OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Slave to the Music (Twenty 4 Seven)

Slave to the Music is een nummer van de Nederlandse Eurodanceact Twenty 4 Seven, afkomstig van het debuutalbum met dezelfde naam Slave to the music uit 1993. Op 13 augustus dat jaar werd het nummer in Europa, Australië en Nieuw-Zeeland op single uitgebracht. In januari 1994 volgden de VS en Canada.

## Achtergrond

De single werd een hit in Europa, Israël, Australië en Zimbabwe. In Australië en Zimbabwe werd de 2e positie behaald, Israël de 17e, Zweden en Denemarken de 4e, Noorwegen de 5e, Duitsland de 8e, Frankrijk de 13e en in de Eurochart Hot 100 de 20e positie. Vreemd genoeg werd in het Verenigd Koninkrijk en Ierland géén notering behaald.
In Nederland werd de single veel gedraaid op de landelijke radiozenders en werd een hit. "Slave to the Music" stond 15 weken genoteerd in de Nederlandse Top 40 (door een juridische uitspraak nog tot zaterdag 18 december 1993 te horen op Radio 3 en vanaf vrijdag 18 juni 1993 ook op Radio 538), met een 5e positie als hoogste notering. In de destijds nieuwe publieke hitlijst op Radio 3; de Mega Top 50, behaalde de single de 6e positie en stond maar liefst 41 weken in de lijst genoteerd.
In België bereikte de single de 23e positie in de voorloper van de Vlaamse Ultratop 50 en de 19e positie in de Vlaamse Radio 2 Top 30. In Wallonië werd géén notering behaald.
Het nummer is ingezongen door Stay-C en Nance. Ruud van Rijen verzorgde de muziek en productie.
* MusicBrainz work: 6f541cfe-71aa-4831-af1f-d6cb6de0dc13
# Mud Bay

Mud Bay is een plaats (census-designated place) in de Amerikaanse staat Alaska, en valt bestuurlijk gezien onder Haines Borough.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 137.

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 32,5 km², waarvan 32,4 km² land en 0,1 km² water.
De plaats ligt op het Chilkat Peninsula met ten oosten de Chilkoot Inlet en ten westen de Chilkat Inlet, beide gelegen aan het noordelijk uiteinde van het Lynn Canal.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 56 km rond Mud Bay.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Mud-Bay op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
# Valle di Susa

Het Valle di Susa is een Italiaans bergdal in de regio Piëmont (provincie Turijn). Het hoofddal is uitgesleten door de rivier de Dora Riparia die ontspringt op de Col de Montgenèvre. Als doorgangsgebied is de vallei zeer belangrijk. Door het dal ligt de snelweg A32 die via de Fréjustunnel naar Modane in Frankrijk leidt. Naast de eerder genoemde Montgenèvrepas (1854 m) vormen ook de Mont Cenispas (2083 m) en de minder bekende Col de l'Echelle (1766 m) een verbinding met Frankrijk. Het dal is vernoemd naar Susa, de belangrijkste plaats van de vallei.
Prehistorische vondsten hebben uitgewezen dat het Valle di Susa al minstens 5000 jaar door de mens bewoond is. Ook voor de Romeinen was het een belangrijke zone, zij gebruikten de bergpassen om Gallië binnen te komen. Op 17 september 1871 werd de dertien kilometer lange spoorwegtunnel van de Fréjus geopend. Ruim een eeuw later, in 1980, werd de Fréjustunnel voor het autoverkeer in gebruik genomen. Er zijn plannen om een hogesnelheidslijn aan te leggen tussen de steden Turijn en Lyon, inclusief een 57,5 km lange Mont d'Ambin-basistunnel. Deze stuiten echter op veel tegenstand van de dalbevolking.
's Winters is de lokale economie voor een groot deel afhankelijk van de wintersport. In de winter van 2006 speelden de plaatsen Bardonecchia, Cesana, Sestriere en Sauze d'Oulx een prominente rol tijdens de Olympische Winterspelen van Turijn.
Susa is de meest bezienswaardige plaats van het dal. De Romeinen noemden het Segusium. In de stad zijn nog resten uit deze periode te vinden zoals de Arco di Augusto (Boog van keizer Augustus) en een Amfitheater. Een van de grootste bouwwerken in het dal is het klooster Sacra di San Michele in het begin van het dal. Onder leiding van Paus Silvester II is rond het jaar 1000 met de bouw van het complex begonnen.
Tot het Valle di Susa behoren twee natuurgebieden: het Parco Regionale del Gran Bosco di Salbertrand en Parco Regionale Orsiera-Bocciavré. Een derde natuurgebied ligt in het oostelijkste deel van het dal, nabij de Povlakte, het Parco naturale dei Laghi di Avigliana. Het ongereptste gebied is de gletsjerwereld van de 3333 meter hoge Punta Sommeiller. Punta Galambra (3122 m) is een berg met een gletsjer (de Galambra) en maakt deel uit van de Alpi Cozie in Valle di Susa.

