OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lijst van trainers van Chicago Fire FC

Deze lijst omvat de voetbalcoaches die de Amerikaanse club Chicago Fire hebben getraind vanaf 1998 tot op heden.
| Seizoen | Trainer(s) | Prijzen | Bijzonderheden |
| 2025 | Gregg Berhalter | | 0 |
| 2024 | Frank Klopas | | 0 |
| 2023 | Frank Klopas | | Derde termijn |
| 2023 | Ezra Hendrickson (tot 8 mei 2023) | | 0 |
| 2022 | Ezra Hendrickson (tot 8 mei 2023) | | 0 |
| 2021 | Frank Klopas (interim) | | Tweede termijn |
| 2021 | Raphael Wicky (tot 30 september 2021) | | 0 |
| 2020 | Raphael Wicky (tot 30 september 2021) | | 0 |
| 2019 | Veljko Paunović | | 0 |
| 2018 | Veljko Paunović | | 0 |
| 2017 | Veljko Paunović | | 0 |
| 2016 | Veljko Paunović | | 0 |
| 2015 | Brian Bliss (interim) | | 0 |
| 2015 | Frank Yallop (tot 20 september 2015) | | 0 |
| 2014 | Frank Yallop (tot 20 september 2015) | | 0 |
| 2013 | Frank Klopas | | 0 |
| 2012 | Frank Klopas | | 0 |
| 2011 | Frank Klopas | | 0 |
| 2011 | Carlos de los Cobos (tot 30 mei 2011) | | 0 |
| 2010 | Carlos de los Cobos (tot 30 mei 2011) | | 0 |
| 2009 | Denis Hamlett | | 0 |
| 2008 | Denis Hamlett | | Tweede termijn |
| 2007 | Juan Carlos Osorio | | 0 |
| 2007 | Denis Hamlett (interim, tot 30 juni 2007) | | 0 |
| 2007 | Dave Sarachan (tot 20 juni 2007) | | 0 |
| 2006 | Dave Sarachan (tot 20 juni 2007) | US Open Cup | 0 |
| 2005 | Dave Sarachan (tot 20 juni 2007) | | 0 |
| 2004 | Dave Sarachan (tot 20 juni 2007) | | 0 |
| 2003 | Dave Sarachan (tot 20 juni 2007) | MLS Supporters' Shield, US Open Cup | 0 |
| 2002 | Bob Bradley | | 0 |
| 2001 | Bob Bradley | | 0 |
| 2000 | Bob Bradley | US Open Cup | 0 |
| 1999 | Bob Bradley | | 0 |
| 1998 | Bob Bradley | MLS Cup, US Open Cup | 0 |
# Jan Christiaens

Jan Christiaens (Antwerpen, 8 mei 1929 – Antwerpen, 12 november 2009) was een Vlaamse auteur, die meer dan 30 toneelteksten schreef. Hij was tevens ambtenaar van de stad Antwerpen, waar hij hoofd werd van de stedelijke informatiedienst.
Zijn vroege werken, uit de jaren 1950-1960, bevatten surrealistische elementen en kunnen tot het absurd toneel gerekend worden. Daartoe behoren De koningin der eilanden (1954), Tee drinken (1958), De beestentrein (1958), Een vredesduif braden (1959), De kangoeroes (1960), en De lachende krokodil (1962).
Vanaf 1970 schreef hij sociaal geëngageerde, volkse stukken, die zich in en rond het Antwerpse St. Andrieskwartier afspelen, zoals De parochie van miserie, De droom van Zotte Rik, De Minerva, Het Derde Rijk in de Vierde Wijk, Houten Clara en Hoerenleed.
Sedert de jaren 1950, in de periode van de artistieke vereniging "De Nevelvlek", werkte hij vaak samen met Walter Tillemans. Hij heeft ook samengewerkt met Fernand Auwera, Wannes Van de Velde en Robbe De Hert.
Zijn stukken zijn o.a. opgevoerd door het Fakkelteater, het Raamtheater en de KNS te Antwerpen en Arca te Gent.
In 1994 verscheen zijn eerste roman, "De Klinefelter Man", gevolgd door "Blinde haas" (1999) in dit boek speelt een Rijkswachtcommandant uit Tervuren die Claude Perwez heet een rol (de echte naam verblijfplaats van rockmuzikant/kunstschilder Kloot Per W met wie hij goed bevriend en waarvan hij menig gedurfd werk bezat) gevolgd door "Memoires van een Angsthaas" (2004), een mix van fictie en non-fictie gesitueerd in de Antwerpse politieke en kunstwereld.
Hij werd onderscheiden o.m. met de Nederlandse Edmond Hustinxprijs voor toneelschrijvers in 1979.
# Het Wachtje

