OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Genderrol

In de sociale wetenschappen en menswetenschappen is een genderrol of geslachtsrol een reeks gedragsnormen verbonden aan de verschillende geslachten in een bepaalde cultuur of groep. Elke samenleving heeft haar eigen geslachtssysteem, maar de componenten en de werkingen van dit systeem verschillen. Traditioneel waren binaire genderrolrollen veelal de norm, gekoppeld aan een verdeling tussen twee geslachten of seksen, man en vrouw.
De meeste onderzoekers zijn het erover eens dat het concrete gedrag van individuen een gevolg van sociaal afgedwongen regels en persoonlijke waarden is. Sommige onderzoekers benadrukken het objectieve sociale systeem en anderen benadrukken subjectieve richtlijnen en regelingen.
In de loop der tijd kunnen regels en de waarden veranderen. Hoewel de meeste sociale wetenschappers het erover eens zijn dat de culturen en de maatschappijen dynamisch zijn en veranderen, zijn er uitgebreide debatten geweest over hoe, en hoe snel, deze kunnen veranderen. Dergelijke debatten worden heviger wanneer ze het geslacht/geslachtssysteem impliceren, aangezien de mensen sterk verschillende meningen hebben over in hoeverre de invulling en beleving van de geslachtsrol van het biologisch geslacht afhangt.
Door de opkomst van het feminisme is er sinds de jaren 1970 een sterke verandering van de traditionele geslachtsrollen aan het plaatsvinden. Het is min of meer vanzelfsprekend geworden dat vrouwen buitenshuis werken, studeren en in theorie evenveel kunnen bereiken als mannen. Ze wonen op zichzelf, hebben een goede baan, een rijk sociaal leven en zijn financieel onafhankelijk. Deze zelfstandigheid geeft ze de mogelijkheid om een relatie te verlaten als ze ongelukkig zijn. Deze maatschappelijke ontwikkeling was ook gunstig voor mannen, die daarmee bevrijd werden van de vastgeroeste rollen waaraan ze geconditioneerd waren. De moderne man hoeft hierdoor minder uren te werken en krijgt de kans om meer betrokken te zijn bij de opvoeding van kinderen.
# Empirische cyclus

De empirische cyclus beschrijft de stappen die nodig zijn om op een empiristische manier kennis op te nemen.
De empirische cyclus wordt toegepast om kennis op te doen uit ervaring, door middel van het opstellen van hypotheses en deze te toetsen. Dit gebeurt bij de natuurwetenschappen en bij de psychologie vaak door middel van experimenten.

## Indeling

Volgens Adriaan de Groot bestaat de empirische cyclus uit een reeks stappen, die indien nodig meerdere keren herhaald kunnen worden:
* observatie: het waarnemen en verzamelen van empirische feiten
* inductie: het formuleren van een algemene veronderstelling op basis van observaties; van specifiek naar algemeen
* deductie: formuleren van specifieke toetsbare hypotheses; van algemeen naar specifiek (van theorie naar hypothese)
* toetsen: het toetsen van de hypothese door middel van een experiment
* evaluatie: de resultaten van het experiment waarnemen en evalueren door middel van falsificatie of verificatie
Indien deze stappen nog niet tot het verwachte of tot een onvolledig resultaat leiden, kan men de hypothese bijstellen en een nieuw experiment uitvoeren. Zo wordt de cyclus vaak een aantal keren herhaald om tot een volledige conclusie te komen.

## Literatuur

* Adriaan de Groot, Methodologie. Grondslagen van onderzoek en denken in de gedragswetenschappen, 1961
* Rens Bod, Een wereld vol patronen. De geschiedenis van kennis, 2019
# Hans Gruys

