OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Australische koekoekswouw

De Australische koekoekswouw (Aviceda subcristata) is een vogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae).

## Kenmerken

De Australische koekoekswouw is een slanke middelgrote roofvogel die opvalt door zijn kuif. Bovenaan zijn ze donkerbruin met een grijze kop en gele ogen. De borst en de onderkant van de staart zijn wit met bruin geveerd in banden. Vrouwtjes zijn groter dan mannetjes.

## Leefwijze

De prooien worden vanuit de top van een boom in de gaten gehouden. Dan duiken ze snel naar beneden in V-vorm om hun prooi te vangen. Ze leven van grote insecten, kikkers, hagedissen, kleine vogels en fruit.

## Voortplanting

Het nest wordt ook hoog in de boom gebouwd waarin ze 2 tot 4 eieren leggen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt wijdverspreid voor in Australië en telt 13 ondersoorten:
* A. s. timorlaoensis: van de Kleine Soenda-eilanden oostelijk tot de Tanimbar-eilanden.
* A. s. rufa: Morotai, Dagasuli, Halmahera, Ternate, Tidore, Batjaneilanden en Obi (de noordelijke en centrale Molukken).
* A. s. stresemanni: Buru (de centrale Molukken).
* A. s. reinwardtii: Boano, Seram, Ambon en Haraku (de zuidelijke Molukken).
* A. s. pallida: Pulau Seram-Laut en de Kei-eilanden (de zuidelijke Molukken).
* A. s. waigeuensis: Waigeo (westelijk van Nieuw-Guinea).
* A. s. obscura: Biak (noordelijk van Nieuw-Guinea).
* A. s. stenozona: westelijk Nieuw-Guinea en de Aru-eilanden.
* A. s. megala: oostelijk Nieuw-Guinea.
* A. s. coultasi: de Admiraliteitseilanden.
* A. s. bismarckii: de Bismarck-archipel.
* A. s. gurneyi: de Salomonseilanden.
* A. s. subcristata: noordelijk en oostelijk Australië.
# Gele knotszwam

De gele knotszwam (Clavulinopsis helvola) is een schimmel in de familie Clavariaceae. Hij leeft vermoedelijk saprotroof op de grond tussen gras en mos in open bosranden, grazige bermen van wegen en dijken, wei- en hooilanden, (Hygrocybe)graslanden op zand, lemig zand of iets kleiïge bodem, niet op zware klei. Vruchtlichamen komen voor van september tot november.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Hij produceert kleine vruchtlichamen met een gele of oranjegele kleur. De vorm lijkt op een onvertakte, dunne, worm- of cylindervormige knots, meestal met een stompe top, maar soms puntig en aan het eind afgeplat. Hij wordt 1,5-6 (7) cm hoog en 1-4 (5) mm breed. Het oppervlak heeft geen kleurreactie met KOH.

### Microscopische kenmerken

De sporen zijn klein, bolrond en bedekt met grove stekels en meten 4-7 × 3,5-6 µm. Met de grove stekels onderscheidt het zich van andere geelkleurige knotszwammen. De basidia zijn 1,2 of 4-sporig en meten 28-55 × 5,5-8 µm. De hyfen zijn ongeregelmatig gesepteerd en meten 3-10 µm.

## Verspreiding

In Nederland komt hij algemeen voor. Hij staat op de rode lijst in de categorie 'Gevoelig'.

## Foto's

* Sporen
* Sporen
# Hamirostra

Hamirostra is een monotypisch geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1845 door Thomas Brown. De volgende soort is bij het geslacht ingedeeld:
# Henicopernis

Henicopernis is een geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1859 door Gray.

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Henicopernis infuscatus – Zwarte wespendief
* Henicopernis longicauda – Nieuw-Guinese wespendief
* 1 2 Gill, F. & D. Donsker (Eds). (2013). IOC World Bird List (v 3.5).
# Oeds de Leeuw Wieland

Oeds de Leeuw Wieland (Ureterp, 22 juni 1839 – Loppersum, 7 mei 1919) was een Nederlandse architect en aannemer.