Het Wachtje (ook bekend als Paviljoen) is een rijksmonument aan het Rijswijkseplein in Den Haag.

## Achtergrond

De nog jonge Nederlandse architect Zeger Reyers werd door financiële steun van koning Lodewijk Napoleon in staat gesteld zijn studie te vervolgen in Parijs. Daar kwam hij in aanraking met de muur van de Belastingpachters, een serie neoclassicistische accijnshuizen van Claude Nicolas Ledoux. Na zijn terugkeer in Nederland, werd Reyers in 1819 stadsarchitect van Den Haag.
Tussen 1825 en 1827 bouwde Reyers zijn eigen accijnshuis, later bekend als het Wachtje, aan de Haagweide (nu Rijswijkseplein), deels op het gebied van de tuin van het voormalige leprozenhuis aan Het Zieken. Het was de plaats om invoerrechten (accijnzen) te betalen. Daardoor moest je dus wachten, wat de naam "t wachtje" (in de volksmond) verklaart.
Na afschaffing van de lokale accijnsheffing, stond het enige tijd leeg. In 1870 en 1871 was in Den Haag een epidemie van kinderpokken. Er werd een Vereeniging voor Koepokinenting opgericht, die in het gebouwtje werd gehuisvest. Van 1933 tot 1981 was het Wachtje in gebruik als café-restaurant Paviljoen. Vanaf 1981 was het Circus-, Clowns- en Kermismuseum hier gevestigd, sinds 1986 is het in gebruik als kantoorruimte.

## Beschrijving

Reyers maakte een gebouwtje in neogriekse stijl; het kreeg het uiterlijk van een Grieks tempeltje, met een vooruit springend zadeldak ondersteund door vier Dorische zuilen en een rondboog in het fronton tussen de twee middelste zuilen. Het straatniveau is sinds de bouw aanzienlijk verhoogd, het basement van de zuilen is daardoor nu grotendeels verzonken.
In het midden van de 19e eeuw werden aan weerszijden van het gebouwtje vleugels aangebouwd, die werden ingekort toen het als Paviljoen in gebruik genomen werd. Het pand werd in 1967 als rijksmonument opgenomen in het monumentenregister.
* Als Paviljoen in 1963
* De situatie in 2010

## Het verdwenen Wachtje

In 1827/1828 bouwde Reyers in opdracht van koning Willem II een wachthuis bij de Bosbrug, langs de weg tussen het Korte Voorhout en het Malieveld. Ook dit gebouwtje werd Wachtje genoemd. Het bewaakte de noordelijke toegang tot de stad en bood onderdak aan een onderofficier, een korporaal en twintig manschappen. Het is deels zichtbaar op het schilderij Rijtuigen met wachtende koetsiers, dat Willem de Zwart eind 19e eeuw maakte.
Dit gebouwtje had in vergelijking met het Wachtje aan het Rijswijkseplein nog in sterkere mate het uiterlijk van een Griekse tempel, door het gesloten fronton en de architraaf. Het raakte tijdens de Tweede Wereldoorlog, bij het bombardement op het Bezuidenhout, beschadigd en werd medio 1947 afgebroken. In 1879 ging de NRS stoomtram naar Scheveningen rechts langs het gebouw rijden. In 1924 werd de stoomtram vervangen door de Blauwe Tram naar Leiden die daarbij de sporen van de Gele Tram naar Leiden kruiste. Beide tramlijnen zijn in 1961 opgeheven. Nadat het wachtje was verdwenen, kon de weg verbreed worden. Het stond waar nu de rijbanen richting Scheveningen zijn.
# Lijst van presidenten van Indonesië

