OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kilizu

Kilizu (Qasr Shemamok) is een archeologische vindplaats in Irak.
Het was de hoofdstad van de gelijknamige provincie van het Assyrische Rijk in de vlakte van Erbil (Koerdistan) tussen de Grote en de Kleine Zab. Layard was de eerste die sonderingen uitvoerde en later (1933) werd de plaats opgegraven door een Italiaanse ploeg onder Furlani. Sinds 2010 heeft een Franse ploeg onder by Olivier Rouault en Maria Grazia Masetti-Rouault het werk weer opgevat. Er zijn talrijke oppervlaktevondsten uit de late bronstijd buiten de stadsmuur aangetroffen. De stadsmuur is op de grond en door teledetectie duidelijk waar te nemen.
Kilizu wordt genoemd als het strijdtoneel tussen Kurigalzu II van Karduniaš en Enlil-nirari (1317–1308) van Assyrië. Aangezien de streek in het zuidwesten aan de regio Assur self grensde, was dit een bedreigende gebeurtenis voor de Assyriërs.
De oudste verwijzing naar de provincie Kilizu is uit een eponiem voor het jaar 909 v.Chr uit de tijd van Adad-nirari II. De stadhouders van Kilizu duiken vanaf Salmanasser III regelmatig in eponiemen op. Ook in documenten uit de tijd van Adad-nirari III, Sargon II, Esarhaddon en Assurbanipal wordt ernaar verwezen.
* ↑ JASON UR, LIDEWIJDE DE JONG, JESSICA GIRAUD, JAMES F. OSBORNE en JOHN MACGINNIS (2013). [https://www.jstor.org/stable/43307253 ANCIENT CITIES AND LANDSCAPES IN THE KURDISTAN REGION OF IRAQ: THE ERBIL PLAIN ARCHAEOLOGICAL SURVEY 2012 SEASON]. Iraq 75: 89-117
* ↑ Stefan Jakob (2017). The Middle Assyrian Period (14th to 11th Century bce) in A companion toe Assyria. DOI:10.1002/9781118325216.ch6. ISBN 9781444335934.
* ↑ Mann, Oskar. (2020). "P". Band 11 Prinz, Prinzessin - Samug,. De Gruyter, Berlin, Boston:. DOI:10.1515/9783110210538-002.
# Kanton L'Étang-Salé

L'Étang-Salé is een kanton van het Franse overzees departement Réunion. Het kanton maakt deel uit van de arrondissementen Saint-Pierre en Saint-Paul.
Het kanton omvatte tot 2014 uitsluitend de gemeente L'Étang-Salé.
Bij de herindeling van de kantons ingevolge het decreet van 24 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 205, werden daaraan toegevoegd :
* de gemeente les Avirons
* een zuidelijk deel van de gemeente Saint-Leu
# Anjeliersstraat 82

Anjeliersstraat 82 te Amsterdam is een bouwwerk aan de Anjeliersstraat te Amsterdam-Centrum.

## Geschiedenis

Deze straat werd aangelegd tijdens het volbouwen van de Jordaan tijdens de Uitleg van Amsterdam in de 17e eeuw (eerste helft). Straten etc. kregen vernoemingen naar bloemen; hier de anjelier. De straat kwam parallel te liggen met de Anjeliersgracht, na demping omgedoopt in de Westerstraat. Gedurende de eeuwen heen werd oorspronkelijke bebouwing vervangen door nieuwbouw of nieuwbouw op nieuwbouw. Rond 2010 was het de beurt aan Anjeliersstraat 78-82. De bebouwing aldaar bestond alleen nog uit bedrijfsmatig gebruikte onderstukken (alleen de begane grond stond er nog). Voor huisnummer 82 was in 1936 nog een verbouwing aangevraagd om de twee etages geschikt te maken voor twee gezinnen/woningen in plaats van de vier halve woningen. Draaiorgelfabriek Perlee vroeg al in 1960 de sloop van de woonetages aan in verband met matige toestand. Dit verzoek werd afgewezen; volgens Bouw en Woningtoezicht waren ze nog goed te bewonen en er heerste woningnood. Rond 1977 werden die woonetages alsnog op last van Bouw en Woningtoezicht gesloopt. De onderstukken waren deels in gebruik bij Perlee, gevestigd aan die Westerstraat. Nadat Perlee hier haar activiteiten beëindigde wilde Gemeente Amsterdam de gevelwand weer completeren. De onderstukken werden na al eerdere gereinig te zijn van asbest afgebroken en in 2010/2011 vervangen door nieuwbouw.