## Leven en werk

De uit Friesland afkomstige De Leeuw Wieland was werkzaam in het noordoosten van de provincie Groningen waar hij 185 bouwwerken ontwierp. Tot de bekendere daarvan behoort Hotel Spoorzicht (1887) in Loppersum, waarin hij zelf lange tijd woonde en dat door hemzelf werd uitgebaat. In 1897 werd onder zijn leiding de door brand verwoeste toren van de kerk van Uithuizermeeden herbouwd. Ook het later door de Groninger zanger Ede Staal bezongen torentje van Spijk (1902) is van de hand van De Leeuw Wieland, evenals een groot aantal villa's en boerderijen in Loppersum en omgeving. Vanaf 1912 werkte hij samen met de architect Tamme van Hoorn (1886-1948). De Leeuw Wieland is in 1919 op 79-jarige leeftijd te Loppersum overleden. Verschillende door hem ontworpen bouwwerken zijn aangewezen als rijksmonument.

## Werken (selectie)

* 1878: Hervormde kerk, Wirdum (verbouwing toren)
* 1882: Hervormde pastorie, Hellum
* 1883: Boerderij Wester Enzelens, Loppersum
* 1887: Hotel Spoorzicht, Loppersum
* 1890: Notariswoning Bellevue
* ±1890: Woonhuis, Loppersum
* 1897: Hervormde kerk, Uithuizermeeden (herbouw toren)
* ±1900: Koetshuis Hoofdstraat 128, Uithuizermeeden
* 1902: Hervormde kerk, Spijk (toren)
* 1904: Doopsgezinde kerk, Zeerijp (westgevel)
* ±1906: Woonhuis, Loppersum
* 1907: Burgemeesterswoning Welgelegen, Loppersum
* 1912: Villa Maria Zuidven, Loppersum
* 1913: Voorhuis boerderij, Zeerijp
* ±1915: Villa, Holwierde (met T. van Hoorn)
# Pernis (geslacht)

Pernis is een geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1816 door Georges Cuvier.

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Pernis apivorus – Wespendief
* Pernis celebensis – Sulawesiwespendief
* Pernis ptilorhynchus – Aziatische wespendief
* Pernis steerei – Filipijnse wespendief
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Nietap

Nietap (Drents: De Nijtap of De Neitap) is een dorp in de gemeente Noordenveld, in de Nederlandse provincie Drenthe. Het dorp grenst aan het Groningse Leek. Nietap heeft 1.195 inwoners (CBS, 1 januari 2023).
Nietap kan worden beschouwd als het Drentse gedeelte van het dorp Leek. Het heeft zijn bestaan dan ook te danken aan het feit dat de jonkers van Nienoord alles te vertellen hadden over Leek, maar dat hun macht niet verder reikte dan beek de Lek, de grens met Drenthe. Als gevolg hiervan ontstonden in het huidige Nietap enkele gelegenheden waar het (in Leek verboden) borreltje kon worden gedronken. Men ging naar de 'Nije Tap', zoals de eerste herberg hier heette. Deze naam is daarna overgegaan naar die van het dorp.
Op kaarten uit de 16e tot de 18e eeuw staat Nietap nog aangegeven als Thedema, genoemd naar landgoed/landhuis 'Thedemaborg', welke stond op de plaats van het huidige dorp Nietap.
Onder Nietap valt formeel de buurtschap Terheijl, en een klein deeltje van het gehucht Oostindië, dat in het verlengde ligt van Terheijl op de Drents-Groningse grens.
* Duiventoren in Natuurschoon Nietap
* Meester Posthumabank in Natuurschoon Nietap
* J.P. Santeeweg 18, rijksmonument

## Externe link

* Nietap op de website van de gemeente Noordenveld
* 1 2 3 4 5 Tabel: Bevolking; maandcijfers per gemeente en overige regionale indelingen, 1 januari 2023, Centraal Bureau voor de Statistiek, Voorburg/Heerlen
Hoofdplaats: Roden Overige plaatsen: Allardsoog (deels) · Altena · Alteveer · Amerika · Boerlaan · Een · Een-West · De Streek · Foxwolde · Huis ter Heide · Klunderveen · Langelo · Lieveren · Leutingewolde · Matsloot · Nietap · Nieuw-Roden · Norg · Norgervaart (deels) · Oostindië (deels) · Peest · Peize · Peizermade · Peizerwold · De Pol · Roderesch · Roderwolde · Sandebuur · Steenbergen · Terheijl · Veenhuizen · Westervelde · Zuidvelde Drenthe: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Hong Eun-ah