Hieronder volgt een lijst van presidenten van Indonesië. De huidige president van Indonesië is Prabowo Subianto

## Presidenten van Indonesië (1945-heden)

| Nr. | President | Ambtstermijn | Ambtstermijn | Partij |
| 1 | Soekarno (1901–1970) | 18 augustus 1945 | 19 december 1948 | PNI |
| | Sjafruddin Prawiranegara (1911-1989) verving Soekarno tijdens diens gevangenschap | 19 december 1948 | 13 juli 1949 | partijloos |
| 1 | Soekarno (1901–1970) | 13 juli 1949 | 27 december 1949 | PNI |
| | Assaat (1904-1976) verving Soekarno tijdens diens Presidentschap van de Verenigde Staten van Indonesië | 27 december 1949 | 15 augustus 1950 | partijloos |
| 1 | Soekarno (1901–1970) | 15 augustus 1950 | 12 maart 1967 | PNI |
| 2 | Soeharto (1921–2008) | 12 maart 1967 | 21 mei 1998 | Golkar |
| 3 | Bacharuddin Jusuf Habibie (1936-2019) | 21 mei 1998 | 20 oktober 1999 | Golkar |
| 4 | Abdurrahman Wahid (1940-2009) | 20 oktober 1999 | 23 juli 2001 | PKB |
| 5 | Megawati Soekarnoputri (1947) | 23 juli 2001 | 20 oktober 2004 | PDI-P |
| 6 | Susilo Bambang Yudhoyono (1949) | 20 oktober 2004 | 20 oktober 2014 | Demokrat |
| 7 | Joko Widodo (1961) | 20 oktober 2014 | 20 Oktober 2024 | PDI-P |
| 8 | Prabowo Subianto (1951) | 20 oktober 2024 | heden | Gerindra |
# Murrayglossus

Murrayglossus is een geslacht van uitgestorven mierenegels uit de familie Tachyglossidae. Het bevat als enige soort Murrayglossus hacketti, de 'reuzenechidna', een uitgestorven soort echidna uit West-Australië die dateert uit het Pleistoceen. Het is alleen bekend van een paar botten. Het was ongeveer een meter lang en woog waarschijnlijk ongeveer dertig kilogram. Dit maakt het de grootste lid van de Monotremata waarvan bekend is dat hij ooit heeft geleefd.

## Ontdekkingen

Fossielen van Murrayglossus hacketti werden ontdekt in Mammoth Cave, West-Australië, en opgegraven in 1909. Ze werden vermengd gevonden met de overblijfselen van andere taxa zoals Sthenurus en Macropus. De Australische paleontoloog Ludwig Glauert beschreef de fossielen in een publicatie uit 1914 als een Zaglossus hackettii. Het specifieke epitheton of soortaanduiding hacketti eert John Winthrop Hackett als een kleine erkenning van zijn genereuze steun die de verkenning van deze grotten mogelijk maakte.
Het holotype is WAM 60.10.1. Het materiaal is slecht, bestaande uit een atlas, de sleutelbeenderen, een spaakbeen, het episternum, het bekken, twee dijbeenderen en een scheenbeen. Het schedelmateriaal is volledig afwezig, waardoor de historische indeling van Murrayglossus hacketti binnen het geslacht Zaglossus onzeker is. Sommige fossielen hebben insnijdingen en brandplekken, wat suggereert dat Murrayglossus hacketti op zijn minst af en toe door mensen bejaagd werd.
Aboriginale rotskunst gevonden in Arnhemland in het Northern Territory kan Murrayglossus hacketti of de bestaande westelijke langsnavelige mierenegel (Zaglossus bruijni) voorstellen.
Historisch behandeld als een soort van de langsnavelige vachtegels, werd het in 2022 door Flannery afgescheiden in zijn eigen geslacht Murrayglossus. De geslachtsnaam combineert de achternaam van paleontoloog Peter Murray en glossos, het Griekse woord voor 'tong'.

