OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Interaction design

Interaction design (ook wel afgekort als IxD) definieert de structuur en het gedrag van interactieve systemen. De ontwerpdiscipline is gericht op het creëren van producten en diensten die nuttig, bruikbaar en betekenisvol zijn voor de mensen die ze gebruiken.
Interaction Designers onderzoeken de behoeften, wensen en waarden van de mensen die het systeem gaan gebruiken.
Op basis van deze informatie wordt de gewenste interactie mogelijk gemaakt door het ontwerpen van structuur, gedrag en interface.

## Geschiedenis

De term interaction design werd halverwege de jaren tachtig voor het eerst gebruikt door Bill Moggridge en Bill Verplank. Verplank benoemde met de term het raakvlak tussen het ontwerpen van gebruikersinterfaces en industriële vormgeving. Moggridge refereerde aan het ontwerpen van massaproducten die software bevatten. Tien jaar later kwam de term ook in Nederland in zwang. Het ging toen vooral om de functionele vormgeving van hoofdzakelijk digitale producten.
Sinds 2005 overheerst de opvatting dat het bij interaction design niet gaat om de interactie tussen mens en computer, maar om de interactie tussen mensen - waarbij de computer slechts een medium of gereedschap is.

## Het vakgebied

Interaction Design definieert de structuur en het gedrag van interactieve systemen. In zijn model The Elements of User Experience maakt Jesse James Garrett helder dat interaction design de schakel vormt tussen abstracte functionele specificaties en concrete ontwerpoplossingen in de vorm van een gebruikersinterface. Garrett vergelijkt de rol van interaction design met de rol die informatie architectuur inneemt in de ontwikkeling van een informatiesysteem.
Het vakgebied omvat of overlapt de volgende vakken:
* Vormgeving van gebruikersinterfaces: ontwerp van het raakvlak waardoor mens en computer communiceren;
* Mens-computerinteractie: een onderdeel van de informatiekunde dat zich bezighoudt met onderzoek naar interactie.
* Informatie-architectuur: de structurering van gegevens;
* Vormgeving van informatie: communiceren van betekenis door middel van grafische vormgeving;
* Industriële vormgeving: het ontwerpen van producten voor serie- of massaproductie;
* Ergonomie: de studie van de mens in relatie tot zijn omgeving;
* Contentstrategie: de planning, ontwikkeling en het beheer van tekst, afbeeldingen, video en andere media.
Een succesvolle toepassing van al deze vakken, met het oog op het creëren van een optimale gebruikservaring, wordt aangeduid met de overkoepelende term user experience design.

## Ontwerpmethoden

Er worden vier ontwerpbenaderingen onderscheiden. In de praktijk is de werkwijze een mengvorm van twee of meer benaderingen.
* User Centered Design (UCD): de ontwerper inventariseert de behoeften van de gebruiker en zoekt daarvoor een oplossing.
* Task Centered Design: de ontwerper ontwikkelt hulpmiddelen voor het uitvoeren van taken.
* Systeemontwerp: de ontwerper bekijkt het grote geheel en probeert de onderdelen van het systeem op elkaar te laten aansluiten.
* Genieontwerp: de ontwerper gaat uit van zijn eigen ervaring, vaardigheid en kennis om een product te ontwerpen.
# Paringan (Jenangan)

Paringan is een bestuurslaag in het regentschap Ponorogo van de provincie Oost-Java, Indonesië. Paringan telt 4449 inwoners (volkstelling 2010).
# Julie Manet

Julie Manet (Parijs, 14 november 1878 – 14 juli 1966) was een Frans kunstschilder en kunstverzamelaar. Ook was zij schildersmodel voor haar moeder Berthe Morisot en voor enkele andere impressionisten. Zij is vooral bekend geworden door haar dagboek, waarin zij onder andere schreef over haar contacten met deze schilders. Het werd na haar dood uitgegeven en in het Nederlands gepubliceerd als De impressionistische wereld van Julie Manet.

