speelde akoestische fusionmuziek waarin Indiase muziek werd gecombineerd met elementen uit de jazz. De naam van de band werd ontleend aan Shakti, in de Hindoeïstische mythologie de personificatie van de vrouwelijke energie.
Naast het samensmelten van Amerikaanse en Indiase muziek, vertegenwoordigde Shakti ook een samensmelting van de Hindoestaanse en Carnatische muziektradities, aangezien Hussain uit de noordelijke regio van India komt, terwijl de andere Indiase leden uit het zuiden komen.
Shakti kwam samen in 1973, na de initiële ontbinding van het Mahavishnu Orchestra, om meer akoestische muziek te maken, anders dan de eerdergenoemde groep, die sterk beïnvloed was door rockmuziek. De groep ging op een vrij uitgebreide tournee in de periode 1975-1977; ze verschenen daarna slechts sporadisch en met wisselende bezetting.
In 1997 richtten McLaughlin en Hussain een andere band op met hetzelfde concept, genaamd Remember Shakti, met onder meer V. Selvaganesh (zoon van oorspronkelijk Shakti-lid TH "Vikku" Vinayakram ), mandolinespeler U. Shrinivas en uiteindelijk zanger Shankar Mahadevan.
De band hervormde zich in 2020 en bracht 23 juni 2023 hun eerste studioalbum onder de naam Shakti in 46 jaar uit, This Moment. Het album wordt ondersteund door een wereldtournee door India, Europa en de Verenigde Staten onder de naam Shakti50.

## Bron

Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Shakti (band) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Prepuštovec (Budinščina)

Prepuštovec is een plaats in de gemeente Budinščina in de Kroatische provincie Krapina-Zagorje. De plaats telt 82 inwoners (2001).
# Prijs voor het Religieuze Boek

De prijs voor het religieuze en spirituele boek is jaarlijkse Belgische prijs van het katholieke Medianetwerk Plus voor een boek dat toegankelijk helpt zoeken naar zin, bezinning en bezieling.

## Geschiedenis

In 1994 nam de Vereniging der Uitgevers van de Katholieke Periodieke Pers (voorloper van Medianetwerk Plus) met toenmalig voorzitter Frans Nauwelaerts samen met de Vereniging ter Bevordering van het Religieuze Boek (VBRB) het initiatief tot een tweejaarlijkse prijs voor een religieus boek.
* 1994: Peter Schmidt - In vrijheid, trouw en hoop
* 1998: Herwig Arts s.j.
* 2000
* 2002: Peter Schmidt - In de handen van mensen
* 2004: Emilio Platti - Islam, van nature een vijand?
* 2006: Geert Van Oyen - De Marcus code
* 2008: Tim Peeters - Gods eenzame zwijgers. De spirituele weg van de kartuizers en Staf Hellemans voor Het tijdperk van de wereldreligies. Religie in agrarische civilisaties en in moderne samenlevingen
Vanaf 2011 werd de erkenning jaarlijks georganiseerd in het kader van de Maand van de spiritualiteit met twee categorieën. Rik Torfs werd juryvoorzitter en Mieke Van Hecke vicevoorzitter. In 2019 werd de prijs voor het religieuze boek hernoemd tot prijs voor het christelijke boek.
| Jaar | Religieuze boek | Spirituele boek | Publieksprijs |
| 2011 | Mark Heirman - De franciscaanse belofte | Bieke Vandekerckhove - De smaak van de stilte | |
| 2012 | Mark Rotsaert - Geestelijke Onderscheiding bij Ignatius van Loyola Huub Oosterhuis - 150 psalmen vrij | Jan De Cock - Doodgelukkig leven | |
| 2013 | Peter Rossel, Manu Van Hecke en Johannes Lootens - De Sint-Sixtusabdij van Westvleteren | Willem Vermandere - De zeven laatste woorden | Lucette Verboven - Ongewone wegen |
| 2014 | Marcel Braekers (provinciaal van de Vlaamse dominicanen) - Meesters in spiritualiteit (over de middeleeuwse mysticus Meester Eckhart) | Stevo Akkerman Donderdagmiddagdochter | Jan De Volder - Een wonderlijk tweepausenjaar Bart Willemen - The Lord of Tolkien |
| 2015 | Klaus-Rüdiger Mai - Lof der religie: waarom het niet om het even is wat u en uw buur geloven | Ilse Kerremans - Edith Stein: leven aan Gods hand | Jonas Slaats - Soefi’s , Punkers en Poëten: een christen op reis door de Islam Francis Jonckheere - Jozef Van den Berg: van poppenspeler tot acteur van Christus |
| 2016 | Paolo Dall'Oglio - Uit Liefde voor de Islam | Marc Desmet - Euthanasie. Waarom niet? | idem |
| 2017 | Margot Vanderstraeten - Mazzel Tov | Alexander Roose - De vrolijke wijsheid | Bénédicte Lemmelijn - Mijn geloof als Bijbelwetenschapper? |
| 2018 | Maarten van der Graaff - Wormen en engelen | Toon Horsten - De pater en de filosoof | Rita Ghesquière - Duizend namen |
| 2019 | Herman De Dijn - Rituelen | Johan de Boose - Het vloekhout | Dennis Vanden Auweele - Bekentenissen van een afvallige atheïst |
| 2020 | Erik Borgman voor Alle dingen nieuw | Roger Burggraeve - Geen toekomst zonder kleine goedheid | Roger Burggraeve - Geen toekomst zonder kleine goedheid |
| 2021 | Tomas Halik – In het geheim geloven | Erik Meganck - Religieus Atheïsme | Nikolaas Sintobin – Vertrouwen op je gevoel |
# Prikslee

