OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Chelonoidis darwini

Chelonoidis darwini is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae). Deze reuzenschildpad komt voor als endemische diersoort op de Galapagoseilanden (Ecuador, Zuid-Amerika) op het eiland Santiago. Het leefgebied bestaat uit de hellingen van de vulkaankrater op het eiland.

## Taxonomie

De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Van Denburgh in 1907. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo darwini gebruikt. Chelonoidis darwini was lange tijd een ondersoort van de galapagosreuzenschildpad (Chelonoidis nigra), maar sinds het DNA-onderzoek een belangrijke plaats heeft binnen het systematisch onderzoek wordt hij (weer) als een aparte soort beschouwd. Vroeger werd de soort ook wel tot het geslacht Geochelone gerekend. Hierdoor wordt in de literatuur vaak een verouderde wetenschappelijke naam vermeld.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad bereikt een maximale schildlengte tot ongeveer 97 centimeter. De kop en poten zijn grijs van kleur, de onderkaak en keel zijn donkerder en hebben gele vlekken.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Chelonoidis darwini op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Van Denburgh, J. (1907) Expedition of the California Academy of Sciences to the Galapagos Islands, 1905-1906. I. Preliminary descriptions of four new races of Gigantic Land Tortoises from the Galapagos Islands Proc. Cal. Acad. Sci. 1: 1-6
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Chelonoidis darwini.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 18 augustus 2012.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Chelonoidis darwini - Website Geconsulteerd 25 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
* (en) Benavides,E. et al., 2011. Lineage Identification and Genealogical Relationships Among Captive Galàpagos Tortoises. Published online 14 June 2011 in Wiley Online Library full text
# Indotestudo forstenii

Indotestudo forstenii is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae).

## Naam

De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Hermann Schlegel en Johannes Peter Müller in 1845. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo forstenii gebruikt. De soortnaam forstenii is een eerbetoon aan de bioloog Eltio Alegondas Forsten (1811–1843).

## Uiterlijke kenmerken

De maximale schildlengte is ongeveer 31 centimeter. Het schild, de poten en de kop zijn geheel bruin van kleur. Op de poten zijn vergrote schubben aanwezig.

## Verspreiding en habitat

De schildpad komt voor in zuidelijk Azië en leeft in de landen India en Indonesië. De habitat bestaat uit hoger gelegen bossen.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Indotestudo forstenii op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Indotestudo forstenii.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Indotestudo forstenii - Website Geconsulteerd 29 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Kinixys spekii

Kinixys spekii is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae).

## Naam

De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1863. Later werd de wetenschappelijke naam Kinixys australis gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad bereikt een schildlengte tot 20 centimeter. De schildkleur is bruin, met gele ringen rond de hoornplaten. Het schild is sterk afgeplat in vergelijking met andere klepschildpadden, die juist een hoog schild hebben.

## Verspreiding en habitat

Kinixys spekii komt voor in het oosten van Afrika. De soort leeft in savannen en graslanden, vaak in een rotsige omgeving. Als schuilplaats worden de holen van knaagdieren gebruikt. De schildpad is omnivoor en leeft zowel van planten, dieren als paddenstoelen.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Kinixys spekii.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Kinixys spekii - Website Geconsulteerd 29 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Madagaskarplatstaartschildpad

De madagaskarplatstaartschildpad, ook wel madagaskarplatrugschildpad (Pyxis planicauda) is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Alfred Grandidier in 1867. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo planicauda gebruikt. Het is een van de 25 meest bedreigde soorten schildpadden ter wereld.

## Uiterlijke kenmerken

Het schild is donker tot zwart en is te herkennen aan de lichtere gele randen van de hoornplaten op de rug en het meer oranje gekleurde midden van iedere hoornplaat. Tussen de vlek op het midden en de gele randen is een straalsgewijze lijnentekening aanwezig. De platen aan de zijkanten van het schild (marginalen) zijn zwart met gele strepen die naar buiten wijzen. De maximale schildlengte is ongeveer 14 centimeter, waarmee het een vrij kleine soort is. De kop is donkerbruin met een variabele tekening van gele lijnen en strepen. De naam 'platstaartschildpad' is te danken aan de opvallend platte staart, in tegenstelling tot de meeste schildpadden die een meer ronde staart hebben.