## Biografie

Julie Manet was het enige kind van Berthe Morisot en Eugène Manet, de broer van Édouard Manet. Als kind leerde zij via haar ouders de schilders Gustave Caillebotte, Pierre-Auguste Renoir, Edgar Degas, Puvis de Chavannes, James McNeill Whistler en Claude Monet kennen. Ook de dichter Stéphane Mallarmé was een huisvriend. Vanaf 1893 hield zij een dagboek bij; na haar dood werden de aantekeningen van 1893 tot 1899 uitgegeven.
Julie Manet werd dikwijls door haar moeder geschilderd. Ook werd zij geportretteerd door Manet en Renoir, die in 1894 een dubbelportret van Julie Manet en Berthe Morisot schilderde. Zij leerde tekenen en schilderen van haar moeder. Eugène Manet overleed in 1893 en Berthe Morisot in 1895, waardoor Julie Manet op 17-jarige leeftijd wees werd; haar voogd was Mallarmé. In mei 1900 trouwde Julie Manet met de schilder Ernest Rouart; haar nichtje Jeannie Gobillard trouwde op dezelfde dag met Paul Valéry. Manet en Rouart kregen drie zoons.
Julie Manet schilderde in de stijl van haar moeder. Het echtpaar Rouart-Manet organiseerde daarnaast tentoonstellingen, waaronder een retrospectief van Manet ter gelegenheid van zijn 100e geboortedag in 1932 en een tentoonstelling van Morisot in 1941.
In 1990 was de expositie De impressionistische wereld van Julie Manet te zien in het Singer Museum in Laren.

## Galerij

* Berthe Morisot: Eugène Manet en zijn dochter in Bougival (1881)
* Berthe Morisot: Meisje met greyhound (1893)
* Édouard Manet: Julie Manet zittend op een gieter (1882)
* Pierre-Auguste Renoir: Portret van Mademoiselle Julie Manet met kat (1887)
* Pierre-Auguste Renoir: Portret van Julie Manet (1894)
* Bibliothèque nationale de France: cb12623133v (data)
* CiNii: DA04862695
* Gemeinsame Normdatei: 118842447
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8376 9923
* Library of Congress Control Number: n80041351
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00470989
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jo20181019039
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 071567119
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A003556412
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 309420
* SNAC: w6zs50h2
* Système universitaire de documentation: 083520651
* Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa: 45043
* Union List of Artist Names: 500349071
* Virtual International Authority File: 42635034
* WorldCat (via VIAF): 42635034
# De Admirant

De Admirant is een in 2006 voltooide woontoren in het centrum van Eindhoven aan de Emmasingel, en is onderdeel van het project 'Rond de Admirant'. Het gehele 'Rond de Admirant' project is in 2010 afgerond en voegt onder meer een nieuwe winkelstraat, megabioscoop en futuristische gebouwen toe aan de binnenstad.
Op vrijdag 25 september 2009 vond de opening van de eerste winkels in Admirant Shopping Eindhoven, de nieuwe naam voor het winkelgebied, plaats. De officiële opening van de Blob was in april 2010.

## Interessante feiten

* Met 105 meter was De Admirant van 2006 t/m juli 2024 het hoogste gebouw van Eindhoven.
* Het gebouw is, op de betonnen basis (van 5 verdiepingen) na, geheel opgebouwd door middel van 'pre-fab'. Dit zijn in de fabriek gemaakte onderdelen die als het ware als een puzzel opgestapeld worden en zo de toren vormen.
* De onderste verdiepingen zijn zo ontworpen, dat deze aansluiten op het oude Philips hoofdkantoor (de Bruine Heer). De Bruine Heer ligt tegenover de Witte Dame en behoort ook tot De Admirant.

## Foto's

* De Admirant, met de bruine heer
* De Admirant, met de bruine heer, de Witte Dame en de Lichttoren
* De Admirant in 2019
# Geplande stad

Een geplande stad of nieuwe stad is een stad die gebouwd is naar een planmatig ontwerp. Het Franse equivalent van een geplande stad is de ville nouvelle. In het Engels worden deze geplande steden in het algemeen met new town aangeduid.
Naast geplande steden kunnen plaatsen zijn ontstaan uit een dorpskern, zoals bijvoorbeeld Assen, Heerhugowaard of Hengelo, en plaatsen ontstaan vanuit een historische stadskern, zoals Alkmaar, Maastricht of Dordrecht.

## Geplande tuinstad

De term garden city verwijst naar het geplande stadconcept van Ebenezer Howard, die suburbane tuinsteden wilde bouwen rondom grote steden. Een Brits voorbeeld is Welwyn Garden City.