Een prikslee is een slee voor op het ijs die de sleeër met stokken moet voortbewegen. Vroeger werden ze gemaakt van hout met fraaie beschilderingen. Tegenwoordig worden ze vaak gemaakt van aluminium of ijzer. Er zijn meerdere soorten sleeën, te weten de zitslee, de knieslee, de stuurslee en de sledgehockeyslee.

## Priksleeën

Priksleeën is een wintersport. Deze sport is al zeven eeuwen oud. De sleeën zijn licht en zeer wendbaar en glijden op schaatsijzers. De sleeën zijn aan te passen aan de persoon. Er is sprake van hoogwaardig en sportief materiaal, waarmee snelheden kunnen worden bereikt die niet onderdoen voor die van goede schaatsers.
In 1980 met de Paralympische winterspelen in het Noorse Geilo werd het priksleeën Paralympisch; na de winterspelen van Nagano 1998 verdween het priksleeën weer van het Paralympische programma. Ondanks dat de sport paralympisch is geweest worden er in Nederland uitsluitend gemengde wedstrijden gehouden, omdat valide en mindervalide sporters bij het priksleeën geheel gelijkwaardig aan elkaar zijn.

### Recreatie- en wedstrijdsport

In landen waar veel geschaatst wordt, hebben sommige ijsclubs naast het schaatsen het ijssleeën op het programma staan. Priksleeën is een recreatiesport, maar ook een wedstrijdsport. Clubs trainen en begeleiden hun leden naar keuze voor beide vormen. Omdat het priksleeën als tak van sport groeit, worden er steeds meer wedstrijden georganiseerd. Dit gebeurt in clubverband, maar ook op regionaal, landelijk en Europees niveau. Sporters met en zonder handicap kunnen deelnemen.

### Wedstrijden

De wedstrijden zijn nog het beste te vergelijken met die van het kortebaanschaatsen. Je moet zo snel mogelijk een bepaalde afstand afleggen op het ijs, bijvoorbeeld de 80 meter. Tijdens de wedstrijden zijn er twee voorrondes en een finale. In de voorrondes starten twee deelnemers; de vier sleeërs met de snelste tijden gaan door naar de finale. In de finale rijden deze vier tegelijkertijd. In Nederlanden worden ook geregeld kampioenschappen gehouden, van oudsher de prikslee-kampioenschappen in Heerenveen en Alkmaar.

### Nederlandse Records 80 meter

| categorie | sleeer | tijd | datum | baan |
| Mannen | Bert Kruyer | 11,32 s | 12 maart 2000 | Alkmaar |
| Vrouwen | Carla de Jonge | 13,65 s | 11 maart 1995 | Alkmaar |

## Soorten sleeën
### Zitslee

Een zitslee is een slee die zowel voor de sprint als de lange afstand wordt gebruikt. Op een zitslee zit je met de voeten recht vooruit.

### Knieslee

De knieslee wordt vooral gebruikt voor de sprint. Op een knieslee zit je geknield waardoor je meer kracht kunt zetten.

### Stuurslee

De stuurslee lijkt wel wat op de zitslee, maar wordt vooral gebruikt voor de lange afstanden. Je zit hier hetzelfde op als op een zitslee. Het verschil zit hem in de voetensteun waarbij je met een stuurslee mee kunt sturen.

### Sledgehockeyslee

Dit is een prikslee die voor sledgehockey wordt gebruikt. Het grootste verschil in vergelijking met bovenstaande sleeën is dat de schaatsen onder de slee dichter bij elkaar staan. Ook worden er andere stokken bij deze slee gebruikt.

