OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# François Laruelle

François Laruelle (Chavelot, 22 augustus 1937 – Parijs, 28 oktober 2024) was een Franse filosoof. Hij was professor aan de Université de Paris X (Nanterre) en was vooral bekend om zijn werk over de non-filosofie (non-philosophie).

## Werk

Laruelle deelt zijn eigen werk op in drie onderscheiden periodes: filosofie I (1971-1981), filosofie II (1981-1995), en filosofie III (1995 tot op heden). Een eerste periode omvat eigenzinnige studies over Derrida, Heidegger en Nietzsche waarin Laruelle het denken van deze denkers tracht te subverteren door hun concepten van nabij te onderzoeken. In deze werken is al te zien hoe Laruelle zich steeds de vraag stelt: wat maakt het denken en creëren van deze concepten mogelijk? In de periode van filosofie II tracht Laruelle zijn eigen ideeën systematisch uit te werken. In deze periode ontwikkelt Laruelle explicieter de idee dat ieder filosofisch denken gestructureerd is rond een aan a priori beslissing die op zichzelf voorafgaat aan de filosofie en zodoende niet-filosofisch of non-filosofisch is. Volgens Laruelle is het werk dat hij begint vanaf 1995 pas ten volle non-filosofie.
Laruelle overleed op 28 oktober 2024 op 87-jarige leeftijd. Hij overleed in Parijs.

## Publicaties

* Phénomène et différence. Éssai sur l'ontologie de Ravaisson, Klinskieck, Paris, 1971.
* Machines textuelles. Déconstruction et libido, Seuil, Paris, 1976.
* Nietzsche contra Heidegger. Thèses pour une politique nietzschéenne, Payot, Paris, 1977.
* Philosophie et non-philosophie, Mardaga, Liège/Brussel, 1989.
* En tant qu'un. La non-philosophie éxpliquée au philosophes, Aubier, Paris, 1991.
* Théorie des Étrangers. Science des hommes, démocratie, non-psychoanalyse, Kimé, Paris, 1995.
* Principes de la non-philosophie, PUF, Paris, 1996.
* Dictionnaire de la non-philosophie, François Laruelle et Collaborateurs, Kimé, Paris, 1998.
* Éthique de l'Étranger. Du crime contre l'humanité, Kimé, Paris, 2000.
* Introduction au non-marxisme, PUF, Paris, 2000.
# Alice Phoebe Lou

Alice Phoebe Lou (Kaapstad, 19 juli 1993) is een in Berlin-Neukölln wonende Zuid-Afrikaanse singer-songwriter.
Lou groeide op in Kommetjie, een kustplaats ten zuidwesten van Kaapstad. Ze leerde zichzelf gitaarspelen. Na eerdere bezoeken aan Europa, vestigde ze zich in 2013 in Berlijn, waar ze als straatmuzikant begon op te treden. Ze bracht vervolgens meerdere platen uit en begon spoedig te toeren.

## Discografie

* Momentum (EP, 2014)
* Live at Grüner Salon (2014)
* Orbit (2016; Motor Music)
* Sola (EP, 2017)
* Paper Castles (2019)
* A Place of My Own (Mahogany Sessions) (digitale EP, 2019)
* Live at Funkhaus (2020)
* Glow (2021)
* Child's Play (2021)
* Shelter (2023)
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Alice Phoebe Lou op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Alice Phoebe Lou–Orbit. Muziekwereld (14 juni 2016).
* Gemeinsame Normdatei: 111294852X
* MusicBrainz: 9c14317c-87b9-4f7c-a5a5-80add17a1709
* Virtual International Authority File: 78147370724841442284
* WorldCat (via VIAF): 78147370724841442284
# Treindienst in open toegang

Een trein(dienst) in open toegang of open-accesstrein is een treindienst waar de vervoerder het volledige commerciële risico draagt, treinpaden koopt op infrastructuur die niet van hem is en voor deze dienst geen concessie heeft van de overheid.

