OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Dingle (schiereiland)

Het schiereiland Dingle (Iers: Corca Dhuibhne) in Ierland is het meest noordelijk gelegen schiereiland in County Kerry, in het zuidwesten van Ierland. Het schiereiland wordt gekenmerkt door scherpe bergen van de Slieve Mish Mountains. Bijzonder spectaculair is de Connor-bergpas. Het strand van Inch wordt door velen beschouwd als het mooiste van Ierland, met uitzicht op zowel het schiereiland Dingle als het schiereiland Iveragh.
De grootste plaats op het schiereiland is Dingle, waarnaar het schiereiland is vernoemd. Dingle is een klein vissersdorp met de zeer bekende dolfijn Fungi als bezienswaardigheid.
Sinds 2024 maken de Blasket Islands, Mount Brandon (natuurreservaat op de hellingen van Más an Tiompáin), de vallei van de An Abha Mhór en Conor Pass, de duinen van Inch en de riffen van Kerry Head deel uit van Nationaal Park na Mara, Ciarraí.
# Belgische verkiezingen 1950

De derde Belgische verkiezingen na de Tweede Wereldoorlog vonden plaats op zondag 4 juni 1950. Tegelijk met het parlement (Kamer en Senaat) werden de negen provincieraden verkozen.
Teneinde de Koningskwestie de wereld uit te helpen, verkreeg de Vlaamse christendemocraten in 1950 een referendum. De uitslag ervan was dat de koning mocht terugkomen, al bleek het land zeer sterk verdeeld te zijn. De verkiezingen van hetzelfde jaar leverden de CVP de absolute meerderheid in de Kamer. De CVP vormde een regering en besloot Leopold III opnieuw de troon mocht bekleden, al zou ze later moeten wijken voor straatgeweld.

## Resultaten

* Ingeschreven kiezers: 5.635.452
* Neergelegde stemmen (Kamer): 5.219.278
** Blanco / Ongeldig: 276.471 (5,3%)
** Geldige stemmen: 4.942.807 (94,7%)
* Neergelegde stemmen (Senaat): 4.965.665
** Blanco / Ongeldig: 280.854 (5,7%)
** Geldige stemmen: 4.684.811 (94,3%)
| Partij | Partij | Stemmen (Kamer) | % | Kamer | Senaat |
| | CVP/PSC | 2.356.608 | 47.7% | 108 (+3) | 54 (—) |
| | BSP/PSB | 1.705.781 | 34.5% | 73 (+7) | 37 (+4) |
| | LP/PL | 556.102 | 11.3% | 20 (-9) | 10 (-4) |
| | KPB/PCB | 234.541 | 4.7% | 7 (-5) | 3 (-2) |
| | Kartel van liberalen en socialisten | 87.252 | 1.8% | 4 (+4) | 2 (+2) |
| | Cosmocraten | 1535 | 0,03% |
| | PARTI PATRIOTIQUE BELGE | 656 | 0,01% |
| | onafh/isolés | 332 | 0,01% |
| Totaal | Totaal | 4.942.807 | 100% | 212 | 106 |
Naast de 106 rechtstreeks verkozen senatoren, waren er ook 46 provinciale senatoren en 23 gecoöpteerde senatoren. In totaal waren er dus 175 senatoren.

## Verkozenen

* Kamer van volksvertegenwoordigers (samenstelling 1950-1954)
* Samenstelling Belgische Senaat 1950-1954

## Regeringsvorming

Na de verkiezingen werd de regering-Duvieusart gevormd.
* BLOM, J.C.H. en LAMBERTS, E. (red.), Geschiedenis van de Nederlanden, Baarn, 2009, 303.
# Mühlenfließ

Mühlenfließ is een gemeente in de Duitse deelstaat Brandenburg, en maakt deel uit van het Amt Niemegk in de Landkreis Potsdam-Mittelmark. Mühlenfließ telt 897 inwoners.

## Indeling van de gemeente

* Windmolen bij Haseloff
Mühlenfließ bestaat uit 4 Ortsteile:
* Haseloff-Grabow, incl. de gehuchten Haseloff en Grabow
* Nichel
* Niederwerbig, incl. het gehucht Jeserig
* Schlalach.
Ten oosten van de gemeente ligt o.a. Treuenbrietzen.

