OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Franz Oberhauser

Franz Oberhauser was in de James Bondfilm Spectre (2015) de geboortenaam van de crimineel alias Ernst Stavro Blofeld.

## Franz Oberhauser en Hannes Oberhauser

Franz Oberhauser's informatie wordt na de afgebrande foto van James Bond en Hannes Oberhauser goed onderzocht. Na de dood van zijn ouders voegde Bond zich bij het gezin van Franz Oberhauser. Hier werd hij volgens Oberhauser bevooroordeeld en als koekoeksjong opgevoed. Hierdoor werd voor Oberhauser een wrok gecreërd tegenover Bond. In het hoofdkwartier van SPECTRE blijkt dat Oberhauser en Ernst Stavro Blofeld (Grootste aartsvijand van James Bond) dezelfde persoon zijn en Blofeld dus de stiefbroer van James Bond is. Ernst Stavro Blofeld sterft in No Time to Die (2021) doordat Bond hem in de gevangenis onbewust infecteert.

## Achtergrond

Voorafgaande aan het uitbrengen van de film Spectre gingen geruchten dat, nadat EON Productions de rechten van SPECTRE had teruggekregen dat zowel de organisatie als Ernst Stavro Blofeld terugkeerden in de filmreeks. In een interview met het magazine GQ liet Christoph Waltz echter doorschemeren dat hij niet Blofeld, maar het personage Franz Oberhauser speelt. Waltz omschreef Oberhauser als een mysterieuze man met een mysterieuze connectie tot Bond. Na het uitbrengen van Spectre bleek dat Oberhauser diende als de geboortenaam voor Blofeld en dat Waltz wel degelijk Bond's grootste vijand vertolkte.
# Leonardo García Alarcón

Leonardo García Alarcón (La Plata, 1976 ) is een Argentijnse dirigent die gespecialiseerd is in barokmuziek.
Na zijn pianostudies in Argentinië verhuisde hij in 1997 naar Europa om er muziektheorie en klavecimbel te gaan studeren bij Christiane Jaccottet aan het Centrum voor Oude Muziek van Genève. Als lid van het Elyma Ensemble werd hij assistent van Gabriel Garrido voordat hij in 2005 zijn eigen ensemble oprichtte, Cappella Mediterranea. Alarcón brengt graag vergeten werken onder de aandacht. Zo blies hij nieuw leven in Giuseppe Zamponi’s opera ‘Ulysse’ met meerdere uitvoeringen in 2006 en Michelangelo Falvetti’s ‘Il Diluvio Universale’, meermaals uitgevoerd in 2010. Tevens in 2010 begon zijn driejarige residentie aan het Centre Culturel de Rencontre d’Ambronay. Ook werd hij artistiek leider en chefdirigent van het Chœur de chambre de Namur. Alarcón is een vaste gast in opera’s, concertzalen en op festivals over de hele wereld, waaronder het Festival d’Aix-enProvence, de Opera van Lyon, Ambronay Festival, Konzerthaus Wien, Teatro Colón in Buenos Aires, Grand Théâtre in Genève, Theatre Zarzuela in Madrid, Amsterdam Concertgebouw, Montecarlo Opera, Théâtre des Champs-Elysées in Parijs, Wigmore Hall in Londen, Fondation Gulbenkian in Lissabon, het Festival de la Chaise-Dieu en het Teatro Maximo in Palermo. Alarcón leidt de klavecimbelklas en de afdeling barokzang aan het conservatorium van Genève, waar hij ook les geeft in de interpretatie van barokliederen.