## Personenvervoer in open toegang in Europa
### België

* Eurostar
* European Sleeper

### Nederland

* European Sleeper
* Arriva (nachttreinen naar Schiphol en Groningen - Zwolle)

### Andere Europese landen
#### Oostenrijk

* RegioJet
* Westbahn

#### Tsjechië

* LEO-Express
* RegioJet

#### Frankrijk

* Eurostar
* Trenitalia Frankrijk
* Renfe

##### In voorbereiding

* Le Train
* Kevin Speed

#### Duitsland

* Eurostar
* FlixTrain
* Harz-Berlin-Express
* ÖBB Nightjet
* Westbahn
* European Sleeper

#### Hongarije

* RegioJet

#### Italië

* NTV (Italo)

#### Polen

* LEO-Express

#### Slovenië

* Adria Transport

#### Slowakije

* RegioJet (alle diensten behalve haar concessie op de spoorlijn Bratislava–Komárno)

#### Spanje

* Ouigo
* Iryo

#### Verenigd Koninkrijk

* Eurostar
* Grand Central
* Heathrow Express
* Hull Trains
* Lumo

#### Zweden

* MTRX
* Snälltåget (Transdev) (Malmö-Stockholm-Åre)
* TÅGAB
* SJ AB
# Belgische wetgevende verkiezingen 1902

Op zondag 25 mei 1902 werden wetgevende verkiezingen gehouden in België.
85 van de 166 zetels in de Kamer van volksvertegenwoordigers waren te verkiezen, namelijk deze in de provincies Antwerpen, Brabant, Luxemburg, Namen en West-Vlaanderen. Naast deze gewone gedeeltelijke verkiezingen vonden ook buitengewone verkiezingen plaats voor telkens één zetel (zes in totaal) in Gent-Eeklo, Aalst, Zinnik, Charleroi, Luik en Verviers ten gevolge van een toename van het aantal volksvertegenwoordigers na de volkstelling. Het totaal aantal volksvertegenwoordigers steeg van 152 (in 1900) naar 166.
Ongeveer een maand voor deze verkiezingen vond een algemene staking plaats, met het oog op de hervorming van het kiesrecht, meer bepaald de afschaffing van het meervoudig stemrecht. Het doel werd echter niet bereikt; de katholieken, die tegen hervorming waren, wisten zelfs hun meerderheid in de Kamer te versterken.
# Turckheim

Turckheim (Duits: Türkheim im Elsass) is een gemeente in het Franse departement Haut-Rhin (regio Grand Est). De gemeente telt 3594 inwoners (1999) en maakt deel uit van het arrondissement Colmar-Ribeauvillé.

## Geografie

De oppervlakte van Turckheim bedraagt 16,4 km², de bevolkingsdichtheid is 219,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Turckheim met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Verkeer en vervoer

In de gemeente liggen de spoorwegstations Ingersheim en Turckheim.
# Sint-Mattheuskerk (Vleteren)

De Sint-Mattheuskerk (Frans: Église Saint-Mathieu) is de parochiekerk van de gemeente Vleteren in het de Franse Noorderdepartement.

## Geschiedenis

De kerk is van oorsprong 14e-eeuws, want we weten dat de heer van Vleteren, Jan van Houtte, hier in 1398 werd bijgezet. De kerk had aanvankelijk twee beuken, en een derde werd later bijgebouwd. In 1727 werden de twee oudste beuken afgebroken en vervangen door twee nieuwe, die elk even hoog waren als de derde, zodat een hallenkerk ontstond. De kerk had geen toren, maar de klokken hingen in een klokhuys (een losstaande klokkenstoel in de vorm van een gesloten houten torentje). In 1799 werd de kerk publiekelijk verkocht. De vraagprijs was echter extreem hoog. De slopers werden opgetrommeld. Dit leidde tot een volksopstand. Uiteindelijk kon de kerk tegen een veel lagere prijs door de parochianen worden teruggekocht. In 1903 kwam een toren gereed en werd het klokhuys gesloopt.
In 1906 was er opnieuw een opstand, toen de kerkelijke goederen werden geïnventariseerd in het kader van de wet Scheiding van kerk en staat.
De kerk werd tijdens de Eerste Wereldoorlog beschadigd en verloor ook een deel van zijn schatten, waaronder de 16e-eeuwse glas-in-loodramen en een altaarstuk in régencestijl.

