OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lagunillas

Lagunillas kan verwijzen naar:
* Lagunillas (gemeente in Bolivia), een gemeente in Bolivia, departement Santa Cruz
* Lagunillas (Cordillera), een plaats in deze Boliviaanse gemeente (provincie Cordillera)
* Lagunillas (Chuquisaca), een plaats in het Boliviaanse departement Chuquisaca
* Lagunillas (gemeente in Venezuela), een gemeente in Venezuela, in de staat Zulia
* Lagunillas (Mérida), een plaats in Venezuela, in de staat Mérida
* Lagunillas (gemeente in Michoacán), een gemeente in Mexico, Michoacán
* Lagunillas (plaats in Michoacán), een plaats in de Mexicaanse gemeente, Michoacán
* Lagunillas (gemeente in San Luis Potosí), een gemeente in Mexico, San Luis Potosí
* Lagunillas (plaats in San Luis Potosí), een plaats in de Mexicaanse gemeente, San Luis Potosí
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Lagunillas en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Nurettin Sözen

Nurettin Sözen (Gürün, 1937) is een Turkse arts, politicus en de voormalige burgemeester van Istanboel. Hij studeerde af aan de Universiteit van Istanboel en vervolgens werd hij hoogleraar in 1978. Hij is getrouwd en heeft een kind.
# Zuid-Wervik

Zuid-Wervik (Frans: Wervicq-Sud) is een gemeente in het Franse Noorderdepartement (Frans: département du Nord) (regio Hauts-de-France). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rijsel. Aan de overkant van de Frans-Belgische grens, die gevormd wordt door de Leie, ligt het West-Vlaamse Wervik. De gemeente telde 5.299 inwoners op 1 januari 2021.

## Geschiedenis

In 1667 werd Zuid-Wervik, feitelijk een voorstad van Wervik, veroverd door de troepen van Lodewijk XIV van Frankrijk, en in 1713 werd de grens in verband met de Vrede van Utrecht definitief, waarmee de stad in tweeën werd gedeeld. De Leie werd een staatsgrens en scheidde de stad in een Frans Wervik (nu Wervicq-Sud) en een Oostenrijks Wervik. Voor de bevolking bleef de stad echter één geheel. De Sint-Medarduskerk bleef voor beide stadsdelen, bijvoorbeeld de parochiekerk. Pas in 1802 werd Zuid-Wervik een zelfstandige parochie.
In de loop van de 19e eeuw deed de industrialisatie haar intrede. Veel Belgische arbeiders werden door deze textielfabrieken aangetrokken. Vanaf 1870 kwamen er ook stoommachines.
Op 4 en 5 oktober 1914 werd de stad door de Duitse troepen ingenomen, waarbij de brug over de Leie werd opgeblazen. Zuid-Wervik werd een soort herstellingsoord voor Duitse militairen. De fabrieken werden leeggeplunderd of vernietigd. Op 17 oktober 1918 werd Zuid-Wervik bevrijd. Veel fabrieken kwamen echter niet meer terug. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de nieuwe brug naar België opnieuw opgeblazen, nu door de Britten. Op 4 september 1944 werd Zuid-Wervik bevrijd door Britse troepen. In 1955 werd een nieuwe brug geopend.
Nadien breidde de stad zich nog met enkele wijken uit, en bleef er nog enige textielindustrie.

## Bezienswaardigheden

* De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Église de l'Immaculée-Conception)
* Het parkdomein Dalle-Dumont met het Wit Kasteel op de Franse Berg (La Montagne)
* Het Deutscher Soldatenfriedhof Wervicq-Sud, een Duitse militaire begraafplaats uit de Eerste Wereldoorlog

## Geografie

De oppervlakte van Zuid-Wervik bedroeg op 1 januari 2021 5,09 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 1.041,1 inwoners per km². Zuid-Wervik ligt op de rechteroever van de Leie op een hoogte van ongeveer 15 meter.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Partnersteden

* België: Wervik, West-Vlaanderen

## Nabijgelegen kernen

Bousbecque, Linselles, Komen, Wervik
# Okerkapvireo

De okerkapvireo (Tunchiornis ochraceiceps synoniem: Hylophilus ochraceiceps) is een zangvogel uit de familie Vireonidae (vireo's). De vogel werd in 1860 door Philip Lutley Sclater als Hylophilus ochraceiceps geldig beschreven. Uit DNA-onderzoek gepubliceerd in 2014 blijkt dat deze soort een eigen clade vormt waarvoor het monotypische geslacht Tunchiornis is ingesteld.