## Algemeen

De madagaskarplatstaartschildpad is endemisch in Madagaskar, en komt voor in de zuidwestelijke kuststrook van het land. De habitat bestaat uit hete, vrij droge bladverliezende bossen. De schildpad is herbivoor en leeft van verschillende plantendelen zoals afgevallen fruit, spruiten en ontwikkelde bladeren. Alleen tijdens het regenseizoen is de soort actief, meestal tijdens of na regenval, tijdens het droge seizoen wordt een estivatie gehouden onder de bladeren in de bosbodem. Het vrouwtje legt slechts één ei, dat echter relatief groot is.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Madagaskarplatstaartschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Verordening (EG) Nr. 1497/2003, Publicatieblad van de Europese Unie. Gearchiveerd op 2 juli 2019.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Pyxis planicauda.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Pyxis planicauda - Website Geconsulteerd 30 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Stekelrandlandschildpad

De stekelrandlandschildpad (Psammobates oculiferus) is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae).

## Naam

De schildpad werd oorspronkelijk beschreven onder de wetenschappelijke naam Testudo oculifera door Heinrich Kuhl in 1820. Later werd de naam Psammobates oculifer gebruikt. Vanaf 2005 wordt de naam Psammobates oculiferus gebruikt, zodat in de literatuur soms de verouderde naam wordt gehanteerd.

## Uiterlijke kenmerken

De stekelrandlandschildpad bereikt een maximale schildlengte tot ongeveer 15 centimeter, het schild heeft een duidelijke gele stralentekening. De lijnen van de tekening vormen oog-achtige vlekken, vandaar de wetenschappelijke soortnaam oculiferus, dat 'voorzien van ogen' betekent. Opvallend zijn de randschilden of marginalen, die een duidelijke stekelachtige punt hebben.

## Verspreiding en habitat

De soort komt voor in delen van zuidelijk Afrika, en leeft in de landen Botswana, Namibië en Zuid-Afrika. De habitat bestaat uit savannen en andere gebieden met een zanderige ondergrond.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 116. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Psammobates oculiferus.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Psammobates oculiferus - Website Geconsulteerd 30 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Okunoin

Okunoin of Oku-no-in (Japans: 奥之院) is een boeddhistische heilige plaats, bedevaartsoord en begraafplaats op de berg Koyasan in Japan. Het complex ligt op het oostelijke uiteinde van het plaatsje Koya, zo'n 40 ten oosten kilometer van Wakayama, omgeven door oude bossen van voornamelijk sikkelcipres en hinokicipres.
In 835 werd hier het mausoleum van Kukai, de stichter van de esoterische stroming Shingon, gebouwd. Okunoin wordt beschouwd als de grootste begraafplaats van Japan, met meer dan 200.000 graven en grafmonumenten. Verder staat Okunoin bekend om zijn Tōrō-dō, een tempelgebouw waarin 10.000 lantaarns doorlopend branden, waarvan er naar verluidt twee al meer dan 900 jaar ononderbroken branden.

## Fotogalerij

* Nieuwe deel van de begraafplaats
* Goma-dō en Daikokuten-dō
* Lantaarns in de Tōrō-dō
* ↑ (en) Adam H Graham, "The eerie grave of 200,000 monks", BBC, 22 februari 2022, online geraadpleegd op 23 oktober 2024.
# Martijn van Eijzeren

Martijn van Eijzeren (Middelburg, 1 januari 1998), beter bekend als stuntje of stuntkabouter, is een Nederlandse internetpersoonlijkheid, acteur en regisseur. Hij is onder andere bekend door het maken van sketches op meerdere eigen socialemediaprofielen, als acteur in de film Renesse (2016) en de serie Herres (2021).

