OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kevin Colleoni

Kevin Colleoni (Ponte San Pietro, 11 november 1999) is een Italiaans wielrenner die anno 2024 rijdt voor Intermarché-Wanty.

## Carrière

In 2018 ging Colleoni rijden voor Biesse Carrera. Hij werd derde in de door Tom Pidcock gewonnen Ronde van Italië voor beloften van 2020. Het daarop volgende seizoen maakte hij de overstap naar Team BikeExchange. Voor het seizoen van 2024 maakte hij de overstap naar het Belgische Intermarché-Wanty.

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Italië |
| 2021 | |
| 2022 | |
| 2023 | |
| 2024 | 98e |
| Jaar | Luik-Bast.‑Luik | Ronde van Lombardije | Waalse Pijl | Clásica San Sebastián | Strade Bianche |
| 2021 | | 84e | | 72e | |
| 2022 | | opgave | | | 74e |
| 2023 | opgave | opgave | 138e | | |
| 2024 | 96e | | opgave | 67e | opgave |

#### Resultaten in kleinere rondes

| Jaar | UAE Tour | Ronde van Catalonië | Ronde van het Baskenland | Ronde van Romandië | Critérium du Dauphiné | Ronde van Zwitserland |
| 2021 | 75e | | | | | |
| 2022 | | | | opgave | 117e | |
| 2023 | | 89e | | | | |
| 2024 | 35e | opgave | 64e | | | opgave |

## Ploegen

* 2018 – Biesse Carrera Gavardo
* 2019 – Biesse Carrera
* 2020 – Biesse Arvedi
* 2021 – Team BikeExchange
* 2022 – Team BikeExchange Jayco
* 2023 – Team BikeExchange-Jayco
* 2024 – Intermarché-Wanty
* 2025 – Intermarché-Wanty
Amici · Bertoletti · Colleoni · Colombo · Delco · Gozzi · Logica · Moro · Orlandi · Pedretti · Piccot · Rastelli · Ravanelli · Salvador · Taglietti · Zanardini
Bauer · Bewley · Bookwalter · Chaves · Colleoni · Durbridge · Edmondson · Grmay · Groves · Hamilton · Hepburn · Howson · Jansen · Juul-Jensen · Kangert · Konysjev · Matthews · Meyer · Mezgec · Nieve · Peák · Schultz · Scotson · Smith · Stannard · Yates · Zejts · Choon (stagiair) · O'Brien (stagiair)
Balmer · Bauer · Bewley · Colleoni · Craddock · Durbridge · Edmondson · Grmay · Groenewegen · Groves · Hamilton · Hepburn · Howson · Jansen · Juul-Jensen · Kangert · Konysjev · Maas · Matthews · Meyer · Mezgec · O'Brien · Peña · Reinders (vanaf 23/8) · Schultz · Scotson · Smith · Sobrero · Stewart · Yates · Bogusławski (stagiair) · De Pretto (stagiair) · Foldager (stagiair)
Balmer · Berhe · Colleoni · Craddock · De Marchi · Dunbar · Durbridge · Engelhardt · Grmay · Groenewegen · Hamilton · Harper · Hepburn · Jansen · Juul-Jensen · Maas · Matthews · Mezgec · O'Brien · Peña · Porter · Pöstlberger · Quick · Reinders · Scotson · Sobrero · Stewart · Štybar · Yates · Zana · Jørgensen (stagiair) · McKenzie (stagiair)
Braet · Busatto · Calmejane · Colleoni · De Pooter · Faure Prost · Girmay · Goossens · Herregodts · Kuypers(vanaf 4/4) · Marit · Meintjes · Mihkels · Page · Paquot · Petilli · Petit · Planckaert · Rex · Rota · Smith · Taaramäe · Teunissen · Thijssen · van der Hoorn · Van Hoecke · van Poppel · van Sintmaartensdijk · Zimmermann · Dolven(stagiair)
* (en) Profiel van Kevin Colleoni op ProCyclingStats
* Profiel van Kevin Colleoni op Cyclebase.nl
* (en) Profiel van Kevin Colleoni op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Kevin Colleoni op de website van de UCI
* Profiel van Kevin Colleoni op De wielersite
# Toyota Corolla E11

