OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Henk Bodewes

Henk Bodewes (Groningen, 21 januari 1954 – aldaar, 26 juli 2004) was een Nederlands voetbaltrainer.
Bodewes speelde in de jeugd bij Be Quick 1887 en FC Groningen maar kwam als senior alleen in het amateurvoetbal uit. Bij VV Actief in de derde klasse was hij speler-trainer en jeugdtrainer. Daarnaast was hij aanvankelijk leraar op het Henri Daniel Guyot Instituut. In 1982 werd hij op achtentwintigjarige leeftijd hoofdtrainer van VV Appingedam dat net naar de Hoofdklasse gepromoveerd was. In 1986 voetbalde hij daarnaast bij ZVZ en werd hij assistent en trainer van het tweede team bij BV Veendam.
Hij trainde CVV Oranje Nassau en DIO Groningen. Met DIO werd hij in 1991 kampioen in de tweede klasse. Bodewes boekte zijn grootste successen bij VV Appingedam waarmee hij zowel in 1995 als 1996 de Hoofdklasse B won. In 1997 werd hij trainer van BV Veendam dat uitkwam in de Eerste divisie. Hij werd daar in oktober 1998 na een conflict met technisch directeur Henk Nienhuis ontslagen. Hij trainde hierna SVBO en deed een periode ontwikkelingswerk in Kenia. Bodewes werd in 1999 actief in de jeugdopleiding van het Zuid-Afrikaanse Ajax Cape Town onder Leo van Veen. In 2000 volgde hij Van Veen op als hoofdtrainer bij de club die uitkwam in de NSL Premiership. In Afrika werd Bodewes gediagnosticeerd met lymfeklierkanker. Hij keerde terug naar Nederland voor behandeling en in zijn afwezigheid won Ajax Cape Town de League Cup. In januari 2001 keerde hij terug maar in maart werd zijn contract ontbonden. Bodewes overleed in 2004 op vijftigjarige leeftijd aan deze ziekte.
* ↑ Familieberichten Dagblad van het Noorden 28-07-2004, via geneaservice.nl
* ↑ "Henk Bodewes beste speler Be Quick-jeugdteam derde in Stuttgart". "Nieuwsblad van het Noorden". Groningen, 1973/06/14 00:00:00, p. 13. Geraadpleegd op Delpher op 11-05-2020, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011016685:mpeg21:p013
* ↑ "Be Quick ontvangt jong FC Groningen". "Nieuwsblad van het Noorden". Groningen, 1973/08/16 00:00:00, p. 17. Geraadpleegd op Delpher op 11-05-2020, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011016708:mpeg21:p017
* ↑ "'In Appingedam moet het een slachthuis worden' Bodewes vreest hoofdklas niet Van onze sportredacteur BOUKE NIELSEN". "Nieuwsblad van het Noorden". Groningen, 1982/08/28 00:00:00, p. 39. Geraadpleegd op Delpher op 11-05-2020, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011010491:mpeg21:p039
* ↑ Profiel op voetbalnederland.nl
* ↑ VV APPINGEDAM: VOETBALBOLWERK AAN DE HAND VAN HENK BODEWES, sportinstad.nl, 22 maart 2019
* ↑ Bodewes ontslagen als trainer Veendam na ruzie met Nienhuis, Trouw, 31 oktober 1998
* ↑ Ajax to appoint new Dutch coach, iol.co.za, 20 maart 2001
* ↑ Item overlijden Bodewes op RTV Noord op 26 juli 2004, via YouTube. Gearchiveerd op 4 juli 2020.
# Casaglione

Casaglione (Corsicaans: Casaglionu) is een gemeente in het Franse departement Corse-du-Sud (regio Corsica) en telt 292 inwoners (1999). De oppervlakte bedraagt 14,73 km², de bevolkingsdichtheid is 19 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Luzonrupsvogel

De luzonrupsvogel (Edolisoma coerulescens synoniem: Coracina coerulescens) is een rupsvogel die alleen voorkomt in de Filipijnen. In het Tagalog wordt deze vogel baboy-babuyan genoemd. In de Visayas noemt men de vogel aliyakyak of kariyakyak.

## Kenmerken

De luzonrupsvogel is een rupsvogel van gemiddelde grootte. De drie ondersoorten onderscheiden zich door een licht kleurverschil. Van E. c. coerulescens is het mannetje geheel blauwzwart van kleur met een donkergrijze stuit. Het vrouwtje is donkergrijs met een wat lichtere grijze stuit. De snavel en de poten zijn zwart en de ogen zijn donkerbruin. Deze soort wordt inclusief staart 24,5 centimeter en heeft een vleugellengte van 13,5 centimeter.

