OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# G.J. Scheurleerwegbrug

De G.J. Scheurleerwegbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Noord.

## Geschiedenis

De brug is vernoemd naar de onderliggende G.J. Scheurleerweg, op zich vernoemd naar tennisser Gerard Scheurleer. Deze weg werd eind jaren zestig aangelegd als zijweg van de IJdoornlaan. De weg lag in de navolgende jaren als een teken van eenzame infrastructuur in voormalig landbouw- en veeteeltgebied met als uitzondering een strook tussen het Noordhollandsch Kanaal en de Leeuwarderweg waarop begraafplaats De Nieuwe Noorder en een volkstuinencomplex (Buikslotermeer) lag. Voor het overige was de infrastructuur alleen toegankelijk voor landbouwvoertuigen. Begraafplaats en volkstuinencomplex lagen in eerste instantie nog tegen elkaar aan, maar de oprukkende stad en bijbehorende verkeerssystemen maakten daar een eind aan. Er werd bij herinrichting ruimte gehouden voor de eerder genoemde IJdoornlaan (van oost naar west) en de G.J. Scheurleerweg (van zuid naar noord), die haar eind zou vinden bij de Rioolwaterzuiveringsinrichting Noord geopend in 1968. Ook dit bedrijf lag “in de weide”.

## Rijksweg 10

In de daaropvolgende jaren kwam er een grote wijziging in deze buurt. De terreinen werden in de jaren zeventig klaar gemaakt voor de komst van Rijksweg 10, de ringweg Amsterdam voor traject Ringweg-Noord. Die kwam tussen de begraafplaats en de rioolreiniging te liggen. Jarenlang lag er alleen een dijklichaam, die tot in 1990 verder werd ingericht voor de snelweg. In die rijksweg werd over de G.J. Scheurleerweg een eenvoudig viaduct gelegd. Men verwachtte of wilde hier geen grote verkeersstromen, een daadwerkelijke ongelijkvloerse kruising bleef uit. Aan de zuidkant van het viaduct staat een verkeersbord met de mededeling dat er een doodlopende weg volgt behalve voor voetgangers en fietsers.
Nadat de ringweg was opgeleverd werden de tussenliggende terreinen tussen IJdoornlaan en Rijksweg opgevuld met woonwijken; alleen de Noorderbegraafplaats bleef. Er kwamen wijken behorende tot Elzenhagen. Zo maakte het verwilderde Jeugdland plaats voor de gelijknamige wijk, later aangeduid als Diopter.
De brug kreeg een afwijkend ontwerp, dat kwam van Rijkswaterstaat. De brug wordt gekenmerkt door keermuren van damwandprofiel, zijwanden van beton en een afgeronde diepe overspanning. De brug kreeg in 2017 haar naam.
* Scheurleerwegbrug volgens BAG via data.amsterdam.nl
* Peter Korrel, G.J. Scheurleerwegbrug in de Ringweg Noord over de G.J. Scheurleerweg. Bruggen van Amsterdam. Geraadpleegd op 14 december 2024.
* 'Stadsatlas Amsterdam. Stadskaarten en straatnamen verklaard', Bakker, Martha (red.) (1998). Derde druk in 2006. Amsterdam Publishers [etc.]. ISBN 90-74891-31-4
* Naamgeving openbare ruimten: Vaststellen Schinkelbrug Noord en andere in Amsterdam. Gemeenteblad (217096). Gemeente Amsterdam (8 december 2017). Geraadpleegd op 14 december 2024.
* ↑ Stadsarchief Amsterdam, Noorderbegraafplaats en tuincomplex in 1969
# Centraal-Aziatisch kampioenschap voetbal (mannen)

Het Centraal-Aziatisch kampioenschap voetbal voor mannen is een regionaal voetbaltoernooi in Azië waar de nationale mannenteams van de leden van de CAFF (Central Asian Football Association) aan deelnemen.