## Voorbeelden
### Hoofdsteden

Een aantal van de hoofdsteden in de wereld zijn geplande steden, zoals Washington D.C. in de Verenigde Staten, Canberra in Australië, Brasilia in Brazilië, New Delhi in India, Abuja in Nigeria en Islamabad in Pakistan. De nieuwe Birmaanse hoofdstad Naypyidaw is ook een voorbeeld van een nieuwe stad.

### België

In België zijn Le Grand-Hornu en Louvain-la-Neuve geplande steden.

### Nederland

In Nederland zijn Den Helder, IJmuiden, Hoofddorp, Nieuw-Vennep, Almere, Lelystad, Dronten, Emmeloord en Hellevoetsluis gepland. Een vroeg voorbeeld van een geplande stad in Nederland is Elburg.
De term "new town" wordt gebruikt voor groeikernen die in de 1960er jaren nabij grote steden zijn gebouwd om deze te ontlasten en ruimte te bieden aan mensen die vlak bij de grote stad een huis met tuin wilden hebben. Voorbeelden zijn Almere nabij Amsterdam, Zoetermeer nabij Den Haag en Capelle aan den IJssel nabij Rotterdam. Omdat de "new towns" allemaal in dezelfde periode zijn gebouwd, ontstond er in de jaren 2020 het probleem van massale veroudering van huizen en gebouwen. Dit gaat gepaard met bovengemiddeld slechte leefbaarheid en veiligheid op sociaal gebied, die zich uit in verloedering, armoede, jeugdcriminaliteit en weinig sociale cohesie.

### Overig

* Chandigarh is een voorbeeld van een grote geplande stad in India. Bij het ontwerp was onder meer de Zwitsers-Franse architect Le Corbusier betrokken.
* In Duitsland zijn onder meer Sennestadt en Mannheim een geplande stad. Een vroeg voorbeeld van een geplande stad zijn de Bastides in Zuid-Frankrijk en Valletta op Malta.

### Toekomstplannen

Enkele miljardairs hebben plannen om eigen geplande steden te bouwen, zoals Bill Gates (Belmont, Arizona), Google (Quayside, Canada), de overheid van Saoedi-Arabië (NEOM) en Peter Thiel (Artisanopolis, Frans-Polynesië).
De regering van Indonesië wil op het eiland Borneo een nieuwe stad laten bouwen die Jakarta moet opvolgen als hoofdstad van het land. Het ontwerp hiervan heet Nagara Rimba Nusa.
# Jelovkacultuur

De Jelovkacultuur (Russisch: Еловская культура, Jelovskaja koeltoera) was een archeologische cultuur uit de bronstijd in de regio Tomsk, Narym en Boven-Ob. Ze maakte deel uit van de culturele en historische gemeenschap van Andronovoïde culturen die zich in het zuiden van West-Siberië ontwikkelde door vermenging van de lokale bevolking met een allochtone Andronovo-bevolking.

## Beschrijving

De naam is afgeleid van het dorp Jelovka in het district Kozjevnikovski van de oblast Tomsk. Ze werd in 1964 door Michail Kosarev geïdentificeerd als een aparte cultuur op basis van materialen uit opgravingen van de nederzettingen Desjatova en Jelovka. Er zijn meer dan 30 sites (nederzettingen en begraafplaatsen) van de Jelovkacultuur bekend. Jelovka-aardewerk kenmerkte zich door kom- en potvormige vaten met gekamde of gladde stempelversieringen. Het ornament vulde in de regel het gehele zijoppervlak van het vat. De vrschillen tussen keramische groepen kunnen chronologisch of lokaal van aard zijn. Er worden vijf groepen vaatwerk onderscheiden: drie groepen zijn vooral karakteristiek voor nederzettingen, twee zijn meer typisch voor grafcomplexen.
In haar zuidelijke verspreidingsgebieden hield de Jelovka-bevolking zich bezig met veeteelt en akkerbouw. Uit osteologisch onderzoek bleek dat de veestapel zowel groot als klein vee omvatte. Benen bakstukken duiden op het gebruik van paarden als trekdier bij de landbouw. Gevonden fragmenten van graanraspen, fragmenten van gietmallen voor sikkels of hakmessen, en mallen voor het gieten van schoppen duiden op landbouw. In de noordelijke gebieden was jacht en visserij de basis van de economie.
De meeste Jelovka-graven bestonden uit ondiepe kuilen in de bovenste bodemhorizon. Sommige graven vertoonden sporen van houten bekledingen en houten dekken. De oriëntatie van de begravenen was voornamelijk zuidwestelijk.
Aan het begin van de 10e eeuw v.Chr. werd de lokale bevolking geassimileerd onder de druk van allochtone culturele en etnische groepen. Als gevolg hiervan ontstond de Moltsjanovocultuur.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Еловская культура op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Jan de Zanger