## Kenmerken

De vogel is 9,5 tot 12,5 cm lang. Het verenkleed bestaat uit lichtbruine onderdelen en roestkleurige bovendelen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van Mexico tot het Amazonegebied en telt tien ondersoorten:
* T. o. ochraceiceps: zuidelijk Mexico, Belize en noordelijk Guatemala.
* T. o. pallidipectus: van zuidelijk Guatemala en Honduras tot noordwestelijk Panama.
* T. o. pacificus: zuidoostelijk Costa Rica en westelijk Panama.
* T. o. nelsoni: oostelijk Panama.
* T. o. bulunensis: uiterst oostelijk Panama, westelijk Colombia en noordwestelijk Ecuador.
* T. o. ferrugineifrons: zuidoostelijk Colombia, zuidelijk Venezuela, het westelijke deel van Centraal-Guyana, noordwestelijk Brazilië, Ecuador en Peru.
* T. o. viridior: zuidelijk Peru en noordelijk Bolivia.
* T. o. luteifrons: oostelijk Venezuela, de Guyana's en noordelijk Brazilië.
* T. o. lutescens: het noordelijke deel van Centraal-Brazilië bezuiden de Amazonerivier.
* T. o. rubrifrons: noordoostelijk Brazilië bezuiden de Amazonerivier.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Okerkapvireo op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Sclater, P.L., 1859. "List of Birds collected by M.A. Boucard in the State of Oaxaca, in South-western Mexico". Proceedings of the Zoological Society of London Pt. 27(3): 369–392. p. 375
* ↑ Slager, D.L., Klicka, J., 2014. "Polyphyly of Hylophilus and a new genus for the Tawnycrowned Greenlet (Aves: Passeriformes: Vireonidae)". Zootaxa. 3884 (2): 194–196. DOI:10.11646/zootaxa.3884.2.8.
* ↑ Slager, D.L. et al., 2014. "A multilocus phylogeny of a major New World avian radiation: The Vireonidae". Molecular Phylogenetics and Evolution, 80, 95–104.DOI:10.1016/j.ympev.2014.07.021
* ↑ Charlotte Uhlenbroek (2008) - Animal Life, Tirion Uitgevers BV, Baarn. ISBN 978-90-5210-774-5
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Asymmetrisch koolstofatoom

Een asymmetrisch koolstofatoom is in de organische chemie een koolstofatoom in een organische verbinding dat vier verschillende atomen of atoomgroepen draagt. De vier groepen kunnen in twee configuraties rond het koolstofatoom worden aangebracht die elkaars spiegelbeeld zijn. De twee mogelijke moleculen die zo worden gemaakt zijn stereo-isomeren. Een asymmetrisch koolstofatoom is een vorm van chiraal centrum.
Veel verbindingen met asymmetrische koolstofatomen zijn optisch actief, dat wil zeggen dat ze in oplossing een draaiing van gepolariseerd licht veroorzaken. Twee stereo-isomeren, die elkaars spiegelbeeld zijn, hebben de tegengestelde optische activiteit.
Hoewel de meeste verbindingen met meer asymmetrische koolstofatomen chiraal zijn kunnen ze door toeval toch symmetrisch zijn. Zo'n soort stof wordt een mesovorm genoemd, een relatief eenvoudig voorbeeld is meso-wijnsteenzuur.
Het weergegeven molecuul CH$_3$CClBrH is een halogeenalkaan.
# Concordia (Sinaloa)

Concordia is een stad in de Mexicaanse deelstaat Sinaloa. Concordia heeft 8.328 inwoners (census 2010) en is de hoofdplaats van de gemeente Concordia. Bij zijn oprichting heette de plaats Villa de San Sebastián, maar de overheid heeft in de loop der tijd de naam gewijzigd.