Johanna Dorothea (Hans) Gruys (Ginneken en Bavel, 18 november 1903 – Apeldoorn, 24 december 1989) was een Nederlands violiste en zangeres. Haar stembereik was mezzosopraan, alt
Ze is dochter van militair (Eerste luitenant infanterie Oost-Indisch leger) Pieter Gerrit Gruijs en Suzanne Kruseman. Ze was getrouwd met Jacob van Lier; ze overleed een half jaar na haar man.
Zij toonde al vroeg haar muzikale kwaliteiten. Ze zong op vijfjarige leeftijd in een koor en pakte toen ook al de viool en de piano op. Ze speelde voor voor de bekende violist Louis Zimmermann en die raadde aan zo snel mogelijk te beginnen met de serieuze vioolstudie. Dat zagen haar ouders niet zitten, ze moest eerst haar driejarige HBS afmaken. In 1919 kon ze dan toch beginnen aan de opleiding aan het Haags Conservatorium. Ze kreeg les van André Spoor (violist van Concertgebouworkest en Residentieorkest) en Johan Wagenaar (muziekleer). In 1921 haalde ze aldaar haar onderwijsdiploma en ging aan de slag als vioollerares in Breda, onderhand verder studerend. In 1923 slaagde ze voor haar solistenexamen en een jaar later trok ze naar Amsterdam. Dit keer om haar stem te oefenen bij Jacoba Dhont, waarbij ze in 1925 ook weer een solodiploma haalde. Verdere studies volgden bij Jac. van Kempen en Ferdinand Helmann.
Ze ging door als zangeres, maar bleef het vioolspel beoefenen tijdens lesgeven en uitvoeringen op het gebied van kamermuziek. Als zangeres trok ze de wereld rond en gaf bijvoorbeeld concerten in Nederlands-Indië (ze woonde daar ook enige tijd). In 1946 maakte ze studiereis naar Australië (trouwde daar met haar man) en bracht vervolgens Muziekonderwijs op de scholen in Australië als rapportage uit. Ze werd bekend als concertzangeres, waarbij ze nieuw repertoire niet schuwde getuige de zeven concerten die ze tussen 1930 en 1939 gaf met het Concertgebouworkest met werken van onder andere Maurice Ravel, Claude Debussy. Ze zong ook veelvuldig Nederlands repertoire. Zo zong ze een aantal liederen van Alphons Diepenbrock. Hendrik Andriessen droeg zijn Trois pastorales aan haar op. Voor de nieuwe muziek was ze soms op de podia van de International Society for Contemporary Music (ISCM) te vinden. Op latere leeftijd werd ze geplaagd door doofheid.
Zij publiceerde over zangtechniek en -pedagogiek in diverse muziektijdschriften, waaronder muziekblad Symphonia. Haar archief is te raadplegen in de Collecties Nederlands Muziek Instituut in het Haags Gemeentearchief.
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 147 van de aanvulling
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 4, pagina 107
* Dutch Diva’s
* NRC Handelsblad, 29 december 1989, rouwadvertentie
* "Persoonlijkheden in het Koninkrijk der Nederland in woord en beeld" voor enkele aanvullingen
# Jennings Lang

Jennings Lang was een Amerikaanse filmproducent. Hij schreef ook enkele scenario's en acteerde in een aantal films.

## Filmproducer

* Tell Them Willie Boy Is Here (1969)
* Act of the Heart (1970)
* The Beguiled (1971)
* They Might Be Giants (1971)
* Play Misty for Me (1971)
* Slaughterhouse-Five (1972)
* The Great Northfield Minnesota Raid (1972)
* Pete 'n' Tillie (1972)
* High Plains Drifter (1973)
* Charley Varrick (1973)
* Breezy (1973)
* Airport 1975 (1974)
* Earthquake (1974)
* The Front Page (1974)
* Swashbuckler (1976)
* Airport '77 (1977)
* Rollercoaster (1977)
* House Calls (1978)
* Nunzio (1978)
* The Concorde ... Airport '79 (1979)
* House Calls (1979, TV serie)
* The Nude Bomb (1980)
* Little Miss Marker (1980)
* Masada (1981, TV miniserie)
* The Sting II (1983)
* Stick (1985)
# BMW R32

De BMW R 32 uit 1923 was de eerste motorfiets die officieel onder de naam "BMW" werd geproduceerd.

## Voorgeschiedenis

Al in 1921 en 1922 hadden de toenmalige Bayerische Flugzeugwerke motorfietsen gemaakt: de Flink, een 147 cc tweetakt en de Helios. Deze laatste had een 494cc zijklepboxermotor, die dwars in het frame was gemonteerd. Op zich was deze M2B15-motor, die spoedig de bijnaam "Bayernmotor" zou verwerven, een vooruitstrevende motor, waarvan het hele kleppenmechanisme inclusief de kleppen zelf al ingekapseld was. De dwarse plaatsing leverde echter koelproblemen op. De motor was ontwikkeld door Martin Stolle en werd o.a. ook door Victoria als inbouwmotor toegepast.