## Gebouw

Het betreft een laatgotische hallenkerk met voorgebouwde toren.

## Interieur

De kerk bezit enkele opmerkelijke kunstschatten:
* Een sacramentstoren van einde 16e eeuw, in verguld houtsnijwerk en geïnspireerd door de sacramentstoren van Zoutleeuw. Deze is 8 meter hoog en heeft vijf verdiepingen.
* Twee grafstenen uit de 16e eeuw, met gisanten van heren en vrouwen van Vleteren, zijnde Antoon van Houtte en Barbara van Belle, respectievelijk Jean de Wignacourt en Barbara de Sars.
* Een communiebank in barokstijl, van 1759.
* (fr) Geschiedenis van de kerk
# Gustav de Vries

Gustav de Vries (Amsterdam, 22 januari 1866 - Haarlem, 16 december 1934) was een Nederlandse wiskundige, die vooral herinnerd wordt vanwege zijn werk aan de Korteweg-de Vries vergelijking, samen met Diederik Johannes Korteweg.
Hij studeerde aan de Universiteit van Amsterdam bij Van der Waals en Diederik Korteweg. Zijn proefschrift uit 1894, Bijdrage tot de kennis der lange golven, bevatte de niet-lineaire differentiaalvergelijking die het mogelijk maakte een bepaald type golven in nauwe kanalen te beschrijven en die nu zijn naam draagt. De Vries bleef geen wetenschapper, maar nam in 1894 een baan aan als leraar op de "HBS en Handelsschool" in Haarlem, waar hij tot zijn pensionering in 1931 bleef.

## Externe link

* Speurtocht naar persoonlijkheden, artikel (pdf) over de levens van Korteweg en De Vries.
# Nationale geschiedschrijving

Nationale geschiedschrijving is historiografie binnen een natiestaat of staat.
De nadruk op de eigen beschaving bestaat al lang binnen de geschiedschrijving. Het hoogtepunt was echter de negentiende eeuw. In deze periode kwam historiografie op als academische richting en werd het meer en meer een vak. Het was deze periode dat er in Europa veel nieuwe staten ontstonden die op zoek waren naar anciënniteit, een rechtvaardiging van het bestaan gebaseerd op oude claims. Vroege historici zijn dan ook sterk beïnvloed door deze behoefte en deze benadering werd dan ook veel gebruikt bij de beschrijving van geschiedenissen buiten de landsgrenzen. Het had een introspectieve, eurocentristische nationale en universele geschiedschrijving tot gevolg.
Deze teleologische benadering resulteerde vaak in een nationalistische geschiedschrijving waarbij de oorsprong gezocht werd in een ver mythisch verleden en de ontwikkelingen daarna herschreven werden met de huidige staat als onontkoombaar eindpunt. De overgang van nationale naar nationalistische geschiedschrijving is echter geen scherpe grens en ook de eerste vorm is in veel gevallen gebaseerd op etnocentrisme. Waar echter nationale geschiedschrijving vaak zoekt naar verbindende elementen, legt de nationalistische vorm vaak de nadruk op verschillen en wordt de invloed van onder meer vrouwen en minderheden geminimaliseerd.
Vanaf de jaren zestig van de twintigste eeuw groeide het besef van de beperkingen van de etnocentrische geschiedschrijving. Om patronen te kunnen herkennen, moesten samenlevingen niet afzonderlijk bestudeerd worden, maar vooral de onderlinge wisselwerking. Afzonderlijk daarvan groeide de interesse naar het effect op de geschiedenis door veranderingen van geologie, klimaat en energiestromen en ecologische processen als verspreiding van ziektes, planten en dieren. Dit gaf een nieuwe impuls aan de ontwikkeling van de historiografische richting wereldgeschiedenis. Dit vakgebied wordt echter nog steeds relatief weinig uitgeoefend en tot op heden is er veel meer aandacht voor nationale, regionale en lokale geschiedschrijving.
Vooral vanaf de jaren tachtig ontstond een moderne vorm van nationale geschiedschrijving waarin het romantisch nationalisme grotendeels verdwenen is. Niet langer is de vorming van de huidige staat onvermijdelijk, maar is duidelijk dat de natievorming contingent is en ook anders had kunnen lopen.

