OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sjon Stellinga

Johannes (Sjon) Stellinga (Assen, 5 augustus 1958) is een Nederlands bestuurder en PvdA-politicus.

## Levensloop

Stellinga werd geboren in Drenthe, maar groeide op in de Friese plaats Sneek. Hij studeerde psychologie en bedrijfskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen, daarna werkte hij bij PTT Post in Amsterdam als eerste organisatieadviseur en hoofd Opleidingen en Training. In 1996 ging Stellinga naar Botswana waar hij hoofd lerarenopleiding beroepsonderwijs werd. In 2000 keerde hij terug naar Nederland en werd hij trainer voor met name ondernemingsraden. Tussen 2010 en 2012 was hij actief als zelfstandig ondernemer vanuit zijn trainingsbureau Mopane.
In 2006 werd hij voor de PvdA wethouder in Achtkarspelen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 verloor ook daar de PvdA fors waarmee een einde kwam aan zijn wethouderschap waarop hij fractievoorzitter werd. In december 2011 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Schiermonnikoog per 26 januari 2012. Op 6 augustus 2015 nam Stellinga ontslag uit die functie 'om privéredenen in de relationele sfeer'. In december 2016 werd hij opnieuw voor de PvdA wethouder in Achtkarspelen. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 werd hij weer raadslid. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 is Stellinga uit de politiek gestapt.
* ↑ Nieuwe burgemeesters in Renswoude en Schiermonnikoog, www.rijksoverheid.nl, 14-12-2011
* ↑ Stellinga stapt op als burgemeester Schier, www.lc.nl
* ↑ Burgemeester Schiermonnikoog stapt op, nos.nl, 7 aug. 2015
* ↑ Sjon Stellinga benoemd als wethouder in Achtkarspelen, www.omropfryslan.nl, 8 dec. 2016
* ↑ Vastgestelde besluitenlijst raadsvergadering 28 maart 2018 Gemeente Achtkarspelen, 28 maart 2018
* ↑ Oud-burgemeester Sjon Stellinga vertrekt uit de politiek (én uit Friesland), Leeuwarder Courant, 3 augustus 2021.
* ↑ Welkom en afscheid raadsleden, Gemeente Achtkarspelen, 1 april 2022.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9207 6258
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 275844277
* Virtual International Authority File: 286067725
* WorldCat (via VIAF): 286067725
# Sjoukje Ultzen

Sjoukje Ultzen (Huizum, 18 april 1936 – 23 april 2021) was een Nederlands beeldhouwer.

## Leven en werk

Ultzen werd opgeleid aan de Academie Vredeman de Vries in Leeuwarden. In de jaren 80 begon ze met beeldhouwen, ze maakt gestileerde figuren in brons. Ultzen werkt figuratief en stelt in haar werk de mens, met zijn emoties en relaties, centraal. Een voorbeeld van haar werk is het beeld In gesprek (2001) van de drie zusters Brechtsje, Teuntsje en Tjaltsje, die volgens een Friese sage kerken zouden hebben gesticht in de naar hen genoemde dorpen IJsbrechtum, Tjalhuizum en Tirns. Ze exposeerde meerdere malen, onder andere bij Galerie Goutum, Galerie Lauswolt in Olterterp en Galerie Langewaal in De Waal.
Sjoukje Ultzen overleed in 2021 op 85-jarige leeftijd.

## Enkele werken

* beeld voor het politiebureau in Dokkum.
* 2001: In gesprek of Brechtsje, Teuntsje en Tjaltsje, Doarpshûsleane, IJsbrechtum.
* ca. 2008: beeld ter nagedachtenis aan Riek Stienstra (1942-2007), bij Schorer in Amsterdam. In 2013 verplaatst naar IHLIA LGBTI Heritage, gevestigd in de Openbare Bibliotheek Amsterdam.

## Publicatie

* Sjoukje Ultzen, Sjoukje Ultzen bronzen : selectie werk 1995-2002. Uitgave in eigen beheer.
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ "Sjoukje Ultzen", Keunstwurk.
* ↑ "Legende IJsbrechtum vereeuwigd in brons", Leeuwarder Courant, 14 mei 2001.
* ↑ Familiebericht Sjoukje Ultzen, Leeuwarder Courant.
* ↑ René & Peter van der Krogt, "Brechtje, Tjallie en Teuntje", Mens & Dier in Steen & Brons.
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 105403
# Skoblić Brdo

Skoblić Brdo is een plaats in de gemeente Bosiljevo in de Kroatische provincie Karlovac. De plaats telt 8 inwoners (2001).
# Sigiriya

Sigiriya of Sigirya is een van de zeven plaatsen in Sri Lanka op de Werelderfgoedlijst. Het 1600 jaar oude complex bestaat uit een zomer- en winterpaleis, lusthoven die omgeven zijn door 8 kilometer muren en grachten en, boven op de rots, een citadel. Het is in 7 jaar gebouwd en slechts 18 jaar bewoond geweest.

