OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Fietssnelweg F16

De fietssnelweg F16 Lier-Lint (ook bekend als fietsostrade F16) is een fietssnelweg die Lier met Lint verbindt, over een afstand van 6 km.
De fietssnelweg was al sinds 2015 befietsbaar van Lint tot aan het Galgeveld, aan de rand van Lier. Sedert 1 oktober 2022 is de F16 aangesloten op de fietssnelweg F11 naar Boechout en Antwerpen, via een fietskruispunt aan de fietstunnel onder de Ring van Lier. Van daaruit loopt een fietsbrug over het station van Lier. Later is via het station van Lier aansluiting voorzien op de fietssnelwegen F103 naar Herentals en F104 richting Aarschot. Elders in Lier vertrekt ook de F17 richting Boom.
De route loopt van oost (Lier) naar west (Lint), grotendeels langs de spoorlijn 13 van Lier naar Kontich. De route vertrekt tot 2021 vanuit de (autoluwe) Tuinweg in Lier, en maakt aan het kruispunt met Galgeveld de oversteek met de spoorlijn. Van daar begint het eigenlijke fietspad richting Lint. Daar buigt de fietssnelweg met de spoorlijn mee in noordelijke richting, en sluit bij het Station Kontich-Lint aan op fietssnelweg F1 van Antwerpen naar Brussel.
* ↑ Fietssnelweg F16. fietssnelwegen.be. Gearchiveerd op 18 januari 2021. Geraadpleegd op 15 februari 2021.
* ↑ Laatste stuk van fietsostrade Lint-Lier is klaar in oktober. Het Nieuwsblad (14 juni 2014). Geraadpleegd op 15 februari 2021.
# Brenelle

Brenelle is een gemeente in het Franse departement Aisne (regio Hauts-de-France) en telt 182 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Soissons.

## Geografie

De oppervlakte van Brenelle bedraagt 4,4 km², de bevolkingsdichtheid is 41,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Brenelle met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Loopgraafvoet

Onder loopgraafvoeten wordt het opzwellen, infecteren en afsterven van de voet door de vochtige en onhygiënische omstandigheden verstaan. De term duikt vaak op wanneer het gaat over de Eerste Wereldoorlog, waarin de soldaten, die vaak zeer lange tijden moesten bivakkeren in de loopgraven, last kregen van deze ziekte als gevolg van de modder en de onhygiënische toestanden. De aandoening is echter ook gesignaleerd in de Napoleontische Oorlogen en zelfs op meerdaagse popfestivals.
De soldaten waren gedwongen dagen in de modder in dezelfde laarzen en sokken te lopen. Voeten bleven vochtig, gingen opzwellen en infecteren, en werden in het ergste geval gevoelloos en ten slotte zwart (necrose). In zo'n geval was amputatie de enige oplossing. Vanaf 1915 werd het verplicht gesteld om voldoende schone sokken mee te nemen, en werd erop toegezien dat men niet telkens in dezelfde sokken bleef rondlopen. Dit deed het aantal gevallen van loopgraafvoeten afnemen.
# Schwindratzheim

Schwindratzheim is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est). De gemeente maakt deel uit van het kanton Bouxwiller in het arrondissement Saverne. Schwindratzheim telde op 1 januari 2021 1.759 inwoners.

## Geschiedenis

Schwindratzheim behoorde tot het kanton Hochfelden in het arrondissement Strasbourg-Campagne, maar deze werden opgeheven op 1 januari 2015, waarna de gemeente in het kanton Bouxwiller in het arrondissement Saverne werd ondergebracht.

## Geografie

De oppervlakte van Schwindratzheim bedroeg op 1 januari 2021 9,14 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 192,5 inwoners per km².

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt spoorwegstation Schwindratzheim.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Patrick Martens (journalist)

Patrick Martens (4 maart 1956 – 9 augustus 2024) was een Belgisch journalist en politicus.