## R 32

* De zwarte lak met witte biezen van de R32 werd tot 1973 gebruikt, en nog in 2011 toegepast op de R 1200 R Classic
* De asaandrijving van de R32 had nog een buitenliggend kroonwiel
In 1923 kreeg Max Friz van Generaldirektor Franz Josef Popp de opdracht de Helios-motorfiets te verbeteren. Hij verwierp de "dwarse" inbouw van de motor en besloot deze 90° in het frame te draaien, waardoor hij langsgeplaatst werd en beide cilinders evenredige rijwindkoeling kregen. Het starre buisframe vormde een rechte verbinding tussen het balhoofd en de achteras. Aan de voorzijde was een schommelvoorvork met bladvering toegepast, de achterkant was niet geveerd. Door de toepassing van een aandrijfas ontstond een - zeker voor die tijd - zeer onderhoudsvriendelijke motorfiets. Ook was er al druksmering aan boord, waardoor de berijder niet steeds met een handpomp olie in de motor hoefde te pompen. De motor kreeg ook een nieuwe naam: M2B33. Men besloot dat dit de eerste motorfiets zou worden die de bedrijfsnaam waardig was. Die bedrijfsnaam "BMW" had aandeelhouder Camillo Castiglioni in 1922 meegenomen van de Rapp Motorenwerke GmbH, die sinds 1917 "BMW" hadden geheten.
Hiermee ontstond een motorconfiguratie (langsgeplaatste luchtgekoelde tweecilinderboxermotor met asaandrijving) die BMW tot op de dag van vandaag aanhoudt. Ook de zwarte kleur met witte biezen zou tot in de jaren tachtig als huisstijl van het merk toegepast worden.
De R 32 werd voorgesteld op de Salon Automobile in Parijs. De internationale pers was het erover eens dat de machine zijn tijd ver vooruit was. Franz Bieber won in 1924 met een standaard R 32 verschillende Duitse wegraces, waaronder de kampioensrace op het Schleizer Dreieck. Om de sportsuccessen vast te houden ontwikkelde BMW de R 37 met een kopklepmotor. De R 32 werd in 1926 opgevolgd door de R 42. Er waren toen 3.100 machines geproduceerd.
* Moto 73
* Motor Magazine
* BMBIKES BMW R 32 Specifications
# Scotiabank Arena

De Scotiabank Arena (voorheen Air Canada Centre) is een sportstadion in Toronto in Canada dat gebruikt wordt voor basketbal, ijshockey en andere indoorsporten. Met een maximale capaciteit van 19.800 mensen, behoort het tot de vijf grootste arena's van Canada. In 2018 was het de drukstbezochte arena van Canada, en de dertiende wereldwijd.
Het is het thuisstadion voor het professionele basketbalteam de Toronto Raptors dat in een divisie van de National Basketball Association (NBA) speelt, en ook van het professionale ijshockeyteam de Toronto Maple Leafs, dat in de National Hockey League (NHL) speelt.
Het stadion wordt ook gebruikt voor popconcerten en dergelijke evenementen. Onder meer Drake, Elton John, Travis Scott, Ricky Martin, Shania Twain, Dua Lipa, Post Malone, Ariana Grande en Harry Styles traden al meermaals op in de arena.

## Externe link

* Website Scotiabank Arena
* ↑ https://data.pollstar.com/chart/2019/01/2018YearEndWorldwideTicketSalesTop200ArenaVenues_705.pdf
# Operatie Bodenplatte