De Toyota Corolla E11 is de achtste generatie van dit automodel. Deze generatie werd geïntroduceerd in mei 1995, en kwam in 1997 naar Nederland. Technisch was deze generatie weinig vernieuwend en nagenoeg gelijk aan zijn voorganger, de Toyota Corolla E10. Voor wat betreft de styling werd het roer helemaal omgegooid. Opvallend waren onder andere de grote ronde koplampen, het kleurige interieur, de grote achterlichten van de liftback en stationwagon en de naamgeving van de uitrustingsniveaus. Deze bestonden uit de Linea Sol, Linea Terra en Linea Luna. De hatchback was niet langer als 5-deurs verkrijgbaar, maar dat werd gecompenseerd door de liftback een stuk scherper te prijzen dan z’n voorganger.
De Toyota Corolla E12 volgde dit model op.

## Motorengamma

Doordat de E11 niet veel verschilde van zijn voorganger, was ook het motorengamma hetzelfde aan het E10 model. Na de facelift in 2000 echter, werd dit rigoureus omgegooid. De benzinemotoren werden vervangen door de 4ZZ-FE en 3ZZ-FE VVT-i. Dit waren benzinemotoren met variabele kleptiming, deze techniek zorgt voor een zuinig karakter bij lage toerentallen en relatief veel vermogen bij hogere toerentallen. Vanwege de milieueisen werd de tweeliter dieselmotor vervangen door de 1,9 liter diesel van Peugeot. Deze motor staart bekend als type WZE110. Aanvullend werd ook de tweeliter 1CFD-FTV diesel van 90 pk geleverd, een moderne dieselmotor met turbo- en commonrail techniek.
Benzine :
| Motorcode | Slagvolume | Cilinders | Vermogen |
| 4E-FE | 1331 cm³ | 4 | 63 kW (86 PK) |
| 4ZZ-FE | 1398 cm³ | 4 | 71 kW (97 PK) |
| 3ZZ-FE | 1598 cm³ | 4 | 81 kW (110 PK) |
| 4A-FE | 1587 cm³ | 4 | 81 kW (110 PK) |
| 7A-FE | 1762 cm³ | 4 | 81 kW (97 PK) |
| Diesel ||||
| DW8 | 1868 cm³ | 4 | 51 kW (69 PK) |
| 2C-E | 1974 cm³ | 4 | 53 kW (72 PK) |
| 1CD-FTV | 1995 cm³ | 4 | 66 kW (90 PK) |

## G6 en G6R

Topmodel van de achtste generatie was de G6. Deze uitvoering kon gekozen worden in combinatie met de 4E-FE of 4A-FE benzinemotoren. De G6 was o.a. uitgerust met een zesversnellingsbak, centrale vergrendeling, meegespoten bumpers, speciale grille, mistlampen voor, gekleurde deurgrepen, flankbescherming, elektrisch bedienbare ramen voor, honingraat meters met rode wijzers, metalen pookknop en elektrisch bedienbare buitenspiegels in kleur.
Toen Carlos Sainz in 1998 met de Corolla WRC net niet het WRC kampioenschap won, besloot Toyota een speciale editie van de G6 uit te brengen, de G6R. Van de G6R zijn slechts 200 exemplaren geleverd in Nederland, 125 met airconditioning en 75 zonder. De G6R was alleen leverbaar in zwart metallic (Satin black). Het verschil met de normale G6 zijn de toepassing van in kleur gespoten G6 voorspoiler, side skirts, 195/55R15 banden, 15' lichtmetalen velgen, schijfremmen rondom met ABS, stugger onderstel, aluminium motorkap en rode gordels. De G6R is alleen geleverd in Nederland, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk.
# Torneio de Integração Nacional

Het Torneio de Integração Nacional was een Braziliaanse voetbalcompetitie die eenmalig gespeeld werd in 1971. Dat jaar ging het Campeonato Nacional de Clubes van start, de voorloper van de huidige Série A. Echter namen enkel teams uit de sterkste competities deel en voor clubs uit de staat Goiás was er geen plaats. Hierop besloten enkele clubs uit de staat om zelf een competitie op te zetten met daarin zes teams uit Goiás en verder nog tien clubs uit tien verschillende staten. De competitie werd van 7 september tot 19 oktober gespeeld in de staat Goiás. Deze competitie had dat jaar alleen de edities van de eerste en tweede divisie van het Braziliaanse kampioenschap erboven in de hiërarchie van nationale geschillen, en is daarom vergelijkbaar met een derde divisie, hoewel ze deze classificatie niet had op het moment van het geschil. Atlético Goianiense werd kampioen.