## Biografie

Patrick Martens studeerde sociale wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Van 1980 tot 1988 werkte hij als coördinator bij het Limburgs Platform voor Zelfhulp- en Ontmoetingsgroepen. Van 1988 tot 2000 werkte hij als journalist bij Het Belang van Limburg. Van 2001 tot 2014 werkte hij voor Knack.
Van 2014 tot 2022 werkte hij voor de Groen-fractie in het Vlaams Parlement. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 werd hij in Alken gemeenteraadslid. De eerste drie jaar van de bestuursperiode was hij voorzitter van de gemeenteraad, daarna werd hij schepen van Financiën en Onderwijs.
Martens was lid van ondervoorzitter van de Raad voor de Journalistiek en voorzitter van de vzw Vereniging van de Raad voor de Journalistiek.
* Voormalig Knack-redacteur Patrick Martens overleden: 'Een dossiervreter die zo graag de wereld wilde verbeteren', Knack, 12 augustus 2024.
* ↑ Patrick Martens (Groen) neemt rol als schepen over van Peter Bollen (N-VA), Het Laatste Nieuws, 30 december 2021.
* ↑ Patrick Martens overleden, Raad voor de Journalistiek.
* Virtual International Authority File: 198345936
* WorldCat (via VIAF): 198345936
# Liefdespark

Het Liefdespark, voorheen Statuutpark en Hewittpark, is een park in Nieuw-Nickerie, Suriname.
Langs het park liggen de L.H. Wixstraat (met daaraan de Bueno Bibaz Mulo 1 en de voormalige kweekschool; later Imeao), de Julianastraat (met een lounge), de Annastraat (met het Mungra Medisch Centrum) en de Hendrikstraat.
Het park werd in 1879 aangelegd, tijdens de stichting van Nieuw-Nickerie. Al bij de aanleg werd er hier geen bebouwing ingetekend. Districtscommissaris (dc) Hewitt voorkwam in het midden van de 20e eeuw dat ook dit gedeelte bebouwd zou worden. Het was toen een drassig land waar hij een grasveld van liet maken met parkeerplaatsen voor auto's erbij. Dc J.A.J. Quintus Bosch zette dit werk voort en liet een Waringin planten, een type boom dat heel groot kan worden. Hij wijzigde de bestemming van het terrein in speelvelden voor de jeugd. Hij liet ook een vijver aanleggen en verhoogde een deel waar banken en een betonnen wandelpad werd aangelegd. Ook kwamen er bijzondere planten te staan die hij van een buitenlandse reis had meegebracht. Quintus Bosch wilde niet zijn naam aan het park verbinden en liet die wijzigen van Hewittpark naar Statuutpark. Dit is een verwijzing naar het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden van 28 oktober 1954, waarin werd geregeld dat Suriname en de Nederlandse Antillen landen werden binnen het koninkrijk.
Naast recreatie wordt het park gebruikt als sportveld. In augustus/september 2022 werd het park grondig gerenoveerd. In 2024 werd akkoord gegeven op de aanleg van een trimbaan en een looppad door het park.

## Monumenten

In het park staan meerdere monumenten. De volgende lijst is mogelijk niet compleet:
* 1963: Monument 90 jaar Hindoestaanse immigratie
* 1990: Monument 100 jaar Javaanse immigratie
* 2008?: Monument van de liefde
* 1 2 Kenneth Donk, Het Statuutpark, 23 juli 2007, pagina 157-161
* ↑ Vrije Stem, Documentaire over Nickerie / Viering Nickerie 100 jaar, 2 augustus 1979
* ↑ STVS, Het bekende Liefdes Park in Nieuw Nickerie, 6 maart 2024
* ↑ Dagblad Suriname, “Liefdes park Nieuw Nickerie had nooit eerder zo weinig liefde”, 22 augustus 2022
* ↑ Dagblad Suriname, Liefdes Park in Nieuw Nickerie zit weer vol liefde, 30 september 2022
* ↑ Culturu, Het MMC krijgt bezoek van het project management team, 8 april 2022
* ↑ Culturu, Liefdesplein krijgt nieuwe trimbaan en looppad: MoU ondertekend, 29 juli 2024
* ↑ Kenneth Donk, Het Shantiebeleid nader bekeken, 26 januari 2008
# Jan Hendrik van Gilse

