OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Alafia (plant)

Alafia is een geslacht van lianen en klimplanten uit de maagdenpalmfamilie (Apocynaceae). De soorten komen voor in tropisch Afrika en Madagaskar.

## Soorten

* Alafia alba Pichon
* Alafia barteri Oliv.
* Alafia benthamii (Baill.) Stapf
* Alafia berrieri Jum.
* Alafia calophylla Pichon
* Alafia caudata Stapf
* Alafia erythrophthalma (K.Schum) Leeuwenb.
* Alafia falcata Leeuwenb.
* Alafia fuscata Pichon
* Alafia insularis Pichon
* Alafia intermedia Pichon
* Alafia landolphioides (A.DC.) K.Schum
* Alafia lucida Stapf
* Alafia microstylis K.Schum
* Alafia multiflora (Stapf) Stapf
* Alafia nigrescens Pichon
* Alafia orientalis K.Schum ex De Wild.
* Alafia parciflora Stapf
* Alafia pauciflora Radlk.
* Alafia perrieri Jum.
* Alafia schumannii Stapf
* Alafia thouarsii Roem. & Schult.
* Alafia vallium Pichon
* Alafia whytei Stapf
* Alafia zambesiaca Kupicha
* ↑ (en) Alafia Thouars Royal Botanic Gardens, Kew
Aganonerion · Acokanthera · Adenium · Aganosma · Allamanda · Alstonia · Alyxia · Amalocalyx · Anodendron · Apocynum . Asclepias · Baharuia · Baissea · Beaumontia · Caralluma · Carissa · Catharanthus · Cerbera · Ceropegia (Lantaarnplanten) · Chonemorpha · Cleghornia · Cynanchum · Dewevrella · Dischidia · Ditassa · Echites · Elytropus · Epigynum · Eucorymbia · Forsteronia · Hoodia · Hoya · Hylaea · Huernia · Ichnocarpus · Ixodonerium · Kopsia · Landolphia · Lhotzkyella · Macroditassa · Mandevilla · Manothrix · Margaretta · Marsdenia · Matelea · Melinia · Melodinus · Merrillanthus · Metaplexis · Metastelma · Microdactylon · Microloma · Miraglossum · Mitostigma · Morrenia · Motandra · Nautonia · Neoschumannia · Nephradenia · Notechidnopsis · Odontadenia · Odontanthera · Oncinema · Oncostemma · Ophionella · Orbea · Orbeanthus · Orbeopsis · Orthanthera · Orthosia · Oxypetalum · Oxystelma · Pachycarpus · Pachycymbium · Pachypodium · Papuechites · Parameria · Parapodium · Parepigynum · Parsonsia · Pectinaria · Pentacyphus · Pentarrhinum · Pentasachme · Pentastelma · Pentatropis · Peplonia · Pergularia · Periglossum · Petopentia · Pherotrichis · Philibertia · Piaranthus · Pleurostelma · Plumeria · Pseudolithos · Quaqua · Quisumbingia · Raphistemma · Raphionacme · Rauvolfia · Rhyncharrhena · Rhyssolobium · Rhyssostelma · Rhytidocaulon · Riocreuxia · Rojasia · Sarcolobus · Sarcostemma · Schistogyne · Schistonema · Schubertia · Secamone · Secamonopsis · Seutera · Sindechites · Sisyranthus · Solenostemma · Sphaerocodon · Stapelia · Stapelianthus · Stapeliopsis · Stathmostelma · Stenomeria · Stenostelma · Stigmatorhynchus · Schizozygia · Tacazzea · Tectiphiala · Trachelospermum · Urceola · Vallariopsis · Vinca (Maagdenpalm) · Vincetoxicum (Engbloem)
# Watertoren (Soestdijk)

De watertoren van Paleis Soestdijk is een voormalige combinatie van watertoren en windmolen uit 1680. De aandrijving werd bij te weinig wind verzorgd door een rosmolen in de toren.

