OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Alexandre de Beauharnais

Alexandre François Marie burggraaf de Beauharnais (Martinique, 28 mei 1760 - Parijs, 23 juli 1794) was een Frans generaal en de eerste echtgenoot van de latere keizerin Joséphine de Beauharnais.
Hij maakte in het leger van Lodewijk XVI de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog mee en deed hierna in Parijs nuttige contacten op in het politieke milieu. Op 13 december 1779 trad hij in het huwelijk met Marie-Josèphe Rose Tascher de La Pagerie, die als Joséphine de Beauharnais de geschiedenis zou ingaan. Uit het huwelijk werden twee kinderen geboren: Eugène (1781) en Hortense (1783), de latere vrouw van Lodewijk Napoleon en koningin van Holland.
Bij het uitbreken van de Franse Revolutie behoorde hij tot de eerste adellijke leden van de Nationale Vergadering die zich aan de kant van de Derde stand schaarden en ten tijde van de vlucht van de koning (juni 1791) was hij er voorzitter van. Hij ontving in 1792 de rang van generaal doch weigerde in juni 1793 de functie van minister van Oorlog te aanvaarden. In datzelfde jaar commandeerde hij het Rijnleger. Deze functie moest hij echter neerleggen toen krachtens een regeringsdecreet alle edelen uit hun militaire functies werden ontheven.
Burggraaf de Beauharnais werd gedurende de Terreur (1794) opgepakt - feitelijk slechts omdat hij van adel was - en voor het Revolutionaire tribunaal te Parijs gebracht. Hij werd ervan beschuldigd medeverantwoordelijk te zijn voor de overgave van Mainz (23 juli 1793) en werd samen met Rijngraaf van Salm op de Place du Trône-Renversé (de huidige Place de la Nation) onder de guillotine ter dood gebracht. Daags daarvoor had hij Joséphine - die later zou hertrouwen met Napoleon Bonaparte - schriftelijk de zorg voor zijn twee kinderen Hortense (de latere koningin van Holland) en Eugène toevertrouwd. Zijn minnares Amalie Zephyrine van Salm-Kyrburg zorgde voor een begrafenis.
Tijdens de Franse Revolutie brachten de weduwen van geëxecuteerde echtgenoten een soort "modetrend" teweeg. Zij deden een fijn rood lint rond hun hals, ten teken dat hun man onder de valbijl was gestorven. Zo deed Joséphine de Beauharnais haar rode lint om, toen haar man pas gestorven was. Recht afgeknipt haar werd "à la guillotine" genoemd.
* Biblioteca Nacional de España: XX5392905
* Bibliothèque nationale de France: cb13171103r (data)
* CiNii: DA15455605
* Gemeinsame Normdatei: 120844796
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8147 5614
* Library of Congress Control Number: no91030622
* SNAC: w6f35btp
* Système universitaire de documentation: 035161124
* Virtual International Authority File: 67307776
* WorldCat (via VIAF): 67307776
# A'damant

A'damant was een sculptuur uit 1985 van de kunstenaar Joost van Santen.

## Inleiding

De sculptuur, een piramide van roestvast staal en glas bevond zich in eerste instantie in het zuidelijk deel van het Leidsebosje, recht tegenover het Amsterdam Marriott Hotel. Het Leidsebosje was in de jaren negentig onderhevig aan een herinrichting waardoor er daar geen plaats meer was. Men had nog het idee dat het beeld enige tijd geplaatst kon worden op het Mr. Visserplein en Jonas Daniël Meijerplein (nabij het oude centrum van de diamantenhandel), maar ook dat gebied was toen onderhevig aan herinrichting en men zag er ook niets in. Het Amsterdams Fonds voor de Kunsten wilde eigenlijk ook wel van het beeld af, dat eigenlijk tijdelijk zou zijn. Het paste in hun ogen niet het groen beheer van het parkje. Van Santen had het principe dat als een beeld eenmaal af is; hij het ook al verleden tijd beschouwde. Desalniettemin kwam het beeld toch terug in het Leidsebosje, nu in het noordwestelijk deel van het Leidsebosje, het deel dat grenst aan het hoofdkantoor van de gemeentetram. Het touwtrekken rondom het beeld kon niet voorkomen dat het beeld ergens na 2010 definitief werd weggehaald. Waar het beeld na verwijdering gebleven is, is niet bekend; het is vermoedelijk vernietigd (kunstenaar zei al “liever naar de schroothoop”).