## Belangrijkste plaatsen

* Avigliana (11.791 inw)
* Susa (6638 inw.)
* Bussoleno (6560 inw.)
* Bardonecchia (3037 inw.)

## Hoogste bergtoppen

* Rocciamelone (3538 m)
* Pierre Menue (3505 m)
* Punta Sommeiller (3333 m)

## Externe link

* Website van de berggemeente Alta Valle di Susa
* Website van de berggemeente Bassa Valle di Susa
# Peloritani

De (Monti) Peloritani is een middelgebergte in de Metropolitane Stad Messina in het noordoosten van Sicilië. Het strekt zich uit langs de noordkust tussen Messina en Tindari. De hoogste piek is de Montagna Grande met een hoogte van 1.374 meter. Een markante berg in de Peloritani is tevens de 1.340 meter hoge Rocca di Novara.

## Geologie

De Peloritani vormen samen met de Nebrodi en de Madonie een voortzetting van de bergketen de Apennijnen. Dit is voornamelijk af te lezen aan de volgorde van de geologische lagen. Deze zijn enigszins vergelijkbaar met de geologische lagen van de Aspromonte, de laatste uitloper van de Apennijnen in Calabrië. Waar de Nebrodi en Madonie uit kalksteen bestaan, zijn in de Peloritani oudere gesteentelagen van gneis, kristallijn leisteen en graniet zichtbaar.

## Kenmerken

Karakteristiek voor het ruige bergmassief van de Peloritani zijn de brede fiumare tussen de bergen, dit zijn rivieren die gevoed worden door regen- of smeltwater. Deze fiumare zijn gevormd door kiezelzand dat bij hevige regens wordt meegevoerd door buiten de oevers tredende beken. Middels herbebossing wordt in de Peloritani thans gepoogd de erosieschade te verminderen.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Monti Peloritani op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Territorial strategies and environmental continuity in mountain systems: The case of the Apennines (Italy) Gambino, Roberto; Romano, Bernardino (2000–2001). World Commission on Protected Areas. Geraadpleegd op 2 februari 2019
# Lipari

Lipari is een vulkanisch eiland en is het belangrijkste van de Eolische Eilanden, die zich ten noordoosten van Sicilië bevinden. Het eiland behoort met de meeste Eolische Eilanden tot de gemeente Lipari, die deel uitmaakt van de provincie Messina. Het heeft tegenwoordig ongeveer 11.000 inwoners en is een toeristische trekpleister.
Lipari is 150.000 jaar geleden ontstaan door erupties van onder andere de Monte Chirica en de Monterosa. Later, tussen 100.000 en 80.000 jaar geleden ontstond de stratovulkaan Monte Sant'Angelo. De laatste eruptie was in het jaar 729 waarbij 200 meter dikke lagen puimsteen boven Monte Chirica ontstonden.
Het eiland heeft een rijke geschiedenis en wordt al sinds het 5de millennium v.Chr. bewoond. Het is gebruikt als verbanningsoord ten tijde van het Romeinse Rijk en tijdens het bewind van Mussolini.
# Pelagische Eilanden