## Nieuwbouw

Vanwege de plek was de nieuwbouw aan allerlei eisen onderhevig; het valt onder beschermd stadsgezicht. Zo moest het passen in het straatbeeld, hoogte, diepte en breedte lagen vanaf begin vast etc; zogenaamde postzegelarchitectuur. Ook geledingen en bouwmaterialen moesten in het straatbeeld passen. Voorts was er nog de wens om het laatste gebruik van de gebouwtjes terug te vinden in het ontwerp. Er werden op de plek van de drie opslagloodsjes zeven woningen gebouwd. De begane grond heeft de entree en één woning; per etage zijn twee woningen ingepast. Het ontwerp kwam van Dana Ponec (Praag, 1964). Zij ontwierp een gebouw van vier etages waarin de drie percelen in het ontwerp zijn terug te vinden (lichtbruin-wit-donker); de drie hebben deels een symmetrische voorgevel. Het historisch beeld van de straat is terug te vinden in de witte sluitstenen in de denkbeeldige gevellijnen, in de Jordaan veelvuldig gebruikt. De architect noemt het Gebouw met de drie pruiken.

### Beelden

Het in wit uitgevoerde middendeel heeft een naar voren geplaatste (uitkragende) lijst. De lijst tussen de begane grond en de eerste verdieping dient als plateau waarop drie beelden zijn gemonteerd. De beelden zijn gemodelleerd naar figuren, die vroeger op draaiorgels te zien waren.
* Ponec de Winter Architecten (geraadpleegd 16 november 2024)
* Gebouwd in Amsterdam, (geraadpleegd 16 november 2024)
* Gemeente Amsterdam, bouw- en omgevingsdossiers (semi-openbaar; geraadpleegd 16 november 2024)
* Ariëla Legman, Bas van Lier in samenwerking met Ons Amsterdam, Amsterdamkalender 2024
* ↑ Gemeente Amsterdam: Woonkaart Anjeliersstraat 82 meldt sloop 1977
# Valdoule

Valdoule is een gemeente in het Franse departement Hautes-Alpes (regio Provence-Alpes-Côte d'Azur). Valdoule telde op 1 januari 2021 213 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Gap. Valdoule is op 1 juli 2017 ontstaan door de fusie van de gemeenten Bruis, Montmorin en Sainte-Marie.

## Geografie

De oppervlakte van Valdoule bedroeg op 1 januari 2021 58,51 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 3,6 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Valdoule met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.
* 1 2 Populations légales 2021.
# Vlakvondst

Een vlakvondst of toevalsvondst is een archeologische of paleontologische vondst die is gedaan zonder specifiek graafwerk. Afslagen, munten, stenen werktuigen, potscherven en fossielen zijn vaak vlakvondsten die bijvoorbeeld door ploegen naar de oppervlakte werden gebracht en van de grond werden opgepakt. Archeologische vondsten moeten zo goed mogelijk worden gelokaliseerd (veldnamen, geografische coördinaten bepaald met behulp van GPS ) en gerapporteerd aan het verantwoordelijke archeologische monumentenbureau, in Nederland de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, in België het Agentschap Onroerend Erfgoed.
Het eigendomsrecht voor vlakvondsten is per land verschillend. In Nederland valt het onder het vinderschapsrecht. Volgens de schatvindersregeling is de vondst, wanneer de oorspronkelijke eigenaar niet meer te achterhalen valt, gedeeld eigendom van de vinder en de grondeigenaar.
* ↑ Debruyne, Sofie, Vickie Hardy (2008). Woordenboek van archeologische termen. Uitgeverij Matrijs, p. 108. ISBN 9789053453728.
* 1 2 Toevalsvondsten - Archeologische vondsten melden - Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. www.cultureelerfgoed.nl (8 februari 2019). Geraadpleegd op 16 november 2024.
* ↑ Vondstmelding en schatvindersregeling | Archeologie Online. archeologieonline.nl. Geraadpleegd op 16 november 2024.
* ↑ Toevalsvondsten melden | Onroerend Erfgoed. www.onroerenderfgoed.be. Geraadpleegd op 16 november 2024.
# Pekajangan

Pekajangan is een bestuurslaag in het regentschap Pekalongan van de provincie Midden-Java, Indonesië. Pekajangan telt 9428 inwoners (volkstelling 2010).
# Knobbelmeerkoet

De knobbelmeerkoet of blesmeerkoet (Fulica cristata) behoort tot de familie van de rallen.