## Sculptuur

Het beeld bestond uit een vijf meter hoge vijfhoekige piramide van dik staal waarvan de punten zich bovenin openden. In de ruimte tussen de driehoekige panelen zat pantserglas, drie lagen dik met een holografische folie ertussen. Deze werd verlicht, hetgeen een soort iriserende werking tot gevolg had.

## Geschiedenis

Het in 1985 geplaatste werk was een cadeau van de Amsterdamse diamantindustrie in het kader van 400 jaar diamantstad. Het werk werd besteld door een stadsilluminatiecommissie, die bij ontstentenis van middelen aanklopten bij de Diamant Foundation Amsterdam, een ondernemersgenootschap van de Amsterdamse diamantairs. Deze waren bereid het beeld te sponsoren, mits het op een centrale plek zou komen te staan, zodat het als reclameobject voor toeristen kon dienen. Het beeld zou 100.000 gulden hebben gekost en burgemeester Ed van Thijn kwam het op 20 mei 1985 onthullen.
Het beeld werd als te groot voor het niet al te ruim uitgevallen Leidsebosje beschouwd, en was een magneet voor graffiti. Het kreeg al snel vanwege de vorm de bijnaam Wigwam.
* 1 2 https://www.buitenbeeldinbeeld.nl/Amsterdam_W/piramide.htm
* ↑ Er werd een tramtraject aangelegd tussen Leidseplein en Hobbemastraat.
* ↑ Ton Schoordijk, Mensenmensen. Algemeen Dagblad (8 mei 1985). Geraadpleegd op 21 oktober 2024 – via delpher.nl.
* ↑ Bakker, Floortje, Kunst op straat is er niet voor eeuwig. Trouw (26 augustus 2016). Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
* ↑ Jetske Mijs, Straatinterview naar aanleiding plaatsen beeld. Het Parool (23 april 1986). Geraadpleegd op 21 oktober 2024 – via delpher.nl.
# De Passievrucht (film)

De Passievrucht is een Nederlandse film uit 2003, naar het boek De Passievrucht van Karel Glastra van Loon. De internationale titel is Fathers Affair. Er kwamen 102.000 mensen naar deze film.

## Verhaal

Armin wil met zijn nieuwe vriendin een kind, al heeft hij al een 13-jarige zoon Bo, maar die komt voort uit zijn vorige relatie met zijn overleden vriendin Monika. Na onderzoek blijkt dat Armin onvruchtbaar is en dat altijd al zo geweest is. Armin is verbijsterd en neemt zijn zoon en vriendin Ellen mee in zijn emoties. Nu hij weet dat Bo niet zijn zoon is gaat hij op zoek naar de biologische vader, het verhaal krijgt een enorme wending.
Armin verdenkt elke man die in Monika's leven is geweest, en hij moet en zal de antwoorden bemachtigen. Op het einde blijkt dat Armins vader ook de vader van Bo is...

## Hoofdrollen

* Peter Paul Muller - Armin Minderhout
* Carice van Houten - Monika
* Halina Reijn - Ellen
* Jan Decleir - Huib Minderhout
* Dai Carter - Bo
* Frank Lammers - Dees
* Gijs Scholten van Aschat - huisarts Terlinden
* Jeroen Willems - Robbert
* Tjitske Reidinga - Anke Neerinckx

## Achtergrond

De schrijver Karel Glastra van Loon overleed kort na de première.