## Eerste fase
### Groep A

| Plaats | Clu | Wed. | W | G | V | Saldo | Ptn. |
| 1. | Fluminense de Feira | 3 | 1 | 2 | 0 | 3:2 | 4 |
| 2. | Vila Nova | 3 | 1 | 1 | 1 | 2:2 | 3 |
| 3. | Desportiva | 3 | 0 | 3 | 0 | 0:0 | 3 |
| 4. | Goiânia | 3 | 0 | 2 | 1 | 1:2 | 2 |

### Groep B

| Plaats | Clu | Wed. | W | G | V | Saldo | Ptn. |
| 1. | Ponte Preta | 3 | 1 | 2 | 0 | 3:2 | 4 |
| 2. | Anápolis | 3 | 1 | 2 | 0 | 4:3 | 4 |
| 3. | União Bandeirante | 3 | 1 | 1 | 1 | 3:3 | 3 |
| 4. | Campo Grande | 3 | 0 | 1 | 2 | 1:3 | 1 |

### Groep C

| Plaats | Clu | Wed. | W | G | V | Saldo | Ptn. |
| 1. | Goiás | 3 | 3 | 0 | 0 | 2:1 | 6 |
| 2. | Atlético Goianiense | 3 | 2 | 0 | 1 | 4:2 | 4 |
| 3. | Fast Clube | 3 | 1 | 0 | 2 | 5:5 | 2 |
| 4. | Moto Club | 3 | 0 | 0 | 3 | 2:5 | 0 |

### Groep D

| Plaats | Clu | Wed. | W | G | V | Saldo | Ptn. |
| 1. | Fortaleza | 3 | 2 | 1 | 0 | 8:6 | 5 |
| 2. | Botafogo | 3 | 2 | 0 | 1 | 6:4 | 4 |
| 3. | Náutico | 3 | 1 | 0 | 2 | 3:4 | 2 |
| 4. | Campinas | 3 | 0 | 1 | 2 | 4:6 | 1 |

## Tweede fase
### Groep 1

| Plaats | Clu | Wed. | W | G | V | Saldo | Ptn. |
| 1. | Atlético Goianiense | 3 | 2 | 1 | 0 | 4:2 | 5 |
| 2. | Vila Nova | 3 | 1 | 2 | 0 | 5:3 | 4 |
| 3. | Goiás | 3 | 1 | 1 | 1 | 2:1 | 3 |
| 4. | Anápolis | 3 | 0 | 0 | 3 | 1:6 | 0 |

### Groep 2

| Plaats | Clu | Wed. | W | G | V | Saldo | Ptn. |
| 1. | Ponte Preta | 3 | 2 | 1 | 0 | 4:2 | 5 |
| 2. | Fluminense de Feira | 3 | 1 | 1 | 1 | 4:2 | 3 |
| 3. | Fortaleza | 3 | 1 | 1 | 1 | 2:2 | 3 |
| 4. | Botafogo | 3 | 0 | 1 | 2 | 2:6 | 1 |

## Finale

| 13 oktober Eerste wedstrijd | 40' Manfrini |
| 17 oktober Tweede wedstrijd | Marinho 59' (own) |
| 19 oktober Derde wedstrijd | Luisinho 90+14' |

## Kampioen

* Torneio de Integração Nacional
* ATLÉTICO GOIANIENSE Kampioen (2° titel)

