OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Martinec Orehovički

Martinec Orehovički is een plaats in de gemeente Bedekovčina in de Kroatische provincie Krapina-Zagorje. De plaats telt 401 inwoners (2001).
# Tewaowutung

Tewaowutung is een bestuurslaag in het regentschap Lembata van de provincie Oost-Nusa Tenggara, Indonesië. Tewaowutung telt 292 inwoners (volkstelling 2010).
# Bedegung (Semidang Aji)

Bedegung is een bestuurslaag in het regentschap Ogan Komering Ulu van de provincie Zuid-Sumatra, Indonesië. Bedegung telt 408 inwoners (volkstelling 2010).
# Eclecticisme (architectuur)

Eclecticisme is de vrije combinatie in een enkel werk van elementen van verschillende historische stijlen of stromingen. In de architectuurgeschiedenis wordt de term met name gebruikt voor de richting die zich afzet tegen het 19e-eeuwse historisme, dat het navolgen van een historische stijl vooropstelt. Een eclectisch bouwwerk heeft vrij geïnterpreteerde kenmerken uit verschillende neostijlen in zich, die zijn gecombineerd tot een nieuw a-historisch geheel.

## Geschiedenis

In de 19e-eeuwse beeldende kunst bestond geen dominante, allesomvattende stijl. De bouwtechniek maakte in de 19de eeuw een enorme ontwikkeling door, maar dat vertaalde zich desondanks bij de neostijlen niet naar een nieuwe vormgeving. Het eclecticisme wilde daarentegen een uitdrukking zijn van de eigen tijd. Door de bloei van de wetenschap en de kunstgeschiedenis ontstond er een stimulans om oude stijlen te doen herleven, wat resulteerde in historiserende vormgeving. Men kon kiezen uit de complete architectonische erfenis, zo ontstonden verscheidene neostijlen, zoals:
* Neogotiek
* Neoromaans
* Neoclassicisme

## In de Benelux

Het eclecticisme ontstond in de eerste helft van de 19de eeuw in Parijs. Rond 1850 werd het in Nederland geïntroduceerd, in de decennia rond 1900 werd het erg veel toegepast voor de vormgeving van commerciële gebouwen (bijvoorbeeld het Hirschgebouw in Amsterdam, 1912. België laat spectaculaire voorbeelden van eclecticisme zien. Het Justitiepaleis door Joseph Poelaert in Brussel is er een mooi voorbeeld van, evenals de rij herenhuizen aan de Cogels-Osylei in de wijk Zurenborg, Antwerpen-Berchem.
* ↑ Geert Palmaerts, Eclecticisme. Over moderne architectuur in de negentiende eeuw, Rotterdam 2005.
* ↑ Auke van der Woud, Waarheid en karakter. Het debat over de bouwkunst 1840-1900, Rotterdam 1997, 68-74, 355-368, 396-407; Auke van der Woud, De nieuwe mens. De culturele revolutie in Nederland rond 1900, Amsterdam 2015, hoofdstuk 4-7.
# Quatre instants

