OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Unsere Zeit ist jetzt

Unsere Zeit ist jetzt is een Duitse komische film uit 2016, geregisseerd door Martin Schreier.

## Verhaal

De Duitse rapper Cro wil een film naar het grote scherm brengen en start een ideeënwedstrijd. Onder de vele inzendingen viel hij op door drie totaal verschillende concepten. De filmstudent Vanessa met Asperger is van plan een documentaire te maken over het leven van de rapper. De striptekenaar Ludwig heeft een animatiefilm in zijn hoofd over zijn begin in de rapbusiness en scenarioschrijver Dawid wil het leven van Cro 30 jaar in de toekomst filmen. Tijdens het filmen van de film krijgen de drie hechtere en diepere relaties.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Peri Baumeister | Vanessa |
| David Schütter | Dawid |
| Marc Benjamin | Ludwig |
| Cro | Zichzelf |
| Til Schweiger | Besch |
| Howard Carpendale | Siggi |

## Productie

De film had tijdens de productiefase nog de werktitel: Don’t Believe the Hype. Dit werd later veranderd in Unsere Zeit ist jetzt. Enkele concertscènes zijn opgenomen in de Ostalb Arena in Aalen, waar ongeveer 50.000 toeschouwers kwamen voor wie Cro ook een concert gaf. De Duitse Film- en Mediabeoordeling (FBW) in Wiesbaden kende de film de titel "bijzonder waardevol" toe.

## Release

De film ging in première op 27 september 2016 in de Cinestar-bioscoop in Berlijn. De film verscheen ook op 1 oktober 2016 op het Filmfestival van Zürich.

## Externe link

* (en) Unsere Zeit ist jetzt in de Internet Movie Database
* ↑ (de) Howard Carpendale Whoswho.de, geraadpleegd op 30 juli 2021
* ↑ (de) Straight Outta Aalen – Cro beim Heimspiel Redbull.com, geraadpleegd op 30 juli 2021
* ↑ (de) Unsere Zeit ist jetzt Fbw-filmbewertung.com, geraadpleegd op 30 juli 2021
* ↑ (de) Premiere von "Unsere Zeit ist Jetzt" im CineStar Kino im Sony Center am Potsdamer Platz Alamy.de, geraadpleegd op 30 juli 2021
* ↑ (de) Unsere Zeit ist jetzt zff.com, geraadpleegd op 30 juli 2021
# Meijer Wery

Meijer Wery (Rotterdam, 24 januari 1892 – aldaar, 12 oktober 1978) was een Nederlands musicus, vooral bekend als een van de oprichters van wat uiteindelijk het Rotterdams Philharmonisch Orkest zou worden. Tevens was hij de grondlegger van hun pensioenfonds.
Wery bespeelde klarinet, basklarinet, saxofoon en viool. Zijn muzikale carrière begon als klarinettist in het orkest Eduard Werij, zijn vader. Wery groeide als klassiek musicus, onder meer in het Rotterdams Philharmonisch Orkest, maar was tevens actief in de jazzscene, ook als docent jazzmuziek en instrumenten onder meer in het muzieklyceum van Willem Feltzer, met Theo Uden Masman voor piano en Eddy Meenk voor trompet als collega's.
Zijn solo bij de uitvoeringen van de De Lachende Saxophoon (Sax-o-Phun) van Rudy Wiedoeft in De Doelen onder leiding van Eduard Flipse gaven hem een grotere bekendheid. Wery was onder meer ook actief voor Jacques Beers en Philip Willebrandts, broer van Dick Willebrandts.
Wery zette zich van bij oprichting in voor de belangen van musici in de Nederlandse Toonkunstenaarsbond en werd in 1932 verkozen tot voorzitter van de Rotterdamse afdeling van de NTB.