## Historie

Aanvankelijk zou het eerste toernooi gespeeld worden in oktober 2018 in Tasjkent. Deze editie werd echter niet gespeeld. In maart 2023 werd aangekondigd dat het eerste toernooi in juni van dat jaar wordt gespeeld. Op het toernooi spelen de zes leden van de CAFA alsook een land op uitnodiging van een andere confederatie. Er was sprake dat Rusland uitgenodigd zou worden voor de eerste editie, maar uiteindelijk werd dit Oman.

## Toernooien

| Editie | Gastland(en) | Winnaar | Uitslag | Tweede | Derde | Uitslag | Vierde |
| 2023 Details | Kirgizië Oezbekistan | Iran | 1–0 | Oezbekistan | Oman | 1–0 | Kirgizië |

## Externe link

Website van de CAFA
* ↑ "Iran to participate in first senior men’s CAFA tournament in June 2023", PersianFootball.com, 13 maart 2023. Gearchiveerd op 14 maart 2023. Geraadpleegd op 20 mei 2023.
* ↑ "Iran Likely to Meet Russia in 2023 CAFA Championship", Tasnim News Agency, 14 maart 2023. Geraadpleegd op 20 mei 2023.
# Yijing (monnik)

Yijing of I-Tsing (635–713) was een Chinese bhikkhu (een boeddhistische monnik), een reiziger en vertaler. Hij was actief tijdens de Tang-dynastie. Zijn reizen naar Indonesië en India zijn een belangrijke bron voor de geschiedenis van de middeleeuwen. Hij was student aan de boeddhistische universiteit van Nālandā (in Bihar, India) en vertaalde veel Boeddhistische geschriften uit het Sanskriet en Pali naar het Chinees.

## Reizen

Yijing werd monnik op zijn veertiende en was een grote bewonderaar van Fa Xian, een Chinese monnik, die in de vijfde eeuw een reis maakte naar India. Dankzij de steun van een mecenas kreeg hij de mogelijkheid te gaan studeren aan de Universiteit van Nalanda in India. Zijn reis met de boot bracht hem in Indonesië en Maleisië en duurde zes maanden. Hij zou elf jaar in Nalanda verblijven.
Op zijn weg terug naar China verbleef hij twee jaar in Palembang, Zuid-Sumatra, een centrum van het boeddhisme waar buitenlandse geleerden samenkwamen, en waar hij Sanskriet-boeddhistische geschriften in het Chinees vertaalde. Hij introduceerde in Indonesië de inkt en het papier.
In 695 voltooide hij zijn vertaalwerkzaamheden en keerde uiteindelijk terug naar China. In Luoyang werd hij verwelkomd door keizerin Wu Zetian. Zijn totale reis duurde 25 jaar. Hij bracht zo'n 400 boeddhistische teksten mee, die hij in het Chinees had vertaald en schreef twee reisdagboeken, waarin hij zijn avontuurlijke reis naar Srivijaya en India neerpende.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Yijing (monk) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Arnold Mercator

Arnold of Arnoldus Mercator (Leuven, 31 augustus 1537 – Duisburg, 6 juli 1587) was een Zuid-Nederlandse cartograaf, wiskundige en klassieke filoloog. Hij was de oudste zoon van de bekende vader Gerard Mercator. Zijn jongere broer was Rumold Mercator.

## Leuven

Arnold is het oudste kind van Gerard Mercator en Barbara Schellekens, gehuwd in 1536. Arnold groeide op in Leuven en maakte als 7-jarige jongen de arrestatie mee van zijn vader, die toen hoogleraar in Leuven was. Vader Gerard werd verdacht van lutheranisme. Zijn vader kwam na enkele maanden vrij. De familie verbleef nog enkele jaren, verarmd, in Leuven tot het jaar 1552.

