OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Pénélope (Bourdelle)

Pénélope (ook La grande Pénélope) is een beeldhouwwerk van de Franse beeldhouwer Émile-Antoine Bourdelle (1861-1929). Het werd gemaakt tussen 1905 en 1912.

## Beschrijving

Het beeld stelt Penelope voor, de koningin van Ithaka, terwijl ze wacht op de terugkeer van haar man Odysseus.
De plooien in het kleed van Penelope geven het beeld aan de basis het uitzicht van een gegroefde zuil. Penelope lijkt weg te dromen, terwijl ze haar hoofd ondersteunt met een arm. Deze blik maakt het verwant aan een ander werk van Bourdelle dat een andere vrouwelijke figuur uit de Griekse Oudheid voorstelt, Sapho. In het gezicht van Penelope wordt Bourdelles eerste vrouw Stéphanie van Parys herkend, terwijl haar houding doet denken aan Bourdelles werk Sevastos en extase devant les divins hindous, dat zijn tweede vrouw Cléopâtre Sevastos voorstelt.
In de periode dat Bourdelle het beeld maakte (1905-1912), kwam hij los van de invloed van zijn leermeester Auguste Rodin en zocht hij naar een vereenvoudiging van vormen. Bourdelle maakte eerst een kleine versie van het beeld (42,5 cm) en vervolgens de definitieve, grote versie van 2,4 meter hoog.

## Afgietsels

Verschillende afgietsels van het beeld zijn tentoongesteld:
* Musée Bourdelle (Parijs)
* Esplanade des Fontaines / Allée de l'Empereur (Montauban)
* Kröller-Müller Museum
* Billy Rose Art Garden (Jeruzalem)
* Matsuoka Museum of Art (Tokio)
* Trammell Crow Center Sculpture Garden (Dallas)
* Honolulu Museum of Art

## Galerij

* Pénélope (Musée Bourdelle)
* Detail
* Sapho (Musée Bourdelle)
* Buste van Stéphanie van Parys (Musée Bourdelle)
* ↑ (fr) Antoine Reipert e.a., Montauban, le guide, Éditions du patrimoine, 2010, p. 94
* ↑ (fr) Jérôme Godeau, Modèle avec pied et sans fuseau (Musée Bourdelle) Geraadpleegd op 6 december 2023.
# Brendan Pollard

Brendan Pollard is een Brits musicus, gespecialiseerd in elektronische muziek. Hij maakte deel uit van Rogue Element, maar is de laatste jaren voornamelijk actief met soloalbums.