## Geboren

* Paul Aguilar (1986), voetballer
# Bernieria

Bernieria (loofbuulbuuls) is een geslacht van zangvogels uit de familie Bernieridae.

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soort:
* Bernieria madagascariensis – Madagaskarloofbuulbuul
* ↑ Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2010). IOC World Bird Names (version 2.6). (en)
# Sinaloa

Sinaloa is een staat in het noordwesten van Mexico. Sinaloa grenst aan Sonora, Chihuahua, Durango en Nayarit. Ten westen van Sinaloa ligt de Golf van Californië, een onderdeel van de Grote Oceaan, waarover de eveneens Mexicaanse staat Baja California Sur ligt. De staat heeft een oppervlakte van 56.496 km² en 3 miljoen inwoners (2020). De hoofdstad van Sinaloa is Culiacán. Andere steden zijn de badplaats Mazatlán, Los Mochis, en Sinaloa de Leyva.
De muziekstijl Banda komt uit Sinaloa.

## Bevolking

Volgens de Mexicaanse volkstelling van 15 maart 2020 telde de staat Sinaloa 3.026.943 inwoners – een toename van ruim 60.000 inwoners (+2%) ten opzichte van 2.966.700 inwoners in 2015. De gemiddelde jaarlijkse groei in die periode (2015-2020) komt uit op 0,4%, hetgeen lager is dan het landelijk jaarlijks gemiddelde over deze periode (1,18%). Van de bevolking van Sinaloa is 89% in Sinaloa geboren, terwijl 10% elders in Mexico is geboren.
Ongeveer 65% van de bevolking woont in drie gemeenten: Culiacán (ca. 1 miljoen inwoners), Mazatlán (ca. 500.000 inw.) en Ahome (ca. 460.000 inw.). Er zijn vijf gemeenten met minder dan 30.000 inwoners: Choix, Badiraguato, Concordia, San Ignacio en Cosalá.
Van de ruim 3 miljoen inwoners was in 2020 ongeveer 24,7% 14 jaar of jonger (ca. 750.000 inw.). Het aandeel 65-plussers in Sinaloa lag op 8,9% (270.000 inw.). Ruim 2 miljoen inwoners waren destijds tussen de 15 en 64 jaar oud (66,4%).

### Religie

De Rooms-Katholieke Kerk is, net als in de rest van Mexico, met 2.372.823 leden – 78,5% van de bevolking – veruit de belangrijkste geloofsgemeenschap in Sinaloa. De diverse protestantse kerken vormen – met in totaal 260.000 leden – ruim 8,6% van de bevolking. Bijna 400.000 inwoners hadden geen religie, wat destijds 13% van de bevolking was.

## Economie

Sinaloa is een belangrijke staat voor de Mexicaanse landbouw en visserij. Geschat wordt dat de helft van het bruto nationaal product van Sinaloa afkomstig is uit de drugshandel.

## Gemeenten

Sinaloa bestaat uit twintig gemeenten, zie Lijst van gemeenten van Sinaloa.

## Externe link

* (es) Website van de staat Sinaloa
* ↑ (en) The population development in Sinaloa as well as related information and services, www.citypopulation.de, 24 oktober 2022.
Aguascalientes · Baja California · Baja California Sur · Campeche · Chiapas · Chihuahua · Coahuila · Colima · Durango · Guanajuato · Guerrero · Hidalgo · Jalisco · Mexico · Michoacán · Morelos · Nayarit · Nuevo León · Oaxaca · Puebla · Querétaro · Quintana Roo · San Luis Potosí · Sinaloa · Sonora · Tabasco · Tamaulipas · Tlaxcala · Veracruz · Yucatán · Zacatecas
Mexico-Stad
# Witkeeloxylabes

De witkeeloxylabes (Oxylabes madagascariensis) is een zangvogel uit de familie Bernieridae.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in noordwestelijk en oostelijk Madagaskar.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Witkeeloxylabes op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Mühlenbergs schildpad

Mühlenbergs schildpad (Glyptemys muhlenbergii) is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort behoorde lange tijd tot het geslacht Clemmys. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Johann David Schoepff in 1801. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo muhlenbergi gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad blijft met een maximale rugschildlengte van ongeveer 11 centimeter klein, de kleur van het schild is lichtbruin tot zwart. Op iedere hoornplaat is een lichtere vlek op het midden aanwezig. Het schild is langwerpig van vorm, heeft een ruwe structuur en een kiel op het midden. De soort is te herkennen aan een heldere gele vlek aan de zijkant van de kop. Mannetjes zijn van vrouwtjes te onderscheiden door een langere en dikkere staart, een ondiepe kuil in het buikschild en dikkere klauwen aan de voorpoten.

