OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Rhinoclemmys nasuta

Rhinoclemmys nasuta is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door George Albert Boulenger in 1902. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Nicoria nasuta gebruikt en later werd de soort aan het geslacht Geoemyda toegekend.

## Uiterlijke kenmerken

De schildkleur is donkerbruin tot zwart, het buikschild is geel met op iedere buikplaat een grote, roodachtig bruine tot zwarte vlek. De maximale schildlengte is ongeveer 22 centimeter, mannetjes blijven kleiner tot ongeveer 20 cm, en zijn daarnaast te herkennen aan een langere en dikkere staart en een ondiepe kuil in het buikschild. De wetenschappelijke soortnaam nasuta betekent neus en verwijst naar de relatief lange snuitpunt. De kleur van de kop is donker tot zwart, de kop heeft aan iedere zijde vier karakteristieke strepen die lichtgeel tot geel van kleur zijn. De duidelijkst zichtbare streep loopt van neuspunt tot voor het oog, een tweede streep ligt in het verlengde van achter het oog tot de nek, een vagere streep bevindt zich van onder het oog tot het trommelvlies en een vierde streep loopt van de mondhoek tot het trommelvlies. De kleur van de poten en staart is roodachtig bruin tot geel.

## Algemeen

Rhinoclemmys nasuta komt voor in Zuid-Amerika: in Colombia en Ecuador. De habitat bestaat uit grote rivieren met een sterke stroming, het is een aan water gebonden soorten die alleen om te zonnen of een nest te maken het land betreedt. Er is weinig bekend over de biologie en levenswijze, waarnemingen wijzen erop dat per keer slechts één tot twee eieren per legsel worden afgezet, waarschijnlijk worden echter gedurende het gehele jaar eieren afgezet in ondiepe, onbedekte nesten of tussen de bladeren in de strooisellaag. De schildpad is herbivoor, maar er is een waarneming bekend van een exemplaar dat sprinkhanen at.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Rhinoclemmys nasuta op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Rhinoclemmys nasuta.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Rhinoclemmys nasuta - Website Geconsulteerd 3 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Eusabena

Eusabena is een geslacht van vlinders uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door Pieter Snellen in een publicatie uit 1901.
Hij vormde het geslacht voor een nieuwe soort "met een ongewoon plomp gebouwde thorax en achterlijf, waartegen de middelmatig grote kop en de vrij kleine vleugels nogal afsteken", die hij Eusabena setinialis noemde. Ze was ontdekt op Borneo.

## Soorten

* Eusabena miltochristalis (Hampson, 1896)
* Eusabena monostictalis (Hampson, 1899)
* Eusabena paraphragma (Meyrick, 1889)
* Eusabena setinialis Snellen, 1901
* (en) Nuss, M.; et al. (2003-2023). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 20-10-2023.
* ↑ P.C.T. Snellen. "Aanteekeningen over Pyraliden." Tijdschrift voor Entomologie, vol. 43 (1900), blz. 271 (publicatiedatum 5 april 1901)
# Rejomulyo (Tanjung Bintang)

Rejomulyo is een bestuurslaag in het regentschap Lampung Selatan van de provincie Lampung, Indonesië. Rejomulyo telt 1936 inwoners (volkstelling 2010).
# Piletocera flexiguttalis

Piletocera flexiguttalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Diplotyla flexiguttalis door William Warren in een publicatie uit 1896.
De soort komt voor in India (Meghalaya).
# Smiths dakschildpad

Smiths dakschildpad (Pangshura smithii) is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De soort behoorde lange tijd tot het geslacht Kachuga zodat de verouderde wetenschappelijk naam in de literatuur vaak wordt gebruikt. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1863. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Batagus smithii gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

Smiths dakschildpad bereikt een maximale schildlengte tot 23 centimeter. Het rugschild is bruin tot lichtbruin van kleur en heeft een lage kiel op het midden van het schild, die zeer sterk afsteekt vanwege een zwarte kleur. Het schild is elliptisch van vorm. Het buikschild is langwerpig en smal en is geel van kleur met op iedere buikplaat een zwarte vlek. De kop heeft een korte uit-stekende snuit, de kleur is rood- tot geelachtig grijs, de snuit is donkerder en achter ieder oog is een rode vlek aanwezig. De nek is grijs met dunne gele strepen aan de zijkanten.