## Ondersoorten en verspreiding

Deze vogel komt voor in het noorden van de Filipijnen en telt twee nog levende ondersoorten. De derde ondersoort alterum kwam voor op Cebu, maar die is in het midden van de vorige eeuw uitgestorven.
* E. c. coerulescens: Luzon en Catanduanes.
* E. c. deschauenseei: Marinduque.
* † E. c. alterum: Cebu (uitgestorven).

## Leefgebied

De luzonrupsvogel komt voor in boomtoppen of net daaronder in primair of secundair woud tot een hoogte van zo'n 1000 meter boven zeeniveau. Ze zijn vaak in kleine groepjes of gemengde groepen te vinden.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als plaatselijk algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* Kennedy, R.S., Gonzales P.C., Dickinson E.C., Miranda, Jr, H.C., Fisher T.H., A Guide to the Birds of the Philippines, Oxford University Press, Oxford (2000).
* 1 2 (en) Luzonrupsvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Paul Arnoldussen

Paul Arnoldussen (1949) is een Nederlandse schrijver en journalist. Vanaf december 1981 tot mei 2014 werkte hij bij dagblad Het Parool, daarvoor van 1975 tot 1978 bij uitgeverij Sjaloom. Van 1971 tot 1973 was hij leerling-journalist bij de Volkskrant. Hij is een van de oprichters van de tweewekelijks verschijnende - papieren - opiniekrant Argus, waarvan het eerste nummer op 7 maart 2017 verscheen. Met Rudie Kagie, een andere initiatiefnemer, vormt hij de hoofdredactie.
Hij schreef onder meer Amsterdam 1928, over de Olympische Spelen van dat jaar, en verzorgde de bundel Stadsgezichten, honderd grote Amsterdammers uit de twintigste eeuw (1999). Hij is samensteller van de serie Bibliotheek van Amsterdamse herinneringen. Die van hiernaast en van de overkant, Engelse drop, straf en beesten in Europa is een kinderboek van hem, Marja Baeten en Joep Bertrams. Samen met zanger/schrijver Rick de Leeuw (voorheen Tröckener Kecks) en Saskia Aukema, redactrice van het blad Onze Taal, vormt Arnoldussen de jury van de wedstrijd om het mooiste Amsterdamse woord.
# Rozendaalbeek

De Rozendaalbeek is een beek in het dorp Vissenaken, deelgemeente van Tienen (Vlaams-Brabant, België).
De Rozendaalbeek vloeit in de Rozendaalvallei.
De oude benaming van de Rozendaalbeek was Ransbeek, dit is de beek van de raaf. De benaming Rozendaalbeek is niet ouder dan de 19e eeuw. Het eerste lid Rozen heeft niets met de bekende bloem te maken, maar komt uit het Oudnederlands rausa dat riet betekent. Hetzelfde woord vinden we in namen als Roosbeek. Het tweede lid dale is een oude datief enkelvoud bij dal 'vallei'.
De Rozendaalbeek vloeit van zuid naar noord en mondt in Vissenaken zelf in de Oude Velp uit.
# Togabotys

Togabotys is een geslacht van vlinders uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door Hiroshi Yamanaka in een publicatie uit 1978.
Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Togabotys fuscolineatalis Yamanaka, 1978 uit Japan.
# Rozendaalvallei

De Rozendaalvallei in Vissenaken (deelgemeente van Tienen, Vlaams-Brabant, België) is het dal waarin de Rozendaalbeek vloeit.
De oude benaming van het dal dateert van 1350 Arnoldus de rosendale = Aert van roesendale, 1534 in tRosendal, enz. Het eerste lid Rozen heeft niets met de bekende bloem te maken, maar komt uit het Oudnederlands rausa dat riet betekent. Hetzelfde woord vinden we in namen als Roosbeek. Het tweede lid dale is een oude datief enkelvoud bij dal 'vallei'.
# Michaëlschool

De Michaëlschool is een voormalig schoolgebouw aan de Waalseweg 3/3a en 5 in het Nederlandse dorp Tull en 't Waal, provincie Utrecht. De school is een gemeentelijk monument.