## Persoonlijk

Hij was zoon van muzikant en circusartiest Eduard Werij en Betje Simon Swaab-Werij. Ook Betje was geboren in een circusfamilie. Meijer had vier broers en twee zussen.
Hij trouwde zelf in 1919 met Sara de Leeuw. Samen kregen zij een zoon, Iwan (geboren 6 mei 1923). Sara overleed op 40-jarige leeftijd in 1933 en ligt begraven op begraafplaats Toepad in Rotterdam. Hun zoon Iwan is vermoord in Auschwitz op ~28 april 1944 op 20-jarige leeftijd. Na de Tweede Wereldoorlog trouwde Meijer met Elizabeth Vollemans samen kregen zij een dochter.
Meijer Wery overleed op 86-jarige leeftijd in Rotterdam.
Op vrijdag 20 oktober 2017 werd door de stichting Rotterdam Jazz Artists Memorial (RJAM) en het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam (CBK) het portret, gemaakt door Joost Swarte, onthuld Deze is te zien aan de Oude Binnenweg, hoek Mauritsstraat, te Rotterdam.
# Petaurus ariel

Petaurus ariel is een zoogdier uit de familie van de buideleekhoorns (Petauridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door John Gould in 1842.

## Taxonomie

Het werd lang beschouwd als een ondersoort van de suikereekhoorn (Petaurus breviceps), maar een studie uit 2020 splitste de Australische populaties van P. breviceps op in 3 verschillende soorten, waarbij P. ariel een van deze verschillende soorten bleek te vertegenwoordigen.

## Beschrijving

De soort lijkt enigszins op een kleine grijze suikereekhoorn (Petaurus norfolcensis) met een spitse neus. Het vertoont aanzienlijke variatie in lichaamsgrootte over zijn hele verspreidingsgebied; in de noordelijke kustgebieden is het klein genoeg om als de kleinste van alle Australische Petaurus te worden beschouwd. In de dorre delen in het binnenland van het zuidelijke deel van zijn verspreidingsgebied kan hij echter twee keer zo groot worden.

## Voorkomen

De soort leeft in de beboste savannes van Noord-Australië. Het komt voor van noordwestelijk Queensland via het Noordelijk Territorium tot aan noordelijk West-Australië (Kimberley).

## Voortplanting

In Arnhemland is de voortplanting niet seizoensgebonden en kunnen er het hele jaar door jongen geboren worden.

## Bedreigingen

De soort wordt bedreigd door sterke achteruitgang van het leefgebied, die naar verluidt veel andere kleine in bomen levende zoogdiersoorten in Noord-Australië heeft getroffen. Het leefgebied van de soort heeft de afgelopen 3 decennia een reductie van 35% ondergaan en verdwijnt vooral snel in het binnenland. De belangrijkste andere bedreigingen zijn waarschijnlijk verwilderde katten, bosbranden en verwilderde herbivoren.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Petaurus ariel (Gould, 1842). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 11-01-2023.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 55. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* 1 2 3 Cremona, T., Baker, A. M., Cooper, S. J., Montague-Drake, R., Stobo-Wilson, A. M., & Carthew, S. M. (2021). Integrative taxonomic investigation of Petaurus breviceps (Marsupialia: Petauridae) reveals three distinct species. Zoological Journal of the Linnean Society, 191(2), 503-527.
* 1 2 (en) Stobo-Wilson, Alyson, A rare discovery: we found the sugar glider is actually three species, but one is disappearing fast. The Conversation. Geraadpleegd op 20 juni 2021.
* ↑ Smith, Meredith J. (13 June 1973). Petaurus breviceps. Mammalian Species (30): 1–5. DOI: 10.2307/3503785.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Savanna glider op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Grijze suikereekhoorn

De grijze suikereekhoorn (Petaurus norfolcensis) is een klimbuideldier uit het geslacht der suikereekhoorns (Petaurus). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Robert Kerr in 1792.

## Kenmerken

Net als andere suikereekhoorns is deze soort een eekhoornachtig buideldier, dat in staat is om tot 90 meter te zweven dankzij een behaarde vlieghuid tussen de pinken van de voor- en achtervoet. De sterk behaarde staart is lichtgrijs, maar wordt een stuk voor de punt zwart. Deze dient als roer, wanneer het dier zich uit een boomkruin werpt en een glijvlucht maakt naar een andere boom. De bovenkant is grijs, de onderkant wit. Van de ogen tot op de rug loopt een donkere streep. Rond de ogen en de oren zitten zwarte en witte vlekken. De kop-romplengte bedraagt 180 tot 230 mm, de staartlengte 220 tot 300 mm en het gewicht 200 tot 300 gram.

