OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Nemi (stripreeks)

Nemi (voorheen Den svarte siden) is een gagstrip bedacht door de Noorse Lise Myhre.
De stripreeks is onder meer vertaald in het Frans, Engels, Duits en Italiaans. Deze strip verscheen niet in het Nederlands.

## Inhoud

Deze stripreeks gaat over het gelijknamige personage Nemi Montoya. Zij is een bleke gothic die in het zwart gekleed gaat. Daarnaast speelt haar beste vriendin Cyan ook een grote rol. In 2010 komt het personage Grimm er ook bij en hij wordt Nemi's vriendje. Ook gaan Nemi en Grimm samenwonen.
Nemi speelt zich af in een stedelijk gebied vanuit een vrouwelijk perspectief.

## Publicatiegeschiedenis

Deze reeks debuteerde in 1997 in het Noorse tijdschrift Larsons gale verden en werd daarna gepubliceerd in enkele kranten, waaronder Dagbladet. Aanvankelijk wilde Myhre de reeks geen vast hoofdpersonage geven, maar ze raakte gehecht aan Nemi. Myhre werd geïnspireerd door onder meer Charlie Christensen en Don Martin.
De naam van het titelpersonage komt van het Meer van Nemi. In 2000 verscheen de eerste albumuitgave. De albums verschenen oorspronkelijk bij uitgeverij Bladkompaniet, maar in 2002 stapte ze over naar een uitgeverij die eigendom is van de Zweedse groep Bonnier. Ten gevolge een overeenkomst tussen Bonnier en de Egmont Group, stapte Myhre al na één album naar die laatste over.
In 2003 kreeg deze strip zijn eigen tijdschrift.

## Verhalen
### Albums

De eerste albums werden uitgegeven door Bladkompaniet. Monstre uit 2002 werd uitgeven door Cappelen Damm en de latere albums (speciale verzamelalbums voor de kerstperiode - een traditie in de Noorse strip) werden uitgegeven door Egmont Serieforlaget.
* Nemi (2000)
* Slem pike (2000)
* Fri og grusom (2001)
* Julen 2001 (2001)
* Carpe noctem (2002)
* Monstre (2002)
* Høsten'02 (2002)
* Julen '02 (2002)
* Jul '03 (2003)
* Julen 2004 (2004)
* Halv ett og fortsatt prinsesse (2005)
* Monstrifer (2006)
* Julealbum 2007 (2007)
* Julen 2008 (2008)
* Julealbum 2009 (2009)
* Julen 2010 (2010)
* Julen 2011 (2011)
* Julen 2012 (2012)
* Julen 2013 (2013)
* Julen 2014 (2014)
* Julen 2015 (2015)
* Julen 2016 (2016)

### Integralen

Onderstaande integrale albums verschenen in deze reeks. De integralen werden uitgegeven bij Egmont Serieforlaget.
| Nr. | Titel | Uitgavejaar album |
| 1 | Enhjørninger og avsagde hagler | 2004 |
| 2 | Stjernestøv og løgner | 2005 |
| 3 | Monstre og meteorer | 2006 |
| 4 | Skumle damen | 2008 |
| 5 | Gørr og melis | 2009 |
| 6 | Monstermaskinen | 2010 |
| 7 | Farlig farvann | 2011 |
| 8 | Princess of Darkness | 2012 |
| 9 | Du kommer ikke til å angre | 2013 |
| 10 | X | 2014 |
| 11 | Tretti tusen varulver | 2015 |
| 12 | Med Grimm og gru | 2016 |

## Prijs

In 2002 ontving Myhre onder meer voor deze strip de Oslo bys kunstnerpris.
# Diana van der Plaats

