OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ole Lund Kirkegaard

Ole Lund Kirkegaard (spreek uit: kier-ke-goor) (Aarhus, 29 juli 1940 - Juelsminde, 24 maart 1979) was een Deens schrijver van kinderboeken. Zijn boeken gingen voornamelijk over de relatie tussen kinderen en volwassenen. De hoofdrolspeler was vaak een antiheld.

## Biografie

Na de middelbare school voer Ole Lund Kirkegaard enige tijd op een tanker. Hij had veel last van zeeziekte en moest daardoor stoppen met de zeevaart. Hierna heeft hij les gegeven op verschillende basisscholen, totdat een van zijn verhalen een prijs won, in 1966. Hij schreef hierna 9 andere boeken.
Ole Lund Kirkegaard overleed op 24 maart 1979 nadat hij dronken in de sneeuw was gevallen en doodvroor. Hij werd 38 jaar.
# Chretien Jacques Adrien van Nagell

Chretien Jacques Adrien baron van Nagell, heer van de beide Ampsen, ook wel Christien Jacques Adrien genoemd ('s-Gravenhage, 26 juni 1784 - Laren (Gld.), 2 oktober 1883) was een Nederlands politicus.

## Familie

Van Nagell was een zoon van Anne Willem Carel baron van Nagell, heer van de beide Ampsen (1756-1851) en Anna Catharina Elisabeth du Tour (1761-1853).
Hij trouwde op 15 augustus 1820 met Justina Maria Wilhelmina barones Rengers (1795-1863), grootmeesteres van koningin Anna Paulowna van Rusland, dochter van Justinus Sjuck Gerrold Juckema van Burmania baron Rengers (1773-1832) en Henriëtte Jacoba van Andringa de Kempenaer (1775-1820).
Uit dit huwelijk kwamen de volgende kinderen:
* Anne Wilhelmina Elizabeth barones van Nagell (1822-1900), trouwde met Moritz Carl Freiherr von Nagell-Gartrup (1812-1873), zoon van Paul David Sigismund Maurits van Nagell (1757-1844) en Constance Hermine Albertine des H.R.Rijksgravin von Quadt-Huchtenbroeck, erfdochter van Gartrup (1772-1842).
* mr. Justinus Egbert Hendrik baron van Nagell, heer van de beide Ampsen (1825-1901), trouwde met Sophia barones Schimmelpenninck van der Oije (1828-1897), dochter van Willem Anne baron Schimmelpenninck van der Oye, heer van de beide Pollen en Nijenbeek (1800-1872) en Adrienne Sophie barones van Rhemen (1806-1842).

## Loopbaan

Hij was een landeigenaar, die op kasteel Ampsen bij Laren (Gld.) woonde en die als Tweede Kamerlid allengs opschoof van oppositioneel naar regeringsgezind. Hij stemde in de jaren 1830 geregeld tegen de begroting, maar keerde zich in 1848 tegen de voorstellen tot grondwetsherziening.
Op 10 februari 1814 kreeg hij de functie van kamerheer van koning Willem I in buitengewone dienst. Op 9 december van dat jaar werd hij lid van de Ridderschap van Gelderland. Met ingang van die datum was hij jonkheer geworden, op 25 mei 1822 werd hij benoemd tot baron.

## Onderscheidingen

* Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw (1834)
* Grootofficier in de Orde van de Eikenkroon (1847)
* Biografisch Portaal: 26547219
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: nage008
* Parlement.com: vg09llsghkss
# Salgótarján BTC

Salgótarján BTC is een Hongaarse club uit Salgótarján, waarbij BTC staat voor Bányász Torna Club. De club werd opgericht in 1920.

