OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Georgette Boner

Georgette Boner (Milaan, 4 februari 1903 - Zürich, 26 november 1998) was een Zwitserse kunstenares.

## Biografie
### Afkomst en opleiding

Georgette Boner was een dochter van Georg, die ingenieur was en tevens bestuurder bij Brown, Boveri & Cie, en van Alice Kathrine Brown. Ze was een zus van Alice Boner en een kleindochter van Charles Brown. Na haar schooltijd aan de hogere meisjesschool van Zürich studeerde ze Germaanse talen en literatuur aan de Universiteit van Zürich, waar ze in 1928 een doctoraat behaalde. Ze studeerde drama bij Max Reinhardt in Wenen in 1924 en bij Ferdinand Gregori in Berlijn in 1926.

### Carrière

Van 1929 tot 1939 verbleef Boner in Parijs. Ze was er assistente van Georges Pitoëff bij het Théâtre des Arts in Parijs en had er vanaf 1930 kortstondig de leiding over de Deutsche Bühne. Vanaf 1932 werkte ze samen met Michael Chekhov, die hij volgde op zijn tournees in het buitenland.
Vanaf 1939 vertoefde Boner opnieuw meer en meer in Zwitserland en wijdde ze zich in het bijzonder aan de schilderkunst. Ze schilderde religieuze en filosofische onderwerpen, en stelde tentoon in Zürich. Ze doceerde tevens drama, organiseerde amateurtheatervoorstellingen en publiceerde werken over theater en schilderkunst. Tussen 1938 en 1981 verbleef ze meermaals voor langere tijd in India.

## Literatuur

* (de) Fischer, E. en Preiswerk, E.-M. (ed.), Georgette Boner, 1996.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een vertaling van het lemma Georgette Boner in de Franse versie van het Historisch woordenboek van Zwitserland (overgenomen op 6 februari 2022), dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen is vrijgegeven.
* Bibsys: 90857474
* Bibliothèque nationale de France: cb12683970h (data)
* Gemeinsame Normdatei: 118905864
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 046667
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8179 3655
* Library of Congress Control Number: n82233448
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007273704105171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 067700233
* SIKART: 4002111
* Système universitaire de documentation: 089070917
* Virtual International Authority File: 112278117
* WorldCat (via VIAF): 112278117
# Lupo

Lupo kan verwijzen naar:
# Cesare Pavese

Cesare Pavese (Santo Stefano Belbo, 9 september 1908 – Turijn, 27 augustus 1950) was een Italiaans schrijver en dichter.

## Levensloop

Pavese studeerde literatuurgeschiedenis in Turijn en promoveerde in 1930 op de Amerikaanse dichter Walt Whitman. Hij vertaalde Moby Dick van Herman Melville en werk van John Dos Passos, William Faulkner, Sherwood Anderson, Sinclair Lewis, Daniel Defoe, James Joyce en Charles Dickens in het Italiaans. Vanaf 1930 schreef Pavese bijdragen over Amerikaanse literatuur in het tijdschrift La Cultura.
Tussen 1928 en 1935 schreef Pavese gedichten, die hij 1936 publiceerde onder de titel Lavorare stanca. Schrijver Cesare Pavese was lid van de ondergrondse beweging Giustizia e Libertà. In 1935 werd hij wegens zijn antifascistische houding, die overigens primair werd bepaald door esthetische motieven, gevangengenomen en acht maanden verbannen naar Brancaleone in Calabrië. In deze tijd begon hij zijn literair-existentialistische dagboek Il mestiere di vivere (Leven als ambacht), dat hij tot zijn dood zou bijhouden. Vanaf 1938 werkte hij bij de Turijnse uitgeverij Einaudi.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog trok Pavese zich met de schoonfamilie van zijn zuster terug op het Italiaanse platteland. Hij sloot vriendschap met de jonge schrijver Italo Calvino, en was de eerste die diens werk las. Later zou Calvino hem "mijn ideale lezer" noemen. Na de oorlog verbleef Pavese in Serralunga di Cera, Rome, Milaan en vervolgens in Turijn. In 1945 sloot hij zich aan bij de Italiaanse Communistische Partij (PCI). In 1950 won Pavese de prestigieuze Premio Strega literatuurprijs, voor La bella estate. Pavese pleegde op 41-jarige leeftijd zelfmoord door inname van een overdosis barbituraten in een hotelkamer in Turijn, waarschijnlijk wegens een ongelukkige liefde en toenemende desillusies over politiek.
# Kolk van Dussen

