OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# B-20 (Spanje)

De snelweg B-20, beter bekend als de Ronda de Dalt, is een ringweg of randweg in Barcelona en andere delen van de agglomeratie. De weg werd voltooid in 1992 ter gelegenheid van de Olympische Zomerspelen 1992.

## Lijst van op- en afritten

Doordat de weg samen met de B-10 (Ronda del Litoral) de rondweg van Barcelona vormt begint de nummering van de B-20 met 1, nummers 16 t/m 30 liggen langs B-10.
| Afritnummer | Verbindt met |
| 1 | Trinitat, C-17 Puigcerdà, N-150 Sabadell, Av. Meridiana, Sant Andreu |
| 2 | Roquetes, Verdum, Via Júlia |
| 3 | Guineueta, Canyelles, Passeig de Valldaura |
| 4 | Horta, Túnel de la Rovira, Recinte Mundet |
| 5 | Vall d'Hebron, Montbau, Ciutat Sanitària |
| 6 | Vallcarca, Carretera de l'Arrabassada, Balmes, Plaça Lesseps |
| 7 | Sant Gervasi, Bonanova, Via Augusta |
| 8 | Túnels de Vallvidrera, Sant Cugat del Vallès, C-16 Manresa |
| 9 | Sarrià, Can Caralleu |
| 10 | Pedralbes, Carretera d'Esplugues, Avinguda de Pearson, Sant Joan de Déu, UPC Nord UB |
| 11 | Diagonal, A-2 Lleida, AP-7 Tarragona, Molins de Rei, Esplugues de Llobregat |
| 12 | Esplugues de Llobregat, Sant Just Desvern, Pubilla Cases, Carretera de Collblanc |
| 13 | Avinguda Electricitat, La Plana, Can Serra, Can Vidalet, Can Clota |
| 14 | Cornellà, L'Hospitalet, Avinguda Josep Tarradellas, Sant Ildefons |
| 15 | L'Hospitalet, Avinguda del Carrilet, Zones Industrials, Centre Comercial |

## Ander ringwegen en rondes in Barcelona

* Ronda del Mig
* Ronda del Litoral
* Ronda del Guinardó
* Autopista del Baix Llobregat
# Surinaams kampioenschap schaken

Het Surinaams Schaakkampioenschap is een jaarlijks landelijk schaaktoernooi in Suriname. De competitie wordt sinds 1945 gehouden voor mannen en sinds 1989 ook voor vrouwen. De organisator is de Surinaamse Schaak Bond.

## Winnaars (mannen)

| Jaar | kampioen |
| 1945 | Baltus Jessurun |
| 1947 | Alfred Soares |
| 1948 | Alfred Soares |
| 1949 | L. Kanteman |
| 1950 | L. Kanteman |
| 1951 | C. de Boer |
| 1952 | Alfred Soares |
| 1953 | C. de Boer |
| 1954 | C. de Boer |
| 1955 | C. de Boer |
| 1956 | Jules Jacobs |
| 1958 | Jules Jacobs |
| 1959 | Jules Jacobs |
| 1960 | Jules Jacobs |
| 1961 | Jules Jacobs |
| 1962 | Lothar Saam |
| 1963 | Jules Jacobs |
| 1964 | Lothar Saam |
| 1965 | Lothar Saam |
| 1966 | Brouwn |
| 1967 | Brouwn |
| 1968 | Theo van Philips |
| 1969 | Theo van Philips |
| 1970 | Lothar Saam |
| 1971 | Theo van Philips |
| 1972 | Theo van Philips |
| 1973 | Theo van Philips |
| 1974 | Piet Sonneveld |
| 1975 | Wim Veer sr. |
| 1976 | Wim Veer sr. |
| 1977 | Wim Veer sr. |
| 1978 | Wim Veer sr. |
| 1979 | Lothar Saam |
| 1980 | Wim Veer sr. |
| 1981 | Jerome Lindeboom |
| 1982 | toernooi afgebroken |
| 1983 | Dewperkash Gajadin |
| 1984 | Kiem Thin Tjong Tjin Joe |
| 1985 | Kiem Thin Tjong Tjin Joe |
| 1986 | Wim Veer jr. |
| 1987 | Endy Kasanardjo |
| 1988 | Endy Kasanardjo |
| 1989 | Franklin Mungroo |
| 1990 | Dewperkash Gajadin |
| 1991 | Geert Peeters |
| 1992 | Roger Matoewi |
| 1993 | Geert Peeters |
| 1994 | toernooi niet gehouden |
| 1995 | Julian Neyhorst |
| 1996 | Julian Neyhorst |
| 1997 | Julian Neyhorst |
| 1998 | Julian Neyhorst |
| 1999 | Roger Matoewi |
| 2000 | Michael Siban |
| 2001 | Franklin Mungroo |
| 2002 | Roger Matoewi |
| 2003 | Roger Matoewi |
| 2004 | Roger Matoewi |
| 2005 | Dewperkash Gajadin |
| 2006 | Roger Matoewi |
| 2007 | Roger Matoewi |
| 2008 | Roger Matoewi |
| 2009 | Suradj Hanoeman |
| 2010 | Roger Matoewi |
| 2011 | Roger Matoewi |
| 2012 | Romario Sanches |
| 2013 | Romario Sanches |
| 2014 | Romario Sanches |
| 2015 | Roger Matoewi |
| 2016 | Roger Matoewi |
| 2017 | Roger Matoewi |
| 2018 | Roger Matoewi |
| 2019 | Romario Sanches |
| 2022 | Dewperkash Gajadin |
| 2023 | Viresh Giasi |
| 2024 | Viresh Giasi |

