OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Johan Victor Dahlberg

Herman Johan (Johan Victor) Dahlberg (Paramaribo, 1 september 1915 – Ubbergen, 23 november 1946) was een Nederlands componist van Surinaamse komaf.
Hij is zoon van griffier bij het kantongerecht in Paramaribo Johan Victor Dahlberg en Christine Heloïse Ringeling (overleden 1941). Al vroeg vertrok hij met zijn moeder naar Nederlandse bodem, zijn vader was al overleden voordat hij geboren werd (juli 1915). Hij stierf op jonge leeftijd aan tuberculose in de Sint Maartenskliniek in Ubbergen nabij Nijmegen, nadat hij voor die ziekte al diverse keren opgenomen was geweest. Hij werd begraven op Rustoord.
Vader en moeder waren volgens Kruseman reeds muzikaal, dus Dahlberg kon daarin verder. Hij ging naar het gymnasium, omdat hij in de voetsporen zou gaan treden van zijn vader. Hijzelf was een andere mening toegedaan. Hij voelde zich meer aangetrokken tot de muziek en wilde naar de muziekschool van Nijmegen. Uiteindelijk kreeg hij zijn zin, zijn docenten aldaar waren Willem Kerper, Jan Vet en Willem van Kalmthout. Daarna mocht hij nog lessen volgen aan het Amsterdams Conservatorium. Docenten aldaar waren Sem Dresden en Hendrik Andriessen. In 1942 studeerde daar af. Zijn Symphonie macabre opus 7 (1938-1940) leverde hem de Alphons Diepenbrockprijs op. Een deel van dat werk werd in 1940 uitgevoerd door het Utrechts Symfonie Orkest onder leiding van Willem van Otterloo. Dahlberg raakte bevriend met de dirigent Frans van Amelsvoort.
Andere werken van hem:
* Strijkkwartet met hoorn
* Interludium nr. 1 voor vrouwenkoor en strijkorkest
* Interludium nr. 2 voor groot orkest
* Interludium nr. 3 (opgedragen aan Hendrik Andriessen)(1942-1944) voor strijkorkest, 3 trompetten en drie bazuinen
* Trio voor viool cello en piano (opus 4)
* Motet O vos omnes (opus 6) voor gemengd koor en orgel
* Interludium (Libera me) voor vrouwenkoor, strijkorkest, harp en buisklokken (1941)
* Ciconna da cheisa voor mannenkoor en orkest
* Gavotte en musette voor strijkorkest.
Alle muziek stukken waren ten tijde van het verschijnen van de Krusemangids in het bezit van het Gemeentemuseum Den Haag. In 1972 wijdde dat museum een tentoonstelling aan, die met zijn muziek geopend werd. De tentoonstelling zou daarna naar Suriname verplaatst worden.
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 87 van de aanvulling
* Dahlberg op het Nederlands Muziekinstrituut
* Anda Suriname
* Open Arch met gezinskaart tijdens verblijf in Delft
* ↑ Ook 4 september 1915 wordt als geboortedatum genoemd.
* ↑ De Surinamer, 29 juli 1915
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070420882
* Virtual International Authority File: 287553365
* WorldCat (via VIAF): 287553365
# Willy de Hond