## Geschiedenis

De club speelde voor het eerst in de hoogste klasse in 1935/36 en werd voorlaatste. Bij de terugkeer in 1940/41 werd BTC achtste op veertien clubs. Twee jaar later werd zelfs de vijfde plaats behaald. Door de Tweede Wereldoorlog stond het voetbal even op een laag pitje maar na de oorlog speelde de club weer in de hoogste klasse die nu in verschillende reeksen was opgedeeld, BTC plaatse zich niet voor het volgende seizoen dat weer uit één reeks bestond maar was wel weer van de partij in 1947 en speelde de volgende jaren in de middenmoot. Midden jaren 50 werden betere resultaten gehaald en stond Salgótarján in de subtop. Tijdens de jaren 60 moest BTC zich tevreden stellen met een plaats in de lagere middenmoot.
Begin jaren 70 ging het dan weer beter met eerst een zevende plaats en dan een derde plaats in 1972 wat recht gaf op Europees voetbal, maar in de eerste ronde was het Griekse AEK Athene te sterk voor de club. Na enkele relatief goede seizoenen degradeerde de club onverwachts in 1977. Na één seizoen keerde de club terug, maar moest in 1980 opnieuw afscheid nemen van de hoogste klasse. Het zou zelfs een definitief vaarwel zijn want de club slaagde er niet meer in om nog terug te keren. Sinds 2004 speelt de club wisselend op het derde en vierde niveau.

## Salgótarján in Europa

#R = #ronde, T/U = Thuis/Uit, W = Wedstrijd, PUC = punten UEFA coëfficiënten .
Uitslagen vanuit gezichtspunt Salgótarján BTC
| Seizoen | Competitie | Ronde | Land | Club | Totaalscore | 1e W | 2e W | PUC |
| 1958 | Donau Cup | 1R | | Rudá Hvězda Brno | 2-4 | 0-3 (U) | 2-1 (T) | 0.0 |
| 1972/73 | UEFA Cup | 1R | | AEK Athene | 2-4 | 1-3 (U) | 1-1 (T) | 1.0 |
Totaal aantal punten voor UEFA coëfficiënten: 1.0
# Toegangspoort Speeltuin De Waag

De Toegangspoort Speeltuin De Waag is een toegangshek in Amsterdam-Centrum ontworpen door kunstenaar Su Tomesen.
Speeltuin De Waag is een speelplaats voor kinderen aan de Oudeschans in Amsterdam. Ze ligt op een binnenterrein van een bijna volledig omsloten woonblok, die alleen twee in/uitgangen heeft tot de kade van de Amsterdamse gracht. Die speeltuin werd tijdenlang afgeschermd door een versleten hekwerk. Er werd aan kunstenares en buurtbewoonster Su Tomesen, gevraagd een hekwerk te ontwerpen. Zij liet zich mede door de naam van de speeltuin inspireren door de buitenlijnen van het gebouw de Waag, die hier om de hoek op de Nieuwmarkt staat. Tomesen liet vervolgens buurtkinderen er hun eigen ideeën op loslaten met eigen toevoegingen. Uiteindelijk werd het een toegangspoort in roestbruin staal, dat de silhouet van de Waag heeft. Het werd in 2009 geplaatst.
Het werk werd gefinancierd door het Amsterdamse Fonds voor de Kunst, Stadsdeel Centrum en werd door een aantal bedrijven uit de buurt geproduceerd.
* Toelichting bord bij de toegangspoort
* Blad voor de Amsterdamse Nieuwmarktbuurt, 27e jaargang nr. 2, juni 2009
* Su Tomesen
# Joel Qwiberg