## Oprichting openbare school

In de dorpen Honswijk en Tull en ’t Waal was er al sprake van onderwijs in respectievelijk 1616 en 1593. In de jaren 20 van de 19e eeuw kregen beide dorpen een nieuw schoolgebouw, elk bestaande uit één klaslokaal. In 1882 werd besloten tot de bouw van een nieuwe openbare school, omdat de twee oude dorpsschooltjes in een slechte staat verkeerden. Er werd gekozen voor een centrale locatie tussen beide dorpen in, namelijk de Molenbuurt aan de Waalseweg.
In 1886 werd de nieuwe openbare school geopend. Het gebouw was ontworpen door de Schalkwijkse architect E.G. Wentink in een neorenaissancestijl en bestond uit twee lokalen en een onderwijzerswoning.

## Overgang naar katholiek onderwijs

In 1922 werd de school door de gemeente Tull en ’t Waal overgedragen aan de katholieke parochie van Schalkwijk, die er een jongens- en meisjesschool in vestigde. De school werd hernoemd tot Heilige Michaëlschool.
Door een tekort aan leerlingen werd de school echter in 1934 gesloten. De schoolgaande kinderen moesten voortaan naar de school van het naastgelegen dorp Schalkwijk, totdat in 1939 de Michaëlschool weer werd heropend.

## Sluiting

In 1968 werd duidelijk dat het schoolgebouw niet meer voldeed en tevens kampte met onderhoudsproblemen. Kort daarvoor was een assistente van de schoolmeester nog door een vloer gezakt. Omdat renovatie onvoldoende resultaat zou opleveren, werd de school afgekeurd. Er werd besloten tot nieuwbouw.
De bouw van de nieuwe school, ontworpen door bureau A.A. Bos, ging in 1969 van start, op een stuk grond naast het oude schoolgebouw. De nieuwe school kreeg twee klaslokalen, een handarbeidlokaal, gemeenschapsruimte en een onderwijzerswoning. In 1971 werd de oude Michaëlschool gesloten.
* Onderwijs Tull en ’t Waal, Oudhouten
* Oud schoolcomplex in Tull en ’t Waal, Tussen Rijn en Lek
* Ronald Stenvert e.a. (1996). Monumenten in Nederland - Utrecht. Rijksdienst voor de Monumentenzorg / Waanders Uitgevers, "Tull en ‘t Waal", p. 205. Gearchiveerd op 6 juni 2023.
* ↑ Nieuwe R.K. lagere school. De Vijfheerenlanden. Regionaal Archief Zuid-Utrecht (via Archieven.nl) (4 april 1968).
* ↑ Nieuwe St. Michaelschool in Tull en 't Waal. De Vijfheerenlanden. Regionaal Archief Zuid-Utrecht (via Archieven.nl) (25 juni 1969).
# Sungai Ulu

Sungai Ulu is een bestuurslaag in het regentschap Natuna van de provincie Riau-archipel, Indonesië. Sungai Ulu telt 1452 inwoners (volkstelling 2010).
# Klein-Brabant (België)

Klein-Brabant is een geografische streek in Vlaanderen die zich uitstrekt langs de Schelde en de Rupel in de stedendriehoek die wordt gevormd door Antwerpen, Brussel en Gent. Klein-Brabant is een substreek van Zandig Vlaanderen.

## Oorsprong

De benaming Klein-Brabant stond vroeger in brede, economische zin voor de streek aan de rand van Binnen-Vlaanderen, in het zuidwesten van de provincie Antwerpen, het noordwesten van Vlaams-Brabant en het oosten van Oost-Vlaanderen, meer bepaald het gebied tussen de Schelde te Baasrode en de Zenne; van de Rupel te Boom tot de lijn die Aalst en de Dender met Vilvoorde verbindt.
Die ruimere streek, gelegen tussen Dender, Schelde, Rupel, Zenne, ten noorden van de lijn Aalst-Vilvoorde, is een zeer vlak gebied dat volkskundig eerder de voortzetting van de Antwerpse Kempen is, waarvan echter de geografische kenmerken ten zeerste aan die van Binnen-Vlaanderen herinneren; ze bevat zeer veel klei en wordt daarom Klein-Brabant genoemd. De tuinbouw en de pluimveeteelt hebben er een grote vlucht genomen, dankzij de nabijheid van grote steden, die uitstekende afzetgebieden zijn.
Volgens de Winkler Prins Encyclopedie van Vlaanderen behoren, naast de huidige fusiegemeenten Bornem en Puurs-Sint-Amands, ook Leest, Blaasveld, Tisselt, Willebroek, Steenhuffel, Ramsdonk en Londerzeel tot Klein-Brabant.