De Pelagische Eilanden (Italiaans: Isole Pelagie, Siciliaans: Isuli Pilaggi) zijn een vulkanische eilandengroep in de Middellandse Zee, ongeveer 100 kilometer ten oosten van Tunesië. De eilanden horen bij Italië. Geologisch behoren ze tot het Afrikaanse continent. Tot 1978 werd door Tunesië aanspraak gemaakt op de eilanden. Sinds de Italiaans-Tunesische akkoorden wordt het door Tunesië erkend.
De drie eilanden van de archipel zijn in afnemende grootte:
* Lampedusa
* Linosa
* Lampione
Alleen Lampedusa en Linosa zijn bewoond. Samen tellen zij ongeveer 5500 inwoners.
De eilanden vormen samen de gemeente Lampedusa e Linosa, zijn bestuurlijk onderdeel van de autonome regio Sicilië en behoren tot de provincie Agrigento.
Vanuit het Siciliaanse Porto Empedocle wordt een veerverbinding met Lampedusa onderhouden.

## Geschiedenis

Historisch gezien waren de Pelagische eilanden een landingsplaats en een maritieme basis voor de oude Feniciërs, Grieken, Romeinen, Berbers en later ook Saracenen en Ottomanen. Aan het einde van de middeleeuwen werden de eilanden een onderdeel van het Koninkrijk Sicilië.
# Linosa

Linosa (Arabisch: نموشة Namousha) is een plaats en Italiaans eiland, gelegen in de Middellandse Zee. Het behoort tot de Pelagische Eilanden. Het heeft een oppervlakte van ongeveer 5 vierkante kilometer en een kleine 500 inwoners.

## Economie

Het toerisme speelt een grote rol in de economie van Linosa. Het eiland heeft een aantal hotels en men kan er appartementen en bungalows huren. Andere inkomstenbronnen zijn landbouw en visserij. Er worden linzen, vijgen, kappertjes, druiven en cactusvruchten verbouwd.

## Geografie

Linosa ligt zo'n 160 kilometer van Sicilië, op eenzelfde afstand van Tunesië en behoort ook tot het Afrikaanse continent. Het heeft drie vulkanische kraters. De hoogste is 195 meter hoog.

## Natuur

De onderwaterwereld rondom de Pelagische Eilanden vormt een beschermd natuurgebied. De kleine stranden van Linosa worden door de Onechte karetschildpad als broedplaats gebruikt.

## Geschiedenis

Ondanks het feit dat er nauwelijks drinkwater te vinden is, was het eiland al in de oudheid bewoond. De Griekse historicus Strabo heeft het al beschreven. Tijdens de Punische oorlogen gebruikten de Romeinen het als militair steunpunt. In 1555 leden een aantal schepen van keizer Karel V schipbreuk voor de kust.
In 1630 kreeg Karel II van Spanje, die ook heerste over Napels en Sicilië de titel Prins van Lampedusa. Hiermee werd onder andere Linosa eigendom van de Spaanse kroon.
In 1843 stuurde Ferdinand II van Bourbon een expeditie van dertig personen naar Linosa om het intussen verlaten eiland te koloniseren. De groep bevatte onder andere een burgemeester, een priester en een dokter. Doordat alles opnieuw opgebouwd moest worden, woonden de nieuwe bewoners noodgedwongen in grotten.
In 1960 kreeg het eiland telefoon. Dertien jaar later werd er een waterontziltingsinstallatie gebouwd op Linosa.
Sinds de jaren 90 van de twintigste eeuw werd Linosa samen met het nabijgelegen eiland Lampedusa bekend als plaats van aankomst van immigranten die er per boot arriveren. De immigranten kwamen eerst voornamelijk vanuit Albanië en later voornamelijk vanuit Noord-Afrika, in de hoop vervolgens een verblijfsvergunning voor de Europese Gemeenschap te kunnen bemachtigen.