## Geselecteerde discografie

* Mateo Romero - Romerico Florido Ensemble Clematis & Cappella Mediterranea, Leonardo García-Alarcón Ricercar - RIC308 2010
* Purcell - Dido en Aeneas La Nouvelle Ménestrandie & Cappella Mediterranea, Leonardo García Alarcón Ambronay - AMY022
* Barbara Strozzi - Virtuosissima Compositrice Madrigals 1644 Cappella Mediterranea, Leonarda García Alarcón - madrigalen door Barbara Strozzi, Isabella Leonarda en Antonia Bembo . Ambronay - AMY020
* Frescobaldi - Il Regno d'Amore Ensemble Clematis, Leonardo García-Alarcón Ricercar - RIC300
* Händel - Judas Maccabaeus , HWV 63 opgenomen in de abbatiale kerk van Ambronay, op het Ambronay-festival. Chœur de chambre de Namur & Ensemble Les Agrémens, Leonardo García Alarcón Ambronay - AMY024
* Farina - Capriccio Stravagante & Sonate. Stéphanie de Failly (viool) Ensemble Clematis, Leonardo García-Alarcón Ricercar - RIC285
* Peter Philips, Motets & Madrigals. Cappella Mediterranea, Leonardo Garcia Alarcon Ambronay - AMY015
* Antonio de Salazar, Felipe Madre de Deus - Maestros Andaluces en Nueva Espana Cappella Mediterranea, Leonardo Garcia Alarcon. Almaviva 2004
* Carolus Hacquart - Cantiones & Sonate Ensemble Clematis, Céline Scheen, sopraan, Stephan Van Dyck, tenor, Dirk Snellings, bas. Leonardo Garcia Alarcon en Stéphanie de Failly, richting
* JS Bach, cantates BWV 201 en BWV 205
* Giovanni Giorgi (overleden 1762) Ave Maria
* Giuseppe Zamponi Ulisse nell 'Isola de Circé (Brussel 1650).
# Hayo van Wolvega

Hayo van Wolvega, soms geschreven als Hajo van Wolvega, was een, mogelijk fictieve, kruisvaarder uit Wolvega die deelnam aan de Vijfde Kruistocht.
Er zijn geen historische gegevens over Hayo van Wolvega bekend. In het Jaarboek voor Middeleeuwse Geschiedenis (2002) was hij een ridder. Hij zou een Fries zijn die deelnam aan de Kruistochten. De kruisvaarders wilden in 1218 de Egyptische havenstad Damiate veroveren. Het legendarisch verhaal gaat dat Hayo met zijn dorsvlegel tijdens het Beleg van Damiata de toren aanviel en de eerste klap uitdeelde. In het verhaal volgens Ubbo Emmius was hij bovendien erg bloeddorstig. Uiteindelijk veroverden de kruisvaarders in 1219 de stad.
Antoon Derkinderen schilderde in 1891 Hayo van Wolvega als onderdeel van de 'Eerste Bossche wand' in het Stadhuis van 's-Hertogenbosch. In 1953 maakte kunstenaar Jentsje Popma een glas in loodraam van Hajo van Wolvega die deelnam aan de slag bij Damiate in 1219. Het gedenkraam bevindt zich in het gemeentehuis te Wolvega.
In 2018 onderzocht EO-presentator Kefah Allush in de 4-delige documentaireserie De Kruisvaarder en de Sultan hoe Friese boeren in de dertiende eeuw aan de Vijfde Kruistocht hebben deelgenomen. Het heldenverhaal van Hayo werd gebruikt als uitgangspunt voor de serie.
Bronnen
Noten en referenties
* ↑ Moolenbroek (2016) verwijst naar teksten die aantekenen dat Wolvega een verhaspeling van Fivelingo is geweest.
* ↑ paus-wilde-vooral-friese-kruisvaarders op frieschdagblad.nl
# Huize Lindenoord

Huize Lindenoord is een monumentaal pand in Wolvega in de provincie Friesland.