De Kolk van Dussen is een natuurgebied in West-Friesland in de Nederlandse provincie Noord-Holland.
Het natuurgebied van 40 hectare ligt ten westen van Lambertschaag, tussen het Pannepad en de Westfriesedijk. Het gebied dient tevens als waterbergingsgebied. De bloemrijke weidevelden langs het gebied trekken veel insecten en weidevogels aan. Het waterrijke gebied herbergt daarnaast veel eenden, ganzen en steltlopers.
De Kolk van Dussen en de Veersloot of Molensloot aan de zuidzijde van het gebied maken deel uit van een ecologische verbindingszone langs de Westfriesedijk tussen het Zwanenwater en het IJsselmeer. Het gebied wordt beheerd door Landschap Noord-Holland. In het gebied staat de molen Westuit Nr. 7, de enig overgebleven molen van de Vier Noorder Koggen in dit gebied.
* Veersloot of Molensloot langs het Pannepad
* Molen Westuit nr. 7
* Grauwe ganzen in de Kolk van Dussen
* Landschap Noord-Holland: Kolk van Dussen
* Westfries Genootschap: Watermolen Westuit nr. 7 bij Aartswoud
* Informatiepaneel Landschap Noord-Holland, provincie Noord-Holland en Hollands Noorderkwartier
# Fernando Rapallini

Fernando Andrés Rapallini (La Plata, 28 april 1978) is een Argentijns voetbalscheidsrechter. Hij was in dienst van FIFA en CONMEBOL tussen 2014 en 2023. Ook leidt hij sinds 2011 wedstrijden in de Primera División.
Op 19 juni 2011 leidde Rapallini zijn eerste wedstrijd in de Argentijnse nationale competitie. Tijdens het duel tussen Godoy Cruz en All Boys (1–0 voor de thuisploeg) trok de leidsman viermaal de gele kaart. In internationaal verband debuteerde hij op 20 mei 2015 tijdens een wedstrijd tussen Emelec en Tigres in de kwartfinales van de Copa Libertadores; het eindigde in 1–0 en Rapallini trok tweemaal de gele kaart. Zijn eerste interland floot hij op 6 juni 2015, toen Chili met 1–0 won van El Salvador door een doelpunt van Jorge Valdivia. Tijdens deze wedstrijd toonde Rapallini twee gele kaarten.
Door een samenwerking tussen de CONMEBOL en de UEFA werd Rapallini in april 2021 gekozen als een van de scheidsrechters op het Europees kampioenschap 2020. Op 17 juni 2021 floot hij de wedstrijd tussen Oekraïne en Noord-Macedonië. Hiermee werd hij de eerste scheidsrechter ooit op het EK voetbal van buiten Europa. Uiteindelijk leidde hij drie duels tijdens het toernooi. In mei 2022 werd hij gekozen als een van de scheidsrechters die actief zouden zijn op het WK 2022 in Qatar.