## Winnaars (vrouwen)

| Jaar | kampioen |
| 1989 | Aruna Jarbandhan |
| 1990 | Aruna Jarbandhan |
| 2002 | Charissa Parmanand |
| 2003 | Charissa Parmanand |
| 2004 | Victoria Naipal |
| 2005 | Victoria Naipal |
| 2006 | Victoria Naipal |
| 2007 | Victoria Naipal |
| 2008 | Victoria Naipal |
| 2009 | Ekatarina Naipal |
| 2010 | Victoria Naipal |
| 2011 | Ekatarina Naipal |
| 2012 | Rosangela dos Ramos |
| 2013 | Rosangela dos Ramos |
| 2014 | Reyna Freyde |
| 2015 | Rosangela dos Ramos |
| 2016 | Rosangela dos Ramos |
| 2017 | Rosangela dos Ramos |
| 2018 | Rosangela dos Ramos |
| 2019 | Catherine Kaslan |
| 2022 | Catherine Kaslan |
| 2023 | Catherine Kaslan |
| 2024 | Catherine Kaslan |
# Oldowan

Het Oldowan is de archeologische industrie met wat lange tijd gedacht werd de oudste stenen werktuigen ter wereld. Daarmee is het begin van het vroegpaleolithicum of de Afrikaanse Early Stone Age gedefinieerd. Het is genoemd naar de Olduvaikloof in Tanzania.
Vondsten bij Lomekwi in Kenia suggereren echter dat hier al 3,3 miljoen jaar geleden sprake van was. Dit zou betekenen dat het gebruik van technologische middelen niet slechts voorbehouden was aan het geslacht Homo.
De Oldowan-gereedschappen, die ook soms pebble tools of choppers worden genoemd, werden in 1951 voor het eerst beschreven door Louis Seymour Bazett Leakey en Mary Leakey in: Olduvai Gorge, a report on the evolution of the hand-axe culture in beds I - IV. De gereedschappen werden daar bij de resten van voorlopers van de mens gevonden. Oldowanwerktuigen zijn in Afrika kenmerkend voor de Early Stone Age, maar zijn ook in Europa gevonden, waar ze eerst Abbevillien werden genoemd naar de vindplaats Abbeville in Frankrijk.
Typerend voor het Oldowan is het gebruik van rolstenen die met een paar slagen een scherpe kant krijgen. Later, in het 'developed Oldowan' komen daar nog kernbijlen en eenvoudige afslagwerktuigen bij. Als makers van deze eenvoudige gereedschappen worden de vroege mensen Homo rudolfensis, Homo habilis, Homo erectus en Homo ergaster beschouwd, maar er wordt steeds meer rekening gehouden met de mogelijkheid dat ook australopithecinen ze maakten.
De oudste vindplaatsen liggen in Ethiopië - Gona (2,5 miljoen jaar oud) en Hadar (2,3 miljoen jaar oud). De oudste Oldowanwerktuigen in Eurazië zijn ca. 1,5 miljoen jaar oud en zijn gevonden in Georgië, waar ze gemaakt werden door Homo ergaster.
Omstreeks die tijd begint in Oost-Afrika het meer verfijnde Acheuléen met het verschijnen van de eerste vuistbijlen.
# Kim Eunhye (1956)

Kim Eunhye (김은혜; 1956) is een Zuid-Koreaanse componiste en muziekpedagoge.