## Verspreiding en habitat

Smiths dakschildpad komt voor in delen van Azië en komt voor in de landen Bangladesh, India en Pakistan. De habitat bestaat uit rivieren en kanalen, soms wordt de schildpad aangetroffen in vijvers en meren. Modderig, stromend water met uit-stekende objecten heeft de voorkeur, de schildpad neemt graag een zonnebad. Het is een schuwe soort die bij de geringste verstoring het water in duikt.

## Levenswijze

Het voedsel van in gevangenschap gehouden exemplaren bestaat uit garnalen, vissen, kikkers, insecten, wormen en vlees, ook plantendelen worden gegeten.
De eitjes zijn wit van kleur en langwerpig van vorm. De vrouwtjes produceren 7 tot 9 eieren per legsel, de eieren worden begraven in zandbanken. De pas uitgekomen juvenielen hebben een schildlengte van ongeveer vier centimeter.

## Ondersoorten

Er worden twee ondersoorten erkend, die verschillen in het uiterlijk en het verspreidingsgebied.
* Ondersoort Pangshura smithii smithii
* Ondersoort Pangshura smithii pallidipes

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Smiths dakschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 109. ISBN 90 274 8626 3.
* 1 2 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Pangshura smithii.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Pangshura smithii - Website Geconsulteerd 2 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Micaria marchesii

Micaria marchesii is een spinnensoort uit de familie van de bodemjachtspinnen (Gnaphosidae).
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1936 als Castanilla marchesii gepubliceerd door Lodovico di Caporiacco.
# Amerikaanse regenwulp

De Amerikaanse regenwulp (Numenius hudsonicus) is een vogel uit de familie van de strandlopers en snippen (Scolopacidae). De soort werd lang als ondersoort van de (gewone) regenwulp opgevat.

## Kenmerken

De Amerikaanse regenwulp lijkt sterk op de regenwulp. Deze soort heeft bredere en langere vleugels en die zijn van onder bruin gekleurd. De nominaat is van onder meer roodbruin gekleurd dan de gewone regenwulp en heeft ook een roodbruin gekleurde stuit.

## Verspreiding

Er zijn twee ondersoorten:
* N. h. rufiventris: broedt in Alaska en noordwestelijk Canada. Deze ondersoort overwintert aan de westkust van de Verenigde Staten tot in Zuid-Amerika.
* N. h. hudsonicus: broedt aan de Hudsonbaai tot noordoostelijk Canada en overwintert aan de kusten van de Verenigde Staten, het Caraïbisch Gebied tot in het zuiden van Zuid-Amerika.

## Status

De Amerikaanse regenwulp komt niet als aparte soort voor op de lijst van het IUCN, maar is daar een ondersoort van de regenwulp (N. phaeopus hudsonicus/rufiventris).
* 1 2 (en) del Hoyo, J., et al. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona (retrieved from https://www.hbw.com/node/53894 on 23 February 2020).
* ↑ (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2020). Gearchiveerd op 15 augustus 2021.
# Rejosari (Megang Sakti)

Rejosari is een bestuurslaag in het regentschap Musi Rawas van de provincie Zuid-Sumatra, Indonesië. Rejosari telt 1569 inwoners (volkstelling 2010).
# Piletocera elongalis

Piletocera elongalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Thysanodesma elongalis door William Warren in een publicatie uit 1896.
De soort komt voor in India (Meghalaya).
# Drijvende waterweegbree

Drijvende waterweegbree (Luronium natans) is een waterplant die behoort tot de waterweegbreefamilie (Alismataceae).