## Geschiedenis

Dichtbij Nichel werden in april 1945, in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog, meer dan 120 Italiaanse krijgsgevangenen door Duitse troepen vermoord. Zie onder Treuenbrietzen.
* 1 2 (de) Bevölkerung im Land Brandenburg nach amtsfreien Gemeinden, Ämtern und Gemeinden 31. Dezember 2020 (PDF-bestand; 950 KB)
Bad Belzig · Beelitz · Beetzsee · Beetzseeheide · Bensdorf · Borkheide · Borkwalde · Brück · Buckautal · Golzow · Görzke · Gräben · Groß Kreutz (Havel) · Havelsee · Kleinmachnow · Kloster Lehnin · Linthe · Michendorf · Mühlenfließ · Niemegk · Nuthetal · Päwesin · Planebruch · Planetal · Rabenstein/Fläming · Rosenau · Roskow · Schwielowsee · Seddiner See · Stahnsdorf · Teltow · Treuenbrietzen · Wenzlow · Werder (Havel) · Wiesenburg/Mark · Wollin · Wusterwitz · Ziesar
# De Zandjan

De Zandjan is een beeld in de Vlaams-Brabantse plaats Keerbergen.
Het beeld werd in 1986 vervaardigd door Daniël Schelfhout en in 1996 geplaatst voor het gemeentehuis.
Het stelt een zandleurder of zandjan voor, zoals die vroeger met een kruiwagen het gewonnen en gewassen witte zand naar de markten in de wijde omgeving vervoerden om het daar te verhandelen. Het werd gebruikt om de vloer mee te bedekken, wat niet enkel hygiënisch was maar ook stofontwikkeling tegenhield.
# De sibille van Tibur voorspelt de geboorte van Christus aan Augustus

De sibille van Tibur voorspelt de geboorte van Christus aan Augustus (Frans: Sibylle de Tibur annonçant à Auguste l'avènement du Christ) is een schilderij van Pietro da Cortona dat hij rond 1655-60 maakte. Het werk maakt sinds 1804 deel uit van de collectie van het Museum voor Schone Kunsten in Nancy.

## Herkomst

Het schilderij maakte deel uit van de beroemde decoratie van de galerij van het Parijse stadspaleis van Louis Phélypeaux de La Vrillère. Vanaf de jaren 1640 verzamelde deze rijke staatssecretaris onder Lodewijk XIII tien grote werken van Italiaanse schilders die toen als de grootste van hun tijd werden beschouwd. Deze doeken stelden gebeurtenissen uit de mythologie en de antieke tijd voor en waren geïntegreerd in het houtwerk van de galerij die bekend staat als de Gouden galerij. Van de tien werken waren er drie van Pietro da Cortona, de beroemdste Italiaanse schilder uit die periode. Deze schilderijen zijn verspreid geraakt over verschillende musea in Frankrijk. In de galerij van het paleis, tegenwoordig het hoofdkantoor van de Banque de France, hangen kopieën.

## Voorstelling

De episode die op het schilderij is afgebeeld, komt uit een middeleeuws verhaal dat onder andere is opgetekend in de Legenda aurea. De Romeinse Senaat wilde Augustus vergoddelijken na zijn overwinningen. De keizer vraagt de sibille van Tibur om raad. Zij voorspelt de komst van een kind dat de Romeinse goden zal overtreffen. Op dat moment verschijnt er een visioen van Maria die Jezus vasthoudt in de hemel. Augustus knielt dan en ziet af van zijn vergoddelijking. Dit schilderij vertegenwoordigt de twee machten: de geestelijke, aan de top, waarachtig en zonder pracht en praal, domineert de tijdelijke macht, ondanks zijn pracht beperkt tot het lagere register.
Dit schilderij is in barokstijl, zoals blijkt uit de pracht van de weergegeven voorwerpen en reliëfs, de rijkdom van het kleurenpalet en de theatraliteit van de compositie, georiënteerd rond een centrale diagonaal en versterkt door de decoraties, houdingen, gebaren en blikken.