## Levensloop

Kim studeerde muziektheorie, musicologie, piano en compositie aan de Nationale Universiteit Seoel (SNU) in Seoel. Vervolgens studeerde zij compositie, muziekanalyse en musicologie in Frankrijk aan de Universiteit van Lyon en aan de Université de Paris-Sorbonne. Vanaf 1977 is zij als docente verbonden aan de School of Music van de Universiteit van Suwon in Hwaseong. Daarnaast werkt zij als componiste en ontving al een hele reeks van prijzen. Haar werken worden uitgevoerd in binnen- en buitenland zoals Japan, Singapore, Verenigde Staten en Europa.

## Composities
### Werken voor harmonieorkest

* 2001: - Bird, Bird, Blue Bird - Theme & Variation, voor harmonieorkest
* - La Marche des Animaux, voor harmonieorkest
** Marche du loup
** Marche du boeuf
** Marche du cheval

### Muziektheater
#### Opera's

| Voltooid in | titel | aktes | première | libretto |
| | Ghost zoo | | | |

### Vocale muziek
#### Werken voor koor

* 1997: - Ow-junggwang Jigok, voor gemengd koor a capella

#### Liederen

* 1983: - Five Senses of Eros I, voor sopraan, klarinet, cello en piano
* 1993: - Still Life, voor sopraan en piano
* 1998: - Horse and Lady, voor sopraan en piano
* 2000: - Five Senses of Eros II, voor sopraan en piano
* - Dong Jid Dahl Ghee Nah Gheen Bam (Long Night of the Winter Solstice), voor sopraan, dwarsfluit en piano
* - Song-In (Sending the Beloved), voor sopraan, dwarsfluit en piano

### Kamermuziek

* 1978: - Props, voor klarinet en piano
* 1989: - Koperkwintet
* 1997: - Fugue, voor blaaskwintet
* 2000: - Prelude, voor blaaskwintet
* 2002: - Arari I, voor ban en cello
* 2003: - Arari II, voor ban en strijkkwartet
* 2003: - Suite, voor vier dwarsfluiten
* 2003: - Beautiful Singing, voor strijkkwartet
* - Arari III, voor blaaskwintet

### Werken voor piano

* 1984: - Three Short Stories
* - Suite "Les douze signes de zodiac"
* - Arari XII (Arirang variaties)

## Externe link

* (ko) Korte presentatie van Kim Eunhye
* ↑ Aanmerking: Bij dit artikel wordt de achternaam voor de voornaam gezet. Dit is de normale volgorde in het Koreaans. Kim is daarmee de familienaam/achternaam, Eunhye is de voornaam.
* ↑ (ko) Beschrijving van de kinderopera "Ghost zoo"
* ↑ Kim Eunhye: Arari XII (Arirang variaties) door Lee Se-Eun (piano) op YouTube
# Jacobus Catharinus Cornelis den Beer Poortugael (1775-1813)

Jacobus Catharinus Cornelis den Beer Poortugael (Schiedam, 5 februari 1775 - Gouda, 13 maart 1813) was een Nederlandse dichter, rechtsgeleerde en militair. Poortugael was tevens lid van de familie Den Beer Poortugael. Hij was de zoon van Leonardus, burgemeester van Schiedam.

## Carrière
### Dichter

In zijn jeugd werd Poortugael reeds bekend om zijn gedichten, waaronder Onsterfelijkheid. Op 17-jarige leeftijd werd hij aangenomen als lid van het Amsterdamse dicht- en letterlievend genootschap 'Wij streven naar de Volmaaktheid'. In 1793 gaf hij een bundel uit, getiteld Mijn ledige uren, maar latere gedichten zijn politiek gekleurd en spelen zich af tijdens de staatsomwenteling van 1795, als de Fransen naar Nederland komen.

