OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Shawn Drover

Shawn Drover (5 mei 1966) is een Canadese drummer. Hij is het meest bekend geworden om zijn drumwerk voor de Amerikaanse metalband Megadeth, waarvan hij tussen 2004 en 2014 lid was.
Op 25 november 2014 verklaarde Shawn Drover dat hij Megadeth had verlaten. Enkele uren later volgde collega-gitarist Chris Broderick. Samen richtten deze twee ex-leden van Megadeth de band Act of Defiance op, met een nieuwe zanger en bassist.

## Repertoire

Eidolon
* Zero Hour (1996)
* Seven Spirits (1997)
* Nightmare World (2000)
* Hallowed Apparation (2001)
* Coma Nation (2002)
* Apostles of Defiance (2003)
* The Parallel Otherworld (2006)
Megadeth
* That One Night: Live in Buenos Aires (2007)
* United Abominations (2007)
* Endgame (2009)
* Rust in Peace Live (2010)
* Thirteen (2011)
* Super Collider (2013)
* Countdown to Extinction: Live (2013)
Act of Defiance
* Birth and the Burial (2015)
* Old Scars, New Wounds (2017)
* Gemeinsame Normdatei: 135195314
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 7296 440X
* Library of Congress Control Number: n2019002652
* MusicBrainz: 21315957-0049-4fc2-a204-bd300cecb8d7
* Virtual International Authority File: 80023539
* WorldCat (via VIAF): 80023539
# Fred de Vries

Fred M. de Vries (Rotterdam, 1959) is een Nederlands journalist en schrijver, die sinds 2003 woont en werkt in Zuid-Afrika. Als journalist werkte hij voor onder andere de Volkskrant, Elsevier en De Groene Amsterdammer. Als schrijver brak hij in 2006 door met het boek Club Risiko.

## Carrière

De Vries groeide op in Rotterdam. In 1991 studeerde hij aan de Rijksuniversiteit Utrecht af in de Sociale Geografie van de Ontwikkelingslanden. Terug in Rotterdam volgde hij daarna aan de Erasmus Universiteit nog de Postacademische Dagbladopleiding (PDOJ).
Na zijn studie woonde hij eerst enige jaren in Kenia, Oeganda en Eritrea. In 2003 vestigde hij zich in Zuid-Afrika. Van 1996 tot 2001 werkte hij voor de Volkskrant als buitenlandredacteur en Rotterdam-correspondent. Sindsdien werkt hij regelmatig voor de tijdschriften Elsevier en De Groene Amsterdammer.

## Publicaties (selectie)

* Respect! Rappen in Fort Europa, met Toine Heijmans, 1998.
* Club Risiko: De jaren tachtig toen en nu, 2006.
* Afrikaners: Een volk op drift, 2012.
* Gehavende stad: Muziek en literatuur in Rotterdam van 1960 tot nu, met Erik Brus. Amsterdam: Lebowski', 2012.
* Pistorius: Elk land zijn held, Nijgh & Van Ditmar, 2014.
* Rigtingbedonnerd, Zuid-Afrika: Tafelberg. De vertaling van Afrikaners.
* Wiegelied voor de witte man, 2019.

## Externe link

* De Favorieten: Fred de Vries, nporadio1.nl, 31 oktober 2019
* ↑ Schrijver Fred de Vries was geen funpunk: Journalist/schrijver van het boek Club Risiko in Ziel & Zaligheid, op 3voor12.vpro.nl, 23 mei 2006. Gearchiveerd op 17 juni 2020.
* ↑ Pot Menno, "Club Risiko: De vrije geest van de postpunk", de Volkskrant, 16 juni 2006.
* ↑ Wim Bossema, "Afrikaners - een volk op drift", de Volkskrant, 22 september 2012.
* ↑ Wim Brands, Gehavende stad, op vpro.nl, 14 november 2012. Gearchiveerd op 5 juni 2023.
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: vrie097
* Gemeinsame Normdatei: 136365159
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6918 885X
* Library of Congress Control Number: no2001050453
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 174379188
* Système universitaire de documentation: 166022012
* Virtual International Authority File: 311168946
* WorldCat (via VIAF): 311168946
# Edward Penfield