## Kenmerken

De vogel is 39 tot 44 cm lang. De knobbelmeerkoet lijkt sterk op de gewone meerkoet. Het verenkleed is dof roetzwart met een wit voorhoofd. In de broedtijd heeft de vogel twee kleine donkerrode knobbels boven de witte voorhoofdsvlek. Deze knobbels verdwijnen na de broedtijd. Verder is de knobbelmeerkoet gemiddeld iets groter, de snavel is wit met een blauwgrijze tint (bij meerkoet roze). De meerkoet heeft een lichte rand aan de armpennen, die ontbreekt bij de knobbelmeerkoet.

## Leefwijze

Hun voedsel is in hoofdzaak plantaardig, dat ze van de bodem grazen van ondiepe wateren. Maar op het land zoeken ze ook naar voedsel. Ze leiden een verborgen bestaan. Zwemmen doet het dier met rukkerige kopbewegingen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in sommige delen van Zuid-Spanje en Marokko, en verder in grote delen van Sub-Saharisch Afrika. Het leefgebied bestaat uit drasland met veel onderwaterplanten, stilstaand water en oevervegetatie zoals riet om in te broeden.

## Status

De knobbelmeerkoet heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie wordt geschat tussen de honderdduizend en één miljoen individuen. Deze watervogel gaat echter in aantal achteruit. De populaties in Spanje en Marokko worden bedreigd door aantasting van het leefgebied dat in hoog tempo verdwijnt door intensieve landbouw en verstedelijking. Verder vormen in Afrika botulisme en landbouwgif bedreigingen voor de soort. Het tempo van achteruitgang ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat de knobbelmeerkoet als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Knobbelmeerkoet op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Svensson, L. et al., 2010. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 978 90 18 03080 3
# Intertekstualiteit

Intertekstualiteit is het voorkomen in literaire teksten van echo's van andere (literaire) teksten, de invloed die uitgaat van vroegere teksten en op welke manier daar creatief mee wordt omgegaan. In die zin wordt de term sinds 1966 in de literatuurwetenschap gebruikt.
Het weefsel dat een tekst is, hangt weer met talrijke draden vast aan andere teksten. Het verst in deze visie gaat de Franse wijsgeer Jacques Derrida, volgens wie de hele (kenbare) werkelijkheid één grote tekst is: "Il n'y a pas de hors-texte".
Intertekstuele verbanden kunnen min of meer zichtbaar in de tekst aanwezig zijn: als citaat, als parodie of persiflage, als (literair) motto, als allusie. In sommige gevallen is de intertekstualiteit verborgen of wordt ze door de auteur zelfs ontkend (plagiaat).
De kiem van het concept van intertekstualiteit is te vinden in de werken van Michail Bachtin die een reeks werken over de literatuurtheorie publiceerde. Zijn ideeën waren pas jaren na zijn dood in West-Europa bekend, toen ze eind jaren zestig (1966 - 1969) in de Franse intellectuele sfeer werden verspreid door een kring van Bulgaarse denkers, onder wie Tzvetan Todorov en Julia Kristeva, die de term feitelijk bedachten.
De term is in in het westen geïntroduceerd door de Frans-Bulgaarse literatuurwetenschapster Julia Kristeva in haar bespreking van de Russische theoreticus Michail Bachtin. Bekend is haar stelling dat een tekst alleen kan worden begrepen in het licht van andere teksten. Daardoor kan alleen een lezer die deel uitmaakt van deze traditie de betekenis van deze tekst vaststellen. Deze definitie van intertekstualiteit ontleent veel aan het dialogisme zoals gedefinieerd door Bachtin.