## Determinatie

Het is een 10–90 cm hoge waterplant met deels ondergedoken rozetbladen en deels drijvende blaadjes van enkele centimeters groot. De gesteelde drijvende blaadjes zijn eirond tot elliptisch en het ondergedoken blad lijnvormig.
De drietallige bloemen zijn wit met een geel centrum en 2 cm in middellijn. De bloemen kunnen drijven op het water of enkele cm boven het water uitsteken. De dopvruchtjes zitten met 6–9 op een hoofdje dat onder water rijpt. De geribde, 2,5 mm lange en 1 mm brede vruchtjes zijn stomp en hebben een stekelpunt. De plant bloeit van mei tot augustus.

## Ecologie

Drijvende waterweegbree is een plant van helder, oligotroof tot mesotroof (fosfaatarm), zwak zuur water. Ze komt voor in laaglandbeken, vennen, kanalen en poelen. Drijvende waterweegbree kent verschillende, in elkaar overlopende, verschijningsvormen die samenhangen met de waterdiepte en dynamiek ter plekke. In diep (meren) of stromend water (beken) worden dichte matten met rozetten gevormd, met alleen ondergedoken lijnvormige bladeren. In ondiepe delen van vennen en plassen ontwikkelen zich vanuit deze rozetten bloeiende planten met kenmerkende drijfbladeren. Op periodiek droogvallende oevers ontwikkelen zich planten met gesteelde bladeren die vaak uitbundig bloeien. De onderwatervorm kan verward worden met ondergedoken planten van moerasweegbree en jonge planten van waterweegbree, egelskop en pijlkruid.

### Syntaxonomie

Drijvende waterweegbree is een kensoort voor de oeverkruid-klasse (Littorelletea). Soms komt de soort echter ook voor in vegetatie van de fonteinkruiden-klasse (Potametea).

## Verspreiding

Het natuurlijke verspreidingsgebied van drijvende waterweegbree omvat grote delen van Europa, van Zuid-Frankrijk tot Noord-Engeland en Zuid-Zweden en oostwaarts tot Noord-Duitsland en Polen.
In Nederland is het een vrij zeldzame soort met een uitgebreide verspreiding in de hoge delen van Nederland met het zwaartepunt in Noord-Brabant.

## Bescherming

De drijvende waterweegbree staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als vrij zeldzaam en sterk afgenomen; de status in Vlaanderen is zeldzaam. De plant staat op de EU-Habitatrichtlijn. Plukken, verplanten, beschadigen, in de handel brengen of vervoeren is verboden (ook in gedroogde toestand). In Nederland is de plant beschermd in het kader van de Wet natuurbescherming.

## Afbeeldingen

* Tekening onderwaterdeel van de plant
* Drijvend blad en uit het water stekende bloemen
* Rozet met lintvormig blad op de oever
* Drijvend eirond blad
# Kasteel van Josselin

Het Kasteel van Josselin (Frans: Château de Josselin) is een kasteel in de Franse gemeente Josselin. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1928 en in bezit van de hertogelijke familie De Rohan-Chabot.

