OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ady Fidelin

Casimir Joseph Adrienne (Ady) Fidelin (Pointe-à-Pitre (Guadeloupe), 4 maart 1915 – Lagrave (Tarn), 5 februari 2004) was een Frans fotomodel en danseres.

## Levensloop

Ady Fidelin werd geboren in Guadeloupe in een welgestelde creoolse familie als een van de zes kinderen van Maxime Louis en Mathilde Fidelin. Haar vader werkte voor de Banque des Antilles françaises. Haar moeder stierf in de zware orkaan die Pointe-à-Pitre in september 1928 geselde en haar vader stief twee jaar later. Na de dood van haar ouders verhuisde Fidelin in het begin van de jaren 1930 naar Frankrijk en trok er in bij een oudere zus. Ze kwam aan de kost als danseres.
Ze maakte in 1934 in Parijs kennis met de Amerikaanse fotograaf Man Ray en werd een van zijn favoriete modellen. Man Ray maakte honderden foto's van haar, waarin ze vaak topless werd geportretteerd. Ze werd na enige tijd ook zijn geliefde, ook al was ze 25 jaar jonger. Fidelin poseerde ook regelmatig voor de vrienden van Man Ray, zoals Roland Penrose, Lee Miller, Eileen Agar en Wols (Alfred Otto Wolfgang Schulze). In 1937 werd ze het eerste zwarte model dat verscheen in een groot Amerikaans modeblad (Harper's Bazaar, 15 september 1937).
Toen de Joodse Man Ray in 1940 naar de Verenigde Staten uitweek, bleef Fidelin in Parijs en waakte over zijn studio, zijn werk en zijn verzameling van surrealistische en dadaïstische kunst. De twee correspondeerden met elkaar tijdens de oorlog. Maar in 1947, toen Man Ray terugkeerde naar Frankrijk, hadden beiden een nieuwe partner gevonden. Fidelin was samen met zakenman André Art, met wie ze in 1958 trouwde. Ze nam afstand van de Parijse kunstscene en verhuisde naar Albi. Daar werkte ze in een rusthuis. Fidelin kreeg te maken met financiële en gezondheidsproblemen waarvoor ze verschillende operaties onderging. Ze stierf op 88-jarige leeftijd in een verzorgingstehuis.

## Picasso

Curator Wendy A. Grossman herkende in Pablo Picasso's schilderij Femme assise sur fond jaune et rose, II (Portrait de femme) (1937) een portret van Ady Fidelin.
* (en) Rachel Felder, Overlooked No More: Ady Fidelin, Black Model ‘Hidden in Plain Sight’ (The New York Times, 29 april 2022) Geraadpleegd op 2 januari 2024.
* ↑ (fr) Cécile Baquey, Gisèle Pineau redonne vie à Ady Fidelin, la muse de Man Ray. Le portail des Outre-mer. France Info (2 januari 2021). Geraadpleegd op 6 januari 2024.
* ↑ (en) Wendy A. Grossman, Unmasking Adrienne Fidelin: Picasso, Man Ray, and the (In)Visibility of Racial Difference. Modernism/modernity (24 april 2020). Geraadpleegd op 2 januari 2024.
# Moltsjanovocultuur

De Moltsjanovocultuur (Russisch: Молчановская культура, Moltsjanovskaja koeltoera) was een archeologische cultuur van het einde van de bronstijd en het begin van de ijzertijd in de regio Tomsk - Narym - Ob. Ze behoorde tot de groep van het kruiskeramiek.

## Geschiedenis van het onderzoek

De cultuur is vernoemd naar het Moltsjanovo-heuvelfort op de Ostjatskaja-berg nabij het dorp Moltsjanovo in het district Moltsjanovo van de oblast Tomsk. Ze werd begin jaren 1960 door Michail Kosarev geïdentificeerd als een aparte cultuur. Moltsjanovo-sites werden voornamelijk geïdentificeerd als onderdeel van meerlaagse heuvelforten en nederzettingen.