## Interlands

| Datum | Plaats | Wedstrijd | Uitslag | Competitie | | | |
| 6 juni 2015 | Viña del Mar, Chili | Chili – El Salvador | 1 – 0 | Vriendschappelijk | 2 | 0 | 0 |
| 5 oktober 2017 | La Paz, Bolivia | Bolivia – Brazilië | 0 – 0 | WK 2018 kwalificatie | 1 | 0 | 0 |
| 22 juni 2019 | São Paulo, Brazilië | Peru – Brazilië | 0 – 5 | Copa América 2019 | 4 | 0 | 0 |
| 13 november 2020 | Barranquilla, Colombia | Colombia – Uruguay | 0 – 3 | WK 2022 kwalificatie | 4 | 0 | 1 |
| 17 juni 2021 | Boekarest, Roemenië | Oekraïne – Noord-Macedonië | 2 – 1 | EK 2020 | 3 | 0 | 0 |
| 22 juni 2021 | Glasgow, Schotland | Kroatië – Schotland | 3 – 1 | EK 2020 | 2 | 0 | 0 |
| 28 juni 2021 | Boekarest, Roemenië | Frankrijk – Zwitserland | 3 – 3 (4 – 5 n.s.) | EK 2020 | 7 | 0 | 0 |
| 15 oktober 2021 | Manaus, Brazilië | Brazilië – Uruguay | 0 – 3 | WK 2022 kwalificatie | 4 | 0 | 0 |
| 17 november 2021 | Santiago, Chili | Chili – Ecuador | 0 – 3 | WK 2022 kwalificatie | 3 | 0 | 1 |
| 30 maart 2022 | Lima, Peru | Peru – Paraguay | 2 – 0 | WK 2022 kwalificatie | 3 | 0 | 0 |
| 23 november 2022 | Al Khawr, Qatar | Marokko – Kroatië | 0 – 0 | WK 2022 | 1 | 0 | 0 |
| 2 december 2022 | Doha, Qatar | Servië – Zwitserland | 2 – 3 | WK 2022 | 11 | 0 | 0 |
| 6 december 2022 | Ar Rayyan, Qatar | Marokko – Spanje | 0 – 0 (3 – 0 n.s.) | WK 2022 | 2 | 0 | 0 |
| 13 september 2023 | Lima, Peru | Peru – Brazilië | 0 – 1 | WK 2026 kwalificatie | 5 | 0 | 0 |
| 17 november 2023 | Santiago, Chili | Chili – Peru | 0 – 0 | WK 2026 kwalificatie | 5 | 0 | 2 |
# Sido Mulyo (Kuta Makmur)

Sido Mulyo is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Utara van de provincie Atjeh, Indonesië. Sido Mulyo telt 3364 inwoners (volkstelling 2010).
# Onan (Bijbel)

Onan was de tweede zoon van Juda en zijn Kanaänitische vrouw Batsua (of “de dochter van Sua”). Na de dood van zijn oudere broer Er - die geen nageslacht had -, gaf Juda aan Onan het bevel om Ers vrouw Tamar te bezwangeren. Hoewel Onan intiem samenwoonde met Tamar, “verspilde hij het zaad op de grond”; hiervoor werd hij ter dood gebracht door God.
De tekst in Genesis 38: 8-10 in de Nieuwe Bijbelvertaling luidt:
(8)Toen zei Juda tegen Onan: “Vervul je zwagerplicht: trouw met de vrouw van je broer en verwek voor je broer nakomelingen bij haar.” (9) Maar omdat Onan wist dat zo’n kind niet als zijn nageslacht zou gelden, liet hij telkens als hij met de vrouw van zijn broer gemeenschap had zijn zaad op de grond terechtkomen, zodat hij geen nakomelingen voor zijn broer zou verwekken. (10) Wat hij deed was slecht in de ogen van de HEER, en daarom deed de HEER ook hem sterven.
Dat Onan bewust zijn schoonzuster niet bezwangerde heeft geleid tot de term 'onanie', een synoniem voor masturbatie.
Sommigen gebruiken deze passage om te laten zien dat God zelfbevrediging veroordeelt (waarvan overigens geen sprake is, vermoedelijk ging Onan 'voor het zingen de kerk uit'), en er zijn christelijke stromingen die zelfs zo ver gaan dat zij refererend aan dit verhaal, anticonceptie en abortus afkeuren De gedachte is dat het zaad van de man niet verloren mag gaan: er zou sprake zijn van 'verspilling van potentieel leven'.Deze interpretaties missen echter de clou van de tekst. Onan heeft geen seksuele zonde begaan. De kwestie was veeleer dat hij weigerde de plicht van het leviraatshuwelijk te vervullen, volgens welke een man ertoe verplicht is de vrouw van zijn broer te bezwangeren als de broer overleden is en zonder erfgenaam.
* ↑ Genesis 38:2; 46:12; Numeri 26:19; 1 Kronieken 2:3
* ↑ Genesis 38: 8-10
* ↑ Klaassen, dr M., Wat is Bijbels verantwoorde seksualiteit?. Bijbels Beraad Man / Vrouw (11 april 2024). Geraadpleegd op 12 november 2024.
# Inger Stevens

Inger Stevens (Stockholm, 18 oktober 1934 – Los Angeles, 30 april 1970) was een Zweeds-Amerikaans film- en tv-actrice. Ze won een Golden Globe en werd voor een Emmy genomineerd.