## Discografie

* 2004: Premonition (met Rogue Element)
* 2005: Expansion
* 2007: First Contact (met Quadra, een gelegenheidskwartet)
* 2007: Flux Echoes
* 2009: Pollard, Daniel, Booth
* 2009: Time out of Mind (FSP)
* 2009: September 2009 Jams
* 2009: Live at Awakenings
* 2009: Pollard, Daniel, Booth 2
* 2010: Pollard, Daniel, Booth 3
* 2010: Pollard, Daniel, Booth 4
* 2010: Mind out of Time
* 2011: Live at Awakenings 18-09-10
* 2012: Live in Concert 2006
* 2013: Two roads
* 2014: Pollard, Daniel, Booth 5
* 2014: Pollard, Daniel, Booth 6
* 2016: Pollard, Daniel, Booth 7
* 2018: Pollard, Daniel, Booth 8
* 2019: Pollard, Daniel, Booth 9
* 2020: Isolated passages I
** twee opnamen voor Facebookconcerten met aanvullingen
** tracks: 1: Sun (11:03; Facebook 31 maart 2020); 2: Flow in 3 (25:01; Facebook 5 april 2020); 3: Flow part 1 (13:22; bewerking 6 april 2020); 4: Inability capability (12:24; studiowerk uit oktober 2018); 5: Journey (7:47; studiowerk uit oktober 2018); 6: For Max (7:31, gedeelte, opnamen 17 oktober 2019)
* 2020: Isolated passages II
** tracks: 1: Plinth (9:32, april-oktober 2020), 2: Decaying balance of standards (17:50, september-oktober 2020), 3:Frequency of emphasis (14:55, Facebook live: 29 augustus 2020), 4: Sequenzerzeit (10:04, september/oktober 2019), 5: Flex- a little encore two (11:30, september/oktober 2020)
* 2021: Isolated passages III
** opnamen januari-maart 2021 Midge House is isolatie vanwege coronapandemie
** tracks: 1: Devolved (16:00), 2: Solitude of motion (11:16), 3: Configure (10:43, Facebook live, 16 januari 2021), 4: On air (idem), 5: The final passage (20:23, 15 maart 2021)
* 2021: Phrases and protocols
** opgenomen in mei en juni 2021 in Midge House, Lincolnshire; drie tracks is de sfeer van de Berlijnse School voor Elektronische Muziek met kenmerkend samenspel mellotron en sequencer; stijl van Tangerine Dream-album Rubycon
** tracks: 1: Flowpoint (33:35), 2: Azimuth (7:27), 3: Viaduct (22:27)
* 2022: Cycles and pulses
* 2023: The zone of malleable fears
* 2024: Filaments
* ↑ Chuck van Zeyl, Brendan Pollard, Phrases and protocols. Star's end (12 augustus 2021). Gearchiveerd op 6 december 2021. Geraadpleegd op 6 december 2021 – via Starsend.org.
# Blauwvleugelspitsvogel

De blauwvleugelspitsvogel (Artamus cyanopterus) is een zangvogel uit de familie Artamidae (spitsvogels).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in Australië en telt twee ondersoorten:
* A. c. cyanopterus: van noordoostelijk tot zuidoostelijk Australië plus Tasmanië.
* A. c. perthi: van zuidwestelijk tot zuidelijk-centraal Australië.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Blauwvleugelspitsvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Noordelijke bonte pitohui

De noordelijke bonte pitohui (Pitohui kirhocephalus) is een zangvogel uit de familie Oriolidae (wielewalen en vijgvogels). Deze soort komt alleen voor op Nieuw-Guinea en westelijk daarvan gelegen eilanden. De zuidelijke bonte pitohui (P. uropygialis) wordt sinds 2013 als aparte soort beschouwd.

## Kenmerken

De noordelijke bonte pitohui lijkt qua grootte en postuur op een merel, hij is 23 cm. De kop, vleugels en staart zijn zwart, de rest van het lijf is roodbruin. Deze vogel lijkt sterk op de bergpitohui, maar heeft meer zwart, niet alleen op de kop maar ook op de borst is deze vogel zwart.

## Voorkomen en leefgebied

De vogel komt voor in het westen en noorden van Nieuw-Guinea, het eiland Japen en andere eilanden in de buurt. De leefgebieden liggen meestal op een hoogte tussen de nul en 1500 meter boven de zeespiegel. De vogel komt plaatselijk algemeen voor langs bosranden en in ondergroei. De vogel is luidruchtig, maar laat zich lastig zien.
De soort telt negen ondersoorten:
* P. k. kirhocephalus: de oostelijke Vogelkop.
* P. k. dohertyi: Wandammengebied.
* P. k. rubiensis: van de kop van Geelvinkbaai tot de Tritonbaai en de Etnabaai en het eiland Adi.
* P. k. brunneivertex: de zuidoostelijke kust van Geelvinkbaai.
* P. k. decipiens: Onin-schiereiland.
* P. k. jobiensis: de eilanden Japen en Kurudu (in de Geelvinkbaai).
* P. k. meyeri: Mamberamo-kust.
* P. k. senex: het bovenste Sepikgebied.
* P. k. brunneicaudus: van lager Sepik tot Astrolabe Bay.