## Materiële cultuur

Aardewerk wordt vertegenwoordigd door handgevormd vaatwerk, welk op basis van vorm en decoratie in twee groepen wordt verdeeld. De eerste groep omvat opvallend geprofileerde potten met een gebogen nek en een bol lichaam, dat overgaat in een kleine platte bodem. Het zijoppervlak is versierd met uitgesneden geometrische patronen - driehoeken, ruiten, meanders, gebogen "eendjes", gemaakt met uitgesneden, fijn getande stempels. Dit type aardewerk gaat terug tot de voorafgaande Jelovka- en Laat-Irmen-culturen. De tweede groep omvat minder opvallende potten met een platte bodem, versierd met banden met afdrukken van gladde, licht golvende of kamstempels in de vorm van driehoeken, ruiten en schuine kruisen. Dit aardewerk had geen lokale voorgangers, en er wordt aangenomen dat het vanuit de West-Siberische taiga naar het noorden was gebracht.
Gereedschappen en wapens (schrabbers, pijlpunten) waren voornamelijk van steen. Messen, bijlen en sieraden waren van brons.

## Economie

De basis van de economie was de jacht en de visserij. Rundveehouderij werd voornamelijk in de zuidelijke regio's beoefend.

## Relaties met andere culturen

De Moltsjanovocultuur ontwikkelde zich op basis van het late stadium van de Jelovkacultuur. In de laatste fase van haar ontwikkeling nam de Moltsjanovo-bevolking deel aan de vorming van de Koelajkacultuur.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Молчановская культура op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Van Eeghen

Van Eeghen is de naam van een familie waarvan een genealogie is opgenomen in het genealogisch naslagwerk Nederland's Patriciaat.
De familie stamt oorspronkelijk uit de West-Vlaamse plaats Kortemark. In de 17e eeuw vestigden de doopsgezinde leden zich in Aardenburg, Staats-Vlaanderen, vanwaar Jacob van Eeghen in 1656 via Middelburg en Haarlem naar Amsterdam vertrok. Hij richtte daar in 1662 het koopmanshuis, en later bankiershuis, Van Eeghen & Co op.
Van 1795 tot 1818 was het Kasteel Beek en Hoff in bezit van verscheidene familieleden.
Anno 2007 waren de telgen van de familie voornamelijk woonachtig in Amsterdam en omstreken.
De genealogie van het geslacht is opgenomen in het Nederland's Patriciaat, achtereenvolgens in de tweede jaargang (1911), in de tiende jaargang (1919) en in de vijfenveertigste jaargang (1959).

## Enkele bekende leden

* Christiaan Pieter van Eeghen (1816-1889), handelsman en filantroop
* Jacob van Eeghen (1818-1834), dichter
* Jan Herman van Eeghen (1849-1918), bankier en kunstverzamelaar, mede bekend geworden door zijn huwelijk met Anna Maria du Mée (1862-1949)
* Sam van Eeghen (1853-1934), bankier en politicus
* Christiaan Pieter van Eeghen (1880-1968), president van De Nederlandsche Bank
* Louise van Eeghen (1884-1979) feministe en vredesactiviste
* Henri Louis van Eeghen (1887-1976), koopman en bankier
* Isabella Henriette van Eeghen (1913-1996), archivaris en historica
* Esmée van Eeghen (1918-1944), verzetsstrijdster
* Ernst van Eeghen (1920-2007), zakenman en diplomaat
* Marguerite Cornélie van Eeghen (1928-2016), breed maatschappelijk actief en echtgenote van jhr. mr. Feyo Onno Joost Sickinghe (1926-2006)
* Lucas van Eeghen (1953), jurist en kunstenaar
* Erica van Eeghen (1955), zakenvrouw en beeldhouwer
* Hester van Eeghen (1958-2021), modeontwerpster
* ↑ DG Aardenburg: Gevelsteen eindelijk thuis.
* ↑ Thans heet dit bedrijf Bank Oyens & van Eeghen.
* ↑ Kastelen in Utrecht: Beek en Hoff.
* ↑ Meertens Instituut: Nederlandse Familienamenbank; Van Eeghen.
* ↑ John Töpfer, 'Overleden M.C. Sickinghe née van Eeghen', op: adelinnederland.nl, 6 februari 2016.
* ↑ Tassenontwerper Hester van Eeghen overleden, Het Parool, 9 april 2021.
Literatuur
* Nederland's Patriciaat 45 (1959), p. 149-170.
# CPC

CPC kan verwijzen naar:
* CPC (motorfiets), een Frans historisch motorfietsmerk
* Certified pension consultant, privaatrechtelijk beschermde titel voor pensioenspecialisten
* CPC, Certified Public Controller, Nederlandse post-initiële masteropleiding tot geregistreerd controller van de Universiteit van Amsterdam en de Erasmus Universiteit Rotterdam
* CPC, de Engelse afkorting van het Kaspisch Pijpleidingenconsortium
* Centrum voor Pastorale Counseling, een hulpverlenende organisatie
* City-Pier-City Loop, een jaarlijkse hardloopwedstrijd
* Center for Plant Conservation
* CPC, Populaire Club Penguin Blog
* Amstrad CPC, een 8-bit homecomputer
* Reeks spelcomputers van Zemmix, onder andere:
** Zemmix CPC-50
* Communistische Partij van China
* Cost Per Click
* Corn Products Company, een Amerikaans levensmiddelenbedrijf
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van CPC en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Martin Lo-A-Njoe

Martin Lo-A-Njoe (Paramaribo, 23 augustus 1969) is een Nederlandse componist.