## Leefwijze

Deze soort is 's nachts actief, leeft in groepjes in bomen en voedt zich met geleedpotigen, nectar, stuifmeel en ander plantaardig voedsel. Deze groepjes bestaan meestal uit 1 mannetje, 1 tot 3 vrouwtjes en hun kroost. De grijze suikereekhoorn bouwt een nest van bladeren in een boomholte.

## Verspreiding

Deze soort komt voor langs het Groot Australisch Scheidingsgebergte van het midden van het Kaap York-schiereiland tot Stawell (Victoria). Deze soort leeft in open bos.

## Voortplanting

Tussen mei en december worden jongen geboren (twee per worp), die 3 maanden in de buidel blijven. Ze worden gespeend als ze 4 maanden oud zijn.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* ↑ (en) Grijze suikereekhoorn op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 55. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Petaurus norfolcensis (Kerr, 1792). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 11-01-2023.
# Slag om Brussel (1789)

De Slag om Brussel op 11-12 december 1789 was een veldslag tussen het leger van de Oostenrijkse Nederlanden en Belgische rebellen tijdens de Brabantse Omwenteling.

## Context

Op 24 november 1789 stak generaal Jan Andries vander Mersch de grens van de Oostenrijkse Nederlanden over in Hoogstraten. Hierdoor startte de Brabantse Omwenteling. Op de 27e versloeg hij het regeringsleger bij Turnhout. In november namen ze Gent in en kwam Henegouwen in opstand. Eind november stak Vander Mersch de grens terug over en versloeg hij de Oostenrijkse troepen bij Diest, Tienen en Zoutleeuw.
Tegen eind november had het Patriottenleger belangrijke forten bij Gent en Diest ingenomen. Ze rukten op Namen en delen van Henegouwen.
Van der Mersch daarentegen had geen vertrouwen in het vermogen van zijn troepen om het Oostenrijkse leger in een open gevecht te verslaan.
Op 2 december ondertekenden Van der Mersch en Richard d'Alton de wapenstilstand van Horsmael, een tiendaagse wapenstilstand. Dit gaf tijd voor het Comité van Breda om een wapenstilstand van twee maanden goed te keuren.

## De veldslag

Op 10 december ontstonden er grote protesten en rellen in Sint-Goedele. Op dezelfde dag deserteerden meerdere eenheden uit het garnizoen van Brussel, de meesten Brabanders, en begonnen wapens aan de lokale bevolking uit te delen.
De volgende dag werden de restanten van de Oostenrijkse troepen onder vuur genomen. In de straten werd er hevig gevochten. De slag kan omschreven worden als pure chaos. Het leger moest zich terugtrekken in het Warandepark.
Op 12 december beval Richard d'Alton de troepen om zich uit de stad terug te trekken. Ze lieten hun artillerie, munitie en regimentskas achter.

## Gevolg

De Oostenrijkse troepen trokken zich terug naar Luxemburg om te hergroeperen, en naar de citadel van Antwerpen waar ze belegerd werden. Onderweg werden de troepen die naar Luxemburg trokken onder vuur genomen door boze boeren. De Oostenrijkse keizer Jozef II was woedend. In februari, toen hij op zijn sterfbed lag, zei hij:
"Jouw land heeft mij verwoest: de val van Gent was mijn lijdensweg en het verlaten van Brussel was mijn dood."
Elke Belgische provincie die deel uitmaakte van de Oostenrijkse Nederlanden, buiten Luxemburg, was bevrijd. In januari 1790 werden de Verenigde Nederlandse Staten opgericht.
* Falter, Rolf (2012). België. Een geschiedenis zonder land. De Bezige Bij, "Hst. 6: De gruwelijke modernisering", p. 246. ISBN 9789085423447.
* Johan Dirkx, Harry de Kok (1989). Slag van Turnhout 1789-1989. Turnhout, Culturele Raad, p. 122.
* J.C.H. (Hans) Blom en E. (Emiel) Lamberts, L.J.R. Milis, W.P. Blockmans, A.Th. van Deursen, P. Janssens, J. Roegiers, N.C.F. van Sas (2002). Geschiedenis van de Nederlanden. Bert Bakker, p. 237. ISBN 9789035141193.
* Ivo Adriaenssens Lieven Struye, Alain De Gueldre (1987). Kroniek van België. Standaard uitgeverij, p. 503. ISBN 90-02-16042-9.
* Jane C. Judge (2018). The United States of Belgium, the story of the first Belgian revolution, p. 145-152. ISBN 978-9462701571.
# Grootpootpotoroe

De grootpootpotoroe (Potorous longipes) is een zoogdier uit de familie van de kangoeroeratten (Potoroidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Seebeck & Johnston in 1980.