## Ontstaan

De watertoren, een van de oudste van Nederland, bevindt zich in het park aan de achterzijde van Paleis Soestdijk. In 1674 werd het landgoed Soestdijk aangekocht door de toenmalige stadhouder Willem III. Hij investeerde veel geld om de tuinen te verfraaien en liet ook twee fonteinen aanleggen. Om deze te kunnen laten werken diende er een hoger gelegen waterreservoir te komen om voldoende druk te creëren.

## Ontwerp

Rond 1680 kreeg de architect Willem Meesters de opdracht om een windwatermolen te bouwen. Hij ontwierp een rond reservoir van baksteen met plat dak met op bovenkant een windmolen met zes wieken en aan de voorkant een bijgebouw. Wanneer er onvoldoende wind was en de fonteinen toch moesten werken werd de molen aangedreven door middel van paardenkracht. Het paard liep binnen in het gebouw rondjes om de machinerie heen. Tevens werd in de molen graan gemalen. In 1882 verving de architect Lucas Eberson de rosmolen door een stoommachine. In het gebouw zijn nog resten van de rosmolen aanwezig.
In de toren was volgens een verslag uit 1687 naast bovengenoemde zaken ook een zogenaamde 'glacière' aanwezig. Dit is een kelder waarin ijs dat in de wintermaanden was uitgehakt werd bewaard om in de zomermaanden voor koeling van etenswaren te worden gebruikt.
Door de steeds hoger wordende bomen in het park werd de windvang van de molen steeds minder en de rosmolen werd de belangrijkste aandrijving. Uiteindelijk werd de molen op de kop afgebroken en bleef enkel de functie van watertoren in stand totdat dat door aansluiting van Soestdijk op het waterleidingnet niet meer nodig was. In het gebouw dat op de rijksmonumentenlijst staat, is nu een souvenirwinkeltje gevestigd.
* Ronald Blijdenstijn - Watertorens, Stichtse Monumentenreeks I, Uitgeverij Matrijs, Utrecht, ISBN 90-5345-018-1
* Database van Verdwenen Molens in Nederland
Amersfoort · Baarn · Bilthoven · Breukelen · Bunnik · Doorn · Lopik · Maarsbergen · Maarssen · Meerkerk · Mijdrecht · Nieuwegein · Oudewater · Rhenen · Soest · Soestdijk · Utrecht (Amsterdamsestraatweg 380 · Heuveloord · De Inktpot · Neckardreef · Spoorwegmuseum · Riouwstraat · Lauwerhof) · Vianen · Woerden · Woudenberg · Zeist
# Kinderboekwinkelprijs

De Kinderboekwinkelprijs is een literatuurprijs die sinds 1993 elk jaar door de Samenwerkende Kinderboekwinkels wordt toegekend aan een in het Nederlands geschreven of vertaald kinderboek, dat bestemd voor een boek dat "(...) ten onrechte is 'vergeten' door de jury's van de Gouden en Zilveren Griffels en Penselen en de Woutertje Pieterse-prijs."
Van 1993 t/m 2013 werd de prijs jaarlijks uitgereikt. Na een pauze van 6 jaar, is deze traditie in 2019 opnieuw opgepakt en de prijs weer uitgereikt.

