OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Thomas Marijnissen

Thomas Marijnissen (Breda, 29 december 1998) is een Nederlands profvoetballer die bij NAC Breda speelt. Hij is een rechter buitenspeler.

## Carrière

Marijnissen maakte zijn debuut in het betaald voetbal voor NAC Breda in de Eerste divisie op 25 november 2016, in de met 3-1 verloren uitwedstrijd tegen SC Cambuur. Hij kwam in de 85$^e$ minuut in het veld voor Olivier Rommens. Dit zou zijn enige profwedstrijd blijven. Op 17 oktober 2017 werd het contract van Marijnissen op eigen verzoek per direct ontbonden. In 2018 ging hij voor RKSV Rood-Wit Willebrord in de eerste klasse als amateur spelen. Van begin 2019 tot de zomerstop kwam hij uit voor het Belgische KFC Zwarte Leeuw in de Derde klasse amateurs. Na een jaar bij RKSV Halsteren vertrok hij naar ASWH, waar hij wekenlang meetrainde en zelfs enkele oefenwedstrijden speelde. Marijnissen verbrak echter zijn overeenkomst en stapte nog in diezelfde zomer van 2020 over naar Kozakken Boys. Op 25 juli 2022 werd bekend dat Marijnissen terugkeert bij NAC, waar hij een contract voor twee jaar heeft getekend. Na een goed einde bij NAC Breda, waarbij de club promoveerde naar de Eredivsie, was het zoeken naar een nieuw onderdak voor de voetballer. Maar op 29 oktober kwam via officiële kanalen naar buiten dat de voormalig-NAC Breda speler een nieuw contract kreeg bij de Belgische club KSC Lokeren-Temse. Ook wel 'familie' met de club uit Breda.

### Profstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2016/17 | NAC Breda | Nederland | Eerste divisie | 1 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 2017/18 | NAC Breda | Nederland | Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| Carrièretotaal | Carrièretotaal | Carrièretotaal | Carrièretotaal | 6 | 1 | 1 | 0 | 7 | 1 |
| Nederland ||||||||||
# Zennegat

Het Zennegat is de plaats in Battel te Mechelen waar verschillende waterlopen samen lopen. De Zenne komt er samen met het Kanaal Leuven-Dijle (de Leuvense vaart) en stromen dan in de Dijle, die enkele honderden meters verder dan weer samenvloeit met de Nete om alzo de Rupel te vormen. Het stukje Dijle tussen het Zennegat en de monding in de Rupel wordt in de volksmond de Koestaart genoemd.
In het Zennegat bevindt zich in een beschermde archeologische zone sinds 2014.
Sinds eeuwen woonden hier enkele families, die van vader op zoon het beroep van bootsleper (jagen) uitoefenden. Deze beroepsactiviteit verdween er naarmate de vaartuigen gemotoriseerd werden. Het aantal huizen varieerde steeds rond de 20.
Het idyllische gehucht werd tijdens de 20e eeuw meer en meer een woonplaats voor kunstenaars, muzikanten en non-conformistische figuren. De non-conformistische Mechelse tekenaar en schilder Frans Croes woonde tot aan zijn dood in 2011 aan het Zennegat, en had er ook zijn atelier.

## Fietsen op de dijken

De verschillende dijken die hier samen komen vormen dan ook op mooie dagen een trekpleister voor vele fietsers. De recente aanleg van de blauwe fietsbruggen in Heindonk/Walem/Rumst is dan ook een succes.
Einde 2011 werd over de Zenne een vaste brug geplaatst voor fietsers en voetgangers; over het Kanaal Leuven-Dijle werd er tegen 2013 een beweegbare brug voorzien.

## Verdwijningszaak

Nabij het Zennegat verdween in 1996 Liam Vanden Branden.

## Galerij

* Einde van de Leuvense vaart
* Sluis
* Dijle nabij Zennegat
# MS86

De MS86 is een elektrisch treinstel van de Belgische spoorwegmaatschappij NMBS, dat gebouwd werd in de periode 1986-1991 door BN Brugge in samenwerking met ACEC. De verouderde benaming MS verwijst naar motorstel; de NMBS gebruikt nu de benaming MR (motorrijtuig), in het Frans is AM hiervoor gebruikelijk (van "automotrice"). Het is tweedelig en heeft aan beide kanten een stuurpost. Het is te herkennen aan de typische kopwanden, die de vorm van een duikbril hebben. Daarom wordt de MS86 ook de Duikbril genoemd. Een andere bijnaam is Sprinter, de MS86 werd namelijk in de eerste plaats ontworpen voor L-treinverbindingen en heeft daarom een polyester behuizing die de trein veel lichter maakt en toelaat sneller te accelereren. Een andere zeldzame eigenschap van deze trein is dat hij uitklapbare zijspiegels heeft, wat de treinbestuurder toelaat bij stilstand te zien wat er op het perron gebeurt.
Aanvankelijk zijn er 35 stellen MS86 besteld, later zouden er 35 volgen (MS89), hiervan zijn er echter maar 17 geleverd. De MS86 is bijna identiek aan de MS89.

