OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maya Fridman

Maya Fridman (Moskou, 7 november 1989) is een Russische celliste, zangeres en componiste. Ze woont en werkt in Nederland.

## Opleiding

Maya Fridman studeerde in Moskou aan de Moscow State College of Music en daarna aan het Conservatorium van Amsterdam bij Dmitry Ferschtman, waar ze cum laude afstudeerde.

## Loopbaan

Fridman werkte samen met verschillende muzikanten en gezelschappen, waaronder Maarten van Veen, Merel Vercammen, Faun, Farid Sheek, Asko❘Schönberg en het Noord Nederlands Toneel.
Ze stond op diverse grote podia en festivals, waaronder het Koninklijk Concertgebouw, Muziekgebouw aan 't IJ, TivoliVredenburg, Concertgebouw De Vereeniging, Into The Great Wide Open en het Grachtenfestival. Maya Fridman was artist in residence bij TivoliVredenburg en bij November Music. Sinds 2020 vormt Maya Fridman Dareyn met onder andere Emine Bostanci (kemenche). Dareyn trad onder andere op tijdens het Grachtenfestival, Music Meeting, November Music en het Festival Europäische Kirchenmusik.
Sinds de Russische invasie van Oekraïne in 2022 organiseerde Maya Fridman benefietconcerten voor Oekraïne. Zo was ze in maart 2022, samen met de Oekraïense pianiste Anna Fedorova, een van de initiatiefnemers voor het Concert for Peace in het Concertgebouw. In de documentaire United We Stand volgde regisseur David van Tijn Fridman tijdens haar inspanningen om geld in te zamelen voor Oekraïne.
Fridman is Artist & Repertoire Manager bij platenlabel TRPTK.

## Erkenning en waardering

Maya Fridman won diverse prijzen in haar loopbaan. Zo won ze in 2019 de Dutch Classical Talent Award. In 2018 werd ze genomineerd voor de Grachtenfestivalprijs.
Haar albums en optredens werden positief besproken in verschillende media, waaronder de Volkskrant, Het Parool, en Luister. De Volkskrant nam haar album Canto d’inizio e fine op in de lijst van beste albums van 2019. De Volkskrant schreef dat Fridman "een bijzonder communicatieve manier van spelen" heeft: "melancholiek, en soms zielkervend". Luister gaf Fridmans album Red Velvet een 10: "Ze speelt altijd alsof haar leven ervan afhangt en spreidt een enorme doorleefdheid ten toon."

## Discografie

| Artiest | Titel | Jaartal |
| Maya Fridman & Daniël Kool | The Invisible Link | 2015 |
| Aeon Trio | Elegy | 2017 |
| Maya Fridman | Red Velvet | 2017 |
| Maya Fridman & Artem Belogurov | The Fiery Angel | 2018 |
| Arezoo Rezvani, Farid Sheek & Maya Fridman | The scent of Persia | 2018 |
| Maya Fridman | Shalygin: Canti d'Inizio e Fine | 2019 |
| Maya Fridman | REIÐ | 2019 |
| Merel Vercammen & Maya Fridman | Silent City | 2020 |
| Helena Basilova, Konstantyn Napolov & Maya Fridman | Obscure Atlas | 2021 |
| Maya Fridman & Marion von Tilzer | Ten Songs of Change | 2021 |
| Maya Fridman & Noord Nederlands Orkest | De Graaff: The Forest in April | 2021 |
| Maya Fridman & Maarten van Veen | Nuït | 2022 |
| Maya Fridman | The Power of Indifference | 2023 |
| Dareyn | Ghost Secrets | 2024 |
# We love gotong royong