## Literatuur

* Clara Gelly (2006). Nancy, Musée des beaux-arts: peintures italiennes et espagnoles, XIVe-XIXe siècle. IAC Éditions p. 115-16
# Michele Unia

Michele Unia, sdb (Roccaforte, 18 december 1849 - Turijn, 9 december 1895) was een Italiaans rooms-katholiek geestelijke van de orde van de Salesianen van Don Bosco, missionaris bij de melaatsen in Zuid-Amerika.
Unia kwam in 1890 aan in Colombia en werkte er eerst anderhalf jaar in de hoofdstad Bogotá. Hij vroeg aan de aartsbisschop van Bogotá om met melaatsen te mogen werken. Op 26 augustus 1891 kwam hij aan in Agua de Dios, een stadje met een melaatsenkolonie van ongeveer 850 zielen. Met de hulp van kloosterzusters opende hij in de kolonie een kleuterschool en zorgde voor watervoorziening. Ook de "Salesiaanse vrolijkheid", bijvoorbeeld in de vorm van zang en drama, zag hij als groot belang voor de plek. In 1893 moest hij door ziekte gedwongen terugkeren naar Italië. Tijdens zijn revalidatie daar wist hij andere salesianen, onder wie de in 2002 zalig verklaarde Luigi Variara, te werven voor zijn project in Colombia. Hij reisde met hen naar Colombia, maar in 1895 werd hij weer ziek. Hij keerde terug naar Italië waar hij op 46-jarige leeftijd overleed.
In Agua de Dios werd een standbeeld voor hem opgericht.
Bronnen
Noten
# Michelinmannetje

Het michelinmannetje (Pycnogonum litorale) is een zeespin uit de familie Pycnogonidae. De Nederlandse naam verwijst naar het gedrongen uiterlijk en de lichte tot witte kleur, waardoor de zeespin met enige fantasie lijkt op Bibendum, de beroemde mascotte van bandenfabrikant Michelin.

## Beschrijving

Het michelinmannetje wordt ongeveer twee centimeter lang en heeft in vergelijking met andere zeespinnen vrij korte en gedrongen poten. Mannetjes zijn van de vrouwtjes te onderscheiden doordat ze speciale poten hebben om de eieren te dragen, de ovigeren. Bovendien blijven ze kleiner dan vrouwtjes en hebben een donkerdere kleur. Aan de voorzijde is een slurfachtig orgaan gelegen, waarmee de zeespin zijn prooien uitzuigt. Dit zijn vooral zeeanemonen, zoals de zeeanjelier (Metridium senile).

## Verspreiding

Het michelinmannetje komt voor in koudere zeeën in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan, van het Noordpoolgebied tot Zuid-Spanje, inclusief de Noordzee, het Kattegat en de Middellandse Zee, alsmede de Atlantische kust van Noord-Amerika. De zeespin kan ook langs de Nederlandse kust worden aangetroffen, maar is hier niet algemeen.
* ↑ Strom, H. (1762) Physisk og Oeconomisk Beskrevelse over Fogderiet Søndmør, beliggende i Bergens Stift i Norge, 1
* ↑ Michelinmannetje - Pycnogonum litorale. Verspreidingsatlas. Gearchiveerd op 14 juli 2024. Geraadpleegd op 13 oktober 2024.
* ↑ Marcon (1983). Encyclopedie Van Het Dierenrijk. Atrium. ISBN 90-6113-334-3.
* ↑ Michelinmannetje (Pycnogonum litorale). www.beachexplorer.org. Geraadpleegd op 13 oktober 2024.
# Michelinoceras

Michelinoceras is het oudste bekende geslacht van uitgestorven mollusken van de orde Michelinocerida, beter bekend als de Orthocerida.