## Inzet

De MS86 wordt voornamelijk ingezet op de Brusselse S-diensten S5, S7 en S9 via spoorlijn 26. Ook rijden ze op enkele P-treinen.
De MS86 zijn sinds de jaren 2020 buiten dienst in de zomervakantie wegens geen airco en snel oplopende temperatuur.

## Livrei

Het plan bij indienststelling was dat de MS86 een wit uiterlijk zou krijgen met zwart omkaderde ramen, en een rode lijn vanaf de front van de 'duikbril' langsheen de onderkant van de ramen. Dit naar een ontwerp van Idea nv uit Wijnegem. De NMBS koos later toch voor de bordeauxrode huisstijl die destijds de standaard was bij het Belgische spoorwegmaterieel.
Tussen 2012 en 2017 werd zowel het interieur als exterieur gerenoveerd in dezelfde "new look"-stijl als de reeds gerenoveerde MS80. De MS86 had in de oude versie gordijntjes aan de ramen, bij de vernieuwde exemplaren is dit enkel het geval bij stellen 916 en 917.

## Impressie

* Oude MS86 in Antwerpen-Centraal
* Oude MS86 in Antwerpen-Centraal
* Het interieur (tweede klas) van een oude MS86
* Een vernieuwde MS86
* Interieur (tweede klas) van een vernieuwde MS86
* Een gekoppelde oude en nieuwe MS86
* Een MS86 in het Station van Willebroek

## Technisch

* Plaatsen: 24 in eerste klasse, 153 in tweede klasse (oorspronkelijk 40 in eerste klasse; in 2006 werden daarvan 16 plaatsen naar tweede klasse omgebouwd)
* Vier gelijkstroommotoren, met ieder een vermogen van 190 kW, worden aangedreven door een thyristor-chopper die zich onder de Bx-bak bevindt. Als gevolg hiervan is bij het vertrek een zoemend geluid te horen.
* De treinstellen hebben automatische koppelingen (GF-koppeling) en kunnen met meer exemplaren in treinschakeling rijden.
* Het treinstel heeft één Faiveley-pantograaf die zich op de Bx-bak bevindt
* Technisch geschikt om ook in Nederland te rijden, onder een bovenleidingspanning 1500 V=. Dit weliswaar met een gereduceerd vermogen en zonder het Nederlandse beveiligingssysteem ATB.
# Sint-Catharinakerk (Ledeacker)

De Sint-Catharinakerk is de voormalige parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Land van Cuijk behorende plaats Ledeacker, gelegen aan de Dorpsstraat 19.

## Geschiedenis

Oorspronkelijk stond hier de kapel van Sint Kathrijnen in den Broecke die in 1427 voor het eerst werd vermeld. Tussen 1520 en 1550 werd de kapel vergroot met een koor aan de oostzijde. In 1648 werd deze door de protestanten onteigend maar in 1798 kreeg het Roomsch Catholyk Kerkgenootschap hem weer terug. In hetzelfde jaar werd Ledeacker tot eene parochie verheven. Kort na 1800 zou de -sterk verwaarloosde- kapel zijn opgeknapt tot een kerkje met 150 zitplaatsen.
In 1896 werd het kerkje getroffen door de bliksem, die insloeg in het torentje, waarbij veel schade werd aangericht aan zowel exterieur als interieur. Daarna werd het kerkje hersteld en vergroot, waarbij ook een nieuwe toren en voorgevel werd gebouwd. In 1917 kwam een nieuwe pastorie tot stand. In 1925 respectievelijk 1930 werden twee zijbeuken aangebouwd. In 1931 werd een Heilig Hartbeeld geplaatst.
In 2016 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en in 2022 te koop gezet teneinde tot woning(-en) te worden verbouwd.

