# Sjiitisering

Sjiitisering is het proces van omvorming van een samenleving naar de sjiitische stroming. Een goed voorbeeld hiervan is de gedwongen bekering van soennieten tijdens het Safawiedische tijdperk.

## Sjiitisering in Irak

Toen de Safawieden in 1501 het sjiisme tot officiële religie van Perzië verklaarde, droegen sjiitische geleerden uit het zuiden van Irak bij aan de bekeringsbeweging. De Safawieden nodigden ook veel sjiitische Arabische stammen uit naar Khuzestan om als bolwerk tegen het Turkse Ottomaanse Rijk te dienen, waardoor Khuzestan de naam Arabestan kreeg.
Tussen de 15e en 19e eeuw bekeerden veel van de stammen die aan de oevers van de Eufraat en de Tigris leefden, die oorspronkelijk soennitisch waren, zich tot het sjiisme. In de 19e eeuw voerde het Ottomaanse Rijk een beleid in om de semi-nomadische soennitische Arabische stammen te vestigen om meer centralisatie in Irak te creëren. De stammen namen een sedentair landbouwleven aan in het achterland van Najaf en Karbala en handelden en hadden vaak contact met de bewoners van de twee steden. Sommige soennitische Arabische stammen bekeerden zich om te protesteren tegen hun behandeling door de soennitische Ottomanen.
Sjiitische missionarissen uit Najaf en Karbala opereerden met relatieve vrijheid van het Ottomaanse Rijk en konden zonder veel officiële belemmeringen bekeren. De Bani Sallama, Tayy en al-Soudan in de Mesopotamische moerassen werden bekeerd door de Musha'sha'iyyah-dynastie, een ismaïlitische stamconfederatie gesticht door Muhammad ibn Falah die de stad Hoveyzeh in Khuzestan regeerde van 1435 tot 1924. Een andere stam, Banu Khaz'al, evenals de Banu Kaab bekeerden zich halverwege de 18e eeuw. Na de val van het emiraat Muhammara, een autonoom emiraat van de sjiitische Banu Kaab tussen 1812 en 1925 in de huidige provincie Khuzestan, vluchtten veel Iraanse Arabieren naar Zuid-Irak, waardoor de sjiitische bevolking in het zuiden verder toenam.
De bekeringen gingen door tot in de 20e eeuw, zoals de Britten in 1917 opmerkten. Veel Iraakse sjiieten zijn relatief recente bekeerlingen. De volgende stammen bekeerden zich in deze periode: sommige van de Zubaid, Banu Lam, Albu-Muhammad, veel van de Rabiah (waaronder al-Dafaf'a, Bani Amir en al-Jaghayfa), Banu Tamim (waaronder de Bani Sa'd, hun grootste groep in Irak), de Shammar Toga, sommige van de Dulaim, de Zafir, de Dawwar, de Sawakin, de al-Muntafiq confederatie, de Bani Hasan (van de Bani Malik), de Bani Hukayyim, de Shibil van de Khazal, de al Fatla, de stammen langs het Al-Hindiya kanaal en de vijf stammen van Al Diwaniyah (Aqra', Budayyir, Afak, Jubur en Jilaiha) die afhankelijk waren van het Daghara kanaal voor water.
Uit Britse statistieken over de bevolking van Irak in 1919 blijkt dat het percentage sjiieten in Irak wordt geschat op ongeveer 53% van de bevolking, met een aantal van ongeveer 1.500.000 mensen op een bevolking van 2.850.000 mensen. Deze cijfers werden in 1932 gewijzigd toen hun aantal werd berekend op 1.612.533 op een totaal van 2.857.077, of ongeveer 56%.
Volgens de CIA World Factbook zouden er in 2015 rond de 61-64% sjiieten zijn in Irak.

## Sjiitisering in Syrië

In 2017 of later schreef Hussain Ibrahim Qutrib, universitair hoofddocent geomorfologie aan het King Faisal Center for Research and Islamic Studies, een artikel over de demografische veranderingen die zich hebben voorgedaan in ‘Nuttig Syrië’ als gevolg van de Syrische burgeroorlog. Concreet definieerde Qutrib ‘Nuttig Syrië’, vergelijkbaar met hoe de Syrische president Bashar al-Assad deze term begin 2016 definieerde – zoals in, inclusief de Syrische gouvernementen Damascus, Rif Dimashq, Homs, Hama, Latakia en Tartous.
Qutrib wees erop dat deze zes gouvernementen eind 2011 46% van de totale Syrische bevolking telden – oftewel 9,8 miljoen mensen op een totale Syrische bevolking van bijna 21,4 miljoen mensen op dat moment. Qutrib wijst erop dat de demografie van ‘Nuttig Syrië’ eind 2011 69% soennieten, 21% alawieten, 1% sjiieten, 1% druzen, 2% ismaïlieten en 6% christen bestond.
Daarentegen is de bevolking van ‘Nuttig Syrië’ in 2016 gedaald van 9,8 miljoen naar 7,6 miljoen, maar de demografie is in de tussenliggende vijf jaar ook aanzienlijk veranderd; in 2016 bestond ‘Nuttig Syrië’ slechts uit 52% soennieten, 24% alawieten, 13% sjiieten, 1% druzen, 3% ismailieten en 7% christenen – met als belangrijkste verandering de explosieve groei van de sjiitische bevolking in "Nuttig Syrië" tussen 2011 en 2016.
Vooral de demografische veranderingen in het Rif Dimashq en het Homs-gouvernement tussen 2011 en 2016 waren opmerkelijk: Rif Dimashq ging van 87% soennieten in 2011 naar 54% soennieten in 2016, terwijl het Homs-gouvernement tussen 2011 en 2016 van 64% soennieten naar 21% soennieten ging. Deze demografische transformatie is door Qutrib beschreven als sjiitisering.