## Beschrijving

Met een lengte van ongeveer een meter lang, zestig centimeter hoog en ongeveer dertig kilogram, was Murrayglossus hacketti de grootste bekende monotremaat. Murrayglossus hacketti had langere, rechtere achterpoten dan alle moderne echidna's. Augee (2006) speculeert dat dit kenmerk het dier bedrevener maakte in het doorkruisen van dichtbeboste bossen. Andere verklaringen zijn een verbeterd vermogen te graven of te klimmen: moderne mierenegels zijn in staat verticaal een hek te overwinnen.
De belangrijkste diagnostische kenmerken van het geslacht Murrayglossus zijn een reeks dijbeenkenmerken: een lage dijbeenkop; de zeer lage positie van de trochanter minor ten opzichte van de kop (direct onder de interne rand van het dijbeen); een trochanter major die een hoge positie heeft ten opzichte van de kop; een uitlopende mediale epicondylus; en afgeschuinde condylen.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Murrayglossus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Jan Hendrik Scholten

Jan Hendrik Scholten, geboren als Johannes Heinrich Scholten (Vleuten, 17 augustus 1811 – Leiden, 10 april 1885), was een Nederlands protestants theoloog.

## Biografie

Na zijn studietijd aan de Universiteit van Utrecht, werd Scholten professor in de Theologie in 1840 te Franeker. Na zijn tijd in Franeker vertrok hij in 1843 naar Leiden als professor extraordinarius, en promoveerde in 1845 tot ordinarius. Via Scholten raakte Abraham Kuenen geïnteresseerd in de theologie; op dat moment was Scholten nog niet de radicale theoloog die hij later zou worden. Beide theologen stonden aan de wieg van een beweging, ook wel bekend als 'Moderne Theologie', verwant aan de Duitse Tübingen School. In deze theologie kwam een absoluut antisupranaturalisme centraal te staan.
Scholten begon zijn academische carrière in de dogmatische theologie en filosofie van religie, en bewoog zich richting de studie van het Nieuwe Testament.

## Werken

* Leer der hervormde kerk in hare grondbeginselen (Leiden, 1848-50)
* Historisch-kritische inleiding tot de schriften des Nieuwen Testaments (Leiden, 1855. 2e druk 1856);
* Geschiedenis der christelijke godgeleerdheid gedurende het tijdperk des Nieuwen Testaments (Leiden, 1856. 2e druk 1857);
* Het evangelie naar Johannes (Leiden, 1864);
* De oudste getuigenissen aangaande de schriften des Nieuwen Testaments (1866);
* Het oudste evangelie (Leiden, 1868);
* Het Paulinisch evangelie (Leiden, 1870);
* De apostel Johannes in Klein-Azië (Leiden, 1871);
* Historisch-critische bijdragen naar aanleiding van de nieuwste hypothese aangaande Jezus en Paulus (Leiden, 1882).
Hoe Scholtens theologie zich door de tijd ontwikkeld heeft, is te lezen in zijn Afscheidsrede bij het Neerleggen van het Hoogleeraarsambt (1881), en in de biografie geschreven door Abraham Kuenen, Levensbericht van J. Henricus Scholten (1885).

## Trivia

In 1856 werd hij lid van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen.