Willy de Hond (Eindhoven, 25 februari 1940 - Panningen, 8 november 1983) was een Nederlands profvoetballer die voor PSV en N.E.C. heeft gespeeld.
De Hond was reservedoelman bij PSV en speelde in die hoedanigheid enkele wedstrijden in de Eredivisie. Op zijn 21ste wordt hij, samen met zijn ploeggenoot Sjen Rensen, overgenomen door N.E.C. als opvolger van Theo Jansen.
De Hond was klein en dus kwetsbaar bij hoge ballen. Daardoor vielen veel tegendoelpunten uit hoekschoppen of na hoge voorzetten. Wel wist hij vele strafschoppen tegen te houden. In februari 1962 viel hij uit de basis, maar in de drie daaropvolgende seizoenen was hij weer de vaste keeper. In 1965 kregen Dick Wennink en reservedoelman Jo Sip de voorkeur, maar tegen het eind van de competitie stelde trainer Jan Remmers De Hond toch weer op. Hierna weigerde hij een nieuw contract te tekenen en eiste hij een hoger salaris.
Nadat N.E.C. niet op zijn eisen inging, besloot De Hond eersteklasser SV Panningen te gaan spelen. De KNVB vermoedde dat hij hiervoor betaald kreeg door de amateurclub en legde hem een speelverbod op voor het amateurvoetbal, maar in het seizoen 1967-1968 verdween de verdenking en kon De Hond er nog zeven seizoenen spelen. Inmiddels was hij met zijn gezin verhuisd naar Panningen.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Goals |
| 1957/58 | PSV | Nederland | Eredivisie | 1 | 0 |
| 1958/59 | PSV | Nederland | Eredivisie | 5 | 0 |
| 1959/60 | PSV | Nederland | Eredivisie | 5 | 0 |
| 1960/61 | PSV | Nederland | Eredivisie | 2 | 0 |
| 1961/62 | N.E.C. | Nederland | Tweede divisie | 15 | 0 |
| 1962/63 | N.E.C. | Nederland | Tweede divisie A | 29 | 0 |
| 1963/64 | N.E.C. | Nederland | Tweede divisie B | 29 | 0 |
| 1964/65 | N.E.C. | Nederland | Eerste divisie | 30 | 0 |
| 1965/66 | N.E.C. | Nederland | Eerste divisie | 3 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 119 | 0 |
# Uithangbord

Het uithangbord is een informatiebord dat loodrecht op de gevel van bijvoorbeeld een bedrijfspand bevestigd is, zodat het goed zichtbaar is voor voorbijgangers.
Vanouds toonde het uithangbord een afbeelding, bijvoorbeeld een schaar bij een kleermaker. Sommige branches hebben een min of meer gestandaardiseerd uithangbord, waarvan de oorsprong moeilijk te achterhalen is, zoals de gaper van een apotheek of drogist en de gespiraliseerde kapperspaal van een barbier.
Een modern uithangbord toont vaak de naam van de winkel of de branche. Vaak is het uithangbord verlicht of vervangen door neonreclame.
# Maria Sur

Maria Sur (Zaporizja, 31 december 2004) is een Oekraïens zangeres die in Zweden woonachtig is. Ze nam deel aan Melodifestivalen 2023 en Melodifestivalen 2024.

## Biografie

Sur werd geboren in Zaporizja, Oekraïne. In 2022 deed ze mee aan Holos Krainy, de Oekraïense versie van The Voice of Holland. Als gevolg van de
Russische invasie van Oekraïne sinds 2022 ontvluchtten Sur en haar familie Oekraïne en vestigden ze zich in Zweden. Sur kwam in contact met de Zweedse zangeres Sarah Dawn Finer, wat ertoe leidde dat Sur mocht optreden op een gala om geld op te halen voor Oekraïne in de Avicii Arena in Stockholm. Hier zong ze het nummer Survivor van Destiny's Child. Vervolgens tekende Sur een recorddeal bij Warner Music Sweden.
In 2022 deed Sur mee aan het Zweedse liedjesfestijn Melodifestivalen 2023 met het nummer Never Give Up, waarmee ze op de negende plaats eindigde. Datzelfde jaar nam ze deel aan een tour van Diggiloo langs Zweden. In 2024 deed ze opnieuw mee aan Melodifestivalen met het nummer When I'm Gone. In haar halve finale behaalde ze de tweede plaats waarmee ze zich direct plaatste voor de finale. In de finale eindigde ze op de zevende plaats met 37 punten van de jury's en 35 punten van de thuisstemmers.