## Kenmerken

De bovenkant van het lichaam is bruin, de onderkant lichtgrijs. De vleeskleurige voeten zijn zeer groot. De nauwelijks behaarde staart is van boven zwart en van onderen en aan de zijkanten bruin. De kop-romplengte bedraagt 380 tot 410 mm, de staartlengte 315 tot 325 mm, de achtervoetlengte 103 tot 114 mm en het gewicht 1600 tot 2200 g.

## Leefwijze

Deze solitaire soort is 's nachts actief, leeft op de grond, bouwt een nest in dichte vegegatie en eet schimmels (vooral paddenstoelen), ongewervelden en plantaardig materiaal, dat hij allemaal uit de bodem opgraaft.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in vochtige bossen in het oosten van Victoria en nabijgelegen delen van New South Wales (Zuidoost-Australië). Het is een zeer schuwe en verborgen levende soort.

## Voortplanting

Per worp wordt er slechts één jong geboren, dat 5 maanden aan een tepel hangt in de buidel van de moeder. Daarna blijft het jong nog 2 tot 3 maanden bij haar. De draagtijd duurt 38 dagen. De geboorte kan plaatsvinden in alle seizoenen behalve de herfst.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* ↑ (en) Grootpootpotoroe op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 58. ISBN 978-0-8018-8221-0. Gearchiveerd op 17 januari 2023.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Potorous longipes Seebeck & P. G. Johnston, 1980. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 16-01-2023.
# Potoroes

Potoroes (Potorous) vormen een geslacht van buideldieren uit de familie der kangoeroeratten (Potoroidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1804 gepubliceerd door Anselme Gaëtan Desmarest. De soorten uit dit geslacht komen voor in het zuidwesten en zuidoosten van Australië. Volgens genetische gegevens zijn ze mogelijk niet zeer nauw verwant aan de andere kangoeroeratten.
Potoroes hebben een smalle kop een lange, smalle bek. De ogen zijn klein en de staart is kort. De rugvacht is grijsbruin. Ze zijn voornamelijk 's nachts actief, solitair, en eten meestal voornamelijk schimmels, maar ook ander voedsel zoals ongewervelden en plantaardig materiaal. Er worden (bijna) het hele jaar door jongen geboren.

## Soorten

Er zijn vier soorten, waarvan drie nog levend:
* Potorous gilbertii – Gilberts potoroe (zuidwestelijk West-Australië)
* Potorous longipes – Grootpootpotoroe (Oost-Victoria)
* †Potorous platyops – Breedkopkangoeroerat (uitgestorven; vroeger in zuidwestelijk West-Australië)
* Potorous tridactylus – Langneuspotoroe (Zuidoost-Australië)
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.). Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 58. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Mammal Diversity Database (Version 1.10) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 16-01-2023.
# Jawjaw

Jawjaw (uitspraak: joujou) is een Surinaams dorp aan de Boven-Surinamerivier in het district Sipaliwini.
Aan de rand van het dorp ligt het toeristenverblijf Djamaika en in de rivier tegenover het dorp ligt het vakantie-eiland Isadou. In het dorp bevinden zich winkels met een beperkt aanbod.
In het marrondorp wonen ongeveer 350 mensen. De plaats is een transmigratiedorp. Het werd in de jaren 1960 gebouwd in verband met de aanleg van het Brokopondostuwmeer. De inwoners van dorpen langs de Surinamerivier werden hierdoor gedwongen te verhuizen. Een deel van de inwoners van de nederzetting Oud-Lombé vestigden zich toen stroomopwaarts bij een stroomversnelling genaamd Jawjaw. De meeste inwoners van het dorp zijn rooms-katholiek, iedere zondag wordt er een kerkdienst gehouden. De basisschool is genoemd naar pater Voorbraak.
In oktober/november 2024 werkten de kinderen van de basisschool digitaal samen met kinderen van basisschool De Brink uit de Bijlmermeer in Amsterdam-Zuidoost. Ze deden samen creatieve projecten op 7600 kilometer afstand.