Joel Qwiberg (Bogota, 9 oktober 1992) is een Zweeds voormalig voetballer die als verdediger of middenvelder speelde.
Sinds 2012 speelde hij voor Vaselunds IF. Hij kwam samen met Kevin Kabran over van het Zweedse Vasalunds IF, waar FC Den Bosch een samenwerkingsverband mee heeft. Qwiberg maakte zijn debuut op 3 oktober 2014 in een competitiewedstrijd tegen De Graafschap (1-2 verlies). In de 26e minuut verving hij de geblesseerde Anthony Lurling. Op 17 oktober nam de club echter alweer afscheid van hem. Qwiberg kon niet aarden in Nederland en had te maken met blessures. In 2015 keerde hij terug bij Vaselunds en vanaf begin 2016 komt hij uit voor IF Brommapojkarna. In 2016 won hij met zijn club de Division 1 Norra en in 2017 de Superettan. In 2018 speelt hij in de MLS voor San Jose Earthquakes. In mei 2018 werd hij verhuurd aan Reno 1868 dat uitkomt in de USL. In maart 2019 liet Qwiberg zijn contract ontbinden en per april sloot hij aan bij Örgryte IS dat uitkomt in de Superettan. In het voorjaar van 2020 beëindigde hij zijn loopbaan en werd spelersbegeleider.
# Colotrachelus

Colotrachelus is een geslacht van weekdieren uit de klasse van de Gastropoda (slakken).

## Soort

* Colotrachelus hestica B. A. Marshall, 1986
# Alcmund van Derby

Alcmund van Derby, ook Alcmund van Lilleshall genoemd, andere schrijfwijzen zijn Ealhmund, Alhmund en Alchmund (? - ca. 800) was de zoon van een koning van Northumbria en werd martelaar en heilige.
Alcmund was de zoon van Alhred, de koning van Northumbria die door de witan (een raad van ouderen) werd afgezet en daarop vermoedelijk naar de Picten vluchtte. Na meer dan twintig jaar in Pictische ballingschap te hebben doorgebracht, leidde Alcmund een leger naar Northumbria. Hij werd rond 800 gedood, waarvoor Eardwulf verantwoordelijk werd gehouden. Hoe hij precies in deze zaak is betrokken, kon tot nu toe niet worden opgehelderd. Alcmund stond in ieder geval daarop als martelaar bekend en werd vervolgens als heilige vereerd.
Alcmund werd in Lilleshall (Shropshire) bijgezet, waar over wonderdaden aan zijn graf werden bericht. Ten tijde van de onrust door de overvallen van de Deense Vikingen in Engeland werd zijn lichaam naar Derby overbracht en enkele kerken in de omgeving werden naar hem vernoemd (Derbyshire en Shropshire).
Zijn feestdag valt op 19 maart.

## Bronvermelding

* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Alcmund op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* P. Grosjean (ed.), Codicis Gothani Appendix (Vita Sancti Aelkmundi regis), in Analecta Bollandiana LVIII (1940), pp. 178-183.

## Referentie

* art. Alcmund (2), in D.H. Farmer, The Oxford Dictionary of Saints, Oxford - e.a., 2011$^5$, p. 11.
# Pamětice

Pamětice, Duits: Pamietitz, is een gemeente in Tsjechië 40 km ten noorden van Brno. Pamětice telde 272 inwoners in 2024.
Adamov · Bedřichov · Benešov · Blansko · Borotín · Bořitov · Boskovice · Brťov-Jeneč · Bukovina · Bukovinka · Býkovice · Cetkovice · Crhov · Černá Hora · Černovice · Deštná · Dlouhá Lhota · Doubravice nad Svitavou · Drnovice · Habrůvka · Hodonín · Holštejn · Horní Poříčí · Horní Smržov · Chrudichromy · Jabloňany · Jedovnice · Kněževes · Knínice · Kořenec · Kotvrdovice · Kozárov · Krasová · Krhov · Křetín · Křtěnov · Křtiny · Kulířov · Kunčina Ves · Kunice · Kuničky · Kunštát · Lazinov · Lažany · Letovice · Lhota Rapotina · Lhota u Lysic · Lhota u Olešnice · Lipovec · Lipůvka · Louka · Lubě · Ludíkov · Lysice · Makov · Malá Lhota · Malá Roudka · Míchov · Milonice · Němčice · Nýrov · Obora · Okrouhlá · Olešnice · Olomučany · Ostrov u Macochy · Pamětice · Petrov · Petrovice · Prostřední Poříčí · Rájec-Jestřebí · Ráječko · Roubanina · Rozseč nad Kunštátem · Rozsíčka · Rudice · Sebranice · Senetářov · Skalice nad Svitavou · Skrchov · Sloup · Spešov · Stvolová · Sudice · Suchý · Sulíkov · Světlá · Svinošice · Svitávka · Šebetov · Šebrov-Kateřina · Šošůvka · Štěchov · Tasovice · Uhřice · Újezd u Boskovic · Újezd u Černé Hory · Úsobrno · Ústup · Valchov · Vanovice · Vavřinec · Vážany · Velenov · Velké Opatovice · Vilémovice · Vísky · Voděrady · Vranová · Vysočany · Závist · Zbraslavec · Žďár · Žďárná · Žernovník · Žerůtky
# Dendermondse paardenworsten