Quatre instants is een compositie van de Finse componiste Kaija Saariaho.
De opzet was muziek te schrijven bij een aantal Finse gedichten. Alhoewel ruim voorhanden, kon Saariaho maar niet de juiste te pakken krijgen. Ze wendde zich tot de teksten van Franse schrijver Amin Maalouf. Samen de auteur kwam ze tot de toonzetting van drie oudere teksten van hem, terwijl zij samen een nieuwe vierde maakten. In eerste instantie schreef Saariaho Quatre instants voor zangstem en piano, maar al snel schreef ze ook een versie voor orkest. Ze hanteerde daarbij een dunne orkestratie, dus meer richting de klassieke periode, dan een uit de romantiek. Later zouden er nog arrangementen volgen voor wisselende ensemblesamenstellingen. Het is klassieke muziek uit de 20e eeuw waarbij vergelijkingen gemaakt werden met werken van Maurice Ravel en Karol Szymanowski, de zangstem verdwijnt in de piano/orkestpartijen en komt daar ook weer uit tevoorschijn.
Centraal thema is de liefde:
* Attente (verlangen)
* Douleur (smart)
* Parfum de l'instant (waas van het moment)
* Résonances (nagalm)
De première van de liederen werd gegeven door Karita Mattila met Tuija Hakkila in Théâtre du Châtelet (tevens opdrachtgever in samenwerking met het Barbican Centre) in Parijs op 2 april 2003. Mattila verzorgde ook de première van de orkestversie, ditmaal met het Fins kamerorkest onder leiding van Jukka-Pekka Saraste in Tammisaari (1 augustus 2003). Het verzoek tot het werk kwam toen van de vereniging voor Finse kamermuziek en het Leipzig Gewandhaus, Saariaho droeg deze versie mede op aan Saraste.
Orkestratie:
* sopraan
* 2 dwarsfluiten, 2 hobo’s, 2 klarinetten, 2 fagotten, 2 hoorns
* 2 percussie, 1 harp
* violen, altviolen, celli, contrabassen
* Uitgave Ondine: Karita Mattila met pianist Martin Katz in 2006
* Uitgave Ondine: Karen Vourc’h, met het Orchestre Philharmonique de Strasbourg onder leiding van Marko Letonja in een opname van januari 2014 (orkestversie)
* Finse Muziek Centrale
# Nationale fietsroute 6 - Graubündenroute

De 6: Graubünden-Route is een 260 km lange langeafstandsfietsroute in Zwitserland welke onderdeel is van Fietsnetwerk Veloland Schweiz. De route loopt dwars door het kanton Graubünden. De route is bewegwijzerd in twee richtingen en wordt aangegeven met het cijfer 6.

## Traject

De route loopt tussen Bellinzona in het westen van Graubünden en Martina in het oosten. In Bellinzona kan worden aangesloten op de EuroVelo EV5 Via Romea Francigena en de landelijke route 3: Nord-Süd-Route.
De route voert over de San Bernardinopas en dan richting Thusis. Hierbij volgt de route grotendeels de Achter-Rijn. In Thusis kan de route worden ingekort door direct naar Martino door te fietsen. De route maakt echter een uitstapje naar de hoofdstad van het kanton Chur. In Chur kan worden aangesloten op de EuroVelo EV15 Rijnroute en op de landelijke route 2: Rhein-Route. Daarna voert de route over dezelfde weg terug naar Thusis.
Vanaf Thusis wordt de Albula gevolgd richting de Albulapas. De route volgt het verloop van de Inn en loopt parallel met de Inn-Radweg (in Zwitserland regionale route 65) naar de grens met Oostenrijk.
In Zernez kan worden aangesloten op de regionale route 27: Val Müstair Radweg die door het dal Val Müstair voert naar Italië en daar aansluit op de Via Claudia Augusta.
In eindpunt Martina kan worden gekozen voor de fietsroute Via Claudia Augusta, deze volgt de Inn verder stroomafwaarts waarbij in Landeck kan worden aangesloten op de Inn-Radweg. De Via Claudia Augusta kan ook gevolgd worden richting Italië door de Norbertshöhe op te fietsen richting Nauders.

## Aansluitingen met Europese fietsroutes

* In Bellinzona kan worden aangesloten op de EuroVelo EV5 Via Romea Francigena.
* In Chur kan worden aangesloten op de EuroVelo EV15 Rijnroute.

## Aansluitingen met andere fietsroutes

* In Bellinzona kan worden aangesloten op de landelijke route 3: Nord-Süd-Route.
* In Chur kan worden aangesloten op de landelijke route 2: Rhein-Route.
* Tussen La Punt Chamues en Martina loopt de route parallel met de Inn-Radweg.
* In Zernez kan worden aangesloten op de regionale route 27: Val Müstair Radweg.
* In Martina kan worden aangesloten op de Via Claudia Augusta.
* Onderweg kan op diverse plaatsen worden aangesloten op regionale en lokale routes van Fietsnetwerk Veloland Schweiz.

