OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Oscar Onley

Oscar Onley (Kelso, 13 oktober 2002) is een Schotse wielrenner die sinds 2023 voor Team dsm-firmenich PostNL uitkomt. Hiervoor reed hij bij het opleidingsteam Development Team DSM.

## Overwinningen
### 2019

    2e etappe (deel A) Aubel-Thimister-Stavelot (ploegentijdrit)

### 2022

    5e etappe Ronde van de Aostavallei
    Puntenklassement Ronde van de Aostavallei
    Jongerenklassement CRO Race

### 2023

    Jongerenklassement Ronde van de Algarve
    1e etappe (TTT) Ronde van Spanje

### 2024

    5e etappe Tour Down Under
    Jongerenklassement Ronde van Groot-Brittannië

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
| 2023 | | | opgave |
| 2024 | | 39e | |
| Jaar | Amstel Gold Race | Ronde van Lombardije | Strade Bianche | Waalse Pijl | WK op de weg |
| 2023 | opgave | 77e | 41e | 42e | |
| 2024 | opgave | | | | 16e |

## Ploegen

* 2021 – Development Team DSM
* 2022 – Development Team DSM
* 2023 – Team DSM
* 2024 – Team dsm-firmenich PostNL
* 2025 – Team dsm-firmenich PostNL
Andresen · Bardet · Bevin · Bittner · Brenner · Combaud · Dainese · Degenkolb · Dinham · Edmondson · Eekhoff · Hamilton · Heinschke · Hvideberg · Leknessund · Markl · Mayrhofer · Milesi · Naberman · Onley · Poole · Rodenberg · Stork · Tusveld · van Uden · Vandenabeele · Vanhoucke (tot 14/8) · Vermaerke · Welsford
Andresen · Bardet · Barguil · Van den Berg · Bevin · Bittner · Van den Broek · Combaud · Degenkolb · Dinham · Eddy · Edmondson · Eekhoff · Hamilton · Jakobsen · Leemreize · Leijnse · Liepiņš · Märkl · Naberman · Onley · Poole · Roosen · Tusveld · van Uden · Vermaerke · Welten · Koerdt (stagiair)
* (en) Profiel van Oscar Onley op ProCyclingStats
* (en) Profiel van Oscar Onley op Firstcycling.com
* (en) Profiel van Oscar Onley op de website van de UCI
* Profiel van Oscar Onley op De wielersite
# Bornsche Maten

De Bornsche Maten is een wijk gelegen in het oosten van de Overijsselse plaats Borne. De bouw begon in 2006 en anno 2024 zijn er zeven buurten: Nieuw Borne, Oost Esch, Singelwonen, Tuinstad, De Veste, De Maten en Eschwonen. De achtste en nog te ontwikkelen buurt, De Horsten, vormt de voorlopige afronding van de wijk. De wijk wordt begrensd door de Rondweg aan de westzijde, de wijk Stroom Esch aan de noordzijde en de stad Hengelo aan de oost- en zuidzijde. De wijk wordt ontsloten door een wijkrondweg, de Bornsche Beeklaan. Tussen de Bornsche Maten en Stroom Esch in, in de oksel van de Bornse Beek en afgeschermd met een groene houtwal, is woonenclave Erve Wildyck gerealiseerd.

## Ontwerp

De buurten van de wijk liggen rondom het centraal gelegen Bornsche Beekpark. Dit park wordt aan de westzijde omsloten door de Bornse Beek en aan de oostzijde door de wijkrondweg Bornsche Beeklaan. In het park staat de basisschool Beekpark. De oostkant van de wijk, ter hoogte van de buurten Nieuw Borne en Oost Esch, wordt omsloten door de Rondweg (N743).
De Bornsche Maten is gebouwd op voormalige weide- en akkergronden aan de Bornse Beek. Deze beek stroomt door de wijk en het Bornsche Beekpark. Naast de Bornse Beek stromen de Hesselerbeek en de Vossenbeek door de wijk. Ze monden ter hoogte van het Bornsche Beekpark uit in de Bornse Beek. Het park is het groene hart van de wijk.
De buurten Nieuw Borne, Oost Esch en Wildyck liggen direct tegen de oude kern van Borne. Aan de andere zijde van de Bornse Beek en het Bornsche Beekpark liggen de buurten Tuinstad, Singelwonen en De Veste. De Veste is het voorzieningencluster van de wijk met een brede school, binnensport, zorgvoorzieningen, woningen en winkels. In dit gebied is De Veste gerealiseerd met daarin ruimte voor basisschool De Vonder, kinderopvang Borne, de wijkraad en een sporthal.
# Ensis