De Dendermondse paardenworsten is een streekproduct uit de Belgische stad Dendermonde. Het is een stoofpot van worsten gemaakt van paardengehakt en bereid in een biersaus die vergelijkbaar is met stoofvleessaus. De paardenworsten worden geserveerd met frieten en eventueel een streekbier uit Dendermonde.
Dendermondse paardenworsten werd als "Vlaams streekproduct" erkend door het Vlaams Centrum voor Agro- en Visserijmarketing (VLAM).

## Trivia

Paardenworsten bereid in een tomatensaus zijn Lokerse paardenworsten.
# Enno Voorhorst

Enno Voorhorst (1962) is een Nederlands klassiek gitarist en docent.

## Biografie

Voorhorst werd geboren in Den Haag in een muzikale familie. Zijn vader was docent dwarsfluit op het Brabants Conservatorium in Tilburg en zijn moeder celliste. Voorhorst begon met vioolles toen hij zes jaar was, maar stapte over op de gitaar door de populariteit van Bob Dylan en The Beatles. De klassieke muziek trok hem uiteindelijk toch meer dan de popmuziek, met Julian Bream and Andrés Segovia als zijn voorbeelden. Voorhorst besloot rond zijn veertiende musicus te worden, ondanks dat zijn ouders het hem ontraadden.
Voorhorst begon zijn opleiding aan het Brabants Conservatorium te Tilburg onder begeleiding van Hein Sanderink. Vervolgens studeerde hij aan de Hochschule für Musik und Tanz in Keulen bij Hubert Käppel. Daarna volgde hij nog les bij David Russell. De keuze voor Duitsland was bewust gemaakt om internationaal naam te maken.
In 1992 won Voorhorst zowel de Nederlandse gitaarprijs als de eerste prijs bij het Japanse Seto-Ohashi concours, waardoor hij een platencontract kreeg bij Sony en in 1995 de positie als gitaardocent aan het Koninklijk Conservatorium in zijn geboortestad Den Haag.
Naast zijn werk als hoofdvakdocent aan het conservatorium te Den Haag geeft Voorhorst concerten, zowel solo als met anderen zoals hoboïste Pauline Oostenrijk en altviolist Mikhail Zemtsov.

## Prijzen en onderscheidingen

* 7e gitaarconcours, Hof: eerste prijs (1987)
* Nederlandse gitaarprijs (1992)
* Seto-Ohashi concours, eerste prijs (1992)

