OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Amstel Gold Race 2006

De 41ste editie van de Amstel Gold Race werd gehouden op 16 april 2006. De renners moesten een afstand van 253 km, met onderweg 31 hellingen, overbruggen in prima weersomstandigheden.

## Verloop

De vroege vluchters van dienst waren Erwin Thijs, Christophe Moreau, Bram Schmitz en Michael Albasini. Zij werden na 200 km ingelopen. Tot dan toe had Rabobank de wedstrijd gecontroleerd, maar in de finale verloren ze de overhand. Op de Wolfsberg ontsnapten er tien renners, waaronder topfavoriet Bettini maar geen enkele Rabo. Zij stelden alles in het werk om deze eerste serieuze aanval ongedaan te maken.
Vervolgens trokken Leonardo Bertagnolli, Igor Astarloa en Steffen Wesemann in de aanval. Opnieuw moest Rabobank de kloof dichten, maar toen Wesemann nogmaals demarreerde, had Boogerd geen steun meer van zijn ploegmaats. Wesemann werd uiteindelijk bijgebeend door een ontketende Bettini, die in zijn zog nog enkele toppers terugbracht. Zo ontstond een definitieve kopgroep van 10 met Kroon, Sinkewitz, Rebellin, Perdiguero, Boogerd, Bettini, Ivanov, Schumacher en Schleck. Die laatste kon op 10 km van de finish een beslissende kloof slaan.
Achter Schleck kwam de achtervolging nooit echt op de rails; de beste krachten waren opgebruikt. Wesemann ging nog een laatste keer in het offensief, en werd zo tweede, na de Luxemburger Schleck die solo aankwam op de Cauberg. Boogerd won de spurt om de derde plaats, voor Karsten Kroon.

## Hellingen

De 31 hellingen gerangschikt op voorkomen op het parcours.
| 1. Maasberg 2. Adsteeg 3. Lange Raarberg 4. Bergseweg 5. Sibbergrubbe 6. Cauberg 7. Wolfsberg 8. Loorberg 9. Schweiberg 10. Camerig 11. Drielandenpunt 12. Gemmenicherweg 13. Vijlenerbos 14. Eperheide 15. Gulperberg 16. Plettenberg | 17. Eyserweg 18. Huls 19. Vrakelberg 20. Sibbergrubbe (2e maal) 21. Cauberg (2e maal) 22. Geulhemmerberg 23. Bemelerberg 24. Wolfsberg (2e maal) 25. Loorberg (2e maal) 26. Gulperberg 27. Kruisberg 28. Eyserbosweg 29. Fromberg 30. Keutenberg 31. Cauberg (3e maal) |

## Uitslag

Amstel Gold Race 2006 :
| Plaats | Naam | Ploeg | Tijd |
| | Fränk Schleck | Team CSC | 6u25'39" |
| 2 | Steffen Wesemann | T-Mobile Team | + 22" |
| 3 | Michael Boogerd | Rabobank | + 46" |
| 4 | Karsten Kroon | Team CSC | + 48" |
| 5 | Patrik Sinkewitz | T-Mobile Team | z.t. |
| 6 | Davide Rebellin | Gerolsteiner | z.t. |
| 7 | Miguel Ángel Martín | Phonak Hearing Systems | z.t. |
| 8 | Paolo Bettini | Quickstep-Innergetic | + 53" |
| 9 | Stefan Schumacher | Gerolsteiner | + 57" |
| 10 | Sergej Ivanov | T-Mobile Team | + 1' 07" |
| 26 | Mario Aerts | Davitamon-Lotto | + 1' 49" |
# Hennessy's

Hennessy's was een Amerikaans warenhuisketen, opgericht door Daniel Hennessy uit Butte, Montana in 1898. Er werden overal in Montana winkels geopend. In de jaren 1970 werd het bedrijf overgenomen door Mercantile Stores en verhuisde het hoofdkantoor naar Billings, Montana. Toen Mercantile Stores in 1998 door Dillard's werd overgenomen, werd de 100 jaar oude naam vervangen door Dillard's.