Ensis is een geslacht van middelgrote in zee levende tweekleppige schelpdieren, ook wel aangeduid met de naam 'scheermes'. De typesoort van dit geslacht is Ensis magnus (Schumacher, 1817). In de levende fauna zijn wereldwijd elf à twaalf soorten bekend waarvan er vijf in de Noordzee leven (waaronder de exoot Ensis leei). De oudste Ensis-soorten zijn uit het Onder Mioceen van Europa bekend en daar lijkt het geslacht ook tegenwoordig nog zijn zwaartepunt te hebben.

## Determinatie

Ensis-soorten staan erom bekend dat zij moeilijk te determineren zijn. Zeker bij fossielen waarbij vaak alleen fragmenten gevonden worden, is determinatie tot op soortniveau meestal niet mogelijk. Door de grote variabiliteit in de vorm van de schelp zijn in het verleden vrij veel soorten beschreven waarvan nu wordt aangenomen dat zij binnen de variabiliteit van al eerder beschreven soorten vallen. De namen van die nieuwere soorten vallen dan ook in de jongere synonymie van die eerder beschreven soorten.

## Verspreiding en leefgebied

Aan de Nederlandse en Belgische kusten leven Ensis leei, E. ensis, E. magnus, E. minor en E. siliqua. Al deze soorten zijn regelmatig aangespoeld op de stranden te vinden. Uit de Nederlandse en Belgische ondergrond zijn Ensis complanatus, E. degrangei, E. rollei en E. waltonensis fossiel bekend. Dit zijn alle uitgestorven soorten.
Ensis-soorten leven voornamelijk in schoon zand. Zij kunnen zich zeer snel ingraven als zij door enige oorzaak boven op de bodem terecht zijn gekomen. De meeste soorten leven beneden de laagwaterlijn tot ongeveer vijftig meter waterdiepte, enkele soorten leven ook in de getijdenzone.

## Consumptie

Zoals heel veel mariene bivalven zijn ook Ensis-soorten eetbaar. In veel landen worden zij gegeten en speciaal voor de consumptie gevist.

## Externe link

* World Register of Marine Species: Ensis
Literatuur
* Bruyne, R.H. de, 2004. Veldgids Schelpen. KNNV Uitgeverij, 234 pp., ISBN 90-5011-140-8
* Bruyne, R.H. de & Boer, Th.W. de, 2008. Schelpen van de Waddeneilanden. Gids van de schelpen en weekdieren van Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog. Fontaine Uitgevers. 359 pp., ISBN 978-90-5956-2554.
* Cosel, R. von, 2009. The razor shells of the eastern Atlantic, part 2. Pharidae II: the genus Ensis Schumacher, 1817 (Bivalvia, Solenoidea). Basteria, 73: 9-56.
* Urk, R.M. van, 1964. De Nederlandse Ensis-soorten. Basteria, 28(3-4): 45-66.
Noten
* ↑ Fossilworks: Ensis. www.fossilworks.org. Geraadpleegd op 20-01-2023.
* 1 2 3 Cosel, R. von, 2009. The razor shells of the eastern Atlantic, part 2. Pharidae II: the genus Ensis Schumacher, 1817 (Bivalvia, Solenoidea). Basteria, 73: 9-56 (Hier ook een uitgebreide bibliografie).
* ↑ Urk, R.M. van, 1964. De Nederlandse Ensis-soorten. Basteria, 28(3-4): 45-66.
* ↑ Bruyne, R.H. de, 2004. Veldgids Schelpen. KNNV Uitgeverij, 234 pp., ISBN 90-5011-140-8
* ↑ Bruyne, R.H. de & Boer, Th.W. de, 2008. Schelpen van de Waddeneilanden. Gids van de schelpen en weekdieren van Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog. Fontaine Uitgevers. 359 pp., ISBN 978-90-5956-2554.
# Zwartvleugelwielewaal