Adriana (Diana) van der Plaats (Utrecht, 12 augustus 1971) is een voormalig topzwemster op de vrije slag, die namens Nederland tweemaal deelnam aan de Olympische Spelen: Seoel 1988 en Barcelona 1992.
Haar hoogtepunt beleefde Van der Plaats bij haar olympisch debuut, want in de Zuid-Koreaanse hoofdstad maakte de zwemster van De Dolfijn uit Amsterdam deel uit van de estafetteploeg die de zilveren medaille won op de 4x100 meter vrije slag. Dat wil zeggen: Van der Plaats droeg haar steentje bij als reserve met een split-tijd (met vliegende start) van 55,97. In de finale moest ze haar plaats afstaan aan Conny van Bentum. Op haar twee persoonlijke starts wilde het niet vlotten met Van der Plaats; ze finishte als zestiende op de 50 meter vrije slag (26,80) en als zeventiende op de 200 meter vrije slag (2.03,02).
Vier jaar later in Barcelona kwam Van der Plaats alleen uit op de 200 vrij, en op dat nummer eindigde ze 'slechts' als 26ste (2.05,42). Daarmee deelde ze in de malaise, want het olympisch toernooi aan de voet van de Montjuic ging de boeken in als het dieptepunt uit de geschiedenis van het Nederlandse topzwemmen.
# Netkous (Den Haag)

De Netkous is de populaire benaming voor het tussen 2004 en 2006 gebouwde tramviaduct in de Haagse wijk Bezuidenhout. Het viaduct ligt door de Prinses Beatrixlaan en heeft een halte: Beatrixkwartier. Het viaduct wordt bereden door RandstadRail-voertuigen van de lijnen 3, 4 en 34.

## Aanleiding

Een belangrijk onderdeel van RandstadRail is de koppeling van het Haagse tramnet aan de Zoetermeer Stadslijn (voorheen deel van het NS-spoorwegnet). Om dit mogelijk te maken werd besloten een zijtak te bouwen van het Haagse semi-metro-traject ter hoogte van de hooggelegen halte Ternoot naar station Laan van NOI, waar het aansluit op de bestaande spoorlijn. Om de zakenwijk Beatrixkwartier beter te ontsluiten werd halverwege het viaduct een halte gebouwd.

## Ontwerp en bouw

Zowel het viaduct als de erin geïntegreerde halte zijn ontworpen door ZJA Zwarts & Jansma Architecten. Oorspronkelijk was het ontwerp twee buizen, één voor ieder spoor, maar dat ging toch niet door. Het viaduct is opgebouwd uit een open buisvormige constructie, waardoor het kunstwerk associaties oproept met de structuur van een netkous. Door deze sterke constructie zijn relatief grote overspanningen mogelijk en kan het aantal kolommen beperkt blijven.
Voor de bouw kon beginnen is eerst de halte Ternoot in noordelijke richting verplaatst, omdat er anders geen ruimte zou zijn voor de bocht CS-Beatrixlaan. De viaductsegmenten zijn ter plaatse gemonteerd, uit geprefabriceerde stalen ringen en buizen. Hiervoor werd bij het traject een tijdelijke montagehal gebouwd. In een speciale conserveringshal (opgebouwd uit zeecontainers) werden de viaductdelen voorzien van een beschermende coating.

## Vergelijkbare constructies

Een vergelijkbare netkousstructuur is in 2014 toegepast bij de spoorbrug over de Dieze en The Royal Welshbrug in 's-Hertogenbosch. Hetzelfde is gebeurd op het in 2016 geopende start/eindstation van de Rotterdamse metrolijn E tussen Slinge en Den Haag Centraal.

## Fotogalerij

* De Netkous in aanbouw in 2005.
* De Netkous in aanbouw in 2006.
* De Netkous in april 2007.
* De Netkous in juni 2007.
* De Netkous in juli 2018.
# Teatro Comunale