## Giftig

Uit onderzoek bleek dat deze pitohui als afweer het batrachotoxine bezit, een gifstof die bekend is van pijlgifkikkers uit Midden- en Zuid-Amerika. Bekend is dat de vogels de gifstof niet zelf aanmaken. Waarschijnlijk krijgen ze het gif binnen via een giftige keversoort (Choresine pulchra) die als voedsel dient. Op deze manier komen ook de pijlgifkikkers aan hun giftige afscheiding. Batrachotoxine zit ook in de huid en veren van de de bergpitohui, de roestpitohui en de blauwkapifrita (Ifrita kowaldi).
* ↑ (en) Noordelijke bonte pitohui op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 (en) Beehler, B.M., T.K. Pratt & D.A.Zimmerman 1986. Birds of New Guinea. Princeton University Press. ISBN 0-691-02394-8.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
* ↑ (en) John P. Dumbacher et al, 2004. Melyrid beetles (Choresine): A putative source for the batrachotoxin alkaloids found in poison-dart frogs and toxic passerine birds. PNAS 101(45):15857-'60. full text
# Baring (familie)

De familie Baring is een Duits-Britse koopmans- en bankiersfamilie van Nederlandse oorsprong. In Duitsland behoort de familie tot het zogenaamde Bildungsbürgertum, in Engeland behoort ze tot de aristocratie.
De vroegst bekende voorvader is Petrus Baring (1483–1532/36), burger van de stad Groningen. Zijn zoon Frans Baring (gelatiniseerd: Franciscus Baringius), in 1522 geboren in Venlo, was van 1564 tot 1582 de eerste superintendent van Saksen-Lauenburg. De huidige Duitse en Britse families stammen van hem af.
In het keurvorstendom Hannover behoorde de familie tot de hogere burgerij, de zogenaamde hüpsche Familien, na de adel en de geestelijkheid de onofficiële derde stand van de heersende klasse.
De Engelse tak stamt af van Franz Baring (1657–1697), professor theologie in Bremen. Zijn zoon Johann Baring trok als gezel van een wolexporteur in 1717 naar Exeter. Hier bouwde hij in de loop der jaren een klein fortuin op als wolkoopman. Zijn zoons Francis en John Baring verhuisden naar Londen en richtten daar in 1672 de John and Francis Barings Company, die bekend werd als Barings Bank. De Barings Bank groeide uit tot een van de grootste commerciële banken in Londen, tot de ineenstorting in 1995.
Zowel in Hannover als in Groot-Brittannië werden verschillende leden in de adelstand verheven. In Hannover was dit door middel van de Koninklijke Orde van de Welfen in de persoonsadel, in Groot-Brittannië werden erfelijke adellijke titels verleend.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Baring (family) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Heerlijkheid Tettnang

