OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bea Moedt

Bea Moedt (Rotterdam, 18 januari 1950 - Willemstad Curaçao, 26 oktober 2024) was een Nederlands fotograaf. Sinds 1993 woonde zij op Curaçao.

## Leven en werk

Bea Moedt werd in Rotterdam geboren. Zij groeide op in na-oorlogs Nederland maar voelde zich daar nooit thuis. Ze trouwde met Willem Moedt, die in de bouw werkte. Toen ze in de krant een personeelsadvertentie las voor een projectmanager in Curaçao, zag ze mogelijkheden. Haar man kreeg de baan en in 1993 verhuisden ze naar Curaçao. Uiteindelijk begon haar man daar zijn eigen bedrijf.
Nadat ze rond haar vijftigste een TIA had gekregen, begon ze bij wijze van therapie met fotograferen om zich te kunnen herinneren wat er gedurende de dag gebeurd was. Sinds 2006 werkte ze samen met Elodie Heloise, om te beginnen voor de rubriek Door de lens van Bea Moedt bij Cpost, een online magazine van Memento Vivi dat tot in 2012 verscheen; Moedt leverde een foto en Heloise schreef daar een tekst bij. Ze werd een bekend fotograaf voor kranten, het Nederlandse Koninklijk Huis, het Curaçao North Sea Jazz Festival, de Koninklijke Marine, de kustwacht, Curaçao International Airport, de KLM en vele anderen. De regering van Curaçao eerde haar door de uitgifte van een speciale postzegel van een van haar luchtfoto's. Ze won ook verschillende fotowedstrijden en kreeg in 2015 de Grote Paul Huf prijs voor haar werk.
Moedt had een slechte gezondheid en in maart 2022 kreeg ze te horen dat ze niet lang meer te leven had. Haar gezondheid ging zo ver achteruit dat zij niet langer thuis kon blijven en ze verhuisde naar hospice Arco Cavent. Overweldigd door de goede zorg begon ze op Facebook een crowdfundingsactie voor het hospice, zodat meer ongeneeslijk zieke mensen toegang zouden kunnen krijgen tot de speciale vorm van zorg die het hospice biedt. Ze plaatste een foto van zichzelf met Barry Hay en voor elke 'like' van het bericht doneerde ze vijftig cent. Daarna besloot ze een boek te maken met haar meest indrukwekkende foto's. De opbrengst van het boek, Curaçao – My lasting love affair, komt volledig ten goede aan Arco Cavent.
De rechten van haar foto's bracht ze onder bij Stichting Bea Moedt. De opbrengst komt ten goede aan goede doelen die iets teruggeven aan de gemeenschap.
In maart 2024 is voor Bea Moedt in Arco Cavent een standbeeld opgericht, gemaakt door de lokale kunstenaars Melissa Josefa van Curamore en Siegmond van Lamoen.
Bea Moedt zou 31 maanden in Arco Cavent blijven. Ze overleed daar op 26 oktober 2024 op 74-jarige leeftijd. Op de website van haar stichting staat: "Haar fotografie is de erfenis die ze achterlaat om ons eraan te herinneren hoe bijzonder het leven is".
# Opkamer

Een opkamer of voutekamer (Vlaams) is een kamer die hoger ligt dan naastgelegen kamers van een huis. De reden is meestal dat er een souterrain onder ligt. De opkamer is bereikbaar via een trap van enige treden of een opstapje dat soms op het schuinliggende kelderluik is aangebracht.
Opkamers komen vooral voor in oude grachtenpanden en boerderijen. In de souterrains waren in de herenhuizen werkruimtes, zoals de keuken of woningen voor personeel, en in het boerenbedrijf een koele opslagruimte voor melk of andere producten. Het gebruik van de opkamer varieerde van ‘nette’ kamer voor speciale gelegenheden tot slaapkamer.
* Trap met toegang tot opkamer in een woonhuis
* Opkamertje annex aan woonkamer boerderij
* Trapje naar gerenoveerde opkamer
# Windpark Houten