## Biografie
### Sociale media

Van Eijzeren begon jong met het maken van video's en korte sketches, die hij deelde op platforms zoals YouTube, Instagram en later ook TikTok. Hij maakt hier grappige, meestal absurdistische filmpjes, vaak met zijn retro Tomos-brommer. Hij verscheen ook in video's van youtubers zoals Joost Klein, Nathan Vandergunst en Véras Fawaz.
In 2019 werd hij genomineerd voor de titel van Beste Instagrammer tijdens de The Best Social Awards.

### Muziek

In 2016 maakte hij zijn entree in de muziekwereld door een kort couplet te verzorgen op het nummer "Range Rovers" van het album "Dakloos" van Joost Klein. Later was hij ook te horen op het album "M van Marketing" van Donnie en Joost Klein. Sinds 2016 is Van Eijzeren regelmatig te zien op het podium tijdens optredens van Joost Klein.

### Acteer- en tv-werk

Martijn van Eijzeren heeft ook enkele acteerprestaties op zijn naam staan. In de film "Renesse" uit 2016 vertolkte hij de rol van Luca, een van de vrienden van de hoofdpersoon Bas. Daarnaast was hij te zien in de film "Limburgia" uit 2017 als het personage Apollo. Tussen 2021 en 2022 verscheen hij in vijf afleveringen van de tv-serie "Herres" als Marnix. Ook speelde hij een rol als vlogger in één aflevering van de tv-serie "Nood" in 2021. Verder had hij in 2022 een rol in de film "Sputum" als Fud.
Hij heeft ook kleine rollen gespeeld in diverse reclames, waaronder die van Chocomel en KFC. In het najaar van 2024 was hij samen met Donny Ronny te zien in de Videoland-serie Het Jachtseizoen: Most Wanted.

### Overig werk en samenwerkingen

In juni 2023 was Van Eijzeren samen met Donny Ronny en Joost Klein te gast als overvallers in de webserie "De Kluis" van StukTV. Later was Van Eijzeren opnieuw te zien in een ander programma van StukTV, "Stefans Stilste Show".
In 2024 speelde hij in de videoclip van Europapa van Joost Klein, de inzending van Nederland op het Eurovisiesongfestival 2024. Tijdens de optredens was hij te zien als toetsenist en gitarist.

## Filmografie
### Als acteur

| Jaar | Titel | Rol |
| 2016 | Renesse | Luca |
| 2017 | Limburgia | Apollo |
| 2021-2022 | Herres | Marnix |
| 2022 | Sputum | Fod |
| 2023 | NOOD | Vlogger |

### Regisseur van videoclips

| Jaar | Titel | Artiest |
| 2016 | Zelfgemaakt | Joost |
| 2017 | VROOM (Remix) | Joost, Donnie, Famke Louise |
| 2019 | Summervibes 2019 | Joost |
| 2019 | Klaar! | Brunzyn, Joost |
| 2020 | Bee The Movie | Joost |
| 2021 | Peki op de Pont | Gotu Jim, Nelcon |
| 2021 | Monster Energy | Rarri Jackson, Joost |
| 2021 | Yayaya | Nelcon, Brunzyn |
| 2022 | Wachtmuziek | Joost |
| 2022 | Fossiel | FeestDJRuud, Yung Petsi, Donnie, Joost, Ka$per Hits |
# Spoorlijn Caen - Cerisy-Belle-Étoile

De spoorlijn Caen - Cerisy-Belle-Étoile is een Franse spoorlijn van Caen naar Cerisy-Belle-Étoile. De lijn is 59,8 km lang en heeft als lijnnummer 412 000.