## Geselecteerde Discografie

* Enno Voorhorst Plays Agustín Barrios Mangoré (Sony Masterworks, 1994)
* Manuel M. Ponce: The Chambermusic Works with Guitar (Ottavo, 1998)
* J.S. Bach Guitar Transcriptions (Kreuzberg Records, 2002)
* Augustin Barrios: Guitar Music, Volume 2 (NAXOS, 2003)
* Chaconnes for Guitar (Brilliant Classics, 2009)
* Around Barrios (Challenge Classics, 2013)
* Bach, Pärt & Des Prez (Forest Classics, 2015)
* Modinha (Cobra Records, 2017)
* Concerto Métis (Cobra Records, 2018)
* 840 (Cobra Records, 2021)
* Bach (Forest Classics, 2024)
* ↑ Enno Voorhorst: "Je hoort in de muziek het land, de warmte en de stilte". Gearchiveerd op 07 oktober 2024. Geraadpleegd op 07 oktober 2024.
* 1 2 3 Enno Voorhorst: "Al jong wist ik dat ik gitarist wilde worden". Gearchiveerd op 07 oktober 2024. Geraadpleegd op 07 oktober 2024.
* ↑ (en) Research Catalogue - an international database for artistic research. Gearchiveerd op 29 september 2020. Geraadpleegd op 06 oktober 2024.
* ↑ (en) Enno Voorhorst, Author at NativeDSD. Gearchiveerd op 09 februari 2023. Geraadpleegd op 07 oktober 2024.
* 1 2 (en) Enno Voorhorst | Koninklijk Conservatorium Den Haag. Gearchiveerd op 07 oktober 2024. Geraadpleegd op 07 oktober 2024.
* ↑ Enno Voorhorst | biografie. Gearchiveerd op 1 december 2023. Geraadpleegd op 06 oktober 2024.
# Enrico Caruso

Enrico Caruso (Napels, 25 februari 1873 - aldaar, 2 augustus 1921) was een van de beroemdste tenoren in de geschiedenis van de opera.

## Biografie

Caruso werd geboren in Napels in Italië en hij debuteerde in deze stad op 16 november 1894 in Teatro Nuovo, in de opera L'Amico Francesco van Domenico Morelli. Daarna trad hij op in Caserta, Napels en Salerno en volgde zijn eerste voorstelling in het buitenland in Caïro. In 1898 debuteerde Caruso in het Teatro Lirico in Milaan, als Loris in Fedora van Umberto Giordano. Daarna toerde hij door Rusland, Lissabon, Rome, Monte Carlo en de Covent Garden in Londen, waar hij Rigoletto van Giuseppe Verdi zong. Het jaar daarop zong hij in Buenos Aires.
In december 1900 zong Caruso in La Scala in Milaan, in La bohème van Giacomo Puccini, onder leiding van Arturo Toscanini. In 1901 stond hij in het Teatro San Carlo in Napels en volgens de overlevering zou hier met de uitvoering van L'elisir d'amore zijn grootste teleurstelling volgen. Door de spanning liet zijn optreden te wensen over en het publiek had daar geen genade voor. Hij besloot daarna nooit meer op te treden in zijn geboortestad.
In 1902 deed Fred Gaisberg van de Gramophone Company met zijn broer Will aanvankelijk een poging om opnames te maken zonder medeweten van Caruso en het Grand Hotel in Milaan waar Caruso optrad. Ze werden echter meerdere malen betrapt en gingen uiteindelijk akkoord met het hoge gage, zodat er geen bootleg kwam, maar een officiële opname. Vesti la giubba uit I Pagliacci werd op 11 april 1902 opgenomen en was de eerste grammofoonplaat van Caruso. Er werden 1,2 miljoen exemplaren verkocht, de eerste plaat die meer dan een miljoen exemplaren verkocht.
In 1903 ging Caruso naar New York om daar op te treden aan de Metropolitan Opera. In hetzelfde jaar begon hij met grammofoonopnames voor de Victor Talking Machine Company; zijn relatie met het orkest en het opnamebedrijf bleven tot 1920 in stand. In 1906 bracht hij de ganse maand augustus door in Oostende op uitnodiging van Georges Marquet, directeur van het Kursaal en van Léon Rinskopf, dirigent van het Kursaalorkest. Daar gaf hij meerdere recitals o.a. samen met Nellie Melba.
Caruso's repertoire omvatte ongeveer zestig opera's, de meeste in het Italiaans, hoewel hij ook in het Frans en Engels zong, weliswaar met een sterk Italiaans accent. Hij had ook een repertoire van ongeveer 500 liederen, van klassiek tot traditionele Italiaanse volksliedjes tot de populaire muziek van die tijd. Hij was een van de eerste zangers die veel opnames maakte. Caruso en de platenspeler deden veel om elkaars carrière te versterken in de eerste 20 jaar van de twintigste eeuw. Zijn populaire opnames en zijn bijzondere stem maakten van hem een van de bekendste sterren uit zijn tijd.