## Gebouw

Het betreft een kerk met een eenbeukig schip van twee traveeën, waarachter zich een koor bevindt van één travee met 5/8 sluiting. Een travee en het torentje is uit 1837, toen ook het schip een stucgewelf kreeg. Het koor heeft een stenen kruisribgewelf. e later toegevoegde zijbeuken zijn in de vorm van zijkapellen. De kerk heeft een halfingebouwde toren.
In de kerk bevindt zich een Calvariegroep, bestaande uit een 18e-eeuws kruisbeeld en 19e-eeuwse beelden van Johannes en Maria. Op de houten credenstafel is de symbolische afbeelding van de pelikaan aangebracht. Voorts zijn er in het priesterkoor 18e-eeuwse beelden van de heilige Donatius en Catharina te vinden.
In de toren hangen twee klokken. De klok uit 1695 is gegoten door Alexis Jullien en die uit 1791 door Henricus Petit.
* BHIC Uitgebreide parochiegeschiedenis
* ReliWiki
# Cyclemys atripons

Cyclemys atripons is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John B. Iverson en William Patrick McCord in 1997.

## Uiterlijke kenmerken

Het rugschild is plat en vrijwel rond van vorm, net als alle Cyclemys-soorten (Cyclemys is een samenstelling van κύκλος, kuklos = ring, cirkel en ἐμύς emus = schildpad en betekent 'ronde schildpad'). De kleur is bruin tot donkerbruin of bijna zwart met een donkere tekening van fijne, straalvormige lijnen op iedere hoornplaat van het rugschild. Het buikschild is smaller en lichtbruin tot geelbruin van kleur met geen of hooguit enkele straalvormige lijnen op de hoornplaten. Mannetjes zijn van de vrouwtjes te onderscheiden door een dikkere en langere staart, mannetjes blijven met een schildlengte van ongeveer 19 centimeter kleiner dan de vrouwtjes, die een lengte van meer dan 22 cm kunnen bereiken. De kleur van de kop is groen tot bruin met onregelmatige donkere vlekken, de nek is bruin met donkerbruin gestreept in de lengte. De bovenkaak is gehaakt (snavelvormig) en de snuitpunt steekt uit, maar beide kenmerken zijn niet zo geprononceerd als bij gelijkende soorten. Een verschil met de Maleisische doornschildpad (Cyclemys dentata) zijn de bredere lichte strepen aan de onderzijde van de nek.

## Algemeen

Cyclemys atripons komt voor in Azië: in Thailand, Cambodja en Vietnam. Ook uit Yunnan, een Chinese provincie, is een melding bekend, maar deze is waarschijnlijk afkomstig van handelaren in exotische dieren om zo kopers aan te trekken. Over de habitat, levenswijze en biologie is niets bekend. De soort is nauw verwant aan Cyclemys pulchristriata, die ongeveer gelijktijdig beschreven werd, eveneens in 1997. In eerste instantie werd gedacht dat het twee beschrijvingen van eenzelfde soort betrof maar in 2001 werd aangetoond dat dit niet zo was.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Cyclemys atripons op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Cyclemys atripons.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Cyclemys atripons - Website Geconsulteerd 3 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Japanse waterschildpad

De Japanse waterschildpad, ook wel Japanse beekschildpad (Mauremys japonica) is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Coenraad Jacob Temminck en Hermann Schlegel in 1835. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Emys vulgaris japonica gebruikt.
De soort behoorde lange tijd tot het geslacht Clemmys, waardoor de verouderde wetenschappelijke naam in de literatuur wordt gebruikt. De Japanse naam voor deze soort is ニホンイシガメ, dit wordt uitgesproken als Nihonishigame.

## Uiterlijke kenmerken

Deze semi-aquatische soort blijft klein, het schild wordt maximaal 18 centimeter, mannetjes blijven nog iets kleiner. De kleur is bruin tot donkerbruin, het schild heeft een flauwe kiel op het midden en veel exemplaren, maar niet allemaal, hebben kenmerkende zwarte, ruitvormige vlekken op het midden van het schild. De kop en poten zijn meer groen gekleurd en met name de kop is vaak donker gevlekt bij de kaken en op de zijkanten.

## Verspreiding en habitat

Deze soort heeft een relatief klein verspreidingsgebied en komt alleen voor op Japan, op de eilanden Honshu, Kyushu, en Shikoku. De habitat bestaat uit stilstaande tot stromende wateren als moerassen, rivieren en meren. De schildpad heeft een hoge tolerantie voor lagere temperaturen en is actief bij een watertemperatuur vanaf 5 graden Celsius. De Japanse waterschildpad is een goede zwemmer die ook in stromende wateren wordt aangetroffen, veel schildpadden hebben hier juist een hekel aan.