Operatie Bodenplatte (Duits: Unternehmen Bodenplatte) was een luchtaanval door ongeveer 1.100 jachtvliegtuigen van de Duitse Luftwaffe op geallieerde vliegvelden in Nederland, België, Luxemburg en Noord-Frankrijk in de vroege ochtend van 1 januari 1945. Het doel was om vijandelijke vliegvelden, hangars en vliegtuigen dicht bij het front van het Ardennenoffensief uit te schakelen om de last op de Wehrmacht te verlichten.
Hoewel er 495 geallieerde vliegtuigen werden vernietigd of beschadigd, vielen de resultaten tegen door hoge eigen verliezen, waaronder ervaren piloten en 292 Duitse vliegtuigen. De Luftwaffe kon de verliezen veel moeilijker aanvullen dan de geallieerden en de numerieke verhouding wijzigde sterk in het nadeel van de Duitsers. Dit versnelde de ondergang van de Luftwaffe aanzienlijk en het werd hun laatste massale aanval in de oorlog.
De operatie werd in het grootste geheim voorbereid, wat een zware tol eiste. Piloten werden pas vlak voor vertrek geïnformeerd over hun doelen en veel Duitse toestellen werden neergehaald door eigen luchtafweer omdat de bemanning van het Duitse afweergeschut niet was geïnformeerd. Ook vlogen hele eskaders in het geconcentreerde afweervuur dat de geallieerden op de invliegroutes van de V-wapens hadden opgesteld, omdat sommige doelen samenvielen met die van de V-wapens. Hierdoor verloor de Luftwaffe veel vliegtuigen.
* ↑ Van den Hoek, K.A., De Tweede Wereldoorlog, deel Het Ardennen Offensief, Lekturama-Rotterdam, 1978, pag. 92
* ↑ Hartog, L.G., Bericht van de Tweede Wereldoorlog, deel 14, Amsterdam, Uitgeverij Amsterdam Boek, 1970-1975, pag. 2265
# A7 (Roemenië)

De A7 of Autostradă Moldova is een snelweg in aanleg in Roemenië, die Moldavië en het oosten van Roemenië zal verbinden met Ploiești en Boekarest. De snelweg zal lopen tussen Albița, Focșani en Ploiești. De totale lengte van de snelweg zal 316 kilometer zijn. Op 2 december 2020 werd 16,3 kilometer opengesteld tussen Bacău-Sud en Bacău-Nord, op 6 november 2024 8 kilometer tussen Mândrești Munteni en Focșani Nord en op 20 november 2024 32 kilometer tussen Buzău en Râmnicu Sărat. Op 20 december 2024 werd 38 kilometer geopend van de A7 tussen Râmnicu Sărat en Focșani.
* ↑ Economica
* ↑ Econmedia
* ↑ Adevarul
# Willem van Honthorst

Willem (van) Honthorst (Utrecht, 1594 – aldaar, 19 februari 1666) was een Nederlands kunstschilder. Hij was een broer van Gerard van Honthorst.
Willem van Honthorst was een leerling van Abraham Bloemaert en van zijn vader, die decoratieschilder was. Ook zijn oudere broer droeg bij aan zijn opleiding. Hij woonde geruime tijd in Den Haag, waar hij in 1643 trouwde.
In 1646 ging hij naar Berlijn, waar hij hofschilder werd van Louise Henriëtte van Nassau, de oudste dochter van Frederik Hendrik van Oranje en Amalia van Solms en echtgenote van Frederik Willem I van Brandenburg. Hij verbleef hier tot 1664, waarna hij terugkeerde naar Utrecht.
Zijn schilderstijl sluit geheel aan bij die van zijn broer, wat tot gevolg had dat veel van zijn werk aanvankelijk aan Gerard werd toegeschreven. Hij vervaardigde vele portretten van vooraanstaande personen, onder wie Frederik Hendrik, Louise Henriëtte en Willem II van Oranje.
# Willem van de Voorde

Willem Albert Gerard baron van de Voorde (21 juli 1964) is een Belgisch diplomaat.

## Levensloop

Willem van de Voorde studeerde wijsbegeerte aan de Universitaire Faculteiten Sint-Aloysius in Brussel (1984), rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven (1988) en de London School of Economics en politieke wetenschappen aan de Université libre de Bruxelles (1990). In 2007 voltooide hij de opleiding Management of Change aan de GLOBIS Management School in Tokio.
In 1991 trad hij na een stage in dienst van Buitenlandse Zaken. In 1991 werd hij attaché op de permanente vertegenwoordiging bij de Europese Unie. Van 1994 tot 2000 was hij secretaris van koningin Paola. Van de Voorde was van 2000 tot 2004 ministerraad op de ambassade in Berlijn en van 2004 tot 2008 in Tokio. Vervolgens keerde hij terug naar België en werd één van de directeurs op het directoraat-generaal Europese Zaken van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (2008-2011). Daarna was hij adjunct-kabinetschef van minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (2011-2014). In 2014 werd hij ambassadeur in Wenen, tevens geaccrediteerd in Bosnië-Herzegovina en de VN-organisaties in Wenen en vanaf 2015 ook in Slovenië en Slowakije. Van 2018 tot 2020 was hij ambassadeur in Berlijn en sinds 2020 is van de Voorde permanent vertegenwoordiger bij de Europese Unie.
Van de Voorde spreekt Nederlands, Duits, Engels en Frans en heeft een basiskennis van het Japans.
* ↑ (de) Willem van de Voorde ist neuer Botschafter des Königreichs Belgien in Berlin, Europäische Bewegung Deutschland, 25 september 2018.
* ↑ Ambassadeur Willem van de Voorde start als nieuwe Permanent Vertegenwoordiger van België bij de Europese Unie, Permanente Vertegenwoordiging van België in de Europese Unie, 21 januari 2020.
# William Addison Dwiggins