## Voorbeelden

* "de woorden die Gij wakker leest (...) vrees niet de gedachte dat U door deze woorden werd gekust" (Leo Vroman, 'Voor wie dit leest') alluderen op het sprookje van Doornroosje
* 'Ja' (een gedicht van K. Schippers) begint met "Ik heb je lief zoals je soms / gelijk een gouden zomerdag bent", een allusie op Shakespeares beroemde sonnet 'Shall I compare thee to a summer's day'
* 'Het dwaze bijeen' (een gedicht van Tonnus Oosterhoff) bevat talrijke (al dan niet verbasterde) citaten uit en zinspelingen op 'Het lied der dwaze bijen' van Martinus Nijhoff
* Hugo Claus' roman De geruchten verwerkt de theorie van René Girard over het zondebokmechanisme

## Literatuur

* Claes, P. (2011): Echo's echo's. De kunst van de allusie, Vantilt
* Dijk, Y. van; Pourcq , M. de; Strycker, C. de (2012): Draden in het donker. Intertekstualiteit in theorie en praktijk, Vantilt
# I love Nickerie

I love Nickerie is een monument aan het Volksplein in Nieuw-Nickerie. Het is een beeldmerk van I ❤️ Nickerie waarmee de liefde voor het district Nickerie wordt geuit.
President Chan Santokhi onthulde het monument op 26 juni 2022. Hij gaf een toespraak waarin hij de Nickerianen loofde voor hun inzet in de ontwikkeling van het district. Eerder die dag had hij verschillende openingshandelingen verricht, zoals vier praktijklokalen van de STS Nickerie en een zonne-energiecentrale van EnergieBedrijven Suriname (EBS) in Stalweide. Verder noemde hij toekomstige projecten, zoals een internationaal vliegveld, een hogeronderwijsinstelling voor ICT, een snelweg naar Brazilië en de aanleg van een shore base (kustbasis voor offshore-winning van olie en gas). Hij sloot zijn toespraak af met met de woorden I love Nickerie too.
Het monument werd aan de Nickeriaanse gemeenschap geschonken door de familie Abdul. Mohamad Shaouchkhan Rufai Abdul is jeugdparlementariër en lid van de Hervormings- en Vernieuwingsbeweging (HVB). Meerdere jaren voor de plaatsing had hij al het plan om toerisme in Nickerie te stimuleren, met als grootste droom om een beeldmerk (naamtag) van Nickerie op te zetten. Het plein in het centrum van Nieuw-Nickerie was van meet af aan een ideale plaats omdat hier eetstandjes staan en Nickerianen en bezoekers bij elkaar samen komen.
Het monument kreeg niet alleen lof, maar er was op de sociale media ook kritiek op spelfouten en zinsopbouw op de plaquette links onderaan het monument. Onder de bevolking leverde dit boosheid en teleurstelling op, vooral omdat de hoogste persoon van het land de onthulling voltrok. Dit monument is niet het eerste in het district dat zijn liefde uitdrukt voor de regio. Ervoor werden naamtekens van Paradise, Nickerie, onthuld met de uitbeeldingen van I love Nick en Paradise.
# Monument 75 jaar afschaffing slavernij

Het monument 75 jaar afschaffing slavernij is een monument dat op 1 juli 1938 werd onthuld op het Brasaplein in Nieuw-Nickerie, Suriname, toen nog het Commissarisplein geheten. Het staat op de hoek van de G.G. Maynardstraat (toen de Voorstraat) en de Emmastraat en herinnert aan de afschaffing van de slavernij in Suriname.
Het bestaat uit een uurwerk op een hoge vierkante staander, met vier wijzerplaten die elk vanuit een richting te zien zijn. In 1989 werd het emancipatiemonument opgeknapt en kreeg het een nieuwe klok. De oude klok was op dat moment al verhuisd naar het toenmalige museum van Nickerie dat zich bevond in het Cultureel Centrum Nickerie.
# Camponotus quercicola

Camponotus quercicola is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Smith, M.R..
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013). Gearchiveerd op 6 juni 2023.
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Naamtekens van Paradise