## Externe link

* Drone-video's van Jawjaw, nr. 1, nr. 2 (2020)
* ↑ Parbode, Reisgids Suriname Buitenkansjes, pag. 196, juni 2013, ISBN 9789079557004
* ↑ United News, Uniek project in Suriname verbindt Nederlandse en Surinaamse basisschoolkinderen, 30 oktober 2024
Abenaston · Adawai · Akisiaman · Akwaukondre · Amakakondre · Asenbaso · Asidonhopo · Aurora · Begoeba · Begoon · Bekiokondre · Bendikwai · Bendiwata · Biudoematoe · Bofokoele · Botopasi · Dan · Dangogo · Daume · Debikè · Deboo · Djemongo · Djoemoe · Duwatra · Foetoenakaba · Gingiston · Goddo · Godowatra · Goejaba · Gran Slee · Grantatai · Gunsi · Heikoenoenoe · Jawjaw · Kaajapati · Kajana · Kambaloea · Kampoe · Koonoo · Kuututen · Ladouanie · Lespansi · Ligorio · Malobi · Malroseekondre · Masiakriki · Moitori · Nazaleti · Nieuw-Aurora · Padalafanti · Pambo Oko · Pikin Slee · Pingpe · Pokigron · Saloebanga · Semoisi · Soolan · Stonhoekoe · Tjaikondre · Toemaripa · Toetoeboeka
# Biała (stad)

Biała (Duits: Zülz) is een stad in het Poolse Woiwodschap Opole, gelegen in de powiat Prudnik. De oppervlakte bedraagt 14,71 km², het inwonertal 2.687 (2005). Sinds 2006 is de stad officieel tweetalig, dat wil zeggen dat Duits als hulptaal gebruikt mag worden omdat meer dan 20% van de bevolking zich als Duitstalig heeft laten registreren.
Het stadje herbergde vanouds een grote Joodse minderheid en is herkomstplaats van de chassidische joodse beweging Biala. Al in 1774 had Biała een barokke synagoge, die in 1939 werd afgebroken.
# Spoorlijn Aillevillers - Port-d'Atelier-Amance

De Spoorlijn Aillevillers - Port-d'Atelier-Amance was een Franse spoorlijn van Corbenay naar Faverney. De lijn was 30,1 km lang en heeft als lijnnummer 057 000.

## Geschiedenis

De spoorlijn werd door de Chemins de fer de l'Est geopend op 4 februari 1860. Op 22 januari 1991 is de lijn gesloten voor zowel personen- als goederenvervoer en daarna volledig opgebroken.

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Aillevillers

    RFN 042 000, spoorlijn tussen Blainville-Damelevières en Lure
    RFN 053 000, spoorlijn tussen Aillevillers en Plombières-les-Bains

### Port-d'Atelier-Amance

    RFN 001 000, spoorlijn tussen Paris-Est en Mulhouse-Ville
    RFN 057 306, raccordement van Port-d'Atelier-Amance

## Galerij

* Station Port-d'Atelier-Amance
* Station Feverney straatzijde
* Station Feverney perronzijde
* Spoorbrug over de Lanterne bij Faverney
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Aillevillers_-_Port-d'Atelier-Amance
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935_complement.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_Est_1962.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# 77 Records

77 Records was een Brits platenlabel, in 1957 opgericht door Doug Doball, die een beroemde platenzaak had in 77 Charing Cross Road (Londen), Dobell's Jazz Record Shop. Het label was gespecialiseerd in folk, blues en jazz.
Artiesten die voor het label platen maakten of wier opnames waren overgenomen van Amerikaanse platenlabels, waren onder meer:
* Ramblin' Jack Elliott
* Alexis Korner
* Lightnin' Hopkins
* Francis 'Scrapper' Blackwell
* Reverend Gary Davis
* Robert Pete Williams
* Big Joe Williams
* Sunnyland Slim
* Little Brother Montgomery
* Yank Rachell
* Sleepy John Estes
* Kid Thomas
* Blind Gary Davis
* George Lewis
* Big Joe Turner
* Cyril Davies

## Externe link

* Geïllustreerde 77 Records-discografie
# Spoorlijn Arches - Saint-Dié

De Spoorlijn Arches - Saint-Dié is een Franse spoorlijn van Arches naar Saint-Dié-des-Vosges. De lijn is 48,9 km lang en heeft als lijnnummer 062 000.