## Algemeen

Muhlenbergs schildpad is endemisch in de Verenigde Staten en komt voor in het oosten van het land tot een hoogte van 1200 meter boven zeeniveau. Het gefragmenteerde leefgebied duidt op een achteruitgang van de verspreiding van de schildpad, het is een van de 25 meest bedreigde schildpadden ter wereld. De habitat bestaat uit heldere, langzaam stromende wateren in vochtige omgevingen zoals moerassen. Het voedsel bestaat voornamelijk uit insecten en bessen, ook kikkers, salamanders, slakken en andere dieren en planten worden gegeten.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Mühlenbergs schildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 106. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Glyptemys muhlenbergii.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Glyptemys muhlenbergii - Website Geconsulteerd 20 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Pseudemys gorzugi

Pseudemys gorzugi is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Joseph P. Ward in 1984. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Pseudemys concinna gorzugi gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

Het schild van deze soort wordt maximaal 23,5 centimeter lang, mannetjes blijven kleiner dan de vrouwtjes. Het schild heeft een overwegend groene kleur en heeft een opvallend landkaarttekening van gele tot oranjerode lijnen. Ook de poten en de kop hebben een dergelijke tekening, die veel voorkomt bij de sierschildpadden. Op de onderzijde van de kop is een Y- vormige gele vlek aanwezig. Het schild is ovaal van vorm en afgeplat, het draagt een lage kiel op het midden.

## Algemeen

Pseudemys gorzugi komt voor in Mexico en is ook bekend van enkele geïsoleerde populaties in de Verenigde Staten in New Mexico en Texas. De habitat bestaat uit rivieren en poelen met een zachte, modderige ondergrond. Op het menu staat zowel dierlijk als plantaardig materiaal en ook aas wordt wel gegeten. Van deze soort is bekend dat weleens een zonnebad wordt genomen. Over de voortplanting is weinig bekend, in tegenstelling tot andere sierschildpadden duikt deze soort zelden op in de handel in exotische dieren.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Pseudemys gorzugi op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Pseudemys gorzugi.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Pseudemys gorzugi - Website Geconsulteerd 26 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Roodbuiksierschildpad

De roodbuiksierschildpad (Pseudemys rubriventris) is een soort uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Lawrence LeConte in 1830. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo rubriventris gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De roodbuiksierschildpad is een vrij grote soort, de vrouwtjes kunnen een maximale schildlengte bereiken tot ongeveer 40 centimeter, de mannetjes blijven kleiner. De soort is makkelijk te herkennen aan de meestal bloedrode buik, vooral bij de juvenielen. Bij oudere dieren vervaagt deze kleur maar blijft zelfs bij heel oude dieren zichtbaar. De buik heeft een zwarte lijnentekening; een lengtestreep met onder en boven een dwarsstreep en in het midden een iets kortere dwarsstreep. Deze tekening kan variëren en ook de buikkleur is soms oranjerood. Het schild is groen tot groenbruin en de poten en kop hebben een groene basiskleur met een dunne, gele lijnentekening.

## Algemeen

De roodbuiksierschildpad komt voor in de Verenigde Staten; van de staat New Jersey tot North Carolina. De habitat bestaat uit helder, lauwwarm water bij rotsen in vochtige moeras-achtige gebieden. Bij voorkeur plantenrijk en ondiep water tot drie meter diep en deze soort komt soms ook in brakwater voor. Vanwege de bonte kleuren is de schildpad gewild in aquaria en is de soort door het vangen van de dieren sterk achteruitgegaan. Een neveneffect is dat de soort op verschillende plaatsen in de wereld opduikt in het wild. Dit komt doordat de schildpad in gevangenschap als juveniel nog klein is maar al snel groter wordt. Sommige eigenaren zetten de schildpad hierdoor uit in de natuur.
Onder andere in Nederland zijn al exemplaren aangetroffen in stadsvijvers en rivieren. Deze exemplaren overleven de strenge winters van de Lage Landen waarschijnlijk niet. Het voedsel bestaat uit kleine waterdieren als vissen en insecten maar ook waterplanten.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Roodbuiksierschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 104. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Pseudemys rubriventris.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Pseudemys rubriventris - Website Geconsulteerd 26 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Trachemys adiutrix