## Externe link

* RSSSF
# Torneio Roberto Gomes Pedrosa

Het Torneio Roberto Gomes Pedrosa, ook wel Robertão of Taça de Prata, is een Braziliaans nationaal kampioenschap dat van 1967 tot 1970 gespeeld werd. Daarna ging het samen met de Taça Brasil over in het Campeonato Brasileiro.
Het toernooi werd in 1967 opgericht om het Torneio Rio-São Paulo te vervangen. Het toernooi werd gespeeld volgens een competitieschema waarin alle ploegen tegenelkaar speelden; in tegenstelling tot de Taça Brasil was er dus geen sprake van knockoutrondes.
De eerste kampioen was Palmeiras, dat in hetzelfde jaar ook al de Taça Brasil wist te winnen. De beslissing viel toen Palmeiras in de laatste speelronde Grêmio met 2-1 versloeg waardoor de voorsprong op Internacional behouden bleef.
In 1968 verloor de Taça Brasil haar aantrekkingskracht omdat de winnaar niet langer geplaatst was voor de Copa Libertadores, waardoor de meeste clubs besloten alleen nog aan de Robertão mee te doen. De editie van 1968 werd gewonnen door het Santos van Pelé, met wederom Internacional op de tweede plaats.
In 1969 verdween de Taça Brasil waardoor de Robertão de enig overgebleven nationale competitie was. Palmeiras werd voor de tweede keer kampioen dankzij een 3-1-overwinning op Botafogo in de laatste speelronde.
De laatste editie van het toernooi vond plaats in 1970. Fluminense won in deze editie het eerste nationale kampioenschap uit haar geschiedenis. In de laatste speelronde was één punt voldoende, en dat werd met het 1-1 gelijkspel tegen Atlético Mineiro ook behaald.
In 2010 werden de vier kampioenschappen van het toernooi officieel erkend als landskampioenschappen.

## Erelijst

| Jaar | Finale | Finale | Derde en vierde plaats | Derde en vierde plaats |
| Jaar | Kampioen | Vicekampioen | Derde en vierde plaats | Derde en vierde plaats |
| 1967 Details | Palmeiras | Internacional | Corinthians | Grêmio |
| 1968 Details | Santos | Internacional | Vasco da Gama | Palmeiras |
| 1969 Details | Palmeiras | Cruzeiro | Corinthians | Botafogo |
| 1970 Details | Fluminense | Palmeiras | Atlético Mineiro | Cruzeiro |

## Eeuwige ranglijst

| Club | Stad | Jaren | Seizoenen |
| Palmeiras | São Paulo | 4 | 1967-1970 |
| Atlético Mineiro | Belo Horizonte | 4 | 1967-1970 |
| Botafogo | Rio de Janeiro | 4 | 1967-1970 |
| Grêmio | Porto Alegre | 4 | 1967-1970 |
| Santos | Santos | 4 | 1967-1970 |
| São Paulo | São Paulo | 4 | 1967-1970 |
| Cruzeiro | Belo Horizonte | 4 | 1967-1970 |
| Fluminense | Rio de Janeiro | 4 | 1967-1970 |
| Internacional | Porto Alegre | 4 | 1967-1970 |
| Flamengo | Rio de Janeiro | 4 | 1967-1970 |
| Corinthians | São Paulo | 4 | 1967-1970 |
| Vasco da Gama | Rio de Janeiro | 4 | 1967-1970 |
| Bahia | Salvador | 3 | 1968-1970 |
| Portuguesa | São Paulo | 3 | 1967-1969 |
| America | Rio de Janeiro | 2 | 1969-1970 |
| Santa Cruz | Recife | 2 | 1969-1970 |
| Atlético Paranaense | Curitiba | 2 | 1968, 1970 |
| Bangu | Rio de Janeiro | 2 | 1967-1968 |
| Ponte Preta | Campinas | 1 | 1970 |
| Coritiba | Curitiba | 1 | 1969 |
| Náutico | Recife | 1 | 1968 |
| Ferroviário | Curitiba | 1 | 1967 |
# Torneio do Povo 1972

In 1972 werd de tweede editie van het Torneio do Povo gespeeld voor voetbalclubs met de meeste aanhang uit de staten Guanabara, São Paulo, Rio Grande do Sul, Minas Gerais en Bahia. De competitie werd gespeeld van 2 tot 27 februari. Flamengo werd de tornooiwinnaar.

## Wedstrijden

| Datum | Team #1 | Uitslag | Team #2 |
| 2 februari, 1972 | Corinthians | 0-1 | Atlético-MG |
| 2 februari, 1972 | Bahia | 0-1 | Flamengo |
| 6 februari, 1972 | Flamengo | 2-0 | Atlético-MG |
| 6 februari, 1972 | Bahia | 0-1 | Corinthians |
| 10 februari, 1972 | Internacional | 0-0 | Corinthians |
| 17 februari, 1972 | Corinthians | 1-2 | Flamengo |
| 20 februari, 1972 | Bahia | 0-0 | Atlético-MG |
| 20 februari, 1972 | Flamengo | 0-0 | Internacional |
| 24 februari, 1972 | Atlético-MG | 2-1 | Internacional |
| 27 februari, 1972 | Internacional | 4-0 | Bahia |