We love gotong royong is een lettermonument in Lelydorp dat verwijst naar de Javaanse samenwerkings- en ontwikkelingsfilosofie gotong royong. Het is een beeldmerk van I ❤️ gotong royong. Het bestaat grote letters en een groot hart dat love uitbeeldt. Het is tot stand gekomen door de gemeenschap zelf, oftewel langs het gotongroyong-principe.
Het werd in 2022 onthuld in de wijk Dian Dessa die vanaf de Indira Gandhiweg via de Palisadenweg bereikbaar is. De wijk is een initiatief van de stichting Dian Dessa. De stichting bestond het eerst en is de aanvrager van de bouwgronden op de plek waar vervolgens de wijk werd gebouwd. Gezamenlijk werd het bos gekapt en de wegen en nutsvoorzieningen aangelegd.
Het lettermonument bevindt zich naast het Gotong Royong Monument, dat in 2016 werd onthuld.
# Josef Boey

Josef Boey (Antwerpen, 16 mei 1934 – Vosselaar, 28 februari 2016) was een Belgisch schaker, hij speelde bij voorkeur correspondentieschaak. In 1973 werd hij international meester ICCF en in 1975 grootmeester ICCF. Hij werd tweemaal jeugdkampioen en driemaal kampioen van België en hij heeft verscheidene keren in de Schaakolympiade meegespeeld (onder andere in Moskou 1956, Varna 1962, Havana 1966, Lugano 1968, Siegen 1970 en Skopje 1972). In 1972 eindigde hij als tweede in het wereldkampioenschap ICCF na Jacob Estrin maar voor Vladimir Zagorovsky.
Hij werkte heel zijn leven bij Janssen Pharmaceutica en huwde in 1965.
Schaakclub Boey Temse is naar hem genoemd en hij was daar ook erelid. Daarnaast was ook nog lid van schaakclub Turnhout.

## Openingen

Josef Boey opende vaak met de zet 1.e4 en speelde graag het Spaans en het Siciliaans. Hij was een kenner van het Jänischgambiet en de Tsjigorin-opening waar hij enkele belangrijke vernieuwingen vond.

## Overleden

Hij overleed op 81-jarige leeftijd in woon-zorgcentrum Hof ter Dennen in Vosselaar.
# Lymfangitis

Lymfangitis is een ontsteking van lymfevaten, meestal bij infectie en ontsteking van huidwonden. Zichtbaar als rode streeptekeningen in de huid. Veel voorkomende veroorzakers van lymfangitis bij de mens zijn Streptococcus pyogenes en stafylokokken.
Lymfangitis moet soms behandeld worden met antibiotica aangezien ernstig verlopende lymfangitis sepsis (ook wel "bloedvergiftiging" genoemd) tot gevolg kan hebben. Daarnaast is het goed schoonmaken en -houden van de wond van belang.
# Châtillon-Coligny

Châtillon-Coligny is een gemeente in het Franse departement Loiret (regio Centre-Val de Loire). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Montargis. Châtillon-Coligny telde op 1 januari 2021 1.862 inwoners.

## Geschiedenis

De plaats ontstond op een rotsachtige heuvel boven de Loing en de Milleron. Mogelijk was hier al bewoning in de Gallische tijd, maar Châtillon werd pas voor het eerst vermeld in de 12e eeuw als bezit van de graven van Champagne. Étienne de Champagne, graaf van Sancerre, bouwde hier een donjon. De stad en haar kasteel werden verwoest tijdens de Honderdjarige Oorlog. De stad werd nadien heropgebouwd in de riviervlakte. In 1437 kwam Châtillon door huwelijk in het bezit van Guillaume II de Coligny en de stad zou gedurende twee eeuwen in handen blijven van het geslacht Coligny. Zij lieten het kasteel op de heuvel verfraaien in renaissancestijl. Het kasteel werd grotendeels afgebroken na de Franse Revolutie.
In de 17e eeuw werd het Canal de Briare aangelegd om de Seine met de Loire te verbinden.