## Levenswijze

De schildpad komt vaak aan land om te zonnen en is niet sterk van water afhankelijk. Het voedsel bestaat voornamelijk uit vlees, zoals wormen, amfibieën, vissen, slakken en kreeftachtigen, maar ook planten en soms fruit worden wel gegeten. Na drie tot vijf jaar is de schildpad volwassen, het vrouwtje zet de eitjes in een enkel legsel of in twee legsels af en een legsel telt 1 tot 12 eitjes. De jonge schildpadjes zijn uit het ei 2,5 tot 3,5 centimeter lang en hebben vele vijanden.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Japanse waterschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 107. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Mauremys japonica.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Mauremys japonica - Website Geconsulteerd 1 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Platrugschildpad

De platrugschildpad (Notochelys platynota) is een schildpad uit de familie Geoemydidae. Het is de enige soort uit het geslacht platrugschildpadden Notochelys. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1834. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Emys platynotha gebruikt. De schildpad moet niet verward worden met de platrugzeeschildpad (Natator depressus), die tot de zeeschildpadden behoort

## Uiterlijke kenmerken

Met een schildlengte van ongeveer 30 centimeter wordt deze soort niet zo groot, het schild is plat van vorm en heeft een bruine kleur. Aan de achterzijde steken de zaagtand-achtige hoornplaten uit, maar niet zo sterk als veel andere soorten met stekel-achtige achterzijde van het schild. Jongere dieren zijn net als volwassen exemplaren chocoladebruin en hebben een lichte kiel met waar deze het midden van de vijf middelste hoornplaten kruist een lage, donkergekleurde verhoging aanwezig is. Juvenielen lijken hierdoor een hoger schild te hebben dan volwassen exemplaren, waarvan het bovenste deel van het schild een soort plateauvorm heeft. Bij de meeste schildpadden is dit juist andersom omdat de jongen een plat schild hebben dat steeds boller wordt. Bij oudere dieren vervagen deze kenmerken, de kiel blijft wel altijd zichtbaar en ook de donkere vlekken op de middelste hoornplaten vervagen, maar verdwijnen meestal niet. Mannetjes in de paartijd krijgen soms een rode neuspunt.

## Verspreiding en habitat

De platrugschildpad komt voor Cambodja, Indonesië (Banka, Borneo, Java, Sumatra), Maleisië, Myanmar, Singapore, Thailand, en Vietnam. De habitat bestaat uit liefst dichtbegroeide, ondiepe wateren met een modderbodem, langzaam stromend water wordt getolereerd. De schildpad wordt vaak aangetroffen in moerassen, rivierarmen en poelen.

## Levenswijze

Er is vrijwel niets bekend over de voortplanting, de enige drie eitjes die ooit zijn gevonden kwamen uit een dood vrouwtje. Als de schildpad wordt opgepakt maakt deze een sissend geluid, en poept over zijn belager. Er zijn veel soorten schildpadden die dit doen, maar exemplaren in gevangenschap leren dat, in tegenstelling tot deze soort, meestal snel af.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Platrugschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 108. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Notochelys platynota.

### Bronnen

* (en) - Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Notochelys platynota - Website Geconsulteerd 30 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) - C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Nieuw-Caledonische merel

De Nieuw-Caledonische merel (Turdus xanthopus) is een zangvogel uit de familie Turdidae (lijsters). Eerder werd deze vogel beschouwd als een ondersoort van de eilandmerel (T. poliocephalus).

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel komt voor op Nieuw-Caledonië en omliggende eilanden..
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Romke de Vries

Romke Romke de Vries, (Oldenzaal, 7 juli 1908 - Den Haag, 25 juni 1997) was een Nederlands modernistisch architect.
Enkele door hem ontworpen bouwwerken:
* Het "Huis op de bunker", een woonhuis gebouwd op een bunker uit de Tweede Wereldoorlog, met tuin, aan de Ruychrocklaan 221 in Den Haag (Benoordenhout), 1951, staat op de Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 van de Wederopbouw-periode, beschermd als rijksmonument
* Golf- en dijkwoningen, aan de Lijzijde in Dronten, 1959
* Viskwekerij, met woningen, aan de Karperweg in Lelystad, 1962.
* Openbare lagere school, Zuidbargerstraat 94 Zuidbarge, 1959, Provinciaal Monument.
* AKU woningen, aan de Sophielaan, het Meijerswegje en de Emmalaan te Emmen, 1956, Provinciaal Monument.
* Emmermeer, Emmen, 1950-1955.
Daarnaast is De Vries bekend van het ontwerpen van een flink aantal zeilbootjes, schepen en woonschepen waarvan de meeste tekeningen zijn gedoneerd aan het Fries Scheepvaart Museum.