Jan Hendrik (Janric) van Gilse (München, 5 juni 1912 – Den Haag, 28 maart 1944) was een Nederlandse communist en verzetsman tijdens de Tweede Wereldoorlog. Van Gilse, reclametekenaar/graficus van beroep, was een zoon van de componist Jan van Gilse, en broer van Maarten van Gilse, eveneens verzetsstrijder.
In 1937 vertrok Janric van Gilse naar Spanje, waar hij voor het CPN-bestuur de verbindingsman was voor de Nederlandse leden van de Internationale Brigades in Barcelona. Eind 1938 keerde hij terug. Op grond van zijn Spaanse ervaring kreeg hij kort na de Februaristaking de opdracht van de militaire commissie van de CPN het militaire verzet in Nederland te organiseren.
Samen met Max Meijer en Gerben Wagenaar richtte hij de Militaire Commissie, of Militair Contact (MC) op. Voor de CPN vervalste hij persoonsbewijzen en was hij betrokken bij verschillende aanslagen en overvallen. In februari 1944 bevrijdde hij, samen met onder andere Karel Pekelharing, zijn echtgenote Truus van Everdingen, die uit het Arnhemse Huis van bewaring naar het ziekenhuis vervoerd werd.
Op 28 maart 1944 zou er een vergadering plaatsvinden in de Fultonstraat 19 in Den Haag. Als gevolg van verraad waren er SD-agenten in het pand aanwezig. Er was geen tijd meer mensen te waarschuwen, en de verzetslieden liepen die middag de een na de ander in de SD-val. Van Gilse werd bij een vluchtpoging doodgeschoten. Het is onbekend waar hij begraven ligt. Op 1 oktober 1943 was zijn jongere broer Maarten (Mik) van Gilse ook al door de Duitsers geëxecuteerd. Lin Jaldati schrijft in de autobiografie Lied van verzet (samen met Eberhard Rebling, 2024, vertaling van Sag nie, du gehst den letzten Weg, Berlijn, 1986) uitvoerig over Janric van Gilse, ze waren goed bevriend.
* P. Dijkerman, "Drie generaties Van Gilse", Arnhem de genoeglijkste, jrg. 13, nr. 3, september 1993, pp 124.
* Janrik van Gilse
# Neeritter

Neeritter (Limburgs: Itter) is een kerkdorp in de Midden-Limburgse gemeente Leudal. Het grenst aan het Belgische dorp Kessenich. Ten westen van de dorpskern ligt de bijhorende buurtschap 'de Heioord'.

## Geschiedenis

Neeritter wordt na 1100 gesticht op initiatief van het Lambertuskapittel in Luik, dat op dat moment reeds in het bezit is van de naburige gebieden Kessenich en Thorn. In 1143 verschijnt de eerste schriftelijke vermelding: Itera (...) nova oftewel 'Nieuw-Itteren'. De voorzetsels 'Nieuw-' en 'Neer-' zijn er om het onderscheid te maken met het eerste Itteren, dat stroomopwaarts van de Itterbeek ligt en later 'Opitter' genoemd wordt.
Eeuwenlang geniet Neeritter de status van 'Luiks vrijdorp': het valt uitsluitend onder de wetten en de belastingen van het kapittel. Wel fungeert de graaf van Loon als voogd, die dit recht na 1243 in leen geeft aan de heer van Horn. In gezamenlijkheid werden Neeritter, het Abdijvorstendom Thorn en de Rijksheerlijkheid Kessenich aangeduid als de Drie Eigen. In 1584, ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog, legt Neeritter een halfronde wal aan om zich te beschermen tegen plunderende legerbendes. Omstreeks 1960 wordt de gracht gedempt, maar het verloop is tegenwoordig nog zichtbaar.
Bij de Franse annexatie van de Zuidelijke Nederlanden wordt Neeritter een gemeente van Nedermaas, het latere Limburg. In de nasleep van de deling van Limburg wordt Neeritter getroffen door een afsplitsing en een gebiedsruil (zie grensverdrag van 1842). Hierdoor slinkt de oppervlakte van 1.819 tot 470 bunder. De kleine gemeente gaat in 1942 op in de gemeente Hunsel. Sinds 2007 behoort zij tot de gemeente Leudal.