## Geografie

De oppervlakte van Châtillon-Coligny bedroeg op 1 januari 2021 25,53 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 72,9 inwoners per km².
Het centrum ligt bij de samenvloeiing van de Loing en de Milleron en op de grens van de landstreken Gâtinais en La Puisaye.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Bezienswaardigheden

De oude stad heeft deels haar middeleeuws uiterlijk bewaard en wordt doorsneden door kleine kanalen. Bezienswaardigheden zijn de kerk Saint-Pierre-et-Saint-Paul, waarvan de oudste delen 14e-eeuws zijn, en de resten van het kasteel. Ook het Canal de Briare met zijn jaagpaden is bezienswaardig. Op het kanaal ligt de sluis van Briquemault en de rivierhaven van La Lancière.
Het Musée d'Arts, d'Histoire et d'Archéologie is gevestigd in het Hôtel-Dieu, het voormalige ziekenhuis. Dit museum is erkend als Musée de France. In de gemeente ligt ook het Auto sport Museum dat een grote collectie sportauto's bezit.

### Afbeeldingen

* Donjon (einde 12e eeuw), overblijfsel van het kasteel van Châtillon
* Kerk Saint-Pierre-et-Saint-Paul; de kerktoren is gebouwd op de basis van een 14e-eeuwse wachttoren
* Hôtel-Dieu, Musée d'Arts, d'Histoire et d'Archéologie
* Maison de l'Enfer, huis waar de protestanten verzamelden tijdens de Hugenotenoorlogen
* Maison du Paradis, huis waar de katholieken verzamelden tijdens de Hugenotenoorlogen
* Grenier à Sel, huis waar de gabelle of zoutbelasting werd geïnd
* Toren van de vroegere stadsomwalling
* Sluis van Briquemault op het Canal de Briare

## Geboren

* Gaspard de Coligny (1519-1572), heer van Châtillon, admiraal van Frankrijk en protestants leider
* François de Coligny d'Andelot (1521-1569), protestants leider
* Louise de Coligny (1555-1620), vierde echtgenote van prins Willem I
* Antoine César Becquerel (1788-1878), natuurkundige

## Overleden

* Gerrit Vreken (1923-2013), Nederlands voetballer
# Sint-Janskerk (Roosendaal)

De Sint-Janskerk, voluit Sint-Jan de Doperkerk, is een voormalige rooms-katholieke kerk aan de Markt in Roosendaal in de provincie Noord-Brabant. Het Raadhuis van Roosendaal ligt dichtbij.

## Geschiedenis

Roosendaal was aanvankelijk afhankelijk van de parochie Nispen. In 1268 werd er een kapel gebouwd die in het 3e kwart van de 15e eeuw werd vervangen door een nieuwe kerk. In 1510 werd deze tot parochiekerk verheven, gewijd aan Sint-Jan. Evenals de parochie Nispen, berustte het patronaatsrecht van de Roosendaalse parochie bij de Abdij van Tongerlo. Gedurende het laatste kwart van de 16e eeuw, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, werd de kerk diverse malen zwaar beschadigd door brand en plundering. In 1648 werd de kerk genaast door de protestanten en moesten de katholieken hun toevlucht zoeken tot een schuilkerk. In 1792 krijgt men toestemming de Sint Jan te herbouwen. De kerk was echter danig vervallen, zo werd het westelijke deel van de kerk in de 17e eeuw reeds goeddeels gesloopt. De kerk werd bovendien door de katholieken te klein bevonden. Daarom werd ze gesloopt en vervangen door een waterstaatskerk. Enkel de toren bleef bestaan, en de nieuwe kerk werd er tegenaan gebouwd. In 1839 werd de kerk geconsacreerd. De schuilkerk werd omgebouwd tot gasthuis.
De norbertijnen van de Abdij van Tongerlo hebben tot 1971 priesters geleverd aan de parochie. Pas in 1979 werd de parochie formeel overgedragen aan het Bisdom Breda.