## Externe link

* NAI/Bonas: Romke de Vries, Romke
* ↑ Schepen
* Biografisch Portaal: 55943607
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9168 7452
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 071604847
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 114304
* Virtual International Authority File: 285525661
* WorldCat (via VIAF): 285525661
# Tasmanzeemerel

De tasmanzeemerel (oude naam eilandmerel, Turdus poliocephalus) is een uitgestorven zangvogel uit de familie lijsters (Turdidae).

## Taxonomie

Eerder werden in totaal 49 ondersoorten gerekend tot dit taxon, maar bij een grote taxonomische herziening in 2024 is dit complex gesplitst in 17 verschillende soorten, waarbij alleen twee uitgestorven ondersoorten nog overblijven voor deze soort.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel kwam voor op twee afgelegen Australische eilanden en telde twee ondersoorten:
* † T. p. poliocephalus: Norfolkeiland.
* † T. p. vinitinctus: Lord Howe-eiland.
* 1 2 (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Grijskophavik

De grijskophavik (Lophospiza griseiceps) is een roofvogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae).

## Verspreiding en leefgebied

Het is een endemische soort op het Indonesische eiland Sulawesi, waar de vogel leeft in tropische en subtropische bossen.
* ↑ (en) Grijskophavik op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (de) Kaup, 1848. Astur griseiceps (protoniem). Isis, 41, col. 774. BHL
Grijskophavik (L. griseiceps) · Kuifhavik (L. trivirgata)
# Geiriadur Prifysgol Cymru

Geiriadur Prifysgol Cymru (Engels: The University of Wales Dictionary) is een historisch woordenboek van de Welshe taal.

## Geschiedenis

De samenstelling van het woordenboek begon in 1921 onder leiding van een aantal medewerkers van de Nationale Bibliotheek van Wales. Het werk werd uitgebracht in vier delen. De laatste aflevering verscheen in 2002.
De woordverklaring is in het Welsh, maar het woordenboek geeft ook telkens een Engelse vertaling. In totaal telt het werk 3949 bladzijden met 105.000 trefwoorden en voorbeeldzinnen uit Welshe teksten van 631 tot 2002.

## Externe link

* (en) Geiriadur Prifysgol Cymru
# Manhattan Center

Het Manhattan Center (of 'Manhattan Center Office Tower') is een iconische wolkenkrabber in Brussel. Het complex bevindt zich net buiten de Brusselse binnenstad op het grondgebied van de gemeente Sint-Joost-ten-Node, langs de Bolwerklaan (Kleine ring), naast het Rogierplein en op wandelafstand van het Brussel-Noord station.
Het Manhattan Center is gebouwd in 1972 en heeft een hoogte van 102 meter.
Het multifunctionele complex biedt naast kantoren, verschillende horecagelegenheden, een fitnesscentrum en een aantal winkels. In het gebouw bevindt zich ook een ingang naar het metrostation Rogier. Het Manhattan Center in Brussel is onderdeel van Icon Real Estate.
Naast het Manhattan Center-kantorencomplex bevinden zich twee hotels; het Sheraton-hotel aan de oostzijde (Rogierplein) en het Thon-hotel aan de zuidzijde. Beide hotels hebben andere uitbaters en behoren tot internationale ketens. Het Sheraton-hotel moest eind 2016 sluiten door faillissement,. Bovendien huurt ook de Vlerick Business School sinds 2011 twee verdiepingen als zijn Brusselse campus.
Het Manhattan Center werd gerenoveerd van 2017 tot 2020, waarbij de werken begin november 2020 klaar waren.
Sinds 2024 is een vestiging van Cardo Hotels in het gebouw gevestigd.

## Fotogalerij

* Renovatiewerken in 2019
* Cardo Hotel met een eerbewijs aan René Magritte in 2024
# Sarcogyps

Sarcogyps is een monotypisch geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1842 door Lesson.

## Soorten

De volgende soort is bij het geslacht ingedeeld:
* Sarcogyps calvus – Indische oorgier
* 1 2 Gill, F. & D. Donsker (Eds). (2013). IOC World Bird List (v 3.5).
# Steiger

Steiger kan verwijzen naar:
* Steiger (haven), een steiger in het water in een haven, om een boot aan te meren
* Bouwsteiger, een tijdelijke verhoging om op te werken
* De Steiger, een behandelcentrum voor jongeren met een autismespectrumstoornis te Dordrecht
* Steiger (tractormerk), een Amerikaans tractormerk
* Steiger (band), een jazzgroep uit Gent
Personen:
* Jakob Robert Steiger (1801-1862), Zwitsers arts, redacteur en politicus
* Marguerite Steiger (1909-1990), Zwitserse chemica en onderneemster
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Steiger en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.