Jan Ferdinand (Jan) de Zanger (Schiedam, 4 juli 1932 – Hejlsminde, Denemarken, 14 januari 1991) was een Nederlands leraar, schrijver en vertaler. Hij begon met poëzie en legde zich later vooral toe op het schrijven van jeugdliteratuur.

## Loopbaan

De Zanger sprak vloeiend Deens doordat hij na de bevrijding van de Duitse bezetting in Nederland door zijn ouders naar Denemarken werd gestuurd om aan te sterken. In Nederland behaalde hij zijn hbs-diploma waarna hij weer naar Scandinavië vertrok. Later studeerde hij in Nederland neerlandistiek. Met Deens als 'tweede moedertaal' begon hij boeken uit het Deens in het Nederlands te vertalen. Later vertaalde hij ook uit het Zweeds, Noors, Fins en Duits. Hij vertaalde ook hoorspelen.
Jan de Zanger doceerde Nederlands aan de Rijks-Hogereburgerschool en de Middelbare meisjesschool te Schiedam van 1957 tot 1963 en was daarna docent aan een scholengemeenschap in Lochem. In 1977 stapte hij over naar de Stichting Leerplanontwikkeling (SLO).

## Auteurschap

Hij debuteerde in 1962 met de dichtbundel: Bij mijzelf te rade. Daarna volgden niet alleen / maar ook (1967) en Aai de baas daarom (1970), eveneens poëzie.
Zijn eerste jeugdboek Ben is dood werd bekroond door de tienerjury in Velsen met de 'Gouden Harington' als beste tienerboek van 1981. Als vervolg schreef hij een roman voor volwassenen, De fietser. Andere titels zijn: Voor een halve zak drop, Ik ben naar Wladiwostok en Desnoods met geweld.
In 1991 overleed hij tijdens een bezoek aan Denemarken.
# Ornaatzanger

De ornaatzanger (Oreothlypis superciliosa; synoniem: Parula superciliosa) is een zangvogel uit de familie Parulidae (Amerikaanse zangers).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort telt 5 ondersoorten:
* O. s. sodalis: noordwestelijk en westelijk Mexico.
* O. s. mexicana: oostelijk Mexico.
* O. s. palliata: zuidwestelijk Mexico.
* O. s. superciliosa: zuidelijk Mexico, Guatemala, El Salvador en westelijk Honduras.
* O. s. parva: oostelijk Honduras en Nicaragua.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Ornaatzanger op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Ron Stoeltie