### Rechtsgeleerde

In 1793 werd hij meester in de rechten aan de Universiteit van Harderwijk. In 1798 werd hij Procureur der Gemeente Amsterdam. Op 12 juni 1798 werd hij ontslagen van alle politieke betrekkingen. Met zijn vrouw en twee kinderen trok Poortugael zich terug op de Duinoog, hun huis in Arnhem. Vanaf 1804 stond hij als advocaat ingeschreven. In 1808 werd hij bij decreet van de Koning van Holland benoemd tot Chef der eerste Divisie van het Ministerie van Justitie en Politie.

### Militair

Toen Russische en Engelse schepen in Noord-Holland landden, gaf Poortugael gehoor aan de oproep voor vrijwillige wapening en nam in 1799 als kapitein bij het Tweede Bataljon van het Legioen Bataven deel aan de Slag bij Bergen en de Slag bij Castricum. Toen de Engelsen bij Walcheren landden meldde hij zich weer aan om tegen hen te vechten. Dit alles bezong hij in zijn gedichten. In 1811 vroeg hij aan de keizer bij diens intocht ontslag met de woorden: Sire, je ne demande pas de grâce, mais droit! De Keizer onthief hem van de militaire dienst.

## Persoonlijk

In 1794 trouwde hij met de gelegenheidsdichteres Anna Clarissa Maria Wassenbergh (1771-1834). Uit zijn huwelijk werden twee kinderen geboren. Hun jongste zoon was Diederik Jacobus den Beer Poortugael, de oudste was Adam Camillus Johannes Marius den Beer Portugael (1790-?) wiens dochter Johanna Jacoba Magdalene den Beer Portugael (1827-?) trouwde met Hendrik Marinus Barendregt van Charlois (1820-1887), burgemeester van Barendrecht (1850-1854) en van Charlois (1854-1878).
Hij overleed in 1813, als lid der stedelijke regering van Gouda.
# SCSV Bomastar

S.C.S.V. Bomastar, voluit Sociaal Culturele Sport Vereniging Bomastar is een Surinaamse voetbalclub.
De club heette in het verleden HOB (House Of Billiards). De naam werd gewijzigd naar SCSV Bomastar nadat de club aan het eind van het seizoen 2005-06 degradeerde. In 2014 won de club de titel in de Eerste Klasse en promoveerde naar de Hoofdklasse (nu SVB-Eerste Divisie).
# Ice blue, silver sky

Ice blue, silver sky is een studioalbum van David Cross en zijn begeleidingsband.

## Inleiding

Cross is sinds zijn definitieve vertrek uit King Crimson al jaren bezig met zijn eigen band, die net als King Crimson geplaagd wordt de personeelswisselingen. Zo speelde in de voorafgaande jaren voor Ice blue Paul Clark en Craig Blundell bij Cross, maar die zijn hier vervangen door Jinian Wilde en Steve Roberts. Het album bevat een mengeling van nieuw werk, vroeger werk uit zijn solocarrière (Nurse insane, Calamity) en twee nummers van King Crimson (Exiles en Starless). Opvallend ten opzichte van eerder solowerk is Cross’ verdere aandacht voor de elektrische viool.
De titel is ontleend aan de beginregels van de derde strofe van Starless geschreven door Richard Palmer-James, die zich weer liet inspireren door de tekst Starless and bible black uit Under milk wood van Dylan Thomas, hetgeen hier als inleiding voor Starless werd gebruikt.

## Musici

* David Cross – elektrische viool
* Jinian Wilde- zang, gitaar en dwarsfluit
* Mick Paul – basgitaar en achtergrondzang
* Steve Roberts – drumstel
Met
* David Jackson – saxofoons, fluitjes (track 3 en 5)

## Nasleep

Ook na uitgifte van het album gingen de personeelswisselingen door; de twee nieuwelingen werden als weer vervangen voor een tournee waarbij King Crimson-album Larks' Tongues in Aspic integraal werd uitgevoerd.
* Math Lemmen, David Cross Band- Ice blue. Progwereld (23 november 2024). Geraadpleegd op 9 januari 2024 – via progwereld.org.
* Greg Cummins, David Cross Band- Ice blue. Ducth Progressiev Rock Pages (23 november 2024). Geraadpleegd op 2 mei 2024 – via dprp.net.
* Ice blue op Progarchives (geraadpleegd 23 november 2024)
* exemplaar van het album (Noisy 12)
# Lambrechtsmonument