## Gelauwerden

* 2024 - Marieke Smithuis voor Umbrador
* 2023 - Sanne Rooseboom voor Mot en de metaalvissers
* 2022 - Janneke Schotveld voor De eekhoorn legt een ei
* 2021 - Charlotte Dematons voor Alfabet
* 2020 - Maranke Rinck en Martijn van der Linden voor Bob Popcorn
* 2019 - Mark Janssen voor Eiland
* 2013 - Koos Meinderts en Annette Fienieg voor Bij ons in de straat
* 2012 - Mies van Hout voor Vrolijk
* 2011 - Catharina Valckx voor Poten omhoog!
* 2010 - Suzanne Collins voor De Hongerspelen; Publieksprijs: Rob Ruggenberg voor Manhatan
* 2009 - Pieter Feller en Natascha Stenvert (tekeningen) voor Kolletje
* 2008 - Erik van Os en Elle van Lieshout (gedichten) en Nicolle van den Hurk (tekeningen) voor Klapzoen
* 2007 - Frank Groothof voor Gilgamesj
* 2006 - Mathilde Stein en Mies van Hout voor Bang mannetje
* 2005 - Tjibbe Veldkamp en Kees de Boer voor Tim op de tegels
* 2004 - Charlotte Dematons voor De gele ballon
* 2003 - Annika Thor voor Op open water
* 2002 - Francine Oomen voor Lena Lijstje
* 2001 - Hans en Monique Hagen (gedichten) en Marit Törnqvist (tekeningen) voor Jij bent de Liefste
* 2000 - Ingrid Schubert en Dieter Schubert voor Dat komt er nou van
* 1999 - J.K. Rowling voor Harry Potter en de Steen der Wijzen
* 1998 - Annemarie van Haeringen voor Onder water boven water
* 1997 - Jacques Vriens voor Grootmoeder wat heb je grote oren...
* 1996 - Sanderijn van der Doef (tekst) en Marian Latour (illustraties) voor Ben jij ook op mij
* 1995 - Lieve Baeten voor Lotje is jarig
* 1994 - Wouter Klootwijk voor Het erf van de oom van Adri
* 1993 - Mary Hoffman en Caroline Binch voor Rosa
* www.literatuurplein.nl
* Website van De Utrechtse kinderboekhandel
* ↑ De prijs heette in 1993 en 1994 nog de Kinderboekwinkel Achterafprijs.
* ↑ Letterkundig Museum, Literaire Prijzen: Marian Latour literaireprijzen.nl, bezocht 17-9-2017
# Doktoren Woontoren 1

Doktoren Woontoren 1 is een 81 meter hoge toren in de Belgische stad Antwerpen met 156 appartementen verdeeld over 23 verdiepingen. Door de stedenbouwkundige oriëntatie en de F-vormige opbouw in de richting van het ZNA ziekenhuis, is deze toren een nieuw herkenningspunt geworden.
De bouw van de toren startte in mei 2019 en werd afgerond in september 2022, wat neerkomt op een bouwperiode van ruim drie jaar. De toren kenmerkt zich door een slanke onderbouw met uitpandige terrassen en een bredere bovenbouw met inpandige terrassen. Hierdoor heeft de toren een opvallend ontwerp dat doet denken aan een architecturale wimpel of een iconische naald bij het Kempisch dok. Bovenop de toren bevindt zich een dakterras met groenvoorzieningen dat toegankelijk is voor de bewoners.

## Ligging

Het gebouw bevindt zich tussen het kruispunt Italiëlei, Londenstraat, Noorderlaan en het Kempisch dok, nabij het Eilandje, Park Spoor Noord en de Dam.
# Lost Highway (doorverwijspagina)

Lost Highway kan verwijzen naar:
* Lost Highway (film), Amerikaanse thriller uit 1997
* Lost Highway (Bon Jovi nummer), nummer van Bon Jovi
* Lost Highway (nummer van Leon Payne), nummer van Leon Payne ook bekend als single van Hank Williams sr.
* Lost Highway (album van Willie Nelson), album van Willie Nelson
* Lost Highway (opera), opera van Olga Neuwirth
* Lost Highway Records, een platenlabel van de Universal Music Group
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Lost Highway en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Michael Flagstad

Michael Flagstad (Kongsberg, 4 februari 1869 – 1 december 1930) was een Noors muzikant en stenograaf.
Hij was zoon van een geweermaker Ole Flagstad (geboren 1836) en Anne Kirstine Flagstad (geboren 1844) uit Kongsberg.
Hij kreeg zijn muzikale opleiding van violist Gudbrand Bøhn. Hij was dirigent van het orkest van het Centraltheatret van 1901 tot 1909 en vervolgens van Det Norske Theatret van 1912 tot 1917. Hij was een van de medeoprichters in 1911 van de Bond voor Noorse musici. Hij vertaalde ook een aantal buitenlandse opera’s naar het Noors.
Michael Flagstad huwde Marie Nielsen Johnsrud en bracht vier muzikale kinderen voort: Kirsten Flagstad, Ole Flagstad, Lasse Flagstad en Karen-Marie Flagstad.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Michael Flagstad op de Noorstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Michael Flagstad op Digital Museum
* ↑ Geninet. Gearchiveerd op 26 november 2024.
* ↑ Morgenposten 4 februari 1912 (geraadpleegd 28 juli 2015)
* ↑ Volkstelling 1875
* Library of Congress Control Number: n2015064062
* MusicBrainz: 1bb9e49a-069e-415a-9bd2-b4289752f58c
* Virtual International Authority File: 301144783033604908818
* WorldCat (via VIAF): 301144783033604908818
# Michael Fogarty