## Geschiedenis

Guéthenoc de Porhoët, burggraaf van Porhoët, Rohan en Guémené, besloot in 1008 een kasteel te bouwen, waarvoor hij een rotsachtig voorgebergte koos dat over de vallei van de Oust uitkeek. Het nieuwe bolwerk werd naar Guéthénocs zoon, Goscelinus, vernoemd. De naam wordt vermeld in het cartularium van de abdij van Saint-Sauveur in Redon (1080) als castellum et castrum Goscelini, maar rond 1108 werd het al Castellum Joscelini genoemd.
In 1154 verzamelde burggraaf Odo van Porhoët, stiefvader, voogd en regent van de jonge hertog Conan IV van Bretagne, de Bretonse edelen rondom zich om Conan zijn erfgoed te ontnemen, maar hij werd verslagen door Hendrik II van Engeland, die tevens hertog van Anjou was, wiens bescherming Conan had gezocht. Hendrik liet zijn vierde zoon, Godfried, trouwen met Conans enige kind, Constance I van Bretagne, en Hendrik en zijn zoon lieten het kasteel van Josselin neerhalen in 1168 en 1175. Hendrik II leidde zelf de sloop en strooide zout in de ruïnes.
Toen Olivier de Clisson in 1370 de heerlijkheid Josselin verkreeg, begon hij met de bouw van een imposant nieuw bolwerk met acht torens en een donjon, waarvan er vandaag nog vier overblijven. Het kasteel werd in de jaren 1620 deels gesloopt op bevel van kardinaal de Richelieu na het neerslaan van de Hugenotenopstanden.
# Micaria sociabilis

Micaria sociabilis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de bodemjachtspinnen (Gnaphosidae). De spin jaagt 's nachts en verschuilt zich overdag onder rotsen en bladeren. Het lijf van de spin is ovaalvormig, smal en puntig aan de achterzijde.
Tsjechisch onderzoek wijst uit dat bij soort de mannetjes soms de vrouwtjes opeten; kannibalistisch gedrag was eerder vooral andersom bekend.
Het dier behoort tot het geslacht Micaria. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Kulczynski.
* ↑ Platnick, Norman I. (2010): The world spider catalog, version 10.5. American Museum of Natural History. Gearchiveerd op 12 maart 2009.
* ↑ "Soms eet de mannetjesspin het vrouwtje", De Volkskrant. Geraadpleegd op 7 mei 2013.
# Siberische wulp

De Siberische wulp (Numenius madagascariensis) is een vogel uit de familie van de strandlopers en snippen (Scolopacidae). De vogel broedt in het noordoosten van Azië en trekt in de winter naar Zuidoost-Azië en Australië. Het is een bedreigde trekvogelsoort.
De wetenschappelijke naam wers 1766 door Carl Linnaeus gepubliceerd als Scolopax madagascariensis. Linnaeus ontleende zijn beschrijving aan een (ongeldige) beschrijving van de Fransman Brisson uit 1760. Brisson baseerde zich weer op wat Poivre indirect aan hem rapporteerde en daar ging iets mis, want waarschijnlijk bedoelde Poivre niet Madagaskar (waar de Siberische wulp nog nooit is waargenomen), maar Makassar, waar deze wulp tijdens de trek verzameld kan zijn.

## Kenmerken

De Siberische wulp is de grootste van alle steltlopers, 53 tot 61 cm lang. Hij lijkt op de gewone wulp (48 tot 57 cm), maar door zijn grootte het meest op de Amerikaanse wulp. De kromme snavel is 12,8 tot 20,1 cm lang (gewone wulp: 9 tot 15 cm). Hij verschilt verder van de andere soorten wulpen door een effen bruin gekleurde ondervleugel, zonder een patroon van vlekken of stippels zoals bij de andere soorten.

## Verspreiding en leefgebied

De Siberische wulp broedt in het noordoosten van Azië, onder andere in Siberië en het schiereiland Kamtsjatka en Mongolië. Het broedhabitat bestaat uit draslanden, natte heide en oevers van meren.
De overwinteringsgebieden liggen aan de kusten van Australië, maar ook bij Zuid-Korea, Thailand, de Filipijnen en Nieuw-Zeeland. Daar verblijven ze in riviermondingen, op stranden en in waddengebieden.