Het Lambrechtsmonument is een gedenkteken, gelegen aan de Grotestraat te Wijer.
Het monument, dat zich nabij de Sint-Pietersbandenkerk bevindt, gedenkt de familie Lambrechts, een familie van verzetsstrijders die als zodanig actief was tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze familie stond symbool voor alle dappere Limburgse verzetsstrijders.
Het monument werd ontworpen door Eugène Canneel. Naast een ereperk omvat het een bronzen reliëf waarop vader Lambrechts en drie van zijn zonen staan afgebeeld. Twee van de zonen zijn in militair tenue, en de derde draagt priesterkleding. De vader (Théophile), de moeder (Carolina Bangels), en drie van de vier zonen (Louis, Edmond en René) liggen hier begraven. Zoon Tony en dochter Gusta zijn later gestorven en werden elders begraven.
Het gedenkteken, opgericht in 1946, heeft sinds 2014 een beschermde status als monument.
# Lucie van Bourbon-Sicilië

Lucie Maria Reiniera van Bourbon-Sicilië (Slot Nymphenburg, nabij München, 9 juli 1908 - São Paulo, 3 november 2001) was een prinses der Beide Siciliën uit het huis Bourbon. Zij was het vijfde kind en de vierde dochter van Ferdinand van Bourbon-Sicilië en Maria Ludovika van Beieren.
Op 29 oktober 1938 trouwde ze met prins Eugenio van Savoye, hertog van Ancona, zoon van Thomas van Savoye, 2e hertog van Genua, en Isabella Marie Elizabeth van Beieren. Het paar kreeg één dochter:
Na de afschaffing van de Italiaanse monarchie vestigde het gezin zich op een boerderij in Brazilië. In 1990 erfde prins Eugenio de titel hertog van Genua van zijn overleden broer, Filibert, vierde hertog van Genua. Bijgevolg werd prinses Lucie hertogin van Genua. Zij was ook dame van Justitie in de Heilige Militaire Constantijnse Orde van Sint-Joris.
# Kinross House

Kinross House is een zeventiende-eeuws, vroeg klassiek landhuis met formele tuinen, gelegen in Kinross in de Schotse regio Perth and Kinross.

## Geschiedenis
### Bruce

De bouw van Kinross House werd in 1686 gestart door de architect Sir William Bruce of Balcaskie. In 1693 werd het exterieur voltooid. Het interieur was bij zijn dood in 1710 nog niet geheel volgens zijn ontwerp voltooid. Het landhuis werd gebouwd op het vasteland, aan de oever van Loch Leven, uitkijkend op Lochleven Castle dat hij in 1672 verwierf.

### Graham

In 1777 werd het landhuis gekocht door George Graham, een rijke koopman van de Britse Oost-Indische Compagnie. Zijn zoon Thomas Graham overleed in 1819; diens zoon Thomas Henry Graham was reeds op 16-jarige leeftijd overleden. Thomas liet het huis na aan de dochter wier zoon het eerst 21 jaar zou zijn. In 1819 waren beide dochters nog kinderloos en alle roerende goederen van Kinross House werden publiekelijk verkocht in de herfst van 1819.

### Montgomery

Sir James Montgomery huwde de jongste dochter Helen Graham, die zes maanden voor haar oudere zus een zoon baarde. Sindsdien is Kinross House in handen van de familie Montgomery gebleven. Mede doordat het interieur van het huis verkocht was, woonde de familie niet in Kinross House, maar in hun landgoed in Peebleshire, Stobo Castle. Kinross House werd wel tegen de elementen beschermd, maar werd niet gewijzigd in het victoriaanse tijdperk. De tuinen verwilderden echter wel en vervielen.
In 1902 betrok Sir Basil Montgomery Kinross House en herstelde de formele tuinen. Samen met de architect Thomas Ross werden weliswaar het huis aangepast aan het moderne comfort van de vroege twintigste eeuw, maar het originele ontwerp van William Bruce werd gerespecteerd.