## Prijzen

* Gouden Kalf voor beste geluid
* nominatie Gouden Kalf voor beste actrice (Halina Reijn) en beste film
* gouden film: 100.000 bezoekers
# Lijst van nationale parken in Ierland

In Ierland zijn 8 natuurgebieden tot nationaal park uitgeroepen.
| Gebied | Regio | Oppervlakte | Opgericht in |
| Nationaal Park Wild Nephin (Ballycroy) Páirc Náisiúnta Néifinne Fiáine (Bhaile Chruaich) | County Mayo | 110 km² | 1998 |
| Nationaal Park Connemara Páirc Náisiúnta Chonamara | County Galway | 30 km² | 1980 |
| Nationaal Park Glenveagh Páirc Náisiúnta Ghleann Bheatha | County Donegal | 170 km² | 1984 |
| Nationaal Park Killarney Páirc Náisiúnta Chill Airne | County Kerry | 105 km² | 1932 |
| Nationaal Park The Burren Páirc Náisiúnta Bhoirne | County Clare | 15 km² | 1991 |
| Nationaal Park Wicklow Mountains Páirc Náisiúnta Sléibhte Chill Mhantáin | County Wicklow | 205 km² | 1991 |
| Nationaal Park Boyne Valley Páirc Náisiúnta Brú na Bóinne | County Meath | 2,2 km² | 2023 |
| Nationaal Park na Mara, Ciarraí Kerry Seas National Park | County Kerry | | 2024 |

## Externe link

* Officiële website Ierse nationale parken
* ↑ Ballycroy National Park Website
* ↑ / National Parks & Wildlife Service News. Gearchiveerd op 18 november 2022.
Wild Nephin (Ballycroy)/Néifinne Fiáine (Bhaile Chruaich) · Connemara/Chonamara · Glenveagh/Ghleann Bheatha · Killarney/Chill Airne · Burren/Bhoirne · Wicklow Mountains/Sléibhte Chill Mhantáin · Boyne Valley/Brú na Bóinne
# Hierarchical File System

Hierarchical File System (HFS) is een bestandssysteem van Apple Inc. HFS werd ontworpen door Patrick Dirks en Bill Bruffey en diende van 1985 tot 1998 als het bestandssysteem op alle Mac-computers.

## Beschrijving

HFS verscheen voor het eerst in september 1985 en verving het Macintosh File System (MFS). Het bestandssysteem werd ontworpen voor gebruik met floppy's en de eerste harde schijven die beschikbaar kwamen voor Mac-computers. HFS werd pas gemeengoed met de komst van de Macintosh Plus, begin 1986.
De maximale bestandsgrootte is 2 GB (gigabyte), de maximale grootte van een volume is 2 TB (terabyte) en het maximale aantal bestanden is beperkt tot 65.535. Bestandsnamen kunnen uit maximaal 31 karakters bestaan.
Een nadeel is de opslag in een enkele datastructuur, waardoor de prestaties van het systeem tijdens gelijktijdige bewerkingen afnemen. Ook de mate van betrouwbaarheid wordt als groot nadeel genoemd, omdat een enkele fout aan de HFS-structuur het gehele bestandssysteem onbruikbaar kan maken.
HFS werd opgevolgd in 1998 door het verbeterde HFS Plus. Apple bleef HFS en HFS+ (als alleen-lezen) ondersteunen tot en met macOS 10.14 Mojave in 2018.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hierarchical File System op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Arenbergschouwburg