## Geschiedenis

Het complex is gebouwd door koning Kassapa I (473-491). Na zijn dood werd het een klooster. Volgens een alternatieve theorie voltooide hij het complex, dat zijn vader koning Dhatusena was begonnen. In de 14e eeuw werd het complex verlaten.

## Het complex

De tuinen, die door grachten zijn omgeven, zijn ommuurde terrassen waarin vele waterpartijen voorkomen.
De citadel boven op de rots diende ook als paleis. Het is nu slechts een ruïne. In enkele cisternen werd het regenwater opgevangen. Aan de noordzijde van de rots bereikt men halverwege de steile beklimming via trappen de Spiegelwand. Hierop zijn fresco's afgebeeld van 'wolkenmaagden'. Iets hoger is het terras met de restanten van de Leeuwenpoort. De naam Sigiriya, dat 'leeuwenrots' betekent, is hieraan ontleend.
* Leeuwenpoort
* Spiegelwand
* Een vijver in het tuincomplex aan de voet van Sigiriya Rock
* Uitzicht van bovenaf Sigiriya, Sri Lanka

## Externe link

* Officiële website
Heilige stad Anuradhapura · Oude stad Galle en vestingwerken · Gouden tempel van Dambulla · Heilige stad Kandy · Oude stad Polonnaruwa · Oude stad Sigiriya · Woudreservaat Sinharaja
* Bibliothèque nationale de France: cb158846909 (data)
* Library of Congress Control Number: sh85122385
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007543872705171
* Virtual International Authority File: 1146217794209142797
* WorldCat (via VIAF): 1146217794209142797
# Marcellin Marbot

Jean-Baptiste Antoine Marcelin Marbot, bekend als Marcellin Marbot (uitspraak: [maʁsølɛ̃ maʁbo]; Altillac, 18 augustus 1782 – Parijs, 16 november 1854), was een Frans militair die vocht in de Napoleontische oorlogen. Hij bereikte de rang van luitenant-generaal in 1836, tijdens het bewind van koning Lodewijk Filips I.
Hij was de zoon van generaal Jean-Antoine Marbot (1754-1800) en de jongere broer van generaal Adolphe Marbot (1781-1844).

## Onderscheidingen

* Nationale Orde van het Legioen van Eer: Ridder (1808)
* Nationale Orde van het Legioen van Eer: Officier (1813)
* Koninklijke en Militaire Orde van de Heilige Lodewijk: Ridder (1827)
* Koninklijke Orde van het Legioen van Eer: Commandeur (1831)
* Leopoldsorde: Commandeur (1833)
* Koninklijke Orde van het Legioen van Eer: Grootofficier (1836)
* Orde van de Eikenkroon: Grootkruis (1842)

## Afbeeldingen

* Kolonel Marbot in 1812
* Generaal Marbot in 1840
* Standbeeld van generaal Marbot in Beaulieu-sur-Dordogne
* Place Marbot in Beaulieu-sur-Dordogne door Frits Thaulow
# Skukani

Skukani is een plaats in de gemeente Generalski Stol in de Kroatische provincie Karlovac. De plaats telt 62 inwoners (2001).
# Boussu-Bois

Boussu-Bois is een gehucht in de Belgische gemeente Boussu in de provincie Henegouwen. Boussu-Bois ligt in het voormalige steenkoolgebied van de Borinage, ruim twee kilometer ten zuiden van het centrum van Boussu, nabij de grens met Dour.
De plaats bestaat uit twee wijken, Boussu-Bois-Saint-Charles in het westen en Boussu-Bois-Saint-Joseph, die zo'n kilometer uiteen liggen. Tussen beide bevindt zich de vallei van de Hanneton. Lintbebouwing verbindt de wijken en de centra van Boussu en Dour. Boussu-Bois-Saint-Charles heeft een planmatig orthogonaal stratenpatroon, binnen een vijfhoek rond het centrale plein de parochiekerk. Bous-Saint-Joseph heeft een meer organisch gegroeid stratenpatroon, tegen de grens met Hornu.