Verscheidene stadstheaters in Italië dragen de aanduiding Teatro Comunale, waaronder:
* Teatro Comunale (Barberino di Mugello) van Barberino di Mugello
* Teatro Comunale Vittorio Emanuele van Benevento
* Teatro Comunale di Bologna van Bologna
* Teatro Comunale di Cagli van Cagli
* Teatro Comunale di Capannoli van Capannoli
* Teatro Comunale di Chiaravalle van Chiaravalle
* Teatro Comunale di Cosenza van Cosenza
* Teatro Comunale di Ferrara van Ferrara
* Teatro Comunale di Firenze van Florence
* Teatro Comunale di Fontanellato van Fontanellato
* Teatro Comunale di Lajatico van Lajatico
* Teatro Comunale San Gallo van Loreto
* Teatro Comunale di Montecarotto van Montecarotto
* Teatro Comunale di Pietrasanta van Pietrasanta
* Teatro Comunale Cilea (ook: Teatro Francesco Cilea) van Reggio Calabria
* Teatro Comunale di Santa Maria a Monte van Santa Maria a Monte
* Teatro Comunale Santa Maria del Mercato van Serra San Quirico
* Teatro Comunale di Siracuse van Syracuse
* Teatro Comunale di Trieste, oude naam voor de Teatro Giuseppe Verdi (Triëst)
* Teatro Comunale Città di Vicenza van Vicenza
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Teatro Comunale en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# New Harbour (Newfoundland en Labrador)

New Harbour is een designated place en local service district in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De plaats bevindt zich in het zuiden van het eiland Newfoundland.

## Geschiedenis

In 1993 kreeg New Harbour voor het eerst beperkt lokaal bestuur doordat de plaats een local service district werd.

## Geografie

New Harbour ligt aan de zuidwestkust van Bay de Verde, een subschiereiland van Avalon in het zuidoosten van Newfoundland. De plaats ligt aan de oostoever van het meest zuidelijke gedeelte van Trinity Bay, aan de gelijknamige inham. Centraal in de inham ligt het 35 are metende New Harbour Island.
Het dorp sluit in het zuiden aan op de bebouwing van het dorp Dildo en ligt zo'n 2 km ten zuidwesten van Hopeall.

## Demografie
### Demografische ontwikkeling

* Demografische ontwikkeling van New Harbour tussen 2001 en 2021
* Bron: Statistics Canada (2001–2006, 2011, 2016–2021)
Tezamen met Dildo en Broad Cove vormt het een aaneengesloten bewoningskern met zo'n 1800 inwoners.

### Taal

In 2021 had 99,5% van de inwoners van New Harbour het Engels als moedertaal; alle anderen waren die taal machtig. Hoewel niemand het Frans als moedertaal had, waren 25 mensen die die andere Canadese landstaal machtig waren (2,7%).
# Teatro Dal Verme

Het Teatro Dal Verme is een theater in Milaan, Italië gelegen aan de Via San Giovanni sul Muro, waar vroeger het privétheater Politeama Ciniselli stond. Het is ontworpen door Pestagalli in opdracht van graaf Francesco Dal Verme, en werd voornamelijk gebruikt voor toneelstukken en opera-uitvoeringen gedurende de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw. Tegenwoordig wordt het theater niet langer gebruikt voor opera, en is een gelegenheid voor concerten, toneelstukken en dansuitvoeringen en bovendien voor tentoonstellingen en conferenties.
Het originele theater had 3.000 zitplaatsen, en was voorzien van een grote cupola en was gevormd in de traditionele hoefijzervorm, met twee lagen loges en een grote galerij (of loggione) die alleen al 1.000 zitplaatsen bevatte. Het theater opende op 14 september 1872 met een productie van Meyerbeers Les Huguenots. Gedurende haar 'gouden jaren', beleefde het theater wereldpremières van Puccini's Le Villi (31 mei 1884); Leoncavallo's Pagliacci (21 mei 1892), I Medici (9 november 1893) en Cowens Signa (12 november 1893). Tegen de jaren dertig uit de twintigste eeuw werd het theater voornamelijk gebruikt als bioscoop. Het werd ernstig beschadigd door de Amerikaanse bombardementen in de Tweede Wereldoorlog, waarna de Duitse bezetters er alle metalen delen vanaf haalden. In 1946 werd het gedeeltelijk herbouwd en in de jaren vijftig van de twintigste eeuw werd het gebruikt voor musicals. Daarna werd het weer als bioscoop gebruikt, en voor politieke conferenties.
In 1991 onderging het interieur van het theater een belangrijke verbouwing en renovatie, die duurde tot 1998. Het heeft nu een modern auditorium, de Sala Grande, met 1.420 zitplaatsen, en een tweede, kleinere zaal, de Sala Piccola met 200 zitplaatsen, en ten slotte een ruimte voor tentoonstellingen en conferenties, de Sala Terrazzo. Vanaf september 2001 wordt het bewind gevoerd door de Fondazione I Pomeriggi Musicali.
* Website van het Teatro Dal Verme
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Teatro Dal Verme op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Foto van de buitenkant van het Teatro Dal Verme van Secco Sistemi, een bedrijf dat betrokken was bij de renovatie van het theater.
# Kasteel de Woesten