## Gebouw

De kerk is gebouwd in neoclassicistische stijl en werd ontworpen door de Antwerpse architect J. Franssen. Het gebouw werd in 1839 ingewijd. Ze heeft aan de voorkant een toren met een hoogte van 57,1 meter. De kern van de toren dateert waarschijnlijk uit het laatste kwart van de 15e eeuw, maar is sindsdien enkele malen gewijzigd. Zo werd ze in de 16e eeuw ommanteld en voorzien van een spits, die op zijn beurt in 1839 werd vervangen door een open achtkante koepel.
Het interieur van de kerk wordt gedekt door een in stucwerk uitgevoerd tongewelf. De drie beuken worden door pilaren ondersteund. De kerk heeft een hardstenen doopvont met gouden deksel en hardhouten banken en biechtstoelen. De twee koperen kandelaars dateren uit de 2e helft van de 15e eeuw en werden vervaardigd in het Rijnland. Een aantal barokke heiligenbeelden uit de 1e helft van de 18e eeuw zijn afkomstig uit de Abdij van Tongerlo, evenals de houten zij-altaren. Deze bevatten neobarokke beelden uit 1840 door Jan Baptist van Hool. Samen met C.J. Rogier was Van Hool ook verantwoordelijk voor de neobarokke preekstoel, biechtstoelen, orgelkast en hoofdaltaar.
Het Heilig Hartbeeld dat in 1921 bij de kerk werd geplaatst, verhuisde in 1969 naar de Heilig Hartkerk.
De Sint-Janskerk werd in 2001 aan de eredienst onttrokken en tot cultureel centrum verbouwd. De toren, kerk en pastorie zijn benoemd tot rijksmonumenten.
# Sint-Antonius van Paduakerk (Roosendaal)

De Sint-Antonius van Paduakerk was een parochiekerk in de Noord-Brabantse plaats Roosendaal. De kerk was gelegen aan de Brugstraat 26.

## Geschiedenis

Door uitbreiding van Roosendaal in de richting van het Station Roosendaal werd een tweede parochie noodzakelijk. In 1903 kwam de kerk gereed. Het was een grote neogotische kerk met een massieve vieringtoren die een hoogte van 60 meter mat en daarmee de hoogste toren van Roosendaal was. De vieringtoren werd door vier hoektorentjes geflankeerd. Ook het voorportaal werd door twee torentjes geflankeerd. Architect was H.J. Vergouwen.
In 1970 werd de kerk onttrokken aan de eredienst wegens afnemend kerkbezoek. Het gebouw stond hierna een aantal jaar leeg, totdat het in 1977 werd gesloopt. De Mariakapel uit 1952 bleef behouden.
Op de plaats van de kerk kwam een appartementencomplex.
* ReliWiki
* Wierook, wijwater en worstenbrood
* idem, 25-jarig jubileum
# Gary Northfield

Gary Northfield is een Brits stripauteur en schrijver van kinderboeken. Zijn beroemdste werken zijn de strips over Derek the Sheep voor het stripblad The Beano en de kinderboekenserie rond Julius Zebra, die hij ook zelf illustreerde.
Ook tekende hij het stripalbum De verschrikkelijke verhalen van de minidino's.

## Julius Zebra-boeken

* Rollebollen met de Romeinen (2017)
* Bonje met de Britten (2017)
* Ellende met de Egyptenaren (2017)
* Gedonder met de Grieken (2018)
* Gigagrappig moppenboek (2020)
* Hoe word ik een gladiator? (2021)
* ↑ Virtual International Authority File; geraadpleegd op: 25 mei 2018; VIAF-identificatiecode: 233136117.
* ↑ CONOR.SI; geraadpleegd op: 9 oktober 2017; genoemd als: Gary Northfield; CONOR.SI-identificatiecode: 299876451.
* Bibliothèque nationale de France: cb156770559 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1084130327
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6789 7660
* Library of Congress Control Number: nb2009027126
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mzk2014804108
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987012370453405171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 357962354
* Système universitaire de documentation: 160676150
* Virtual International Authority File: 1249149198246874940001
* WorldCat (via VIAF): 1249149198246874940001
# Sint-Claraklooster (Poligny)

Het Sint-Claraklooster is een klooster van clarissen in de Franse stad Poligny, in de rue Sainte-Colette, toegewijd aan Clara van Assisi. Het klooster werd in 1415 gesticht door de heilige Coleta. Coleta verbleef er tien jaar. Een reliekschrijn van haar wordt er bewaard.