## Externe link

* 6: Graubünden-Route
# Tgk. Di Laweung

Tgk. Di Laweung is een bestuurslaag in het regentschap Pidie van de provincie Atjeh, Indonesië. Tgk. Di Laweung telt 2236 inwoners (volkstelling 2010).
# Bedono (Jambu)

Bedono is een bestuurslaag in het regentschap Semarang van de provincie Midden-Java, Indonesië. Bedono telt 8718 inwoners (volkstelling 2010).
# Diatraea nayaritella

Diatraea nayaritella is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Rafael Robles-Pérez en Maria Alma Solis in een publicatie uit 2024.
De soort komt voor in Mexico.
# Adeline Dudlay

Adeline Élie Françoise Dulait, gekend als Mademoiselle Dudlay of Adeline Dudlay (Brussel, 22 april 1858 - Parijs, 15 november 1934) was een Frans-Belgische toneelactrice en lid van de Comédie-Française.

## Biografie

Adeline Élie Françoise Dulait werd in 1858 geboren in Brussel. Haar biologische vader, een magistraat wilde haar niet erkennen, waardoor ze de naam van haar moeder, Clotilde Dulait aannam. In 1867 ging ze studeren aan het Brussels Koninklijk Conservatorium, zeer tegen de zin van haar moeder maar Adeline kreeg de steun van de directeur François-Auguste Gevaert. Dulait kreeg les van Jeanne Tordeus die haar voorstelde aan Émile Perrin, de directeur van de Comédie-Française.
1876 was een heel belangrijk jaar in het leven van Dulait. Op 3 januari stierf haar moeder en in hetzelfde jaar studeerde ze af aan het Conservatorium van Brussel met grote onderscheiding. In mei 1876 tekende ze een contract bij de Comédie-Française waar ze de eerste keer optrad in september in Parijs. Ze werd op 1 januari 1883 benoemd als 311ste lid van de Comédie-Française (Sociétaire de la Comédie-Française) en bleef er acteren tot haar pensioen in 1908. Op 8 maart 1900 verwoestte een brand het Théâtre-Français. Jane Henriot stierf in de brand en Adeline Dudlay werd uit de vlammen gered door de brandweer van Parijs.
Dudlay stopte in 1908 en speelde nog een laatste toneelstuk buiten het Frans theater in 1911. Zij trok zich vervolgens terug in Landemer, Manche waar ze vaak haar oude professor Jeanne Tordeus ontmoette, met wie ze bevriend was. Ze begon met het schrijven van haar memoires met de hulp van haar neef, de dichter Charles Dulait, maar het project stopte na het overlijden van deze laatste in 1911. Adeline Dudlay stierf in Parijs op 15 november 1934 en ligt begraven op het Parijse cimetière du Père-Lachaise.

## Theater
### Bij de Comédie-Française

* 1877: Andromaque van Jean Racine - Hermione
* 1883: Le Supplice d'une femme van Émile de Girardin en Alexandre Dumas - Mathilde
* 1893: La Reine Juana van Alexandre Parodi - Doña Juana
* 1902: Rome vaincue van Alexandre Parodi - Pasthumia
* 1904: Hamlet van William Shakespeare, adaptatie van Alexandre Dumas en Paul Meurice - Gertrude
* 1907: Electra van Sophocles : Clytemnestre

### Buiten de Comédie-Française

* 1911: Le Martyre de Saint-Sébastien van Gabriele d'Annunzio, théâtre du Châtelet

## Fotogalerij

* Adeline Dudlay door Louis-Maurice Boutet de Monvel
* Adeline Dudlay sauvée des flammes in 1900 (illustratie in Le Petit Journal)
* Voorblad van het tijdschrift Comœdia
* Graf op het cimetière du Père-Lachaise, Parijs