Edward Penfield (Brooklyn, New York, 2 juni 1866 – aldaar, 1925) was een toonaangevende Amerikaanse illustrator in het tijdperk dat wij kennen als de Gouden Eeuw van de Amerikaanse Illustratie en hij wordt beschouwd als de vader van de Amerikaanse poster. Zijn werk is opgenomen in bijna alle boeken over de Amerikaanse illustratie of de geschiedenis van de poster. Hij is ook een belangrijke figuur in de evolutie van de grafische vormgeving.
Hij was een zoon van Ellen Lock Moore en Josiah B. Penfield. Hij studeerde eerst in New York's Art Student's League en gaf daar later les. Hij werkte onder George de Forest Brush, die bekendstond om zijn romantische scènes van het leven van de Amerikaanse indianen. Hij werkte eerst voor Harper's Weekly waarvoor hij iedere maand een omslag ontwierp en werd later artdirector. Tevens maakte hij illustraties voor Collier's, Life, Ladies' Home Journal, The Saturday Evening Post, Scribner's en Metropolitan Magazine.
Hij ontwierp advertenties voor Arrow, Kodak, en Pierce Arrow Automobiles. Penfield ontwikkelde zijn eigen unieke stijl van vereenvoudigde figuren met duidelijke lijnen die vrij zijn van details. Penfield ontwierp ook affiches voor onder anderen The Boston Sunday Herald, Orient Cycles en Cornell. Hij schreef en publiceerde een boek met de titel Holland Sketches, gepubliceerd door Scribner in 1907.
Zoals kunstenaars, als Alphonse Mucha , Théophile-Alexandre Steinlen en Toulouse-Lautrec de poster in Europa populair maakten, volbracht Penfield dezelfde prestatie in de Verenigde Staten. Voor zijn affiches, gebruikte Penfield eenvoudige vormen en een beperkt palet van kleuren.

## Literatuur

* Walt Reed, America's Great Illustrators, Abbeville Press, 1979, p. 114
* Edward Penfield, Holland Sketches, Charles Scribner's Sons, 1907
* Bibliothèque nationale de France: cb14921826t (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1024996417
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6656 3229
* KulturNav: 91f2fe91-4675-43f5-9900-7a7ef7094a23
* Library of Congress Control Number: n94029042
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007500813905171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 317333534
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 62521
* SNAC: w6pz626g
* Union List of Artist Names: 500017237
* Virtual International Authority File: 5198736
* WorldCat (via VIAF): 5198736
# Neysa McMein

Neysa McMein (werkelijke naam Marjorie Moran) (Quincy (Illinois), 24 januari 1888 – New York, 12 mei 1949) was een Amerikaanse kunstenares.