Kasteel de Woesten is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Oostkamp behorende plaats Waardamme, gelegen aan Woestendreef 8.

## Geschiedenis

In 1665 was al sprake van een hofstede De Woesten en in de 18e eeuw was er sprake van 't Leen te Woestyne. De hofstede lag iets ten noorden van het huidige kasteel.
De familie Mortier werd eigenaar van de gronden en in 1871 liet Napoleon Mortier een ten zuiden van de hoeve een kasteel bouwen, het betrof een herenhuis in cottagestijl. In 1895 kwam het goed aan de gebroeders Arthur en Gustaaf Pecsteen-Peers. Na de Tweede Wereldoorlog was het kasteel zeer vervallen. Het werd gekocht door de familie Mahieu-De Witte. In 1950 werd in opdracht van architect en kunstschilder André Mahieu een nieuw kasteel gebouwd. Hierbij zou gebruik gemaakt zijn van materiaal van gesloopte Brusselse huizen.

## Gebouw

Het bakstenen kasteen is gebouwd in Vlaamse neorenaissancestijl en bestaat uit twee achter elkaar gelegen gebouwen. Rechts van het hoofdgebouw is een zeshoekige toren. Enkele restanten van het kasteeltje van 1871 bleven bewaard.

## Domein

Ten noordwesten van het kasteel ligt een ommuurd deel met bijgebouwen, een vijver en een moestuin. Het kasteel is gelegen in voormalig bosgebied, wat in de 2e helft van de 19e eeuw werd omgevormd tot een park. Aan de westzijde is een heuvel met grot en ijskelder.
Over het domein stroomt de Poverbeek.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Teatro Politeama

Het Teatro Politeama is een theater in de Siciliaanse hoofdstad Palermo. Het neoclassicistische theater werd van 1867 tot 1874 gebouwd door Giuseppe Damiani Almeyda die zich liet inspireren door gebouwen in Pompeï.
Voor de halfronde façade zijn zuilengalerijen geplaatst, met op de begane grond zuilen in de Dorische en op de eerste verdiepingen zuilen in de Ionische orde. De ingang is vormgegeven als een triomfboog bekroont met een Quadriga, gemaakt door Mario Rutelli.
In zijkamers van het Teatro Politeama bevond zich van 1910 tot 2005 de Galleria d'Arte moderna Empedocle Restivo met schilderijen uit de periode van de achttiende eeuw tot nu. Sinds 2006 is de collectie onder de naam Galleria d'arte moderna in het voormalige kloostercomplex van Sant'Anna ondergebracht.
# Palau de les Arts Reina Sofía