## Films

Zijn leven was het onderwerp van de film The Great Caruso uit 1951, waarin de bekende tenor Mario Lanza de rol van Enrico Caruso vertolkte. Oude opnamen van Caruso worden gebruikt in de film Match Point van Woody Allen uit 2005.
# Hugo Duchateau

Hugo Duchateau (Tienen, 27 september 1938) is een plastisch kunstenaar (schilder, tekenaar en bouwer van installaties), die woont en werkt in Sint-Truiden.

## Levensloop

Hugo Duchateau studeerde af als glaskunstenaar aan het toenmalige Provinciaal Hoger Instituut voor Architectuur en Toegepaste Kunsten te Hasselt en deed stage bij glazenier Roger Daniëls. Van 1963 tot 1966 oefende hij het beroep uit van glazenier en nadien was hij leraar aan de Academie van Heusden-Zolder en Genk. Vanaf 1972 gaf hij opleiding grafische kunsten aan het Stedelijk Hoger Instituut voor Visuele Communicatie en Vormgeving te Genk.
De kunstenaar maakte naast Vincent Van den Meersch, Jos Jans, Hélène Keil, Dré Sprankenis en Jan Withofs deel uit van de in 1967 opgerichte Research Group. Deze kunstgroep zocht naar vernieuwing en legde de nadruk op creatief en kritisch zijn.
De kunstenaar ontving in 1967 de Prix de Rome, de zilveren medaille tijdens de "Europaprijs voor Schilderkunst" in 1973 te Oostende en meerdere keren de prijs van de Belgische Kunstcritici. Hij werd in 1983 geselecteerd om de Vlaamse Gemeenschap op de Biënnale van San Paulo te vertegenwoordigen. Een jaar later werd hem de "Prijs Beeldende Kunst" van de Vlaamse Deelregering en de "Provinciale Prijs van Limburg voor Plastische Kunsten" toegekend. Hij nam deel aan individuele en groepstentoonstellingen, onder andere met de Research Group in binnen- en buitenland. Naast zijn beeldend werk maakt hij meer en meer installaties in de natuur of binnen. Verschillende werken van de kunstenaar zijn te vinden in collecties van het SMAK te Gent, het MUHKA te Antwerpen en het PMMK te Oostende. Ook in het Vlaams Parlement, op de luchthaven van Zaventem en het Limburgs Provinciehuis staan er werken van de kunstenaar opgesteld of zijn verwerkt in het interieur. In het Openluchtmuseum te Bokrijk bevindt zich de installatie "Het Vreemde Bos".

## Tentoonstellingen en werken

In 2004 realiseerde de kunstenaar een installatie in de Minderbroedersstraat te Sint-Truiden genoemd Bewaar het licht in mijn ogen, Franciscus, anders slaap ik de dood in.
In 2007 liepen er te Hasselt vier tentoonstellingen met recente tekeningen en installaties van Duchateau, in het Hasselts Cultuurcentrum, in de galerij van CIAP Hasselt, in het kunstencentrum Z33 en op de Groene Boulevard. Gestileerde spechten zijn terug te vinden in verschillende van zijn werken.
In 2008 maakte de kunstenaar in het begijnhof van Sint-Truiden een 20 m hoge installatie met aluminium ladders genoemd pinakel dit alles voor de tentoonstelling Mijn hof=begijnhof samen met zijn zoon cartoonist Kim Duchateau. Op de ladderconstructie zit een witte duif, die de Heilige Geest verbeeldt en pinakel verwijst in de religieuze bouwkunde naar een torenvormige versiering. De ladder is een dubbele metafoor: een instrument bij de fruitpluk en het streven om hogerop te geraken.
# Triple gene block

Veel plantenvirussen hebben een triple gene block (TGB), een stukje genoom met de drie bij elkaar liggende genen TGB1, TGB2 en TGB3, dat door de evolutie heen geconserveerd is gebleven. Er worden bij het aflezen van het triple gene block drie polypeptiden aangemaakt, die betrokken zijn bij het transport van het virus van de ene naar de andere cel via verwijding van de plasmodesmata en bij het transport van het virus over lange afstanden.
# Enzo Geerts

Enzo Geerts (3 januari 2005) is een Belgisch voetballer die onder contract ligt bij PSV.