## Literatuur

* Prevenier, W.; Howell, M.; Boone, M. (2004): Uit goede bron: introductie tot de historische kritiek, Garant,
# Gwilym Lewis

Gwilym Peter Lewis (1952) is een Britse botanicus die is gespecialiseerd in de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae).
In 1994 behaalde hij een Ph.D. aan de University of St Andrews met het proefschrift Systematic studies in neotropical Caesalpinia L. (Leguminosae: Caesalpinioideae): --including a revision of the Poincianella-Erythrostemon group.
Sinds 1975 is hij werkzaam bij de Royal Botanic Gardens, Kew, waar hij anno 2009 de functie vervult van hoofd en conservator van de afdeling vlinderbloemenfamilie (Leguminosae) op het herbarium. Hij richt zich in zijn wetenschappelijk onderzoek speciaal op de systematiek, biogeografie, biodiversiteit, fytochemie, fylogenie, voortplantingsbiologie en morfologie van neotropische Leguminosae, vooral Caesalpinioideae (met name Caesalpinia) en Mimosoideae.
Lewis heeft meerdere keren Brazilië bezocht voor floristisch onderzoek, in droge gebieden en het tropisch regenwoud. Tevens heeft hij onderzoek gedaan in de Ecuadoraanse Andes. Hij heeft bijgedragen aan meerdere boeken over leden van de vlinderbloemenfamilie en heeft gepubliceerd in botanische tijdschriften als Brittonia, Curtis's Botanical Magazine en Kew Bulletin. Het boek Legumes of the World, waarvan hij de eerste auteur is, is onderscheiden met de 2006 Annual Literature Award van de Council on Botanical and Horticultural Libraries.
In 1996 ontving Lewis van de New York Botanical Garden de Rupert Barneby Award voor gastonderzoekers voor zijn onderzoek aan de vlinderbloemenfamilie in Ecuador. Hij is lid van de American Society of Plant Taxonomists, de Botanical Society of America en de Organization for Flora Neotropica .

## Selectie van publicaties

* Legumes of Bahia; G.P. Lewis; Kew Publishing (1987); ISBN 0947643052
* Postcards from Kew, Gwilym Lewis, London HMSO. (1989), ISBN 0112500374
* Caesalpinia: A Revision of the Poincianella-Erythrostemon Group, G.P. Lewis, Royal Botanic Gardens, Kew (1998), ISBN 1900347326
* Legumes of the World, Gwilym Lewis, Brian Schrire, Barbara MacKinder, Mike Lock, Royal Botanic Gardens, Kew (2005), ISBN 1900347806
* Preliminary List of the Leguminosae in Northeastern Brazil; Edgley A. Cesar, Fabricio S. Juchum & Gwilym P. Lewis; Kew Publishing (2006); ISBN 1842461427
* Neotropical Savannas and Seasonally Dry Forests, R. Toby Pennington, Gwilym Lewis & James A. Ratter, CRC Press (2006), ISBN 0849329876
* Metacommunity process rather than continental tectonic history better explains geographically structured phylogenies in legumes; Matt Lavin, Brian P. Schrire, Gwilym Lewis, R. Toby Pennington, Alfonso Delgado-Salinas, Mats Thulin, Colin E. Hughes, Angela Beyra Matos & Martin F. Wojciechowski; in: Philosophical Transactions of The Royal Society of London Series B (2004)
# Opvolger (politiek)

Een opvolger of plaatsvervanger is een kandidaat op een lijst voor de Belgische federale en deelstaatverkiezingen die niet rechtstreeks verkozen kan worden.