Hong Eun-Ah (Koreaans: 홍은아) (9 januari, 1980) is een voormalig vrouwelijke, Zuid-Koreaanse voetbalscheidsrechter. Ze heeft vele vrouwenwedstrijden gefloten op de Olympische Zomerspelen van 2008 in Peking en in 2012 in Londen, maar ook nog vele andere toernooien. In november 2009 werd ze verkozen tot vrouwelijke scheidsrechter van het jaar door de Asian Football Confederation.
# Rhinoclemmys rubida

Rhinoclemmys rubida is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Edward Drinker Cope in 1870. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Chelopus rubidus gebruikt. Later werd de soort aan de geslachten Emys, Nicoria, Geoemyda en Chelopus gerekend. De schildpad is hierdoor in de literatuur onder verschillende wetenschappelijke namen bekend.

## Uiterlijke kenmerken

De wetenschappelijke soortnaam rubida betekent 'dieprood' en slaat op de roodbruine schildkleur, het buikschild is geel tot oranje met een bruine tot oranje omgeving van de middennaad. De maximale schildlengte is ongeveer 23 centimeter. De kop is donkerbruin van kleur, met een duidelijk zichtbare, onregelmatige hoefijzer-vormige vlek op de bovenzijde van de kop. Aan weerszijden van de kop zijn enkele gele lengtestrepen aanwezig. De voorzijde van de voorpoten dragen vergrote, rode tot gele schubben, tussen de tenen zijn relatief kleine zwemvliezen aanwezig.

## Algemeen

Rhinoclemmys rubida is endemisch in Mexico, en komt voor in de westelijke kuststrook van het land. De habitat bestaat uit met struiken begroeide hellingen en laaglanden. Over de biologie en levenswijze is weinig bekend, de schildpad leeft waarschijnlijk van voornamelijk plantaardig materiaal.

## Ondersoorten

Er worden twee ondersoorten erkend, die verschillen in het uiterlijk en het verspreidingsgebied.
* Ondersoort Rhinoclemmys rubida rubida
* Ondersoort Rhinoclemmys rubida perixantha

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Rhinoclemmys rubida op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Rhinoclemmys rubida.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Rhinoclemmys rubida - Website Geconsulteerd 3 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Spoorlijn Dieppe - Fécamp

De Spoorlijn Dieppe - Fécamp was een Franse spoorlijn van Dieppe naar Fécamp. De lijn was 70,4 km lang en heeft als lijnnummer 357 000.

## Geschiedenis

De lijn werd in gedeeltes geopend door de Compagnie des chemins de fer de l'Ouest, van Saint-Vaast-Bosville naar Cany op 11 juli 1880, van Dieppe naar Saint-Vaast-Bosville op 20 februari 1898 en van Cany naar Fécamp op 25 oktober 1900.
Reizigersverkeer werd opgeheven op 2 oktober 1838. Goederenverkeer is in gedeeltes opgeheven vanaf 1975, daarna is de lijn opgebroken.

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen is of was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Petit-Appeville

    RFN 350 000, spoorlijn tussen Malaunay-Le Houlme en Dieppe

### Saint-Vaast-Bosville

    RFN 358 000, spoorlijn tussen Motteville en Saint-Valery-en-Caux

### Fécamp

    RFN 359 000, spoorlijn tussen Bréauté-Beuzeville en Fécamp

## Galerij

* Kruising met de Route du Calvaire in Saint-Vaast-Dieppedalle
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Dieppe_-_Fécamp
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_ouest_1957.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# Spoorlijn Rouen-Gauche - Petit-Couronne (kadesporen)

De Spoorlijn Rouen-Gauche - Petit-Couronne (kadesporen) is een Franse spoorlijn op de linkeroever van de Seine in Rouen. De lijn is 8,8 km lang en heeft als lijnnummer 365 000.

## Geschiedenis

De lijn tussen Rouen-Orléans en Le Grand-Quevilly werd geopend door de Compagnie des chemins de fer de l'Ouest op 8 januari 1883. Na de geallieerde bombardementen in 1944 en de vernietiging van het toenmalige station Rouen-Orléans werd in 1951 een tracé geopend vanaf station Rouen-Rive-Gauche. In 1978 werd de lijn aan de zuidkant verlengt tussen Le Grand-Quevilly - Petit-Couronne om aan te sluiten op de havenspoorlijn Rouen-Rive-Gauche.