## Monumenten

Neeritter telt 24 rijksmonumenten, onder meer in de vorm van monumentale boerderijen en huizen.
* De Sint-Lambertuskerk, gebouwd in de 13e, 14e en 15e eeuw
* De Sint-Jozefkapel tegenover de kerk
* De Mariakapel aan de Driessenstraat
* Het Heilig Hartbeeld op het Krekelbergplein, uit 1929
* De Armenmolen, een watermolen uit 1686
* Een voormalig gasthuis uit de 15e eeuw (Gasthuisstraat 3)
* Diverse woonhuizen uit de 18e eeuw (Driessenstraat 6-10-23)
* Diverse karakteristieke boerderijen uit de 18e en 19e eeuw (Driessenstraat 27, 29, 30, 35-37, 39 en 41)
* Het Hoge Huis te Driessenstraat 22, gebouwd als internaat (1903) en achteraf dienstdoend als noviciaatshuis voor de Kruisheren (1930) en appartementencomplex (1985)
# Carrozzeria Touring

Carrozzeria Touring was een designbureau en producent van autocarrosserieën uit Milaan, Italië.

## Geschiedenis

Het bedrijf werd opgericht in 1926 en heeft zelfstandig bestaan tot 1965. Het bedrijf is de voortzetting van Carrozzeria Falco, die dat jaar werd overgenomen door de advocaten Felice Bianchi Anderloni en Gaetano Ponzoni. Falco was eigendom van Vittorio Ascari, de broer van Antonio Ascari, de beroemde coureur van Alfa Romeo.
Kenmerkend voor Touring was de lichtgewicht bouwstijl, die onder meer tot uitdrukking kwam in de naam die het bedrijf in 1945 kreeg, Carrozzeria Touring Supperleggera. In het begin bouwde Touring carrosserieën gebruik makend van de lichtgewicht Weymann bouwtechniek, later met de eigen Superleggera buisframe techniek.
Touring heeft auto's gebouwd op basis van chassis van vooral Milanese automerken, zoals Isotta Fraschini en Alfa Romeo.

## Herstart

In 2006 heeft Zeta Europe BV, een Nederlands investeringsbedrijf dat ook het wielenmerk Borrani bezit, de merknaam overgenomen. Het plan bestaat om het merk nieuw leven in te blazen en nieuwe modellen te ontwikkelen.
Door de overname door Zeta is Touring nu een zusterbedrijf van Carrozzeria Granturismo uit Arese.

## Belangrijke modellen

* Alfa Romeo 8C 2300
* Pegaso Z102 (1953)
* Aston Martin DB5 (1964, de originele James Bond auto)
* Lamborghini 350 GT (1965)
* Alfa Romeo GTC
* ↑ Herstart Touring NU.nl
# Rodion Cămătaru

Rodion Gorun Cămătaru (Strehaia, 22 juni 1958) is een Roemeense voormalig profvoetballer.
Cămătaru speelde het grootste gedeelte van zijn carrière voor de clubs Universitatea Craiova en Dinamo Boekarest in zijn vaderland Roemenië. In het seizoen 1986-1987 werd hij met 44 doelpunten Europees topscorer. Hij speelde 75 interlands voor Roemenië en scoorde daarin 22 keer.
Aan het einde van zijn carrière speelde Cămătaru drie seizoenen voor SC Heerenveen. In die periode speelde hij 63 duels voor de Friezen en scoorde hij 23 keer. Cămătaru's laatste officiële wedstrijd was in 1993 de met 6-2 verloren bekerfinale tegen Ajax, waarin hij 1 keer scoorde.
Cămătaru werd na zijn sportcarrière zakenman. Hij heeft in Craiova bijvoorbeeld een Chinees restaurant. Hij heeft meerder restaurants en groothandels in zijn geboorteland.