## Biografie

Stevens was als kind onzeker en vaak ziek. Haar ouders scheidden in Zweden en toen ze negen jaar oud was verhuisde ze met haar vader naar New York. Toen ze dertien was verhuisde ze naar Manhattan (Kansas), waar ze naar de high school ging. Op zestienjarige leeftijd verliet ze het ouderlijk huis en begon in New York te werken in lowbudgetoptredens als showgirl. Tegelijkertijd nam ze acteerlessen.

## Carrière

Ze verscheen in tv-commercials, toneelstukken en op tv, tot ze eindelijk een grote kans kreeg in de film Man on Fire met Bing Crosby. Ze had ook een romantische relatie met Crosby.
Meerdere rollen in belangrijke films volgden, maar ze had het grootste succes met haar hoofdrol in de televisieserie The Farmer's Daughter (Nederlandse titel: De Zweedse gouvernante), en ook met rollen in afleveringen van de televisieseries zoals Bonanza, The Alfred Hitchcock Hour and The Twilight Zone. In beide vertolkingen van haar in de Twilight Zone stelt ze een hoofdrolspeelster voor die denkt dat ze een levende vrouw is, maar ontdekt dat ze helemaal niet levend is; in The Hitch-Hiker is ze omgekomen bij een auto-ongeluk, maar realiseert zich dat niet; in The Lateness of the Hour is ze een robot geprogrammeerd te geloven dat ze menselijk is.
Nadat The Farmer's Daughter was stopgezet in 1966, concentreerde Stevens zich op films. De meest bekende filmrollen van haar zijn in Hang 'Em High met Clint Eastwood, 5 Card Stud met Dean Martin en Madigan met Henry Fonda en Richard Widmark, allen uit 1968. Stevens poogde een comeback op tv te maken in 1970 met de detective drama serie The Most Deadly Game toen ze overleed.

## Privéleven

Inger Stevens, die bekendstond als buitengewoon aantrekkelijk, altijd goed gehumeurd en succesvol, was in feite een ongelukkige vrouw. Ze pleegde op 35-jarige leeftijd zelfmoord met een overdosis barbituraten.

## Filmografie

* 1957 - Man on Fire
* 1958 - Cry Terror
* 1958 - The Buccaneer
* 1959 - The World, the Flesh and the Devil
* 1964 - The New Interns
* 1967 - The Borgia Stick (tv 1967)
* 1967 - A Guide for the Married Man
* 1967 - A Time for Killing
* 1968 - Firecreek
* 1968 - Madigan
* 1968 - 5 Card Stud
* 1968 - Hang 'Em High
* 1968 - House of Cards
* 1969 - A Dream of Kings
# De Levensbron (Puttershoek)

De Levensbron is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente te Puttershoek, gelegen aan de Sportlaan.

## Geschiedenis

Het kerkgebouw heeft een relatief korte geschiedenis, aangezien het tussen 2012 en 2013 gebouwd is, omdat het voormalige kerkgebouw te klein werd voor het aantal leden van de Gemeente. Het oude gebouw had geen plaats meer voor de (minstens) 270 leden. Het nieuwe kerkgebouw heeft vier zalen, waarin plaats is voor driehonderd leden.