## Geschiedenis

De bouw van het klooster kwam er dankzij de tussenkomst van Jan zonder Vrees, hertog van Bourgondië, die het domein dat hij in Poligny bezat aan Coleta schonk. Zij stichtte hier haar derde klooster in Franche-Comté, na dat van Besançon en Auxonne. Ze stichtte ook het monasterium Bethlehem in de Belgische stad Gent.
De clarissen moesten tweemaal Poligny ontvluchten. De eerste keer tijdens de Tienjarige Oorlog in Franche-Comté toen Franse troepen het toenmalig Spaanse gebied verwoestten. De stad en het klooster werden in brand gestoken. Een tweede maal hielden de revolutionairen er in 1792 huis. De zusters kwamen in 1820 terug tijdens de Tweede Restauratie. Het klooster zoals het anno 2017 bestaat, werd heropgebouwd op de oude fundamenten. Het kende een aantal aanpassingen, tot in de 20e eeuw.

## Het reliekschrijn

Alhoewel Coleta in Gent overleed wordt het schrijn met haar resten in Poligny bewaard, na omzwervingen in een aantal andere steden. Het werd aan de stad geschonken door Louise Marie van Frankrijk, dochter van koning Lodewijk XV, die zelf kloosterlinge was. In de collegiale Sint-Hippolytus, vlak bij het klooster, is er een glasraam te zien dat de overbrenging van de relieken van Coleta in beeld brengt.

## Maagd en Kind

Dit beeldhouwwerk van Claus van de Werve (zie afbeelding) dat anno 2017 in het Metropolitan Museum of Art in New York wordt bewaard werd op vraag van Margaretha van Beieren, de echtgenote van Jan zonder Vrees in 1415 aan Coleta geschonken, bij de stichting van dit klooster. Hoogstwaarschijnlijk stond het daar. Een kopie ervan is te zien in de nabijgelegen Collegiale Sint-Hippolytus.

## Galerij

* Een claris in het klooster
* De gang naar de trappen van de kapel
* De ingang van de kapel
* Het koor van de kapel
* Een altaar met het schrijn van Coleta in de kapel
* Glasraam in de kerk te Poligny die de overdracht van haar relieken naar Poligny afbeeldt
* Maagd en Kind in New York
# Nieuwe Kerk (Vlissingen)

De Nieuwe Kerk was een protestants kerkgebouw in Vlissingen, gebouwd in 1861 en gesloopt in 1954. Het kerkgebouw stond aan de Wilhelminastraat op de hoek van de Nieuwstraat.

## Geschiedenis

In de 19e eeuw kerkte de Vlissingse Hervormde gemeente in de Grote of Sint-Jacobskerk. Door groei van de gemeente werd besloten om een tweede kerk in gebruik te nemen. Deze nieuwe zaalkerk werd in eclectische stijl opgetrokken. Enkele panden verder richting het noorden stond de voormalige rooms-katholieke Sint-Jacobus de Meerderekerk, toen nog aan de Pottenkaai. Deze kade werd in 1909 gedempt en hernoemd naar Wilhelminastraat. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Nieuwe Kerk beschadigd, en is daarna gerestaureerd. Tijdens de watersnoodramp van 1953 raakte de kerk echter dermate beschadigd dat in 1954 werd besloten om het gebouw af te breken en een nieuwe kerk te bouwen in een nieuwe uitbreidingswijk. Deze nieuwe kerk, de Johanneskerk, werd in 1955 in gebruik genomen.