## Beschrijving

In de 17e eeuw kwam een pand op de plaats van Huize Lindenoord in het bezit van de familie Van Haren. Ernst van Haren (1623-1701) was grietman van Weststellingwerf. Zijn zoon Willem van Haren (1655-1728) werd de volgende bewoner. Ten tijde van Duco van Haren werd in 1733 het pand herbouwd. In 1742 werd Onno Zwier van Haren de volgende bewoner. Na een brand in 1776 werd het huis in 1780 herbouwd in Lodewijk XVI-stijl. In 1855 werd het huis eigendom van mr. S.G. Manger Cats en vond er een verbouwing plaats. In 1939 werd het eigendom van de gemeente Weststellingwerf. Na een periode van leegstand besloot de gemeente Weststellingwerf in 2012 €750.000 te steken in de renovatie. Onderwijskoepel Comperio huurt het pand vanaf 1 januari 2014. Op 12 juli 2023 is Huize Lindenoord overgekocht door Jan Smink.
# Station Margate

Margate is een spoorwegstation van National Rail in Margate, Thanet in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Southeastern. Het station is geopend in 1863. Het station is Grade II listed.

## Regionale hogesnelheidstrein

* 1x per uur Regionale hogesnelheidstrein Londen St Pancras - Statford International - Ebbsfleet International - Ashford International - Canterbury West - Ramsgate - Broadstairs - Margate.
* ↑ Office of Rail and Road, Table 1410 - Passenger entries and exits and interchanges by station (21 november 2024). Geraadpleegd op 21 november 2024.
# Sandy (eiland)

Sandy ligt samen met Oeno op het Oeno-koraalatol. Het eiland maakt deel uit van de Pitcairneilanden en is net zoals Oeno onbewoond. Het net als de gehele archipel een Brits overzees gebied, teruggaand tot 1902. Het eiland is een zandplaat en wordt slechts door een smalle doorgang gescheiden van Oeno.
Het ligt op 122 km van Pitcairn-eiland.
# Museum voor Dierkunde (Gent)

Het Museum voor Dierkunde is een wetenschappelijk museum in de Vlaamse stad Gent. Het museum werd in 1817 samen met de Universiteit Gent opgericht, met het doel een didactische collectie bijeen te brengen die kon bijdragen aan het onderwijs in dierkunde en vergelijkende anatomie. Tegenwoordig richt het museum zich niet meer enkel op universitaire studenten, maar ook op het bredere publiek. Het museum bezit een uitgebreide collectie gewervelde en ongewervelde dieren en anatomische preparaten.

## Geschiedenis

De oprichting van het museum hing samen op een wet uit 1816, die het aanleggen van een collectie verplicht stelde voor universiteiten die dierkunde en anatomie onderwezen. Om snel tot een acceptabele collectie te komen werden er in de beginjaren collecties en deelcollecties aangekocht. In 1870 besluit het verantwoordelijke ministerie de vakken vergelijkende anatomie en dierkunde onder één leerstoel samen te voegen. Vanaf dat moment kent het museum zijn huidige structuur van één collectie met twee afdelingen. De collectie groeit in deze periode sterk en bevat rond de eeuwwisseling circa 25.000 objecten, ondanks het feit dat er 1888 een groot aantal museumstukken werd vernield (mogelijk in een brand).
Vanaf 1910 stagneert de groei van de collectie sterk. Mede door de beide wereldoorlogen worden er tot het midden van de 20e eeuw geen nieuwe stukken aangekocht, en in de oorlogen wordt bovendien een deel van de collectie door de Duitse bezetter geroofd. Na incidentele uitbreidingen in de tweede helft van de 20e eeuw wordt er in 1997 een vaste curator aangesteld en een begin gemaakt met een actief beleid gericht op het restaureren, uitbreiden en conserveren van de collectie.

## Externe link

* http://www.museumvoordierkunde.ugent.be
# Museum voor Dierkunde

Museum voor Dierkunde kan verwijzen naar:
* Museum voor Dierkunde Auguste Lameere, een museum in de Belgische stad Brussel
* Museum voor Dierkunde (Gent), een wetenschappelijk museum in de Belgische stad Gent
* Museum voor Dierkunde (Leuven), een wetenschappelijk museum in de Belgische stad Leuven
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Museum voor Dierkunde en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Ronny Weemaes