## Gebouw

De grond, de bouw van het kerkgebouw en het orgel kostten bij elkaar circa €2.250.000. Er is 3500 m² grond gebruikt voor de bouw van de kerk. De kerktoren is niet uitgerust met kerkklokken, om de inwoners van de Grienden niet tot last te zijn. Het orgel van de Gereformeerde kerk in Puttershoek is gemaakt door de Haarlemse firma Flentrop, waarna het in 1971 in de inmiddels gesloten (2007) Erlöserkirche in Hamm, Duitsland werd geplaatst. Toen de kerk in 2007 werd gesloten, kocht Orgelmakerij Steendam uit Roodeschool het orgel op. Flentrop kocht het orgel over en plaatste het in de nieuwe Gereformeerde kerk in Puttershoek.
* Puttershoek, Sportlaan 2a - Gereformeerde Gemeente. ReliWiki (15 maart 2013; laatst bewerkt 10 januari 2014). Geraadpleegd op 25 mei 2015.
# Gemeentebelangen Kontich-Waarloos

Gemeentebelangen Kontich-Waarloos was een Belgische lokale politieke partij te Kontich.

## Geschiedenis

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1976 was de CVP de grootste partij geworden. Ze overtuigde die stembusgang 48,36% van de kiezers, goed voor 14 van de 25 zetels in de gemeenteraad. Onderlinge verdeeldheid over de aanstelling van de schepenen veroorzaakte evenwel een afscheuring binnen de partij, waarbij Louis Verhaert en Frans Van de Velde besloten een eigen fractie op te richten onder de naam Kristelijke Vlaamse Belangen (CVB). Vervolgens vormde deze een bestuursmeerderheid met PVV, BSP en de Volksunie. Dienstdoend burgemeester werd Verhaert, deze werd evenwel een jaar later (januari 1978) opgevolgd door BSP-er Jean Van den Wijngaert. Wel bleef Verhaert schepen van onder meer Onderwijs, evenals partijgenoot Van de Velde die belast was met de bevoegdheden Ruimtelijke Ordening en Middenstand.
In de aanloop naar de stembusgang van 1982 werd de CVB omgevormd tot Gemeentebelangen Kontich-Waarloos. Lijsttrekker was Verhaert, eveneens op deze kieslijst bevond zich voormalig burgemeester van Waarloos Marcel Meert. Die verkiezingen werd zowel Verhaert als Van de Velde herverkozen. De partij zelf overtuigde 8,25% van de kiezers, maar belandde in de oppositie.
* ↑ Wordt de fusie Kontich-Waarloos nog wel bestuurd? (p.10), Gazet van Antwerpen, 6 januari 1977
* ↑ COENE Ward, Jef Plasmans 45 jaar in Kontichse gemeenteraad (p.38), 't Periodiekske, 23 februari 2016
* ↑ Dertien CVP-gekozenen uit partij gesloten (p.10), Gazet van Antwerpen, 16 februari 1977
* ↑ De rol van minister Duques (p.5), Volksbelang, januari 2001
* ↑ CVP-meerderheid gesprongen te Kontich (p.21), Gazet van Antwerpen, 21 januari 1977
* ↑ Onderlinge verdeeldheid duwt CVP in de oppositie (p.25), Gazet van Antwerpen, 22 januari 1977
* ↑ Kontichs kollege geschorst (p.1), Gazet van Antwerpen, 18 maart 1977
* ↑ Schepenkollege te Kontich herkozen (p.18), Gazet van Antwerpen, 22 maart 1977
* ↑ Verrassing en vraagtekens te Kontich (p.8), Gazet van Antwerpen, 16 januari 1978
* 1 2 Jean Van den Wyngaert is Kontichs burgemeester (p.17), Gazet van Antwerpen, 18 januari 1978
* ↑ Kontichs burgemeester al 32 jaar in de politiek (p.18), Gazet van Antwerpen, 19 januari 1978
* 1 2 Gemeentebelangen Kontich-Waarloos (p.21), Gazet van Antwerpen, 2 september 1982
* ↑ Gemeentebelangen in Kontich (p.17), Gazet van Antwerpen, 16 juli 1982
* ↑ Verkozenen en voorkeurstemmen (p.8), Gazet van Antwerpen, 11 oktober 1982
* ↑ Resultaat gemeenteraadsverkiezingen 1982: Kontich, ibz (FOD Binnenlandse Zaken)
* ↑ Gemeentebelangen Kontich-Waarloos bedanken voor mandaten (p.19), Gazet van Antwerpen, 9 november 1982
# Haringvlietbrug