## Biografie

Zij studeerde bij het Art Institute of Chicago en in 1913 ging zij naar New York. Na een korte periode als actrice wendde ze zich tot commerciële kunst. Op advies van een numeroloog nam zij de naam Neysa aan. McMein studeerde een paar maanden aan de Art Students League of New York, en in 1914 verkocht zij haar eerste tekening aan de Boston Star. Het volgende jaar verkocht ze een omslag aan The Saturday Evening Post. Haar pasteltekeningen van gezonde Amerikaanse meisjes bleken zeer populair en dat bracht haar veel opdrachten. Tijdens de Eerste Wereldoorlog tekende ze posters voor de Verenigde Staten en de Franse regering en bracht zes maanden in Frankrijk door als docent en entertainer.
Van 1923 tot 1937 heeft McMein alle omslagen voor McCall's Magazine gemaakt. Ze heeft ook gewerkt voor McClure's, Liberty, Woman's Home Companion, Collier's, Photoplay en andere tijdschriften. Ze maakte ook reclametekeningen voor Palmolive Soap en Lucky Strike sigaretten.
Ze werd een vast lid van de Algonquin Round Table set, samen met Alexander Woollcott, Alice Duer Miller, Harpo Marx en Jascha Heifetz . Franklin Pierce Adams, Robert Benchley, Edna Ferber, Irving Berlin, George Gershwin en Bernard Baruch waren vrienden.
In 1921 was McMein een van de eersten die zich aansloot bij de Lucy Stone League, een organisatie die streed voor vrouwen om hun geboortenaam te behouden na het huwelijk op de manier van Lucy Stone. Samen met de kunstenaars Howard Chandler Christy en Harrison Fisher vormde McMein de Motion Picture Classic magazine's Fame and Fortune wedstrijdjury van 1921/1922, de ontdekkers van Clara Bow.
In 1923 trouwde ze met John C. Baragwanath, een mijningenieur en auteur. Het was een open huwelijk, en hoewel het fatsoen in het algemeen werd gerespecteerd, waren er uitzonderingen.
Haar niet-commerciële ambities lagen op het gebied van portretstudies, eerst in pastel en later in olieverf. Met de daling van de populariteit van haar stijl van de commerciële kunst in de latere jaren 1930 ging zij steeds meer over op portretten. Onder haar uitgevoerde opdrachten waren deze bekende figuren: Warren G. Harding, Herbert Hoover, Edna St. Vincent Millay, Anne Morrow Lindbergh, Dorothy Parker, Janet Flanner Katharine Cornell, Helen Hayes, Dorothy Thompson, Anatole France, Charlie Chaplin, Charles Evans Hughes en graaf Ferdinand von Zeppelin.

## Externe link

* https://web.archive.org/web/20110927152612/http://www.magazineart.org/main.php/v/womens/mccalls/
# Uno mundo (Buffalo Springfield)

Uno mundo, ook uitgebracht als Un-mundo, is een lied van Buffalo Springfield dat werd geschreven door Stephen Stills; hij zong het ook in deze band. Het verscheen in 1968 op een single met Merry-go-round op de B-kant. De single sloeg niet aan.
Het nummer verscheen in 1968 ook op het laatste album van de band, Last time around. Later kwam het ook nog terug op verzamelwerken, zoals Buffalo Springfield (1973) en Box set (2001). Ook stond het op de boxset van Stills in 2013 met de titel Carry on.
In z'n jonge jaren ging Stills naar de highschool in Costa Rica. De invloed van de Latijns-Amerikaanse muziek was later nog verschillende malen te horen in motieven van nummers die hij schreef. Een ervan is dit nummer, een protestlied tegen de wereldpolitiek in een tijd dat de term derde wereld nog amper algemeen bekend was. Hij is vooral gekant tegen het opportunisme, de bureaucratie en misleiding in de politiek. Dit thema kwam in die tijd vaker terug bij liedjes van Stills.
# Olive Thomas

Olive Thomas, geboren als Oliveretta Elaine Duffy (Charleroi (Pennsylvania), 20 oktober 1894 - Neuilly-sur-Seine, 10 september 1920) was een Amerikaans actrice.

## Jeugdjaren

Thomas werd in Pittsburgh geboren als dochter van een familie uit de middenklasse. Haar vader stierf toen Thomas nog jong was, waardoor Thomas moest stoppen met school om haar moeder te helpen met het verzorgen van haar kleine broers en zussen. Ze trouwde op 16-jarige leeftijd met Bernard Thomas, op 1 april 1911. Ze scheidden in juli 1915. Toen ze niet meer in staat was om bij haar moeder te wonen, verhuisde ze naar haar tante in New York.
In 1914 deed ze mee en won ze de wedstrijd van The Most Beautiful Girl in New York City. Ze stond vervolgens model voor Harrison Fisher en stond uiteindelijk op de cover van de Saturday Evening Post. Hierna werd ze lid van de Ziegfeld Follies en trad ze op in het theater. Ze werd al gauw het middelpunt van de aandacht, vanwege haar uiterlijk. Ze poseerde ook naakt voor artiest Alberto Vargas. Ze werd een ster en kreeg daarom een contract bij Triangle Pictures. In 1916 was ze in haar eerste film te zien.