De heerlijkheid Tettnang, later ook Montfort-Tettnang, was een tot de Zwabische Kreits behorende heerlijkheid binnen het Heilige Roomse Rijk.
Tettnang was verbonden met het graafschap Bregenz. Ten gevolge van het huwelijk van paltsgraaf Hugo I van Tübingen met Elizabeth van Bregenz kwamen Bregenz, Montfort en Sigmaringen aan hun zoon Hugo, die zich daarna van Montfort noemde.
Na de dood van Hugo II van Montfort in 1260 werd de erfenis omstreeks 1270 verdeeld door zijn zoon:
* Rudolf II kreeg Feldkirch (uitgestorven in 1390)
* Ulrich I kreeg Bregenz en Sigmaringen (uitgestorven in 1338)
* Hugo III kreeg Tettnang (uitgestorven in 1787)
Na het uitsterven van Montfort-Bregenz in 1338, kwam Bregenz aan Montfort-Tettnang, waarna er een nieuwe deling plaatsvond in 1352:
* Willem III kreeg Bregenz (uitgestorven in 1787)
* Hendrik IV kreeg Tettnang (uitgestorven in 1564)
De zoons van Hendrik IV delen opnieuw de erfenis:
* Ulrich V kreeg Tettnang (uitgestorven in 1520)
* Hugo XIII kreeg Rothenfels (uitgestorven in 1564)
Na het uitsterven van Montfort-Tettnang in 1520 vond een hereniging plaats met Rothenfels. Toen ook deze tak in 1564 uitstierf kwam Tettnang aan de tak Bregenz. Deze tak had inmiddels in 1451 en 1523 het graafschap Bregenz aan Oostenrijk verkocht, zodat het gebied door de successie niet groter werd.
Het verval van de familie zette door: op 21 maart 1567 werd het graafschap Rothenfels verkocht aan Königsegg en op 3 september 1593 de heerlijkheid Wasserburg aan Fugger. Ten slotte werd ook de heerlijkheden Tettnang, Argen en Schomburg in 1779 aan Oostenrijk verkocht. Het huis stierf uit met de broer van de laatste graaf, Anton III, in 1787.
Oostenrijk verenigde de nieuwe aanwinsten met de heerlijkheid Wasserburg, die sinds 1755 in haar bezit was tot het nieuwe graafschap Tettnang.
Artikel 8 van de Vrede van Presburg van 26 december 1805 kende de heerlijkheid Tettnang met Argen toe aan het koninkrijk Beieren. Het grensverdrag van 18 mei 1810 tussen de koninkrijken Beieren en Württemberg voegde het grootste deel van het voormalige graafschap bij Württemberg, Wasserburg bleef bij Beieren.
Regenten
| regering | naam | geboren | overleden | familie |
| 1439-1494 | Ulrich V | 1439 | 29-10-1495 | |
| 1494-1520 | Ulrich VII | voor 1484 | 23-4-1520 | zoon |
| 1520-1564 | Hugo XVI | circa 1500 | 21-11-1564 | tak Rothenfels |
| 1564-1573 | Jakob I | circa 1530 | 1573 | tak Bregenz |
| 1573-1619 | Johan VI | circa 1560 | 21-2-1619 | zoon |
| 1619-1623/5 | Johan VII | voor 1598 | 1623/5 | zoon |
| 1623- | Hugo IV | 1-4-1599 | 2-7-1662 | broer |
| 1662-1686 | Johann VIII | 25-11-1627 | 12-9-1686 | zoon |
| 1686-1733 | Anton II | 26-11-1670 | 7-12-1733 | zoon |
| 1733 | Maximiliaan Jozef Ernst | 20-1-1700 | 17-3-1759 | zoon |
| 1759-1780 | Frans Xaver | 3-11-1722 | 24-3-1780 | zoon |
# Quick Change System