De Haringvlietbrug verbindt de Hoeksche Waard via de Hellegatsdam met Goeree-Overflakkee en via de Volkerakdam en de brug over de Volkeraksluizen met het vasteland van Noord-Brabant. Daarbij wordt een waterweg overbrugd die ten westen van de brug het Haringvliet heet, met ook het Hitsertse Gat of Vuile Gat, en ten oosten van de brug het Hollandsch Diep.
Over de brug voert de A29 naar het op de dam aangelegde knooppunt Hellegatsplein. De Haringvlietbrug en de zeewaarts gelegen Haringvlietdam zijn de enige vaste verbindingen over het Haringvliet, en de Moerdijkbrug is het enige alternatief over het Hollands Diep. Daarmee is de Haringvlietbrug een belangrijke verbinding tussen Zuid-Holland, Zeeland en Noord-Brabant.
De bouw van de brug is betaald door de "NV Brugverbinding Goeree-Overflakkee en Hoeksche Waard". Dit was een initiatief vanuit Goeree-Overflakkee en was bedoeld om een einde te maken aan het isolement, want voor de bouw van de brug was het eiland alleen bereikbaar met de pont.
De officiële opening van de brug op 20 juli 1964 werd verricht door minister mr. Jan van Aartsen van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat en door Pieter D. Sieling, president-commissaris van de NV Brugverbinding. De brug was de eerste tien jaar een tolbrug. In 1975 is hij overgenomen door Rijkswaterstaat.

## Gebruiksbeperkingen sinds medio 2021

Eind juni 2021 heeft de minister van Infrastructuur en Waterstaat ingrijpende maatregelen getroffen omdat de brug door intensief gebruik en kennelijk onvoldoende onderhoud gevaarlijk in het gebruik is geworden: totdat groot onderhoud is uitgevoerd - planning vervanging brugklep 2023; planning onderhoud vaste deel van de brug 2025 - per rijrichting is er nu een normale en een versmalde rijstrook beschikbaar en de maximumsnelheid is beperkt tot 50 km/u. Voor de scheepvaart wordt de brug voorlopig nog maar een keer per week geopend. Op 4 augustus 2023 ging de brug weer, zonder beperkingen, open voor het wegverkeer.
# Weislingen

Weislingen is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est) en telt 559 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saverne.

## Geografie

De oppervlakte van Weislingen bedraagt 7,0 km², de bevolkingsdichtheid is 79,9 inwoners per km². De onderstaande kaart toont de ligging van Weislingen met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Sido Mulyo (Seluma Selatan)

Sido Mulyo is een bestuurslaag in het regentschap Seluma van de provincie Bengkulu, Indonesië. Sido Mulyo telt 1212 inwoners (volkstelling 2010).
# Terebinthales

Terebinthales werd in het Wettstein systeem gebruikt werd voor een orde van tweezaadlobbige planten. Aangezien de familienaam waarop ze gebaseerd zou zijn, Terebinthaceae, onwettig is voldoet ze niet aan de formele regels voor botanische namen: het is dus geen botanische naam. De vergelijkbare orde zal tegenwoordig veelal aangeduid worden als Sapindales.
In de 4e druk van het door Wettstein geschreven boek (1935) was de samenstelling van deze orde:
# Lijst van kerken in Binnenmaas

Deze lijst geeft een overzicht weer van de kerkgebouwen in de Nederlandse gemeente Binnenmaas, Zuid-Holland.