Het Windpark Houten bestaat uit drie windturbines en ligt langs het Amsterdam-Rijnkanaal bij Houten.
Het vermogen van de drie Vestas V90-turbines is 2 MW. De bladlengte is 45 meter, met een as op 105 meter hoogte. Dit windmolenpark kan elektriciteit leveren voor ruim 3.000 huishoudens, minder dan oorspronkelijk voorzien. De vermindering van het vermogen wordt veroorzaakt door dat de molens soms moeten worden stilgezet vanwege de slagschaduw over nabijgelegen huizen.
De coöperatie UWind werkt sinds 1996 samen met energiebedrijf Eneco om een windpark in Houten te realiseren. De voorbereidingen voor dit complex zijn in 1999 gestart. De eerste vergunning uit 2005 is vernietigd door de Nederlandse Raad van State. De definitieve vergunning kwam in november 2012.
# Exclusive Brethren

De Exclusive Brethren (ook: Raven/Taylor Brethren) zijn een kerkelijke groepering die deel uitmaakt van de Plymouth Brethren. Ze zijn te vinden in Australië, Nieuw-Zeeland, Groot-Brittannië en Noord-Amerika. De omvang wordt geschat op circa 43.000 personen (2008), waarvan 16.000 in Groot-Brittannië.
De Plymouth Brethren splitsten zich in 1848 in Exclusive Brethren en Open Brethren. Men gelooft dat door God een leiding voor de groep wordt aangewezen. Dit zijn achtereenvolgens F. Raven (1837-1903), James Taylor Sr (1870-1953), James Taylor Jr (1899-1970), James Symington H (1911 - 1987), John Hales (1922-2004), en Bruce D. Hales. Men gelooft sterk in het afgescheiden leven (exclusive) van de zondige wereld, waarvoor wordt teruggegrepen op diverse bijbelteksten. Onderstaande activiteiten zijn (over het algemeen) principieel niet toegestaan voor leden van de Exclusive Brethren:
* televisiekijken;
* luisteren naar de radio;
* het bezoeken van plaatsen van vermaak, zoals bioscopen, discotheken enz.;
* het bezit van huisdieren;
* het afsluiten van levensverzekeringen;
* naar de universiteit gaan;
* een politiek ambt bekleden;
* stemmen bij verkiezingen;
* militaire dienst vervullen.
Door leden die vertrokken bij het genootschap is regelmatig kritiek geuit op de groepering. Zo wordt het verlaten van de Brethren als een grote zonde gezien. Door familie werd soms grote druk uitgeoefend om weer terug te keren.
# Saint-Python

Saint-Python is een gemeente in het Franse Noorderdepartement (Frans: département du Nord) (regio Hauts-de-France). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Cambrai. Saint-Python telde op 1 januari 2021 999 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Python bedroeg op 1 januari 2021 7,43 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 134,5 inwoners per km².
Het dorp ligt onmiddellijk ten noordwesten van het stadje Solesmes en is de facto een buitenwijk van dit buurstadje. Saint-Python is een forensen- en boerendorp. Door het dorp loopt de Selle, een zijriviertje van de Schelde.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Geschiedenis

De plaats is niet genoemd naar een grote slang, maar naar een heilige, Piatus van Seclin. Vroeger werd de plaatsnaam Saint-Piton geschreven. De oudste vermeldingen van het dorp verwijzen naar een aan deze heilige gewijde kerk en dateren uit 1176 en 1182. In de 18e eeuw was het dorp residentieplaats van een kleine, gelijknamige heerlijkheid, die ten tijde van de Franse Revolutie ophield te bestaan.
Op 2 september 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd een pas 16 jaar oude Franse verzetsstrijder, Raymond Poirette, in het dorp door de Duitse bezetters betrapt op het rondbrengen van illegale geschriften en dadelijk standrechtelijk ter dood gebracht. Straatnamen in en nabij het dorp houden de herinnering aan hem levend.

## Bezienswaardigheden

In het dorp staat een bezienswaardige, aan Sint Piatus gewijde, rooms-katholieke kerk. Zie onderstaande afbeeldingen.
* St. Piatuskerk, Saint-Python, klokkentoren
* Schip van deze kerk
* Altaar in deze kerk
* Koorgestoelte
* Reliekhouder
Saint-Python ligt aan een route voor pelgrims naar Santiago de Compostela.