Michael Fogarty (Kilcolman, Nenagh, County Tipperary, 11 oktober 1859 - Ennis, 25 oktober 1955) was bisschop van het bisdom Killaloe in Ierland. Hij diende als bisschop van 1904 tot aan zijn overlijden in 1955.
Zijn opvolger Joseph Rodgers werd op 10 januari 1948 benoemd tot hulpbisschop van het bisdom Killaloe en titulair bisschop van het bisdom Sebela. Op grond daarvan werd hij op 7 maart 1948 tot bisschop gewijd. Rodgers woonde in die tijd op "Ashline House" aan de Kilrush Road. Voordat hij daar kwam wonen, weigerden de toenmalige bewoners van "Ashline House" te vertrekken. De bewoners waren Ernest de Regge met zijn gezin; de Regge was sinds 1923 in dienst van bisschop Fogarty als organist en dirigent van het koor van de St Peter en Paul kathedraal van Ennis. Voorts woonde er de armlastige familie Corry. Bisschop Fogarty regelde een uitzettingsbevel, de Regge vertrok en het gezin Corry werd op straat gezet.
# Station Edmonton Green

Edmonton Green is een spoorwegstation van National Rail in Enfield in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Greater Anglia.
# Bislev (plaats)

Bislev is een plaats in de gemeente Aalborg, deel van de Deense regio Noord-Jutland. Het dorp telde 218 inwoners in 2007. Het is deel van de gelijknamige parochie.
# Maria Boodschapkerk (Goirle)

De Maria Boodschapkerk is een voormalige parochiekerk in de Noord-Brabantse plaats Goirle. Het kerkgebouw is gelegen aan de Van Malsenstraat 11.

## Geschiedenis

Deze kerk werd gebouwd in 1939-1940 naar ontwerp van Kees de Bever voor de tweede parochie van Goirle. In 2000 fuseerden de drie toenmalige parochies in Goirle tot één parochie.
In 2010 werd de kerk onttrokken aan de eredienst. De kerkruimte werd daarna nog tijdelijk verhuurd aan de plaatselijke toneelvereniging, om vanaf 2023 te worden verbouwd tot appartementen.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen basilicale kruiskerk in de stijl van de Delftse School en vormgegeven als een christocentrische kerk met verhoogd koor waarop zich een torentje bevindt.
* ReliWiki
* BHIC
* Rijksmonumentenbeschrijving
* Bouw van de kerk
# Elpenor (Odyssee)

Elpenor was in de Griekse mythologie een van de metgezellen van Odysseus op diens terugtocht van Troje naar Ithaka.
Hij werd op het eiland Aeaea net als zijn metgezellen door de tovenares Circe veranderd in een varken. Nadat Odysseus Circe had gedwongen zijn manschappen hun menselijke gedaante terug te geven, viel Elpenor nog slaapdronken van een dak en stierf. Elpenors schim ontmoette Odysseus nog één keer in Hades, waar hij Odysseus vroeg om terug op aarde de juiste begrafenisrituelen uit te voeren.
Elpenor diende als uitgangspunt voor het gelijknamige werk van Albert Roussel.
# Michael Gahler

Michael Gahler (Frankfurt, 22 april 1960) is een Duitse politicus van het CDU en Europarlementariër.