## Literatuur

* H. Servais, Une tragédienne de la belle époque:Adeline Dudlay et la Comédie-française, Parijs, 1962.
* K. Schneider, Etre comédienne au tournant du siècle. Le conservatoire de Bruxelles 1880-1914, Sextant, december 1999.
# Jan Endeman

Jan Endeman (Eibergen, 22 mei 1957) is een Nederlands voormalig voetballer die als doelman speelde.
Endeman begon bij Eibergse Boys waar hij op zijn zeventiende debuteerde in het eerste team van de tot Sportclub Eibergen gefuseerde club. Endeman kwam in 1975 bij Go Ahead Eagles. Hij begon daar in het internaat en kwam tussen 1976 en 1978 geregeld aan spelen toe in het eerste team. Zijn debuut was op 18 januari 1976 in de wedstrijd FC Utrecht-Go Ahead Eagles 1-4. Endeman kampte echter geregeld met blessures. In 1977 ging Endeman met de Nederlandse UEFA-jeugd mee naar het Toulon Espoirs-toernooi maar hij debuteerde niet. Hij speelde in 1979 op huurbasis voor Edmonton Drillers in de NASL. Hij keerde terug bij Go Ahead Eagles en raakte in het seizoen 1981/82 wederom geblesseerd waarna hij in 1983 werd afgekeurd voor het spelen van betaald voetbal. Endeman was later actief als keeperstrainer.
* ↑ "Sp. Eibergen hield Ajax lang in toom". "Tubantia". Enschede, 1974/08/03 00:00:00, Geraadpleegd op Delpher op 17-08-2020, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBPERS01:003419003:mpeg21:p00015
* ↑ "Ook Jan Endeman (Sp. Eibergen) naar Go Ahead Eagles". "Tubantia". Enschede, 1975/05/27 00:00:00, Geraadpleegd op Delpher op 17-08-2020, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBPERS01:003373021:mpeg21:p00015
* ↑ Toernooien, Festival des Espoirs '77, onsoranje.nl. Gearchiveerd op 5 december 2021.
* ↑ JAN ENDEMAN Jong Oranje, onsoranje.nl. Gearchiveerd op 21 oktober 2021.
* ↑ Endeman op nasljerseys.com
* ↑ "Go Ahead-doelman doet geen slechte ervaringen op met voetbal in VS Jan Endeman: the American way". "Trouw". Meppel, 1980/08/15 00:00:00, Geraadpleegd op Delpher op 17-08-2020, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=ABCDDD:010827753:mpeg21:p011
* ↑ "Pechvogel fladdert weer". "Algemeen Dagblad". Rotterdam, 1982/08/13 00:00:00, Geraadpleegd op Delpher op 17-08-2020, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBPERS01:002995011:mpeg21:p00015
* ↑ "GA Eagles". "Het vrĳe volk : democratisch-socialistisch dagblad". Rotterdam, 1983/08/19 00:00:00, p. 16. Geraadpleegd op Delpher op 17-08-2020, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010961489:mpeg21:p016
* ↑ Spelers uit Eibergen in de Eredivisie, fceibergen.nl, 28 november 2017
* ↑ Profiel op Transfermarkt
* ↑ Profiel op voetbal.com
# Cape Broyle

Cape Broyle is een gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De gemeente ligt aan de oostkust van het eiland Newfoundland.

## Geografie

Het dorp ligt op het schiereiland Avalon, aan een natuurlijke haven genaamd Cape Broyle Harbour, op zo'n 60 km ten zuiden van de provinciehoofdstad St. John's. De plaats grenst in het oosten aan Admiral's Cove en in het noordoosten aan Brigus South. Zo'n 5 km naar het zuidoosten toe ligt het dorp Calvert.
Aan de noordrand van het dorp ligt de Cape Broyle Pond, een relatief groot meer met verscheidene vakantiewoningen.