William Addison Dwiggins (Martinsville (Ohio), 19 juni 1880 – Hingham (Massachusetts), 25 december 1956) was een Amerikaans letterontwerper, typograaf, illustrator, kalligraaf en poppenspeler. Hij wordt beschouwd als de belangrijkste Amerikaanse grafisch ontwerper van de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij was trouwens in de Verenigde Staten de eerste die zichzelf omschreef als grafisch ontwerper.

## Biografie

Dwiggins studeerde aan de Frank Holme School of Illustration in Chicago bij Frederic W. Goudy en werkte vanaf 1906 in de reclame en kalligrafie. Hij was directeur van Harvard University Press in 1917-1918 en legde zich daarna vooral toe op lettertype- en boekontwerpen. Hij werkte voor de Mergenthaler Linotype Company, de Yale University Press en de uitgeverij Alfred A. Knopf, waarvoor hij de huisstijl (met het borzoi-embleem) mee hielp uitwerken.
Hij maakte ontwerpen voor meer dan 300 Knopf-uitgaven. In elk boek dat hij ontwierp stond in de colofon een korte geschiedenis van het gebruikte lettertype.
Voor Linotype ontwierp hij onder meer de lettertypes Electra, Eldorado, Metro en Caledonia.
Dwiggins illustreerde ook een aantal boeken (o.m. de uitgave van Strange case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde van Robert Louis Stevenson bij Random House in 1929, en Gargantua and Pantagruel van François Rabelais, in 5 delen bij The Limited Editions Club in 1936) en schreef zelf Layout in Advertising (1928), Marionette in Motion (1939, over het poppenspel) en Millennium 1 (1945, een sciencefictionverhaal verschenen bij Knopf).
Dwiggins maakte zelf marionetten; zijn collectie, samen met zijn archief bestaande uit boeken, lettertypes, grafiek, kalligrafie en meubels, bevindt zich in het Rare Books and Manuscripts Department van de Boston Public Library (BPL). Dorothy Abbe, die jarenlang bij Dwiggins studeerde en werkte, heeft het grootste deel van de collectie aan de BPL geschonken. Zij schreef ook verscheidene werken over leven en werk van Dwiggins.
# Paul Terlinden

Paul François Marie Joseph baron Terlinden (Gent, 4 oktober 1858 - Sint-Gillis, 11 april 1935) was een Belgisch advocaat, volksvertegenwoordiger en burgemeester.

## Biografie
### Familie

Jonkheer Paul Terlinden behoorde tot de uitgebreide Gentse, daarna Brussels-Leuvense familie Terlinden. Hij was een zoon van jhr. Charles Terlinden, Kamervoorzitter bij het hof van beroep in Brussel, en Marie Blanquaert. Hij was een broer van burggraaf Georges Terlinden, procureur-generaal bij het Hof van Cassatie, een oom van burggraaf Charles-Alexis Terlinden, historicus en hoogleraar, en een neef van Jules Terlinden, militair en senator.
Hij trouwde in 1883 in Sint-Gillis met Valentine Bosquet (1862-1941), kleindochter van Adolphe Bosquet, advocaat bij het Hof van Cassatie. Ze kregen drie zoons en twee dochters. De tak is in mannelijke lijn uitgestorven.
In 1927 verkreeg hij de bij eerstgeboorte overdraagbare baronstitel.

