OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Reuzenaardschildpad

De reuzenaardschildpad (Heosemys grandis) is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1860. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Geoemyda grandis gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

Met een maximale rugschildlengte van bijna 45 centimeter is dit een van de grotere soorten uit de Geoemydidae- familie, dieren van een dergelijke lengte zijn zo'n 12 kilo zwaar. Het schild draagt een kiel op het midden en is vrij plat van vorm, vooral bij oudere exemplaren. Oudere dieren hebben ook een gladder schild, bij de juvenielen zijn de groeiringen van de hoornplaten meer prominent aanwezig te zien en zijn de platen ruwer. Deze groeiringen ontstaan overigens na een vervelling, iedere keer als de schildpad vervelt komt er een laagje bij.
De kleur van het rugschild is bruin tot zwart, de kiel vaak lichter gekleurd. Het buikschild is geel van kleur, evenals de onderzijde van de randen van het rugschild. De relatief brede kop en nek zijn grijsachtig groen van kleur, de kaken zijn lichter tot geel. De voorpoten dragen sterk vergrote schubben en tussen de tenen van zowel voor- als achterpoten zijn zwemvliezen aanwezig.

## Verspreiding en habitat

De reuzenaardschildpad komt voor in Azië, in Cambodja, Laos, Maleisië, Myanmar, Thailand en Vietnam. De habitat bestaat uit rivieren, moerassen en andere wateren, van laaggelegen kustgebieden tot hoger gelegen delen tot een hoogte van 400 meter boven zeeniveau. De zwemvliezen duiden op een aquatiele levenswijze maar ook het land wordt veelvuldig betreden.

## Levenswijze

De schildpad wordt door de lokale bevolking vereerd en in tempels gehouden waar de dieren worden beschermd en gevoed, zoals in de wereldberoemde schildpaddentempel in Bangkok. Een andere schildpad die veel in tempels wordt gehouden en hier zelfs zijn naam aan heeft te danken, is de tempelschildpad (Hieremys annandalii).

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Reuzenaardschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 110. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Heosemys grandis.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Heosemys grandis - Website Geconsulteerd 2 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
* Soortbeschrijving van de reuzenaardschildpad (op heosemys.org)
# Zwarte dikkopschildpad

De zwarte dikkopschildpad (Siebenrockiella crassicollis) is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1831 door John Edward Gray als Emys crassicollis. De soort wordt tegenwoordig in het geslacht Siebenrockiella ingedeeld.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad doet zijn naam eer aan en is meestal helemaal zwart. Zowel boven- als onderzijde en ook de huid van kop, poten en staart is pikzwart. Alleen vrouwtjes hebben soms een lichtere rand op de hoornplaten van het buikschild en beide seksen hebben een witgele rand op het buikschild, waardoor de onderzijde een gele ring heeft, die bij het vrouwtje beter is ontwikkeld. Ook hebben de dieren vaak witte vlekjes op de kop, die bij mannetjes langzaam vervagen. De maximale schildlengte is ongeveer 20 centimeter.

## Verspreiding en habitat

De zwarte dikkopschildpad komt voor in Cambodja, Indonesië (op Sumatra, Java en Borneo), Myanmar, Maleisië, Singapore, Thailand en zuidelijk Vietnam. In veel streken waar de soort voorkomt, is het een algemene soort, wat waarschijnlijk te danken is aan de teruggetrokken levenswijze. De habitat bestaat uit langzaam stromende, ondiepe wateren, er is een voorkeur voor veel vegetatie en een zachte ondergrond. Veel andere eisen stelt de soort niet en hij vindt in veel wateren een geschikte habitat. Deze schildpadden worden in sommige Boeddhistische tempels gehouden, onder meer in de Kek Lok Si tempel in Air Itam in de Maleisische deelstaat Penang.

## Levenswijze

Het is een opmerkelijke soort waarover nog niet veel bekend is. De schildpad zont niet vaak en is waarschijnlijk deels nachtactief. Hij brengt een groot deel van het leven half ingegraven in de modder door. Het voedsel bestaat uit wormen, (naakt)slakken, amfibieën, zoetwatergarnalen en aas, zelfs rottend aas wordt gegeten. Er is ook beschreven dat rottende planten en andere plantendelen als fruit worden gegeten.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Zwarte dikkopschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 108. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Siebenrockiella crassicollis.
* ↑ John Edward Gray. "Synopsis reptilium: or short descriptions of the species of reptiles. Part I., Cataphracta. Tortoises, crocodiles, and enaliosaurians." Londen, 1831, blz. 21
* ↑ Kek Lok Si Temple website

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Siebenrockiella crassicollis - Website Geconsulteerd 3 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Liège Basket in het seizoen 2022/23

Het seizoen 2022/23 was het 23e jaar in het bestaan van de Luikse basketbalclub Liège Basket sinds de fusie in 2000.