## Bouw

Kinross House is een landhuis in vroeg klassieke stijl. De architect William Bruce werd sterk beïnvloed door de Italiaanse renaissance en in het bijzonder door Andrea Palladio (1508-1580). Het huis met de formele tuinen is gelegen in een rechthoek van circa 400 bij 200 meter. Kinross House werd in zijn ontwerp rechtstreeks gericht op Lochleven Castle. Totdat in 1836 het meer 1,2 meter werd verlaagd, kwam het water tot aan de tuinmuren. Onder de metselaars die het huis bouwden waren de Nederlandse Peter Paul Boyse en Cornelius van Nerven, die waarschijnlijk verantwoordelijk waren voor de stenen decoratie van de Fish Gate (vissenpoort), een toegang tot de tuin.

## Beheer

Kinross House is privé-eigendom en wordt sinds 1902 continue bewoond. De tuinen zijn 's zomers open voor publiek.
# Judo op de Olympische Zomerspelen 2024 – Klasse boven 100 kilogram mannen

Het judotoernooi in de klasse boven de 100 kilogram voor mannen op de Olympische Zomerspelen 2024 vond plaats op 2 augustus 2024. Regerend olympisch kampioen was Lukáš Krpálek uit Tsjechië, hij verloor in de tweede ronde. De Fransman Teddy Riner heroverde zijn titel en won voor de derde maal goud in het zwaargewicht. Riner werd de tweede judoka na Tadahiro Nomura in het extra lichtgewicht met drie olympische titels individueel.

## Resultaten
### Laatste vier

| Halve finale | Halve finale | Finale | Finale |
| Kim Min-jong | 10s0 |
| Tatsuru Saito | 00s0 | | |
| Tatsuru Saito | 00s0 | Kim Min-jong | 00s1 |
| | | Teddy Riner | 10s1 |
| Temur Rakhimov | 00s0 | Teddy Riner | 10s1 |
| Teddy Riner | 10s1 | | |

### Herkansingen

| Herkansing | Herkansing | Bronzen medaille | Bronzen medaille |
| | | Andy Granda | 00s1 |
| | | Temur Rakhimov | 01s2 |
| Ushangi Kokauri | 00s3 | Temur Rakhimov | 01s2 |
| Andy Granda | 10s1 | | |
| Herkansing | Herkansing | Bronzen medaille | Bronzen medaille |
| | | Alisher Yusupov | 11s0 |
| | | Tatsuru Saito | 00s1 |
| Alisher Yusupov | w/o | Tatsuru Saito | 00s1 |
| Guram Tushishvili | DSQ | | |

### Groep A

| Eerste ronde | Eerste ronde | Tweede ronde | Tweede ronde | Kwartfinale | Kwartfinale |
| | | Kim Min-jong | 11s0 |
| | | İbrahim Tataroğlu | 00s2 |
| İbrahim Tataroğlu | 11s0 | İbrahim Tataroğlu | 00s2 |
| Enej Marinič | 00s1 | | | | |
| Enej Marinič | 00s1 | | | Kim Min-jong | 01s1 |
| | | | | Ushangi Kokauri | 00s1 |
| | | Martti Puumalainen | 00s1 | | |
| | | Ushangi Kokauri | 10s0 |
| Ushangi Kokauri | 10s0 | Ushangi Kokauri | 10s0 |
| Rafael Silva | 00s2 | | |

### Groep B

| Eerste ronde | Eerste ronde | Tweede ronde | Tweede ronde | Kwartfinale | Kwartfinale |
| | | Andy Granda | 10s2 |
| | | Marvin Gadeau | 00s1 |
| | | | | Andy Granda | 00s2 |
| | | | | Tatsuru Saito | 01s1 |
| | | Tatsuru Saito | 10s0 | | |
| | | Lukáš Krpálek | 00s0 |
| Lukáš Krpálek | 10s0 | Lukáš Krpálek | 00s0 |
| Jelle Snippe | 00s0 | | |

### Groep C

| Eerste ronde | Eerste ronde | Tweede ronde | Tweede ronde | Kwartfinale | Kwartfinale |
| | | Temur Rakhimov | 10s0 |
| | | Erik Abramov | 01s0 |
| Erik Abramov | 01s0 | Erik Abramov | 01s0 |
| Odkhüügiin Tsetsentsengel | 00s2 | | | | |
| Odkhüügiin Tsetsentsengel | 00s2 | | | Temur Rakhimov | 11s1 |
| | | | | Alisher Yusupov | 01s3 |
| | | Alisher Yusupov | 10s0 | | |
| | | Márius Fízeľ | 00s2 |
| Gerard Takayawa | 00s1 | Márius Fízeľ | 00s2 |
| Márius Fízeľ | 10s1 | | |