## Externe link

* J.H. Scholten, Website Universiteit Leiden

## Voetnoten

* 1 2 Gerrit J. Tenzythoff, Sources of Secession: The Netherlands Hervormde Kerk on the Eve of the Dutch Immigration to the Midwest. Historical Series of the Reformed Church in America, No. 17, Donald J. Bruggink (editor), (Grand Rapids, MI: Eerdmans, 1987), 102.
* ↑ J.H. Scholten (1811 - 1885). Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences. Geraadpleegd op 17 July 2015.
* Bibliothèque nationale de France: cb107186005 (data)
* Biografisch Portaal: 28507892
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: scho020
* Gemeinsame Normdatei: 120633795
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 2712 5541
* Library of Congress Control Number: n87940379
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007274288605171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068926405
* Système universitaire de documentation: 09461377X
* Virtual International Authority File: 52525544
* WorldCat (via VIAF): 52525544
# Takuitbreekkommetje

Het takuitbreekkommetje (Pyrenopeziza benesuada) is een schimmel uit de familie Ploettnerulaceae. Het komt voor in elzenbroekbos. Het leeft saprotroof op hout of bast van takken van de els (Alnus).

## Kenmerken

De apothecia heben een diameter van 5 tot 20 mm. De kleur is crème, grijs of groen. Er zijn geen haren.
De asci zijn 8-sporig, aan de toppen iets afgerond en meten 45-50-70 x 5,5-6 µm. De sporen zijn glad, elipsevormig, hyaliene, met oliedruppels en meten 45-50-70 x 5,5-6 µm. De parafysen zijn cilindrisch, recht, gesepteerd, bovenaan iets verdikt (2 µm).

## Verspreiding

In Nederland komt het takuitbreekkommetje vrij zeldzaam voor.
* ↑ (en) Index Fungorum
* 1 2 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* ↑ (fr) Mycodb.fr
# São Miguel

São Miguel kan verwijzen naar:

## Geografie

* Brazilië
** São Miguel (Rio Grande do Norte), een gemeente in de staat Rio Grande do Norte
** São Miguel do Araguaia (gemeente), een gemeente in de staat Goiás
** São Miguel do Araguaia (microregio)
** São Miguel dos Campos (gemeente), een gemeente in de staat Alagoas
** São Miguel dos Campos (microregio)
* Portugal
** São Miguel (eiland), eiland van de Azoren
** São Miguel (Kaapverdië)
** São Miguel (Lissabon), een voormalige freguesia (plaats) in de gemeente Lissabon
** São Miguel (Penela)
** São Miguel (Vila Franca do Campo)
** São Miguel de Acha
** São Miguel de Carreiras
** São Miguel de Machede
** São Miguel de Oriz
** São Miguel do Jarmelo
** São Miguel do Mato (Arouca)
** São Miguel do Prado
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van São Miguel en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Eschau (Frankrijk)

Eschau is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est). De plaats maakt deel uit van het kanton Illkirch-Graffenstaden in het arrondissement Strasbourg. Tot 1 januari 2015 was het deel van het kanton Geispolsheim in het arrondissement Strasbourg-Campagne, die op die dag werden opgeheven. Eschau telde op 1 januari 2021 5.746 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Eschau bedroeg op 1 januari 2021 11,83 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 485,7 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Paul Lemmens (jurist)

Paul Lemmens (Wilrijk, 29 juni 1954) is een Belgisch buitengewoon hoogleraar emeritus aan de KU Leuven, rechtsgeleerde en rechter. Hij was rechter aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en directeur van het Instituut voor de mensenrechten aan de KU Leuven.