## Discografie
### Singles

* 2023: Never give up
* 2024: When I'm gone
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Maria Sur op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* 1 2 Berglund, Björn, Maria Sur: Från kriget till Melodifestivalen. AftonbladetTT (8 februari 2023). Geraadpleegd op 13 november 2024.
* ↑ Maria Sur flydde kriget – får stående ovationer i Avicii Arena. TV4.se. Gearchiveerd op 1 maart 2023. Geraadpleegd op 13 november 2024.
* ↑ Larsson, Ebba, Artisten Maria Sur flydde Ukraina – nu gör hon succé i Sverige. Expressen (17 juni 2022). Geraadpleegd op 13 november 2024.
* ↑ Artisten Maria Sur uppträder på vår scen. bingolotto.se. Geraadpleegd op 13 november 2024.
* ↑ The 30 artists competing in Sweden's Melodifestivalen 2024. European Broadcasting Union (EBU) (1 december 2023). Geraadpleegd op 13 november 2024.
* ↑ Results and points to the Melodifestivalen 2024 final. Eurovisionworld (9 maart 2025). Geraadpleegd op 13 november 2024.
# Eugène Rensen

Eugène Rensen (11 januari 1931 – 1 juli 1987) was een Nederlands voetballer die als verdediger speelde.
Rensen begon bij PSV in de jeugd en brak onder trainer Ljubiša Broćić door in het eerste team. Vanaf 1959 kwam hij bij de tweede selectie terecht waarna hij in het seizoen 1961/62 samen met Willy de Hond naar N.E.C. ging. Na dat seizoen keerde hij als amateur terug bij PSV.
# TTC Langweid

TTC Langweid is een Duitse tafeltennisclub uit Langweid am Lech. Haar hoogste vrouwenteam speelt sinds 1992 (weer) in de Bundesliga, de hoogste klasse in Duitsland. Het won in de seizoenen 1996/97, 2003/04 en 2004/05 de European Club Cup of Champions (de voorloper van de European Champions League). Het heet sinds het zich in 2002 afscheidde als autonome tafeltennisclub 'TTC' (Tischtennis Club). Daarvoor noemde het zich FC Langweid, al dan niet met inbegrip van sponsornamen.

## Prijzenkast

* Winnaar European Club Cup of Champions: 1997 (als FC Langweid), 2004 en 2005 (beide als Müllermilch Langweid), verliezend finalist in 2000, 2001 en 2002
* Winnaar ETTU Cup: 1995, 1996, 1999 (allen als FC Langweid), verliezend finalist in 2003 (als Müllermilch Langweid)
* Duits landskampioen: 1996, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2006 en 2007

## Selectiespelers

Onder meer de volgende spelers speelden minimaal één wedstrijd voor het vertegenwoordigende team van TTC Langweid:
| Andrea Bakula Csilla Bátorfi Cornelia Böttcher Wang Chen Christina Fischer Lisa Lomas Katrin Meyerhöfer | Olga Nemes Yuka Nishii Sylvia Pranjkovic Jie Schöpp Katharina Schneider Yunli Schreiner Mihaela Şteff | Marie Svensson Krisztina Tóth Aya Umemura Lin Xu Ding Yaping Qiao Yunping |
# TTC Zugbrücke Grenzau

TTC Zugbrücke Grenzau is een Duitse tafeltennisclub uit Höhr-Grenzhausen die in 1952 werd opgericht door de toen 16-jarige Manfred Gstettner als Verein TTC Grenzau. Haar hoogste mannenteam stond zowel in het seizoen 2002/03 als in 2003/04 in de finale van de European Champions League (ECL). Het verloor beide keren in een dubbele ontmoeting van het Belgische Royal Villette Charleroi, dat het toernooi daarmee voor de derde en vierde keer op rij won.