## Kenmerken

Michelinoceras wordt gekenmerkt door lange, slanke, bijna cilindrische orthoconen met een cirkelvormige dwarsdoorsnede, lange kamers, zeer lange lichaamskamers en een centrale of bijna centrale buisvormige sifunkel zonder organische afzettingen. Septale halzen zijn recht; verbindingsringen cilindrisch en dun. Camerale ruimten zijn goed ontwikkeld. In één soort is een radula gevonden met zeven tanden per rij. Het had tien armen, waarvan er twee langere tentakels vormden.

## Verspreiding

Michelinoceras varieert van laat in het Onder-Ordovicium tot het Devoon met meer slecht bekende soorten van het Carboon tot het Boven-Trias inbegrepen in het geslacht. De vroegst bekende ondubbelzinnige soort is Michelinoceras primum, die wordt gevonden in lagen uit de Cassinese tijd aan de top van de Onder-Ordovicische El Paso Group in het zuiden van New Mexico en het westen van Texas. De minder bekende soort Michelinoceras, M. primum?, komt van verderop in dezelfde formatie, vlak bij het begin van het Cassinian.

## Taxonomie en afleiding

Michelinoceras, benoemd door Foeste in 1932, is het voorouderlijke en karakteristieke geslacht van de Michelinoceratidae, opgericht en beschreven door Flower in 1946 en afgeleid van lege sifunkel Baltoceratidae.
Literatuur
* Flower, R.H. 1976; Ordovician Cephalopod Faunas and Their Role in Correlation, pp 538–541; proceedings pub. Paleontological Association, Gr Br.
* Hook, J.C. and Flower, R.H. 1976; Tajaroceras and the Origin of the Troedsonnellidae. Jour Paleontology v 50, no 2, pp 293–300, March 1976
* Sweet, W.C, 1964; Michelinoceras, pp 225–226 in Orthoceratidae, pp 224–231 in the Treatise on Invertebrate Paleontology Vol K. GSA and Univ Kansas Press.
Uitstekende beschrijvingen in:
* RISTEDT, H. 1971. Zum Bau der orthoceriden Cephalopoden. Palaeontographica A, 137:155-195
* KISELEV, G. N. 1971. Embryonalnye rakoviny silurskich michelinoceratin. Voprosy Paleontologii, 6:41-5
* SERPAGLI, E., AND M. GNOLI. 1977. Upper Silurian cephalopods from southwestern Sardinia. Bollettino della Societh Paleontologica Italiana, 16:153-196
Noten
* ↑ (en) Michelinoceras. Dinopedia. Gearchiveerd op 27 oktober 2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Gearchiveerd op 27 oktober 2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Michelinoceras. fossilworks.org. Gearchiveerd op 29-10-2021. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* ↑ Fossilworks: Michelinoceras primum. fossilworks.org. Geraadpleegd op 27-10-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Michelinoceras op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Michelle Alves

Michelle Alves (Londrina, 19 september 1978) is een Braziliaans model. Ze liep modeshows voor onder meer Ralph Lauren, Christian Dior en Armani en verscheen op de covers van Vogue, Elle en Harper's Bazaar.
Alves begon haar carrière als een model op zeventienjarige leeftijd. In februari 1999 debuteerde ze op de catwalk tijdens een modeshow van Gianfranco Ferré in de Italiaanse stad Milaan. In 2003 poseerde Alves voor de cover van het februarinummer van Sports Illustrated en in de maand november van hetzelfde jaar liep ze modeshows voor Victoria's Secret. In 2004 werd Alves het nieuwe gezicht van het Yves Saint Laurent parfum. Twee jaar later stopte Alves met haar carrière als catwalkmodel. In januari 2008 keerde ze terug naar de catwalk en liep in Parijs onder meer de modeshows van Armani Privé, Christian Dior en Christian Lacroix. In 2010 tekende Alves een contract met Elite Model.

## Externe link

* Officiële website
* (en) Michelle Alves - Model Profile. New York Magazine Geraadpleegd op 20 april 2015
* ↑ (pt) Michelle Alves está de olho nas new faces. Revista Crescer. Geraadpleegd op 20 april 2015.
# Michelle Couwenberg

Michelle Couwenberg (Netersel, 7 mei 1993) is een Nederlands voormalig kunstschaatsster.