De naamtekens van Paradise verwijzen naar twee kunstwerken in het dorp Paradise, Nickerie, Suriname. Het zijn beeldmerken (nametags) met de uitbeelding van Paradise en I love Nick (Nickerie) in de felle Surinaamse kleuren groen, geel, rood en wit. Hier staat een billboard bij over de geschiedenis van Paradise.
De officiële ceremonie vond plaats op 23 maart 2022 en werd ingeluid met het zingen van het Surinaamse volkslied. De onthulling werd voltrokken door districtscommissaris van Nickerie, Senrita Gobardhan, en de voorzitter van Jopo (Jongeren Organisatie Paradise en Omgeving), Siegfried Enjoem. De stichting Jopo werd in 1999 opgericht en heeft een jongerencentrum dat er in 2022 verwaarloosd bijstond. Rond deze tijd werden allerlei initiatieven ondernomen, zoals het stimuleren van sport en spel en de inrichting van een ICT-lokaal. De kunstwerken zijn ook bedoeld om het dorp aantrekkelijker te maken voor toeristen en bezoekers. Het initiatief en de bekostiging kwamen van Soesijem Hislop-Ngadiman die hier geboren werd, in Curaçao en Nederland woonde en weer terugkeerde naar haar dorp.
De onthulling van nametags zijn begin jaren 2020 een trend in Suriname. De aanzet ervoor werd in Suriname gegeven door de kunstenaar George Struikelblok die in 2006 bij wijze van grap het Srefidensimonument (I love SU) bij Fort Zeelandia in Paramaribo plaatste. Hij haalde het na een paar maanden weer weg omdat het van triplex was gemaakt en te broos om te laten staan. Hierop kwamen zoveel teleurgestelde reacties, dat scholen en het ministerie van Cultuur hem verzochten een nieuwe, stabiele versie te maken. Enkele maanden na de onthulling van de naamtekens in Paradise werd in de hoofdplaats Nieuw-Nickerie de nametag I love Nickerie door president Chan Santokhi onthuld.
# Roodkuifmiertangare

De roodkuifmiertangare (Driophlox cristata) is een zangvogel uit de familie Cardinalidae (kardinaalachtigen).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in Colombia.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Roodkuifmiertangare op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Baroville

Baroville is een gemeente in het Franse departement Aube (regio Grand Est) en telt 329 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bar-sur-Aube.

## Geografie

De oppervlakte van Baroville bedraagt 17,5 km², de bevolkingsdichtheid is 18,8 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Baroville met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
* ↑ Populations légales 2021.
# Jadreški

Jadreški is een plaats in de gemeente Ližnjan in de Kroatische provincie Istrië. De plaats telt 321 inwoners (2001).
# Paul Cartuyvels

Marie Guillaume Paul Cartuyvels (Sint-Truiden, 11 september 1872 - aldaar, 27 maart 1940) was een Belgisch politicus en burgemeester voor de Katholieke Partij.

## Biografie

Paul Cartuyvels was de zoon van senator en burgemeester van Sint-Truiden Clément Cartuyvels. Beroepshalve werd hij bankdirecteur, notaris en plaatsvervangend rechter.
In opvolging van zijn vader werd hij politiek actief voor de Katholieke Partij. Voor deze partij werd hij in 1921 verkozen tot gemeenteraadslid van Sint-Truiden, waar hij van 1927 tot 1932 burgemeester was.
Bovendien zetelde hij van 1921 tot 1936 voor het arrondissement Hasselt-Tongeren-Maaseik in de Senaat.
In 1936 werd hij in de Belgische erfelijke adel opgenomen met de persoonlijke titel ridder.

## Literatuur

* Frank DECAT, 'Partijpolitiek in Sint-Truiden tijdens het interbellum. De strijd Cartuyvels - Blavier', in Limburg – Het Oude Land van Loon 79, 2000, 41-96.

## Externe link

* Paul Cartuyvels in de ODIS
# Tännäs

Tännäs is een plaats in de Zweedse gemeente Härjedalen in het gelijknamige landschap en de provincie Jämtlands län. De plaats heeft 111 inwoners (2005) en een oppervlakte van 91 hectare. Tännäs ligt aan het meer Styggtjärnen op ongeveer tien kilometer van de grens met Noorwegen. In de omgeving van de plaats liggen enkele tot boven de boomgrens reikende bergen, zoals de 1276 meter hoge Brattriet.
# Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (Maria-Aalter)

De Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (ook: Onze-Lieve-Vrouw van Bijstandkerk) is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalter behorende plaats Maria-Aalter, gelegen aan de Wingenestraat.