## Geschiedenis

De geschiedenis van Hennessy begon toen Marcus Daly, een machtige zakenman uit Butte, Montana, ruzie kreeg met zijn zakenpartner A.B. Hammond uit Missoula, Montana. Daly besloot dat Butte een winkel nodig had die kon concurreren met Hammond's Missoula Mercantile om goederen te verkopen aan mijnwerkers in Butte en houthakkers in Missoula. Hij ontmoette een collega-zakenman, Daniel Hennessy. Hennessy bezat en exploiteerde een succesvolle winkel in Butte. Met financiële steun van Daly huurde Hennessy de architect Frederick Kees uit Minneapolis in om een van de meest elegante gebouwen van Butte te ontwerpen.
Het warenhuis Hennessy's werd in 1898 geopend. Binnen troffen winkelende mensen marmeren trappen, eikenhouten toonbanken en balustrades van massief brons aan. Klanten vonden allerlei soorten artikelen in 17 verschillende afdelingen, van de kelderverdieping tot en met de eerste drie verdiepingen. Bij de opening van de winkel in Butte werkten er 200 mensen bij Hennessy's. De bovenste verdiepingen van het oorspronkelijke Hennessy-gebouw in Butte werden het hoofdkantoor van de Anaconda Company.
De winkels van Hennessy breidden zich uit van Butte naar locaties in Missoula, Billings en Helena. In de jaren 1970 werd de keten overgenomen door Mercantile Stores en in 1980 verhuisde het hoofdkantoor naar Billings. De warenhuisketen Hennessy's sloot de winkel in Butte in februari 1980 na moeilijke jaren. In 1998 nam Dillard's Mercantile Stores over en werd het naam Hennessy's vervangen door Dillard's. In die tijd had Hennessy's drie winkels in Helena, Billings en Missoula.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hennessy's op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Pollepel

Een pollepel is in Nederland een lepel van hout, metaal of kunststof met een lange steel, die in de keuken gebruikt wordt om soep, saus of pap mee te roeren.
In België is een pollepel een lepel waarmee soep wordt opgeschept, een betekenis die er ook wel in Nederland aan gegeven wordt. De kleinere variant van die lepel, de juslepel, kan worden gebruikt voor het opscheppen van jus. In vorm is deze echter gelijk: een steel met aan de onderkant een komvorming deel, dat haaks op de steel gemonteerd is. Een pollepel onder deze betekenis wordt vaak vervaardigd uit metaal (roestvrij staal), maar mogelijk ook uit kunststof.
De Nederlandse pollepel wordt in België en delen van Zuid-Nederland een houten lepel genoemd.
De herkomst van het woord pollepel is onduidelijk. Het meest waarschijnlijk is dat het gaat om het woord 'pol' wat 'rond, hol voorwerp' betekende.
'Pol'lepel zou evenwel kunnen betekenen dat de kuip om te scheppen lijkt op een 'pol' (dialect voor hand).
* Kunststoffen pollepels
* Houten pollepel
* Metalen pollepel
* Bovenste lepel is een juslepel
* ↑ Het Vlaams woordenboek » pollepel. www.vlaamswoordenboek.be. Geraadpleegd op 2Nederland022-02-22.
* ↑ Het Vlaams woordenboek » houten lepel. www.vlaamswoordenboek.be. Geraadpleegd op 22 februari 2022.
* ↑ Zoekresultaten. etymologiebank.nl. Geraadpleegd op 31 mei 2024.
dessertlepel · eierlepel · eetlepel · groentelepel · ijslepel · juslepel · maatlepel · opscheplepel · pollepel · soeplepel · theelepel
# Luchtbed

Een luchtbed of luchtmatras is een matras, dat met lucht wordt gevuld teneinde ligcomfort te verkrijgen. Zonder lucht is het een klein pakketje, zodat het makkelijk te gebruiken is in een caravan of op de camping. Het wordt ook gebruikt als logeerbed. Er zijn een- en tweepersoonsluchtbedden verkrijgbaar.
Het voordeel van een luchtbed boven een oprolbaar matje is dat het luchtbed zachter ligt. Een matje ligt echter warmer op een koude ondergrond, omdat het ingesloten lucht heeft die niet kan circuleren, zoals in een luchtbed. Een luchtbed is gemaakt van rubber met een bekleding van textiel. Er bestaan ook luchtbedden van kunststof. Deze zijn minder geschikt om op te slapen, maar worden vaker gebruikt als waterspeelgoed. In stromend water kan dat gevaarlijk zijn.