### Loopbaan

Terlinden promoveerde tot doctor in de rechten en werd advocaat. In 1884 werd hij gemeenteraadslid en burgemeester van Rixensart en bleef dit tot in 1921.
In november 1918 werd hij katholiek volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Nijvel, in opvolging van de tijdens de oorlog overleden Émile de Lalieux de La Rocq. Hij vervulde het mandaat tot aan de eerste naoorlogse wetgevende verkiezingen van november 1919.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte zijn vrouw als verpleegster in militaire hospitalen achter de frontlijn. Hij bleef in Rixensart en lenigde er noden met eigen penningen. In 1917 werd hij door de Duitsers aangehouden.
Hij was ook regisseur van de familiedomeinen de Merode en woonde in een van de kastelen van deze familie.
In Rixensart is er de Avenue Paul Terlinden.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, Standaard, 1972.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1999, Brussel, 1999.
* Humbert DE MARNIX DE SAINTE ALDEGONDE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 2013, Brussel, 2013.
# William Goldenberg

William Goldenberg (Philadelphia, 2 november 1959) is een Amerikaanse filmmonteur. Hij won een Oscar voor zijn montage van Argo (2012) en is vooral bekend van zijn samenwerkingen met regisseur Michael Mann.

## Biografie

William Goldenberg werd in 1959 geboren in Philadelphia, Pennsylvania. Hij behaalde in 1982 een bachelordiploma aan Temple University.
Goldenberg startte zijn carrière in 1983 als assistent-monteur. Hij werkte verscheidene jaren onder de hoede van Michael Kahn en Dede Allen. Zo assisteerde hij Kahn tijdens het montageproces van onder meer Hook (1991) en Alive (1993). In 1995 werd hij genomineerd voor een Emmy Award voor zijn montage van de televisiefilm Citizen X.
Midden jaren 1990 werkte Goldenberg voor het eerst samen met regisseur Michael Mann. Hij monteerde toen samen met Pasquale Buba, Dov Hoenig en Tom Rolf de misdaadfilm Heat (1995). Enkele jaren maakte hij ook deel uit van het montageteam van de Mann-films The Insider (1999) en Ali (2001). Voor The Insider werd Goldenberg samen met collega's Paul Rubell en David Rosenbloom genomineerd voor een Oscar. In 2006 monteerde Goldenberg ook Miami Vice van Mann.
Verder monteerde hij ook bekende films als Seabiscuit (2003), National Treasure (2004), Gone Baby Gone (2007) en Transformers: Dark of the Moon (2011). In februari 2013 won Goldenberg een Oscar voor de montage van Argo (2012). Hij was in hetzelfde jaar ook genomineerd voor zijn werk aan Zero Dark Thirty (2012).
Sinds 2008 is hij ook lid van de American Cinema Editors (ACE).

## Prijzen en nominaties
### Academy Award

* Beste montage – The Insider (1999) (genomineerd)
* Beste montage – Seabiscuit (2003) (genomineerd)
* Beste montage – Zero Dark Thirty (2013) (genomineerd)
* Beste montage – Argo (2013) (gewonnen)
* Beste montage – The Imitation Game (2015) (genomineerd)

### BAFTA Award

* Beste montage – Zero Dark Thirty (2013) (genomineerd)
* Beste montage – Argo (2013) (gewonnen)
* Beste montage – The Imitation Game (2015) (genomineerd)

## Filmografie
### Film

| Alive (1993) The Puppet Masters (1994) Heat (1995) The Long Kiss Goodnight (1996) Pleasantville (1998) The Insider (1999) Coyote Ugly (2000) Ali (2001) Kangaroo Jack (2003) Seabiscuit (2003) National Treasure (2004) Domino (2005) Miami Vice (2006) Gone Baby Gone (2007) National Treasure: Book of Secrets (2007) | Confessions of a Shopaholic (2009) The Sorcerer's Apprentice (2010) Transformers: Dark of the Moon (2011) Argo (2012) Zero Dark Thirty (2012) Transformers: Age of Extinction (2014) The Imitation Game (2014) Unbroken (2014) Concussion (2015) Live by Night (2016) Detroit (2017) 22 July (2018) 6 Underground (2019) News of the World (2020) The Outfit (2022) |

### Televisie

* Citizen X (1995) (tv-film)
* Body Language (1995) (tv-film)
* Over There (2005) (1 aflevering)

## Externe link

* (en) William Goldenberg in de Internet Movie Database
* ↑ Oscar winner credits award to Philly work ethic Philly.com, 5 maart 2013
* 1 2 Temple alumnus wins Oscar for film editing Temple University, 25 februari 2013
* ↑ NCE Masterclass met Oscar-winnende editor William Goldenberg, ACE Filmfestival.nl