Ronald Weemaes (31 augustus 1955 – 2 augustus 2018) was een Belgische schaker. Hij was een internationaal meester (FIDE).
Hij won volgende nationale kampioenstitels: 1969 - cadetten (Bredene) 1971 - scholieren (Sint-Niklaas) 1972 - juniors (Menen) 1975 - juniors snelschaken (Anderlecht) 1974 tot 1983 - seniors snelschaken (alle zes georganiseerde toernooien) 1977 - Seniors (Oostende) 1981 - Seniors (Sint-Niklaas, ex aequo met Richard Meulders)
Hij won ook de nationale titel probleemoplossen (Schilde) en tweemaal de nationale titel doorgeefschaak (samen met Eddy Vanderbeken).
Weemaes heeft met afwisselend succes in verscheidene Schaakolympiades gespeeld. In Thessaloniki 1988 behaalde hij een individuele bronzen medaille.
In 2004 speelde hij in Le Tourquet Internationaal in Frankrijk dat gewonnen werd door de Rus Oleg Kornejev met zeven punten. Weemaes eindigde met zes punten op de twaalfde plaats.
Hij behaalde zijn internationale meestertitel door drie normen te behalen in de volgende drie toernooien: Dubai 1986 (olympiade), Open toernooi van Luik 1987, Thessaloniki 1988.
In januari 2011 kreeg hij een hersenbloeding. Zeven jaar later overleed hij aan de gevolgen hiervan.

## Openingen

Weemaes speelde met wit de volgende openingen:
| naam | winst | verlies | remise | w.p. |
| Siciliaans | 15 | 7 | 20 | 59 |
| Damepion | 8 | 4 | 12 | 58 |
| Frans | 8 | 1 | 8 | 70 |
| Spaans | 7 | 3 | 5 | 63 |
| Aljechin | 4 | 2 | 2 | 62 |
| Caro Kann | 2 | 2 | 2 | 50 |
| Pirc-verdediging | 1 | 2 | 3 | 41 |
| Réti | 1 | 2 | 2 | 40 |
| anders | 62 | 37 | 37 | 59 |
Weemaes speelde met zwart de volgende openingen:
| naam | winst | verlies | remise | w.p. |
| Siciliaans | 19 | 10 | 19 | 59 |
| Ben-Oni | 8 | 8 | 8 | 50 |
| Engels | 4 | 1 | 3 | 68 |
| Pirc-verdediging | 0 | 1 | 5 | 41 |
| Oud Indisch | 0 | 2 | 3 | 30 |
| Damepion | 3 | 0 | 2 | 80 |
| Spaans | 1 | 1 | 2 | 50 |
| Koningsfianchetto | 1 | 2 | 1 | 37 |
| anders | 12 | 8 | 9 | 58 |
# Rob van Weelde

Rob van Weelde is (Rotterdam, 1954) is een Nederlands ondernemer, wijnboer en voormalig cricketspeler.
Hij is de zoon van Wally van Weelde, ook cricketspeler en de oprichter van het scheepvaartbedrijf Van Weelde Shipping Group. In 1989 liet Van Weelde sr het management van het bedrijf over aan zijn zoon en Koos de Kreij. Van Weelde zetelt ook in de raad van bestuur van de Nederlands-Zuid-Afrikaanse kamer van koophandel (SANEC) en in de commissie van aandeelhouders van voetbalclub NAC Breda.
Op het ICC Trophy 1986 leidde hij als kapitein het Nederlands cricketelftal naar de finale, maar deze werd verloren van Zimbabwe.
Rob van Weelde woont in België en restaureerde de 18e-eeuwse hoeve Zonneweelde in Heusden-Zolder, België. Hij is eigenaar van de wijnmerken Zonneweelde en ThreeWines, en van het WedgeView Country House & Spa in Stellenbosch, Zuid-Afrika. In 2013 reikte burgemeester Frank Koen van Capelle aan den IJssel hem een koninklijke onderscheiding uitː Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Het vermogen van van Weelde wordt in de Quote 500 geschat op 270 miljoen euro (2013).
Onder de naam van zijn alter ego Roberto de Lujo bracht hij in 2015 een jazzalbum uit. Hiervoor werkte hij samen met muzikanten zoals Mike Boddé, Thijs van Leer en Teus Nobel. De opbrengst in België ging rechtstreeks naar de Stichting tegen Kanker.