## Opleiding

Martin Lo-A-Njoe studeerde in Amsterdam aan het Sweelinck Conservatorium met les in compositie van Daan Manneke en theorie en instrumentatie van Theo Verbey en Geert van Keulen. In dezelfde periode studeerde hij etnomusicologie aan de Universiteit van Amsterdam.

## De activiteiten

In 1996, nog tijdens zijn studie werd zijn ‘Four Mallets’ uitgevoerd tijdens een concert in de Beurs van Berlage. Dit concert was samengesteld door de Nederlandse componist Theo Loevendie, die destijds verbonden was aan het Conservatorium van Amsterdam. Het Amstel Quartet voerde zijn muziek uit in een kamermuziekserie in het Stedelijk Museum Amsterdam. Na zijn studie werkte Lo-A-Njoe een aantal jaren als pianist voor verschillende professionele balletscholen en het dansensemble van Krisztina de Chatel. In 2004 werkte hij samen met schrijver Trudy van der Wees aan een theaterproductie, waarvoor hij de muziek schreef en een zeer succesvolle tournee door Nederland maakte. Bovendien werkte hij een aantal jaren bij het Nederlands Muziek Instituut aan het ordenen en categoriseren van de uitgebreide muziekarchieven.

## Uitvoeringen

* In 2013 voerde 'To Be Sung' arrangementen van Lo-A-Njoe uit op muziek van de Armeniër Grikor Mirzaian Suni.
* Hij schreef een aantal werken voor de Huygens Fokker Foundation, het Nederlandse centrum voor microtonale muziek, die op verschillende festivals werden uitgevoerd in het Muziekgebouw aan ’t IJ waaronder tijdens de Gaudeamus Music Week 2010 en het World Minimal Music Festival van 2015. In deze editie was Terry Riley een speciale gast.
* In 2020 voerden Yannick Hiwat (viool) en Roderigo Robles de Medina (piano) in Museum van Loon in Amsterdam een concert vroeg werk van Lo-A-Njoe uit onder het thema 'Surinaams Klassiek'.
* Het Bijlmer Parktheater 'Surinaams Romantiek': oktober 2023, samen met musici van het Koninklijk Concertgebouworkest werd er muziek gespeeld van Surinaamse componisten en Nederlandse componisten met een Surinaamse achtergrond.
* https://www.martinloanjoe.nl/
* https://webshop.donemus.nl/action/front/composer/Lo-A-Njoe%2C+Martin
* ↑ Dr. Quinn, Medicine Woman, the musical.
* ↑ To Be Sung Traditional songs arr. for To be Sung.
* ↑ Concert: Surinaams Klassiek.
* ↑ Surinaamse Romantiek Bijlmer Klassiek.
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4514 3639
* Library of Congress Control Number: n2002074995
* Virtual International Authority File: 1832615
* WorldCat (via VIAF): 1832615
# Grant Imahara

Grant Imahara (Los Angeles, 23 oktober 1970 – aldaar, 13 juli 2020) was een Amerikaans elektrotechnicus en medewerker van het televisieprogramma MythBusters van Discovery Channel.
Grant's vader werd tijdens de Tweede Wereldoorlog geboren in een interneringkamp voor Japanse Amerikanen. Grant ging naar de University of Southern California, waar hij een bachelorsdiploma in elektrotechniek haalde. Vervolgens werd hij special effects-technicus bij Lucasfilm, waar hij werk verrichtte voor Star Wars, Terminator, Jurassic Park en The Matrix. Bij Star Wars was hij een van de bestuurders van de robot R2-D2.
Halverwege het tweede seizoen sloot hij zich aan bij Mythbusters. Hij bleef tot en met het twaalfde seizoen. Nadat hij stopte bij de Mythbusters werkte hij mee aan een soortgelijk tv-programma, de White Rabbit Project.
Tevens was hij de bedenker van het elektrisch systeem in het bewegende robotkonijn van een reclamespot voor batterijen van fabrikant Energizer.
Verder was Imahara succesvol in BattleBots waarin zijn robot Deadblow drie jaar mee deed maar nooit kampioen werd. Imahara publiceerde het boek Kickin' Bot over de bouw van een gevechtsrobot.
Op 13 juli 2020 is Imahara overleden aan de gevolgen van een aneurysma in de hersenen.