## Eindstand

| Plaats | Club | Wed. | W | G | V | Saldo | Ptn. |
| 1. | Flamengo | 4 | 3 | 1 | 0 | 5:1 | 7 |
| 2. | Atlético Mineiro | 4 | 2 | 1 | 1 | 3:3 | 5 |
| 3. | Internacional | 4 | 1 | 2 | 1 | 5:2 | 4 |
| 4. | Corinthians | 4 | 1 | 1 | 2 | 2:3 | 3 |
| 5. | Bahia | 4 | 0 | 1 | 3 | 0:6 | 0 |

### Winnaar

* Torneio do Povo 1972
* FLAMENGO Kampioen (1° titel)

## Externe link

* RSSSF
1971 · 1972 · 1973
# Bergpeltops

De bergpeltops (Peltops montanus) is een zangvogel uit de familie Artamidae (spitsvogels). Het is een endemische vogelsoort uit Nieuw-Guinea.

## Beschrijving

De bergpeltops is 20 cm, iets groter dan de sterk verwante bospeltops (P. blainvillii). De bergpeltops is ook opvallend zwart, wit en rood gekleurd. De soorten verschillen vooral in de geluiden die ze laten horen. De vogel komt vaak voor in familiegroepjes die als vliegenvangers rechtop zittend op een tak loeren op vliegende insecten en deze in een korte vlucht heen en terug bemachtigen. Deze peltops houdt zich op in bossen van het midden- en hooggebergte door heel Nieuw-Guinea op hoogtes tussen de 550 m en 3000 m boven de zeespiegel. Het is een vogel van nevelwoud met een voorkeur voor open plekken in het bos of bosranden.

## Status

De vogel is plaatselijk algemeen, maar meestal schaars. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat hoewel gegevens over trends ontbreken. Om deze redenen staat de bergpeltops als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Bergpeltops op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Beehler, B.M., T.K. Pratt & D.A.Zimmerman 1986. Birds of New Guinea. Princeton University Press. ISBN 0-691-02394-8.
# VVB

VVB kan verwijzen naar:
* Voetbal Vereniging Barneveld
* Vlaamse Volksbeweging
* Vlaamse Volleybalbond
* Voetbal Vereniging Breesaap (in 1990 gefuseerd met KIC tot FC Velsenoord)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van VVB en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Soweto Gospel Choir

Soweto Gospel Choir is een gospelkoor uit Zuid-Afrika, opgericht in Soweto. De muziek van de groep is een mix van Afrikaanse en Amerikaanse gospel, traditionele hymnes, anti-apartheids- en vrijheidsliederen, reggae en pop. Het koor streeft ernaar om mensen te inspireren met hun muziek en tegelijk de Zuid-Afrikaanse cultuur te promoten.

## Loopbaan

Het Soweto Gospel Choir werd opgericht in 2002. Voor het koor werden dertig zangers geselecteerd uit de kerken en buurten in en rond Soweto. Datzelfde jaar traden ze op tijdens het 46664 Concert voor Nelson Mandela in Kaapstad. In 2005 brachten ze hun debuutalbum Voices from Heaven uit. Dit album bereikte de hoogste positie in de Amerikaanse Billboard World Music Chart. In 2007 werkten ze samen met Robert Plant op het album Goin' Home: A Tribute to Fats Domino. In 2007 traden ze op in Vrije Geluiden. In 2008 werkten ze aan de song Down to earth van Peter Gabriel voor de film WALL·E. Deze song werd bekroond met een Grammy Award en werd genomineerd voor een Oscar. In 2009 traden ze op tijdens de loting voor het WK voetbal in Zuid-Afrika. In 2012 traden ze op in NPR's Tiny Desk.
Het koor werkte samen met onder andere U2, Aretha Franklin, Chance the Rapper, Stevie Wonder, Diana Ross, Johnny Clegg, Ben Harper en Pharrell Williams.

## Ontvangst

Soweto Gospel Choir won de Grammy Award in de categorie Best (Traditional) World Music album in 2006, 2007 en 2018.
Albums van Soweto Gospel Choir werden positief besproken in onder andere de Volkskrant, NRC en AllMusic. De Volkskrant schreef over het album Live at the Nelson Mandela Theatre: "we horen de ene gouden strot na de andere, van leadzangers- en zangeressen die ieder op hun eigen manier voor koude rillingen zorgen. De koorpartijen zijn van een prachtige, natuurlijke dynamiek, ijl en engelachtig of vol stuwende bassen."