## Externe link

* Website van Roberto de Lujo
* ↑ Van Weelde Shipping Group - History
* ↑ Rob van weelde Officier in de Orde van Oranje-Nassau
* ↑ Jazz tegen kanker: koop de cd van Roberto de Lujo. Gearchiveerd op 23 april 2017. Geraadpleegd op 22 april 2017.
# Station Middlesbrough

Middlesbrough is een spoorwegstation van National Rail in Middlesbrough, Middlesbrough in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door First TransPennine Express. Het station is geopend in 1877. Het station is Grade II listed
# Andreas Blühm

Andreas Blühm (Berlijn, 18 februari 1959) is een Duitse kunsthistoricus en sinds 2012 directeur van het Groninger Museum.

## Loopbaan

Blühm groeide op in Bremen en studeerde kunstgeschiedenis aan de Eberhard-Karls-Universiteit in Tübingen en de Vrije Universiteit Berlijn. Hij promoveerde in 1988 op het thema "Pygmalion. Die Ikonographie eines Künstlermythos 1500-1900".
Hij werkte als conservator in opleiding bij het Museum für Kunst und Kulturgeschichte der Hansestadt Lübeck en was van 1990 tot 1993 verantwoordelijk voor de tentoonstellingen van het Museum Ostdeutsche Galerie Regensburg. Als 'hoofd presentatie' werkte hij bij het Van Gogh Museum (1993-2005) in Amsterdam en had vervolgens de leiding over het Wallraf-Richartz-Museum & Fondation Corboud (2005-2012) in Keulen.
Per 1 september 2012 werd Blühm directeur van het Groninger Museum in de stad Groningen. Zijn voorganger Kees van Twist weigerde in 2007 het werk van de Groninger kunstenaar Henk Helmantel tentoon te stellen, omdat dat niet in het museumbeleid paste. Blühm wil meer aandacht geven aan de eigen collectie van het museum en gaf in 2013 aan dat een Helmantel ook tot de collectie zou moeten behoren. In december 2024 ging Blühm met pensioen en daarmee eindigde ook zijn betrekking bij de Rijksuniversiteit Groningen.

## Erkenning

Blühm ontving onder meer de Keulse Cultuurprijs voor 'beste cultuurmanager van het jaar' (2009). In september 2015 is Blühm benoemd tot bijzonder hoogleraar Kunstgeschiedenis, Musea en Maatschappij aan de Rijksuniversiteit Groningen. In 2017 werd de Jans Cats Prijs aan hem toegekend.
* ↑ Groninger Museum wil Helmantel. Gearchiveerd op 20 februari 2019.
* ↑ jans-cats-prijs-2017-naar-groninger-museum www.grootgroningen.com. Gearchiveerd op 20 mei 2021.
* Bibliothèque nationale de France: cb12198944h (data)
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: bluh001
* Gemeinsame Normdatei: 189563192
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2134 9154
* Library of Congress Control Number: n88081418
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000016010
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mub2011648984
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007426977905171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 075077051
* Système universitaire de documentation: 030608201
* Virtual International Authority File: 59130432
* WorldCat (via VIAF): 59130432
# Het Grote Beeld

Het Grote Beeld is een kunstwerk van de Nederlandse kunstenaar René van der Wiel.
Het werk werd in 2021 geplaatst in een weiland binnen de Nederlandse gemeente Utrecht, de thuisbasis van de kunstenaar. Het kunstwerk wacht daar op een permanente locatie elders. Van der Wiel liet zich inspireren door Jheronimus Bosch en zijn Tuin der lusten. Het kunstwerk is uitgevoerd in metaal en bestaat uit twee meer dan manshoge oren.
# Gambiet