## Orgel

Het eerste orgel in de Nieuwe Kerk was een kabinetorgel, gebouwd door Pieter Müller in 1767. De voormalige locatie is onbekend, maar in 1861 werd het orgel door ds. L. Merens geschonken aan de Nieuwe Kerk. De plaatsing werd uitgevoerd door firma Batz uit Utrecht. In 1906 werd het orgel verkocht en na een omzwerving staat het nu als koororgel in de Opstandingskerk in Wissenkerke. Het nieuwe orgel werd gebouwd door L. van Dam & Zonen in opdracht van de redersfamilie Blum-De Niet, die het ter ere van hun 25-jarige huwelijksjubileum op 31 juli 1904 schonken aan de gemeente. Tijdens de oorlog werd het orgel, van 1943 tot 1945 opgeslagen, om kans op oorlogsschade te beperken. In 1958 werd het orgel door D.A. Flentrop naar de nieuwe Johanneskerk overgeplaatst. Door de laagte van de kerk paste de originele kas niet in de kerk, zodat alleen het inwendige werd overgeplaatst. In 1996 werd het orgel verplaatst naar de Middelburgse Morgensterkerk. Daar stond het orgel na de sluiting van de kerk te koop totdat het in 2020 werd aangeschaft door de Gereformeerde Gemeente van Berkenwoude.
* ↑ Vlissingen, (voormalige) Nieuwe Kerk. www.orgelsinzeeland.nl. Gearchiveerd op 26 oktober 2021. Geraadpleegd op 9 april 2019.
* ↑ De Pottenkaai: stinkpoel van de stad | De Faam.nl. DeFaam.nl. Gearchiveerd op 14 maart 2021. Geraadpleegd op 9 april 2019.
* ↑ Vlissingen, Wilhelminastraat - Nieuwe Kerk - Reliwiki. reliwiki.nl. Geraadpleegd op 9 april 2019.
* ↑ Wissenkerke, Opstandingskerk. www.orgelsinzeeland.nl. Gearchiveerd op 22 oktober 2021. Geraadpleegd op 9 april 2019.
* ↑ Middelburg, De (voormalige) Morgenster. www.orgelsinzeeland.nl. Gearchiveerd op 20 oktober 2020. Geraadpleegd op 9 april 2019.
# Nieuwe Rus

Nieuwe Rus (Russisch: новый русский, novy roesski) is een stereotypische karikatuur van de nieuwe rijke klasse van zakenmensen in het Rusland van na de Sovjet-Unie. Volgens het stereotype hebben de Nieuwe Russen hun snelle rijkdom verkregen door het gebruik van semi-criminele methoden tijdens Ruslands chaotische omschakeling van een planeconomie naar een open-markt economie in de jaren 1990. De term is mogelijk afgeleid van het Franse nouveau riche (nieuwe rijken). De Nieuwe Russen figureren vaak in een hele generatie van Russische grappen.
Vanwege hun vaak slechts middelmatige opleiding en sociale achtergrond, worden Nieuwe Russen gezien als arrogante nouveau riche en opzichtige lieden, aandacht trekkende consumenten met een slechte smaak. Geld en statussymbolen, vooral juwelen en luxe-auto's, worden prominent tentoongespreid door de Nieuwe Russen. Begin jaren 1990 behoorden ook onder andere mobiele telefoons en purperen zijden jassen tot de prominente kenmerken van het Nieuwe-Russtereotype. Een groot scala aan eliterestaurants en nachtclubs, die hun diensten leveren aan de Nieuw-Russische sociale kring (тусовка; toesovka; samenkomen) is hierdoor onder andere in Moskou ontstaan.
De term impliceert een contrast met de oude Russen, het gewone volk dat niet economisch heeft geprofiteerd van de periode vanaf het einde van het communisme in Rusland.

## Verwante termen

Vanwege de criminele achtergrond die vaak aan het begrip wordt verbonden, wordt de term ook wel in verband gebracht met andere termen uit het criminele milieu als:
* krysja - dak: bescherming door criminelen tegen betaling van smeergeld;
* bratva - broederschap of broeders: nazaten uit het criminele milieu die criminele methoden en geweld gebruiken voor het oplossen van conflicten.
# John Agard

John Agard (Brits-Guiana, 12 juni 1949) is een Guyaans dichter, toneelschrijver en kinderboekenschrijver.