## Wettelijk kader

De Belgische en ook Vlaamse kieswet schrijft voor dat de partijen naast een lijst met kandidaten ook een lijst met kandidaat-opvolgers moet indienen. De lijst heeft maximaal één kandidaat meer dan de helft van het aantal op de lijst met de effectieve kandidaten. Verder moet de lijst ook voldoen aan de verdeling van de kandidaten tussen de beide geslachten.
Als een verkozen kandidaat verzaakt aan hun mandaat of om een of andere reden stopt met de uitoefening van hun mandaat, worden ze opgevolgd door een kandidaat van de lijst van de opvolgers. Ook als de verkozene minister wordt in een regering worden ze tijdens de uitoefening van deze functie vervangen door een opvolger. Tijdens de verkiezingen kan men ofwel een lijststem uitbrengen op de volledige lijst, ofwel een naamstem op een of meerdere effectieve kandidaten of kandidaat-opvolgers. Na de verkiezingen wordt aan de hand van de plaats op de lijst en het aantal behaalde voorkeurstemmen een volgorde bepaald tussen de verschillende opvolgers, waarbij diegene die bovenaan de opvolgerslijst staat de grootste kans maakt om eerste opvolger te worden vermits ze kunnen profiteren van de lijststemmen.

## Geschiedenis

Het systeem van opvolgerslijsten werd ingevoerd bij wet van 29 december 1899 die de evenredige vertegenwoordiging invoerde. De bedoeling was om te vermijden dat bij het overlijden of ontslag van een verkozene tussentijdse verkiezingen dienden gehouden te worden, zoals tot dan wel gebeurde.
Tot 1994 kon men één naamstem uitbrengen voor een effectieve kandidaat en een voor een kandidaat-opvolger.

## Belang

De eerste plaats op een opvolgerslijst van een lijst waar een kandidaat-minister staat of iemand die dicht bij het einde van politieke carrière staat geeft meer kans om een mandaat op te nemen dan een zogezegd niet-verkiesbare plaats op de effectieve lijst. Met een niet-verkiesbare plaats wordt een plaats op de lijst bedoeld waar men nauwelijks kans maakt op verkozen te worden tenzij men heel veel stemmen haalt.

## Kritiek

Bij gemeenteraadsverkiezingen zijn er geen aparte lijsten voor opvolgers. Daar worden de opvolgers en hun rang aangeduid uit de niet verkozen kandidaten op de lijst. Sommige politici willen dit systeem ook invoeren bij de regionale en federale verkiezingen, omdat nu kandidaten die net niet verkozen werden uit de boot vallen ten voordele van opvolgers die nauwelijks stemmen hebben gehaald.
# Opvolger

Een opvolger, in het algemeen, is iemand die de functie of het ambt van een ander overneemt. Meer specifiek is het de persoon die (doorgaans bij verkiezingen) aangeduid is om iemand anders te vervangen wanneer deze laatste zijn functie niet meer uitoefent. In het geval van een monarchie spreekt men van een troonopvolger.