### Groep D

| Eerste ronde | Eerste ronde | Tweede ronde | Tweede ronde | Kwartfinale | Kwartfinale |
| | | Guram Tushishvili | 10s0 |
| | | Mbagnick Ndiaye | 00s0 |
| Mbagnick Ndiaye | 10s2 | Mbagnick Ndiaye | 00s0 |
| Bubacar Mane | 00s3 | | | | |
| Bubacar Mane | 00s3 | | | Guram Tushishvili | 00s3 |
| | | | | Teddy Riner | 10s1 |
| | | Teddy Riner | 10s1 | | |
| | | Magomedomar Magomedomarov | 00s3 |
| Magomedomar Magomedomarov | 10s0 | Magomedomar Magomedomarov | 00s3 |
| Mohamed El Mehdi Lili | 00s0 | | |
* (en) Loting op ijf.org
* (en) Programma en uitslagen
# Grosseto-Prugna

Grosseto-Prugna (Corsicaans: Grussetu è Prugna of U Grussetu è a Prugna; Toscaans: Grosseto e la Prugna) is een gemeente in het Franse departement Corse-du-Sud (regio Corsica). De gemeente telde 3.349 inwoners op 1 januari 2021. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Ajaccio.

## Geografie

Porticcio is een badplaats in het zuiden van de Golf van Ajaccio. Het is het grootste bevolkingscentrum van de gemeente. Het bestuurlijk centrum is het dorp Grosseto, dat gelegen is in de vallei van de Ornano in het binnenland. Deze plaats ligt op 600 meter hoogte en telt maar ongeveer 300 inwoners. In de buurt liggen nog de gehuchten Prugna en Vignali.
De oppervlakte van Grosseto-Prugna bedroeg op 1 januari 2021 31,56 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 106,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Grosseto-Prugna met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Geschiedenis en bezienwaardigheden

De nederzetting Frassu was gelegen aan de kust en werd in de 16e eeuw verlaten door de bevolking onder druk van herhaalde invallen van Barbarijse piraten. Een overblijfsel van dit dorp is de 15e-eeuwse toren van Frassu. De Genuezen bouwden in de nabijheid de toren van Capitello.
De kerk Saint-Césaire van Grosseto werd gebouwd in de 11e eeuw.
* Kerk Saint-Césaire
* Prugna
* Col Saint-Georges

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
* 1 2 Populations légales 2021.
* ↑ (fr) Patrimoine de Porticcio. mairie-grosseto-prugna-porticcio.corsica. Geraadpleegd op 31 juli 2023.
* ↑ (fr) Le Patrimoine de Grosseto-Prugna. mairie-grosseto-prugna-porticcio.corsica. Geraadpleegd op 31 juli 2023.
# Dani van Velthoven

Dani van Velthoven, ook optredend als DANY, (Purmerend, 1999) is een Nederlandse singer-songwriter en danser.
Van Velthoven is geboren en getogen in Purmerend. De zanger won 26 maart 2021 het elfde seizoen van The voice of Holland, waar hij werd gecoacht door Anouk.
In de finale zong hij zijn eerste single Magical Powers. Dit nummer kwam niet verder dan drie weken in de tipparade.
In 2023 was Van Velthoven te zien als secret singer in het televisieprogramma Secret Duets.

## Discografie
### Singles

| Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
| Magical powers | 2021 | 03-04-2021 | tip25 | 3 | |
* ↑ Purmerendse Dani grote kanshebber The Voice: "Het voelt als een droom". NH Nieuws (29 januari 2021). Gearchiveerd op 29 januari 2021.
* ↑ Ruim 2,1 miljoen kijkers zien Dani van Velthoven (21) The Voice winnen. Algemeen Dagblad (26 maart 2021). Gearchiveerd op 19 februari 2023.
* ↑ Zangtalent Dani wilde The Voice bijna cancelen: ‘Ik was in het begin erg onzeker’. Algemeen Dagblad (5 maart 2021). Gearchiveerd op 16 april 2021.
* ↑ Dani is de winnaar van TVOH. De Telegraaf (26 maart 2021).