## Status

De grootte van de populatie wordt geschat tussen de 20.000 en 40.000 individuen. De Siberische wulp gaat in aantal achteruit omdat op de trekroute naar de overwinteringsgebieden in Australië de foerageergebieden langs de Gele Zee en in het zuiden van Australië in hoog tempo worden drooggelegd en gebruikt voor de aanleg van infrastructuur. Om deze redenen staat de soort sinds 2015 als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* Video uit Queensland (Australië)
* 1 2 (en) Siberische wulp op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Brisson schreef: "On le trouve a Madagascar, d'ou il a été apporté à de Réaumur par Poivre"
* ↑ BirdCitationView worldbirdinfo.net
* ↑ Svensson, L. et al., 2010. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 9018030805
* ↑ (en) Pizzey, G & R. Doyle, 1980. A field guide to the birds of Australia. Collins, Sydney.
# Pietrosella

Pietrosella (Corsicaans: Pitrusedda) is een gemeente in het Franse departement Corse-du-Sud (regio Corsica). De gemeente telde 1.968 inwoners op 1 januari 2021.

## Geografie

De oppervlakte van Pietrosella bedroeg op 1 januari 2021 35,23 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 55,9 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Pietrosella met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Rejosari (Natar)

Rejosari is een bestuurslaag in het regentschap Lampung Selatan van de provincie Lampung, Indonesië. Rejosari telt 3984 inwoners (volkstelling 2010).
# Piletocera discalis

Piletocera discalis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1903.
De soort komt voor in Sri Lanka.
# Castniidae

De Castniidae vormen een familie van vlinders uit de superfamilie Cossoidea. De familie telt minder dan 200 soorten. Het zwaartepunt van de verspreiding van deze familie ligt in het Neotropisch gebied. De onderfamilie Tascininae is beperkt tot het Oriëntaals gebied en de tribus Synemonini vormt de Australaziatische tak van de familie. In Europa komt alleen de palmmot (Paysandisia archon) voor, als exoot.

## Onderfamilies en geslachten

* Castniinae
** tribus Castniini
*** Amauta Houlbert, 1918
*** Athis Hübner, 1819
**** = Aciloa Houlbert, 1918
*** Castnia Fabricius, 1807
**** = Acacerus Billberg, 1820
**** = Elina Houlbert, 1918 non Elina Blanchard, 1852 (Nymphalidae)
*** Castniomera Houlbert, 1918
**** = Melanosema Houlbert, 1918
**** = Phaeosema Houlbert, 1918
*** Corybantes Hübner, 1819
*** Eupalamides Hübner, 1819
**** = Cyparissias Houlbert, 1918
*** Feschaeria Oiticica, 1955
**** = Schaefferia Houlbert, 1918 non Schaefferia Absolon, 1900 (Collembola)
*** Geyeria Buchecker, 1876
**** = Ypanema Houlbert, 1918
*** Haemonides Hübner, 1819
*** Hista Oiticica, 1955
*** Imara Houlbert, 1918
*** Insigniocastnia Miller, 2007
*** Ircila Houlbert, 1918
*** Lapaeumides Oiticica, 1955
*** Spilopastes Houlbert, 1918
*** Synpalamides Hübner, 1823
*** Telchin Hübner, 1825
**** = Graya Buchecker, 1876
**** = Leucocastnia Houlbert, 1918
**** = Erythrocastnia Houlbert, 1918
*** Xanthocastnia Houlbert, 1918
**** = Euphrosyne Buchecker, 1876
*** Yagra Oiticica, 1955
** tribus Gazerini
*** Castnius Hübner, 1819
**** = Nasca Houlbert, 1918
**** = Enicospila Houlbert, 1918
*** Ceretes Schaufuss, 1870
**** = Chremes Buchecker, 1876
*** Divana Miller, 1982
**** = Cyanostola Houlbert, 1918
*** Duboisvalia Oiticica, 1955
**** = Boisduvalia Houlbert, 1918 non Boisduvalia Robineau-Desvoidy, 1830 (Diptera)
*** Frostetola Oiticica, 1955
**** = Tephrostola Houlbert, 1918 non Tephrostola Bezzi, 1913 (Diptera)
*** Gazera Herrich-Schäffer, 1853
*** Mirocastnia Miller, 1980
*** Oiticicastnia Lamas, 1995
*** Paysandisia Houlbert, 1918
*** Prometheus Hübner, 1824
*** Riechia Oiticica, 1955
**** = Herrichia Buchecker, 1876 non Herrichia Staudinger, 1871 (Oecophoridae)
*** Tosxampila Oiticica, 1955
**** = Xanthospila Houlbert, 1918 non Xanthospila Fairmaire, 1884 (Cerambycidae)
*** Zegara Oiticica, 1955
**** = Doubledaya Buchecker, 1876 non Doubledaya White, 1850 (Coleoptera)
** tribus Synemonini
*** Synemon Doubleday, 1846
* Tascininae
** Tascina Westwood, 1877
*** = Neocastnia Hampson, 1895
Een volledige lijst van taxa in deze familie is te vinden op de lijst van Castniidae.
# Togo op de Olympische Zomerspelen 1992