## Geschiedenis

De plaats was vroeger een bosgebied tussen de dorpen Boussu en Dour. De Ferrariskaart uit de jaren 1770 toont hier nog een aaneengesloten, bijna onbewoond, bos, aangeduid als Bois de Boussu – het Bois de Bossu bekend uit de Slag bij Quatre-Bras.
In de tweede helft van de 18de eeuw begon in de streek de exploitatie van kolenmijnen. Ook in Boussu-Bois werd in de loop van de 19de eeuw steenkool ontgonnen. Het bos werd gerooid en de mijnindustrie wijzigde het landschap. Aan de voet van de mijnterril Saint-Antoine en de mijn Vedette werd de wijk rond de Église Saint-Charles opgetrokken. De wijk Saint-Joseph ontwikkelde zich op meer organische wijze bij de Terril de l'Alliance. In de wijk werd een protestantse kerk opgetrokken en in 1877 de Église Saint-Joseph.

## Bezienswaardigheden

* De Église Saint-Charles
* De Église Saint-Joseph
* Op de gemeentelijke begraafplaats van Boussu-Bois bevindt zich een Brits oorlogsgraf uit de Eerste Wereldoorlog.

## Sport

In Boussu-Bois speelt voetbalclub Francs Borains, actief in de nationale reeksen. De club ontstond uit het vroegere RSC Boussu-Bois.
* Boussu, Hensies et Quiévrain, reeks "Patrimoine architectural et territoires de Wallonie", Pierre Mardaga, 2004
# Schijnvliegveld Wilrijk

Het schijnvliegveld Wilrijk was een schijnvliegveld in de Belgische provincie Antwerpen, gelegen in de Reigershoek aan de grens van Wilrijk, Hemiksem en Aartselaar, nabij het kasteel Klaverblad. De Duitse luchtmacht wilde tijdens Tweede Wereldoorlog de indruk wekken dat hier een vliegbasis lag.

## Geschiedenis

In de aanloop van de Tweede Wereldoorlog werd door het Belgisch leger een militair vliegveld ingericht te Wilrijk met een verharding, een ingezaaide landingsstrook en lichtbakens. Het was operationeel op 8 mei 1939 en er werden elf vliegtuigen Renard R-16 van het 9de Smaldeel van Bierset gestationeerd. Na de capitulatie in 1940 maakten Belgische militairen de landingsstrook onbruikbaar.
De Duitsers herstelden de landingsbaan en wilden het vliegveld uitbouwen tot een volwaardig vliegveld, maar later wijzigden ze de plannen. Het Wilrijkse vliegveld dat Flugplatz Hemiksem genoemd werd, fungeerde voortaan als schijnvliegveld om de geallieerden om de tuin te leiden. Met houten nepvliegtuigen, een houten namaakopslagplaats, verlichtingsbakens en een betonnen bunker probeerden ze een bombardement op Wilrijk uit te lokken. Dit schijnvliegveld had voornamelijk de bedoeling het veel belangrijkere vliegveld van Deurne te vrijwaren. De commandobunker was een kopie van het exemplaar aan de luchthaven van Deurne. Het gaat om een afgeknotte kegelvormige constructie van gewapend beton met één kamer. Toen de bevrijding van Antwerpen naderde, plaatsten de Duitsers op en nabij het vliegveld een reeks palen. Deze palen, in de volksmond bekend als Rommelasperges, waren bedoeld om luchtlandingen te verhinderen.
* 1 2 Commandobunker schijnvliegveld Wilrijk. inventaris.onroerenderfgoed.be (29 maart 2019). Geraadpleegd op 3 augustus 2024.
* ↑ (en) Forgotten airfields europe. www.forgottenairfields.com. Geraadpleegd op 3 augustus 2024.
* ↑ Bludts, Mischa, "M’as tu vu? Een commandobunker in Wilrijk die niets te commanderen had", GVA, 23 september 2023.
* ↑ Het schijnvliegveld van de Groenenhoek. A-stad. Geraadpleegd op 8 augustus 2024.
# Demi-Sec

Demi-Sec is een aanduiding voor een type champagne. De term is door de Franse wet beschermd. Champagne wordt na de dégorgement gezoet met suiker of rietsuiker die in de liqueur d'expédition is opgelost. Die "dosage" wordt uitgedrukt in grammen suiker per liter. Demi-Sec duidt op een dosage van minder dan 50 gram en meer dan 35 gram per liter.
# UNDOF