De zwartvleugelwielewaal (Oriolus nigripennis) is een zangvogel uit de familie Oriolidae (Wielewalen en vijgvogels).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in westelijk en centraal Afrika, met name van zuidelijk Guinee tot zuidoostelijk Zuid-Soedan, Kameroen en Angola.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als schaars tot algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Zwartvleugelwielewaal op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Samolus

Samolus is een geslacht van overblijvende kruiden uit de sleutelbloemfamilie (Primulaceae), dat wereldwijd verspreid is.
De enige Europese soort, de waterpunge (Samolus valerandi), komt ook in België en Nederland voor.

## Naamgeving en etymologie

De botanische naam Samolus is afkomstig uit het Latijn en verwijst mogelijk naar de veronderstelde geneeskrachtige eigenschappen van de plant.

## Kenmerken

Samolus-soorten zijn eenjarige of overblijvende, kruidachtige planten, tot 50 cm hoog, met een rechtopstaande stengel die onderaan soms verhout. De bladeren staan verspreid, zijn gesteeld en enkelvoudig. Soms is een wortelrozet aanwezig.
De bloeiwijze is een eindstandige tros of schermvormige tros. De bloemen zijn tweeslachtig. De kelk en kroon zijn vijftallig. De kroon is onderaan gefuseerd tot een klokvormige kroonbuis.
De meeldraden hebben korte helmdraden. Het vruchtbeginsel is halfonderstandig.
De vrucht is een vijftallige doosvrucht.

## Habitat en verspreidingsgebied

Samolus komt wereldwijd voor in streken met een gematigd klimaat, met het zwaartepunt in de kustgebieden van het zuidelijk halfrond. Het zijn planten van vochtige en moerassige plaatsen.

## Taxonomie

Het geslacht telt naargelang de bron tien tot vijftien soorten. De typesoort is Samolus valerandi.
Deze soorten werden voorheen in de aparte familie Samolaceae geplaatst.
Het meest recente overzicht van het genus bevat de volgende soorten:
* Samolus cinerascens (Robinson) Pax & R.Knuth
* Samolus dichondrifolius Channell
* Samolus ebracteatus H.B.K.
* Samolus junceus R.Br.
* Samolus porosus Thunb.
* Samolus pyrolifolius Greene
* Samolus repens (Forst.) Pers.
* Samolus spathulatus (Cav.) Duby
* Samolus subnudicaulis A.St.-Hil. & Girard
* Samolus vagans Greene
* Samolus valerandi L. - Waterpunge
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Samolus op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* R. van der Meijden, 2005.: Heukels' Flora van Nederland, Wolters-Noordhoff, Groningen/Houten, ISBN 90-01-58344-X
* (en) The Plant List
* (en) IPNI, the International Plant Names Index
* ↑ Crusio WE (20 February 1982). Het geslacht Samolus L. Communications of the Dutch Waterplant Society 2: 13–25.
* ↑ (en) Crusio WE (26 May 1984). Notes on the genus Samolus L. (Primulaceae). Communications of the Dutch Waterplant Society 6: 13–16.
... · Anagallis (Guichelheil) · Androsace (Mansschild) · Ardisia · Centunculus · Coris · Cortusa · Cyclamen (Cyclaam) · Dionysia · Glaux · Hottonia · Lysimachia (Wederik) · Myrsine · Primula (Sleutelbloem) · Samolus · Soldanella (Kwastjesbloem) · Trientalis · Vitalania · ...
# Nissan Townstar