Trachemys adiutrix is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Paulo Emilio Vanzolini in 1995.

## Uiterlijke kenmerken

Het schild is ovaal van vorm, de maximale lengte is niet precies bekend, van een aangetroffen vrouwtje wat het rugschild 14,4 centimeter lang en het buikschild 14,7 cm. De schildkleur is bruin tot groen, de buikzijde is geel en heeft een donkere lijnentekening. De kop is overwegend zwart en heeft twee brede gele strepen aan de zijkant, op de kin en keel is een omgekeerde Y- vormige vlek aanwezig.

## Algemeen

Trachemys adiutrix is endemisch in Brazilië, en komt voor in de noordoostelijke staat Maranhão. De habitat bestaat uit permanente wateren met een zandbodem. Tijdens natte perioden is de schildpad op het land actief, in hetere tijden graaft het dier zich in en houdt een estivatie. Er worden ongeveer 11 tot twaalf eieren per legsel afgezet, die een harde schaal hebben. Omdat er een zwanger vrouwtje bekend is dat 24 eitjes droeg, wordt vermoed dat per seizoen twee legsel worden afgezet.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Trachemys adiutrix op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Trachemys adiutrix.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Trachemys adiutrix - Website Geconsulteerd 27 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Trachemys emolli

Trachemys emolli is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Marshall Legler in 1990. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Pseudemys scripta emolli gebruikt.
De schildpad bereikt een maximale schildlengte tot ongeveer 37 centimeter. Op de kop is een oogstreep aanwezig welke vaak tweekleurig is.
De soort werd lange tijd als ondersoort van de lettersierschildpad (Trachemys scripta ) beschouwd, waardoor de verouderde wetenschappelijke naam in de literatuur wordt gebruikt. Trachemys emolli komt voor in delen van Midden-Amerika. De soort leeft in de landen Nicaragua en Costa Rica.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Trachemys emolli.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Trachemys emolli - Website Geconsulteerd 27 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Trachemys gaigeae

Trachemys gaigeae is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Norman Edouard Hartweg in XX. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam XX gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

Het rugschild wordt tot 26 centimeter lang en heeft bij juvenielen een kiel op het midden die bij oudere dieren verdwijnt. Het rugschild is lichtbruin en heeft een karakteristieke tekening die bestaat uit een netpatroon van oranje lijnen. Op de marginaalschilden (aan de rand van het schild) is een oranje, gekromde lijn aanwezig evenals een donkere, oog-vormige vlek. Het buikschild is geel tot oranje met een donker deel dat bestaat uit langwerpige lengtestrepen. De huid is lichtbruin, de voorpoten zijn lichter gestreept, tussen de tenen zijn zwemvliezen aanwezig. Op de zijkant van de kop zit een oranje, zwartomzoomde vlek achter het oog. Mannetjes hebben een lager schild dan vrouwtjes, evenals een langere, dikkere staart en een ondiepe kuil in het buikschild. De volwassen mannetjes hebben geen verlengde nagels aan de klauwen, dit in tegenstelling tot verwante soorten.

## Algemeen

Trachemys gaigeae komt voor in Noord-Amerika, in de Verenigde Staten en Mexico. De habitat bestaat uit poelen met een zand- of grindbodem. In de zomer, als de poelen opdrogen, verplaatst de schildpad zich over land naar een andere poel. Deze soort is waarschijnlijk herbivoor in het wild, maar in gevangenschap gehouden exemplaren accepteren ook vis.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Trachemys gaigeae op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Trachemys gaigeae.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Trachemys gaigeae - Website Geconsulteerd 27 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website