## Erelijst

* Kampioen van Roemenië: 1979/80, 1980/81
* Roemeense beker: 1976/77, 1977/78, 1980/81, 1982/83
* Winnaar Balkan kampioenschappen: 1980
* Europees topschutter van het seizoen: 1986/87
* Topschutter Liga I: 1986/87
* KNVB beker finalist: 1992/93
# Bamis

Bamis, eigenlijk 'Baafmis' (samentrekking van Bavomis), is de feestdag van Sint-Bavo op 1 oktober. Sint Bavo is de patroonheilige van het bisdom Haarlem-Amsterdam, het bisdom Gent en diverse parochiekerken in Nederland en België. Omdat Sint Bavo beschermheilige is van de goede oogst, werd speciaal daarvoor gebeden.
* Bamistijd: benaming voor het begin van de herfst;
* Bamisfoor: feestmarkt te Gent, ter ere van Bavo.
* Baafmiskermis: jaarlijkse kermis met reuzenstoet in Moerzeke;
* Bamispacht: pacht die men rond de feestdag van Sint-Bavo moest betalen. Ook de rentmeesters betaalden dan de boswachters;
* Bamisweer: typisch herfstweer, regen afgewisseld met hevige windstoten;
* Bamismaan: de eerste volle maan van de herfst.
# Avia BH-19

De Avia BH-19 is een Tsjechoslowaaks laagdekker-jachtvliegtuig gebouwd door Avia. De BH-19 is ontworpen door Pavel Beneš en Miroslav Hajn en maakte de eerste vlucht in 1924. In totaal zijn er twee stuks gebouwd, beiden prototypes.
De BH-19 was net als zijn voorganger de BH-3 ontworpen naar het geloof van de ingenieurs dat een leegdekker de beste jagers maken. De eerste tests toonden ook uitstekende vliegeigenschappen, maar ook problemen met de controle en overmatige trillingen in het rolroer.
Het eerste prototype stortte neer tijdens snelheidstesten. Het tweede prototype liet geen betere handelbaarheid zien dan zijn voorganger. Op dat punt greep het Tsjechoslowaakse Ministerie van Oorlog in en vroeg Avia te stoppen met de pogingen om een laagdekker-jachtvliegtuig te ontwikkelen.

## Specificaties

* Bemanning: 1, de piloot
* Lengte: 7,37 m
* Spanwijdte: 10,80 m
* Vleugeloppervlak: 18,3 m$^2$
* Leeggewicht: 792 kg
* Volgewicht: 1 155 kg
* Motor: 1× een door Škoda in licentie gebouwde Hispano-Suiza 8Fb V8, 230 kW (310 pk)
* Maximumsnelheid: 245 km/h
* Vliegbereik: 520 km
* Plafond: 8 000 m
* Klimsnelheid: 5,6 m/s
# Somberman's actie

Somberman’s actie is het Boekenweekgeschenk van 1985, geschreven door Remco Campert. Het kwam uit in maart 1985, op de eerste dag van de Boekenweek, die dat jaar als motto hanteerde: "De Gouden (50e) boekenweek".