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen is of was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Rouen-Rive-Gauche

    RFN 340 309, raccordement van het dépôt van Sotteville
    RFN 364 300, raccordement des deux Gares (Rouen-Rive-Gauche)
    RFN 367 300, raccordement van Eauplet
    RFN 369 000, spoorlijn tussen Sotteville en Rouen-Rive-Gauche

### Rouen-Orléans

    RFN 365 501, havenspoorlijn Rouen-Rive-Gauche

### Petit-Quevilly

    RFN 365 502, raccordement van Petit-Quevilly

### Grand-Quevilly

    RFN 370 000, spoorlijn tussen Saint-Georges-Motel en Grand-Quevilly

### Petit-Couronne

    RFN 365 501, havenspoorlijn Rouen-Rive-Gauche

## Elektrische tractie

De lijn werd in 1983 geëlektrificeerd met een spanning van 25.000 volt 50 Hz.

## Galerij

* Overkapte gedeelte bij Rouen-Rive-Gauche
* Rangeerstation van Rouen-Orléans
* Aansluiting bij Grand-Quevilly
* Voormalige spoorbundel van Shell bij Petit-Couronne
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Rouen-Gauche_-_Petit-Couronne_(voies_des_quais)
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_ouest_1957.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# Kaupifalco

Kaupifalco is een monotypisch geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1854 door Bonaparte.

## Soorten

De volgende soort is bij het geslacht ingedeeld:
* Kaupifalco monogrammicus – Hagedisbuizerd
* 1 2 Gill, F. & D. Donsker (Eds). (2013). IOC World Bird List (v 3.5).
# Melieraxinae

De Melieraxinae (Zanghaviken en verwanten) vormen een onderfamilie van havikachtigen (Accipitridae). Volgens Mindell et al 2018 kunnen drie geslachten hiertoe worden gerekend, die bij elkaar vijf soorten bevatten die voorkomen in Afrika en Arabië.
* Geslacht Melierax
* Geslacht Micronisus
* Geslacht Urotriorchis
Echte haviken en sperwers (Accipitrinae) · Gieren van de Oude Wereld (Aegypiinae) · Echte arenden (Aquilinae) · Buizerdachtigen (Buteoninae) · Slangenarenden (Circaetinae) · Kiekendieven (Circinae) · Grijze wouwen en verwanten (Elaninae) · Gieren van de Oude Wereld (Gypaetinae) · Tandwouw en verwanten (Harpaginae) · Harpij-achtigen (Harpiinae) · Grijskophavik en verwanten (Lophospizinae) · Zanghaviken (Melieraxinae) · Wespendieven en verwanten (Perninae)
# Kiekendieven

Kiekendieven zijn slanke, middelgrote roofvogels van de onderfamilie Circinae die bij de echte roofvogels (stootvogels) (Accipitridae of havikachtigen) behoren. Wereldwijd zijn er dertien soorten Kiekendieven die samen het geslacht (genus) Circus vormen binnen de onderfamilie Circinae. De Kiekendieven onderscheiden zich onder andere van de andere (dag)roofvogels, doordat het bijna allemaal grondbroedvogels zijn, met andere woorden ze maken geen nest in bomen, maar op de grond. In Nederland en België komen drie soorten als broedvogel voor: de blauwe kiekendief, de bruine kiekendief en de grauwe kiekendief. De geslachtsnaam Circus verwijst naar de cirkelvormige bewegingen die het mannetje en vrouwtje uitvoeren tijdens hun baltsvlucht.