## Geschiedenis

De lijn werd in twee gedeeltes geopend door de Compagnie des chemins de fer de l'Ouest, van Berjou naar Cerisy-Belle-Étoile op 9 november 1868 en van Caen naar Berjouop 15 mei 1873. Personenvervoer werd opgeheven op 31 mei 1970. Goederenvervoer tussen Saint-Rémy en Berjou was er tot 31 december 1978, tussen Feuguerolles-Saint-André en Saint-Rémy en tussen Berjou en Condé-sur-Noireau tot 25 januari 1987, tussen Condé-sur-Noireau en Cerisy-Belle-Étoile tot 29 mei 1988 en tussen Caen en Feuguerolles-Saint-André tot 2 juni 1991.

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen is of was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Caen

    RFN 366 000, spoorlijn tussen Mantes-la-Jolie en Cherbourg
    RFN 380 000, spoorlijn tussen Caen en Dozulé-Putot
    RFN 383 300, raccordement maritime van Caen
    RFN 383 900, bedieningsspoor ZI de Blainville
    RFN 413 000, spoorlijn tussen Caen en Vire
    lijn tussen Caen en Courseulles-sur-Mer

### Berjou

    RFN 411 000, spoorlijn tussen Falaise en Berjou

### Cerisi-Belle-Étoile

    RFN 405 000, spoorlijn tussen Argentan en Granville

## Galerij

* Station Pont-Érambourg
* X4691 tussen Pont-Érambourg en Berjou
* Voie verte bij Val de Maizet
* Spoorbruggen bij Fleury-sur-Orne
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Caen_-_Cerisy-Belle-Étoile
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_ouest_1957.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# KSC Excelsior Mariakerke

KSC Excelsior Mariakerke is een Belgische voetbalclub uit Mariakerke bij Gent. De club is bij de KBVB aangesloten met stamnummer 5154 en heeft paars en wit als kleuren. Excelsior Mariakerke heeft een 20-tal ploegen in competitie. De club heeft twee terreinen aan de Polderkenslaan in Mariakerke. Het hoofdterrein is een kunstgrasveld.

## Geschiedenis

Excelsior werd door toenmalig onderpastoor E.H.A. Bouckaert in 1937 gesticht. De club sloot eind jaren 40 aan bij de voetbalbond, maar speelt al heel zijn bestaan in de provinciale reeksen. De eerste ploeg trad voor het eerst in haar bestaan aan in Tweede Provinciale in het seizoen 2013/14, waar het met een twaalfde plek het behoud wist te verzekeren. Datzelfde jaar werd aangevangen met een damesploeg: KSCE Mariakerke Ladies wist in zijn debuutseizoen de Hofman Cup te winnen en werd kampioen in Derde Provinciale.
In 2018 eindigde Mariakerke op de vijfde plaats in Tweede Provinciale en promoveerde via de eindronde voor het eerst in de clubgeschiedenis naar de hoogste provinciale reeks. In het eerste seizoen in deze reeks werd een zesde plaats behaald, hiermee was Mariakerke na KAA Gent en Racing Gent de best presterende Gentse club.
# Grotte de Rouffignac

De Grotte de Rouffignac (grot van Rouffignac) ligt in de Dordogne vlak bij de Franse plaats Rouffignac-Saint-Cernin-de-Reilhac.
De grot bevat afbeeldingen uit het Midden-Magdalénien van paarden, steenbokken, neushoorns, bizons en vooral mammoeten (circa 158). De grot werd in 1575 ontdekt door François de Belleforest. Hij wordt wel de grot van de honderd mammoeten genoemd. Door de acht kilometer lange grot loopt een elektrisch treintje.
# Vanuatumerel

De vanuatumerel (Turdus vanikorensis) is een zangvogel uit de familie Turdidae (lijsters). Eerder werd deze vogel beschouwd als een ondersoort van de eilandmerel (T. poliocephalus).