QCS staat voor Quick Change System en is een systeem om snel wielen te wisselen.
Hoewel de naam alleen duidt op een systeem om snel wielen te wisselen, gaat er achter de QCS-motorfietsen van de beroemde Nederlandse framebouwer Nico Bakker een complete enkelzijdige wielophanging schuil, zowel voor als achter. Hiermee kon ook de vering gemakkelijker worden afgesteld. Introductie vond plaats tijdens de TT van Assen van 1987 met als doel het systeem beschikbaar te maken voor 750cc-race- en standaardmachines en 250- en 500cc-wegracers.
QCS bestond uit een enkele swingarm met een tussenvorm van naafbesturing en fuseebesturing aan de voorkant en een enkelzijdige wielophanging achter. Het was niet de eerste keer dat dit principe werd toegepast. André de Cortanze had al in 1978 een dergelijk systeem gebouwd voor de ELF-wegracers en in 1985 bouwden Cor van Reeuwijk en Bram Bijl onder de naam RB Projects aanvankelijk ook een racer maar later ook een straatversie met Kawasaki-motor. Bakker besloot echter het hele rijwielgedeelte aan te bieden aan klanten die vervolgens een motor naar keuze konden laten monteren. Het frame was gebouwd door zijspancoureur Cees Smit, die wielophanging door Nico Bakker.
Het voorwiel was gelagerd in de vaste vork, maar de besturing vond op de normale manier vanaf het balhoofd plaats, zonder stangenstelsel aan de zijkant. Het was alleen links opgehangen en daarom moest ook een zeer grote remschijf met zeszuiger-remklauw worden gebruikt om het gemis aan de tweede remschijf rechts te compenseren. De enkele schokdemper van het voorwiel lag horizontaal links naast het motorblok. Dat motorblok had een dragende functie in het frame. Bij het eerste blok van de Honda VFR 750 was dat geen probleem, maar lichtere en minder sterke blokken zoals van Yamaha of Suzuki moesten voor de stevigheid in een subframe worden gemonteerd. De enkelzijdige achterwielophanging werd al door meer merken gebruikt en was ook al eerder door Nico Bakker toegepast.
In 1988 kostte alleen het rijwielgedeelte 27.500 gulden (ex. BTW), een complete motorfiets kostte ca. 34.000 gulden, afhankelijk van het gekozen motorblok. Een van de laatste versies van de Bakker QCS werd in 1994 gebouwd met een Yamaha FZR 1000 Exup-motor. De Bakker QCS woog slechts 195 kg, 14 kg minder dan de Yamaha, maar kostte 50.000 gulden.

## Externe link

* Bakker Framebouw
* ↑ (en) Noakes, Keith (14 oktober 2015). Motorcycle Road & Racing Chassis. Veloce Publishing Ltd. ISBN 9781845848880. Geraadpleegd op 20 mei 2020.
# Piloty's zuur

Piloty's zuur is een vaste witte organische stof met de formule ${\ce {C6H5SO2N(H)OH}}$. Het is een benzeensulfonylderivaat van hydroxylamine. Het is een van de voornaamste bronnen om nitroxyl te genereren. Nitroxyl speelt een rol in een aantal chemische en biochemische processen.
# Quirinus Kuhlmann

Quirinus Kuhlmann (25 februari 1651 – 4 oktober 1689) was een Duitse barokdichter en mysticus, bekend vanwege zijn reizen door heel Europa. Zijn laatste jaren woonde hij in Rusland, waar hij uiteindelijk werd geëxecuteerd omdat hij politiek gevaarlijk werd geacht.

## Afkomst

Geboren in Breslau (Wrocław) in Silezië, zoon van een lutherse koopman, studeerde Quirinus Kuhlmann aan het Maria Magdalena-gymnasium met een beurs, omdat zijn vader al vroeg was overleden.
Als jongen had hij een spraakgebrek en hij werd daarmee geplaagd. Er wordt gesuggereerd dat hij daarom vanaf jonge leeftijd in Breslau in de bibliotheken te vinden was.

## Poëzie en mystiek

Zijn vroege poëzie omvatte onder andere epicedia of grafdichten (1668) en een epithalamium (huwelijksgedicht, 1668).
In 1669 onderging Kuhlmann een profetisch visioen. Hij studeerde rechten in Jena (1670-1), maar besteedde zijn tijd aan het lezen van mystieke teksten en schreef een verzameling van sonnetten Himmlische Liebes-Küsse (1671), waarin de vereenzelviging van de menselijke geest met Jezus Christus verheerlijkt wordt.. Rond dezelfde tijd werd hij door de profeet Johannes Rothe aangezocht als een van diens standaarddragers in het "volk van de standaard".
Hij ontving in 1672 ook erkenning als hofdichter van de Keizer Leopold I (poeta laureates).
In Leiden, waar hij zijn dissertatie zou verdedigen, bekeerde hij zich tot het mysticisme van Jakob Böhme in 1673.