| 8 | | | | | | | | |
| 7 | | | | | | | | |
| 6 | | | | | | | | |
| 5 | | | | | | | | |
| 4 | | | | | | | | |
| 3 | | | | | | | | |
| 2 | | | | | | | | |
| 1 | | | | | | | | |
| | a | b | c | d | e | f | g | h |
| | Cochranegambiet | Cochranegambiet | Cochranegambiet | Cochranegambiet | Cochranegambiet | Cochranegambiet | Cochranegambiet | Cochranegambiet |
Een gambiet is een schaakopening waarin een speler materiaal offert, meestal een pion maar soms ook wel een stuk of meer, in de hoop compensatie te krijgen door een ontwikkelingsvoorsprong, een betere pionnenstructuur of een ander positioneel voordeel. Een gambiet kan worden aangenomen of geweigerd. Als de tegenstander het gambiet weigert en ofwel direct, ofwel een paar zetten later zelf een stuk offert, is er sprake van een tegengambiet, zoals het Albintegengambiet. In veel aangenomen gambieten bestaat het optimale tegenspel uit het teruggeven van het gewonnen materiaal op een gunstig moment. Een bekend gambiet waarbij wit in de opening een stuk offert, is het Cochranegambiet in de Russische opening: 1.e4 e5 2.Pf3 Pf6 3.Pe5 d6 4.Pf7 (zie diagram). Ook in het Muziogambiet offert de witspeler zijn koningspaard.
Een zeer bekend gambiet is het Marshallgambiet in het Spaans waarbij een pion pas bij de tiende zet geofferd wordt. Schakers als John Cochrane, William Davies Evans, Johann Baptist Allgaier, Lionel Kieseritzky, Carl Jaenisch en Frank Marshall waren zeer bedreven in het gambiet.

## Etymologie

De uitdrukking gambito werd voor het eerst opgetekend in het boek Libro de la invención liberal y arte del juego del Axedrez van de Spaanse schaakmeester Ruy López de Segura, 1561. Het woord stamt uit het Italiaans, zoals Ruy López aangeeft, en zou ontleend zijn aan de vechtsport, waar dare il gambetto "het beentje lichten" betekent; gamba is het Italiaanse woord voor "been" of "onderbeen". Via het Franse gambit kwam het woord in het Nederlands terecht. Volgens een andere, minder waarschijnlijke theorie zou het woord via het Spaans ontleend zijn aan het Arabische janbí "opzij" en janba, "zijde".

## Overzicht van gambieten

Zie voor overzicht van de gambieten per openingstype:
* gambieten in open spelen
* gambieten in halfopen spelen
* gambieten in gesloten spelen
* gambieten in halfgesloten spelen
* gambieten in flankspelen
Voor een totaaloverzicht van de gambieten, zie gambieten van A tot Z.
* ↑ Van der Sijs, Nicoline, Gambiet (strategische schaakzet). Etymologiebank. Geraadpleegd op 25 december 2012.
# Anarchaea falcata

Anarchaea falcata is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Pararchaeidae.
Het dier behoort tot het geslacht Anarchaea. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Rix.
# Anarchaea robusta

Anarchaea robusta is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Pararchaeidae.
Het dier behoort tot het geslacht Anarchaea. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Rix.
# Anarchaea raveni

Anarchaea raveni is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Pararchaeidae.
Het dier behoort tot het geslacht Anarchaea. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Rix.
# Michelsbergcultuur

De Michelsbergcultuur is een neolithische cultuur, die rond 4400 tot 3500 v. Chr. voorkwam in Zuid-Nederland, West-Duitsland en België. De cultuur is genoemd naar de eerste vondst bij Untergombach in 1888.