## Prijzenkast

Grenzau speelt sinds 1982 onafgebroken in de Bundesliga, het hoogste niveau in Duitsland. Het won sindsdien diverse Duitse en internationale prijzen:
* Winnaar European Club Cup of Champions (voorloper van de ECL): 1986/87 en 1987/88
* Winnaar ETTU Cup: 1997/98
* Duits landskampioen: 1986/87, 1990/91, 1993/94, 1998/99, 2000/01 en 2001/02
* Winnaar Duitse nationale beker: 1986/87, 1992/93, 1996/97, 2000/01 en 2005/06

## Selectiespelers

Onder meer de volgende spelers speelden minimaal één wedstrijd voor het vertegenwoordigende team van TTC Zugbrücke Grenzau:
| Oliver Alke Mike Bast Lucjan Błaszczyk Georg Böhm Josef Böhm Matīss Burģis Chen Zhibin Zoltan Fejer-Konnerth Stefan Feth Steffen Fetzner | Hans-Jürgen Fischer Peter Franz Kay-Andrew Greil Andrzej Grubba Engelbert Hüging Trinko Keen Petr Korbel Xianjian Meng Tomáš Pavelka | Frantisek Placek Andras Podpinka Carl Prean Fabien Simon Antonin Stefko Ka Chun Tse Ma Wenge Cheung Yuk Ronny Zwick |
# Sint-Elooi

Sint-Elooi kan verwijzen naar:
* Sint-Elooi (plaats), een gehucht bij Voormezele, in de Belgische stad Ieper
* Sint-Elooi (Wingene), een gehucht in de Belgische gemeente Zwevezele
zie ook
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Elooi en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Ras al-Khaimah (emiraat)

Ras al-Khaimah of Ras al-Chaima (Arabisch: رأس الخيمة lett. 'Hoofd van de tent') is een van de zeven emiraten waaruit de Verenigde Arabische Emiraten bestaan. Ras al-Khaimah is eveneens de naam van de hoofdstad van het emiraat, dat grenst aan Oman. Het is het enige emiraat dat zowel een stuk woestijn, stukken groen, mangroven als bergen op zijn grondgebied heeft.
Terwijl de eerste zes emiraten in 1971 reeds tot een federatie kwamen, sloot Ras al-Khaimah (RAK) zich pas in 1972 bij de federatie aan. Staatshoofd van Ras al-Khaimah van 1971 tot 2010 was sjeik Saqr Al Qasimi, maar de feitelijke macht was in handen van zijn zoon sjeik Saud Al Qasimi, die na een vrijwel geweldloze machtswisseling in 2003 de functie van 'kroonprins' overnam van zijn halfbroer. Na het overlijden van zijn vader in oktober 2010, volgde Saud hem op als emir.
In Ras al-Khaimah was tussen 2005 en 2009 een vestiging van de Amerikaanse George Mason University, waarvan de hoofdvestiging zich in Fairfax, Virginia bevindt.

## Externe link

* (en) Ras al-Khaimah informatie
* ↑ https://www.nytimes.com/2009/03/01/education/01campus.html
Abu Dhabi · Ajman · Dubai · Fujairah · Ras al-Khaimah · Sharjah · Umm al-Qaiwain
# Loge Silentium

Loge Silentium is een Delftse vrijmetselaarsloge die bijeenkomt in een eigen gebouw in de Choorstraat. De Loge werkt onder het Grootoosten der Nederlanden. Bij de oprichting heeft de loge de onderscheidingskleuren rood, blauw en wit meegekregen.

## Ontstaansgeschiedenis

Loge Silentium werd in 1801 opgericht door een aantal broeders die lid waren van een Haagse loge en de wekelijkse reis met de trekschuit of te paard te omslachtig vonden. Ze kregen in 1801 een constitutiebrief, de loge werd in 1802 feestelijk geconsacreerd. Ze begonnen in een zelf ingerichte tempelruimte boven een pakhuis in de Choorstraat. Na tien jaar werd daar de huur opgezegd en kwam de loge op steeds andere plaatsen in Delft bijeen, meestentijds in de toenmalige Stadsdoelen. In 1895 betrokken zij een eigen gebouw in Choorstraat, bij toeval naast hun eerste logeruimte. Het logegebouw werd tijdens de bezetting 1940-1945 genaast en misbruikt door de NSB. Vanaf 1945 tot op heden wordt het gebouw weer door zijn rechtmatige eigenaar gebruikt.