## Duisburg

In 1552 verhuisde de familie Mercator naar de rijksstad Duisburg. De hertog van Kleef, de lutheraan Willem V, stond gastvrij voor humanistische geleerden. Zo bood de hertog aan vader Mercator alle kansen, maar ook aan de zonen Arnold en Rumold(us) volop kansen tot opleiding en bekwaming in de cartografie. Mogelijks was Gerard Mercator aangetrokken door het voornemen van de hertog om een universiteit te stichten in Duisburg. Arnold leerde van zijn vader het vak van de cartografie en de wiskunde. Zo publiceerde Arnold een gedetailleerd stadsplan van Keulen, uniek in zijn soort (1570). Elk huis, elke stadspoort, boom en brug had Arnold getekend. Het ging hem niet alleen om de gedetailleerde illustraties; dankzij Arnolds wiskundige berekeningen was dit stadsplan accuraat. Hij maakte, weliswaar minder uitgebreid, stadsplannen van Windeck, Homberg en Trier.
Daarnaast legde Arnold zich toe op de klassieke filologie. In de abdij van Werden onderzocht hij manuscripten geschreven in Visigotisch en Latijn, die teruggingen tot de tijd van de Visigoot Alaric. Arnolds zoon Michaël berichtte later over de notities die Arnold opstelde tijdens het literair opzoekingswerk aldaar.
Arnold stierf in zijn woning in Duisburg in 1587. Zijn drie zonen Johannes, Gerard en Michael deden het cartografisch werk van Arnold verder. Arnolds vader Gerard Mercator leefde nog in 1587, bij diens overlijden.
* ↑ (de) Auf den Spuren Mercators. stad Duisburg (2012).
* ↑ Category:Kölner Stadtansicht von 1570. Wikimedia Commons.
* ↑ (de) Grundtliche Beschreibungh und Gelegentheit etlicher warer Grenntzen dem Bergischem Ampt Windeck und Herschafft Hombergh betreffend : facta a. 1575. Katalog der Deutschen Nationalbibliothek. Deutsche Nationalbibliothek.
* ↑ (en) Plate 46, Arnoldus Mercators map of Trier. University Press of Chicago. Gearchiveerd op 26 juli 2021.
* ↑ (la) Assemanus, Josephus-Simonius (1753). Italicae historiae Scriptores ex Bibliothecae Vaticanae aliarumque insignium bibliothecarum manuscriptis codicibus. Angelus Rotilius, Rome (Vaticaan), "Tomus IV", blz 363-364. Gearchiveerd op 9 januari 2022.
* Bibliothèque nationale de France: cb15389768r (data)
* Biografisch Portaal: 19730133
* Gemeinsame Normdatei: 127519556
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6723 981X
* Virtual International Authority File: 231020669
* WorldCat (via VIAF): 231020669
# Theudebert I

Theudebert I (ca. 501 - 547 of 548) was een koning der Franken. Hij is de eerste Frankische koning die zelf gouden munten liet slaan met zijn eigen naam, titel en beeltenis. Daarmee was hij niet langer een vorst in naam van de Romeinse keizer en de eerste Frankische vorst die zich helemaal had losgemaakt van het Romeinse Rijk.
# Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Chimay)

De Collegiale Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Frans: Collégiale des Saints Pierre et Paul) is een kapittelkerk op de Grand-Place van de Belgische stad Chimay.

## Geschiedenis

Het seculiere kapittel is waarschijnlijk gesticht door Allard II van Chimay, voor het eerst vermeld in 1107. De beroemdste kanunnik, Jean Froissart, heeft een gedenksteen in de eerste kapel van de zuidelijke zijbeuk. De kerk is in de 15e eeuw na brand herbouwd en werd ingewijd in 1456. Het schip diende als parochiekerk en het koor was voorbehouden aan het kapittel. In 1640 was er opnieuw een brand.