## Wetenswaardigheden

* Imahara was de enige van de Mythbusters met een ingenieursdiploma
* Hij wilde op tv laten zien dat wetenschap niet saai is
* Grant had een fobie voor vissen die zijn voeten aanraakten

## Externe link

* (en) Korte biografie op website van Discovery Channel
* Grant Imahara (1970-2020): Mythbuster , robotbouwer, special effects-expert. NRC, 7 augustus 2020
* ↑ (en) Grant Imahara, Host of 'MythBusters' and 'White Rabbit Project,' Dies at 49. The Hollywood Reporter. Gearchiveerd op 14 juli 2020. Geraadpleegd op 14 juli 2020.
* ↑ Bella, Timothy, ‘MythBusters’ host Grant Imahara, an influential popular science personality, dies at 49 (July 14, 2020). Gearchiveerd op 7 juni 2023. Geraadpleegd op July 14, 2020.
* Gemeinsame Normdatei: 1213756308
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3258 4400
* Library of Congress Control Number: n2003015164
* Virtual International Authority File: 11678262
* WorldCat (via VIAF): 11678262
# Formosadriehoek

De Formosadriehoek of Drakendriehoek, ook wel Devils Sea, is een gebied met gelijkaardige geografische eigenschappen als de Bermudadriehoek.
Het gebied ligt in de Filipijnse Zee, te meten van Taiwan (vroeger Formosa geheten) naar Wake Island en de Gilberteilanden die deel uitmaken van Kiribati.
Over de Formosadriehoek gaan soortgelijke geruchten als over de Bermudadriehoek, met name over magnetische afwijkingen, ze zijn echter minder talrijk.
De driehoek staat niet specifiek aangegeven op kaarten voor de zeevaart.
# Linz AG Froschberg

Linz AG Froschberg is een Oostenrijkse tafeltennisclub die in 1970 als mannenteam werd opgericht. Het was niettemin haar hoogste vrouwenteam dat in het seizoen 1986/1987 naar het hoogste niveau promoveerde, van 1997 tot en met 2007 tien keer op rij landskampioen werd en in 2008/009 de European Champions League won.

## Champions league 2008/09

Froschberg won in het seizoen 2008/09 voor het eerst in haar bestaan de European Champions League. Het speelde in de finale een dubbele ontmoeting tegen het Duitse FSV Kroppach, dat in het seizoen daarvoor al verliezend finalist was in de Europa Cup I tegen Li-Ning/MF Services Heerlen. De Oostenrijksen waren daardoor de underdog tegen Kroppach en dat werd er niet beter op nadat het de eerste wedstrijd thuis met 2-3 verloor. Froschberg won de return niettemin met 1-3 en daarmee alsnog het toernooi. Zhu Hong verloor de eerste partij van de tweede ontmoeting nog met 3-2 van Wang Yue Gu, maar daarna eiste Liu Jia een hoofdrol voor zichzelf op. Eerst versloeg ze Wu Jiaduo met 3-1 en nadat Li Qiangbing de Oostenrijksen tegen Krisztina Tóth op voorsprong had gezet, maakte Liu Jia met nogmaals 3-1 het karwei tegen Wang Yue Gu af.

## Selectiespelers

Onder meer de volgende spelers speelden minimaal één wedstrijd voor het vertegenwoordigende team van Linz AG Froschberg:
| Renata Budayova Adrianne Burg Cui Chen Mei Petra Dermastija Michaela Encea Amela Fazlić Edith Glanzer | Veronika Heine Martina Kagseder Liu Jia Petra Palmi Martina Petzner Li Qiangbing Sofia Polcanova | Martina Rabl Anita Renner Birgit Strasser Iveta Vacenovská Barbara Wiltsche Zhu Hong |
# Vasilis Tsitsanis