## Het gebouw

Het gebouw omvat een tempelruimte waar de rituelen beoefend worden, een voorhof waar de comparities (lezingen met gedachtewisseling) gehouden worden, een 7e graad (vrijmetselaarsjargon voor een gezelschapsruimte met bar), een bibliotheek die ook als bestuurskamer wordt gebruikt, en een stadstuin waar 's zomers informele bijeenkomsten worden gehouden. Het gebouw staat bekend als rijksmonument in de historische stadskern van Delft.

## Leden

Loge Silentium telt ongeveer 50 leden. De ledenlijsten vanaf 1801 zijn bewaard gebleven en liggen in het Gemeentearchief van Delft. In de oorlog 1940-1945 zijn vijf leden omgekomen: een door een gerichte kogel, een als verzetsheld en drie in een concentratiekamp omdat zij Jood waren. Bekende oud-leden zijn onder meer Harry G.M. Prick, Willem Drees en Richard Schoemaker.

## Externe link

* Website gewijd aan het gebouw

## Voetnoten

* ↑ Gearchiveerde kopie. Gearchiveerd op 10 augustus 2014. Geraadpleegd op 30 juli 2014.

## Literatuur

* Gout, Marinus [red.] (2001). Loge Silentium 200 Jaar. Uitgave ter gelegenheid van het 200-jarig bestaan van de Vrijmetselaarsloge 'Silentium' gevestigd te Delft in 1801, Delft.
* Kreuger, F.H. (2002). Loge Silentium tweehonderd jaar vrijmetselarij in Delft.
* Engel, J. (1976). Het 175-jarig jubileum van de A.L. "Silentium" Nr. 30 O. Delft, 1976. Loge "Silentium".
* Archieven der loge: Gemeentearchief Delft
# Cyrille Lemahieu

Cyrille Achille Lemahieu (Brielen, 19 januari 1868 - Ieper, 5 maart 1939) was een Belgisch senator.

## Levensloop

Lemahieu werd gemeenteraadslid van Ieper in 1904 en schepen in 1927.
Op 18 oktober 1932 werd hij katholiek senator voor het arrondissement Kortrijk-Ieper, in opvolging van de overleden Gustave Bruneel de la Warande. Op 27 november van hetzelfde jaar volgden wetgevende verkiezingen en werd hij niet meer verkozen.
Hij was lid van de kerkfabriek van de Sint-Jacobskerk in Ieper.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.

## Externe link

* Fiche Cyrille Lemahieu op Odis
# 1-amino-2-propanol

1-aminopropaan-2-ol of isopropanolamine is een organische verbinding met als brutoformule C$_3$H$_9$NO. De stof komt voor als een kleurloze vloeistof met een ammoniakachtige geur, die mengbaar is met water.

## Synthese

1-aminopropaan-2-ol kan worden bereid door middel van additie van een waterige ammoniakoplossing aan propeenoxide:
    ${\ce {C3H6O + NH3 -> C3H9NO}}$

## Toepassingen

1-aminopropaan-2-ol wordt gebruikt bij een groot aantal syntheses van kleurstoffen en geneesmiddelen. Het is de basisbouwsteen van het opioïde methadon.
Verder wordt het nog gebruikt als stabilisator in wassen en oplosmiddelen, als corrosie-inhibitor en bij de enantioselectieve methylering van cyclohexanon.

## Toxicologie en veiligheid

1-aminopropaan-2-ol vormt bij verbranding stikstofoxiden. De stof reageert met sterk oxiderende stoffen.
De stof is corrosief voor de ogen, de huid en de luchtwegen. Inademing van de dampen kan longoedeem veroorzaken.
# Frederick Copleston

Frederick Charles Copleston (Taunton, 10 april 1907 – Londen, 3 februari 1994) was een Britse jezuïet en filosoof, vooral bekend van zijn negendelige A History of Philosophy die tussen 1946 en 1975 verscheen.