## Kenmerken

Deze roofvogels hebben lange, smalle vleugels en een lange, afgeronde staart. Hun gewicht bedraagt ongeveer 350 gram en de gemiddelde lichaamslengte bedraagt 47 cm. De betrekkelijke kleine en uilachtig uitziende kop wordt omringd door een verenkraag. De snavel is klein en sterk gebogen. De grote neusgaten zijn bedekt met borstels. De lange, gele poten bevatten sterke gekromde klauwen. Over het algemeen zijn de vrouwtjes groter dan de mannetjes. Er zijn drie geslachten waarin vogelsoorten met de naam kiekendief:
* Geslacht Circus
* Geslacht Polyboroides
* Geslacht Geranospiza

## Trivia

De bruine kiekendief (Circus aeruginosus) is het symbool van de Nederlandse provincie Flevoland, waar diverse soorten kiekendieven voorkomen.
* ↑ Flevoland Erfgoed: de kiekendief. Gearchiveerd op 6 juni 2023.
* Encyclopedie der dieren, (1993) IBS Establishment Balzers, Liechtenstein.
Echte haviken en sperwers (Accipitrinae) · Gieren van de Oude Wereld (Aegypiinae) · Echte arenden (Aquilinae) · Buizerdachtigen (Buteoninae) · Slangenarenden (Circaetinae) · Kiekendieven (Circinae) · Grijze wouwen en verwanten (Elaninae) · Gieren van de Oude Wereld (Gypaetinae) · Tandwouw en verwanten (Harpaginae) · Harpij-achtigen (Harpiinae) · Grijskophavik en verwanten (Lophospizinae) · Zanghaviken (Melieraxinae) · Wespendieven en verwanten (Perninae)
# Madagaskarkiekendief

De madagaskarkiekendief (Circus macrosceles) is een vogel uit de familie van havikachtigen (Accipitridae). Het is een kwetsbare, endemische vogelsoort op Madagaskar en de Comoren.

## Kenmerken

De vogel is gemiddeld 59 cm lang en is een vrij grote soort kiekendief. Het mannetje is bijna zwart op de rug en slagpennen, wat grijzer op de kop en op de armpennen van de vleugel, in het grijze gedeelte, bevinden zich verticale donkere strepen. De stuit is witachtig, ook bij het vrouwtje. Het vrouwtje is verder meer bruin, ook met bruine verticale streping op de kop, hals en boven de borst.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in lage dichtheden in het westen van Madagaskar en op de Comoren, maar niet meer op het eiland Mayotte. Op Madagaskar is het leefgebied vooral drasland en de vegetatie rondom draslanden en rijstvelden, en ook wel open savanne. Op de Comoren is het leefgebied meestal droger, zoals savanne met wat bos.

## Status

De grootte van de populatie werd in 2016 door BirdLife International geschat op 100 tot 250 volwassen individuen en de populatie-aantallen nemen af. Het leefgebied wordt aangetast door het in brand steken van stukken uit het leefgebied waarbij moeras wordt omgezet in gebied dat geschikt is voor beweiding. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Madagaskarkiekendief op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Factsheet Circus macrosceles. BirdLife International. Geraadpleegd op 12 sept. 2015.
# Steppekiekendief

De steppekiekendief (Circus macrourus) is een roofvogel uit de onderfamilie van de kiekendieven. Het broedgebied ligt in Zuidoost-Europa en Centraal-Azië.

## Kenmerken

De steppekiekendief wordt 40-50 cm lang en heeft een spanwijdte van 0,97 tot 1,18 m. Het mannetje verschilt van de grauwe kiekendief door de bijna egaal grijze vleugels, met alleen op de handpennen een kleine wigvormige zwarte vlek. De blauwe kiekendief heeft meer zwart op de vleugeleinden en is bovendien gemiddeld groter. Onvolwassen vogels zijn egaal oranjebruin, net als de grauwe kiekendief, maar de steppekiekendief heeft dan een opvallende lichte halsring. Het vrouwtje van de steppekiekendief is lastig te onderscheiden van de grauwe kiekendief.

## Verspreiding en leefgebied

Het broedgebied ligt in Zuidoost-Europa en Midden-Azië. In de winter trekt de vogel naar Afrika, India en Zuidoost-Azië. Het leefgebied bestaat uit open landschappen zoals halfwoestijnen, steppe of extensief gebruikt agrarisch landschap met verspreid boomgroepen en waterlopen. In het noorden van het verspreidingsgebied ook te vinden in het overgangsgebied met de toendra, net op de boomgrens.