## België

Het systeem van evenredige vertegenwoordiging werd ingevoerd bij wet van 29 december 1899 en voor het eerst toegepast bij de wetgevende verkiezingen van 27 mei 1900. Als deel van hervorming werden kieslijsten ingedeeld in effectieve kandidaten en opvolgers. Wanneer het effectief verkozen lid overlijdt of ontslag neemt of om welke reden dan ook geen parlementslid meer is, wordt de eerstvolgende opvolger van dezelfde lijst lid. Voordien werd in zulk geval een buitengewone verkiezing gehouden om een nieuw lid te verkiezen.
Hetzelfde systeem is ook van toepassing op de regionale en Europese verkiezingen. Bij de invoering van de regionale verkiezingen in 1993-1995 werden ook het ministerambt en de functie van volksvertegenwoordiger onverenigbaar gemaakt. Voordien konden volksvertegenwoordigers minister worden en bleven ze zetelen in het parlement. Sindsdien kan dit niet meer en wordt de minister in het parlement vervangen door een opvolger.
Bij provincieraads- en gemeenteraadsverkiezingen zijn er geen gescheiden kieslijsten en wordt een lid vervangen door de eerstvolgende rechthebbende op dezelfde lijst. Sommige politici willen dit systeem ook invoeren bij de regionale en federale verkiezingen, omdat nu kandidaten die net niet verkozen werden uit de boot vallen ten voordele van opvolgers die nauwelijks stemmen hebben gehaald.
# Suzy van Hall

Helena Suzanna (Suzy) van Hall (Den Haag, 28 april 1907 – Saint-Cybranet, 9 juli 1978) was een Nederlandse danseres die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief was in het verzet. Ze was een zus van de beeldhouwer Frits van Hall en een nicht van de burgemeester van Amsterdam Gijs van Hall en diens broer Walraven van Hall.

## Levensloop

In 1931 trouwde zij met de schrijver Cees Kelk, een jeugdvriend van haar broer Frits. Ze woonden op de Amsterdamse Prinsengracht 838, enkele huizen verwijderd van uitgeverij De Spieghel van Tine van Klooster en Koos Schregardus, met wie ze bevriend waren. In 1934 of 1935 verhuisden ze naar het Zuid-Franse Cagnes-sur-Mer, waar haar broer al woonde met zijn gezin. Na verloop van tijd ontstond tussen het echtpaar een verwijdering, onder meer doordat Suzy haar carrière als danseres niet wilde opgeven. Zij had een dansstudio in Parijs, trad op in de Folies Bergère en kreeg steeds meer aanvragen om op te treden; ze ging op tournee in Engeland, Zwitserland en Tunesië. Toen Cees een relatie kreeg met een au pair, leidde dit in 1938 tot een scheiding.
In de oorlog was Suzy van Hall de gezellin van Gerrit van der Veen, die boven de uitgeverij was ondergedoken. Nadat hij bij de overval op het huis van bewaring aan de Weteringschans gewond raakte, werd hij door Suzy en enkele andere vrouwen verpleegd. Op 12 mei 1944 viel de Sicherheitspolizei het pand binnen en werd Suzy tegelijk met Gerrit van der Veen en Tine van Klooster gearresteerd. Van der Veen werd in juni gefusilleerd, Suzy van Hall en Tine van Klooster werden via Kamp Vught op transport gesteld naar Ravensbrück. Tine van Klooster stierf daar op 30 januari 1945 door ziekte en uitputting.
Suzy werd na een maand tewerkgesteld in het Agfacommando, een buitenkamp van Dachau. Ze hoopte in Dachau haar broer Frits terug te zien, die daar gevangen zat. Hij was echter op dezelfde dag naar Auschwitz gebracht en werd op 18 januari 1945, na de ontruiming van Auschwitz, tijdens de dodenmars langs de weg gefusilleerd in Gleiwitz in Polen. Op 27 april vertrokken de gevangenen van het Agfacommando op een dodenmars naar het zuiden. Zij werden op 30 april in Wolfratshausen door de Amerikanen bevrijd.
Na de oorlog werd zij door Koos Schregardus in haar huis opgevangen en bij het werk voor de uitgeverij betrokken. Samen namen zij het initiatief boeken uit te geven over Gerrit van der Veen en Frits van Hall. Beiden waren zij betrokken bij de oprichting van de Stichting Kunstenaarsverzet 1942-1945. Rond 1950 verhuisden ze naar een boerderij in de Dordogne. Koos stierf daar op 29 mei 1976 in Saint-Cybranet, Suzy twee jaar later.
* Jaarboek van de maatschappij der Nederlandse Letterkunde, 1983: Cornelis Jan Kelk
* ↑ Monument voor Leidse vrouwen uit het verzet. Visit Leiden. Geraadpleegd op 11 maart 2020.
* ↑ Jaarboek voor de Nederlandse boekgeschiedenis jaargang 12, 2005
* ↑ Inge de Wilde: ‘’Uitgeverij De Spieghel, over de uitgeefsters Tine van Klooster en Koos Schregardus’’
# Paul Staes