## Discografie

* Voices from Heaven (Shanachie, 2005)
* Blessed (Shanachie, 2006)
* African Spirit (Shanachie, 2007)
* Live at the Nelson Mandela Theatre (Shanachie, 2008)
* Grace (Shanachie, 2010)
* Freedom (Shanachie, 2018)
* Hope (Shanachie, 2022)

## Externe link

* Officiële website
# Jeffrey Ford

Jeffrey Ford (West Islip, 8 november 1955) is een Amerikaanse schrijver van fantasy, mystery- en sciencefictionboeken. Hij won onder meer zeven World Fantasy Awards, een Nebula Award en een Edgar Allan Poe Award.

## Biografisch

Ford studeerde aan de Binghamton University en werd daarna docent creatief schrijven aan de Ohio Wesleyan University. Hij begon begin jaren 80 met het schrijven van korte verhalen die werden gepubliceerd in verschillende tijdschriften, zowel online als op papier. Zijn voormalige studiegenoot en collega-schrijver John Gardner publiceerde in 1981 zijn eerste verhaal,The Casket. Fords productie liep daarna op tot meer dan honderd titels. Hij bracht in 1988 zijn eerste volledige boek uit, Vanitas, over een excentrieke uitvinder genaamd Scarfinati die wordt gezien als de held van een klein plaatsje.
Ford richtte zich na Vanitas weer bijna tien jaar puur op korter werk, waarna hij van 1997 tot en met 2001 de Well-Built City-trilogie uitbracht. Dit is een fantasy-dystopie waarin de wrede, aan drugs verslaafde fysionoom Cley dienstdoet als instrument van een dictator om de bevolking van Well-Built City op basis van uiterlijkheden te onderdrukken. Tijdens het uitvoeren van zijn dubieuze activiteiten komt hij zelf in de problemen. Ford won voor het eerste deel van deze trilogie (The Physiognomy) zijn eerste World Fantasy Award. Hij kreeg er in de volgende tien jaar nog zes, waaronder vijf voor korter werk en verzamelingen.
Ford won in 2008 zijn tweede World Fantasy Award in de categorie 'Novel' voor zijn bovennatuurlijke mysteryboek The Shadow Year. Hiervoor breidde hij zijn eerdere novelette Botch Town uit tot een roman. Het verhaal hierin gaat over twee broertjes uit een dysfunctionele familie die in de jaren 60 op onderzoek uitgaan wanneer er iemand met kwade bedoelingen lijkt rond te sluipen in hun buurt.
# Omlooptijd (astronomie)

De omlooptijd of siderische periode is de tijd die een hemellichaam er over doet om een keer om het hemellichaam waar het een satelliet van is te draaien.
In veel gevallen is er bij benadering een tweelichamenprobleem (andere hemellichamen hebben weinig invloed). In dat geval is de baan een ellips. De relatie tussen de halve lange as a van de ellipsbaan en de omlooptijd wordt dan gegeven door:
    $T=2\pi {\sqrt {\frac {a^{3}}{GM}}}$
waar $G$ de gravitatieconstante is en $M$ de som van beide massa's.
Bovendien is vaak de massa van een van beide lichamen verreweg het grootst; dit geldt voor de planeten ten opzichte van de zon, en voor de kunstsatellieten om de aarde, en in iets mindere mate voor de maan om de aarde. In dat geval kan dezelfde M gebruikt worden voor verschillende satellieten om hetzelfde hemellichaam.
Voor een gegeven centraal lichaam is de omlooptijd dus evenredig met de (halve of hele) lange as van de ellips tot de macht 1,5 (bij een gegeven excentriciteit bestaat deze exponent uit een term 1 voor de lengte van de baan, en een term 0,5 voor de lagere snelheid als de baan groter is); voor een gegeven baan is de omlooptijd evenredig met de massa van het centrale lichaam tot de macht -0,5. Lengteschaling (bijvoorbeeld alles tweemaal zo groot maken) bij gelijkblijvende dichtheden verandert de omlooptijd dus niet (want de massa is evenredig met de derde macht van de lineaire grootte).
In het zonnestelsel kennen wij de omlooptijden van de planeten om de Zon en de omlooptijden van natuurlijke en kunstmatige satellieten om de planeten. Een kleine greep uit de bekende omlooptijden in het zonnestelsel:
Omlooptijden om de aarde :
| lage aardbaan | 90 minuten |
| geosynchrone baan | 23 uur 56 minuten |
| Maan | 28 dagen |
De omlooptijd van een "lage" baan van een kleine satelliet om een bolsymmetrisch hemellichaam is alleen afhankelijk van de gemiddelde dichtheid van dat hemellichaam, en wel evenredig met de gemiddelde dichtheid tot de macht -0,5 (zie boven).
Omlooptijden van lichamen in het zonnestelsel, rond de Zon :
| Mercurius | 88 dagen |
| Venus | 225 dagen |
| Aarde | 365,25636 dagen (1 siderisch jaar) |
| Mars | 687 dagen (1,88 tropisch jaar) |
| Jupiter | 4332,71 dagen (11,86 jaar) |
| Saturnus | 10.757,73 dagen (29,46 jaar) |
| Uranus | 30.687,15 dagen (84,02 jaar) |
| Neptunus | 60.190 dagen (164,8 jaar) |
Bij benadering is bij een baan om de zon de omlooptijd in jaren de afstand (bij een grote excentriciteit: de halve grote as van de ellipsbaan) in astronomische eenheden, tot de macht 1,5 (zie boven; bij deze eenheden is de evenredigheidsconstante 1).
Voor een voorbeeld zie ook Alpha Centauri.
# Zilverrugorgelvogel