## Trivia

Ten zuiden van het dorp loopt de Chemin Nungesser, een in de wielersport beruchte kasseienstrook, die vaak in het parcours van de voorjaarsklassieker Parijs-Roubaix is opgenomen.
# Alpha Centauri A

Alpha Centauri A is de grootste ster van de dubbelster Alpha Centauri. De ster is een gele dwerg en vormt samen met Alpha Centauri B een dubbelstersysteem.
Ze staat op 4,39 lichtjaar van de zon en is na Proxima Centauri en Alpha Centauri B de meest nabije ster. Vermoedelijk vormt het Alpha Centauri-systeem op zijn beurt weer een dubbelstersysteem met Proxima Centauri, en draaien deze beiden met een zeer lage snelheid om elkaar heen.
# Aplidium colini

Aplidium colini is een zakpijpensoort uit de familie van de Polyclinidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1999 voor het eerst geldig gepubliceerd door het echtpaar Claude en Françoise Monniot.
# Koolhofput

De Koolhofput is een recreatiegebied rond de gelijknamige waterplas, op de grens van de gemeenten Nieuwpoort en Koksijde, en vlak bij het centrum van Nieuwpoort-Stad en Ramskapelle.
De 10 ha grote waterplas is in 1978 ontstaan door zandwinning voor de aanleg van de autosnelweg A18 (E40). De plas is genoemd naar de Koolhofvaart die er dwars doorheen stroomt, en die de verbinding maakt met het Kanaal Nieuwpoort-Duinkerke. De vaart is op haar beurt genoemd naar een hoeve verderop, het Koolhof.
In 2020 is het provinciaal domein Koolhofput geopend, een recreatiegebied met wandelpaden, voetgangersbruggen, picknicktafels, poelen en andere waterrijke natuur, een vogelkijkwand en plaatsen om te hengelen.
Het gebied grenst aan het fietspad op de Frontzate, de vroegere spoorlijn Nieuwpoort-Diksmuide die in de Eerste Wereldoorlog samen met de overstroomde IJzervlakte de frontlijn vormde. In de directe nabijheid zijn er restanten van deze oorlog.
# Netkalkbekertje

Het netkalkbekertje (Craterium obovatum) is een slijmzwam behorend tot de familie Physaridae. Het leeft saprotroof op hout. Het komt voor in naaldbos en gemengd bos.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Het vruchtlichaam is een gesteeld sporangium, soms subsessiel, en heeft een hoogte van 1–2 mm. Het sporangium is verspreid of in groepen te vinden en heeft een obovoid (omgekeerd eivormige) sporotheca, die donker purperachtig tot bruin-grijs is en een diameter van 0,5–0,7 mm heeft. De steel is recht, cilindrisch of aan de basis verbreed, glad of ruw, roodbruin, vaak gevuld met wit kalkachtig materiaal en vormt meestal een klaverachtige of cilindrische columella binnen het sporangium. De hypothallus is dun, kleurloos of iriserend, en kan bruin of discoïdaal zijn. Het peridium is membraanachtig, bros, licht purperbruin. De plasmodium is geel.

### Microscopische kenmerken

Het capillitium is dicht, radiërend vanuit de columella, wit of lichtbruin, soms met enkele hyaliene verbindingsfilamenten. De sporen zijn donkerbruin in massa, paarsbruin bij doorvallend licht en hebben een diameter van 11–17 µm.

## Verspreiding

In Nederland heeft het netkalkbekertje de status verdwenen.
* ↑ (en) Index Fungorum
* 1 2 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* 1 2 (en) Landcare Research
# Ingrid Meuris

Ingrid Meuris (Beveren-Waas, 13 februari 1964 - Leuven, 2 december 2003) was een Belgische componiste. Ze schreef niet alleen werken onder haar eigen naam, maar gebruikte ook de pseudoniemen Casimir von Chavary en Reeny Sebastian.