Palau de les Arts Reina Sofía (Koningin Sofia Paleis van de Kunsten) is een operahuis en cultureel centrum in Valencia, Spanje, als onderdeel van het concept Stad van Kunsten en Wetenschappen dat werd ontworpen door de Valenciaanse architect Santiago Calatrava. De bouw begon in 1995 en de opening was op 8 oktober 2005. De vorm van het gebouw werd gedeeltelijk bepaald doordat er gebruik gemaakt werd van reeds bestaande funderingen voor een eerder project (een communicatietoren).
Omdat de binnenkant van de grootste zaal volledig is bekleed met mozaïek van Valenciaans keramiek (en niet zoals we vaak zien van hout) heeft het nog een jaar geduurd voordat de akoestiek perfect was. De eerste opera - Fidelio van Beethoven - werd daarom pas gespeeld op 25 oktober 2006 door het Orquestra de la Comunitat Valenciana, de vaste bespeler van het operahuis. De andere zalen zijn overigens wel bekleed met hout.
Het Palau is gebouwd door Dragados en Necso.
De eerste intendant van het operahuis was Helga Schmidt, de vroegere intendant van de Royal Opera House in Londen. Schmidt heeft ervoor gezorgd dat grote artiesten zich hebben gebonden aan het operahuis, waaronder Lorin Maazel, die de muzikaal directeur werd, en Zubin Mehta, die het jaarlijkse festival "Festival del Mediterraneo" leidt. Plácido Domingo heeft zijn "Operalia"-concours naar het Palau gehaald.

## Theater en zalen

Onder de gewelfde structuur, 230 meter in lengte, rijst het gebouw 14 verdiepingen omhoog met drie verdiepingen ondergronds. De hoogte is 75 meter. Er zijn vier zalen:
* De Sala Principal (Grote Zaal) heeft 1470 zitplaatsen en is de operazaal, maar kan ook worden gebruikt voor dans- en andere voorstellingen. De zaal heeft vier balkons en een podium uitgerust met alle moderne voorzieningen. Het is ten tijde van de opening het grootste podium van Europa en het tweede grootste ter wereld. Het is mogelijk om het decor van twee opera's volledig op te bouwen zodat bijvoorbeeld in twee dagen twee verschillende opera's kunnen worden gespeeld. De orkestbak, die plaats biedt aan 120 musici, is de op drie na grootste in de wereld.
* Het Auditorio is de concertzaal en is gesitueerd boven de Grote Zaal. Er zijn 1420 zitplaatsen en er zijn geluids- en videosystemen aanwezig waarmee evenementen kunnen worden getoond die zich 'live' in de Grote Zaal afspelen.
* De Aula Magistral is een zaal voor kamermuziek met 400 zitplaatsen. De zaal is ook geschikt om gebruikt te worden als conferentieruimte.
* Het Martin y Soler Theater bevindt zich onder het Palau en heeft 400 zitplaatsen. Het wordt gebruikt voor theaterproducties en als trainingscentrum voor de voorbereiding van producties.
# Condiment

Een condiment is een toevoeging aan voedsel die de smaak van het voedsel verandert en/of versterkt. Voorbeelden zijn aroma, azijn, chutney, kruiden, marinades, mayonaise, mosterd, piccalilly, sambal, sojasaus, tomatenketchup, ve-tsin, worcestersaus en zout (bakkerszout, keukenzout, zeezout).
Veel condimenten zijn mengsels van kruiden, specerijen, vis, vlees of vruchten met olie, room en/of zuur, zoals dressing, jus, knoflookolie, knoflookzout, kruidenazijn, kruidenmix (rub), marinade, pekelmix, piripiriolie, saus, rookaroma, soeparoma en vinaigrette.
Het gebruik van condimenten is gericht op het versterken van de smaak van gerechten. De talloos mogelijke ingrediënten met hun uiteenlopende smaken, die elkaar bovendien onderling kunnen versterken in hun invloed op de smaak van de hoofdbestanddelen van een gerecht, verschaffen de bereider uitgebreide mogelijkheden.

## Fotogalerij

* Ketchup
* Mosterd
* Mayonaise
* Sojasaus
* Garnalensambal (sambal trassi)
* Worcestershiresaus (Worcestersaus)
* Tomatenchutney
* Piccalilly
* Oregano-azijn
# Lisette Moelker

Elisabeth Maria (Lisette) Moelker (Naaldwijk, 23 september 1991) is een voormalig Nederlandse handbalster.
Moelker kwam uit op het hoogste niveau in de Nederlandse Eredivisie voor diverse clubs en beëindigde haar topsportloopbaan bij HV Hellas waar ze ook al eerder had gespeeld. Ze kwam uit als international in diverse jeugdselecties van 17 tot 20 jaar. Ze studeerde sociaal pedagogische hulpverlening aan de Haagse Hogeschool waar ze haar bachelordiploma behaalde in 2016.