De Nissan Townstar is een bestelwagen van het Japanse automerk Nissan. De Townstar is in 2021 op de markt gebracht en is de opvolger van de Nissan NV250. De Townstar is vergelijkbaar met de Renault Kangoo en Mercedes-Benz Citan. De auto's zijn zelfs op technisch vlak hetzelfde en worden alle drie in dezelfde fabriek gemaakt in Maubeuge. De Townstar is ook in een elektrische en MPV-variant te verkrijgen.
Huidige modellen Europa: 370Z · Ariya · Cabstar · Cube · GT-R · Interstar · Juke · Leaf · Micra · Murano · Navara · Note · NV200 · NV300 · NV400 · Pathfinder · Primastar · Qashqai · Townstar · X-Trail Huidige modellen internationaal: Altima · Armada · Bluebird · Caravan · Elgrand · Fuga · Maxima · NV · Patrol · Rogue · Sentra · Serena · Skyline · Skyline · Skyline Crossover · Sunny · Teana · Tiida · Titan · Xterra Concepten: Forum · Jikoo · Pivo · Urge Uit productie: 100NX · 200SX · 300ZX · 350Z · Almera · Almera Tino · Bluebird · Cedric · Cherry · Cima · Gloria · Kubistar · Laurel · Pixo · Prairie · Primera · Pulsar · Silvia · Stanza · Terrano · Vanette
# Wapen van de Oranje Vrijstaat

Het wapen van de Oranje Vrijstaat was het officiële heraldische wapen van de Oranje Vrijstaat als republiek van 1857 tot 1902, en later, van 1937 tot 1994, als provincie van Zuid-Afrika. Sinds 1994 wordt het wapen niet meer gebruikt.

## Geschiedenis

De Oranje Vrijstaat werd in 1854 als republiek uitgeroepen. Er waren officiële staatssymbolen nodig en de eerste staatspresident, Josias Philip Hoffman, besloot deze in Nederland te laten ontwerpen, en richtte daartoe een verzoek aan koning Willem III der Nederlanden. Willem III honoreerde het verzoek en liet in 1855 een vlag en wapen ontwerpen door de Hoge Raad van Adel, en stuurde deze vervolgens naar Zuid-Afrika. Omdat de Oranje Vrijstaat is vernoemd naar de Oranjerivier, die op zijn beurt is vernoemd naar de Nederlandse koninklijke familie, bevatte het wapen een golvende oranje streep die de rivier voorstelde, en drie trompetten, het symbool van het Huis Oranje-Nassau.
Tegen de tijd dat de ontwerpen in januari 1856 Bloemfontein bereikten, was Hoffman al afgetreden en opgevolgd door Jacobus Boshof. Boshof, die kennelijk niet wist dat er in Nederland staatssymbolen werden ontworpen, had in de tussentijd al een grootzegel laten ontwerpen en vervaardigen, dat door de Volksraad ook al was goedgekeurd. Op het zegel stonden een vrijheidsboom, schapen, een leeuw en een ossenwagen afgebeeld. Toen Boshof op 28 februari 1856 de ontwerpen voor de in Nederland ontworpen vlag en wapen aan de Volksraad voorlegde, besloot de Volksraad het volgende:
   Het ontwerp van de vlag gezonden door den Koning der Nederlanden zal aangenomen worden, [...] en bij het gezondene dito wapen het reeds bestaande zoo als in het Groot Zegel van de Staat zal ingevoegd worden met weglating der oranje streep.
Het wapen, zoals dat daadwerkelijk werd aangenomen, toonde toen het ontwerp van het grootzegel tussen de drie trompetten. Dit hybride ontwerp werd officieel geïntroduceerd op de derde verjaardag van de republiek, op 23 februari 1857, en werd gebruikt totdat de republiek op 31 mei 1902 ophield te bestaan met het Verdrag van Vereeniging.
Ten tijde van de Oranjerivierkolonie (1902-1910) had het gebied een ander wapen, toegekend door koning Edward VII van het Verenigd Koninkrijk.
Toen de Orangerivierkolonie in 1910 een provincie van de Unie van Zuid-Afrika werd, nam het provinciale bestuur het wapen van de Oranjerivierkolonie over, dat het tot 1925 gebruikte. In 1937, na een periode van twaalf jaar zonder officieel wapen, nam het provinciale bestuur het oude wapen van de republiek weer in gebruik. Toen de provincie Oranje Vrijstaat in 1994 werd omgevormd tot de provincie Vrijstaat werd het wapen afgeschaft.