## Biografie

In 1978 startte Ingrid Meuris haar muzikale studies aan de Muziekacademie in Tienen. Vanaf 1980 volgde ze piano, notenleer en harmonie aan het Stedelijk Conservatorium te Leuven. In 1982 zette ze haar studies voort aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Hier verwierf ze de Eerste Prijs notenleer bij Etienne De Lombaert.
Vanaf 1990 was ze als leerkracht algemene muzikale cultuur (AMC) en muziekgeschiedenis verbonden aan verschillende muziekacademies. Zo gaf ze les aan de academie van Dilbeek, de academie van Neerpelt en het Stedelijk Conservatorium te Leuven.

## Werken

Ingrid Meuris componeerde in totaal 41 werken. Vele hiervan zijn liederen, maar ze schreef ook kamer-, koor- en orkestmuziek. Onder het pseudoniem Casimir von Chavary verscheen "Valse en sol mineur" (1979), "Rondo I" (1980) en "Allegorie I" (1980). Onder het pseudoniem Reeny Sebastian schreef ze "Le nom de la douleur" (1986). Vanaf 1990 bracht ze enkel werken uit onder haar eigen naam, onder meer: "Llama de amor viva" (1990), ''Crvena Kisa'' op. 4 (1994), ''Cantus ad Astra'' op. 7 (1997) en "Charade'' (2002). Kort voor haar dood schreef ze haar laatste werk "Temptation Tango" (2003) voor altsaxofoon en piano.
* Delaere, Mark (2011). Flemish chamber music since 1950: historical overview, discussion of selected works, and inventory. MATRIX, Leuven, p. 113. ISBN 978-90-77717-06-6.
* Roquet, Flavie (2007). Lexicon van Vlaamse componisten geboren na 1800, p. 500-501. ISBN 9789086790906.
* MEURIS Ingrid (1964-2003). MATRIX [Centrum voor Nieuwe Muziek]. Geraadpleegd op 8 maart 2024.
* Kunstenpunt | Muziek | Ingrid Meuris. muziekcentrum.kunsten.be. Geraadpleegd op 8 maart 2024.
* Bijnens, Lieselotte (oktober 2022). Toonaangevende vrouwen. Componistes in Vlaanderen, p. 25-26. ISBN 9789074351584.
* MusicBrainz: 269c34ef-e5ec-4c42-a847-22ff76d5c690
# Witte Kerk (Venlo)

De Witte Kerk, ligt in de wijk Genooi in de Nederlandse plaats Venlo. Aanvankelijk diende deze kerk als noodkerk voor de bevolking in die wijk, maar tegenwoordig doet het pand dienst als Huis van de Wijk.
Aanvankelijk werd in 1949 een noodkerk gebouwd in Genooi. Sinds 1929 was in deze wijk al een trappist actief als voorganger voor de overwegend arme bevolking. Na de oorlog werd besloten om in Genooi een nieuwe parochie te stichten. De door Jules Kayser ontworpen kerk was echter vanaf het begin van de parochie te klein. Deze deed dienst tot 1961 toen de nieuwe Sint-Nicolaaskerk werd ingewijd. In dat jaar werd de noodkerk verbouwd tot sportzaal. Sinds de jaren 70 doet de noodkerk dienst als gemeenschapshuis.
# Auguste Frison

Auguste Joseph Frison (Brussel, 3 september 1795 - Jumet, 5 januari 1870) was een Belgisch volksvertegenwoordiger en burgemeester van Jumet.

## Biografie

Auguste Frison was een zoon van André Frison en Anne-Marie Chapel. Hij was een kleinzoon van Jacques Joseph Chapel, een broer van Jules Frison, advocaat, industrieel, lid van het Nationaal Congres en burgemeester van Lodelinsart, en een schoonbroer van Gustave Nalinne, advocaat, lid van het Nationaal Congres, burgemeester van Charleroi en provincieraadslid van Henegouwen. Hij trouwde in 1822 in Charleroi met Adèle Binard, dochter van brouwer en groothandelaar Louis-Joseph Binard. Ze kregen drie zoons en drie dochters.
In 1830 speelde hij, net als zijn broer, een actieve rol in de Belgische Revolutie. Hij was vanaf dat jaar burgemeester van Jumet en vervulde dit ambt tot in 1857. Hij verwierf er een reputatie van filantroop.
In 1833 werd hij verkozen tot volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Charleroi en bleef dit tot in 1842.
Samen met zijn broer Jules was hij beroepshalve actief in de industrie. Hij was bestuurder van de firma Jules Frison et Compagnie (ook genoemd Verreries de Dampremy) en van de Charbonnages des Hamandes.
Frison was, zoals zijn vader, vrijmetselaar.