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel komt voor in de bergen Vanuatu en de Salomonseilanden en telt acht ondersoorten:
* T. v. rennellianus: Rennell (Salomonseilanden).
* T. v. efatensis: zuidelijk-centraal Vanuatu.
* T. v. becki: centraal Vanuatu.
* T. v. malekulae: noordelijk-centraal Vanuatu.
* T. v. placensis: noordelijk Vanuatu.
* T. v. vanikorensis: Vanikoro in noordwestelijk Vanuatu.
* T. v. whitneyi: noordelijk Vanuatu.
* † T. v. mareensis: Maré (uitgestorven).
* 1 2 (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Byzantijns Griekenland

Na de Ionische metropolen als Milete, na het onovertroffen Athene, raakten ook Alexandrië, het wonder van de oudheid, en de andere hellenistische hoofdsteden na enkele eeuwen van grootse ontwikkelingen in verval. Christendom en islam drukten hun stempel en legden nieuwe vormen en normen op in de plaats van de oude, die zichzelf trouwens goeddeels hadden overleefd.
Als deel van het Byzantijnse Keizerrijk had Griekenland veel last van vijandelijke invallen: in de 5e eeuw van Vandalen en Oostgoten, in de 6e van Slaven, Avaren en Hunnen, in de 8e wéér van Slaven, in de 9e van Saracenen, in de 10e van Bulgaren en in de 11e van Noormannen uit Sicilië. De eilanden werden vaak door zeerovers geplunderd.
Griekenland had in deze tijd als provincie weinig betekenis meer. Constantinopel werd echter het nieuwe centrum van de Grieks/Byzantijnse cultuur. Na de 11e eeuw openbaarde zich een cultureel herstel, waarvan de orthodoxe kerken met hun prachtige mozaïeken en fresco's getuigenis afleggen.
In 1054 scheidde de oosterse of Grieks-Orthodoxe Kerk, onder leiding van de patriarch van Constantinopel, zich af van de kerk van Rome. Dat was het Grote Schisma.

## De Franken in Griekenland

Op het einde van de Vierde Kruistocht (1202-1204) plunderden de westerse ("Latijnse") kruisvaarders Constantinopel en stichtten er het Latijnse keizerrijk (1204-1261). Vele ridders uit het westen (vb. Guillaume de Villehardouin) en edellieden uit de handelsrepubliek Venetië richtten er feodale staatjes op, ook in Griekenland, en bouwden er sterke burchten waarvan er tot op heden nog verscheidene bewaard gebleven zijn. Al deze ridders uit het westen -velen kwamen uit Frankrijk- duidde men aan met de minachtende benaming "Franken".
Venetië nestelde zich stevig op de eilanden, in vele kustplaatsen en op de Pelopónnesos.
Van 1309 tot 1523 waren Rodos en enkele andere eilanden van de «Dodekanesos» in de macht van de johannieters. Mystras – bij Sparta – beleefde in de 14e-15e eeuw een bloeitijd, als residentie van de Byzantijnse stadhouder, die de titel voerde van "despoot"; het ambt werd bekleed door een zoon of broer van de Byzantijnse keizer.
Voor een overzicht van de Byzantijnse keizers zie: Keizers van Byzantium
# Krulmosfamilie

De krulmosfamilie (Funariaceae) is een familie van mossen in de orde Funariales. Ruim 300 soorten zijn opgenomen in de familie, met de meeste in het geslacht Funaria.
Het geslacht Goniomitrium is onlangs verplaatst van de Pottiaceae naar de Funariaceae.

## Kenmerken

De mossen zijn meestal erg klein tot middelgroot en groeien op de grond als eenjarige planten of in kleine kussentjes. Ze zijn acrocarpisch en hebben meestal grote centrale strengen. Het protonema (voorkiem) leeft kort. De bladeren zijn eirond tot lancetvormig. De laminacellen zijn groot, los en glad en rechthoekig tot zeshoekig. De seta is meestal langwerpig, recht of gebogen. De eivormige tot elliptische sporenkapsels zijn verzonken tot uitstekend, rechtopstaand of gebogen, symmetrisch tot sterk asymmetrisch. De sporen hebben een variabele vorm, de calyptra is groot, typisch gelobd en heeft de vorm van een kap.

## Ecologie

De soorten uit de krulmosfamilie groeien voornamelijk op eutrofe standplaatsen, maar altijd op het land.