Paul Staes (Berchem, 3 december 1945 – Schoten, 13 november 2024) was een Belgisch politicus bij achtereenvolgend Agalev, CVP, NCD, VLD en Open Vld.

## Levensloop

Staes werkte als journalist voor Het Nieuwsblad en ageerde met de milieu-actiegroep Red de Voorkempen (met succes) tegen de aanleg van een duwvaartkanaal van de Antwerpse haven naar het Albertkanaal. Van 1984 tot 1994 was hij Europees Parlementslid voor de groene partij Agalev.
In 1994 haalde CVP-voorzitter Johan Van Hecke hem, samen met Europees secretaris Leo Cox, over als "groene verruimer" en in 1995 werd hij voor de christendemocratische partij rechtstreeks gekozen senator in de Senaat, wat hij bleef tot in 1999. Ook was hij van 1995 tot 1999 afgevaardigde naar de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie. Op 9 juni 1999 werd hij benoemd tot ridder in de Leopoldsorde.
In 2002 schoof Staes samen met Van Hecke en diens Nieuwe Christen-Democraten door naar de liberale VLD.
In 2009 ontving hij, als voorzitter van de milieuraad van Schoten de erfgoedprijs van de gemeente voor zijn bijdrage aan de oprichting van het landschapsproject 'Regionaal Landschap De Voorkempen'.
* ↑ Groene dwarsligger’ en Agalev-pionier Paul Staes overleden; Gazet van Antwerpen; 14 november 2024
* ↑ Archieffiche Europees Parlement (gearchiveerd)
* ↑ Actuele fiche
* ↑ Fiche Paul Staes - CVP; Belgische Senaat
* ↑ Paul Staes krijgt Schotense erfgoedprijs; De Standaard; 22 september 2009
# H-E-B Park

Het H-E-B Park is een multifunctioneel stadion in Edinburg, een stad in Texas, Verenigde Staten.
In het stadion is plaats voor 9.400 toeschouwers. Het stadion werd gebouwd tussen juli 2015 en juni 2016. Er zijn twee tribunes tegenover elkaar. De opening vond plaats in maart 2017 met een wedstrijd tussen Rio Grande Valley FC Toros en CF Monterrey.
Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Rio Grande Valley FC Toros maakt gebruik van dit stadion. Het stadion werd in 2020 ook gebruikt voor het Olympisch kwalificatietoernooi voetbal 2020 voor vrouwen

## Externe link

* Website van het stadion
* ↑ (en) H-E-B Park. Soccerway (2 februari 2020).
* ↑ (en) RGV Stadium. Stadiumdb.com (2 februari 2020). Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* ↑ (en) USL soccer stadium to be completed by March. valleycentral.com (2 februari 2020). Gearchiveerd op 22 december 2015. Geraadpleegd op 2 februari 2020.
* ↑ (en) RGV FC Toros on C.F. Monterrey at H-E-B Park's inauguraion game. RGV FC Torros (2 februari 2020). Gearchiveerd op 20 oktober 2020. Geraadpleegd op 2 februari 2020.
* ↑ (en) United States Set to Host 2020 Concacaf Women’s Olympic Qualifying Tournament. CONCACAF (2 februari 2020). Gearchiveerd op 25 januari 2022.