## Levensloop

Agard groeide op in Brits-Guiana. Hij ontwikkelde zijn liefde voor taal door te luisteren naar cricketcommentaar. Op de middelbare school leerde hij Engels, Frans en Latijn en hij schreef zijn eerste poëzie toen hij in het zesde leerjaar zat. Nadat hij afgestudeerd was, onderrichte hij de talen die hij zelf gestudeerd had. Hij werkte in een plaatselijke bibliotheek. Hij hield zich ook bezig als redacteur en schrijver voor de Guyana Sunday Chronicle.
Agards vader verhuisde naar Londen en Agard volgde hem met zijn vrouw, Grace Nichols. Ze gingen wonen in Ironbridge in Shropshire. Hij werkte voor de Britse BBC en voor het Commonwealth Institute in Londen. Hij won een groot aantal prijzen, waaronder de Paul Hamlyn Award voor poëzie in 1997 en de Cholmondeley Award in 2004. Agard was in 2008 ook poet in residence van het National Maritime Museum.
Vandaag de dag woont Agard in East Sussex.
* Bibsys: 90264110
* Biblioteca Nacional de España: XX5618487
* Bibliothèque nationale de France: cb126785487 (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058594628006706
* Gemeinsame Normdatei: 136716768
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6308 2681
* Library of Congress Control Number: n82092155
* MusicBrainz: 0974456c-65ed-4100-bac5-d77fe00a89b4
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 001279563
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0001134
* Nationale bibliotheek van Australië: 35001671
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007450615305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070770999
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A002910647
* Système universitaire de documentation: 050126571
* Trove: 785065
* Virtual International Authority File: 81014871
* WorldCat (via VIAF): 81014871
# Station James Street

James Street is een spoorwegstation van National Rail in Liverpool, Liverpool in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Merseyrail.
* Perrons, 1886
* Perrons, 2013
* Kunstwerk op (het zelden gebruikte) perron 2
# Hansje (strip)

Hansje is een Belgische stripreeks die begonnen is in 1961 met Yves Duval als schrijver en Arthur Berckmans als tekenaar en oorspronkelijk in het weekblad Kuifje is gepubliceerd. De reeks heet in de oorspronkelijke, Franstalige versie Rataplan.
Er zijn in totaal 9 lange verhalen en één kort verhaaltje verschenen. In het twee pagina's tellende korte verhaaltje (De luchtdoop) speelt ook Pechvogel een rol, een andere creatie van Berck.

## Albums

Alle lange verhalen zijn in boekvorm gepubliceerd bij Uitgeverij Lombard, maar in een iets andere volgorde dan in Kuifje: Hansje en de prins van Jitomir zou eigenlijk album 2 moeten zijn. In het laatste album is ook een verhaal van Pechvogel opgenomen. Het korte verhaal verscheen in Kuifje nummer 44 in 1963. In 2016 werd een integraal met alle verhalen van Hansje in zwartwit door uitgeverij Bonte uitgegeven.
| Album | Titel | Uitgever(s) |
| 1 | Hansje en de gouden ibis | Le Lombard |
| 2 | Hansje toreador | Le Lombard, Van der Hout & Co. |
| 3 | Hansje en mylady 66 | Le Lombard, Van der Hout & Co. |
| 4 | Hansje en het geheim van de tovenaar | Uitgeverij Helmond, Le Lombard |
| 5 | Hansje en de prins van Jitomir | Uitgeverij Helmond, Le Lombard |
| 6 | Hansje contra number one | Uitgeverij Helmond, Le Lombard |
| 7 | Hansje naar Amerika | Uitgeverij Helmond, Le Lombard |
| 8 | De terugtocht van Rosie | Uitgeverij Helmond, Le Lombard |
| 9 | Tegen de 5de colonne | Uitgeverij Helmond, Le Lombard |

## Externe link

* Hansje op stripinfo.be
* ↑ LastDodo verzamelaarsplatform, Hansje integraal.