## Bereikbaarheid

Linosa is net als het naburige Lampedusa bereikbaar met een veerboot vanuit het Siciliaanse Porto Empedocle (vlak bij Agrigento). De overtocht duurt ongeveer zes uur. Bij slecht weer wordt er niet gevaren.
Linosa heeft een helikopterlandingsplaats en Lampedusa heeft een vliegveld.
# Anton de Kom-lezing

De Anton de Kom-lezing (tot 2007 LBR-lezing) is een jaarlijkse lezing over discriminatie en intolerantie. De eerste lezing werd gehouden door Alex van Stipriaan Luïscius op 1 juli 1999 ter gelegenheid van de opening van het nieuwe pand van het Landelijk Bureau ter bestrijding van Rassendiscriminatie (LBR). Sinds 2002 wordt de lezing gezamenlijk georganiseerd met het Verzetsmuseum Amsterdam. Met de naamsverandering in 2007 van het LBR naar Art.1, landelijk kenniscentrum op het gebied van discriminatie, kreeg de lezing ook een nieuwe naam. Met de vernoeming van de lezing naar de Surinaamse antikoloniale schrijver en verzetsstrijder Anton de Kom menen Art.1 en het Verzetsmuseum recht te doen aan de inhoud van de lezing. Sinds 2010 publiceert dagblad Trouw, als mediapartner, een verkorte versie van de lezing. Door het vervallen van de overheidssubsidie van Art.1 in 2012 moest er bezuinigd worden op onder andere de lezing. Vanaf 2013 is de lezing een samenwerking van het Verzetsmuseum Amsterdam en dagblad Trouw.
De lezing vraagt aandacht voor de strijd tegen intolerantie en discriminatie en voor de geschiedenis van minderheidsgroepen en hun positie in de Nederlandse samenleving. Art.1 houdt zich bezig met het voorkomen en bestrijden van alle vormen van discriminatie. De organisatie, waarin de lokale antidiscriminatiebureaus en het LBR zijn samengevoegd, werd in 2007 gepresenteerd.

## Lezingen
### LBR-lezing

* 1999 Alex van Stipriaan Luïscius - 1 juli: tussen symbool en actualiteit
* 2000 Winnie Sorgdrager - Antiracisme in Europa: kansen en valkuilen
* 2001 Tahar Ben Jelloun - Apprendre à vivre ensemble - Leren samenleven
* 2002 Clarence Lusane - Hitler's Black Victims
* 2003 Herman Obdeijn en Mohamed Achahboun - Marokkanen in de Tweede Wereldoorlog
* 2004 Gert Oostindie - Gebonden bevrijders: Surinaamse en Antilliaanse militairen, de Tweede Wereldoorlog en het kolonialisme
* 2005 Geen lezing, wel een forum en discussie - Integratie, Duitsland als gidsland
* 2006 Klaus Müller - Wie kan ik nog vertrouwen? Homoseksueel in nazi-Duitsland en bezet Nederland