## Heden

Nu worden vooral – en vaak uitsluitend – de gemeenten Bornem en Puurs-Sint-Amands bedoeld. Deze gemeenten hebben zich op toeristisch vlak gegroepeerd en vormen zo samen het werkgebied van de VVV Klein-Brabant-Scheldeland. Tot 1 januari 2023 hadden de twee gemeenten ook een gemeenschappelijke politiewerking die de passende naam Politiezone Klein-Brabant toebedeeld gekregen had.
De streek kreeg grote aandacht tijdens en na de uitzending van de één reeks Stille Waters, maar ook de jaarlijkse Dodentocht en de Schelde Internationale Muziekstroom-route dragen bij tot de uitstraling van de streek. Er verscheen in 2014 een gelijknamig fotoboek over de streek, waarin fotograaf Koen Liekens de regio met beelden en korte anekdotes omschrijft.

## Externe link

* Natuurpunt Klein-Brabant, lokaal Natuurpunt
* ↑ Grote Nederlandse Larousse Encyclopedie, Heideland-Orbis, Hasselt, 1976
* ↑ L. Heylen , Aardrijkskunde van België, 10e uitg., Lier: Van In, 1936; Dussart & Contreras, Aardrijkskunde van België en Belgisch-Congo, Brussel: Office de publicité, 1955
* ↑ Van Hecke, E., (1973) Winkler Prins Encyclopedie van Vlaanderen, uitgegeven in Brussel door Elsevier Sequoia
* ↑ VVV Toerisme Klein-Brabant. Gearchiveerd op 18 maart 2023.
# Chris Kijne

Chris Kijne (Bussum, 1 april 1953) is een Nederlands journalist, programmamaker en presentator.

## Loopbaan

Na een studie psychologie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, ging Kijne in 1980 aan de slag bij het regionale dagblad De Gooi- en Eemlander, eerst als buitenlandredacteur, later als mediaredacteur.
In 1984 kwam hij in dienst bij de VPRO. Aanvankelijk was hij redacteur van de VPRO-gids, in 1988 werd hij verslaggever voor het radioprogramma Het Gebouw. Begin jaren negentig werd hij daar buitenlandredacteur. Chris Kijne was ook een van de vaste tekstschrijvers voor Cor Galis, die radiocolumns uitsprak in dat programma. Toen eind jaren negentig dit programma een opvolger kreeg in de vorm van VPRO aan de Amstel, werd hij daar de presentator van.
Vanaf 2000 presenteerde hij het programma De Ochtenden (Radio 1), tot dat in 2008 ophield te bestaan. Daarna werd hij programmamaker en commentator voor het televisieprogramma Tegenlicht, waarvoor hij nog steeds de voice-overs leest. Ook maakte hij lange interviews voor het programma Marathoninterview en het digitale themakanaal Holland Doc, met schrijvers en wetenschappers, alsook documentaires over uiteenlopende onderwerpen. Ook presenteerde hij het programma Buitenhof enkele keren.
Sinds mei 2011 is Kijne presentator van het NOS-radioprogramma Met het Oog op Morgen. Hij presenteerde van 2013 tot 2022 het radioprogramma Bureau Buitenland, Nu doet hij dat onregelmatig als invaller naast vaste presentatoren Tim de Wit en Sophie Derkzen.
Chris Kijne is ook actief als voorlezer van audioboeken.

## Boek

In 1993 verbleef Kijne voor het VPRO-radioprogramma Standplaats samen met zijn Slowaakse vrouw vier maanden lang in Alma-Ata, destijds de hoofdstad van het kort daarvoor zelfstandig geworden Kazachstan. Dit verblijf resulteerde, behalve in zijn reportages, in de paperback Standplaats Kazachstan (1994).
* ↑ Met het Oog op Morgen: Chris Kijne, nos.nl, 8 mei 2011
* ↑ Kijne nieuwe presentator Bureau Buitenland op Radio 1, radio.nl, 27 februari 2013
* ↑ Chris Kijne namens VPRO vier maanden in Kazachstan, Leidsch Dagblad, 22 juni 1994
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9638 4418
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068886861
* Virtual International Authority File: 291347762
* WorldCat (via VIAF): 291347762
# Gete

De Gete (Frans: Gette of Gète; Waals: Djåçe) is een Belgische rivier met een lengte van 12,7 km.
De rivier wordt gevormd door de samenvloeiing van de Kleine Gete en de Grote Gete in Budingen. De Gete stroomt van daaruit noordwaarts en even boven Halen mondt hij uit in de Demer. De bovenloop van de Demer vanaf Halen is korter dan die van de Gete, waardoor men de Gete ook als bovenloop van de Demer zou kunnen beschouwen.