## Beschrijving

Het gebedshuis is een georiënteerde hallenkerk in Henegouwse laatgotiek. Het oudste deel is het 13e-eeuwse koor, gebouwd in de stijl van Laon. Het is in de 19e eeuw gerestaureerd en kreeg toen neogotische brandglasramen. De kruisgewelven boven het schip rusten op acht onversierde pilaren. Er zijn geen luchtbogen, de steunberen zijn ingebouwd en vormen in elke zijbeuk vijf kapellen. De zijbeuken zijn naar het koor verlengd door grotere kapellen. De barokke Sacramentskapel in het zuiden dateert uit 1634, maar is later verbouwd, onder meer om een sacristie te huisvesten. De gotische Sint-Niklaaskapel aan de noordkant (1501) was de grafkapel van de familie Croÿ. In het midden staat het zwartmarmeren praalgraf van Karel I van Croÿ, met zijn albasten gisant. De classicistische toren uit 1728-1732 – een ontwerp van de Bergense architect Bettignies – heeft een bolspits en bevat een beiaard met 26 klokken.
Onder de kunstwerken in de kerk valt het grote kruis op dat centraal is opgehangen. Het is een gepolychromeerde houtsculptuur uit de 16e eeuw. Bijzonder is voorts het barokke Sint-Arnolds- en Sint-Jacobsaltaar (18e eeuw), waarin processiebeelden zijn verwerkt en een schilderij van Onze-Lieve-Vrouw van de Pilaar. In de Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Rozenkranskapel hangt een 17e-eeuws schilderij. Het orgel van de firma Pierre Schyven & Cie dateert uit 1896.

## Literatuur

* L. Dardenne, "Chimay. Le chapitre, la paroisse, le couvent", in: Documents et rapports de la Société paléontologique et archéologique de l'arrondissement judiciaire de Charleroi, vol. 33, 1911, p. 70-179
* H. Dessart, "La collégiale de Chimay. Un peu d'histoire et d'architecture", in: Publications de la Société d'Histoire régionale de Rance, vol. XII, 1990, p. 153-190
* Jacques Buchin en Léon Fassiaux, La collégiale de Chimay, 2005. ISBN 9782804021597

## Externe link

* Chimay: la collégiale des saints Pierre et Paul (Forum d'Histoire de Chimay)
# NIKIET

Het Dollezjal-Onderzoeks- en ontwikkelingsinstituut voor Energietechniek (Russisch: Государственное унитарное предприятие научно-исследовательский и конструкторский институт энерготехники им. Н.А. Доллежаля), kortweg NIKIET of Dollezjalinstituut, is een van de grootste onderzoeks- en ontwikkelingscentra voor atoomtechnologie en atoomtechniek van Rusland. Het heeft haar hoofdkantoor in Moskou en is onderdeel van het Federaal Agentschap voor Kernenergie. Daarnaast heeft het een kantoor in Zaretsjny in de oblast Sverdlovsk.
NIKIET is de belangrijkste ontwerper van kernreactoren van Rusland. Er worden zowel reactoren voor de energievoorziening, aandrijving en energievoorziening van ruimtevaartuigen, aandrijving van schepen (onder andere kernonderzeeërs en atoomijsbrekers), warmteproductie en onderzoek ontwikkeld. Ook de BN-600-reactor, een met vloeibaar natrium gekoelde snelle kweekreactor waarvan de eerste is geplaatst in de kerncentrale Belojarsk bij Zaretsjny, is hier ontwikkeld.
Het instituut werd opgericht in 1952 met als doel het ontwikkelen van kernenergiesystemen voor toepassing in kernonderzeeboten. De eerste directeur van het instituut was Nikolaj Dollezjal. Twee jaar later werd in 1954 het eerste kernenergiesysteem voor de eerste kernonderzeeboot van de Sovjet-Unie geïnstalleerd. De reactor van de kerncentrale Obninsk, de eerste kerncentrale ter wereld, werd ook ontworpen door het instituut, evenals de RBMK-reactor, de eerste tweezijdige energiereactor in de kerncentrale Sibirskaja (bij Seversk) en de snelle kweekreactor van de kerncentrale Belojarsk.
In 2001 werd het instituut per decreet door de Moskouse burgemeester Loezjkov vernoemd naar Dollezjal.