## Martelaarschap

Kuhlmann reisde naar Moskou in 1689 om de Russische tsaar Ivan V over te halen tot zijn alliantie toe te treden. Hij werd daar door Joachim Meinecke, de leider van de Moskouse Lutheranen, beschuldigd van theologische en politiek gevaarlijke dwalingen. Hij werd gearresteerd, gemarteld en uiteindelijk op de brandstapel verbrand als ketter.
# Shalës

Shalës is een plaats en voormalige gemeente in de stad (bashkia) Cërrik in de prefectuur Elbasan in Albanië. Sinds de gemeentelijke herindeling van 2015 doet Shalës dienst als deelgemeente en is het een bestuurseenheid zonder verdere bestuurlijke bevoegdheden. De plaats telde bij de census van 2011 3842 inwoners.
# Funarë

Funarë is een plaats en voormalige gemeente in de stad (bashkia) Elbasan in de gelijknamige prefectuur in Albanië. Sinds de gemeentelijke herindeling van 2015 doet Funarë dienst als deelgemeente en is het een bestuurseenheid zonder verdere bestuurlijke bevoegdheden. De plaats telde bij de census van 2011 2122 inwoners.
# Gjergjan

Gjergjan is een plaats en voormalige gemeente in de stad (bashkia) Elbasan in de gelijknamige prefectuur in Albanië. Sinds de gemeentelijke herindeling van 2015 doet Gjergjan dienst als deelgemeente en is het een bestuurseenheid zonder verdere bestuurlijke bevoegdheden. De plaats telde bij de census van 2011 5126 inwoners.
# RAF Brüggen

RAF Brüggen was een steunpunt van de Britse luchtmacht (Royal Air Force), dat van 1953 tot 2001 operationeel was. Het steunpunt lag vlak bij het dorp Elmpt in de gemeente Niederkrüchten, 43 kilometer ten westen van Düsseldorf, vlak bij de Nederlandse stad Roermond aan de grens.
Na de hereniging van Duitsland werd het besluit genomen de RAF-sterkte in Duitsland drastisch te beperken; de toenmalige bezetting van RAF Germany, die uit acht operationele Panavia Tornado-squadrons bestond, werd teruggebracht naar vier. De op de basis gelegerde 9e, 14e, 17e en 31e Squadrons namen niet alleen deel aan de Golfoorlog, maar vlogen ook gevechtsmissies boven Kosovo en voormalig Joegoslavië en stegen daarvoor rechtstreeks vanaf RAF Brüggen op.
Langs de Duits-Nederlandse grens ten oosten van de provincie Limburg waren vroeger vier operationele RAF-steunpunten gevestigd,
* RAF Laarbruch
* RAF Brüggen
* RAF Wildenrath
* RAF Geilenkirchen
Deze vliegvelden werden na de Tweede Wereldoorlog eerst door de Britse bezettingsmacht en later door de RAF gebruikt. In de loop van de tijd werden er drie gesloten; Geilenkirchen werd later NAVO-steunpunt voor de legering van de 18 AWACS-vliegtuigen van de NATO Early Warning Force (NAEWF).
RAF Brüggen was sinds het begin van de jaren 80 de uitvalsbasis voor de volgende eenheden:
* 9e Squadron(vervanger van 20sqn)
* 14e Squadron
* 20e Squadron (later naar RAF Laarbruch toen het squadron overschakelde van de Jaguar naar de Tornado)
* 17e Squadron
* 31e Squadron
Vanaf 1957 kreeg RAF Brüggen aanvalscapaciteit door de van hier opererende Canberra’s. Tussen 1969 en 1975 werd de aanvalsrol gevlogen met de Phantom FGR.2 en vanaf 1975 werd deze rol overgenomen door Sepecat Jaguars. Deze toestellen werden vanaf 1984 vervangen door Panavia Tornado GR1's. Met elk vier Tornado GR1-squadrons vormden RAF Brüggen en het 50 kilometer noordelijker gelegen RAF Laarbruch de grootste Tornadostrijdmacht van de NAVO.
Britse militaire autoriteiten hebben pas in 2007 bekendgemaakt dat op 2 mei 1984 een ongeluk met een WE.177atoombom op de basis heeft plaatsgevonden. Tijdens een oefening viel de atoombom door het toepassen van verkeerde handelingen van een transportwagen. Onderzoek heeft uitgewezen dat het wapen geen schade heeft opgelopen en dat er dan ook geen sprake was van radioactieve besmetting. De bij het ongeval betrokken militairen werden streng bestraft.