## Verloop

De club kwam uit in de basketbalcompetitie van Nederland en België, de BNXT League. Luik werd in december 2022 overgenomen door de Amerikaanse zakenman Ernie Cambo die de clubs schulden meteen afloste en terug naar de Country Hall de Liège. In zijn zog kwam de Amerikaanse coach Brad Greenberg en assistenten en verschillende buitenlandse spelers waaronder Anthony Cambo de zoon van de eigenaar. Hierdoor vertrokken ook een aantal spelers zoals Ioann Iarochevitch en Maxime Depuydt.
Luik eindigde de nationale competitie als negende waardoor ze in de Elite Silver uitkwamen. In de Elite Silver eindigde Luik als vierde en kwalificeerde zich niet voor de play-offs voor het landskampioenschap. In de BNXT League play-offs won Luik in de eerste ronde van Basketbal Academie Limburg en in de tweede ronde van Landstede Hammers. In de derde ronde was Limburg United te sterk.
In de kwartfinale van de Beker van België won Luik van Brussels Basketball maar in de halve finales werd er verloren van latere bekerwinnaar Antwerp Giants.

## Ploeg

Antwerp Giants · Apollo Amsterdam · Aris Leeuwarden · BAL · Union Mons-Hainaut · Den Helder Suns · Donar · Feyenoord · Heroes Den Bosch · Kangoeroes Basket Mechelen · Landstede Hammers · Leuven Bears · Liège Basket · Limburg United · Okapi Aalst · Oostende · Brussels Basketball · Spirou Charleroi · Yoast United · ZZ Leiden
* ↑ Het basketbalvuur brandt weer in Luik na Amerikaanse overname: "Club heeft grote ambities". sporza.be (18 januari 2023). Geraadpleegd op 12 juni 2023.
# Nieuw-Guinese tweeklauwschildpadden

De Nieuw-Guinese tweeklauwschildpadden, Nieuw-Guinese weekschildpadden of tweeklauwen (Carettochelyidae) zijn een familie van waterminnende schildpadden. De groep werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door George Albert Boulenger in 1887.
Er zijn vier soorten beschreven, waarvan er drie zijn uitgestorven. Tegenwoordig is er nog maar een enkele soort; de Nieuw-Guinese tweeklauwschildpad (Carettochelys insculpta). Allemaal leefden ze in rivieren en meren en waren sterk van het water afhankelijk vanwege het ontbreken van stevige hoornplaten op het schild. Het is indirecte familie van de weekschildpadden die echter een nog zachter schild hebben. Samen met de weekschildpadden vormen de Nieuw-Guinese tweeklauwschildpadden de superfamilie Trionychoidea.

## Taxonomie

Familie Carettochelyidae
* Geslacht Carettochelys
** Nieuw-Guinese tweeklauwschildpad (Carettochelys insculpta)
** † Sinaspideretes wimani
** † Anosteira ornata
** † Kyzilkumemys schultzi

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Cites-verordening - 9-12-1996 - Website
* ↑ Mario Nilo, Piero Giordano, Vittorio Giordano, Carlo Tizzoni, Fernanda Tosco (auteurs), Hanny Mensink, L. E. M. de Boer, Frank de Graaf sr (Nederlandse redactie), Bureau Helen Stenfert Kroese (vertaling) (1988). Geheimen van het dierenrijk - Reptielen en amfibieën 1. Uitgeverij Lekturama, Pagina 155.
* ↑ Lekturama Encyclopedie. Geheimen der dierenwereld deel 7 – De kille wereld der stilte – Reptielen. Uitgeverij Lecturama, Pagina 194.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Carettochelyidae.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Carettochelyidae - Website Geconsulteerd 29 november 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Hunan-weekschildpad

De Hunan-weekschildpad (Pelodiscus axenaria) is een schildpad uit de familie weekschildpadden (Trionychidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Gong-jian Zhou, Xuan-jie Zhang en Zhi-fang Fang in 1991. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Trionyx axenaria gebruikt.
De schildpad komt endemisch voor in China, en alleen in de deelstaat Hunan.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ J de Lege (2008). Internationale regelgeving bescherming dier-en plantensoorten: Lexplicatie. Kluwer. ISBN 9013060293.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Pelodiscus axenaria.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Pelodiscus axenaria - Website Geconsulteerd 2 december 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Pelochelys signifera

Pelochelys signifera is een schildpad uit de familie weekschildpadden (Trionychidae). De schildpad werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Robert Gravem Webb in 2002, zodat nog niet alle literatuur de soort vermeld.