## Levensloop

Na de studies in Mainz en Dijon (van 1981 tot 1987) werd Gahler actief als advocaat. Van 1990 tot 1993 werkte hij voor de CDU op het ministerie van Buitenlandse Zaken.
Vanaf 1986 was Gahler ook actief in de gemeentepolitiek van Hattersheim. Hij werd namelijk in dat jaar verkozen tot gemeenteraadslid van deze gemeente. In 1999 kwam dit mandaat ten einde toen hij verkozen werd tot Europarlementariër.
Als Europarlementslid maakt Gahler deel uit van de Europese Volkspartij. In het Europees Parlement was hij van 2007 tot 2009 ondervoorzitter van de Commissie Buitenlandse Zaken. Tevens was hij er van 2004 tot 2009 en van 2013 tot 2014 ondervoorzitter van de delegatie in de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Van 2004 tot 2009 was hij lid van de subcommissie Mensenrechten en van 2006 tot 2009 van de delegatie voor de betrekkingen met Iran.
Hij is een van de ondertekenaars van de Verklaring van Praag.

## Externe link

* Fiche Gahler op de website van het Europees Parlement.
* Gemeinsame Normdatei: 141737808
* Virtual International Authority File: 140304311
* WorldCat (via VIAF): 140304311
# Brändön (Luleå)

Brändön is een stadje (tätort) binnen de Zweedse gemeente Luleå. Het stadje is gelegen op het gelijknamige eiland in de Botnische Golf. De plaats is al bewoond sinds de middeleeuwen en wordt genoemd in het belastingregister van 1543.
Bestuurscentrum: Luleå (Tätort)
Tätort: Alvik · Antnäs · Bälinge · Bensbyn · Bergnäset · Brändön · Ersnäs · Gammelstad · Jämtön · Kallax · Karlsvik · Klöverträsk · Måttsund · Persön · Råneå · Rutvik · Södra Sunderbyn
Småort: Ale · Ängesbyn · Avan · Björknäs en Harrviken · Björsbyn · Böle · Börjelslandet · Brännan · Bränslan · Fällträsk · Gäddvik · Hagaviken · Midbyn · Mörön · Niemisel · Norra Gäddvik · Örarna · Reveln · Smedsbyn · Södra Prästholm · Sundom · Vitå
Overig: Alhamn · Skäret · Niemiholm
# Michael Glowatzky

Michael Glowatzky (1 juli 1960) is een voormalige voetballer uit Oost-Duitsland, die speelde als middenvelder en aanvaller. Hij kwam onder meer uit voor Sachsenring Zwickau en FC Karl-Marx-Stadt.

## Interlandcarrière

Glowatzky speelde negen officiële interlands (één doelpunt) voor het voetbalelftal van de Duitse Democratische Republiek. Onder leiding van bondscoach Bernd Stange maakte hij zijn debuut op 12 september 1984 in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Griekenland (1-0) in Zwickau, net als Wolfgang Benkert (Rot-Weiß Erfurt), Bernd Schulz (BFC Dynamo Berlin), Bernhard Konik (BSG Wismut Aue), Damian Halata (1. FC Magdeburg), Norbert Rudolph (FC Vorwärts Frankfurt), Armin Romstedt (Rot-Weiß Erfurt) en Frank Rohde (BFC Dynamo Berlin).
# Arctische Kaap

De Arctische Kaap (Russisch: Мыс Арктический; Mys Arktitsjeski), in de stalinistische periode Kaap Molotov (Мыс Молотова; Mys Molotova) genoemd, is het noordelijkste punt van het eiland Komsomolets, dat het noordelijkste eiland is van de Russische eilandengroep Noordland (Severnaja Zemlja) in de Noordelijke IJszee. Het ligt op 990,7 kilometer van de Noordpool en wordt soms als vertrekpunt gebruikt voor expedities daarnaartoe.
Hoewel de Arctische Kaap in het verre noorden van Rusland ligt, is het niet het noordelijkste punt van het land. Dat is Kaap Fligely op Rudolfeiland in de archipel Frans Jozefland. Het noordelijkste punt van het Euraziatische vasteland is Kaap Tsjeljoeskin op het schiereiland Tajmyr. Wel vormt de Arctische Kaap het noordelijkste punt van heel Azië.
De kaap vormt de grens tussen de Karazee in het westen en de Laptevzee in het oosten. Voor de Karazee geldt dat dit het noordoostelijke eindpunt vormt van een denkbeeldige oostelijke lijn vanaf Kaap Kohlsaat (op het eiland Graham Bell van Frans Jozefland), die als het noordwestelijkste punt van de Karazee wordt gezien.
# Joop van Huisstede