## Oppompen

Een luchtbed wordt in de regel opgeblazen met de mond, of opgepompt met een hand- of voetpomp. Er zijn ook luchtbedden met een elektrische pomp, soms is deze zelfs ingebouwd. Er bestaan ook slaapmatten die zichzelf opblazen. Deze zijn gemaakt van materiaal dat vanzelf bol gaat staan. Opent men het ventiel, dan zuigt de mat vanzelf lucht naar binnen. Doet men daarna de luchtopening dicht, dan blijft het luchtbed bol staan. Om de mat gemakkelijk mee te nemen opent men het ventiel en rolt de mat stevig op, zodat de lucht eruit wordt geperst. Bewaren dient in met lucht gevulde toestand te gebeuren.
# Architectenwoning Antoon Blanckaert

De architectenwoning Antoon Blanckaert is een hoekwoning in Aalst, gebouwd in 1932 naar ontwerp van architect Antoon Blanckaert, die tevens de ontwerper was van de sociale woonwijk Oud Begijnhof in Aalst. De twee huizen zijn op de Capucienenlaan nummer 14 en nummer 16. Het is een interbellumwoning in een modernistische stijl.

## Geschiedenis

Antoon Blanckaert ontwierp zijn eigen woning met een aanpalende woning gebouwd voor zijn zus L. Singelyn in 1932.

### Overeenkomsten Architectenwoning Gaston Eysselinck

Twee jaar vooraleer Antoon Blanckaert op 25-jarige leeftijd zijn eigen woning ontwierp, bouwde Eysselinck zijn eigen architectenwoning. Beiden zijn hoekhuizen en delen verder nog meer overeenkomsten. Beide woningen waren ontworpen voor de architect en een familielid. Beide bouwwerken hebben een functionele opsplitsing van een kantoorgedeelte op de begane grond en een woongedeelte op de bovenverdieping. Zelfs de materialen, gevelafwerking, de donkere baksteen en beton met bepleistering komen overeen.
Dit is geen toeval, aangezien Blanckaert samenwerkte met Eysselinck voor ontwerpen.

### Stijl en beschrijving

De architectenwoning werd volkomen ontworpen in de nieuwe zakelijke stijl oftewel de mondiale stijl. De bouwtechniek, de betonnen skeletbouw en de kubistische vormgeving sluiten allemaal aan bij deze stijl.
* ↑ Architectenwoning Antoon Blanckaert. inventaris.onroerenderfgoed.be (20 juni 2023). Geraadpleegd op 31 mei 2024.
* Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (Vlaanderen): 12
# Meyerosuchus

Meyerosuchus is een geslacht van uitgestorven mastodonsauroïde temnospondyle Batrachomorpha (basale 'amfibieën'). Fossielen zijn gevonden in de Hardegsen-formatie uit het Vroeg-Krijt van Zuid-Duitsland. Meyerosuchus is ook aanwezig in de afzettingen uit het Laat-Olenekien van de Midden-buntsandstein.
Hermann von Meyer gebruikte in 1847 de naam Labyrinthodon fürstenbergianus maar zonder voldoende beschrijving zodat het een nomen nudum bleef. In 1855 benoemde hij geldig Labyrinthodon fürstenbergianus. Het holotype was FSD-1, een voorste verhemelte gevonden bij Freudenstadt. De soort werd bij vele andere geslachten ingedeeld. Het holotype ging verloren maar er zijn afgietsels.
In 1966 benoemde Ochev een apart geslacht Meyerosuchus waarvan de naam Von Meyer eert. De combinatio nova werd daarbij fout gespeld als Meyerosuchus fuerstenberganus,
Meyerosuchus is nauw verwant aan Stenotosaurus. Beide geslachten zijn gegroepeerd in de familie Stenotosauridae en de twee geslachten kunnen zelfs synoniem zijn.
# Never Let You Go (Jason Derulo & Shouse)

Never Let You Go is een nummer van de Amerikaanse zanger Jason Derulo en het Australisch-Nieuw-Zeelandse dj-duo Shouse uit 2022.
Het nummer is gebaseerd op een sample uit Won't Forget You, de vorige single van Shouse. De leden van Shouse meldden in oktober 2022 op Facebook dat het nummer ontstond nadat Derulo "Won't Forget You" had gehoord op Ibiza. "Never Let You Go" werd enkel in Turkije een hit. In Nederland werd de plaat een mager succesje, met een 18e positie in de Tipparade.