## Uiterlijke kenmerken

Deze soort wijkt af van de andere twee Pelochelys- soorten doordat de juveniele dieren een duidelijke nettekening op het schild hebben, dat met de jaren vervaagt en bij de volwassen exemplaren geheel afwezig is.

## Algemeen

Pelochelys signifera komt voor in Azië en is endemisch in Papoea-Nieuw-Guinea, de schildpad is alleen bekend in het noorden van het land. Omdat de soort pas in 2002 wetenschappelijk is beschreven is over de biologie en levenswijze weinig bekend.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Pelochelys signifera op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Pelochelys signifera.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Pelochelys signifera - Website Geconsulteerd 2 december 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Senegalese weekschildpad

De Senegalese weekschildpad (Cyclanorbis senegalensis) is een schildpad uit de familie weekschildpadden (Trionychidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door André Marie Constant Duméril & Gabriel Bibron in 1835. De schildpad werd oorspronkelijk beschreven als Cryptopus senegalensis en werd later tot de geslachten Cyclanosteus en Tetrathyra gerekend. De soortaanduiding senegalensis betekent vrij vertaald 'levend in Senegal'.

## Uiterlijke kenmerken

Het rugschild wordt ongeveer 50 centimeter lang met uitschieters tot maximaal 60 cm. Hiermee blijft de schildpad iets kleiner dan de verwante rugvlekweekschildpad (Cyclanorbis elegans). Het schild is ovaal van vorm en vrij sterk koepelvormig, het is het breedst aan de voorzijde. Het schild draagt kleine lengterichels die bestaan uit rijen bultjes. Het buikschild heeft een gele kleur met donkerte vlekken. Aan de achterzijde zijn twee flapachtige structuren gelegen die de achterpoten beschermen. Jongere dieren hebben een geelgekleurd buikschild met donkere vlekken.
De schildkleur is grijs tot groen met vele donkere vlekjes, bij oudere exemplaren vervagen deze vlekjes geleidelijk. De schildrand is lichter van kleur. De voorpoten dragen vijf of zes halvemaanvormige plooien aan de voorzijde. De kop is middelgroot en heeft een grijze tot groene kleur aan de bovenzijde en een gemarmerde tekening aan de onderzijde. De snuitpunt is relatief kort.
Mannetjes zijn van vrouwtjes te onderscheiden door een langere en dikkere staart.

## Levenswijze

De voortplantingstijd begint in maart tot april, er kunnen verschillende nesten worden gegraven in een seizoen. Het nest wordt tot op enkele honderden meters van de waterlijn gemaakt. De eieren hebben een witte kleur en een langwerpige vorm, ze zijn ongeveer 25 millimeter breed en 45 mm lang. Het aantal eieren varieert van zes tot 25. Als de jongen uit het ei kruipen hebben ze een schildlengte van ongeveer 45 mm.
De jongen trekken in het natte seizoen weg waarbij ze gevangen worden door de lokale bevolking. De schildpadjes worden uitgezet in de waterbronnen van de bevolking omdat gedacht wordt dat ze het water zuiver maken. De Senegalese weekschildpad is een alleseter die dood plantaardig en dierlijk materiaal eet zoals kadavers, in het water gevallen vruchten en kleine vissen.

## Verspreiding en habitat

De Senegalese weekschildpad komt voor in delen van centraal Afrika en leeft in de landen Benin, Equatoriaal-Guinea, Gambia, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkust, Kameroen, Liberia, Mali, Mauritanië, Nigeria, Senegal, Sierra Leone, Soedan, Togo en Tsjaad en de Centraal-Afrikaanse Republiek
Het areaal bestaat uit drie grote populaties in het westen en midden van Afrika. De populaties in noordelijk Senegal en mogelijk ook in Mauritanië zijn verdwenen als gevolg van het aanleggen van de Diama Dam in de rivier de Sénégal. De habitat bestaat voornamelijk uit stilstaande wateren zoals moerassen, meren en hoefijzermeren.