Vasilis Tsitsanis (Grieks: Βασίλης Τσιτσάνης) (Trikala, 18 januari 1915 - Londen, 18 januari 1984) was een toonaangevend Grieks componist en bouzouki-speler die algemeen wordt beschouwd als een van de grondleggers van de moderne Griekse muziek, de rebetika en laïko. Tsitsanis schreef meer dan 500 nummers en wordt nog steeds herinnerd als een buitengewone componist en bouzouki-speler.
Van jongs af aan was Tsitsanis geïnteresseerd in muziek en leerde hij viool, mandola en mandoline spelen, de pijlers van zoveel van zijn liedjes. In 1936 vertrok hij naar Athene om rechten te studeren. In 1937 had hij ook bouzouki geleerd en maakte hij zijn eerste muziekopnames.
In 1938 verhuisde hij naar Thessaloniki waar hij zijn militaire dienst vervulde. Hij bleef daar ongeveer tien jaar tijdens de Duitse bezetting van Griekenland. Daar werd hij beroemd, opende ook een ouzeri (café waar o.a. ouzo wordt geschonken) trouwde en schreef veel van zijn beste liedjes die na het einde van de oorlog later werden opgenomen. Toen de platenmaatschappijen door de Duitse bezettingsmacht in 1941 werden gesloten had hij al ongeveer 100 van zijn eigen nummers opgenomen en was hij op opnames van vele andere componisten te horen.
In 1946 keerde Tsitsanis terug naar Athene en begon hij veel van zijn eigen composities op te nemen die veel van de zangers die met hem werkten beroemd maakten, zoals Sotiria Belou, Marika Ninou, Ioanna Georgakopoulou en Prodromos Tsaousakis. Tsitsanis ontwikkelde de 'verwestersing' van de rebetika en maakte deze breder bekend bij grote delen van de bevolking. Hiermee legde hij ook de basis voor de latere laïko.
Vassilis Tsitsanis was een goede vriend van Andreas Papandreou, premier van Griekenland.
Tsitsanis stierf in het Royal Brompton Hospital in Londen na een longoperatie op zijn negenenzestigste verjaardag. Er werd gerouwd in heel Griekenland, waar tot op de dag van vandaag zijn muziek nog steeds wordt gewaardeerd.
* Bibliothèque nationale de France: cb139738235 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 131354809
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8113 8415
* Library of Congress Control Number: n82042508
* MusicBrainz: 64bf8e96-63e3-4557-8a84-c0df7ad8d18d
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0174731
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007439812805171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 143776207
* SNAC: w6154prh
* Système universitaire de documentation: 079232426
* Virtual International Authority File: 52818383
* WorldCat (via VIAF): 52818383
# Neudeflat

De Neudeflat is een flatgebouw aan de Vinkenburgstraat (Neude) in de Nederlandse stad Utrecht. De toren is ontworpen door architect H.A. Maaskant, gebouwd door Wildschut's bouwbedrijf N.V., en werd opgeleverd in 1961.
Het gebouw is een voorbeeld van de nieuwe zakelijkheid die Utrecht ook Hoog Catharijne en de demping van een deel van de singels opgeleverd heeft. Met een hoogte van 62 meter en zestien verdiepingen was het destijds de hoogste kantoortoren van Nederland. De toren werd in de beginjaren onder meer Drakenburgh genoemd, een verwijzing naar het naastgelegen middeleeuwse stadskasteel Drakenburg. Omdat dit verwarring schiep werd het gebouw in 1963 herdoopt tot Neudeflat.
Het torengebouw is niet onderheid omdat naastgelegen bouwwerken zoals het voormalig Hoofdpostkantoor daarmee dreigden in te storten. Met behulp van grondverdichting en een grote betonnen funderingsplaat werd de basis gelegd voor de toren. Door middel van glijbekisting verrees de toren met zijn kern uit gewapend beton vervolgens in circa twee weken tijd op hoogte. De gevels bestaan deels uit natuursteen met een vliesgevel van metaal en glas. Aan de buitenzijde van de toren bevinden zich betonnen poten.
In de loop der decennia bleef een zekere weerstand tegen de toren bestaan en werd meermaals gepleit voor sloop. In 2017 werd het gebouw aangewezen als gemeentelijk monument.