## Biografie

Copleston bekeerde zich tot het rooms-katholicisme toen hij aan Marlborough College studeerde. Hij is bekend geworden dankzij zijn invloedrijke A History of Philosophy in negen delen. Hij debatteerde in 1948 met Bertrand Russell in geruchtmakende uitzendingen van de BBC, tegenover wie hij het bestaan van God verdedigde, en later met A.J. Ayer, tegenover wie hij de zinvolheid van religieus taalgebruik verdedigde.
Vanaf 1952 gaf Copleston tussendoor ook lezingen aan het Gregoriaans Instituut in Rome terwijl hij verder verbonden bleef aan Heythrop College, tot hij in 1970 de University of London vervoegde en daar later College Principal werd. Nadat hij in 1974 officieel geëmeriteerd werd, bleef hij toch aan de andere kant van de oceaan lezingen geven, vooral aan de Santa Clara University in Californië.
In 1970 was hem het lidmaatschap van de British Academy toegekend. In 1993 werd hij onderscheiden met de benoeming tot Commandeur in de Orde van het Britse Rijk.

## Werk

Enkele belangrijke bijdragen van Copleston.
* Een van Coplestons significantste bijdragen aan de moderne filosofie is zijn werk over Thomas van Aquino. Daarin tracht hij Aquino's "vijf wegen" (in de Summa Theologiae) te verhelderen door een onderscheid te maken tussen in-fieri- en in-esse-oorzaken. Op die manier verduidelijkt Copleston dat het Aquino's bedoeling was om het concept van de "alomtegenwoordige God" naar voren te brengen, eerder dan een wezen dat na het in gang zetten van de oorzaak-gevolgketen verdwenen zou kunnen zijn.
* Zijn belangrijkste bijdrage aan het filosofieonderwijs is ongetwijfeld zijn negendelige serie over de geschiedenis van de filosofie, A History of Philosophy, die hij oorspronkelijk voor zijn seminariestudenten schreef.
# Gustave Verbeek

Gustave Verbeek, soms ook gespeld als Gustave Verbeck (Nagasaki, 1867 - New York, 1937) was een Nederlands-Amerikaanse striptekenaar en cartoonist aan het begin van de 20e eeuw. Verbeek is vooral bekend geworden door The Upside Downs of Little Lady Lovekins and Old Man Muffaroo (1903-1905); dit zijn stripverhalen die ook ondersteboven gelezen kunnen worden.
Verbeek studeerde in Japan en in Parijs. Hij verhuisde daarna naar de Verenigde Staten en begon te werken als illustrator voor onder andere McClure's Harper's, The American Magazine en The Saturday Evening Post. Voor de krant The New York Herald creëerde hij de strip The Upside Downs of Little Lady Lovekins and Old Man Muffaroo. Daarna tekende hij nog de strips Terrors of the Tiny Tads (1905) over speelgoedfiguren die tot leven komen en The Loony Lyrics of Lulu (1910). In de loop van de jaren 1920 legde hij zich volledig toe op zijn schilderscarrière.
* Bibsys: 8067621
* Gemeinsame Normdatei: 1054366497
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4290 2927
* Library of Congress Control Number: no00014049
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00459655
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073561703
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 301646
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: LIGV008916
* SNAC: w6bv9pww
* Système universitaire de documentation: 14332005X
* Virtual International Authority File: 16764348
* WorldCat (via VIAF): 16764348
# Otto Friedrich (journalist)