De Arenbergschouwburg is een schouwburg in het Quartier Latin van Antwerpen.
De zaal was de oorspronkelijke feestzaal van de in 1852 opgerichte Cercle artistique, littéraire et scientifique d’Anvers. Het huis De stadt Sevillien in de Arenbergstraat werd in 1864 verbouwd volgens de plannen van architect Eugeen Gife. Na de verbouwing volgde een plechtige inhuldiging op 18 augustus 1873 bijgewoond door koning Leopold II en koningin Maria Hendrika. In 1929 werd de feestzaal omgebouwd tot een theaterzaal. In de jaren 1960 werd de zaal gerenoveerd en kreeg deze de huidige vorm. Halfweg de jaren 1990 en in 2016 en 2022 werden verdere renovatiewerken uitgevoerd, zowel in de zalen, foyer als de inkomhall.
De grote zaal heeft een capaciteit van 800 personen met een parterre en een balkon. De zaal heeft de vorm van een halve ovaal. De kleine zaal, de Blackbox, heeft een telescopische tribune voor 92 zittende toeschouwers of kan zonder tribune 150 personen plaats bieden. In 2016 waren er 82.651 bezoekers.
De zaal werd tot 1 januari 2018 beheerd door het Autonoom Provinciebedrijf Arenbergschouwburg van de provincie Antwerpen die het gebouw in 1968 aankocht. De Arenbergschouwburg werd door afslanking van de provinciale bevoegdheden overgeheveld naar de stad Antwerpen en is nu een afzonderlijke pijler binnen de vzw Antwerpen Kunstenstad.
Sinds 2021 maakt Arenberg deel uit van Kunstenlab, een creatief platform en het voormalige Antwerpen Kunstenstad. Hieronder vallen drie soorten podia: Arenberg, OLT Rivierenhof en het MAD Circus Festival. Arenberg is een theaterzaal vooral voor comedy en theater, OLT Rivierenhof in Deurne organiseert tijdens de zomermaanden in openlucht vooral muziekoptredens en op het MAD Festival komen circuskunsten aan bod.
In maart 2023 ontstond er commotie rond de foto's van fotograaf Mous Lamrabat die sinds november 2022 in de gerenoveerde trappenhal hingen. Deze moeten van het stadsbestuur verdwijnen en vervangen worden door de klassieke schilderijen die er eerder hingen.
* ↑ https://web.archive.org/web/20180620101956/https://www.arenbergschouwburg.be/blog/detail/merci-voor-jullie-steun
* ↑ Kunstenlab Antwerpen. Kunstenlab Antwerpen. Geraadpleegd op 10 februari 2023.
* ↑ Antwerps stadsbestuur verwijdert ‘woke’ portretten uit trappenhal Arenberg: “Ze wilden beeld van blanke mannen doen verdwijnen” (16 maart 2023).
# Bernadette Szőcs

Bernadette Szőcs (Târgu Mureș, 5 maart 1995) is een Roemeens professioneel tafeltennisser. Ze speelt rechtshandig met de shakehandgreep.
In 2016 (Rio de Janeiro) en 2020 (Tokio) nam zij deel aan de Olympische spelen.
Szőcs speelt in de Roemeense competitie bij Steaua Bukarest.

## Belangrijkste resultaten

* 1 Goud met het vrouwenteam op de Europese kampioenschappen 2017.
* 1 Goud met het vrouwenteam op de Europese kampioenschappen 2019.
* 2 Zilver in het enkelspel op de Europese kampioenschappen 2024.
* 2 Zilver in het dubbelspel op de Europese kampioenschappen 2024 met Sofia Polcanova.
* 2 Zilver met het vrouwenteam op de Europese kampioenschappen 2021.
* 2 Zilver met het vrouwenteam op de Europese kampioenschappen 2015.
* 2 Zilver met het vrouwenteam op de Europese kampioenschappen 2013.
* 3 Brons in de gemengd dubbel op de Europese kampioenschappen 2012 met Ovidiu Ionescu.
* 3 Brons in de gemengd dubbel op de Europese kampioenschappen 2016 met Ovidiu Ionescu.

## Externe link

* (en) Profiel van Bernadette Szőcs op olympedia.org
# Sekwester (recht)

In het recht, slaat het begrip sekwester (uit het Latijn: sequestrare: in bewaring geven, scheiden, verwijderen) op het in bewaring nemen van bezit van derden. Ook de term sekwestratie wordt in dit verband gebruikt.