## Samenvatting

Het verhaal begint op de 156e werkeloze dag van Somberman. Deze administratief medewerker is net als zijn 500 collega’s het slachtoffer geworden van het plotselinge sluiten van het Warenhuis waar hij al 15 jaar werkte als administratief medewerker. Zijn 35-jarige vrouw Bezig werkt sinds een jaar of twee bij het Greenback Hotel, dat gespecialiseerd is in buitenlandse toeristen. Ze had graag een kind gehad, maar haar man was daar nog niet aan toe. Somberman heeft een vriend Domoor, die 1 maand voor het sluiten met de VUT is gegaan en nog een afscheidsfeest heeft gehad. Domoor ziet bij een snackbar opgeschoten jongens, onder wie hij Tinus, de zoon van zijn melkboer meent te herkennen.
Omdat zijn vrouw hem niet wil knippen gaat Somberman dinsdagmiddag naar de gesloten kapper. Piet knipt hem graag op dinsdag, omdat hij dan gesloten is en dan niet voor de belastingdienst hoeft te werken. Ook ondernemer Blufkaak zit op zijn beurt te wachten en weet de kapper tot het schenken van een borrel te verleiden. In de lobby van het Greenback Hotel gaat de opgeknapte Somberman kranten lezen.
Later in de week komt Somberman in contact met het jongere barmeisje Soeza en zij krijgen een lichamelijke relatie. Bezig houdt zich bezig met de barman Harry van het hotel. Dan verschijnt Lubbe, de idealistische zoon van Blufkaak op het toneel. Hij is een leider in de krakersbeweging en wil actie in het gesloten Warenhuis. Somberman wordt benaderd en is langzaamaan bereid mee te doen. Het Warenhuis wordt bezet, waarbij Somberman nuttige bezettingstips kan geven en op het journaal verschijnt. Maar omdat de maatschappelijke respons uitblijft, staat Somberman er uiteindelijk alleen voor. Hij sticht brand op zijn oude kantoor en wordt afgevoerd door de politie. De vlammen worden gedoofd en later wordt Somberman in afwachting van zijn proces wegens cellentekort weer vrijgelaten.
Vriend Domoor is dan al beroofd en doodgestoken door Tinus, die bij Domoor langskwam om geld. Tinus heeft het niet op alleenwonende mannen. Somberman koopt witte chrysanten voor Domoors begrafenis.

## Verfilming

In 1999 werd de novelle van Remco Campert verfilmd onder regie van Casper Verbrugge en op een scenario van Hans Heesen.
* ↑ De spelling is in strijd met de spellingsregels, maar is onder deze titel destijds uitgegeven. Zie: https://web.archive.org/web/20130119064247/http://www.nederlandsewoorden.nl/index.php?regel=14
* ↑ Op 27 februari 1933 stak Marinus van der Lubbe het Rijksdaggebouw in brand
# The Bleeding

The Bleeding is het vierde studioalbum van de Amerikaanse deathmetal-band Cannibal Corpse, uitgebracht in 1994 bij het label Metal Blade Records. Het is het laatste Cannibal Corpse album met de originele zanger Chris Barnes, en het eerste album met gitarist Rob Barrett, van de band Malevolent Creation.
De hoes van dit Cannibal Corpse album valt op omdat het de enige cover van de band is (met uitzondering van het in 2006 uitgebrachte Kill) zonder een goor tafereel. De remaster van dit album heeft, naast een cover van Possessed als bonustrack, een hoes waarop een verminkte man staat in een massa van zombies.

## Tracklist

* "Staring Through The Eyes Of The Dead" – 3:30
* "Fucked With A Knife" – 2:15
* "Stripped, Raped & Strangled" – 3:27
* "Pulverized" – 3:35
* "Return To Flesh" – 4:21
* "The Pick-Axe Murders" – 3:03
* "She Was Asking For It" – 4:33
* "The Bleeding" – 4:20
* "Force Fed Broken Glass" – 5:02
* "An Experiment In Homicide" – 2:36
* "The Exorcist" (bonustrack op remaster)

## Leden

* Chris Barnes: Vocals
* Rob Barrett :gitaar
* Jack Owen:gitaar
* Alex Webster:Basgitaar
* Paul Mazurkiewicz: Drums
# Bauto

Bauto (? - kort na 388) was een Romeinse generaal van Frankische afkomst. Onder keizer Gratianus werd hij in 380 magister militum in het westen. Ook was hij regent van de jonge Valentinianus II.