## Biografie

Couwenbergs moeder was kunstschaatsster en zelf begon ze op zesjarige leeftijd met kunstschaatsen. Ze werd in 2013 Nederlands kampioen en nam twee keer deel aan het EK. Beide keren eindigde ze op de 32ste plek, in 2013 kwam dit mede omdat ze vlak voor de wedstrijden ziek was geworden. Nadat ze met kunstschaatsen was gestopt, ging ze meedoen aan de ijsshow Holiday on Ice.

## Persoonlijke records

| records | punten | datum | toernooi |
| Hoogste totaalscore | 108.69 | 27-09-2013 | Nebelhorn Trophy |
| Hoogste korte kür | 036.81 | 26-09-2013 | Nebelhorn Trophy |
| Hoogste vrije kür | 071.88 | 27-09-2013 | Nebelhorn Trophy |

## Belangrijke resultaten

| Kampioenschap | 06/07 | 07/08 | 08/09 | 09/10 | 11/12 | 12/13 | 13/14 |
| Europees kampioenschap | | | | | | 32e | 32e |
| Nationaal kampioenschap | | | | | 3 | 1 | |
| NK junioren | 4e | 2 | 5e | 2 | geen deelname | geen deelname | geen deelname |
* Couwenbergs profiel op isuresults.com
* ↑ Michelle Couwenberg mist vrije kür, Algemeen Dagblad (25 januari 2013). Gearchiveerd op 6 april 2020.
* 1 2 Interview Michelle Couwenberg, door Perry Krootjes (geraadpleegd op 6 april 2020)
# Carlos Pena jr.

Carlos Roberto Pena jr. (Columbia (Missouri), 15 augustus 1989) is een Amerikaanse acteur, zanger en danser die bekend is vanwege zijn rol in de televisieserie Big Time Rush. Ook speelde hij een rol van een van de "bijen" in Ned's survival gids.
Carlos Pena is geboren in Columbia, Missouri en opgegroeid in Weston (Florida). Hij heeft drie broers. Hij ging naar de Sagemont Upper School. Zijn eerste grote rol was een gastrol in ER, op 15-jarige leeftijd. Later dat jaar had hij enkele gastrollen in Judging Amy, Summerland en Ned's survival gids. Hij speelde ook mee in diverse lokale producties als Grease en Man of La Mancha. Hij had ook een rol in de productie Titanic op de American Heritage school, voordat hij naar Los Angeles vertrok om zijn acteercarrière op te bouwen. Terwijl hij nog op school zat speelde hij ook al mee in televisiecommercials voor super soakers.
Pena studeerde musical en theater aan het Boston Conservatory, toen zijn manager hem vroeg auditie te doen voor Big Time Rush. Ook al wilde Pena dit in eerste instantie niet, uiteindelijk besloot hij toch zijn auditietape in te sturen. Een maand later kreeg hij te horen dat hij de rol had gewonnen. Carlos verhuisde naar Hollywood in augustus 2009. Op 4 januari 2014 trad hij in het huwelijk met Alexa Vega.

## Filmografie

Film en televisie :
| Jaar | Titel | Rol |
| 2004 | ER | Arlo Escobar |
| 2004–2005 | Ned's survival gids | King Bee |
| 2005 | Judging Amy | Diego Valdesera |
| 2005 | Summerland | Student |
| 2006 | That's So Raven | Gastrol |
| 2009 | Big Time Audition | Carlos Garcia |
| 2009–2013 | Big Time Rush | Carlos Garcia |
| 2010 | Big Time Concert | Carlos Garcia |
| 2010 | Big Time Rush Live from Time Square | Zichzelf |
| 2010 | Big Time Christmas | Carlos Garcia |
| 2011 | Big Time Beach Party | Carlos Garcia |
| 2011 | 2011 Kids' Choice Awards | Zichzelf |
| 2011 | Brainsurge | Zichzelf |
| 2012 | How to rock | Carlos Garcia |
| 2011 | Little Birds | Louis Estes |
| 2012 | Big Time Movie | Carlos Garcia |
| 2013 | Marvin Marvin | Carlos Garcia |
| 2014 | Code Academy | Marcos |
| 2014 | Webheads | Zichzelf |
| 2015 | Spare Parts | Oscar Vasquez |
| 2015 | The Thundermans | Tech Rider |
| 2015 | Dancing with the Stars | Zichzelf |
* Biblioteca Nacional de España: XX5197453
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1830 2021
* Library of Congress Control Number: no2011048608
* MusicBrainz: 570c50be-8a41-40a7-98c7-66c0aa55c5ff
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987012282133205171
* Virtual International Authority File: 169353440
* WorldCat (via VIAF): 169353440
# Marcel Marnat