## Demografie

Demografisch gezien is Cape Broyle, net zoals de meeste kleine dorpen op Newfoundland, aan het krimpen. Tussen 1991 en 2021 daalde de bevolkingsomvang van 693 naar 499. Dat komt neer op een daling van 193 inwoners (-28%) in dertig jaar tijd.
* Demografische ontwikkeling van Cape Broyle tussen 1991 en 2021
* Bron: 1951–1986, 1991–1996, 2001–2006, 2011–2016, 2021
# Tiga Juhar

Tiga Juhar is een bestuurslaag in het regentschap Deli Serdang van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Tiga Juhar telt 2284 inwoners (volkstelling 2010).
# Bedrug

Bedrug is een bestuurslaag in het regentschap Ponorogo van de provincie Oost-Java, Indonesië. Bedrug telt 2246 inwoners (volkstelling 2010).
# Sint-Antonius van Paduakerk (Waalwijk)

De Sint-Antonius van Paduakerk was een parochiekerk in de Noord-Brabantse plaats Waalwijk. De kerk was gelegen aan de Sint Antoniusstraat 84.

## Geschiedenis

In 1901 werd de parochie van Sint-Jan de Doper gesplitst; het gedeelte ten zuiden van de spoorlijn werd een nieuwe parochie.
In 1902 werd een kerk in gebruik genomen, ontworpen door W.F. Bouwman. De kerk werd nog uitgebreid met een Sint-Antoniuskapel en in 1929 werd een nieuw priesterkoor aangebouwd.
Uiteindelijk werd deze kerk in 1971 gesloopt, nadat in 1962 een nieuwe kerk in gebruik was genomen.

## Gebouw

Het betrof een bakstenen gebouw in eclectische stijl met neoromaanse stijlelementen (rondbogige vensters). De voorgevel, gekroond met een Sint-Antoniusbeeld en een groot banier met de naam van de heilige, werd geflankeerd door twee ronde traptorentjes die elk een achtkante lantaarn met spits droegen.
* Parochiegeschiedenis
* ReliWiki
# Duttlenheim

Duttlenheim is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Molsheim. Duttlenheim telde op 1 januari 2021 2.903 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Duttlenheim bedroeg op 1 januari 2021 8,6 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 337,6 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Martinuskerk (Markelo)

De Martinuskerk in Markelo, is een protestantse kerk in de Nederlandse gemeente Hof van Twente in de provincie Overijssel. De kerk was gewijd aan de patroonheilige Sint-Maarten. De middeleeuwse parochie van Markelo behoorde tot de oudste van Twente. Het gebouw is georiënteerd met de lengteas in de richting west-oost, echter met een afwijking van 17° naar het zuiden.

## Geschiedenis

In 1188 bestond er al een parochie Markelo; hiervan werd in 1224 de parochie Diepenheim afgescheiden. In de kerk werd een bloedreliek bewaard in het sacramentshuis. Van 1601 tot 1629 werden er door de Classis en Synode van Deventer verschillende pogingen ondernomen om de bedevaart naar Markelo af te schaffen, door het te verbieden en te belemmeren. Uiteindelijk liet de Classis het sacramentshuis dichtmetselen: Den 12 Julij 1620 sijn gedeputati classis getogen om de kercken te visiteren in desen classe gelegen, ende zijn desselven daechs gecomen te Bathmen, die schole gesuijvert van Paepsche boecken. Vandaer te Markel, den afgodischen steen, waervoor de bedevaert vant genaemde heijlich bloet gedaen wort, alsoock de luchters daertoe diendende ende een geoffert wassen kint wechgeruijmt, den kerckmeester Splinter aengeseijt dat hij de kercke doen repareren, de beelden aen de want doorstrijcken ende ’t Sacramentshuijs, daer de afgoderije voor geschiet, soude doen toemetselen, t welck hij alles belooft heeft.