## Externe link

* (en) www.nikiet.ru
* (en) NTI: Dollezhal Scientific Research and Design Institute of Energy Technologies (NIKIET)
# Houston Stewart Channel

Het Houston Stewart Channel is een zeestraat in het westen van Brits-Columbia in Canada.

## Geografie

De zeestraat is ongeveer 12 kilometer lang en ligt in de eilandengroep Haida Gwaii tussen Moresby Island in het noordwesten en Kunghit Island in het zuidoosten. In het oosten komt ze uit op de Hecate Strait, in het zuidwesten in een baai van de Grote Oceaan.
Het waterlichaam ligt in de mariene ecoregio Noord-Amerikaans Pacifisch Fjordland.

## Geschiedenis

Het Houston Stewart-kanaal kreeg zijn naam in 1853 van James Charles Prevost, ter ere van William Houston Stewart, zijn voorganger aan boord van HMS Virago. Maritiem pelsjager George Dixon noemde in 1787 het Ibberston Sound. Amerikaanse pelsjagers noemden het Barrell Sound, zo genoemd door John Kendrick en Robert Gray in 1789, ter ere van Joseph Barrell, een van de eigenaren van de schepen Columbia Rediviva en Lady Washington. Het stond ook bekend als Koya's Straits, naar Chief Koyah van de Haida.
Het kanaal was de locatie voor een conflict tussen de Haida en twee bezoekende pelsjagers in 1794, de Ino en de Resolution.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Houston Stewart Channel op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Cleopatra

Cleopatra kan betrekking hebben op:
Koninginnen uit het huis van de Ptolemaeën:
* Cleopatra I;
* Cleopatra II;
* Cleopatra Thea (ca. 164 - 121 v.Chr.), echtgenote van de Syrische koningen Alexander Balas, Demetrius II Nicator en Antiochus VII Euergetes Sidetes;
* Cleopatra III;
* Cleopatra Selena I;
* Cleopatra IV;
* Cleopatra V;
* Cleopatra VI;
* Berenice III, ook wel Cleopatra Berenice;
* Cleopatra VII, een Egyptische farao, de bekendste Cleopatra;
* Cleopatra Selene II, dochter van Cleopatra VII;
* Cleopatra van Mauretanië, laatste Cleopatra.
Mythologie:
* Cleopatra (dochter van Idas en Marpessa), echtgenote van Meleager;
* Cleopatra (dochter van Boreas en Oreithyia), echtgenote van Phineus.
Overige personen:
* Cleopatra (vrouw van Philippus), de (in aanzien) tweede vrouw van Philippus II van Macedonië;
* Cleopatra van Macedonië, de zuster van Alexander de Grote;
* Cleopatra (zangeres), artiestennaam van de Griekse zangeres Cleopatra Pantazi.
Films (hoofdcast: Cleopatra, Caesar en Marcus Antonius (namen naar de filmstudios uit die tijd)):
* Cleopatra (1917) met Theda Bara, Fritz Leiber en Thurston Hall (Fox Film Corporatio]);
* Cleopatra (1934) met Claudette Colbert, Warren William en Henry Wilcoxon (MCA-Universal Studios);
* Cleopatra (1963) met Elizabeth Taylor, Rex Harrison en Richard Burton (20th Century-Fox);
* Cleopatra (1970), Japanse film;
* Cleopatra (1999).
Overig:
* Cleopatra A.S.G., een studentenvereniging in Groningen;
* Cleopatra (ballet), een ballet van Michel Fokine;
* Cleopatra (band), een Engelse popgroep;
* Cleopatra (Haggard), boek van H. Rider Haggard (1889);
* Cleopatra (vlinder), een dagvlindersoort uit de familie van de Pieridae, de witjes
* Cleopatra (geslacht), een slakkengeslacht.
* Cleopatra (inslagkrater), een inslagkrater op de planeet Venus
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Cleopatra en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Phobus brucei