De United Nations Disengagement Observer Force (UNDOF) ("Waarnemersmacht van de VN voor Toezicht op het Troepenscheidingsakkoord") behelst vredesoperaties op de Golanhoogten tussen Israël en Syrië. Hiermee werd een gedemilitariseerde zone ingevoerd.
Deze waarnemers-vredesmissie (blauwhelmen) is op de Golanhoogvlakte ingevoerd aan het eind van de Oktoberoorlog in 1973, de oorlog van Egypte en Syrië met Israël. Deze missie werd in 2012 gestaakt vanwege de Syrische Burgeroorlog. Op 27 juni 2013 besloot de Veiligheidsraad van de VN het mandaat te vernieuwen tot 31 december 2013. Vanaf 14 september 2014 werd de UNDOF weer blijvend ingezet.
Nederlandse deelnemers kwamen in aanmerking voor de Herinneringsmedaille VN-Vredesoperaties. De secretaris-generaal van de Verenigde Naties stichtte een UNDOF Medaille voor de deelnemende militairen en politieagenten.
# Sportski savez Srbije

De Sportfederatie van Servië (Sportski savez Srbije, SSS) omvat alle sportfederaties in Servië, zoals voetbal, volleybal, basketbal, skiën en anderen. De SSS ondersteunt alle sportevenementen en activiteiten die met sport te maken hebben. Elke stad heeft zijn eigen sportfederatie met lokale vertegenwoordigers. In samenwerking met het bedrijf Meridian voorziet de SSS tal van steden in Servië van sportvelden en uitrusting.

## Geschiedenis

De Antifascistische Vergadering voor de Nationale Bevrijding van Servië, als hoogste wetgevende en uitvoerende orgaan van de democratische staat Servië, nam op 24 maart 1945 het besluit om het hoogste bestuur van lichamelijke opvoeding over te dragen aan het Initiatief Sportcomité van Servië over het hele grondgebied van Federaal Servië.
Zo werd de Sportfederatie van Servië opgericht. Het hoofdkantoor is gevestigd in de Makedonska-straat in de wijk Savski Venac in Belgrado.

## Administratie

De president van de SSS is Davor Štefanek, een Servische worstelaar en lid van het nationale team in worstelen in Grieks-Romeinse stijl, een deelnemer aan de Olympische Spelen in Athene in 2004. en Peking, 2008. in 2015 winnaar van de bronzen medaille op het Wereldkampioenschap in Las Vegas. en gouden medailles op de Olympische Spelen van 2016. in Rio de Janeiro.
# National Register of Historic Places

Het National Register of Historic Places (Nederlands: "nationaal register van historische plaatsen") is de monumentenlijst van de federale overheid van de Verenigde Staten. De lijst bevat meer dan één miljoen historische districten, locaties, bouwwerken en objecten die historisch waardevol geacht worden. Zo'n 80.000 eigendommen staan als aparte eenheden op de lijst; de rest behoort tot een historic district. Elk jaar worden er zo'n 30.000 eigendommen - zowel individueel of als deel van een district - aan de lijst toegevoegd. Plaatsen met nationale monumentenstatus (zoals National Historic Landmarks) komen automatisch op de lijst terecht.
Het National Register of Historic Places kwam tot stand door de National Historic Preservation Act, een federale wet die in 1966 aangenomen werd. Het register wordt beheerd door de National Park Service, dat onder het ministerie van binnenlandse zaken valt. Zij hebben onder andere tot doel de eigenaars van historische locaties, alsook belangengroepen zoals het National Trust for Historic Preservation, bij te staan met de coördinatie, identificatie en bescherming van de locaties. Opname in het National Register is vaak alleen van symbolisch belang; het biedt geen bescherming tegen verbouwing of afbraak. Het kan wel financiële voordelen met zich meebrengen. Eigenaren van op de lijst vermelde gebouwen en objecten kunnen 20% belastingaftrek krijgen voor restauratiewerk. Ze kunnen ook in aanmerking komen voor federale subsidies.
Uitzonderlijk worden ook historische locaties buiten de eigenlijke Verenigde Staten, maar die er wel mee geassocieerd worden, op de lijst geplaatst. Een voorbeeld daarvan is de Amerikaanse legatie in Tanger (Marokko) en de site van de slag bij de Rozenknop.