## 's-Gravendeel

| Kerk | Adres | Foto |
| Ichthuskerk | Zuid-Voorstraat 26 | Upload foto |
| Gereformeerde Gemeente in Nederland | Rijkestraat 8 | |
| Nederlands Hervormde kerk | Hendrik Hamerstraat 1 | Meer afbeeldingen |
| Ontmoetingskerk | Vlasakker 2 | Upload foto |
| Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland | Langestraat 16a | Upload foto |

## Greup

| Kerk | Adres | Foto |
| Greupkerk | Stougjesdijk 208 | Upload foto |

## Heinenoord

| Kerk | Adres | Foto |
| Nederlands Hervormde kerk | Hofweg 2a | Meer afbeeldingen |
| Petrakerk | Oranjestraat 3 | Upload foto |

## Maasdam

| Kerk | Adres | Foto |
| Nederlands Hervormde kerk | Raadhuisstraat 37 | Meer afbeeldingen |

## Mijnsheerenland

| Kerk | Adres | Foto |
| Laurentiuskerk | Kerkplein 2 | Meer afbeeldingen |
| Koninkrijkszaal van Jehova's getuigen | Groeneweg 2 | Upload foto |

## Puttershoek

| Kerk | Adres | Foto |
| Nederlands Hervormde kerk | Kerkplein 1 | Meer afbeeldingen |
| De Levensbron | Sportlaan 2a | Meer afbeeldingen |
| Sint-Petruskerk | Nassaulaan 44 | Upload foto |
| Gereformeerde kerk | Rembrandtstraat 1 | Upload foto |

## Sint Anthoniepolder

| Kerk | Adres | Foto |
| Nederlands Hervormde kerk | Polderdijk 67 | Meer afbeeldingen |

## Westmaas

| Kerk | Adres | Foto |
| Nederlands Hervormde kerk | Breestraat 13 | Meer afbeeldingen |
# François Fagel (1659-1746)

François Fagel (Den Haag, 20 december 1659 - aldaar, 4 oktober 1746) was een Nederlands ambtenaar. Hij was de langst zittende griffier van de Staten-Generaal in de Nederlandse geschiedenis.

## Familie

Fagel, lid van de familie Fagel, was een zoon van Hendrik Fagel (1617-1690), griffier van de Staten-Generaal, en Margaretha Rosa. Hij trouwde met Elisabeth van Slingelandt (1671-1695), zij overleed in het kraambed. Hun enige dochter overleed op twintigjarige leeftijd. Zijn vrouw was een zuster van Simon van Slingelandt, onder meer secretaris van de Raad van State, later raadpensionaris.

## Loopbaan

Fagel studeerde rechten en werd na zijn studie, in 1680, aangesteld als commies bij de Staten-Generaal. Vanaf 1685 was hij tweede griffier, naast zijn vader Hendrik en vanaf 1690 enig griffier van de Staten-Generaal. In totaal was hij 64 jaar in dienst van de Staten-Generaal. Hoewel hij geen politicus was, speelde hij een belangrijke rol, met name tijdens het Tweede Stadhouderloze Tijdperk. Hij wordt met raadpensionaris Anthonie Heinsius, thesaurier-generaal Jacob Hop en zijn zwager Simon van Slingelandt gerekend tot de leidende figuren in die tijd. In 1737, niet lang na het overlijden van Van Slingelandt, verzocht Fagel om zijn ontslag, maar hij kreeg het verzoek aan te blijven. Pas in 1744, dan al over de 80 jaar, kreeg hij zijn ontslag. Hij bekleedde het ambt 54 jaar, waarmee hij de langstzittende griffier van de Staten-Generaal is, zowel onder de Republiek, als onder het Koninkrijk der Nederlanden. Hij overleed twee jaar na zijn terugtreden. Als griffier werd hij opgevolgd door oomzegger Hendrik Fagel (1706-1790) die op zijn beurt het griffierschap 46 jaar bekleedde. Samen hadden François en Hendrik het griffierschap van de Staten-Generaal dus 100 jaar in handen.
Fagel was een verzamelaar van kunst en had een grote collectie penningen. Hij droeg ook bij aan de groei van de particuliere bibliotheek van de familie Fagel die zich nu als Collectie Fagel in de Trinity College Library in Dublin bevindt. Fagel woonde aan het Noordeinde in Den Haag en liet zijn huis in 1707 door Daniël Marot verbouwen. De 'Koepel van Fagel', een deel van de voormalige woning, is nu onderdeel van de tuin van Paleis Noordeinde.
# Komuševac

Komuševac is een plaats in de gemeente Čazma in de Kroatische provincie Bjelovar-Bilogora. De plaats telt 193 inwoners (2001).