## Blazoen

Dat wapen werd in 1955 geregistreerd door het College of Arms in Engeland en in 1967 geregistreerd door het Zuid-Afrikaanse Buro vir Heraldiek.
# Zonneroosje

Zonneroosje (Helianthemum) is een geslacht van ongeveer 110 soorten struiken, dwergstruiken en kruidachtige planten uit de zonneroosjesfamilie (Cistaceae).
Het geslacht kent twee soorten in België en Nederland, het geel zonneroosje en het wit zonneroosje.

## Naamgeving

* Frans: Hélianthème
* Engels: Rock rose, sunrose, rushrose, frostweed
* Duits: Sonnenröschen

## Kenmerken

Zonneroosjes zijn typische heesters en halfheesters, maar sommige zijn eenjarige of meerjarige kruidachtige planten. Ze dragen tegenoverstaande of verspreid staande, enkelvoudige stengelbladeren met sterharen, al dan niet voorzien van steunblaadjes.
De bloemen zijn alleenstaand of gegroepeerd in een scala van bloeiwijzen. De tweeslachtige bloemen zijn regelmatig en bestaan uit een dubbel bloemdek. Er zijn meestal vijf ongelijke kelkbladen (drie binnenste en twee kleinere buitenste kelkblaadjes) en vijf meestal wit, geel, oranje of roze gekleurde kroonbladen. De bloem draagt vele meeldraden en een bovenstandig, drie- of vijfbladig vruchtbeginsel met één stijl voorzien van een grote stempel.
De vrucht is een driekleppige, veelzadige doosvrucht.

## Taxonomie

Het geslacht telt ongeveer 110 soorten. De typesoort is het geel zonneroosje (H. nummularium).
De volgende soorten zijn beschreven op Wikipedia:
* Helianthemum apenninum (L.) Mill. (1768) (Wit zonneroosje)
* Helianthemum nummularium (L.) Mill. (1768) (Geel zonneroosje)
* Helianthemum oelandicum (L.) Dum.Cours. (1802) (Ölands zonneroosje)

## Verspreiding en habitat

Het geslacht zonneroosje is wijd verspreid over het noordelijk halfrond, met als zwaartepunt het Middellandse Zeegebied. Vele soorten leven in symbiose met schimmels in de vorm van een mycorrhiza, waardoor ze kunnen overleven in droge, warme omstandigheden zoals op kalksteenrotsen en in woestijngebieden.
In België komen zowel het geel zonneroosje als (lokaal) het wit zonneroosje voor, in Nederland enkel het geel zonneroosje.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Helianthemum op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (en) The Plant List
* (en) IPNI, the International Plant Name Index
* ↑ Sonnenröschenwww.gruenesparadies.de
... · H. apenninum (Wit zonneroosje) · H. nummularium (Geel zonneroosje) · H. oelandicum (Ölands zonneroosje) · ...
Cistus · Crocanthemum · Fumana · Halimium · Hudsonia · Lechea · Tuberaria · Helianthemum (Zonneroosje) · Vitalania
# Zilveroogje

Het zilveroogje (Tebenna micalis) is een vlinder uit de familie van de glittermotten (Choreutidae).
De spanwijdte is ongeveer 13 millimeter. De vleugels zijn opvallend getekend met oranje, geel, zwart en zilver en kent opvallende oogvlekjes met een zilveren/felwitte kern.

## Waardplanten

Het zilveroogje heeft enkele soorten uit de composietenfamilie als waardplanten en is daarmee oligofaag.

## Voorkomen

De vlinder kent een tamelijk wereldwijde verspreiding. In Europa ligt het zwaartepunt in het zuiden. In het Verenigd Koninkrijk is de soort sinds 1980 bekend als immigrant, die soms enkele jaren overblijft. Het zilveroogje is in Nederland in september 2011 voor het eerst waargenomen, in België in augustus 2013. De vliegtijd is van mei tot begin oktober in twee generaties.
# Bartsia

Bartsia is een geslacht van kruidachtige planten uit de bremraapfamilie (Orobanchaceae).
Het geslacht telt 49 soorten met als zwaartepunt Zuid-Amerika. Slechts drie soorten van dit geslacht zijn in Europa te vinden.
Bartsia-soorten zijn vooral te vinden in de alpiene zones van het hooggebergte.