## Biografie

Paul Lemmens studeerde rechten te Antwerpen aan de Universitaire Faculteiten Sint-Ignatius Antwerpen en te Leuven, waar hij in 1976 Magna cum laude afstudeerde. Aansluitend behaalde hij een LLM te Chicago aan de Northwestern University in 1978. Hij promoveerde in 1987 met een proefschrift over de Geschillen over burgerlijke rechten en verplichtingen: over het toepassingsgebied van de artikelen 6, lid 1, van het Europees verdrag over de rechten van de mens en 14, lid 1, van het Internationaal verdrag inzake burgerrechten. Hij was aangesteld als assisterend academisch personeel aan de KU Leuven in het domein van het grondwettelijk recht en vervolgens van 1979 tot 1986 in het domein van het gerechtelijk privaatrecht. In 1986 werd hij belast met een leeropdracht gerechtelijk recht en mensenrechten. Hij doceerde gerechtelijk recht tot 1995. Van toen af werd zijn leeropdracht geleidelijk meer gefocust op het publiek recht. Sinds 1997 doceert hij het vakonderdeel staatsrecht evenals mensenrechten.
Hij was in 1999 visiting professor human rights aan de Amerikaanse Northwestern University in Chicago.
Buiten zijn academische loopbaan was hij actief als advocaat aan de balie van 1976 tot 1994, tijdelijk onderbroken door een aanstelling als auditeur (van 1984 tot 1987). Paul Lemmens is sinds 1994 lid van de Raad van State waar hij sinds 2005 kamervoorzitter is, ondere andere van de Afdeling Wetgeving en de XIIe kamer, belast met de geschillen overheidsopdrachten.
Hij was van 2012 tot 2021 Belgisch rechter aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Hij was daarvoor al ad-hocrechter bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, in twee zaken tegen België. De uitspraken daarover werden geveld in 2002 en 2003.
Paul Lemmens is de zoon van een Belgische vader en een Pools-Amerikaanse moeder. Hij is gehuwd en vader van drie kinderen.
* ↑ (en) European Court of Human Rights: Judges of the Court
* 1 2 KU Leuven Kulak: Curriculum Vitae van Paul Lemmens
* ↑ (en) Press Release ECHR 182 (2012) 25.04.2012 - Election of new judge in respect of Belgium
* ↑ Europees rechter Paul Lemmens: "Mensenrechten zijn geen evidentie", Campuskrant Jaargang 24 nr. 07 (27 maart 2013).
* Gemeinsame Normdatei: 1202271790
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1850 3210
* Library of Congress Control Number: n81057777
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007369022905171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074048864
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A003511644
* Système universitaire de documentation: 252372387
* Virtual International Authority File: 53346950
* WorldCat (via VIAF): 53346950
# Emiel Meeus

Emiel (Miel) Meeus (Tessenderlo, 27 mei 1929 – aldaar, 26 november 2022) was een Belgisch politicus.

## Biografie

Meeus was lid van de Christelijk-Sociale Partij die later Christen-Democratisch en Vlaams (CD&V) werd. Hij was meer dan 50 jaar politicus. In 1964 werd hij voor het eerst gekozen voor de gemeenteraad. Hij was zes jaar schepen. In 1983 volgde hij Frans Lievesoens op als burgemeester van Tessenderlo. Hij was dertien jaar burgemeester van die gemeente tot hij in 1995 werd opgevolgd door Jan Verheyden. In 2009 ontving hij de titel van ereburgemeester uit handen van Vlaams minister van Binnenlandse Zaken Marino Keulen. Toen Emiel in 2018 89 jaar was, stelde hij zich niet meer kandidaat voor de gemeenteraad.
Emiel Meeus zorgde in zijn gemeente voor stromend water, elektriciteit en aangelegde wegen. Hij liet ook het buurthuis 't Goor bouwen naast de Sint-Luciakerk te Engsbergen.
Na zijn ambt als burgemeester ontving Emiel tweemaal per week, belangeloos, volk bij zijn thuis op de Sparrenweg. Hij hielp mensen met het invullen van belastingpapieren, het aanvragen van vergunningen, gaf hen goede raad en nog veel meer.
Emiel is houder van het Burgerlijk Ereteken 1ste klasse. Hij kreeg deze titel van voormalig Koning Boudewijn. Daarnaast was hij Laureaat van de Arbeid, lid van CD&V, lid van het Landelijke Gilde, lid van Samana & KWB en lid van nog talrijke andere verenigingen. Politiek was zijn passie.
Emiel was getrouwd met Annie Gilissen. Hij stierf op 93-jarige leeftijd.
* ↑ Looise ereburgemeester Emiel Meeus overleden: “Politiek was zijn passie”. Nieuwsblad (29 november 2022). Gearchiveerd op 30 november 2022. Geraadpleegd op 12 december 2022.
* ↑ Emiel Meeus († 26/11/2022). Inmemoriam. Gearchiveerd op 12 december 2022. Geraadpleegd op 12 december 2022.
# Socorro