## Nota bene

Het priksleeën wordt tegenwoordig ook wel ijssleeën genoemd.
# Primary van Oklahoma 2008

De primary van Oklahoma is een voorverkiezing die in 2008 op 5 februari werd gehouden, de dag van Super Tuesday. Hillary Clinton en John McCain wonnen.

## Democraten

| Legenda: | Teruggetrokken voor de primary |
Oklahoma Democratische primary 2008 :
| Kandidaat | Stemmen | Percentage | Nationale gedelegeerden |
| Hillary Clinton | 228.480 | 54,76% | 24 |
| Barack Obama | 130.130 | 31,19% | 14 |
| John Edwards | 42.725 | 10,24% | 0 |
| Bill Richardson | 7.078 | 1,70% | 0 |
| Jim Rogers | 3.905 | 0,94% | 0 |
| Christopher Dodd | 2.511 | 0,60% | 0 |
| Dennis Kucinich | 2.378 | 0,57% | 0 |
| Totaal | 417.207 | 100,00% | 38 |

## Republikeinen

Oklahoma Republikeinse primary 2008 :
| Kandidaat | Stemmen | Percentage | Gedelegeerden |
| John McCain | 122.772 | 36,64% | 32 |
| Mike Huckabee | 111.899 | 33,40% | 6 |
| Mitt Romney | 83.030 | 24,78% | 0 |
| Ron Paul | 11,183 | 3.34% | 0 |
| Rudy Giuliani | 2.412 | 0,72% | 0 |
| Fred Thompson | 1.924 | 0,57% | 0 |
| Alan Keyes | 817 | 0,24% | 0 |
| Jerry R. Curry | 387 | 0.12% | 0 |
| Duncan Hunter | 317 | 0,09% | 0 |
| Tom Tancredo | 189 | 0,06% | 0 |
| Daniel Ayers Gilbert | 124 | 0,04% | 0 |
| Totaal | 335.054 | 100% | 38 |
# Priselci

Priselci is een plaats in de gemeente Karlovac in de Kroatische provincie Karlovac. De plaats telt 101 inwoners (2001).
# Prkačini

Prkačini is een plaats in de gemeente Žminj in de Kroatische provincie Istrië. De plaats telt 33 inwoners (2001).
# Prkovci

Prkovci is een plaats in de gemeente Ivankovo in de Kroatische provincie Vukovar-Srijem. De plaats telt 600 inwoners (2001).
# Programmeursdag

Programmeursdag (Russisch: День программи́ста) is een Russische themadag die valt op de 256e dag (= 100 hexadecimaal) van elk jaar (13 september in normale jaren en 12 september in schrikkeljaren). De dag is in Rusland officieel erkend als feestdag.
Het nummer 256 is gekozen, omdat dit het aantal verschillende waarden is dat gerepresenteerd kan worden met een byte en is daardoor een waarde die elke programmeur goed kent (vooral als 2$^8$ en hexadecimaal 100). 256 is de grootste macht van 2 die kleiner is dan 365, het aantal dagen in een normaal jaar.

## Officiële erkenning

Deze dag in het bijzonder werd voorgesteld door Valentin Balt en Michael Cherviakov, twee werknemers van Parallel Technologies, een bedrijf in web design. Vanaf 2002 hebben zij met een petitie handtekeningen verzameld en aan de Raad van Ministers van Rusland gestuurd met het doel de dag te erkennen als officiële programmeursdag.
Op 24 juli 2009 heeft het ministerie van communicatie en massamedia van Rusland een ontwerpvoorstel ingediend voor de nieuwe feestdag, programmeursdag.
Op 11 september 2009 tekende de president van Rusland Dmitri Medvedev het regeringsbesluit.

## Programmeursdag in China

In China is programmeursdag al jaren op 24 oktober, ongeacht of het een schrikkeljaar betreft. Die datum was gekozen omdat 'oktober 24' ook geschreven kan worden met het nummer van de maand als 1024, wat gelijk is aan 2$^{10}$. Het zou ook als de 1000e dag opgevat kunnen worden, omdat 1024 doorgaans als 1000 wordt aangezien als een koppeling tussen de digitale en analoge wereld.
# Prokljuvani (Čazma)

Prokljuvani is een plaats in de gemeente Čazma in de Kroatische provincie Bjelovar-Bilogora. De plaats telt 48 inwoners (2001).
# Prvan Selo

Prvan Selo is een plaats in de gemeente Perušić in de Kroatische provincie Lika-Senj. De plaats telt 148 inwoners (2001).