De zilverrugorgelvogel (Cracticus argenteus) is een zangvogel uit de familie Artamidae (spitsvogels) en onderfamilie Cracticinae (orgelvogels).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in Australië en telt twee ondersoorten:
* C. a. argenteus Gould, 1841: noordwestelijk Australië.
* C. a. colletti Mathews, 1912: noordelijk-centraal Australië.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase (Silver-backed Butcherbird)
* 1 2 (en) Zilverrugorgelvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Ruben Blommaert

Ruben Blommaert (Brugge, 5 maart 1992) is een Belgisch-Duits kunstschaatser.

## Levensloop

Vanaf oktober 2011 vormde hij samen met Annabelle Prölß een paar. Samen veroverden ze in december 2012 de Duitse titel en in oktober 2013 de Coupe Internationale de Nice. In juli 2014 verkreeg Blommaert de Duitse nationaliteit, waardoor hij sindsdien over een dubbele nationaliteit beschikt. In december 2014 ging het paar uit elkaar.
Vervolgens vormde hij een paar met Mari Vartmann en vanaf februari 2017 met Annika Hocke. Samen namen ze deel aan de Olympische Winterspelen van 2018 te Pyeongchang, alwaar het paar eindigde op een 16e stek. Eerder dat jaar waren ze 8e geëindigd na een foutloze opvoering van 'Romeo en Julia op de Europese kampioenschappen te Moskou. Op de wereldkampioenschappen van 2019 te Saitama werden ze 14e. In april 2019 zette het koppel de samenwerking stop na een seizoen met veel ziekte- en blessureleed.
Blommaert is woonachtig in Berlijn en beroepshalve militair.
* (en) Fiche Ruben Blommaert, Olympics
* ↑ (en) Fiche Ruben Blommaert & Elena Pavlova, Internationale Schaatsunie
* ↑ Ruben Blommaert wint als junior Duits kampioenschap bij groten, Het Nieuwsblad, 24 december 2012
* ↑ (fr) Papadakis et Cizeron remportens la Coup International de Nice, Esprit Bleu, 27 oktober 2013
* ↑ Kunstschaatser Ruben Blommaert verkrijgt Duitse nationaliteit, Het Laatste Nieuws, 16 juli 2014
* ↑ Kunstschaatser Ruben Blommaert scheidt van Duitse partner, De Standaard, 6 december 2014
* ↑ Kunstschaatser Ruben Blommaert verrast met nieuwe partner o EK in Moskou, Focus-WTV, 20 januari 2018
* ↑ Kunstschaatser Ruben Blommaert breekt met partner, Krant van West-Vlaanderen, 16 april 2019
* ↑ Kunstschaatser Blommaert moet afscheid nemen van Duitse partner: "Jammer", Sporza, 16 april 2019
* ↑ Ruben Blommaert uit Brugge finalist paarrijden!, Radio 2, 14 februari 2018