## Externe link

* (en) National Register of Historic Places
# Reto-Romaans

Het Reto-Romaans (Reto-Romaans: Rumantsch, Rumauntsch of Romontsch), ook wel gespeld als Rheto-Romaans, of Alpenromaans, is een taal of variëteit in de Zwitserse Alpen die behoort tot de Reto-Romaanse talen, binnen de grotere groep van de Romaanse talen. Het is de enige in Zwitserland gesproken taal die buiten dat land nergens officieel is. Wel heeft het verwante Ladinisch een officiële status in Zuid-Tirol.

## Sprekers

Het Reto-Romaans (ter plaatse meestal kortweg: Rumantsch) had in 2000 ruim 36.000 sprekers en heeft in het drietalige kanton Graubünden de status van officiële taal. Volgens artikel 70 van de Zwitserse Grondwet van 1999 heeft Zwitserland officiële talen, zijnde het Duits, het Frans en het Italiaans, en in contact met Reto-Romaanstaligen ook Reto-Romaans. De kantons kunnen zelf hun officiële talen bepalen, maar moeten rekening houden met hun taalminderheden.
Problematisch is in dit verband steeds de heterogeniteit van de taal geweest: er zijn vijf hoofddialecten, waarvan de uitersten onderling moeilijk verstaanbaar zijn en de overgangsdialecten leggen te weinig gewicht in de schaal om als compromis te kunnen dienen. De meeste sprekers telt het Surselvisch, de westelijkste variant, gevolgd door het Vallader, de oostelijkste. Sinds 1982 bestaat het Rumantsch Grischun, een kunstmatige standaardtaal die berust op de drie grootste dialecten en in het onderwijs wordt gebruikt, maar die niemands moedertaal is en die onder de Reto-Romaanstaligen weinig sympathie geniet.

## Dialecten

Het Reto-Romaans omvat de volgende vijf dialecten:
* Het Surselvisch in het dal van de Voor-Rijn en elders in het Bündner Oberland, Surselva is een andere naam voor het Bündner Oberland.
* Het Sutselvisch in het Schamsertal en het Surmeirisch in Oberhalbstein en het Albulatal, samen het Mittelbündnerisch,
* Het Vallader en het Puter, respectievelijk in het Unter-Engadin en het Ober-Engadin (het dal van de Inn) die samen Engadinisch of Ladinisch worden genoemd (de laatste term niet te verwarren met het Ladinisch van de Dolomieten). Deze beide varianten lijken wat meer op het Italiaans.
Veel moedertalige Reto-Romanen wonen inmiddels buiten Graubünden, bijvoorbeeld in Zürich of Genève.

## Classificatie

De taal kan als volgt geclassificeerd worden:
* Indo-Europees
** Italisch
*** Romaans
**** West-Italisch
***** Gallo-Iberisch
****** Gallo-Romaans
******* Reto-Romaanse talen
******** Reto-Romaans

## Media

Radiotelevisiun Svizra Rumantscha is de publieke omroep voor sprekers van het Reto-Romaans, die radio- en televisie-uitzendingen maakt. Alle radio-uitzendingen worden uitgezonden op Radio Rumantsch, de televisie-uitzendingen worden uitgezonden op de televisiezenders van het Duitstalige SRF en het Italiaanstalige RSI, daar de hoeveelheid televisie-uitzendingen (90 minuten per week) geen eigen zender toelaat.

## Afbeeldingen

* Iffaunts (kinderen) in het Reto-Romaans
* Talen en dialecten in Graubünden
* "Verboden te betreden" in Reto-Romaans
* Huis met opschrift in Waltensburg/Vuorz
* Reto-Romaans opschrift in Waltensburg/Vuorz
* Reto-Romaans opschrift op een PostAuto
* paun e chaschöl (brood en kaas)
# Stefaan Sintobin

Stefaan Sintobin (Izegem, 16 januari 1960) is een Belgisch politicus voor Vlaams Belang.