## Geschiedenis

De kerk werd gebouwd in 1850-1851 naar ontwerp van Jan August Clarysse. Zij wordt beschouwd als één der eerste neogotische kerken in Vlaanderen. In de jaren '50 van de 20e eeuw werd het kerkje hersteld.

## Interieur

Deze kerk bezit schilderijen die afkomstig zijn uit het klooster der Broeders Alexianen te Antwerpen. Het betreft de Zeven Werken van Barmhartigheid en een Onze-Lieve-Vrouw, beide geschilderd door Jan van Balen in 1648. Daarnaast is er nog een schilderij van Jan Swerts uit 1853, dat Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand voorstelt.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige bakstenen kerk onder zadeldak. Het hoofdkoor is uitspringend en heeft een driezijdige koorafsluiting. Een dakruiter dient als klokkentoren. De kerk wordt omringd door een kerkhof.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Jakopovec

Jakopovec is een plaats in de gemeente Jalžabet in de Kroatische provincie Varaždin. De plaats telt 487 inwoners (2001).
# Jakovici

Jakovici is een plaats in de gemeente Tinjan in de Kroatische provincie Istrië. De plaats telt 282 inwoners (2001).
# Niels Joosten

N.E. (Niels) Joosten (Velp, 19 november 1964) is een Nederlands politicus van de VVD.

## Biografie

Joosten studeerde bestuurskunde aan de heao. Joosten begon in 1988 zijn carrière als beleidsmedewerker bij Rijkswaterstaat en drie jaar later werd hij hoofd algemene zaken bij het recreatieschap Oost Gelderland. In 1995 werd hij wethouder in Doesburg naast zijn functie van organisatieadviseur voor O&P advies Meijer BV. Vanaf 1999 was hij werkzaam bij verschillende adviesbureaus en in 2002 werd hij gemeenteraadslid in Heerenveen. Bovendien was hij in die periode lid van het hoofdbestuur van de VVD.
In april 2005 volgde zijn benoeming tot burgemeester van de Gelderse gemeente Brummen.
Op 18 december 2013 werd hij voorgedragen als burgemeester van de Gelderse gemeente Doetinchem, als indirecte opvolger van Herman Kaiser. Sinds februari 2014 is hij daar de burgemeester. In maart 2016 kwam hij in een echtscheiding terecht en legt zijn functie al dan niet tijdelijk neer. Een maand later werd Annemieke Traag daar als waarnemend burgemeester benoemd en later dat jaar volgde voor hem op eigen verzoek ontslag als burgemeester.
Tot oktober 2017 was Joosten onafhankelijk voorzitter van het Gelders Energieakkoord. Van mei 2018 tot oktober 2018 was hij interim-manager van het programma Anders Geregeld van de gemeente Rotterdam. Van februari 2019 tot 2019 was hij projectleider implementatie besluit VTH bij de Fryske Utfieringstsjinst Miljeu en Omjouwing (FUMO), de omgevingsdienst van Friesland.
Sinds 2016 is hij eigenaar van adviesbureau Op1Consultancy. Daarnaast is hij sinds 2008 onafhankelijk voorzitter van de Commissie Ruimtelijke Kwaliteit van het Gelders Genootschap, voorzitter van de bezwarencommissie van de gemeenten Tiel en Culemborg en sinds 1 september 2019 regisseur van het Gelders Energieakkoord.
* ↑ Niels Joosten tijdelijk geen burgemeester
* ↑ GEA Netwerkborrel GEA, 25 oktober 2017
* ↑ Ontwerpbegroting 2020 FUMO, geraadpleegd 26 september 2019
* ↑ Marine-doc Estate transformeert vrachtschepen Studio Komma, 3 juli 2019
* ↑ Op1consultancy Drimble, geraadpleegd 26 september 2019
* ↑ Een kijkje bij de Commissie Ruimtelijke Kwaliteit Hoog en Laag, 11 mei 2017
* ↑ Bezwarencommissie Gemeente Tiel, geraadpleegd 26 september 2019
* ↑ Niels Joosten regisseur Gelders Energieakkoord GEA, 20 augustus 2019
* ↑ Niels Joosten voorgedragen in Doetinchem NGB, geraadpleegd 26 september 2019
* ↑ Profiel Niels Joosten LinkedIn, geraadpleegd 26 september 2019