## Roem en persoonlijke problemen

Door haar carrière als actrice, ontmoette Thomas Jack Pickford (1896-1933), de broer van superster Mary Pickford. De twee werden al gauw verliefd en trouwden in oktober 1916. Ondanks dat Pickford Thomas beschouwde als de liefde van zijn leven, had het huwelijk veel conflicten. Thomas vluchtte al gauw naar de alcohol en raakte hierdoor betrokken in drie auto-ongelukken.
Desondanks werd Thomas een grote ster in de media. Tijdschriften stonden vol met artikels over de actrice. Florenz Ziegfeld hing een schilderij van Thomas (waar ze naakt op stond) op in zijn huis. Zijn vrouw Billie Burke vond dit minder leuk.

## Dood

Thomas ging in 1920 op vakantie met haar man. Ze verbleven in Hotel Ritz in Parijs. Toen ze 's nachts van een feest terugkwam, pakte ze iets om te drinken. Ze dacht dat het water was, maar het bleek een kwikbichloride-oplossing te zijn, die was voorgeschreven voor de chronische syfilis van haar man. Ze stierf in een Frans ziekenhuis.

## Filmografie

* 1916:Beatrice Fairfax Episode 10: Playball
* 1916:Beatrice Fairfax
* 1917:A Girl Like That
* 1917:Madcap Madge
* 1917:An Even Break
* 1917:Broadway Arizona
* 1917:Indiscreet Corinne
* 1917:Tom Sawyer
* 1918:Betty Takes a Hand
* 1918:Limousine Life
* 1918:Heiress for a Day
* 1919:Toton the Apache
* 1919:The Follies Girl
* 1919:Upstairs and Down
* 1919:Love's Prisoner
* 1919:Prudence on Broadway
* 1919:The Spite Bride
* 1919:The Glorious Lady
* 1919:Out Yonder
* 1920:Footlights and Shadows
* 1920:Youthful Folly
* 1920:The Flapper
* 1920:Darling Mine
* 1920:Everybody's Sweetheart
* Bibliothèque nationale de France: cb16251154t (data)
* Gemeinsame Normdatei: 133058891
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 7205 7682
* Library of Congress Control Number: n89129743
* Virtual International Authority File: 161076575
* WorldCat (via VIAF): 161076575
# Thaspium

Thaspium is een geslacht uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae). De soorten komen voor van Zuidoost-Canada tot in de centrale en oostelijke delen van de Verenigde Staten.

## Soorten

* Thaspium barbinode (Michx.) Nutt.
* Thaspium chapmanii (J.M.Coult. & Rose) Small
* Thaspium pinnatifidum (Buckley) A.Gray
* Thaspium trifoliatum (L.) A.Gray
* ↑ (en) Thaspium Nutt. Royal Botanic Gardens, Kew
... · Aciphylla · Actinotus · Aegopodium · Aethusa · Ammi (Akkerscherm) · Anethum · Angelica (Engelwortel) · Anisotome · Anthriscus (Kervel) · Apium (Moerasscherm) · Artedia · Astrantia (Sterrenscherm) · Athamanta · Azorella · Berula · Bifora · Bunium · Bupleurum (Goudscherm) · Carum (Karwij) · Caucalis · Chaerophyllum (Ribzaad) · Cicuta · Conium · Conopodium · Coriandrum · Crithmum · Cuminum · Daucus · Eryngium (Kruisdistel) · Falcaria · Ferula · Foeniculum · Heracleum (Berenklauw) · Levisticum · Myrrhis · Oenanthe (Torkruid) · Orlaya · Pastinaca (Pastinaak) · Petroselinum (Peterselie) · Peucedanum (Varkenskervel) · Pimpinella (Bevernel) · Pycnocycla · Sanicula · Scandix · Selinum · Silaum · Sium · Smyrnium (Zwarte kervel) · Steganotaenia · Thapsia · Thaspium · Thecocarpus · Tiedemannia · Torilis (Doornzaad) · Xanthosia · ...
# Vlag van Kessel (Limburg)