## Verspreiding

De krulmosfamilie kent een kosmopolitische verspreiding.

## Taxonomie

De tot de orde Funariales behorende families bestaat uit 15 genera en bijna 250 soorten, die in twee onderfamilies opegdeeld zijn:
* onderfamilie Funarioideae, ~240 soorten, wereldwijd
** Aphanorrhegma, 1 soort, oosten van Noord-Amerika
*** Aphanorrhegma serratum
** Brachymeniopsis, 1 soort, China
*** Brachymeniopsis gymnostoma
** Bryobeckettia, 1 soort, Nieuw-Zeeland
*** Bryobeckettia bartlettii
** Clavitheca, 1 soort, Himalaya
*** Clavitheca poeltii
** Cygnicollum, 1 soort, Zuid-Afrika
*** Cygnicollum immersum
** Entosthodon, 85 soorten, wereldwijd
** Funaria, 80 soorten, soort
*** Funaria hygrometrica
** Funariella, 1 soort, Europa, Macaronesië
*** Funariella curviseta
** Loiseaubryum, 1 soort, tropisch Afrika, India, Pakistan
*** Loiseaubryum nutans
** Nanomitriella, 1 soort, Birma
*** Nanomitriella ciliata
** Physcomitrella, 2 soorten, noord-Amerika, Europa, tropisches Afrika, Azië, Australazië
*** Physcomitrella patens
** Physcomitrellopsis, 1 soort, Zuid-Afrika
*** Physcomitrellopsis africana
** Physcomitrium, 65 soorten, bijna kosmopolitisch
*** Physcomitrium pyriforme
** Steppomitra, 1 soort, Iran
*** Steppomitra hadacii
* onderfamilie Pyramiduloideae
** Goniomitrium, 4 soorten, Spanje, Macaronesië, Zuid-Afrika und Australazië
** Pyramidula, 1 soort, Europa, Noord-Afrika, Israël
# Vincent van Neerbos

V.M. (Vincent) van Neerbos (Dodewaard, 24 juli 1981) is een Nederlands bestuurder en PvdA-politicus. Sinds 8 december 2017 is hij burgemeester van West Maas en Waal.

## Biografie

Van Neerbos is geboren Dodewaard waar zijn vader wethouder is geweest. Hij ging naar de middelbare school in Zetten. Hij studeerde een jaar bestuurskunde en stapte daarna over naar geschiedenis. Tijdens zijn studie werkte hij bij een wegenbouwbedrijf en na zijn studie werkte hij bij een adviesbureau voor de publieke sector. Op 1 januari 2002 ontstond de gemeente Neder-Betuwe bij de fusie van de gemeenten Dodewaard, Echteld en Kesteren. Op die datum kwam Van Neerbos op 20-jarige leeftijd in de gemeenteraad van die fusiegemeente. In 2010 werd hij daar wethouder wat hij tot 2016 zou blijven. Daarna werd hij procesmanager voor de GGD Gelderland-Zuid en het Radboudumc. Sinds 8 december 2017 is hij de burgemeester van West Maas en Waal.
* ↑ Vincent van Neerbos: ‘Af en toe mijn mond houden en anderen iets laten zeggen’, de Gelderlander, 28 december 2018
* ↑ Maas en Waal anno 2025: de jonge burgemeester, Maas & Waal 4All XL, pagina 6/7, december 2017
* ↑ Profiel Vincent van Neerbos, LinkedIn, geraadpleegd 9 juli 2020
* ↑ Vincent van Neerbos voorgedragen voor West Maas en Waal, Nederlands Genootschap van Burgemeesters, geraadpleegd 9 juli 2020
* ↑ Vincent van Neerbos voorgedragen als burgemeester West Maas en Waal, Vereniging van Nederlandse Gemeenten, geraadpleegd 9 juli 2020
* ↑ Nieuwe burgemeester in West Maas en Waal, Rijksoverheid, 22 november 2017