## Bouwgeschiedenis

De oude kerk bestond uit eenbeukig gotisch schip en een hoger veelzijdig gesloten jonger koor, smaller dan het schip. In 1840 zijn kerk en koor afgebroken en vervangen door de huidige zaalkerk in neoclassicistische stijl.
De toren die twee geledingen telt, wordt gedekt met een korte vierzijdige spits. Ze is opgemetseld in baksteen in een onregelmatig verband. Een spiltrap in de zuidmuur die veelhoekig is uitgebouwd leidt naar de eerste verdieping. De gevelvlakken van de geledingen zijn versierd met drie spitsbogen met afgeschuinde kanten. In de westgevel bevindt zich de ingang. Deze is gedekt door een korfboog en omlijst door een spitsboog. In de tweede geleding zijn galmgaten aangebracht die de indruk geven later te zijn aangebracht, waarschijnlijk na de brand van 1730, waardoor de toren lager is geworden van 35 meter naar 28 meter.

## Klokken

In de toren hangen drie klokken. De eerste met een middellijn van 117 cm met als opschrift: Casparus Konink me fecit MDCCXXXVII, de tweede met een middellijn van 131 cm, met als opschrift: Casparus Konink me fecit MDCCXXXVII Soli Deo Gloria, en de derde klok met een middellijn van 96 cm met als opschrift: Casparus Konink me fecit MDCCXXXVII.

## Doopvont

In de kerk staat een achtzijdig zandstenen doopvont met een hoogte van 103 cm. De kuip is versierd met ondiepe spitsbogen lijkend op een driepas. Het doopvont is zeer eenvoudig uitgevoerd.

## Orgel

De kerk bezit, wellicht nog als enige in Nederland, een uit 1866 daterend kerkorgel van de hand van Carl Haupt uit Ostercappeln bij Osnabrück.
# Saint-Laurent-sur-Sèvre

Saint-Laurent-sur-Sèvre is een gemeente in het Franse departement Vendée (regio Pays de la Loire) en telt 3307 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement La Roche-sur-Yon.
De plaats is een katholiek bedevaartsoord. Elk jaar bezoeken ongeveer 25.000 gelovigen de graftombe van de heilige Louis-Marie Grignion de Montfort, stichter van de Montfortanen, in de basiliek.
In de gemeente is ook een grote katholieke school, Saint-Gabriel – Saint Michel, die ongeveer 2.500 leerlingen telt waarvan 1.300 internen.

## Geschiedenis

De plaats ontstond in de 5e of 6e eeuw en droeg aanvankelijk de naam Saint-Pierre-de-Savara. Door de aanwezigheid van een reliek, een botje van een duilm toegeschreven aan de heilige Laurentius, werd de plaats een bedevaartsoord. In 1050 werd een kerk gewijd aan Sint-Laurentius gebouwd en de plaats nam de naam Saint-Laurent aan.
In 1716 overleed Louis-Marie Grignion de Montfort in Saint-Laurent en werd daar begraven. De religieuze congregaties die door hem werden gestichten openden kloosters in Saint-Laurent. Tijdens de Opstand in de Vendée was Saint-Laurent een centrum van de opstand en het republikeinse leger hield hier tussen januari en maart 1794 lelijk huis. In de tweede helft van de 19e eeuw kwam er industrie in de gemeente.
Katholieken verzamelden in Saint-Laurent-sur-Sèvre in 1925, 1947 en 1950 om te betogen voor het vrij onderwijs in Frankrijk. Ook de heiligverklaring van Louis-Marie Grignion de Montfort (in 1947) en de zaligverklaring van zuster Marie-Louise de Jésus (in 1993) zorgden voor een grote volkstoeloop. In 1996 bezocht paus Johannes Paulus II de gemeente om te bidden aan het graf van Louis-Marie Grignion de Montfort.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Laurent-sur-Sèvre bedraagt 15,8 km², de bevolkingsdichtheid is 209,3 inwoners per km². De Sèvre Nantaise stroomt door de gemeente, die dicht bij de grens met de departementen Maine-et-Loire en Deux-Sèvres ligt.
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Laurent-sur-Sèvre met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* ↑ Populations légales 2021.
* 1 2 (fr) Découvrir la commune. Gemeente Saint-Laurent-sur-Sèvre. Geraadpleegd op 7 december 2024.
* ↑ (fr) Patrimoine historique. Gemeente Saint-Laurent-sur-Sèvre. Geraadpleegd op 7 december 2024.
# Tim Pleung