## Tracklijst

* Muziekdownload
* "Never Let You Go" - 4:24
* ↑ Nederlandse Top 40
* ↑ Turkije
# Meyras

Meyras is een gemeente in het Franse departement Ardèche (regio Auvergne-Rhône-Alpes). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Largentière. Meyras telde op 1 januari 2021 925 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Meyras bedroeg op 1 januari 2021 12,31 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 75,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Meyras met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Jaap van Eik

Jaap van Eik (Den Haag, 17 oktober 1944) is een Nederlands basgitarist en journalist.
Van Eik studeerde aan de kunstacademie in Arnhem en speelde vanaf oktober 1964 basgitaar bij The Moans, waar hij toetsenist Herman Brood leerde kennen. Na twee jaar, waarin The Moans vooral in Duitsland optraden, werd Van Eik uit de band gezet. Hierna werd hij basgitarist bij Blues Dimension. Brood speelde inmiddels bij Cuby + Blizzards en haalde Van Eik in 1967 over om bij die groep basgitarist te worden, als opvolger van Willy Middel. In 1969 keerde Van Eik weer naar Blues Dimension terug.
In 1974 werd hij basgitarist in het supertrio Trace, met Rick van der Linden en Pierre van der Linden. Van Eik werkte aan twee albums mee. Hij stapte in 1977 uit de professionele muziek en werd journalist. Van 1977 tot 2000 was hij hoofdredacteur van het Nederlandse tijdschrift Musicmaker. Daarna werkte hij onder andere voor het opnieuw opgerichte tijdschrift Aloha en voor Revolver's Lust for Life.
In 2019 publiceerde Van Eik het boek De bas moet knorren (ISBN 978-9493028081) over zijn muzikale avonturen in de periode van 1965 tot 1977.
* ↑ boekbespreking van De bas moet knorren, keysandchords.com. Gearchiveerd op 4 oktober 2022.
* ↑ Long Tall Ernie pre era Music - Moan
* ↑ Blues Dimension, muziekencyclopedie.nl
* ↑ Jaap van Eik
* ↑ pagina Jaap van Eik bij LinkedIn
* Gemeinsame Normdatei: 1055910549
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 3076 3736
* MusicBrainz: ebb1aa60-c133-4bf1-9efb-bce31f27c575
* Virtual International Authority File: 309723490
* WorldCat (via VIAF): 309723490
# Puntianai

Puntianai is een bestuurslaag in het regentschap Indragiri Hulu van de provincie Riau, Indonesië. Puntianai telt 608 inwoners (volkstelling 2010).
# Davidson Inlet

De Davidson Inlet is een zeestraat in de Alexanderarchipel in de Alaska Panhandle in het zuidoosten van Alaska in de Verenigde Staten.

## Geografie

De zeestraat is 23 kilometer lang en heeft een breedte van 10 kilometer. Ze ligt grotendeels tussen Kosciusko Island in het noorden en Heceta Island in het zuiden. Richting het noordoosten liggen ten zuiden van de Davidson Inlet meerdere kleinere eilanden (waaronder Marble Island) voor de noordwestkust van het Prins van Waleseiland. In het zuidwesten mondt de zeestraat uit in de Iphigenia Bay. Vanuit het zuidoosten mondt de Sea Otter Sound in de Davidson Inlet en vanuit het noordoosten de Tokeen Bay.
Het waterlichaam ligt in de mariene ecoregio Noord-Amerikaans Pacifisch Fjordland.

## Geschiedenis

De zeestraat werd in 1879 genoemd door William Healey Dall, medewerker van de United States National Geodetic Survey, ter ere van George Davidson (1825-1911), hoogleraar geografie aan de Universiteit van Californië van 1898 tot 1911.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Stretto di Davidson op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Canaliculus (bot)