De vlag van Kessel is op 1 oktober 1979 vastgesteld als de gemeentelijke vlag van de voormalige Limburgse gemeente Kessel. Sinds 1 januari 2010 is de vlag niet langer als gemeentevlag in gebruik omdat Kessel opging in de nieuw gevormde gemeente Peel en Maas. De vlag kan als volgt worden beschreven:
   Een witte vlag met – geplaatst op de scheiding van broeking en vlucht – een blauwe heraldische lelie als attribuut van de moeder Gods, met gedeeltelijk onder het rode embleem van het gemeentewapen gevormd door 5 rode ruiten, geplaatst 1-3-1, met een hoogte gelijk aan 4/5 van de vlaghoogte en op de middelste ruit, een gele antieke Duitse gravenkroon van 5 bladen en 4 witte parels.
De kleuren zijn ontleend aan het gemeentewapen. Het ruitenkruis staat op de rechterhelft van het gemeentewapen afgebeeld. Het is afkomstig van het geslacht Van Kessel, afstammelingen van de graven van Kessel, die het kruis al sinds 1321 in het wapen voerden. Met dit kruis werd ook gezegeld voor de heerlijkheid Kessel. De blauwe lelie en de kroon verwijzen naar Maria, die op de linkerhelft van het wapen is afgebeeld.
Opmerking: in de heraldiek zijn rechts en links gezien van achter het wapen. Voor de toeschouwer zijn deze verwisseld.

### Verwante afbeeldingen

* Het wapen van het graafschap Kessel
* Het wapen van Kessel
* De vlag van Peel en Maas
Ambt Montfort · Amby · Arcen en Velden · Baexem · Beegden · Belfeld · Bemelen · Berg en Terblijt · Bocholtz · Born · Broekhuizen · Cadier en Keer · Echt · Eijsden · Elsloo · Eygelshoven · Geleen · Grathem · Grubbenvorst · Haelen · Heel · Heel en Panheel · Heer · Helden · Herten · Heythuysen · Hoensbroek · Horn · Horst · Hulsberg · Hunsel · Kessel · Klimmen · Limbricht · Linne · Maasbracht · Maasbree · Margraten · Meerlo-Wanssum · Meijel · Melick en Herkenbosch · Montfort · Munstergeleen · Neer · Nieuwenhagen · Nieuwstadt · Nuth · Ohé en Laak · Onderbanken · Ottersum · Posterholt · Roggel · Roggel en Neer · Schaesberg · Schinnen · Sevenum · Sint Odiliënberg · Sittard · Stevensweert · Stramproy · Susteren · Swalmen · Tegelen · Thorn · Ubach over Worms · Ulestraten · Urmond · Valkenburg-Houthem · Vlodrop · Wessem · Wittem
* Kessel (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 4 augustus 2019.
* ↑ Inventaris van de archieven van de gemeente Kessel 1798-1989(1993). Gearchiveerd op 13 juli 2020. Geraadpleegd op 13 juli 2020.
* Vroomen, René (15 oktober 2015). De vlag van de gemeente Peel en Maas - Ruitenkruis, Maas en turf. Vlag! 9 (16)
# Hapoel Galil Elyon BC

Hapoel Galil Elyon (Hebreeuws: הפועל גליל עליון) is een professionele basketbalclub uit Kfar Bloem, Israël. De club komt uit in de Israeli Super League (De hoogste divisie van het Israëlische basketbal), en de Israeli State Cup.

## Geschiedenis

De club werd opgericht in 1972 als Hapoel Kfar Giladi. In 1978 veranderde de naam in Hapoel Galil Elyon. Ze spelen hun thuiswedstrijden in de Heihal HaPais. In 1993 wonnen ze het landskampioenschap van Israël. In 1990 en 1995 werden ze tweede. In 1988 en 1992 wonnen ze de finale om het de beker van Israël. In 1987, 1990 en 1998 verloren ze de finale. In 1993 haalde ze de halve finale om de Saporta Cup.