## Naamgeving en etymologie

De botanische naam Bartsia is door Linnaeus vernoemd naar Johann Bartsch (1709-1738), een botanicus en arts uit Königsberg.

## Kenmerken

Bartsia-soorten zijn overwegend meerjarige-, soms eenjarige kruidachtige planten. Het zijn net als de bremrapen halfparasieten, die met zuignappen aan de wortels (haustoria) de wortels van waardplanten binnendringen en water en voedingszouten opnemen.
De plant heeft meestal zittende, ei- tot lancetvormige stengelbladeren met gekartelde bladranden, die naar boven toe meer op de schutbladen lijken.
De bloemen staan in een korte, terminale tros of verspreid in de bladoksels. De tweeslachtige bloemen zijn tweezijdig symmetrische en bestaan uit een dubbel bloemdek. De kelkbladeren zijn gefuseerd tot een klok of beker, met min of meer twee lippen, de rand diep verdeeld tot vier driehoekige kelktanden.
De kroonbladeren zijn eveneens versmolten tot een min of meer tweelippige buis. Ze zijn meestal violet, paars of geel gekleurd. De bovenlip is tot een kap gebogen, de onderlip is vlak en heeft drie gelijkvormige lobben.
In de kap van de bovenlip bevinden zich twee korte en twee lange, behaarde meeldraden.
De vrucht is een doosvrucht die tot 50 kleine, gevleugelde zaden kan bevatten.

## Taxonomie

Het geslacht Bartsia is reeds in 1753 door Carl Linnaeus in zijn Species plantarum vermeld met als typesoort de alpenhelm, Bartsia alpina L., als lectotype beschreven.
Het geslacht telt wereldwijd 49 soorten verdeeld over 6 secties. 45 Soorten zijn endemisch in de Andes. De twee meest primitieve soorten zijn afkomstig uit de bergen van tropisch Oost-Afrika, wat wijst op een Afrikaanse afkomst.
Drie soorten, de alpenhelm (B. alpinum), P. trixago en B. spicata komen in Europa voor.
Wat volgt is een beperkte soortenlijst:
* Bartsia alpina (Alpenhelm)
* Bartsia spicata
* Bartsia trixago

## Verspreiding en habitat

Leden van dit geslacht komen vooral voor in alpiene zones rond de boomgrens en hoger, op open, zonnige maar vochtige plaatsen zoals vochtige graslanden, vennen en poelen en open plekken in het bos. Soorten die lager voorkomen vindt men vooral in vennen of in verstoorde habitats zoals weiden en akkers.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Pedicularis op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (en) The Plant List
* (en) IPNI, the International Plant Name Index
... · B. alpina (Alpenhelm) · B. spicata · B. trixago · ...
... · Bartsia · Castilleja · Euphrasia (Ogentroost) · Lathraea (Schubwortel) · Melampyrum (Zwartkoren) · Odontites (Helmogentroost) · Orobanche (Bremraap) · Pedicularis (Kartelblad) · Parentucellia · Rhinanthus (Ratelaar) · ...
# Sagariphora magnificalis

Sagariphora magnificalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1893.
De soort komt voor in India, Sri Lanka, Myanmar, Maleisië (Sabah) en Indonesië (Java, Sumbawa, Bali).
* (en) Nuss, M.; et al. (2003–2022). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 13-02-2022.
* (en) Terry Whitaker, Stephen Sutton & Henry Barlow (2020). Agrotera magnificalis Hampson, [1893]. Pyralids of Borneo including the Thyridoidea. Geraadpleegd op 25-6-2022.
# Saint-Ciers-sur-Bonnieure

Saint-Ciers-sur-Bonnieure is een gemeente in het Franse departement Charente (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 256 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Confolens.
* Gemeentehuis
* Voormalig station
* kerk van Saint-Ciers-sur-Bonnieure

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Ciers-sur-Bonnieure bedraagt 10,4 km², de bevolkingsdichtheid is 24,6 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Ciers-sur-Bonnieure met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).