Socorro (Spaans en Portugees woord voor help!) kan verwijzen naar:

## Geografie

* Brazilië
** Socorro (São Paulo), een plaats in de staat São Paulo
* Colombia
** Socorro (Santander), een gemeente in departement Santander
* Filipijnen
** Socorro (Oriental Mindoro), een gemeente in de provincie Oriental Mindoro
** Socorro (Surigao del Norte), een gemeente in de provincie Surigao del Norte
* India
** Socorro (Goa), een census town in het district Noord-Goa van de staat Goa
* Mexico
** Isla Socorro, een eiland van de Revillagigedo-eilanden
* Portugal
** Socorro (Lissabon), een voormalige freguesia (plaats) in de gemeente Lissabon
* Venezuela
** El Socorro, een gemeente in de staat Guárico
* Verenigde Staten
** Socorro (New Mexico), een plaats in de staat New Mexico
** Socorro (Texas), een plaats in de staat Texas
** Socorro County, een county in de staat New Mexico

## Overig

* Socorro (stichting), een hulpverleningsteam in de Achterhoek Nederland
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Socorro en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# DJ Laster

Daniel Laster (Pensacola, 16 augustus 1996) is een Amerikaans basketballer.

## Carrière

Laster speelde collegebasketbal voor de Gardner-Webb Runnin' Bulldogs van 2015 tot 2019. Hij tekende daarna bij de Finse eersteklasser Salon Vilpas en eindigde het seizoen bij het Luxemburgse T71 Dudelange. Tijdens het seizoen 2020/21 speelde hij bij de Italiaanse tweedeklasser Stella Azzurra Roma. Het daarop volgende seizoen ging hij spelen voor de Duitse tweedeklasser Eisbären Bremerhaven. Hij tekende in 2022 voor het Mexicaanse Soles de Mexicali.
In januari 2023 tekende hij bij de Belgische eersteklasser Brussels Basketball. Aan het einde van het seizoen trok hij naar de Japanse derdeklasser Toyoda Gosei Scorpions. In de zomer van 2024 speelde hij voor het Dominicaanse Titanes del Distrito. Hij tekende in oktober 2024 bij de Roemeense eersteklasser CSM Ploieşti.
* ↑ (en) DJ Laster - Men's Basketball. Gardner-Webb University Athletics. Geraadpleegd op 19 juli 2024.
* ↑ (en) Laster Signs Professional Contract To Play For Salon Vilpas In Finland. Gardner-Webb University Athletics. Geraadpleegd op 19 juli 2024.
* ↑ (en) ACHATZ, BRIAN, Catholic basketball grad DJ Laster made most of shortened rookie season in Europe pro league. Pensacola News Journal. Geraadpleegd op 19 juli 2024.
* ↑ (it) Redazione, La Stella Azzurra ha il suo americano dopo 38 anni: è DJ Laster. Piazzale della Vittoria (25 juli 2020). Geraadpleegd op 19 juli 2024.
* ↑ (de) Niemeyer, Jörg, Basketball: Eisbären Bremerhaven verstärken sich mit zwei Spielern. weser-kurier-de (6 september 2021). Geraadpleegd op 19 juli 2024.
* ↑ (es) Zavala, Felipe, Inicia Soles de Mexicali con derrota – Expreso Deportivo (21 juli 2022). Geraadpleegd op 19 juli 2024.
* ↑ DJ Laster naar Brussels.
* 1 2 (ro) Ploiesti, C. S. M., Baschet: Daniel DJ Laster completează lotul echipei de seniori CSM BBA Petrolul Ploieşti!. CSM Ploiesti (21 oktober 2024). Geraadpleegd op 20 november 2024.
* Profiel op RealGM
* Profiel op Proballers