Johannes Franciscus (Joop) van Huisstede (Nederhorst den Berg, 17 oktober 1922 – Vreeland, 5 mei 2000) was een Nederlandse restaurateur, houtbewerker, beeldhouwer en schilder.

## Biografie

Joop van Huisstede werd geboren in Nederhorst den Berg. Hij deed de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Hij was een leerling van Cor Hund en van Jan van Tongeren. In 1960 verhuisde hij naar Vreeland.
Van Huisstede was kerkrestaurateur van beroep. In 1956 exposeerde hij voor het eerst als (amateur-)kunstenaar.
Van Huisstede deed onder meer restauratiewerk voor de Oude Kerk in Amsterdam. Zo legde hij in 1958 de gewelfschildering in de Binnenlandvaarderskapel bloot. Van 1971 tot 1974 was hij verantwoordelijk voor de restauratie van het koorschot en de koorbanken. Tijdens de restauratie werden vijf consoles door hem nieuw gesneden. In de banken aan de noordzijde maakte hij onder meer een console voorstellende Bep Bijtelaar, vanuit haar huisje aan de kerk door het deurtje in de kooromgang komend, gekleed in mantelpak met dophoedje. In de banken aan de zuidzijde beeldde hij onder meer ook zichzelf uit, met een houten hamer bezig met het hakken van een misericorde.
In de periode 1996-1998 restaureerde hij de houten schouw in de VOC-kamer van het Oost-Indisch Huis te Amsterdam.
Van Huisstede overleed in mei 2000. Hij werd begraven in Vreeland.

## Werk in openbare ruimte

* Schaatsers, 1996 - Vreeland
* ↑ "Kerkrestaurateur werd beeldhouwer", De Gooi- en Eemlander, 7 april 1959. Geraadpleegd op 8 oktober 2024.
* ↑ "NOTITIES onder de Keizerskroon Grote gewelfschildering in Oudekerk ontdekt", Algemeen Handelsblad, 19 augustus 1958. Geraadpleegd op 8 oktober 2024.
* ↑ DBNL, 3.2 De restauratie van 1955 tot 1978, De Oude Kerk te Amsterdam, Herman Janse. DBNL. Geraadpleegd op 8 oktober 2024.
* ↑ Niels van der Horst, Beelden om van te houwen. Weekblad Wijdemeren (17 oktober 2018). Geraadpleegd op 8 oktober 2024.
* ↑ Schaatsers in Vreeland. www.schaatshistorie.nl. Geraadpleegd op 8 oktober 2024.
* Biografisch Portaal: 75707504
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 88872
# Leo Pagano