## Externe link

* (en) Lisette Moelker in de databank van de Europese Handbalfederatie
* (da) Lisette Moelker in de databank van Hyldgaard-Jensen
1: Evelien Grob · 2: Larissa van Dorst · 3: Anke Richter · 5: Martine Smeets · 6: Estavana Polman · 7: Jessy Kramer · 8: Lynn Knippenborg · 10: Rachel de Haze · 11: Laura van der Heijden · 12: Charris Rozemalen · 14: Danick Snelder · 15: Lisette Moelker · 16: Inske Kuik · 17: Esther Schop · 19: Debbie Bont · 20: Sarah van Gulik · Coach: Monique Tijsterman
1: Loren voor 't Hekke · 2: Larissa van Dorst · 5: Martine Smeets · 6: Rachel Piekhaar · 7: Jessy Kramer · 9: Isabelle Jongenelen · 10: Rachel de Haze · 11: Laura van der Heijden · 12: Charris Rozemalen · 13: Lois Abbingh · 14: Danick Snelder · 15: Lisette Moelker · 16: Inske Kuik · 17: Esther Schop · 19: Debbie Bont · Coach: Monique Tijsterman
2: Rosa Terlouw · 3: Marlin Wissink · 5: Martine Smeets · 6: Rachel Piekhaar · 7: Jessy Kramer · 10: Rachel de Haze · 12: Charris Rozemalen · 13: Yvette Broch · 15: Lisette Moelker · 16: Inske Kuik · 18: Tara Grashof · Coach: Monique Tijsterman
2: Rosa Terlouw · 3: Marlin Wissink · 5: Martine Smeets · 6: Rachel Piekhaar · 7: Jessy Kramer · 10: Rachel de Haze · 11: Laura van der Heijden · 12: Charris Rozemalen · 13: Yvette Broch · 15: Lisette Moelker · 16: Inske Kuik · 17: Esther Schop · 18: Tara Grashof · 19: Debbie Bont · Coach: Monique Tijsterman
* In de Spotlight… Lisette Moelker Breakout Magazine
* Lisette Moelker geniet van rentree bij Hellas Handbalstartpunt
* Veel mutaties bij Eredivisieclub in Haagse regio Handbalstartpunt
# Roestpitohui

De roestpitohui (Pseudorectes ferrugineus synoniem: Pitohui ferrugineus) is een zangvogel uit de familie Pachycephalidae (dikkoppen en fluiters). De vogel komt alleen voor op Nieuw-Guinea en omliggende eilanden.

## Kenmerken

De bergpitohui lijkt qua grootte en postuur op een grote lijster, hij is 27 cm. De vogel is taankleurig bruin, op de borst geleidelijk naar de buik toe lopend iets lichter. Opvallend is een lichte iris en de vrij forse snavel. Er zijn diverse eilandondersoorten.

## Verspreiding en leefgebied

De vogel komt voor in geheel Nieuw-Guinea inclusief de eilanden Waigeo, Batanta, Misool, Salawati, Japen en de Aru-eilanden. De leefgebieden zijn regenwouden en liggen meestal op een hoogte tussen de nul en 1000 meter boven de zeespiegel. De vogel is lastig waar te nemen, maar voor kenners wel te horen en met imitatie gemakkelijk te lokken.
De soort telt vijf ondersoorten:
* P. f. leucorhynchus: Waigeo en Batanta.
* P. f. brevipennis: de Aru-eilanden.
* P. f. ferrugineus: Misool en Salawati en noordwestelijk Nieuw-Guinea.
* P. f. holerythrus: Japen en het noordelijke deel van Centraal-Nieuw-Guinea.
* P. f. clarus: oostelijk en zuidelijk Nieuw-Guinea.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om deze redenen staat de roestpitohui als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.