## België

Artikel 1956 van het Belgisch Oud Burgerlijk Wetboek (oud BW) omschrijft een sekwester als "de bewaargeving, door een of meer personen, van een zaak waarover geschil bestaat, in handen van een derde, die zich verbindt de zaak, nadat het geschil zal zijn uitgemaakt, terug te geven aan degene aan wie zij krachtens de beslissing zal toekomen".
De sekwester is de persoon aan wie een goed wordt toevertrouwd of die een goed bewaart bij een geschil tussen twee partijen. Dit kan in een contract bedongen of gerechtelijk opgelegd zijn geweest.
Sekwester wordt dus gebruikt om de bewaargeving van het goed zelf aan te duiden, 'onder sekwester', maar ook om de persoon aan te duiden die het goed tijdelijk beheert.
De Dienst van het Sekwester werd bij besluitwet van 23 augustus 1944 opgericht als openbare instelling om de vijandelijke bezittingen in bewaring te nemen na de Duitse bezetting van België. In 1959 werd de dienst opgeheven.
# Abacus (rekentuig)

Een abacus (meervoud: abaci), ofwel telraam en rekenrek genoemd, is een mechanisme met kralen die afhankelijk van het type abacus, heen en weer geschoven kunnen worden in horizontale of verticale richting, om sommen en andere wiskundige berekeningen mee uit te voeren. Het oudst bekende hulpmiddel om te tellen, het telbord, is de voorloper van het telraam dat zelf voorloper is van de rekenmachine en de computer. In de westerse wereld wordt de abacus tegenwoordig hoofdzakelijk gebruikt als didactisch hulpmiddel bij het leren rekenen. Met name in het Verre Oosten wordt hij nog wel gebruikt in winkels en dergelijke.

## Alle kralen representeren dezelfde eenheid

Men spreekt van een telraam als de kralen altijd staan voor eenheden. Een telraam heeft horizontale staven. Soms zijn de kralen per 5 of 10 voorzien van dezelfde kleur om zodoende een structuur zichtbaar te maken voor de leerlingen. In het onderwijs wordt een telraam vaak rekenrek genoemd.

## Kralen representeren een macht van 10, afhankelijk van de rij

Met een abacus kunnen bewerkingen met grote getallen worden uitgerekend. De kralen om de verschillende verticale staven representeren honderdtallen, tientallen of eenheden. Ook kunnen er kralen zijn die vijf maal zoveel representeren. Er zijn zo steeds 9 kralen per rij nodig, resp. 1 en 4. De aantallen kunnen ook steeds één meer zijn, zodat sommige tussenresultaten op twee manieren gerepresenteerd kunnen worden.
In het onderwijs wordt hiermee het principe van lenen en inwisselen bij het cijferen concreet en visueel gemaakt. Het is een soort telraam dat de Romeinen vaak gebruikten op school.

## Geschiedenis

Het Romeinse telraam had 1 kraal boven en 4 onder de middenbalk. Ook het Japanse telraam (soroban) heeft een dergelijke configuratie.
Optellen, aftrekken, vermenigvuldigen, delen en worteltrekken zijn door gemechaniseerde algoritmen mogelijk, waarbij soms tussenuitkomsten op een ander deel van de abacus worden onthouden. Bedreven abacusrekenaars kunnen veel berekeningen sneller uitvoeren dan personen die gebruikmaken van een zakrekenmachine.
In Tibet werd sinds de Yarlung-dynastie (7e-9e eeuw) tot 1959 een abacus met losse stenen gebruikt voor het innen van belastingen door enerzijds de regering van historisch Tibet en anderzijds de grote Tibetaanse kloosterorganisaties. Als rekenstenen werden hele en halve abrikozenpitten, zwarte en witte stenen, porseleinscherven, bonen en stokjes gebruikt.
# Steenpoort (Brussel)