Otto Friedrich (Boston, 1929 - Manhasset (New York), 26 april 1995) was een Amerikaanse journalist, schrijver en historicus.
Als zoon van de politiek theoreticus en Harvard-hoogleraar Carl Joachim Friedrich, behaalde Otto Friedrich in 1948 aan de Harvard-universiteit een academische graad in geschiedenis. Na zijn afstuderen werd hij journalist en uiteindelijk in 1965 chef-redacteur bij de The Saturday Evening Post in 1965. Nadat de Post werd opgeheven, besteedde hij de rest van zijn carrière bij Time, waar hij meer dan 40 omslag-artikelen schreef. Gedurende deze tijd, schreef hij ook meer dan 14 boeken over diverse onderwerpen, variërend van de opbloei van Hollywood tot de opkomst van het Derde Rijk.
Zijn succesrijke boek, Before the Deluge (1972) werd in 1978 in het Nederlands vertaald onder de titel Vóór de Zondvloed, Berlijn in de jaren twintig.
In 1970 werd hij onderscheiden met de George Polk Award voor zijn boek Decline and Fall.
Otto Friedrich was gehuwd met Priscilla Boughton, met wie hij vijf kinderen had. Hij stierf in 1995 aan longkanker in het North Shore University Hospital in Manhasset (staat New York).
* ↑ https://nl.pinterest.com/ottofriedrich/otto-friedrichs-books/
* ↑ https://www.nytimes.com/1972/05/05/archives/the-berlin-that-haunts-us.html
# Mr. Moto

Mr. Moto is een fictief Japans geheim agent, bedacht door de Amerikaanse schrijver John P. Marquand. Marquand publiceerde zes Mr. Moto-romans tussen 1935 en 1957, die in ook in series werden gepubliceerd in de Saturday Evening Post. Het personage verscheen ook in diverse andere media, waaronder een achtdelige filmserie tussen 1937 en 1939 met Peter Lorre in de hoofdrol. In 1951 vertolkte James Monks Mr. Moto in 23 radioprogramma's en in 1965 verscheen een verfilming met Henry Silva in de hoofdrol.

## Romans

* Your Turn, Mr. Moto (1935)
* Thank You, Mr. Moto (1936)
* Think Fast, Mr. Moto (1937)
* Mr. Moto Is So Sorry (1938)
* Last Laugh, Mr. Moto (1942)
* Right You Are, Mr. Moto (1957)

## Films

* Think Fast, Mr. Moto (1937) met Peter Lorre
* Thank You, Mr. Moto (1937) met Peter Lorre
* Mr. Moto's Gamble met Peter Lorre
* Mr. Moto Takes a Chance (1938) met Peter Lorre
* Mysterious Mr. Moto (1938) met Peter Lorre
* Mr. Moto's Last Warning (1939) met Peter Lorre
* Mr. Moto in Danger Island (1939) met Peter Lorre
* Mr. Moto Takes a Vacation (1939) met Peter Lorre
* The Return of Mr. Moto (1965) met Henry Silva

## Externe link

* (en) Peter Lorre Companion: Mr. Moto In Love
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Mr. Moto op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Frederik Feremans

Fredericus (Frederik) Feremans (Niel, 7 maart 1793 – Kontich, 8 juni 1857) was een Belgisch politicus.

## Levensloop

Feremans was burgemeester van Kontich van 1830 tot 1840. Hij werd opgevolgd door Bernard Fiocco.
Hij was de eigenaar van de herberg De Koning van Spanje, ook gekend als het Eekhovenhuis. Hij sloot de herberg en liet op het domein in 1822 een smoutmolen bouwen die in werking bleef tot 1870.
Hij was de vader van Leopold Feremans die eveneens burgemeester van Kontich was.
* ↑ Burgemeester Feremans verzoekt om ontslag. Bernard Fiocco, benoemd tot burgemeester, Inventaris van het archief van de provincie Antwerpen, 1840-1841
* ↑ Eekhovenhuis, Inventaris Onroerend Erfgoed. Gearchiveerd op 8 januari 2022.
* 1 2 Voorstelling Claes advocaten, Claes Advocaten