## Erelijst

* Landskampioen Israël: 1
** Winnaar: 1993
** Tweede: 1990, 1995
* Bekerwinnaar Israël: 2
** Winnaar: 1988, 1992
** Runner-up: 1987, 1990, 1998
* Saporta Cup:
** Halve finale: 1993

## Bekende (oud)-spelers

* Oded Katash

## Bekende (oud)-coaches

* - David Blatt
* Erez Edelstein
* Pini Gershon
* Oded Katash
* Muli Katzurin
* Arik Shivek

## Sponsor namen

* Hapoel Nofar Energy Galil Elyon BC

## Externe link

* (he) Officiële Website
# Colus azygosorius

Colus azygosorius is een slakkensoort uit de familie van de Buccinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Tiba.
# Torneo Cuadrangular 1956

Het Torneo Cuadrangular 1956 was de vijfde editie van deze Uruguayaanse voetbalcompetitie en werd gespeeld van 3 tot en met 18 augustus 1957. Het toernooi werd voor de derde maal in vijf edities gewonnen door Club Nacional de Football.

## Teams

Voor het Torneo Cuadrangular mochten de ploegen meedoen die in 1956 in de top-vier van de competitie waren geëindigd. Ten opzichte van vorige editie ontbrak daardoor Danubio FC (achtste), terwijl CA Defensor zich voor het eerst had gekwalificeerd voor het Torneo Cuadrangular.
| Club | Kwalificatie | Deelnames | Titels |
| Club Nacional de Football | Kampioen | 4 | 2 (1952, 1954) |
| CA Peñarol | Nummer 2 | 4 | |
| CA Cerro | Nummer 3 | 1 | |
| CA Defensor | Nummer 4 | | |

## Toernooi-opzet

Het toernooi werd gespeeld in augustus 1957. Omdat de ploegen zich via de competitie van 1956 hadden gekwalificeerd heette het Torneo Cuadrangular 1956, hoewel de wedstrijden pas in het volgende jaar plaatsvonden. De vier deelnemers speelden een halve competitie tegen elkaar en de ploeg die de meeste punten behaalde werd eindwinnaar. Het toernooi was een Copa de la Liga; een officieel toernooi, georganiseerd door de Uruguayaanse voetbalbond (AUF).

## Toernooiverloop

Landskampioen Club Nacional de Football begon met een 4–1 overwinning op CA Cerro. Ook toernooidebutant CA Defensor had hun start niet gemist: zij versloegen CA Peñarol een dag later. De volgende week won ook Peñarol met 4–1 van Cerro, terwijl Nacional en Defensor elkaar in evenwicht hielden. Deze ploegen bleven dus de leiding delen. Op de laatste speeldag won Cerro van Defensor. Het was voor Cerro de eerste keer dat ze een wedstrijd wonnen in het kader van het Torneo Cuadrangular. Dit betekende eveneens dat het toernooi een onbetwiste winnaar ging krijgen: Peñarol moest Nacional verslaan om te winnen, in elke andere situatie zou Nacional toernooiwinnaar worden. Deze wedstrijd werd met duidelijke cijfers gewonnen door Nacional: Héctor Rodríguez scoorde een hattrick en zorgde daarmee voor de 3–0 eindstand. Het was voor de Tricolores de derde maal dat ze zich tot winnaar van het Torneo Cuadrangular kroonden.

### Eindstand

| | Club | Sp. | W | G | V | Pnt. | DV | DT | DS |
| 1. | Club Nacional de Football | 3 | 2 | 1 | 0 | 5 | 8 | 2 | +6 |
| 2. | CA Defensor | 3 | 1 | 1 | 1 | 3 | 4 | 4 | 0 |
| 3. | CA Peñarol | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 5 | 6 | –1 |
| 4. | CA Cerro | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 4 | 9 | –5 |
* Winnaar Torneo Cuadrangular 1956
* Club Nacional de Football 3e titel
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Torneo Cuadrangular op de Spaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Campeonato Cuadrangular AUF 1956 3a Fecha (OFICIAL) Nacional 3:0 Peñarol op Atilio.uy
1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968
# Sint-Jozefkerk (Wilbertoord)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Land van Cuijk behorende plaats Wilbertoord, gelegen aan het Sint Josephplein 4.