## Geschiedenis

De Gete werd in 1525 bevaarbaar tot in Tienen (zie ook Grote Gete).
In vroegere tijden scheidde de rivier het Prinsbisdom Luik van het hertogdom Brabant. In de Eerste Wereldoorlog begon aan de brug over de Gete in Halen de Slag der Zilveren Helmen. De Belgische Cavaleriedivisie kon daarmee voorkomen dat regimenten van het Duitse 2de Cavaleriekorps zouden verhinderen dat de Belgische troepen in Oost-Brabant zich nog op Antwerpen konden terugplooien.
* Virtual International Authority File: 235227840
* WorldCat (via VIAF): 235227840
# Duivelsberg (Gelderland)

De Duivelsberg (Duits: Wylerberg of Teufelsberg) is een heuvel en natuurreservaat in de gemeente Berg en Dal in de Nederlandse provincie Gelderland, aan de grens met Duitsland. De 75,9 meter hoge heuvel is gelegen in Berg en Dal op de stuwwal (Nederrijnse Heuvelrug) ten oosten van Nijmegen, tussen Beek en de Nederlands-Duitse grens. Het natuurgebied De Duivelsberg beslaat ongeveer 125 hectare en is voornamelijk begroeid met loofbomen, vooral met de tamme kastanje. Het wordt beheerd door Staatsbosbeheer.

## Geschiedenis

De heuvel behoorde tot 1949 tot het Duitse dorpje Wyler in de gemeente Kranenburg. De Duitse naam Wylerberg is afgeleid van de naam van dit dorp. Vanaf de berg heeft men een goed uitzicht over de "De Duffelt", de Duitse streek tussen Nijmegen en Kleef. De naam Duivelsberg zou afgeleid zijn van Duffelsberg.
In de middeleeuwen lag op de heuvel de burcht Mergelp.
In de Tweede Wereldoorlog streden Amerikaanse luchtlandingstroepen voor het bezit en het behoud van heuvel 75.9 tijdens de Operatie Market Garden.
Na de Tweede Wereldoorlog behoorde de Duivelsberg tot de kleine Duitse gebieden die Nederland op 23 april 1949 annexeerde. In tegenstelling tot de andere gebieden werd de Duivelsberg op 1 augustus 1963 niet teruggegeven, maar bleef het Nederlands grondbezit. De politicus Marinus van der Goes van Naters – woonachtig in het nabijgelegen Nijmegen – zou er tijdens de onderhandelingen met de Bondsrepubliek bij de betrokken politici op hebben aangedrongen om het natuurgebied Nederlands te laten blijven. Onderaan de heuvel ligt het Wijlermeer, dat deels tot het voor Nederland behouden gebied behoort.
De Duivelsberg behoorde, via vererving, vanaf 1906 toe aan Marie Schuster-Hiby, die op de heuvel tussen 1921 en 1924 een expressionistische villa liet bouwen naar ontwerp van de Duitse architect Otto Bartning. In 1965 verkocht de familie Schuster-Hiby de villa aan de Staat der Nederlanden. Sinds 1985 is Huis Wylerberg een als rijksmonument beschermd gebouw, waarin natuurbeschermingsorganisaties zijn gevestigd. Nabij de top van de Duivelsberg is een gelijknamig pannenkoekenrestaurant gevestigd.

## Wandelroutes

De Lange-afstand-wandelpaden, het Pieterpad, het Rivierenpad (voorheen: Lingepad) en het Romeinse Limespad lopen over de Duivelsberg, evenals het Streekpad Nijmegen en de Natuurwandelroute N70.

## Afbeeldingen

* Natuurgebied de Duivelsberg
* Huis Wylerberg
* De burchtheuvel
* Zicht vanaf de hoge motte op de lage motte en Duitsland erachter
* Bomen bij de Duivelsberg
* ↑ Geschiedenis Andere Tijden: 'Eisch Duitschen grond!' - De Duivelsberg
* ↑ "Duivelsberg weer in bezit van Nederland" in De Volkskrant d.d. 6 mei 1961
# Roodbruine heiderouwzwever

De roodbruine heiderouwzwever (Exoprosopa capucina) is een vliegensoort uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1781 door Fabricius.