Ronaldo (Ron) José Stoeltie (Buenos Aires, 20 juli 1957) is een Nederlands radiomaker.
Stoeltie werd geboren in Argentinië, als zoon van een expat voor de KLM. Caroline Stoeltie, de moeder van Ronaldo, speelde in 1976 de rol van moeder Maaike in enkele afleveringen van de NCRV-jeugdserie Pommetje Horlepiep.
Toen Stoeltie twaalf jaar oud was, besloten zijn ouders terug te keren naar Nederland. Stoeltie legde de 'klassieke' leerweg af die bij de radio hoort. Hij begon als zestienjarige bij de bejaardenomroep in Badhoevedorp. Later volgde nog de ziekenomroep Domino. Ook was hij een aantal jaren te horen bij Unique FM, de Amsterdamse radiopiraat.
Nadat AVRO's Jan Steeman hem naar Hilversum haalde, presenteerde hij diverse radioprogramma's, waaronder acht jaar lang De Gouden Greep van de EO op Radio 2. Later werd hij Manager Evenementen van Radio 2 en Radio 5 Nostalgia. Van Radio 5 Nostalgia werd Stoeltie ook Manager Muziek en voice-over.
Landelijke bekendheid kreeg Stoeltie onder meer door zijn jarenlange betrokkenheid bij het Eurovisiesongfestival waarvoor hij werd onderscheiden met de Eurovision Award. Ook bedacht hij het Gala van het Nederlandse lied, dat tien jaar lang werd uitgezonden op Radio 2, waarin Nederlandse artiesten door collega artiesten in het zonnetje werden gezet. In 2003 was hij medebedenker van Top 2000 in Concert, een muziekevenement op de Nederlandse radio en televisie aan het eind van het jaar en was hij samen met Kees Toering verantwoordelijk voor de komst van de NPO radio 2 Top 2000 in 1999. In datzelfde jaar werd Stoeltie onderscheiden met een Marconi Award voor beste radiostem.
Huidige: Andrew Makkinga · Annemieke Schollaardt · Bart Arens · Carolien Borgers · Evelien de Bruijn · Corné Klijn · Desiree van der Heiden · Dolf Jansen · Eddy Keur · Emmely de Wilt · Evert Duipmans · Gijs Staverman · Jan-Willem Roodbeen · Jeroen Kijk in de Vegte · Jeroen van Inkel · Leo Blokhuis · Martine ten Klooster · Paul Rabbering · Ruud de Wild · Shay Kreuger ·Tannaz Hajeby · Willemijn Veenhoven
Voormalige: Alfred van de Wege · Bert Haandrikman · Bert Kranenbarg · Cees van Zijtveld · Cielke Sijben · Daniël Dekker · Edwin Diergaarde · Felix Meurders · Ferry Maat · Frank du Mosch · Frits Sissing · Frits Spits · Gerard Ekdom · Giel Beelen · Hans Schiffers · Henk van Steeg · Jan Paul Grootentraast · Jasper de Vries · Jeanne Kooijmans · Jeroen Mulder · Jetske van Staa · Jurgen van den Berg · Karel van Cooten · Kasper Kooij · Kimberley Dekker · Malou Holshuijsen · Marc Adriani · Marisa Heutink · Mart Smeets · Miranda van Holland · Morad El Ouakili · One'sy Muller · Peter Schuiten · Peter van Bruggen · Rick van Velthuysen · Rob Stenders · Roeland van Zeijst · Ron Stoeltie · Rutger Radstaake · Ruud Hermans · Sander de Heer · Sander Guis · Sara Kroos · Simone Walraven · Ted de Braak · Thijs Maalderink · Thomas van Vliet · Timur Perlin · Toine van Peperstraten · Tom Mulder · Will Luikinga · Yora Rienstra· Wouter van der Goes· Frank van 't Hof · Stefan Stasse ·
# Lumiar

Lumiar is een freguesia in de Portugese gemeente Lissabon en telt 46.334 inwoners (2021).

## Externe link

* (pt) Website van de freguesia Lumiar
* (pt) INE, Census 2021, geraadpleegd op 14 november 2024.
Ajuda · Alcântara · Alto do Pina · Alvalade · Ameixoeira · Anjos · Beato · Benfica · Campo Grande · Campolide · Carnide · Castelo · Charneca · Coração de Jesus · Encarnação · Graça · Lapa · Lumiar · Madalena · Mártires · Marvila · Mercês · Nossa Senhora de Fátima · Pena · Penha de França · Prazeres · Sacramento · Santa Catarina · Santa Engrácia · Santa Isabel · Santa Justa · Santa Maria de Belém · Santa Maria dos Olivais · Santa Maria Maior · Santiago · Santo Condestável · Santo Estêvão · Santos-o-Velho · São Cristóvão e São Lourenço · São Domingos de Benfica · São Francisco Xavier · São João · São João de Brito · São João de Deus · São Jorge de Arroios · São José · São Mamede · São Miguel · São Nicolau · São Paulo · São Sebastião da Pedreira · São Vicente de Fora · Sé · Socorro
# Fujairah (emiraat)