Phobus brucei is een vlinder uit de familie van de snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Dioryctria brucei door George Duryea Hulst in een publicatie uit 1895.
De soort komt voor in het westen van de Verenigde Staten.
* ↑ Descriptions of some new species of Epipaschiinae and Phycitidae – The Canadian Entomologist, Ottawa 27 (3): 53–58. Pag. 55-56.
* ↑ Moth Photographers Group. 2019. Phobus brucei (Hulst, 1895). Geraadpleegd op 14-12-2024.
# Konstantin Gorbatov

Konstantin Ivanovitsj Gorbatov (Russisch: Константин Иванович Горбатов) (Stavropol, 17 mei 1876 – Berlijn, 24 mei 1945) was een Russisch kunstschilder. Hij wordt gerekend tot het postimpressionisme.

## Leven en werk

Gorbatov bracht zijn jeugd door in de Kaukasus en volgde van 1896 tot 1903 een ingenieursopleiding in Riga. In 1904 verhuisde hij naar Sint-Petersburg, studeerde daar aanvankelijk architectuur aan de Keizerlijke Kunstacademie, maar switchte uiteindelijk naar de schilderkunst. In 1911 won hij een gouden medaille en een studiereis tijdens een internationale tentoonstelling in München en vervolgens rondde hij zijn studies af in Rome en op Capri. Na zijn terugkeer in Sint-Petersburg werkte hij als docent op de universiteit en stelde zijn werk diverse keren tentoon op exposities van de Peredvizjniki (De Zwervers).
Teleurgesteld in de Russische Revolutie (1917) verliet Gorbatov Rusland en vestigde zich op Capri. In 1926 trok hij naar Berlijn, waar hij zou blijven wonen tot aan zijn dood. In Berlijn maakte Gorbatov deel uit van de Russische emigrantengemeenschap aldaar en ontmoette er vooraanstaande kunstenaars, waaronder Leonid Pasternak. Snel groeide hij er ook zelf uit tot een bekend kunstschilder, exposeerde door heel Europa, reisde vaak naar Italië en medio jaren dertig ook naar Syrië en Palestina. Na de machtsovername door de nazi's raakte zijn kunst in het nieuwe Duitsland echter in toenemende mate uit de gratie en geleidelijk raakten hij en zijn familie verarmd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg hij als Russisch staatsburger geen toestemming om Duitsland te verlaten. Kort na de Duitse capitulatie, op 12 mei 1945, kwam hij te overlijden. Kort daarna, op 17 juni 1945, pleegde zijn vrouw zelfmoord.
Gorbatov liet zijn werk na aan de Kunstacademie van Leningrad. Momenteel bevindt veel van zijn werk zich in het Klooster van Nieuw Jerusalem en het Regionaal Museum voor Geschiedenis en Kunst in Moskou.

## Galerij

* De onzichtbare stad van Kitezh, 1913
* Oud Pskov, 1913
* Belyany, 1914
* Sergiev Posad, 1915
* De verdronken stad, 1933
# Stefano Domenico Sceriman

Stefano Domenico Sceriman (Venetië, 30 september 1729 – Chioggia, 12 juni 1806) was een edelman en prelaat in de republiek Venetië. Sceriman was bisschop van Caorle (1776-1794) en van Chioggia (1794-1806).