Leonardus Joseph Stephanus (Leo) Pagano Mirani (Amsterdam, 13 maart 1920 - aldaar, 16 juli 1999) was een Nederlands radioverslaggever.
Hij was de zoon van Johannes Fransiscus Pagano Mirani (ambtenaar) en Jacoba Banen. Na de middelbare school dook hij tijdens de Tweede Wereldoorlog onder en studeerde hij staatsinrichting bij Louis Beel, de katholieke staatsman. Pagano werkte tot 1944 bij Philips te Eindhoven en schreef voor De Maasbode en De Sportkroniek.
Pagano begon zijn radiocarrière als nieuwslezer bij Radio Herrijzend Nederland, de voorloper van de Wereldomroep. Hij vervulde van 1945 tot 1947 een functie bij de Economische recherche. In 1947 kwam hij bij de KRO. Op 20 september 1947 maakte hij zijn debuut als radioverslaggever bij de voetbalinterland Nederland–Zwitserland (uitslag 6-2). Ook deed hij talloze keren het radioverslag van de voetbalklassieker Nederland-België. Speciaal voor de wedstrijdverslagen van Pagano schreef tekstschrijver Jan de Cler het bekende voetballied Hup Holland Hup op muziek van Dico van der Meer. Tijdens de rust en na afloop van de wedstrijd zong De Cler het inderhaast op rijm gezette wedstrijdverslag.
Hij versloeg tussen 1948 en 1964 zes Olympische Spelen. Hij was gespecialiseerd in voetbal-, atletiek-, wielren-, tennis- en schaatsreportages.
In zijn KRO-tijd werd Pagano ook geregeld in de algemene verslaggeverij ingezet. Zo volgde hij voor de gezamenlijke omroepen de staatsbezoeken aan Iran en Thailand. Verder maakte hij radiodocumentaires over Nederlandse emigranten in Australië en Canada.
In 1965 werd hij verrassend adjunct-directeur van de Centrale Kamer voor Handelsbevordering, de voorloper van het huidige Nederlands Centrum voor Handelsbevordering (NCH). Hij bleef wel freelance-voetbalverslaggever voor het NOS-radioprogramma Langs de Lijn.
Tien jaar later echter keerde hij terug in Hilversum, dit keer bij de AVRO. Daar was hij vooral parlementair redacteur. Tot zijn pensionering in 1985 presenteerde hij programma's als AVRO's radiojournaal en de politieke rubriek Slag bij Nieuwspoort. Ook in die periode bleef hij als sportverslaggever freelancen.
Vanaf eind jaren 50 was Pagano ook te horen als televisieverslaggever, bij voetbalinterlands, een vijftal Olympische Spelen, de Elfstedentocht en de Tour de France.
Hij is de vader van de journalist Rolph Pagano en een oom van Cilly Dartell.
# Dieter Hoeneß

Dieter Hoeneß (alternatieve spelling: Hoeness), (Ulm, (Baden-Württemberg), 7 januari 1953) is een Duits voormalig voetballer en is nu de manager van de Duitse voetbalclub VFL Wolfsburg.
Dieter Hoeneß speelde op amateurniveau bij VfB Ulm en SSV Ulm 1846 voordat hij een professionele carrière begon in de Bundesliga bij VfB Stuttgart. Daar speelde hij tussen 1975 en 1979, waarvan de eerste twee jaar in de 2. Bundesliga. Daarna werd hij verkocht aan Bayern München. Met die club beleefde Hoeneß zijn meest succesvolle tijd: hij werd vijf keer kampioen van de Bundesliga (1980, 1981, 1985, 1986 en 1987) en hij won drie keer de Duitse Beker (1982, 1984 en 1986). De aanvaller, wiens kracht zijn hoofd was, scoorde 127 goals in 258 competitie wedstrijden, voordat hij zijn carrière eindigde in 1987.
Tussen 1979 en 1986 speelde Hoeneß ook nog zes keer voor "die Mannschaft" (het Duitse nationale elftal), waarvoor hij 4 keer scoorde. Hij nam ook deel aan het wereldkampioenschap in Mexico, in 1986, samen met Duitsland, waar ze eindigde als tweede omdat ze verloren van Argentinië. Hoeneß kreeg die wedstrijd een onderscheiding, omdat hij de oudste speler in de finale was, met 33 jaar en 173 dagen.
Nadat hij gestopt was met voetballen werd hij PR manager bij het computerbedrijf Commodore, dat op dat moment hoofdsponsor was van Bayern München. Tussen 1990 en 1995 was hij de manager van zijn voormalige voetbalclub, VfB Stuttgart. In 1996 werd hij vicepresident van Hertha BSC waar hij, na een jaar, aantrad als manager. In 2009 werd hij daar opgevolgd door Michael Preetz.
Dieter Hoeneß is de broer van Uli Hoeneß, die ook een succesvolle voetballer in de Bundesliga was. Ook is hij de vader van trainer Sebastian Hoeneß.