Fujairah (Arabisch: الفجيرة) is een van de zeven Verenigde Arabische Emiraten. De hoofdstad heet ook Fujairah. Fujairah heeft geen olie en moet zijn inkomsten dus van rijkere emiraten krijgen.
Fujairah verklaarde zich in 1902 onafhankelijk van Sharjah onder Sheikh Hamad ibn Abdullah al-Sharqi, maar het gebied werd pas in 1952 als staat erkend door het Verenigd Koninkrijk.
Fujairah is het enige emiraat dat niet grenst aan de Perzische Golf. Het is een bergachtig gebied, het bestaat grotendeels uit de ruige hellingen van het oostelijke Hadjargebergte en een kustvlakte aan de Golf van Oman. De belangrijkste bronnen van inkomsten zijn visserij, veeteelt en landbouw. Het emiraat krijgt meer regen dan de rest van de Verenigde Arabische Emiraten waardoor teelt van fruit en groente mogelijk is. Oliebronnen ontbreken, maar aan de kust bij de hoofdstad Fujairah ligt een grote haven voor het laden van aardolie die vanuit Abu Dhabi wordt aangevoerd. De lokale industrie bestaat vooral uit cement, mijnbouw en bouwactiviteiten.
In Fujairah, bij Bidiya op zo'n acht kilometer ten noorden van Khor Fakkan, staat de oudste moskee van de Verenigde Arabische Emiraten. Het stenen bouwwerk werd in 1446 gebouwd. De Al Bidyah Mosque heeft vier koepels, maar de traditionele minaret ontbreekt. Het is een kleine moskee; de oppervlakte is ongeveer 50 vierkante meter.
* De moskee Al Bidyah
* Oost-Fujairah

## Lijst van Emirs van Fujairah

* vóór 1903 - 1936?: Sheikh Hamad bin Abdullah al-Sharqi
* 1936? - 1938: Sheikh Sayf ibn Hamad al-Sharqi
* 1938 - 1974: Sheikh Mohammed ibn Hamad al-Sharqi
* 1974 - heden: Sheikh Hamad ibn Muhammad al-Sharqi
* ↑ (en) Harnan, Eugene, ldest UAE mosque holds onto its secrets (21 augustus 2011). Gearchiveerd op 26 januari 2024. Geraadpleegd op 26 maart 2012.
Abu Dhabi · Ajman · Dubai · Fujairah · Ras al-Khaimah · Sharjah · Umm al-Qaiwain
# Spiros Samaras

Spiros Filiskos Samaras (Grieks: Σπυρίδων Φιλίσκος Σαμάρας) (Korfu, 29 november 1863 - Athene, 7 april 1917) was een Grieks componist.
Samaras studeerde muziek in Athene en later aan het conservatorium in Parijs, bij Leo Delibes. Hij componeerde de olympische hymne. Daarnaast componeerde hij veelal opera's, waaronder:
* (1886): Flora mirabilis;
* (1891): Medgé Lionella;
* (1895): La furia domata (Taming of the Shrew van Shakespeare);
* Storia d'amore;
* La martire;
* Mademoiselle de Bella-Isle;
* Rhea;
* La guerra in tempo di guerra;
* The princess of Saxonry;
* suite voor 2 piano's en liederen.
* Biblioteca Nacional de España: XX5846569
* Bibliothèque nationale de France: cb148431436 (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981061032227206706
* CiNii: DA15498197
* Gemeinsame Normdatei: 124252990
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 9304 9719
* Library of Congress Control Number: n97110297
* MusicBrainz: a17ee098-6930-44e5-bf97-ce7c51b0dc3b
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mzk2010589769
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 337990123
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A021790578
* Système universitaire de documentation: 243969244
* Virtual International Authority File: 69197815
* WorldCat (via VIAF): 69197815
# Nikos Terzis

Nikos Terzis (Grieks: Νίκος Τερζής) is een bekend Grieks componist voor hedendaags popmuziek.
Hij werd met name bekend vanwege een aantal liedjes waar hij de muziek voor componeerde voor het Eurovisiesongfestival.

## Eurovisiesongfestival 2004

Nikos Terzis en Nektarios Tyrakis schreven voor het Eurovisiesongfestival van 2004 het lied Shake it, waarmee Sakis Rouvas derde werd voor Griekenland op het Eurovisiesongfestival in Istanboel.

## Eurovisiesongfestival 2005

Het eigenlijke winnende lied uit de kwalificatie voor Wit-Rusland kreeg echter veel kritiek te verduren en er werd ernstig getwijfeld of het liedje Wit-Rusland door de halve finale van het Eurovisiesongfestival 2005 zou kunnen leiden. Er werden aan de zangeres Angelica Agurbash vervolgens twee andere liedjes aangeboden: Show me your love, honey, geschreven door Svika Pick, en Love me tonight, geschreven door Nikos Terzis en tekstschrijver Nektarios Tirakis. De drie liedjes werden voorgesteld aan de vakjury, die vervolgens koos voor het lied Love me tonight.
Uiteindelijk eindigde het liedje op de 13e plaats in de halve finale.