### Anton de Kom-lezing

* 2007 Peter Bergwerff - Vrij om recht te doen: (orthodox) geloof en homoseksualiteit
* 2008 Gerard Spong - Bedreigde vrijheid: van slaven, hoeren, homo's, haatzaaiers, terroristen en de koran
* 2009 Geen lezing
* 2010 Freek de Jonge - Geen titel
* 2011 Ab Klink - Artikel 1 van de Grondwet: een cultuurscheppende bepaling
* 2012 Elvira Sweet - De geestelijke vrijheid van Anton de Kom
* 2013 Ad van Liempt - Onafhankelijke media, onder en boven de grond
* 2014 Beatrice de Graaf - De vlam van het verzet. Nederlandse strijders in het buitenland, vroeger en nu.
* 2015 Ernst Hirsch Ballin - Menselijke waardigheid: cultureel verschillend en toch universeel
* 2016 Robert Vuijsje - Geen titel
* 2017 Franc Weerwind - Bruggen bouwen
* 2018 Marion Bloem - Diversiteit
* 2019 Kathleen Ferrier - Breuklijnen en bruggen
* 2020 Abdelkader Benali
* 2021 Chan Santokhi - De kracht van het verschil
* 2022 ?
* 2023 Akwasi Owusu Ansah -
* 2024 Linda Nooitmeer - De mythe van de sterke zwarte vrouw
# Lovorje

Lovorje is een plaats in de gemeente Slivno in de Kroatische provincie Dubrovnik-Neretva. De plaats telt 66 inwoners (2001).
# Combonianen

De katholieke missiecongregatie van de Combonianen (Latijn: Missionarii Comboniani Cordis Iesu, afkorting: MCCI) werd door de Italiaanse missionaris Daniele Comboni, de eerste bisschop van Khartoem gesticht.
In 1867, tien jaar nadat hij een eerste maal naar Afrika reisde, stichtte Daniele Comboni het Comboni-missie-instituut. Zijn streven was om niet enkel de Afrikanen te evangeliseren, maar een eigen Afrikaanse kerk op te richten, om "Afrika door Afrika te laten redden". In 1872 stichtte hij een vrouwelijke congregatie, de missiezusters van Comboni, met hetzelfde doel. Daniele Comboni, intussen bisschop, stierf op 50-jarige leeftijd in Soedan.
De missiecongregatie is in de 21e eeuw actief in Europa, Afrika, Azië en Amerika.
# Lozari

Lozari is een plaats in de gemeente Buje in de Kroatische provincie Istrië. De plaats telt 19 inwoners (2001).
# Polen op de Olympische Winterspelen 1928

Tijdens de Olympische Winterspelen van 1928, die in Sankt Moritz (Zwitserland) werden gehouden, nam Polen voor de tweede keer deel.

## Deelnemers en resultaten
### Bobsleeën

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Józef Broel-Plater Jerzy Bardziński Jerzy Łucki Jerzy Potulicki-Skórzewski Antoni Bura | 4/5-mansbob (m) | 17e | 3.31,6 (1.44,8 / 1.46,8) |
De reserves bij het bobsleeën, L. Zoltowski, L. Polturak, J. Stodoski, A. Osechcky en T. Stlablewsky namen niet deel.

### Langlaufen

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Józef Bujak | 18 km (m) | 18e | 1:54.38 |
| Józef Bujak | 50 km (m) | 19e | 5:44.19 |
| Franciszek Kawa | 50 km (m) | 27e | 6:11.08 |
| Andrzej Krzeptowski II | 18 km (m) | 25e | 1:59.02 |
| Andrzej Krzeptowski II | 50 km (m) | 13e | 5:36.55 |
| Zdzisław Motyka | 18 km (m) | 23e | 1:58.10 |
| Stanisław Wilczyński | 50 km (m) | dnf | opgave |

### Noordse combinatie

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Bronisław Czech | mannen | 10e | 12,645 punten 18 km: 14,125 (1:48.58) schans: 11,163 (51,0+60,5 m) |
| Aleksander Rozmus | mannen | 22e | 8,781 punten 18 km: 2,375 (2:12.26) schans: 15,187 (49,0+56,5m) |
| Stanisław Motyka | mannen | 24e | 7,531 punten 18 km: 4,250 (2:08.31) schans: 10,812 (38,5+37,5m) |