Canaliculi zijn microscopisch kleine kanalen tussen de lacunae. In een lacuna in botweefsel zit een osteocyt. In kraakbeen zit in een lacuna een chondrocyt. De uitstralende uitlopers van de osteocyten en chondrocyten (filopodia genoemd) komen in deze canaliculi uit. De cytoplasmatische uitlopers worden met elkaar verbonden door gap junctions. Osteocyten vullen de lacunae niet volledig op. De resterende ruimte staat bekend als de periosteocytische ruimte, die gevuld is met periosteocytische vloeistof. Deze vloeistof bevat stoffen die te groot zijn om door de gap junctions te worden getransporteerd die de osteocyten verbinden.
De osteocyten zijn met elkaar verbonden via lange canaliculi, die gebruikt worden voor het uitwisselen van mineralen, voedingsstoffen en afvalstoffen. Dit netwerk van kanalen is complex en heeft bij de mens naar schatting een totale lengte van 175000 km. Daarnaast hebben deze een functie in het meten van de vloeistofschuifstroomkrachten door de kanalen. De diameter van de canaliculi in menselijk botweefsel is ongeveer 200 tot 900 nm. In runderscheenbeen werd vastgesteld dat de diameter van de canaliculi varieerde van 155 tot 844 nm (gemiddeld 426 nm). In muizenopperarmbeen varieert deze van 80 tot 710 nm (gemiddeld 259 nm), terwijl de diameter van de osteocytische uitlopers varieert van 50 tot 410 nm (gemiddeld 104 nm).
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bone canaliculus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ P. Buenzli en N. Sims, Bone, 2015, Nr. 75, 144-50.
* ↑ L. Bonewald, 'The Amazing Osteocyte', Journal of Bone and Mineral Research, 2011, Nr. 26(2), 229-238.
* ↑ Hesse, B., Varga, P., Langer, M. (2015). Canalicular Network Morphology Is the Major Determinant of the Spatial Distribution of Mass Density in Human Bone Tissue: Evidence by Means of Synchrotron Radiation Phase-Contrast nano-CT. Journal of Bone and Mineral Research 30 (2): 346–356. PMID 25130720. DOI: 10.1002/jbmr.2324.
* ↑ Lin, Y., Xu, S. (2010). AFM analysis of the lacunar-canalicular network in demineralized compact bone. Journal of Microscopy 241 (3): 291–302. PMID 21118225. DOI: 10.1111/j.1365-2818.2010.03431.x.
* ↑ You, L.-D., Weinbaum, S., Cowin, S. C. (2004). Ultrastructure of the osteocyte process and its pericellular matrix. The Anatomical Record 278A (2): 505–513. PMID 15164337. DOI: 10.1002/ar.a.20050.
# Sinterklaasjournaal (2001)

Het Sinterklaasjournaal in 2001 was het eerste seizoen van het Sinterklaasjournaal en werd gepresenteerd door Dieuwertje Blok. De intocht vond plaats in Maastricht.

## Verhaallijn

De landelijke intocht van Sinterklaas vindt plaats in Maastricht. Het leek allemaal voorspoedig te verlopen, totdat blijkt dat er een brug (Sint Servaasbrug) in Maastricht is die te laag is om de Pakjesboot 12 te laten passeren. Sinterklaas en een aantal Pieten stapten over op de Pakjesboot 14 die wel onder de brug door kon en even later veilig aanmeerde. Intussen lieten de Pieten die nog op de Pakjesboot 12 stonden, deze boot met een enorme takel op de kant hijsen, op een wagen laden en door de stad trekken.
Iedereen was blij, behalve Ilona Waaihout, die zich al vanaf de dag van de intocht druk maakte over de chocoladeletter I die ze steeds in haar schoen kreeg. Ze dacht dat ze veel minder chocolade kreeg dan de anderen en besloot daarom het Grote Boek van Sinterklaas uit het Pietenhuis te stelen en schreef daarin dat ze elke dag haar hele naam in letters in haar schoen wilde. Samen met haar broer Berend bracht ze het boek toen terug. Maar per ongeluk legden ze hem bij het vuilnis en toen nam de vuilnisman het mee. Zo raakte het boek dus zoek. Het boek maakte een hele tocht door Nederland: via bibliotheken en scholen kwam het uiteindelijk op de zolder van het Pietenhuis terecht, waar Paardenpiet Glenn het op het laatste moment vond. Als 5 december-cadeau kreeg Ilona uiteindelijk haar complete naam in chocoladeletters.