Tim Pleung is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Jaya van de provincie Atjeh, Indonesië. Tim Pleung telt 340 inwoners (volkstelling 2010).
# Station Woodhouse

Woodhouse is een spoorwegstation van National Rail in Woodhouse, Sheffield in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Northern Rail.
# Begal

Begal is een bestuurslaag in het regentschap Ngawi van de provincie Oost-Java, Indonesië. Begal telt 3713 inwoners (volkstelling 2010).
# Diatraea rufescens

Diatraea rufescens is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Harold Edmund Box in een publicatie uit 1931.
De soort komt voor in Bolivia.
# Martiša Ves

Martiša Ves is een plaats in de gemeente Pregrada in de Kroatische provincie Krapina-Zagorje. De plaats telt 19 inwoners (2001).
# Karlstad (stad)

Karlstad is een stad in Zweden, de hoofdstad van de gemeente Karlstad in het landschap Värmland en de hoofdstad en de grootste stad van de provincie Värmlands län. De stad had in 2020 67.122 inwoners. In de stad zijn een universiteit en een kathedraal te vinden, namelijk de Dom van Karlstad.
De stad is gebouwd rond de rivierdelta van Zwedens grootse rivier, de Klarälven. De rivier mondt hier uit in het grootste meer van Zweden, het Vänermeer.
Karlstad staat bekend als een van de zonnigste steden van Zweden. Het symbool van de stad is dan ook een zon met daarop een gezichtje.

## Transport

Karlstad ligt aan de E18, die onder andere de Scandinavische hoofdsteden Oslo en Stockholm met elkaar verbindt. Andere belangrijke verbindingen zijn de riksväg 61 richting Kongsvinger, riksväg 62 richting Hagfors, riksväg 63 richting Filipstad en länsväg 236 naar Skoghall.
De stad is ook per trein bereikbaar. Op het centraal station stoppen treinen van verschillende maatschappijen, waaronder SJ en TÅGAB.
Ten noordwesten van de stad ligt luchthaven Karlstad, met verschillende binnenlandse en buitenlandse vluchten.
Naast het gewone bussennetwerk van de stad is er van 1 juni tot en met 31 augustus een bootbussennetwerk actief met twee stadslijnen en verbindingen naar Skoghall en Kristinehamn.

## Sport

De ijshockeyclub Färjestad BK speelt op het hoogste Zweedse niveau en is de meest succesvolle ijshockeyclub sinds de oprichting van de SHL in 1975. Karlstad was in 2002 speelstad bij het WK ijshockey. Verder is er in de stad een succesvolle bandyclub gevestigd, BS BolticGöta, die ook op het hoogste niveau uit komt.
In 2010 was Karlstad de gaststad van het IIHF InLine Hockey wereldkampioenschap, dat werd gewonnen door de Verenigde Staten.
Van 1968 tot en met 1998 was de stad de finishplaats van de Solastafette, vernoemd naar Sola i Karlstad (het zonnetje van Karlstad). Deze 250 kilometer lange estafetteloop voor studenten, werd gestart in de stad Göteborg. Het logo van de Solastafette, een lachende zon, werd later door de stad gebruikt als logo voor sportfaciliteiten.

## Geboren

* Zarah Leander (1907), zangeres
* Erland Hilden (1963), organist
* Christian Nilsson (1979), golfer
* Hans Tikkanen (1985), schaker
* Matts Olsson (1988), alpineskiër
* Louise Larsson (1990), golfer
* ↑ (sv) Tätort (16-06-2011). Zweeds Bureau voor Statistiek. Tätorter 2010, Excel.
# Timbang Langkat

Timbang Langkat is een bestuurslaag in het regentschap Binjai van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Timbang Langkat telt 4861 inwoners (volkstelling 2010).