## Beschermingsstatus

Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'kwetsbaar' toegewezen (Vulnerable of VU).
# Network reconnaissance

Network reconnaissance, doorgaans kortweg reconnaissance genoemd, is een begrip uit de informatiebeveiliging. Het is een van de vroegste stadia van aanvallen op computers of netwerken, waarbij informatie wordt ingewonnen die later bij daadwerkelijke aanvallen gebruikt kan worden. Reconnaissance kan zowel voor legitieme doeleinden gebruikt worden, door bijvoorbeeld penetration testers, als voor illegale doeleinden, door computerkrakers.
Het begrip komt uit de militaire wereld. Bij reconnaissance wordt door legers informatie ingewonnen over vijandelijk gebied. Spionage wordt doorgaans niet tot reconnaissance gerekend, omdat dit door veiligheidsdiensten wordt uitgevoerd, maar het gebruik van deze termen is wat dit betreft niet altijd heel strikt en exact.
Veel vormen van network reconnaissance zijn totaal niet als zodanig detecteerbaar. Indien gebruikgemaakt wordt van google hacks, waarbij de zoekmachine google gebruikt wordt om informatie over computers of netwerken in te winnen, kan dit volkomen anoniem gedaan worden. Dit soort technieken, die niet detecteerbaar zijn en die geen verbinding leggen met de systemen die aangevallen worden, worden passief genoemd.
Indien bij reconnaissance social engineering wordt toegepast, wordt normaal gesproken contact opgenomen met medewerkers van het bedrijf waar de computers die men wil aanvallen zich bevinden. Social engineering wordt daarom vaak als actieve network reconnaissance beschouwd, hoewel vormen van passieve reconnaissance bij socal engineering ook mogelijk zijn. Dumpster diving, waarbij de afvalbakken van bedrijven worden doorzocht op informatie die gebruikt kan worden bij aanvallen, is ook een vorm van passieve reconnaissance. Als men draadloze netwerken afluistert om hier informatie over in te winnen, is ook dit passieve reconnaissance.
Actieve reconnaissance kan zowel handmatig als automatisch gedaan worden. Veel softwarepakketten die naar kwetsbaarheden in systemen zoeken, zoals CANVAS en Nessus, kunnen dit stadium van een aanval geautomatiseerd uitvoeren. Indien handmatig reconnaissance wordt gedaan, kan evengoed ook van computerprogramma's gebruikgemaakt worden, maar worden er meer handelingen door de gebruiker ervan uitgevoerd dan bij geautomatiseerde actieve reconnaissance. Een van de meest gebruikte programma's die bij handmatige reconnaissance gebruikt worden, is nmap.
Belangrijke bronnen voor network reconnaissance zijn de whois database, DNS, de google cache, websites die informatie verstrekken over bedrijven zoals de websites van de Kamer van Koophandel en Companies House, Netcraft en usenet. Ook een bar dicht bij een bedrijf waar wekelijks borrels gehouden worden kan bijvoorbeeld een plek zijn waar men door middel van reconnaissance informatie kan inwinnen over bedrijven waarvan men systemen wil aanvallen.
# Lijst van Podocnemididae

Onderstaand een lijst van alle soorten schildpadden uit de familie Podocnemididae. De lijst is gebaseerd op de Reptile Database.
* Erymnochelys madagascariensis
* Peltocephalus dumerilianus
* Podocnemis erythrocephala
* Podocnemis expansa
* Podocnemis lewyana
* Podocnemis sextuberculata
* Podocnemis unifilis
* Podocnemis vogli

## Bronvermelding

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Podocnemididae - Website Geconsulteerd 13 december 2012
# Benafigos

Benafigos is een gemeente in de Spaanse provincie Castellón in de regio Valencia met een oppervlakte van 36 km². Benafigos telt 160 inwoners (1 januari 2016).