De Steenpoort was een stadspoort in de eerste omwalling van Brussel. De naam werd voor het eerst vermeld in 1279. Mogelijk is ze gelijk te stellen met de in 1242 al genoemde Kapellenpoort, een naam die verwijst naar de nabijgelegen Kapellekerk. In die tijd lag de Steenpoort tussen de Hoogstraat (extra muros) en de Trapstraat/Guldenstraat. Tegenwoordig liggen de eventuele restanten onder de brede Keizerslaan, tussen het PS- en Vooruit-hoofdkwartier en de Anneessenstoren (die ook deel was van de eerste stadsmuur).
Het gebouw werd door de hertogen gebruikt als gevangenis via een systeem van verpachting. De pachter moest een waarborg stellen en kreeg een vergoeding per gevangene per dag. Vanaf 1326 waren de Steenpoort en de Vroente de enige gevangenissen waar poorters en poorteressen van Brussel mochten worden opgesloten. De costuymen van 1570 behielden de Vroente voor aan inwoners en schreven voor dat afgezetene delinquanten ende vagabonden in de Steenpoort moesten worden opgeborgen.
Tijdens de ambachtenopstand van 1360 werd de Steenpoort belegerd door wevers en volders. De aanmaningen van twee priesters ten spijt, probeerden ze de poort in te beuken en in brand te steken. Ze werden afgehouden tot de patriciërs hen in de rug konden aanvallen en verslaan.
De Steenpoort bleef haar gevangenisfunctie behouden tijdens het hele ancien régime. Ze stond ook bekend als de Vroente, woord waarmee eveneens de in 1522 geopende gevangenis in de huidige Vruntstraat werd aangeduid. In de volgende jaren werd de Steenpoort beter beveiligd (1523-24), maar ontsnappingen bleven een probleem. In 1760 besloot men de Steenpoort af te breken en de grotere Hallepoort in te richten als nieuwe gevangenis.

## Legende

Volgens lokale overlevering stond er rond het jaar 960 een burcht tussen de Steenpoort en Reuzenberg. De burcht werd bewoond door Rolle een reus van meer dan 9 voet lang. Deze reus, hoewel angstaanjagend in uiterlijk, werd geliefd door het volk vanwege zijn inzet om de zwakkeren te beschermen en de wegen te zuiveren van bandieten.
Een van de bekendste verhalen over de reus betreft zijn dochter, Helena. Zij leefde afgezonderd binnen de muren van de burcht en was nog nooit buiten geweest. Op een dag ontmoette ze een ridder genaamd Hans van Huysteen, die onmiddellijk verliefd op haar werd. Rolle stelde de ridder op de proef door te eisen dat hij een weg zou aanleggen van de burcht naar de stad in één nacht.
Met de hulp van een geest uit de kopermijnen, slaagde de ridder erin de weg te bouwen. Hierdoor werd hij de echtgenoot van Helena. Als dank sloot hij de mijnen, zoals beloofd aan de geest.

## Gevangenen

* De Joden van Brussel (1370)
* Raas van Rivieren (1421)
* Lambert van Thorn (1523-1528)
* Jan Tons en zijn zoon (1527)
* Josyne van Beethoven (1595)
* Frans Anneessens (1719)
# Daniel Bernard (oorlogsmisdadiger)