### Schansspringen

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Stanisław Gąsienica Sieczka | mannen | 23e | 13,917 punten (41,0+58,0 m) |
| Aleksander Rozmus | mannen | 25e | 13,166 punten (41,0+53,0 m) |
| Andrzej Krzeptowski I | mannen | 27e | 12,604 punten (41,5+46,5 m) |
| Bronisław Czech | mannen | 37e | 6,333 punten (56,5+62,5 m) |

### IJshockey

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Tadeusz Adamowski Edmund Czaplicki Aleksander Kowalski Włodzimierz Krygier Lucjan Kulej Stanisław Pastecki Aleksander Słuczanowski Józef Stogowski Karol Szenajch Aleksander Tupalski Kazinierz Żebrowski | ijshockey (m) | 8e | groepsfase: 2-2 Polen - Zweden 2-3 Polen - Tsjecho-Slowakije |
* (fr) Comité Exécutif des IImes Jeux Olympiques d'hiver (1928). IXme Olympiade; IImes Jeux Olympiques d'hiver, St-Moritz, 1928; Rapport Général. Imprimerie du Léman, Lausanne.. Dit is het officiële rapport van de Olympische Winterspelen van 1928; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation; deel 1, deel 2.
* (en) Medailledatabase van het Internationaal Olympisch Comité
Argentinië · België · Canada · Duitsland · Estland · Finland · Frankrijk · Groot-Brittannië · Hongarije · Italië · Japan · Joegoslavië · Letland · Litouwen · Luxemburg · Mexico · Nederland · Noorwegen · Oostenrijk · Polen · Roemenië · Tsjecho-Slowakije · Verenigde Staten · Zweden · Zwitserland
# Zweden op de Olympische Winterspelen 1928

Tijdens de Olympische Winterspelen van 1928, die in Sankt Moritz (Zwitserland) werden gehouden, nam de Zweden voor de tweede keer deel.

## Medailleoverzicht

| Sport | Olympiër | Discipline | Medaille |
| Kunstrijden | Gillis Grafström | mannen | 1 |
| Langlaufen | Per-Erik Hedlund | 50 km (m) | 1 |
| Langlaufen | Gustaf Johnsson | 50 km (m) | 2 |
| IJshockey | Olympisch team | mannen | 2 |
| Langlaufen | Volger Andersson | 50 km (m) | 3 |

## Deelnemers en resultaten
### Kunstrijden

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Gillis Grafström | mannen | 1 | pc. 12; 1630,75 punten |

### Langlaufen

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Volger Andersson | 18 km (m) | dnf | opgave |
| Volger Andersson | 50 km (m) | 3 | 5:05.46 |
| Per-Erik Hedlund | 18 km (m) | 6e | 1:41.51 |
| Per-Erik Hedlund | 50 km (m) | 1 | 4:52.03 |
| Gustaf Johnsson | 50 km (m) | 2 | 5:05.30 |
| Lars Theodor Jonsson | 18 km (m) | 7e | 1:41.59 |
| Anders Ström | 50 km (m) | 7e | 5:21.54 |
| Sven Utterström | 18 km (m) | 9e | 1:42.04 |

### Noordse combinatie

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Sven Eriksson | mannen | 6e | 14,593 punten 18 km: 12,875 (1:52.20) schans: 16,312 (51,5+57,5 m) |

### Schaatsen

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Gustaf Andersson | 500 m (m) | 23e | 47,9 |
| Gustaf Andersson | 1500 m (m) | 9e | 2.27,5 |
| Gustaf Andersson | 5000 m (m) | 9e | 9.09,7 |
| Gustaf Andersson | 10.000 m (m) | dnf | 5de paar |

### Schansspringen

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Axel-Herman Nilsson | mannen | 4e | 16,937 punten (53,5+60,0 m) |
| Sven-Olof Lundgren | mannen | 5e | 16,708 punten (48,0+59,0 m) |
| Bertil Carlsson | mannen | 10e | 16,187 punten (51,5+661,0 m) |
| Sven Eriksson | mannen | 31e | 11,500 punten (52,0+62,5 m) |