## Geschiedenis

De spoorlijn werd door de Chemins de fer de l'Est in gedeeltes geopend. Van Arches naar Bruyères op 3 november 1869, van Bruyères naar Laveline op 20 januari 1870, van Laveline naar La Chapelle op 11 juli 1874 en met gedeelte tussen La Chapelle en Saint-Dié werd de lijn op 7 oktober 1876 voltooid.
In december 2018 werd het vervoer op de lijn gestaakt voor een volledige renovatie, op 12 december 2021 is de lijn heropend.

## Treindiensten

De SNCF verzorgt het personenvervoer op dit traject met TER treinen.
| Serie | Treinsoort | Route | Bijzonderheden |
| TER 833800 | TER (SNCF) | Épinal – Saint-Dié-des-Vosges | |

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen is of was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Arches

    RFN 060 000, spoorlijn tussen Épinal en Bussang

### Bruyères

    RFN 065 000, spoorlijn tussen Mont-sur-Meurthe en Bruyères

### Laveline-devant-Bruyères

    RFN 063 000 tussen Laveline-devant-Bruyères en Gérardmer

### Saint-Léonard

    RFN 064 000, spoorlijn tussen Saint-Léonard en Fraize

### Saint-Dié-des-Vosges

    RFN 062 306, raccordement van Saint-Dié
    RFN 067 000, spoorlijn tussen Lunéville en Saint-Dié-des-Vosges
    RFN 110 000, spoorlijn tussen Strasbourg-Ville en Saint-Dié-des-Vosges
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Arches_-_Saint-Dié
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935_complement.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_Est_1962.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# George Box

George Edward Pelham Box (Gravesend, 18 oktober 1919 - Madison (Wisconsin), 28 maart 2013) was een Brits statisticus. Hij is vooral bekend voor zijn werk op het gebied van het ontwerpen van experimenten, bayesiaanse statistiek, kwaliteitscontrole en tijdreeksanalyse.

## Biografie

Box studeerde aanvankelijk scheikunde, maar moest zijn studies onderbreken wegens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de oorlog leerde hij zichzelf statistiek en na de oorlog veranderde hij zijn studierichting in wiskunde en statistiek. Hij doctoreerde in 1953 aan University College London onder Egon Pearson.
Hij werkte van 1948 tot 1956 voor Imperial Chemical Industries en koos dan voor een academische carrière. In 1960 ging hij naar de universiteit van Wisconsin, waar hij het departement voor statistiek oprichtte. Hij bleef tot zijn emeritaat in 1992 verbonden aan de universiteit van Wisconsin.

## Werk

Box's naam is verbonden aan verschillende technieken en methoden uit de statistiek, waaronder:
* De Box-Wilson-methode of response surface methodology (RSM) voor het ontwerpen van experimenten wordt vooral toegepast in de procestechniek. Box en Wilson publiceerden ze in 1951
* Het Box-Behnken-ontwerp, experimentele ontwerpen voor response surface methodology
* Box-Jenkins-methode voor de analyse van tijdreeksen
* Box-Cox-transformatie gebruikt in de regressieanalyse en de analyse van tijdreeksen
* de Ljung-Box-test gebruikt in de tijdreeksanalyse.

## Publicaties

Publicaties in boekvorm:
* Bayesian Inference in Statistical Analysis (met George C. Tiao) (1973)
* An Accidental Statistician (2003, autobiografie)
* Statistics for Experimenters (met J. Stuart Hunter en William G. Hunter) (2e ed. 2005)
* Improving Almost Anything: Ideas and Essays (2006 revised edition)
* Time Series Analysis: Forecasting and Control (met Gwilym M. Jenkins en Gregory C. Reinsel) (4e ed. 2008)
* Statistical Control by Monitoring and Adjustment (met Alberto Luceño en Maria del Carmen Paniagua-Quinones)
* Evolutionary Operation: A Statistical Method for Process Improvement (met Norman R. Draper)
* Response Surfaces, Mixtures, and Ridge Analyses (met Norman R. Draper)