## Giftig

Uit onderzoek bleek dat deze pitohui als afweer het batrachotoxine bezit, een gifstof die bekend is van pijlgifkikkers uit Midden- en Zuid-Amerika. Bekend is dat de vogels de gifstof niet zelf aanmaken. Waarschijnlijk krijgen ze het gif binnen via een giftige keversoort (Choresine pulchra) die als voedsel dient. Op deze manier komen ook de pijlgifkikkers aan hun giftige afscheiding. Batrachotoxine zit ook in de huid en veren van de de bergpitohui, de bonte pitohui en de blauwkapifrita (Ifrita kowaldi).
* 1 2 (en) Roestpitohui op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 (en) Beehler, B.M., T.K. Pratt & D.A.Zimmerman 1986. Birds of New Guinea. Princeton University Press. ISBN 0-691-02394-8.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
* ↑ (en) John P. Dumbacher et al, 2004. Melyrid beetles (Choresine): A putative source for the batrachotoxin alkaloids found in poison-dart frogs and toxic passerine birds. PNAS 101(45):15857-'60. full text
# Pitohui

Pitohui is een geslacht uit de vogelfamilie uit de familie van de wielewalen en vijgvogels (Oriolidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1831 door Lesson. (voor 2013 nog in de familie der dikkoppen en fluiters). Er zijn vier soorten Pitohui's (uit dit geslacht) bekend en ze komen voor op Nieuw-Guinea en omringende eilanden.
Uit DNA-onderzoek blijkt dat de pitohui's geen gemeenschappelijke voorouder hebben en daardoor is het geslacht Pitohui opgesplitst. Drie soorten (roestpitohui, kuifpitohui en vlekborstpitohui) behoren tot andere families.

## Uiterlijk

Pitohui's lijken op forse merels. De meeste soorten zijn bruin tot zwart getekend. De bergpitohui (Pitohui dichrous) en de noordelijke bonte pitohui (Pitohui kirhocephalus) hebben echter een felrode borst, rug en stuit, en een zwarte kop, vleugels en staart.

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Pitohui cerviniventris – Raja-ampatpitohui
* Pitohui dichrous – Bergpitohui
* Pitohui kirhocephalus – Noordelijke bonte pitohui
* Pitohui uropygialis – Zuidelijke bonte pitohui

### Niet Pitohui soorten

De volgende soorten heten wel Pitohui maar zijn anders ingedeeld:
* Familie Oreoicidae
** Ornorectes cristatus – Kuifpitohui
* Familie Pachycephalidae
** Pachycephala tenebrosa – Palaupitohui
** Pseudorectes ferrugineus – Roestpitohui
** Pseudorectes incertus – Vlekborstpitohui
** Melanorectes nigrescens – Zwarte pitohui

## Voedsel

Pitohui's eten insecten en muizen.

## Giftig

De ornitholoog Jack Dumbacher ontdekte in 1989 dat de bergpitohui een giftige huid en veren had. Uit nader onderzoek bleek dat deze Pitohui als afweer het batrachotoxine bezat, een gifstof die bekend is van pijlgifkikkers uit Midden- en Zuid-Amerika. Bekend is dat de vogels de gifstof niet zelf aanmaken, en men vermoedt dat ze het gif binnen krijgen van giftige kevers die als voedsel dienen. Op deze manier komen ook de pijlgifkikkers aan hun giftige afscheiding. Inmiddels is batrachotoxine ook aangetroffen in de huid en veren van de bonte pitohui en de roestpitohui. Beide soorten zijn echter minder giftig dan de bergpitohui. Het gebruik van gifstoffen als afweermiddel bij vogels was voorheen niet bekend.

## Bijnaam

Pitohui's staan in Australië ook bekend onder de naam Rubbish Birds
* 1 2 3 Gill, F. & D. Donsker (Eds). (2014). IOC World Bird List (v 4.4).
* ↑ (en) Dumbacher J.P. et al.. 2008. Phylogeny of the avian genus Pitohui and the evolution of toxicity in birds. Mol Phylogenet Evol.49(3):774-81.Abstract