## Literatuur

* La Belgique maçonnique, Brussel, Tillot, 1887.
* Roland DE VULDERE, Biografisch repertorium der Belgische parlementairen, senatoren en volksvertegenwoordigers, 1830 tot 1.8.1965, Rijksuniversiteit Gent, onuitgegeven licentiaatsverhandeling, 1965.
* Julienne LAUREYSSENS, Industriële naamloze vennootschappen in België, 1819-1857, Leuven, Nauwelaerts, 1975.
* Jean-Luc DE PAEPE en Christiane RAINDORF-GERARD (red), Le Parlement Belge 1831-1894. Données Biographiques, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1996.
* Jean-Pierre STAUMONT en Pierre ARCQ, Jumet, ses bourgmestres, Charleroi, Christian Renard, 2003.
# Tonny van Haeren

Antonius Christianus Maria (Tonny) van Haeren ('s-Hertogenbosch, 23 september 1899 – 10 februari 1970) was een Nederlands voetballer die als verdediger speelde.

## Interlandcarrière
### Nederland

Op 14 maart 1926 debuteerde Van Haeren voor Nederland in een vriendschappelijke wedstrijd tegen België (1 – 1 gelijk).
Interlands van Tonny van Haeren voor  Nederland :
| № | Datum | Wedstrijd | Uitslag | Soort Wedstrijd | Doelpunten |
| Als speler bij RKVV Wilhelmina ||||||
| 1. | 14 maart 1926 | België – Nederland | 1 – 1 | Vriendschappelijk | 0 |
# Arjan Ederveen

Arjan Ederveen (officiële naam: Arjan Ederveen Janssen) (Hilversum, 9 september 1956) is een Nederlands acteur, komiek, televisiemaker en tekstschrijver.

## Schooltijd

Ederveen heeft zijn middelbare schoolopleiding gevolgd aan het Comenius College in Hilversum. Tijdens een schoolproject heeft hij zijn eerste film gemaakt, genaamd "Appel aan de Stok: De Musical". Met deze film heeft hij de lokale filmwedstrijd van 1971 gewonnen.

## Loopbaan

Ederveen begon zijn carrière in samenwerking met Kees Prins, met wie hij het duo De Duo's vormde. Later verwierf hij bekendheid samen met Tosca Niterink in televisieprogramma's zoals Theo en Thea en Kreatief met Kurk, waarin hij de rol van Peter van de Pood speelde, en Borreltijd. In latere jaren ontving Ederveen samen met Pieter Kramer, een televisieregisseur, een Zilveren Nipkowschijf voor hun werk aan de serie 30 minuten. Hij vertolkte de rol van drogist Geelman in de films Pietje Bell (2002) en Pietje Bell 2: De Jacht op de Tsarenkroon. In 2004 schreef en acteerde hij in de VPRO-televisieserie De troubabroers, samen met Alex Klaasen.
In het najaar van 2005 presenteerde Ederveen het opmerkelijke tuinprogramma Wroeten, een dertigdelige dagelijkse televisieserie geregisseerd door Lernert Engelberts, voor de VPRO. Naast zijn televisiewerk is Ederveen ook actief als toneelacteur. Hij vertolkte onder andere de rol van de stiefmoeder van Assepoester in de voorstelling Lang en Gelukkig van het Ro Theater. In het seizoen 2008/2009 speelde hij Fabio, de rechterhand van de Griekse godin Hera, in Hera, de goddelijke musical. In het voorjaar van 2009 speelde hij samen met Jack Wouterse bij het Ro Theater in de voorstelling Tocht, een paasstuk dat hij zelf heeft geschreven. In het seizoen 2009/2010 vertolkte hij de rol van Edna Turnblad in de musical Hairspray. In het seizoen 2010/2011 schreef en speelde hij in het stuk Moord in de Kerststal van het Ro Theater. In 2018 speelde hij de rol van Pontius Pilatus in The Passion. Hij ontving de Gouden Genesius Penning in 2018 vanwege zijn uitzonderlijke talenten en veelzijdigheid als theaterpersoonlijkheid.
In 2024 was Ederveen het Blije ei in The Masked Singer. Ook speelde hij dat jaar de rol van Ebenezer Scrooge in Scrooge Live.