## Demografische ontwikkeling

    Bron: INE, 1857-2011: volkstellingen
* (en) Spaans bureau voor statistiek (1 januari 2016)
Aín · Albocàsser · Alcalà de Xivert · L'Alcora · Alcudia de Veo · Alfondeguilla · Algimia de Almonacid · Almassora · Almedíjar · Almenara · Alquerías del Niño Perdido / Les Alqueries · Altura · Arañuel · Ares del Maestrat · Argelita · Artana · Atzeneta del Maestrat · Ayódar · Azuébar · Barracas · Bejís · Benafer · Benafigos · Benassal · Benicarló · Benicasim / Benicàssim · Benlloc · Betxí · Borriol · Burriana / Borriana · Cabanes · Càlig · Canet lo Roig · Castell de Cabres · Castellfort · Castellnovo · Castelló de la Plana · Castillo de Villamalefa · Catí · Caudiel · Cervera del Maestre · Chilches / Xilxes · Chodos / Xodos · Chóvar · Cinctorres · Cirat · Cortes de Arenoso · Costur · Les Coves de Vinromà · Culla · Eslida · Espadilla · Fanzara · Figueroles · Forcall · Fuente la Reina · Fuentes de Ayódar · Gaibiel · Geldo · Herbers · Higueras · La Jana · Jérica · La Llosa · Lucena del Cid / Llucena · Ludiente · La Mata de Morella · Matet · Moncofa · Montán · Montanejos · Morella · Navajas · Nules · Olocau del Rey · Onda · Oropesa del Mar / Orpesa · Palanques · Pavías · Peñíscola / Peníscola · Pina de Montalgrao · La Pobla de Benifassà · La Pobla Tornesa · Portell de Morella · Puebla de Arenoso · Ribesalbes · Rossell · Sacañet · La Salzadella · San Jorge / Sant Jordi · San Rafael del Río · Sant Joan de Moró · Sant Mateu · Santa Magdalena de Pulpis · Segorbe · La Serratella · Sierra Engarcerán · Soneja · Sot de Ferrer · Sueras / Suera · Tales · Teresa · Tírig · Todolella · Toga · Torás · El Toro · Torralba del Pinar · La Torre d'En Besora · La Torre d'en Doménec · Torreblanca · Torrechiva · Traiguera · Useras / Les Useres · Vall d'Alba · La Vall d'Uixó · Vall de Almonacid · Vallat · Vallibona · Vila-real · Vilafamés · Villafranca del Cid / Vilafranca · Vilanova d'Alcolea · Vilar de Canes · La Vilavella · Villahermosa del Río · Villamalur · Villanueva de Viver · Villores · Vinaròs · Vistabella del Maestrat · Viver · Xert · Zorita del Maestrazgo · Zucaina
# Eenvlaksmast

Een eenvlaksmast, hamerkopmast, T-mast, vlakke mast of (in België) horizontaal geconfigureerde mast is een hoogspanningsmast met één pijler en één traverse.
Dit type mast draagt alle drie de geleiders van elk circuit aan dezelfde traverse. Dat wordt "eenvlaksconfiguratie", "vlakke configuratie" en "horizontaal geconfigureerd" genoemd. Een eenvlaksmast draagt meestal twee circuits, aan elke arm een circuit.
Deze masten lijken op de letter T.
Het is een laag en vrij breed model. Er zijn niet veel variaties van.

## Verbreiding

In België wordt dit model niet veel toegepast, alleen bij onderdoorgeleidingen.
In Duitsland komt dit type mast veel voor in voormalig West-Duitsland.
In Nederland zijn er enkele lijnen mee gebouwd, vooral op 110kV, met zes verschillende ontwerpen. De meeste masten zijn vrij oud. Een relatief nieuw ontwerp, de Maas-Waalmast, wordt gebruikt in 150kV-lijnen. Deze masten zijn wat hoger dan de oudere types. De 150kV-lijn Eindhoven-Eerde is in de jaren 1990 omgebouwd van tonmasten naar Maas-Waalmasten.
Deze mast kan in de nabijheid van vliegvelden worden gebruikt.

## Voor- en nadelen

* Laag, dus weinig opvallend; onder vogels vallen relatief weinig slachtoffers.
* De masten zijn laag, dus de geleiders hangen ook laag. De meeste ongelukken met machines die kortsluiting veroorzaken gebeuren bij lijnen met eenvlaksmasten.
* Breed, daardoor minder goed bestand tegen overbelasting door bijvoorbeeld ijzel.
* Relatief sterk magneetveld aan de grond
* Bliksemdraden (vaak afwezig) zijn minder effectief vanwege de breedte

## Foto's

* Eenvlaksmasten
* Eenvlaksmasten, zowel met 1 als met 2 circuits
* Eenvlaksmast bij Groningen
* Onder zeer zware belasting door ijzel in 1987 is een van de armen geknakt.
* Omgekeerde eenvlaksmast bij Niterói in Brazilië.
* Een van de Pilones de Cádiz in Cádiz, Spanje
* Nederlands ontwerp: de Maas-Waalmast