## Sluiting in 2001

In 1996 werd vanwege Britse defensiebezuinigingen besloten alle RAF-eenheden uit Duitsland terug te trekken. Het 17e Squadron werd opgeheven en vanaf april 1999 werden de vliegbasisactiviteiten geleidelijk afgebouwd. In januari 2001 werd het 14e Squadron naar Engeland overgeplaatst en in juni 2001 markeerde een ceremonie op de basis het einde van alle RAF-activiteiten in Duitsland.
Na sluiting werd de basis door de RAF in 2002 overgedragen aan de Britse landmacht en hernoemd tot Elmpt Station/Javelin Barracks. Dit legersteunpunt werd echter ook gesloten, in 2015.
# Chenistonia earthwatchorum

Chenistonia earthwatchorum is een spinnensoort uit de familie Anamidae.
Chenistonia earthwatchorum werd in 1984 beschreven door Raven.
# Nina Žižić

Nina Žižić (Montenegrijns: Нина Жижић; Nikšić, 20 april 1985) is een Montenegrijns zangeres.

## Biografie

Žižić studeerde Engels en Literatuur aan de Universiteit van Montenegro. In 2004 startte ze haar muzikale carrière in de meidengroep Negre. Met het nummer K'o nijedna druga eindigde de groep in datzelfde jaar op de derde plaats in Evropesma, de nationale preselectie voor het Eurovisiesongfestival van het toenmalige Servië en Montenegro. In 2006 verliet Žižić om haar solocarrière uit te bouwen. In 2006 waagde ze opnieuw haar kans om deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival. Ze nam deel aan Montevizija, de Montenegrijnse voorronde, waarvan de top twaalf doorging naar de nationale finale van Servië en Montenegro. Met het nummer Potraži me kon ze echter niet overtuigen, en strandde ze op de zeventiende plek.
In 2007 scoorde ze een eerste echte hit in Montenegro met het nummer Strogo povjerljivo. In 2013 werd ze door RTCG intern aangeduid om Montenegro te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival 2013, dat gehouden werd in het Zweedse Malmö. In Zweden stond ze aan de zijde van de hiphopband Who See met het nummer Igranka. Het lied raakte niet verder dan de halve finale.
Eind 2024 nam Žižić deel aan de Montenegrijnse preselectie voor het Eurovisiesongfestival 2025, ditmaal solo met het nummer Dobrodošli. Aanvankelijk was ze als tweede geëindigd. Kort na afloop van de nationale finale bleek evenwel dat het winnende lied reeds een jaar voordien op een concert was gespeeld. Dit is in strijd met de regel van het Eurovisiesongfestival die zegt dat een deelnemend lied niet voor 1 september het jaar voorafgaand aan het festival mag zijn uitgebracht. Hierdoor werd de winnaar gediskwalificeerd en kreeg Žižić de kans om voor de tweede keer deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival.

## Externe link

* Officiële website
2007: Stevan Faddy · 2008: Stefan Filipović · 2009: Andrea Demirović · 2012: Rambo Amadeus · 2013: Who See feat. Nina Žižić · 2014: Sergej Ćetković · 2015: Knez · 2016: Highway · 2017: Slavko Kalezić · 2018: Vanja Radovanović · 2019: D Mol · 2022: Vladana · 2025: Nina Žižić