## Privé

Ederveen is gehuwd met de Amerikaan Howie en samen wonen ze in Amsterdam.

## Bekende uitspraken van Arjan Ederveen

* "Dat wist ik toch niet? Dat wist ik niet. Nu, ja, nu weet je dat."
* "Ik voelde wel dat er iets was, maar wat dat dan was, dat was me niet duidelijk. Wel dat er iets was, maar wat dat was? Dat wist ik niet."
* "Het basismateriaal van vandaag is kurk."
* "Altijd van je af snijden."
* "Peren vallen niet ver van de boom."

## Nominaties en prijzen

Prijzen van Arjan Ederveen :
| Jaar | Categorie | Genomineerde werk | Prijs |
| 1997 | Speciale Juryprijs | Oeuvre | Gouden Kalf |
| 2010 | Speciale Juryprijs | Lang en gelukkig (gedeeld met Rogier Philipoom, Dick van den Toorn, Gijs Naber, Sylvia Poorta, Jack Wouterse, Hannah van Lunteren, Hans Leendertse en Alex Klaasen. | Gouden Kalf |
# Wokkels

Wokkels zijn een bepaald soort helixvormig zoutje van Lay's, geïntroduceerd door Smiths in 1974. Smiths, en daarmee Wokkels, kwam in 1992 in handen van PepsiCo, eigenaar van Lay's. Het zoutje is gemaakt van een pasta van voornamelijk aardappelzetmeel en aardappelpoeder, die wordt geëxtrudeerd, en waarin zich bij de extrusie luchtbelletjes vormen. Er zijn twee varianten: naturel en paprika.
De Wokkels worden vaak aangehaald als een voorbeeld van een vormmerk. Dat komt doordat de Hoge Raad der Nederlanden in 1983 een arrest wees waarin voor het eerst uitgesproken werd dat een vorm ook als merk gedeponeerd kon worden.

## Wokkelvorm

Alhoewel de basisvorm al meer dan 2000 jaar internationaal bekend is als schroef van Archimedes of als (dubbele) helix, wordt de benaming wokkel in hedendaags Nederlands gebruikt om de vorm aan te duiden van onder meer DNA, kunstwerken, sieraden, gereedschap en gedraaide hellingbanen.
# Wolf Children

Wolf Children (おおかみこどもの雨と雪, Ōkami Kodomo no Ame to Yuki) is een Japanse animefilm uit 2012.

## Samenvatting

Een alleenstaande moeder voedt haar twee kinderen op, die allebei half-weerwolf zijn.

## Rolverdeling

| Personage | Cast | Cast |
| Personage | Japans | Engels |
| Hana (花) | Aoi Miyazaki | Colleen Clinkenbeard |
| De Wolfman | Takao Osawa | David Matranga |
| Yuki (雪) | Haru Kuroki Momoka Ono (kind) | Jad Saxton Lara Woodhull (kind) |
| Ame (雨) | Yukito Nishii Amon Kabe (kind) | Micah Solusod Alison Viktorin (kind) |
| Sōhei Fujii | Takuma Hiraoka | Jason Liebrecht |
| Moeder van Sōhei | Megumi Hayashibara | Lydia Mackay |
| Grootvader Nirasaki | Bunta Sugawara | Jerry Russell |
| Meneer Nirasaki | Takashi Kobayashi | Kenny Green |
| Mevrouw Nirasaki | Tomie Kataoka | Wendy Powell |
| Meneer Tanabe (田辺) | Shota Sometani | Sonny Strait |
| Hosokawa (細川) | Tadashi Nakamura | R. Bruce Elliott |
| Yamaoka (山岡) | Tamio Oki | Bill Flynn |
| Tendō (天童) | Hajime Inoue | Kent Williams |
| Kuroda | | Mike McFarland |
| Mevrouw Horita | Kumiko Aso | Jamie Marchi |
| Oom Horita | | Mark Stoddard |
| Tante Horita | | Melinda Wood Allen |
| Mevrouw Doi | Mitsuki Tanimura | Kate Oxley |
| Oom Doi | | Bob Magruder |
| Tante Doi | | Linda Leonard |
| Shino (信乃) | Rino Kobayashi | Leah Clark |
| Bunko (文子) | Chika Arakawa | Felecia Angelle |
| Sōko (荘子) | Fuka Haruna | Alexis Tipton |
| Keno (毛野) | Mone Kamishiraishi | Kristi Kang |
| Tadatomo (忠与) | Tensei Matsuoka | Eric Vale |
| Radiopresentator | Taichi Masu | J.C. Miller |
# Dubbelekoppelingversnellingsbak