### Voorkomen in West-Europa en Nederland

In West-Europa kwam de vogel tot in de jaren 1990 voor als dwaalgast. Daarna is het aantal waarnemingen gestegen. In bijvoorbeeld Denemarken wordt de vogel sinds 1981 jaarlijks gezien. In Nederland is het sinds 1999 een zeldzame doortrekker die jaarlijks wordt gezien en sinds 2012 niet meer behoeft te worden gemeld bij een speciale commissie die waarnemingen van dwaalgasten beoordeelt.
In 2017 werd er – voor het eerst in Nederland – een broedend paar aangetroffen in de provincie Groningen. Hun nest werd door Werkgroep Grauwe Kiekendief met een hekwerk beschermd tegen predatoren. Uit het nest werden vier vogels groot gebracht. In 2018 werd ook een broedpoging gedaan, die mislukte. In 2019 was er een geslaagd broedsel in Groningen met zes jongen. Tevens werd bekend dat een vrouwtje steppekiekendief geboren in 2017 uit Groningen succesvol broedde in Spanje met een jong.

## Status

De steppekiekendief heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) niet zo groot. De grootte van de populatie wordt geschat 18.000 tot 30.000 volwassen vogels. De steppekiekendief gaat in aantal achteruit omdat extensief gebruikt bouwland verdwijnt om te wijken voor andere vormen van landbouw en voor infrastructuur. Om deze redenen staat deze kiekendief als gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Steppekiekendief op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Svensson, L. et al., 2010. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 978 90 18 03080 3
* ↑ Stormachtige toename van de onstuimige kiekendief
* ↑ Dutch avifauna
* ↑ Steppekiekendief, nieuwe broedvogel voor Nederland!
* ↑ Zeldzame steppekiekendief broedt voor het eerst in Nederland
* ↑ Succesvolle broedsels in Groningen en Spanje in 2019 BNNVARA Vroege Vogels 22 juli 2019
# Ictinia

Ictinia is een geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1816 door Louis Jean Pierre Vieillot. De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Ictinia mississippiensis – Mississippiwouw
* Ictinia plumbea – Donkergrijze wouw
# Kaups bonte buizerd

De Kaups bonte buizerd (Pseudastur polionotus, synoniem: Leucopternis polionotus) is een roofvogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De Nederlandse naam verwijst naar de Duitse zoöloog Johann Jakob Kaup die deze vogel in 1847 heeft beschreven.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in oostelijk Brazilië, Uruguay en Paraguay.

## Status

De grootte van de populatie is in 2001 geschat op 2500-10.000 volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status gevoelig.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Kaups bonte buizerd op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Moerasbuizerd

De moerasbuizerd (Busarellus nigricollis) is een roofvogel uit Latijns-Amerika. Het is een middelgrote roofvogel uit het monotypische geslacht Busarellus, met opvallend zware klauwen, ronde vleugels en een betrekkelijk korte staart.
* Vliegende moerasbuizerd in het Amazoneregenwoud in Peru

## Kenmerken

De moerasbuizerd is 44 tot 50 cm lang. De vogel is overwegend kaneelkleurig, op de borst en buik lichter dan op de rug. De kop is bleek okerkleurig.Een opvallend kenmerk is de donker gekleurde kraag die een afscheiding vormt tussen de lichte kop en de kaneelkleurige borst. De handpennen zijn zwart en de buitenranden van de armpennen zijn ook zwart. Deze arend heeft net als de visarend grote klauwen met scherpe uitsteeksels waarmee de vogel glibberige vissen goed vast kan houden.

## Leefwijze

De moerasbuizerd leeft van vis, maar ook hagedissen, slakken, wormen, ratten en muizen.

## Verspreiding en leefgebied

De moerasbuizerd leeft in de vochtig regenwoud en moerasbossen in het laagland van Centraal- en Zuid-Amerika van Mexico tot in Uruguay. Vooral rivier- en kustbossen zijn favoriet.
De soort telt twee ondersoorten:
* B. n. nigricollis: van Mexico tot Brazilië.
* B. n. leucocephalus: Paraguay, Uruguay en noordelijk Argentinië.

## Status

De moerasbuizerd heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie is in 2019 geschat tussen de 50 en 500 duizend volwassen individuen. De moerasbuizerd gaat in aantal achteruit. Echter, het tempo ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar).Om deze redenen staat deze roofvogel op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Moerasbuizerd op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Grossman, M.L. & J.N. Hamlet, 1965. Birds of Prey of the World. Cassell London.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1