## Levensloop

Van 1984 tot 1992 was Sintobin bediende bij Blokker en vervolgens van 1993 tot 1997 bediende bij Spanjersberg. Nadien werkte hij van 1997 tot 2004 als arbeider.
Bij de Vlaamse verkiezingen van 13 juni 2004 werd hij voor het Vlaams Belang verkozen in de kieskring West-Vlaanderen. Hij zetelt sindsdien in het Vlaams Parlement als Vlaams volksvertegenwoordiger.
Van 2004 tot 2009 zetelde Sintobin in de commissie Buitenlands Beleid, Europese Aangelegenheden, Internationale Samenwerking en Toerisme en de commissie Leefmilieu en Natuur, Landbouw, Visserij en Plattelandsbeleid en Ruimtelijke Ordening en Onroerend Erfgoed. Daarna was hij van 2009 tot 2014 ondervoorzitter van de commissie Landbouw, Visserij en Plattelandsbeleid, van 2009 tot 2010 vast lid van de commissie Leefmilieu, Natuur, Ruimtelijke Ordening en Onroerend Erfgoed en van 2010 tot 2014 vast lid van de commissie Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Decreetsevaluatie, Inburgering en Toerisme. Van 2014 tot 2019 zetelde Sintobin vervolgens als toegevoegd lid in de commissies Landbouw, Visserij en Plattelandsbeleid, Buitenlands Beleid, Europese Aangelegenheden, Internationale Samenwerking, Toerisme en Onroerend Erfgoed en Leefmilieu, Natuur, Ruimtelijke Ordening, Energie en Dierenwelzijn. In de legislatuur die volgde, de zittingsperiode 2019-2024, was Sintobin voorzitter van de commissie Welzijn, Volksgezondheid, Gezin en Armoedebestrijding en vast lid van de commissie Landbouw, Visserij en Plattelandsbeleid. In de legislatuur 2024-2029 bleef Sintobin voorzitter van de commissie Welzijn en vast lid van de commissie Landbouw.
Van 2007 tot 2017 zetelde Sintobin in de gemeenteraad van Izegem. Hij verliet zijn gemeente om in Brugge de VB-lijst te trekken bijgemeenteraadsverkiezingen van 2018. Hij raakte verkozen als gemeenteraadslid en werd fractieleider. Bij de lokale verkiezingen van oktober 2024 was hij opnieuw lijsttrekker en werd hij in die hoedanigheid herkozen in de gemeenteraad.
* ↑ Biografische fiche Stefaan Sintobin; Vlaams Parlement
* ↑ Sintobin verhuist naar Brugge voor lijsttrekkerschap Vlaams Belang. De Standaard (13 april 2017). Geraadpleegd op 13 april 2017.
* ↑ Sintobin fractieleider voor Vlaams Belang. Het Laatste Nieuws (3 december 2018). Geraadpleegd op 5 december 2018.
# Slag bij Lannoy

De Slag bij Lannoy vond plaats op 29 december 1566 tussen calvinistische rebellen en regeringstroepen van de Habsburgse Nederlanden. Het was een van de eerste gevechten tijdens de Tachtigjarige Oorlog.

## Aanloop

Twee dagen nadat een geuzenleger van Jan Denys was verslagen bij Wattrelos door Maximiliaan Vilain, viel Filips van Noircarmes, de stadhouder van Henegouwen, de grotere groep calvinisten bij Lannoy aan. Zij waren voornamelijk geronseld in de dorpen rond Rijsel en Roubaix. Onder het bevel van de vroegere slotenmaker Pierre Corneille trokken zo'n drieduizend landlieden op naar Doornik. Net als Denys waren ze van plan het door regeringstroepen belegerde Valencijn te ontzetten, waarbinnen zich calvinisten hadden verschanst onder leiding van Guido de Brès en Pérégrin de la Grange.

## Slag

Noircarmes overviel de protestanten en brak hun formatie al bij de eerste aanval, waarna de rest op de vlucht sloeg. Toch zou de strijd meer dan twee uur hebben geduurd. Meer dan de helft sneuvelde of werd de nabije rivier ingejaagd. Volgens La Barre sneuvelden er "700 of 800 hugenoten".

## Nasleep

De overwinning bij Lannoy werd in Rome met een processie en een plechtig Te Deum gevierd, en de meerderheid van de Nederlandse adel was er tevreden over: Egmont besloot het calvinisme elders in Vlaanderen en Artesië ook streng aan te pakken, terwijl Oranje de landvoogdes zijn voldoening uitte, hoewel hij benadrukte dat men alleen de wapenen diende op te nemen tegen calvinisten die oproerig waren om de opstandigheid niet te verergeren. Enkele dagen later heroverde Noircarmes het opstandige Doornik op de calvinisten, en Valencijn moest zich uiteindelijk op 23 maart 1567 overgeven, nadat de geuzen voor de derde maal in het veld werden verslagen bij Oosterweel.