Daniel Bernard (Amsterdam, 2 maart 1914 - aldaar, 29 september 1962) was een Nederlands oorlogsmisdadiger. Daniel Bernard werd geboren te Amsterdam, zoon van Anna Maria Louisa Bernard. Het is onduidelijk wie zijn vader was. Als Daniel 6 jaar is trouwt zijn moeder met slager Johannes Hendrik Hock, waarbij Daniel wordt bevestigd. Daniel trouwt in 1935 met Trijntje Hemmes uit Den Helder te Amsterdam. In 1958 scheiden ze.
In eerste instantie is Daniel aan het werk bij zijn vader in de slagerij, waarmee hij zich weet op te werken tot grossier in vlees. In april 1933 wordt hij geschikt bevonden voor militaire dienst en treedt hij dienst bij het 5e regiment infanterie, 2e ploeg.
Toen de Tweede Wereldoorlog begon, ging hij in dienst bij de Waffen SS en vocht in Rusland. Hij raakte gewond en werd onderscheiden met het IJzeren Kruis tweede klasse. Hierop keerde hij terug naar Nederland waar hij onder de Germaanse SS viel. In het kader van de Silbertannemoorden, kreeg hij samen met Lambertus van Gog de opdracht de Nederlandse schrijver A.M. de Jong te vermoorden. Op 18 oktober 1943 deden Daniel en Lambertus zich voor als ambtenaren van de luchtbeschermingsdienst om bij de schrijver binnen te komen, waarna deze vermoord werd.
Bernard werd op 31 december 1949 veroordeeld tot een straf van 20 jaar voor deze moord. Tegen hem was levenslang geëist. Deze straf werd later in cassatie gehandhaafd in oktober 1950.
Bernard overleed op 48-jarige leeftijd en werd begraven op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in Amsterdam.
* 1 2 Indexen. archief.amsterdam. Gearchiveerd op 20 juni 2023. Geraadpleegd op 23 januari 2023.
* ↑ Nederlanders in dienst van de Waffen-SS – www.ndwss.nl. Gearchiveerd op 23 januari 2023. Geraadpleegd op 23 januari 2023.
* ↑ De moord op A.M de Jong: twintig jaar voor Bernard en Van Gog, De Telegraaf, 2 januari 1950
* ↑ Moordenaars van A.M. de Jong houden hun straf, Provinciale Zeeuwse Courant, 19 oktober 1950. Gearchiveerd op 26 juli 2021.
# Giroussens

Giroussens is een gemeente in het Franse departement Tarn (regio Occitanie) en telt 1213 inwoners (2006). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Castres.
Giroussens kreeg het toeristisch label Ville et Métiers d'Art. Bezienswaardigheden zijn:
* Centre de la Céramique Contemporaine de Giroussens: museum rond moderne keramiek
* Église Saint-Salvy: de kerk werd aan het einde van de 13e eeuw gebouwd in gotische stijl vanuit de Abdij Saint-Salvy in Albi. Nadat de kerk in 1562 door protestanten in brand was gestoken werd ze herbouwd aan het einde van de 16e eeuw. Enkel het portaal van de kerk is nog 13e-eeuws. De kerk is beschermd als monument historique.

## Geschiedenis

Er zijn sporen van bewoning gevonden op het grondgebied van de gemeente uit de Gallische tijd, de Gallo-Romeinse tijd en de vroege middeleeuwen.
Giroussens was in de 11e eeuw een versterkt dorp op de toegangsweg naar het kasteel van Pech Mascou. Beide hingen af van de burggraven van Albi. In de 13e eeuw herstichtte Amalric de Lautrec de plaats als bastide door aan de bewoners verschillende privilegies toe te kennen. De inwoners van Giroussens kregen een bestuur van verkozen consuls, alsook vis-, jacht- en sprokkelrecht. Tijdens de Hugenotenoorlogen werden de kerk en de versterkte bastide vernield.
Vanaf de 16e eeuw ontwikkelde zich een aardewerknijverheid in Giroussens. Van een dertigtal pottenbakkers in de 16e eeuw, steeg hun aantal tot meer dan honderd in de 17e en 18e eeuw. Deze nijverheid bracht welvaart naar het dorp. Maar in de 18e eeuw daalde de vraag naar het aardewerk van Giroussens en in de 19e eeuw verdween deze industrietak volledig in de gemeente.

## Geografie

De oppervlakte van Giroussens bedraagt 42,0 km², de bevolkingsdichtheid is 24,8 inwoners per km². Het oude dorpscentrum ligt op een hoogte boven de Agout, die de zuidwestelijke grens van de gemeente vormt. Het noorden van de gemeente is bebost.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).