Marcel Marnat (Lyon, 6 juli 1933 – Parijs, 17 december 2024) was een Frans musicoloog, journalist en radioproducent.
Na een wetenschappelijke opleiding ging Marnat publiceren in culturele kranten en tijdschriften (Le Monde, Combat, Jazz Hot, Arts, Les Lettres françaises, l’Express, Preuves, Disques, Harmonie, Le Monde de la Musique, La Nouvelle Revue Française). Hij schreef over actualiteiten, schilderkunst, film, literatuur, en schreef vooral besprekingen van nieuwe platen en cd's. Hij was secretaris van de Fondation Ravel (Ravelstichting) en schreef een catalogus van Ravels werken.
Marnat was verantwoordelijk voor de programma's van France Musique tussen 1978 en 1992 en werkte sinds 1990 voor de radio in Franstalig Zwitserland (Radio Suisse Romande-Espace 2). Hij werd onderscheiden met de Prix de la critique musicale. Zijn boek over Puccini werd bekroond met door de Académie des Beaux-Arts en de Prix Pelléas en een prijs van de SACEM voor de muziekbiografie op het boekfestival van Deauville.
Hij overleed op 91-jarige leeftijd in 2024.

## Publicaties

* Maurice Ravel (Fayard, 1986)
* Haydn, la mesure de son siècle (Fayard, 1995)
* Stravinsky (Seuil, 1995)
* Antonio Vivaldi (Fayard, 2003)
* Giacomo Puccini (Fayard, 2006)
* werken over Modest Moessorgski, Michelangelo, D.H. Lawrence, Paul Klee en Ludwig van Beethoven.
* ↑ (fr) Disparition du musicologue Marcel Marnat
* Website uitgeverij Fayard
* Webmagazine Webthea
# Watertoren (stadswal Brussel)

De Watertoren (Frans: Tour Hydraulique) was een tot reservoir omgebouwde verdedigingstoren op de tweede stadsmuur van Brussel.

## Geschiedenis

Het ombouwen van dit Blau Torreken (niet te verwarren met de Blauwe Toren) gebeurde in de jaren 1601-1603 op last van de aartshertogen Albrecht en Isabella om de fonteinen in en rond het Koudenbergpaleis te voeden met water van de Broebelaar dat door de Fonteinmolen was opgepompt uit het 45 m lager gelegen Sint-Joost-ten-Node. De eerste conceptie van dit systeem lijkt te zijn uitgewerkt door de ingenieur Pietro Sardi. Na hem werkten tal van anderen aan de uitvoering en verbetering van het waternet.
Een herbouwing van de Watertoren vond plaats in 1686 om een vergaarbak van 11.310 kubieke voet te creëren. In de nabijheid lagen toen een maliebaan en een valkerij.
Zeer snel voorzag het reservoir ook aristocratische residenties in de omgeving tegen betaling van stromend water. Twee hoofdleidingen vertrokken vanuit de Watertoren. De eerste volgde de stadsmuren richting Leuvensepoort, langs het ongeschoeide karmelietenklooster, naar de vorstelijke paardenstallen. De tweede bediende de fonteinen, automaten en watergrotten van het Warandepark, waarna ze verderliep naar de wijngaard, het Baliënplein en het Hof van Hoogstraten.
Na de aanleg van het Warandepark legde Joachim Zinner een promenade aan langs de stadsmuren die veel wandelaars aantrok. Om hen mooie doorkijkjes te bieden, werd de stadsmuur rond de toren in 1779-1781 afgebroken en vervangen door een lage palissade. Ook de toren zelf, die in slechte staat was, diende gedeeltelijk te worden gesloopt. In 1810 werd de Watertoren overgedragen aan de stad Brussel. Hij werd gespaard bij het slopen van de stadsmuren en kwam te liggen aan de nieuwe Regentlaan, nabij het kruispunt met de Wetstraat. Tegen het midden van de 19e eeuw was het aantal aansluitingen opgelopen tot een 500, maar de plannen voor een betere waterbevoorrading waren toen reeds onderweg. In 1855 werd de Fonteinmolen uit dienst genomen en drie jaar later afgebroken, net als de Watertoren.