## Clubcarrière

Geerts ruilde in 2017 de jeugdopleiding van KV Mechelen voor die van PSV. In juli 2021 ondertekende hij er zijn eerste profcontract. In augustus 2022 werd zijn contract opengebroken tot 2025.
Op 20 januari 2023 maakte Geerts zijn profdebuut in het shirt van Jong PSV, het tweede elftal van PSV dat uitkomt in de Eerste divisie: in de competitiewedstrijd tegen FC Den Bosch (1-0-verlies) liet trainer Adil Ramzi hem in de 87e minuut invallen voor Mathijs Tielemans. Drie dagen later mocht hij tegen VVV-Venlo (1-2-verlies) opnieuw invallen, waarna hij op 30 januari 2023 zijn eerste basisplaats kreeg in de 3-1-zege tegen Willem II.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Supercup | Supercup | Europees | Europees | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2022/23 | Jong PSV | | Eerste divisie | 5 | 0 | — | — | — | — | — | — | 5 | 0 |
| Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 5 | 0 |
Bijgewerkt op 14 februari 2023.
# The Broadcast

The Broadcast is een radioprogramma dat al sinds 1951 wordt uitgezonden op CBC Radio One vanuit de Oost-Canadese stad St. John's. Het is een interviewprogramma dat focust op verhalen van mensen in Newfoundland en Labrador met betrekking tot de voor die provincie erg belangrijke visserijsector, evenals andere aan de oceaan en scheepvaart gerelateerde thema's.
Historisch stond het bekend als The Fisherman's Broadcast en later als The Fisheries Broadcast. Het programma werd in de volksmond echter steeds kortweg The Broadcast genoemd, wat ook de officiële naam is sinds 31 augustus 2015. Anno 2024 wordt het gehost door Paula Gale.
Het wordt iedere weekdag uitgezonden op alle CBC Radio One-zenders in de provincie Newfoundland en Labrador van 18u00 tot 18u30 (17u30 tot 18u in de Labradortijdzone).
Op 5 maart 2021 vierde The Broadcast haar 70e verjaardag, waarmee het een van de langstlopende radioprogramma's in Noord-Amerika is.

## Externe link

* (en) The Broadcast with Paula Gale
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel The Fisheries Broadcast op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Emilio Azcárraga Jean

Emilio Fernando Azcárraga Jean (Mexico-Stad, 21 februari 1968) is een Mexicaans zakenman. Azcárraga is de directeur van Mexico's grootste mediaconcern Televisa.
Azcarraga is de zoon van Emilio Azcárraga Milmo en zijn derde vrouw, de Française Nadine Jean. Azcarraga werd directeur op 29-jarige leeftijd na de dood van zijn vader, de vorige directeur. In 2004 huwde hij Sharon Fastlitch, met wie hij een zoon heeft.
Azcárraga geldt als een van de rijkste personen van Latijns-Amerika. Volgens een schatting van het Amerikaanse tijdschrift Forbes heeft hij een fortuin van 2,2 miljard US$. Azcárraga heeft naast Televisa ook zitting in het bestuur van Teléfonos de Mexico, Univision en Banamex.
# Cargiaca

Cargiaca (Corsicaans: Carghjaca) is een gemeente in het Franse departement Corse-du-Sud (regio Corsica) en telt 57 inwoners (2009).

## Geografie

De oppervlakte bedraagt 7,87 km², de bevolkingsdichtheid is dus 7,2 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.