## Geschiedenis

Wilbertoord is een jong ontginningsdorp. Vanaf 1942 werden er missen opgedragen in een noodkerk en dat was een houten gebouwtje dat werd opgericht met materialen die het leger had achtergelaten. De geestelijken uit Mill verzorgden de diensten.
In 1958 werd Wilbertoord verheven tot zelfstandige parochie. Een kerk werd gebouwd in 1965 en in 1966 werd deze ingewijd.
In 2005 fuseerde de parochie met vier andere tot de Pastorale eenheid Mill.

## Gebouw

Het betreft een gebouw in baksteen en glas, ontworpen door Henricus Maria Koldewey in de stijl van het naoorlogs modernisme. Het is een doosvormige zaalkerk met links een eenvoudige klokkentoren op vierkante plattegrond.
* Parochie
* ReliWiki
* BHIC
# Kristof Roseeuw

Kristof Roseeuw (1967) is een Belgisch bassist.
Roseeuw maakt deel uit van de bigband Flat Earth Society (band) en het jazztrio Too Noisy Fish met pianist Peter Vandenberghe en drummer Teun Verbruggen. Hij speelt zowel jazz en improvisaties als hedendaagse muziek. In 2005 was hij een van de oprichters van het RadioKUKAorkest, een formatie die Klara-programma De Kunstkaravaan ging begeleiden. Ook speelde hij in Fukkeduk en El Tattoo del Tigre.
Daarnaast is hij jazz-programmator in het Muziekcentrum De Bijloke in Gent. In april 2013 haalde hij de Deense gitarist Jakob Bro naar België om in Flagey met Frantz Loriot, Steven Delannoye, Seraphine Stragier en Yannick Peeters "22 strings and a piece of wood" op te voeren.

## Discografie

* Ornithozozy (1994)
* Muziekcentrum.nl: Profiel
* Discs
* Flagey: 22 strings and a piece of wood
# Steffl

Steffl is een warenhuis aan de Kärntner Straße in het district Innere Stadt in Wenen, Oostenrijk. Het is vernoemd naar de nabijgelegen Stephansdom, die ook wel bekend staat als "Steffl".

## Geschiedenis

Op de plaats van het huidige warenhuis, stond in het verleden warenhuis M. Neumann, ontworpen door Otto Wagner en gebouwd in 1895-1896. Op 11-12 april 1945 vloog de winkel in brand tijdens de Slag om Wenen en werd in 1949 gesloopt vanwege de oorlogsschade.
In 1949-50 bouwde Carl Appel een nieuw gebouw met negen verdiepingen (van -1 tot +7) voor het bedrijf Neumann, dat sinds 1961 bekend staat als het warenhuis Steffl. In die tijd was de Kärntner Straße nog geen voetgangersgebied.
Op 1 mei 1979 werd een brand ontdekt op de dameskledingafdeling op de tweede verdieping en ging 900m² winkelruimte in vlammen op. Tijdens het opruimen werd opnieuw een brandlucht geroken en ontdekte de politie een tijdbom. De volgende dag werden twee andere tijdbommen ontdekt in een naburig warenhuis. De organisatie "Erster Mai" (eerste mei) claimde de aanslagen als protest tegen het kapitalisme. In 1986 werd de gevel van het warenhuis verandert naar een ontwerp van Rudolf Vorderegger.
De winkel is in de jaren 90 volledig gerenoveerd. In 2007 verwierf zakenman Hans Schmid het warenhuis en het vastgoed. Sindsdien is het warenhuis geleidelijke verbouwg en geherporsitioneerd.
Het totale vloeroppervlak bedraagt circa 13.000m². De bovenste verdieping is de thuisbasis van de "Sky Bar" en het restaurant.

## Cultuur

Wolfgang Amadeus Mozart componeerde de Zauberflöte en het Requiem tijdens het laatste jaar van zijn leven in het kleine Kayserhaus, dat tot het midden van de 19e eeuw op de plaats (aan de Rauhensteingasse 8, aan de achterkant van het huidige gebouw)stond waar nu het warenhuis staat. Een gedenkplaat herdenkt de dood van Mozart op 5 december 1791.