## Leefwijze

De soort leeft op heideterreinen. De vrouwtjes zoeken naar nestgaten van Ammophila pubescens om daar een ei in te schieten. Een animatie van dit gedrag, 10 maal vertraagd, wordt hier gegeven. In de animatie is nog een tweede heiderouwzwever als belangstellende aanwezig.
Soms wordt een ei niet in een nestingang geschoten, maar in een andere donkere ruimte. In de volgende animatie (10 keer vertraagd) wordt een ei in de donkere ruimte onder een schoen geschoten.
Voordat een ei weggeslingerd kan worden neemt het vrouwtje eerst zand op in een structuur aan de achterlijfspunt. Dit is te zien in de volgende animatie (10 keer vertraagd)
* ↑ Taxonomische informatie over Exoprosopa capucina bij Fauna Europaea.
* ↑ Wijngaard W (2015) : Het gedrag van enkele wolzwevers. De Vliegenmepper 23 nr 2 pp 6-8
# Heliport (Maastricht)

Heliport "De Griend" was de tweede helihaven (na Rotterdam) in Nederland die op 10 augustus 1953 door Sabena in gebruik werd genomen.

## Historie

Maandagmorgen 10 augustus landde de eerste helikopter op het inderhaast in orde gebrachte terrein "De Griend". Er werd een dagelijkse dienst onderhouden met een tussenstop Brussel naar Luik en retour naar Maastricht. De tweede dienst was Brussel - Luik - Maastricht - Keulen - Bonn. Omdat de faciliteiten voor passagiersvervoer nog niet af waren werd tot 1 september alleen vracht en post vervoerd. Vanaf 1 september werden ook passagiers vervoerd met de Sikorski S-55 die plaats bood aan zeven passagiers, het maximum laadvermogen was 1000 kg. De griend ligt centraal in Maastricht aan de rechter (oost) maasoever langs de Franciscus Romanusweg, over de nabijgelegen Wilhelminabrug was een directe verbinding met de andere Maas-oever. Op 1 maart 1954 werd het aantal vluchten per dag verhoogd naar drie.
3 mei 1954 werd de luchthaven nogmaals, nu officieel, geopend door de commissaris van de koningin mr. dr, F. Houben. De voltooiing van het stationsgebouw met restaurant en douane en ticketverkoop was de aanleiding voor de officiële opening.
Op 24 juni 1956 kreeg De Griend de primeur van een verzekeringsautomaat: Na inworp van een kwartje kreeg me een enveloppe met polis waarop de naam van de begunstigde kon worden ingevuld. Voor een premie van 6 of 10 gulden was men verzekert tijdens de vlucht, de uitkering bij overlijden of blijvende invaliditeit was 100.000 gulden, bij tijdelijke invaliditeit 5.000 gulden.
In juli 1956 besloot Sabena met grotere toestellen te gaan vliegen, de Sikorsky S-58, daarom moest de luchthaven worden uitgebreid. Op 13 juli 1957 werd de "Griend" na de uitbreiding heropend door burgemeester Wr. W Baron Michiels van Kessenich, de luchthaven werd hiermee één van de modernste helihavens van Europa. De haven werd ingewijd door de chef van de helikopter dienst van Sabena, de heer Gerard Tremerie, met de landing van de Sikorsky S58 van de dienst Brussel—Maastricht—Keulen.
Op 8 mei 1962 bezocht het voltallige koninklijk gezin, ter gelegenheid van het zilveren huwelijksjubileum van koningin Juliana en prins Bernhard, Maastricht ze landden om zes uur 's avonds op Heliport de Griend. Op 23 februari 1966 verklaarde de heer P. J. van Malleghem, directeur-Nederland van de Sabena: "Er is geen sprake van dat wij de helicopterdiensten gaan opheffen. In Brussel denkt de directie er precies zo over". Op 5 oktober 1966 deelde de Sabena mee dat alle vluchten vanaf Maastricht per 1 november 1966 werden gestaakt, dat betekende het einde van Heliport de Griend.
Na jaren in niet in gebruik te geweest werd in 1974 de Eurohal gebouwd op het terrein die in 1991 werd gesloopt, daarna kwam er een ondergrondse parkeergarage met daarboven het Griendpark.

## Afbeeldingen

* De Griend, Maastrict opening Heliport 10-08-1953
* Sikorsky S-55 op 10 augustus 1953
* Uitladen van de post op de Griend 10-08-1953
* Heliport
* ↑ Limburgsch dagblad, 27-06-1956
* ↑ De nieuwe Limburger 25-02-1966