## Aardwerken

De Michelsbergcultuur is verantwoordelijk voor enkele van de oudste aardwerken in Europa en in feite worden deze gezien als een typerend element van deze cultuur. Deze zogenaamde onderbroken kringgreppels liggen in de regel op heuveltoppen en wekken de indruk versterkte nederzettingen te zijn geweest. Deze indruk wordt versterkt door vondsten van veel afvalkuilen met zeer uiteenlopende inhoud en onderbrekingen in de greppels die als poorten worden geïnterpreteerd. Uit diverse vondsten zijn brandlagen bekend die op oorlogshandelingen wijzen.
Uitzonderingen op deze regel zijn echter ook bekend, zoals het aardwerk van Urmitz bij Koblenz, dat op een vlakte bij de Rijn ligt. Hier zijn vier bouwfasen te onderscheiden die uiteindelijk een areaal van ca. 100 ha. omvatten. De interpretatie als fortificatie is hier echter omstreden, daar de vele onderbrekingen in de omwalling niet erg praktisch zouden zijn. Andere interpretaties zien Urmitz als marktplaats of veekraal.
De oudst bekende aardwerken in Nederland (Schelsberg bij Heerlen) zijn gebouwd door deze cultuur.

## Cultuur

Net als andere prehistorische culturen heeft ook de Michelsbergcultuur zijn typerend aardewerk. Zogenaamde "tulpbekers", flessen en schalen van relatief hoge kwaliteit. De verspreiding van vuurstenen gereedschappen toont aan dat er een handelsnetwerk moet hebben bestaan. Onder andere de vuursteenmijn bij Spiennes blijkt een voorname bron van vuursteen te zijn geweest. Uit vele vondsten van dierlijke botten blijkt dat de Michelsbergcultuur vee zoals runderen en varkens hield en slechts in geringe mate van jacht afhankelijk was.

## Begrafenisgewoonten

Opvallend zijn de vele skeletvondsten die erg ongeordend zijn begraven. Soms in grote kuilen, waarbij het skelet aan de rand ligt, soms in de greppels van de aardwerken. Soms vele skeletten in een graf, die echter geen bepaalde ordening laten zien. Ook is er grote variëteit qua aantallen: in sommige graven zijn meerdere personen begraven, in andere een enkel persoon en ook zijn vondsten van individuele botten van verschillende personen bekend. Ook is opvallend dat voor een relatief groot aantal skeletten kan worden aangetoond dat de eigenaars een gewelddadige dood zijn gestorven, veelal door een slag met een stomp voorwerp op het hoofd.
Omtrent gevonden keramiekscherven, vuursteenwerktuigen, botten van onder andere runderen en varkens bestaat veel twijfel. Sommige keramiekresten duiden op misbaksels en gebroken vaatwerk en in geen van de vondsten kan rituele vernietiging ervan worden aangetoond, zoals uit andere culturen bekend is. Het is dus vooralsnog onduidelijk of het grafbijgiften betreft, of dat er sprake is van afvalkuilen waarin de skeletten terecht zijn gekomen.
Over het algemeen wekken de vondsten eerder de indruk dat ze "weggeworpen" zijn dan begraven, maar aangezien de kennis over deze cultuur nog erg beperkt is, is deze conclusie nog onzeker.
# Westrarchaea

Westrarchaea is een spinnengeslacht uit de familie Pararchaeidae

## Soorten

* Westrarchaea pusilla Rix, 2006
* Westrarchaea sinuosa Rix, 2006
* Westrarchaea spinosa Rix, 2006
# Alpentrapmos

Alpentrapmos (Lophozia wenzelii) is een soort levermos uit de trapmosfamilie (Lophoziaceae). Het is inheems in Eurazië en Noord-Amerika.

## Determinatie

De kleur is groen en de bladbasis vaak roodbruin. De bladeren zijn ondiep 2-gelobd met afgeronde sinus, breed en komvormig zodat ze rechtop staan en onmogelijk plat te maken zijn zonder ze te breken. De gemmae zijn geelachtig. De cellen zijn dunwandig met trigonen en 4-9 olielichamen. Perianth mond gelobd met 1-cellige tanden.

## Ecologie

Alpentrapmos komt voor op natte tot vochtige grond.

## Verspreiding

In Nederland komt het alpentrapmos zeer zeldzaam voor. Het is in 2000 voor het eerst waargenomen in Nederland.
* ↑ (en) Lophozia s.lat. in Switzerland door Lars Söderström
* ↑ BLWG Verspreidingsatlas Mossen