## Literatuur

* Chloé Deligne, "L'eau dans les Jardins du Palais du Coudenberg à Bruxelles. Innovation technologique et dynamiques urbaines (1600-1850)" in: Histoire urbaine, 2005, nr. 14, p.131-148. DOI:10.3917/rhu.014.0131
* Krista De Jonge, "Les grands jardins princiers des anciens Pays-Bas: Bruxelles et Mariemont aux XVIe et XVIIe siècles" in: Le jardin dans les anciens Pays-Bas, eds. Laurence Baudoux-Rousseau en Charles Giry-Deloison, 2002, p. 29-41
* Michel Van Nimmen, "De la Cour à la Ville. Les eaux de la machine hydraulique de Bruxelles (1601-1858)" in: Bruxelles et la vie urbaine. Archives – Art – Histoire. Recueil d'articles dédié à Arlette Smolar-Meynart (1938-2000), 2001, p. 304-339
* Piet Lombaerde, "Pietro Sardi, Georg Müller, Salomon de Caus und die Wasserkünste des Coudenberg-Gartens in Brüssel" in: Die Gartenkunst, 1991, p. 159-173

## Voetnoten

* ↑ Deligne 2005, p. 139-140
# Félix-Guillaume Wittouck

Félix-Guillaume Wittouck (Sint-Pieters-Leeuw, 16 oktober 1812 - Elsene 25 mei 1898) was een Belgisch industrieel, distilleerder, veefokker en burgemeester van Sint-Pieters-Leeuw.

## Levensloop

Hij was de kleinzoon van Willem Wittouck en de zoon van likeurstoker en burgemeester van Sint-Pieters-Leeuw François Wittouck, (22 augustus 1783 - 24 maart 1814), en van Petronilla van Cutsem. Zelf huwde hij met Élise Boucquéau, met wie hij vijf kinderen kreeg:
* Felix Wittouck (1849-1916),
* Paul Wittouck (1851-1917),
* Frantz Wittouck (1855-1914), die aan de basis liggen van de Tiense Suikerraffinaderij,
* Marguerite Wittouck (-1927), die huwde met bankier en politicus Victor Allard,
* Emilie Wittouck (1863-1955), die huwde met baron Fernand de Beeckman.
Hij was een schoonbroer van Ernest Boucquéau, industrieel en volksvertegenwoordiger, en Louis Faignart, industrieel en volksvertegenwoordiger. Zijn stiefvader was François Dindal.
Het gezin bewoonde het kasteel van Klein-Bijgaarden, aangekocht door de grootvader en door Felix-Guillaume verbouwd en uitgebreid volgens een ontwerp van architect Hendrik Beyaert. In de twintigste eeuw verdween het kasteel uit de familie Wittouck en werd het rusthuis voor de Congregatie van de paters van Scheut.
In 1850 kocht Felix-Guillaume in de Limburgse Kempen een grote eigendom die later zou uitgroeien tot het domein Hengelhoef.
# Veenhoop

Veenhoop of De Veenhoop kan verwijzen naar:
* De Veenhoop (Smallingerland), een dorp in de gemeente Smallingerland, provincie Friesland
** Wapen van De Veenhoop, wapen van dit dorp
** Windmotor De Veenhoop en Windmotor De Veenhoop 2, twee molens bij dit dorp
* De Veenhoop (West-Friesland) of Venhop, een gebied in het westelijk deel van het Westfriese ambacht Drechterland
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Veenhoop en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.