Een dubbelekoppelingversnellingsbak is een type halfautomatische versnellingsbak die voorzien is van twee koppelingen. Op de ene koppeling bevinden zich de even versnellingen en op de andere koppeling de oneven versnellingen.

## Werking

Het grote voordeel van een versnellingsbak met twee koppelingen is dat men kan schakelen zonder krachtonderbreking. Dit kan doordat niet direct van versnelling wordt gewisseld maar van koppeling. Als men vertrekt vanuit stilstand in de eerste versnelling, draait de eerste koppeling, en de tweede koppeling draait ondertussen al mee. Zodra wordt geschakeld, ontkoppelt de eerste koppeling. Gelijktijdig wordt de tweede koppeling gekoppeld. Op deze manier kan onder belasting worden geschakeld.
Slimme elektronica zorgt er bovendien voor dat de volgende versnelling reeds wordt ingeschakeld op de ontkoppelde koppeling. De computer doet een voorspelling op basis van verschillende parameters: toerental, input van de bestuurder en dergelijke. Hierdoor kan veel sneller van versnelling worden gewisseld dan bij een manuele versnellingsbak. Samen met het eerste voordeel, zorgt dit gegeven voor een zeer lineaire en ononderbroken acceleratie. Ten slotte dient te worden vermeld dat de elektronica ook automatisch de koppelingen kan bedienen. Een DCT (Dual Clutch Transmission) versnellingsbak is dus bijna altijd ook een automatische versnellingsbak.

## Producenten

Een dubbelekoppelingversnellingsbak wordt vooral de laatste jaren erg populair. Porsche was de eerste die in de late jaren 70 versnellingsbakken met dubbele koppeling ontwikkelde voor de racerij, voornamelijk om tijdens het koppelen geen boost te verliezen op hun turbo motoren zoals gebruikt in oa de Porsche 962C. Uiteindelijk op productie wagens aanbood als PDK. De eerste fabrikant die dergelijke versnellingsbakken op grote schaal op productiewagens toepaste was Volkswagen met de DSG (DirektSchaltGetriebe) versnellingsbak. Deze werd ontwikkeld door BorgWarner en in de meeste merken binnen het concern toegepast. Niet lang daarna volgden andere merken zoals BMW met de DCT (Dual Clutch Transmission) versnellingsbak in de BMW M3 en Ford met de Powershift. Ook sportwagens maken steeds meer gebruik van een versnellingsbak met dubbele koppeling. De Bugatti Veyron EB16.4 is voorzien van een speciale DSG versnellingsbak en ook de Ferrari California heeft er een. Ook Alfa Romeo brengt haar modellen op de markt met dit systeem, onder de naam TCT (Twin Clutch Transmission).
In 2009 kwam Honda met haar eigen versie van de dubbelekoppelingversnellingsbak voor motorfietsen. Als optie was de Honda VFR 1200 uitvoerbaar met een DCT-automaat. Het gamma bevat sinds 2012 meerdere modellen die met deze automaat geleverd kunnen worden.
* ↑ Honda Crosstourer DUURTEST: DCT 1v2, Auto55.be