### IJshockey

| Olympiër | Discipline | Resultaat | Prestatie |
| Carl Abrahamsson Emil Bergman Birger Holmqvist Gustaf Johansson Henry Johansson Nils Johansson Ernst Karlberg Erik Larsson Bertil Linde Sigfrid Öberg Wilhelm Petersén Kurt Sucksdorff | ijshockey (m) | 2 | groepsfase: 3-0 Zweden - Tsjecho-Slowakije 2-2 Zweden - Polen finaleronde: 0-11 Zweden - Canada 4-0 Zweden - Zwitserland 3-1 Zweden - Groot-Brittannië |
* (fr) Comité Exécutif des IImes Jeux Olympiques d'hiver (1928). IXme Olympiade; IImes Jeux Olympiques d'hiver, St-Moritz, 1928; Rapport Général. Imprimerie du Léman, Lausanne.. Dit is het officiële rapport van de Olympische Winterspelen van 1928; digitaal beschikbaar op de site van de LA84 foundation; deel 1, deel 2.
* (en) Medailledatabase van het Internationaal Olympisch Comité
* ↑ Wedstrijd werd wegens dooi tijdens de 5de rit afgebroken.
Argentinië · België · Canada · Duitsland · Estland · Finland · Frankrijk · Groot-Brittannië · Hongarije · Italië · Japan · Joegoslavië · Letland · Litouwen · Luxemburg · Mexico · Nederland · Noorwegen · Oostenrijk · Polen · Roemenië · Tsjecho-Slowakije · Verenigde Staten · Zweden · Zwitserland
# Luc Vansteenkiste (politicus)

Luc Vansteenkiste (Lendelede, 12 april 1940 - Roeselare, 4 september 2019) was een Belgisch volksvertegenwoordiger.

## Levensloop

Van 1957 tot 1965 studeerde hij rechten, geschiedenis, politieke en sociale wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij was actief in het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond, bij de Volksunie-jongeren en in de Vlaamse Volksbeweging.
Na een korte tijd leraar te zijn geweest, werd hij bibliothecaris bij de Kortrijkse afdeling van de Katholieke Universiteit Leuven.
Vansteenkiste werd voorzitter van de Volksunie-afdeling van Kortrijk. In 1968 verhuisde hij naar Wevelgem, waar hij van 1971 tot 1979 gemeenteraadslid was. In 1968 werd hij verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Kortrijk en vervulde dit mandaat tot in 1978. In de periode december 1971-december 1978 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd en de verre voorloper is van het Vlaams Parlement. Na de verkiezingen van 1978 verliet hij de actieve politiek, uit onvrede met het Egmontpact.
Hij werd van 1978 tot 1992 kaderlid bij het Vlaams Economisch Verbond, als regionaal directeur van de sociale diensten.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.
* Bart DE WEVER, Luc Vansteenkiste, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998.

## Externe link

* Biografische fiche Luc Vansteenkiste op website Vlaams Parlement
* ↑ Biografie Luc Vansteenkiste in de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging.
# Lucien Martens

Lucien Hubert Martens (Membruggen, 14 juni 1911 - 7 april 1999) was een Belgisch senator.

## Levensloop

Martens promoveerde in 1933 tot landbouwingenieur aan de Katholieke Universiteit Leuven en werd melkerijdirecteur.
In 1946 werd hij verkozen tot gemeenteraadslid van Heusden, waar hij in 1947 schepen werd.
Actief in de organisaties die behoorden tot de Belgische Boerenbond werd hij in 1962 gecoöpteerd senator voor de CVP. Hij zetelde in de Senaat tot in 1977. In de periode december 1971-april 1977 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd en de verre voorloper is van het Vlaams Parlement.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.

## Externe link

* Biografische fiche Lucien Martens op website Vlaams Parlement