## Levensloop

Sceriman behoorde tot de adellijke familie Sceriman; deze familie woonde in Venetië sinds 1697 en was geëmigreerd uit Perzië. Nazaten van de immigranten waren graaf van Hongarije geworden dankzij adelverheffingen door de Habsburgse keizers in Wenen.
Stefano Domenico Sceriman was een geestelijke in de kloosterorde der Dominicanen. Zowel de bisschopsbenoeming voor Caorle (1776) als voor Chioggia (1794) waren beslissingen van de Senaat van de republiek Venetië. Als bisschop van Chioggia maakte hij de inval van de troepen van Napoleon Bonaparte mee, na de Vrede van Leoben (17 april 1797) die het einde betekende van de republiek Venetië. Venetië en Veneto gingen officieel naar Oostenrijk doch Franse troepen bleven nog aanwezig, onder meer in Chioggia (14 mei 1797 – 14 januari 1798). Bisschop Sceriman droeg de bevolking op de Franse bezetter te gehoorzamen. De zuil met het embleem van de Venetiaanse Leeuw werd vervangen door het beeld van de Vrijheid. Een republikeins bestuur installeerde zich in Chioggia.
In januari 1798 trokken de Fransen zich terug en lieten Veneto over aan de Oostenrijkers. Bisschop Sceriman liet in de kathedraal een Te Deum zingen om te danken dat het juk van de Republikeinse vrijheden was gebroken. Sceriman werkte verder samen met het Oostenrijks bestuur in Veneto.
* ↑ (en) Cheney, David M., Bishop Stefano Domenico Sceriman, O.P.. Catholic Hierarchy (1996).
* ↑ (it) Schroeder, Franz (Francesco) (1830). Repertorio genealogico delle famiglie confermate nobili e dei titolati esistenti nelle provincie Venete. Tipografia di Alvisopoli, Venetië, "Sceriman, conti dell'Impero Austriaco, domiciliati in Venezia", blz 259-260.
* ↑ (it) 14 maggio 1797: le truppe napoleoniche entrano a Chioggia. Chioggia News 24. Chioggia News Associazione Culturale Chioggia (2016).
# Sint-Servatiuskerk (Borkel)

De Sint-Servatiuskerk is de parochiekerk van Borkel en Schaft, gelegen aan het Monseigneur Kuypersplein 20 te Borkel.
Deze waterstaatskerk werd gebouwd in 1844. Voordien kerkte men zowel in Borkel als in Schaft in een schuurkerk. Het is een eenbeukige, bakstenen kerk met voorgebouwde toren, ontworpen door architect Klessens uit Eersel. De bovenste delen van de toren werden pas na 1890 gebouwd. Het -lagere- koor en transept ontstonden in 1923. Tegenover de toren, aan de koorzijde, is nog een kleine dakruiter te vinden. De kerk heeft smalle steunberen. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. In 1877 werd het goed voorzien van een afsluitend geheel bestaande uit een hekwerk aan het Monseigneur Kuypersplein en een muur aan de zijde van Dorpsstraat.
Het neogotische gebouw kende een aantal mooie gebrandschilderde ramen, die echter bij een bombardement in 1944 zijn verdwenen, op de hoofden van Sint-Servatius en Maria na. Sindsdien is de kerk verrijkt met nieuwe glas-in-loodramen uit 1947 van de hand van Pierre van Rossum. Zo vindt men een tiental heiligen in het koor, de Tien Geboden in het schip, het leven van Sint-Servatius, de aankondiging van Maria, en de Heilige Cecilia en David. In 2014 verkreeg het gebouw, tezamen met de bijbehorende pastorie aan de Dorpsstraat 72, de gemeentelijke monumentstatus.
Het binnenwerk van het orgel is gebouwd in 1857 door Franciscus Cornelius Smits. De orgelkas werd verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog (1944). Een nieuw orgel, met gebruikmaking van het oude binnenwerk, werd in 1948 vervaardigd door de firma Verschueren.
* ↑ Servatiuskerk in Borkel wordt monument, artikel op erfgoedstem.nl, 30 juli 2014 (geraadpleegd op 26 januari 2016)
* ↑ Rooms Katholieke Begraafplaats Sint Servatius in Borkel en Schaft, beschrijving begraafplaats op website kluijtmansnatuursteen.nl (geraadpleegd op 26 januari 2016)
* ↑ Sint Servatiuskerk en pastorie Borkel gemeentelijk monument, bericht op website valkenswaard.nl (geraadpleegd op 26 januari 2016)
# Vlag van Archangelsk

Vlag van Archangelsk kan verwijzen naar:
* Vlag van Archangelsk (stad)
* Vlag van oblast Archangelsk
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Vlag van Archangelsk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.