## Geschiedenis

Bauto groeide op in een Frankische gemeenschap op de rechteroever van de Rijn. Hij trad toe in het Romeinse leger en maakte carriere. Omstreeks 380 bereikte hij de generaalsrang in het westelijke leger. Van hem is in 383 opgetekend dat hij de binnengevallen Alemannen in Raetië versloeg en deze terug joeg naar Germanië. Bauto was consul in 385.
Toen de uit Britannia afkomstige usurpator Magnus Maximus Italia in 387 binnenviel in een poging om Valentinianus II te vervangen, leidde Bauto het leger van de Oost-Romeinse keizer Theodosius I. Hij wist de rebellen in juli 388 te verslaan. Kort daarna stierf hij waarschijnlijk een natuurlijke dood.
In het westen werd Bauto als opperbevelhebber opgevolgd door de Frank Arbogastes, die vermoedelijk een bloedverwant van hem was.
Bauto bestreed bisschop Ambrosius toen deze voorstelde om het heidense altaar van de overwinning van de senaat van Rome te verwijderen. Hij verloor de zaak en het altaar werd verwijderd. Na zijn dood, werd zijn verwant Arbogastes leider van een korte heidense revival.
Enige jaren na zijn dood wist de dochter van Bauto, Eudoxia in 395 in het huwelijk te treden met keizer Arcadius.

## Voetnoten

* ↑ PLRE 1, Bauto 359-360
* ↑ Volgens sommigen was Arbogastes een zoon van Bauto; anderen denken meer aan een neef of achterneef.
# Indra Dewitte

Indra Dewitte (Leuven, 9 augustus 1972) is een Belgisch journaliste, redactrice en presentatrice.

## Levensloop

Dewitte studeerde Germaanse in Gent en haalde een master in Münster (Duitsland). Na haar studies werkte ze een tijdje bij een klein productiehuis voor televisie (dat meewerkte aan de documentaire Abo, een vrouw in Congo). In 1998 ging ze op de nieuwsdienst van VTM werken. Ze begon er als journaliste toen de commerciële radio’s TOPradio en Q-music met nieuwsberichtgeving van start gingen en VTM met een ochtendjournaal uitpakte. In 2000 stapte ze over naar de VRT en ging voor Koppen werken als reporter en presentator. Drie jaar later stapte Dewitte over naar Terzake en vanaf september 2007 presenteerde ze De Zevende Dag met Alain Coninx. Van 2008 tot 2010 presenteerde ze solo, vanaf 2010 vormde ze samen met Ivan De Vadder het vaste duo van het VRT-programma.
Op 1 oktober 2013 wordt Dewitte adjunct-hoofdredacteur bij de krant Het Belang van Limburg. Daardoor verliet ze medio 2013 de VRT en presenteerde ze op 30 juni 2013 voor het laatst De Zevende Dag. Op 22 juni 2015 werd ze benoemd tot co-hoofdredacteur van de krant, samen met Ivo Vandekerckhove.
In januari 2013 werd Dewitte opgenomen in 'De Nationale Orde van de Gulle Lach', een oorkonde die in de stad Genk al 43 jaar wordt uitgereikt aan mensen die erin slagen om een glimlach in de maatschappij te brengen. Illustere voorgangers zijn o.a. Frieda Van Wijck, de gebroeders Deborsu en Wilfried Martens.
Dewitte is gehuwd, woont in Genk en heeft een dochter en een zoon. Haar vader is Harrie Dewitte, van 2007 tot en met 2018 gemeenteraadslid voor de PVDA in Genk.
* ↑ Indra Dewitte wordt adjunct-hoofdredacteur bij Belang van Limburg, deredactie.be, 14 februari 2013
* ↑ Indra Dewitte benoemd tot hoofdredacteur Het Belang van Limburg, Het Belang van Limburg, 22 juni 2015
* ↑ Indra Dewitte medehoofdredacteur Het Belang van Limburg; Gazet van Antwerpen; 22 juni 2015. Gearchiveerd op 7 april 2019.
* ↑ DE ROOVER Peter; ‘Ook kosmopolieten leven onder een kerktoren’; Doorbraak; 13 juni 2013. Gearchiveerd op 3 februari 2023.