Togo nam deel aan de Olympische Zomerspelen 1992 in Barcelona, Spanje. Er werden geen medailles gewonnen voor Togo.

## Resultaten per onderdeel
### Atletiek

Mannen, 100m
* Boevi Youlou Lawson
** Serie - 10,69s (→ ging niet verder)
* (en) Barcelona'92 Olympic Organising Committee (1992). Official Report of the Games of the XXV Olympiad, Barcelona.. Dit is het officiële rapport van de Olympische Zomerspelen van 1992; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation; deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7, deel 8, deel 9, deel 10, deel 11, deel 12, deel 13, deel 14, deel 15 en deel 16, .
Albanië · Algerije · Amerikaanse Maagdeneilanden · Amerikaans-Samoa · Andorra · Angola · Antigua en Barbuda · Argentinië · Aruba · Australië · Bahama's · Bahrein · Bangladesh · Barbados · België · Belize · Benin · Bermuda · Bhutan · Bolivia · Bosnië en Herzegovina · Botswana · Brazilië · Britse Maagdeneilanden · Bulgarije · Burkina Faso · Canada · Centraal-Afrikaanse Republiek · Chili · China · Chinees Taipei · Colombia · Congo-Brazzaville · Cookeilanden · Costa Rica · Cuba · Cyprus · Denemarken · Djibouti · Dominicaanse Republiek · Duitsland · Ecuador · Egypte · El Salvador · Equatoriaal-Guinea · Estland · Ethiopië · Fiji · Filipijnen · Finland · Frankrijk · Gabon · Gambia · Gezamenlijk team · Ghana · Grenada · Griekenland · Groot-Brittannië · Guam · Guatemala · Guinee · Guyana · Haïti · Honduras · Hongarije · Hongkong · Ierland · IJsland · India · Indonesië · Irak · Iran · Israël · Italië · Ivoorkust · Jamaica · Japan · Jemen · Jordanië · Kaaimaneilanden · Kameroen · Kenia · Koeweit · Kroatië · Laos · Lesotho · Letland · Libanon · Libië · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Madagaskar · Malawi · Malediven · Maleisië · Mali · Malta · Marokko · Mauritanië · Mauritius · Mexico · Monaco · Mongolië · Mozambique · Myanmar · Namibië · Nederland · Nederlandse Antillen · Nepal · Nicaragua · Nieuw-Zeeland · Niger · Nigeria · Noord-Korea · Noorwegen · Oeganda · Oman · Oostenrijk · Pakistan · Panama · Papoea-Nieuw-Guinea · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Puerto Rico · Qatar · Roemenië · Rwanda · Saint Vincent‑Grenadines · Salomonseilanden · Samoa · San Marino · Saoedi-Arabië · Senegal · Seychellen · Sierra Leone · Singapore · Slovenië · Soedan · Spanje · Sri Lanka · Suriname · Swaziland · Syrië · Tanzania · Thailand · Togo · Tonga · Trinidad en Tobago · Tsjaad · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Vanuatu · Venezuela · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Vietnam · Zaïre · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland · Onafhankelijke olympische deelnemers