## Rolverdeling

| Rol | Naam |
| Presentatrice | Dieuwertje Blok |
| Voice-over | Kees Driehuis |
| Verslaggever | Aart Staartjes |
| Sinterklaas | Bram van der Vlugt |
| Wellespiet | Dick van den Toorn |
| Hoofdpiet | Erik van Muiswinkel |
| Huispiet | Maarten Wansink |
| Wegwijspiet | Michiel Kerbosch |
| Paardenpiet Glenn | Anne Rats |
| Nietespiet | Georgina Verbaan |
| Professor Titus Tillema | Dick Lam |
| Gastrollen ||
| Professor Beentje | Kees Hulst |
| Ilona Waaihout | Martine Sandifort |
| Berend Waaihout | Alex Klaasen |
| Wim | Bruun Kuijt |
| Aanwezig bij de intocht | Pieke Dassen |
# Stadhuis van Syracuse

Het Palazzo del Vermexio is het stadhuis van Syracuse, een stad op Sicilië, Italië. Het bevindt zich in het historisch centrum Ortygia, aan de Piazza Duomo of het Kathedraalplein. Het huisvest salons en burelen van de burgemeester van Syracuse.
De stijl is renaissance in het gelijkvloers en barok op de bovenverdiepingen.

## Namen

* Palazzo del Vermexio is vernoemd naar de architect Giovanni Vermèxio.
* Palazzo del Senato is een historische naam, die verwijst naar de Senaat van de stad Syracuse ten tijde van het Spaans bestuur in het koninkrijk Sicilië.

## Historiek

Aan het stadhuis werd gebouwd van 1629 tot 1632. Sicilië was in die tijd een koninkrijk onder Spaans bestuur. De Senaat van Syracuse was op zoek naar een nieuwe huisvesting want het Palazzo della Camera Reginale was te klein. Het Palazzo del Vermexio verrees op de plek waar in de Griekse Oudheid een tempel in Ionische stijl van de 6e eeuw v.Chr. gestaan had. Giovanni Vermèxio was stadsarchitect en bouwde, samen met zijn Spaanse familieleden, het palazzo.
Het Palazzo del Vermexio is een van de weinige gebouwen die de aardbeving van 1693 doorstaan hebben.
Van 1740 tot 1880 werd de ontvangsthal gebruikt als schouwburg. Deze houten constructie verdween in 1880.
In 1850 werd een zolderverdieping toegevoegd om nieuwe bureelruimte te creëren.

## Beschrijving

Het Palazzo del Vermexio is vierkantig van structuur. De voorgevel is eveneens vierkantig van vorm; in de linker bovenhoek staat een hagedis, die de handtekening is van de familie Vermèxio.
Boven de centraal gelegen ingangspoort staat een grotesk masker. Tussen het gelijkvloers en de eerste verdieping loopt over de hele lengte een balkon, dat afgewerkt is met een smeedijzeren reling. De drie vensters van de eerste verdieping lopen uit op dit balkon. Boven het middelste venster staat het koninklijk wapenschild van het Huis Bourbon, het regerende Huis over Spaans-Sicilië. Het wapenschild is het werk van Gregorio Tedeschi, een beeldhouwer uit Florence. De zeven nissen in de voorgevel zijn leeg. Dit komt door de vroegtijdige dood van Tedeschi; de bedoeling was standbeelden van koningen van Spanje erin te plaatsen. Deze zijn er nooit gekomen. De voorgevel is verder versierd met kapitelen, schelpen, maskers en Korinthische kapitelen.
De inkomhal heeft een tongewelf en leidt zowel naar de trappen boven als naar de binnenplaats beneden. Het bekendste salon is de Sala del Sindaco of Burgemeesterszaal.
Het stadhuis bezit een koets uit de 18e eeuw. Dit is de Carrozza del Senato. Stadsmagistraten lieten zich vroeger in deze koets rondrijden bij feestelijkheden, zoals op het Feest van Santa Lucia, een patroonheilige van Syracuse.
* ↑ (it) Randazzo, Antonio, Palazzo Vermexio, palazzo del Senato. Da Siracusa con amore (2023).
* ↑ (it) Palazzo Vermexio, l’espressione più alta del geometrismo di Giovanni Vermexio. Cosa vedere. Siracusa turismo (2011). Gearchiveerd op 4 mei 2023. Geraadpleegd op 4 mei 2023.
# Purba Baringin

Purba Baringin is een bestuurslaag in het regentschap Humbang Hasundutan van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Purba Baringin telt 1128 inwoners (volkstelling 2010).