## Neudeflat na 2010

De Neudeflat had een kantoorfunctie waarin de gemeente Utrecht centrale diensten gehuisvest heeft. In 2014 toen het nieuwe Stadskantoor werd opgeleverd kwam de flat leeg te staan. In de ruimte op de begane grond is een openbare fietsenstalling gevestigd. In het verkiezingsprogramma 2010 pleitte de Utrechtse afdeling van het CDA al voor sloop, terwijl de Utrechtse afdeling van de Jonge Socialisten wil dat er studenten in de leegstaande flat gaan wonen. Ook een hotel in de bovenste etages, cultuur- en horecavoorzieningen en appartementen werden als mogelijkheden genoemd. In september 2015 werd bekend dat de flat vanaf de tweede verdieping wordt omgebouwd tot appartementen. De verbouwde flat werd in 2017 opgeleverd.
* ↑ "KANTOORFLAT IN UTRECHT", De Volkskrant, 24 april 1957. Geraadpleegd op 11 november 2024.
* ↑ "Op de Korte Golf", De Volkskrant, 14 juni 1963. Geraadpleegd op 6 juli 2024. – via Delpher.
* ↑ Bij nader inzien de Neudeflat in Utrecht, www.archined.nl, februari 2010
* ↑ Utrechtse Neudeflat gemeentelijk monument
* ↑ CDA-programma, 2010
* ↑ Maak Neudeflat studentenflat, DUB (Digitaal Universiteitsblad) van de Universiteit Utrecht, augustus 2013
* ↑ Neudeflat Utrecht wordt hotel?, www.hospitality-management, augustus 2013
* ↑ Neudeflat in Utrecht verkocht, nu.nl, september 2015
# Freakshow (show)

Een freakshow (rariteitenshow) is een voorstelling of tentoonstelling van mensen en dieren met abnormale fysieke kenmerken. Voornamelijk gaat het om mensen met een vermeende of echte fysieke handicap, interseksuele kenmerken of lichamelijke kunsten waarvan verwacht wordt dat ze het publiek zullen imponeren of choqueren.

## Geschiedenis

Freakshows werden populair in Europa en de VS in de 18de eeuw en kwamen tot bloei in de 19de en eerste helft van de 20ste eeuw. Ze vonden destijds vaak plaats op circussen en kermissen. Voor de ogen van een nieuwsgierig publiek toonden zich allerlei bijzondere personen. Meestal ging het om mensen met een talent dat slechts weinigen hen konden nadoen (degenslikkers, vuurspuwers) of een zeldzame handicap of ziekte. Behalve mensen werden er ook dieren met lichamelijke afwijkingen getoond (koeien met twee hoofden, varkens met één oog en geiten met vier hoorns) of wezens die op sterk water waren gezet. Alhoewel de organisatoren van de shows het tegendeel beweerden waren niet alle personen en zaken die ze vertoonden echt. Sommige zaken waren een pure hoax, zoals het zogenaamde "fossiele skelet van een zeemeermin" dat jarenlang op succesvolle wijze werd tentoongesteld.
Tijdens de jaren 1960 en 1970 werd er steeds meer kritiek geleverd op shows als een vorm van entertainment. Veel aandoeningen die eeuwenlang mysterieus waren bevonden konden nu wetenschappelijk verklaard worden als genetische mutaties of zeldzame ziektes. De "freakartiesten" werden niet langer griezelig of afstotelijk bevonden, maar kregen nu sympathie en werden als volwaardige personen beschouwd.

## Mensen die tijdens een rariteitenshow werden tentoongesteld

* Mensen die aan gigantisme of acromegalie lijden, de zogenaamde "reuzen"
* Mensen die aan achondroplasie lijden, de zogenaamde "dwergen"
* Mensen met misvormde of ontbrekende ledematen
* Mensen met zeldzame ziektes die hun lichaam drastisch vervormden
* Mensen met microcefalie, de zogenaamde "pinheads"
* Mensen met hypertrichose, de zogenaamde "wolfmensen"
* Buitengewoon sterke mannen die aan gewichthefferij of worstelen deden
* Vrouwen met baardgroei
* Graatmagere mensen
* Mensen met enorm overgewicht
* Interseksuelen
* Siamese tweelingen
* Mensen die aan zelfmutilatie of zelfpijniging doen, zonder hierbij pijn te voelen (bijvoorbeeld door een spijker in hun neus te slaan, een kanonskogel met hun buik opvangen,...)
* Mensen met veel tatoeages
* Degenslikkers
* Vuurspuwers
* Uitbaters van een vlooiencircus

## Heden

Het entertainmentgehalte van de traditionele "freakshow" wordt tegenwoordig voortgezet in diverse programma's zoals de Britse tv-show "Extraordinary People" of "Bodyshock". Om beschuldigingen van sensatiezucht in te dijken worden de personen die worden vertoond vaak voorgesteld als "heldhaftig" en spendeert men veel aandacht aan hun persoonlijke leven. Men kijkt hierbij naar hun familie en kennissen en hoe ze met hun handicaps omgaan. Desondanks krijgen deze tv-programma's nog steeds heel wat kritiek te verwerken.