OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Le Hoye

De Le Hoye, ook De Lehoye of De Le Hoye de La Potte, is een Zuid-Nederlandse en Belgische adellijke familie.

## Geschiedenis

* In 1782 werd door keizer Jozef II erfelijke adel verleend aan Maurice de Le Hoye de La Potte (zie hierna) en aan zijn broer François de Le Hoye (vader van Maurice en Louis hierna).

## Genealogie

* Louis Le Hoye (1716-1770), licentiaat in de rechten, baljuw, ontvanger en maire van Eigenbrakel, x Philippine Raymond (1720-1774)
** Maurice de Le Hoye (zie hierna)
** François de Le Hoye (1756-1819), x Caroline de Cartier (1755-1787)
*** Maurice de Lehoye (zie hierna)
*** Louis de Le Hoye (zie hierna)

## Maurice de Le Hoye

Maurice Joseph Jacques Ghislain de Le Hoye (Namen, 25 juli 1754 - Mozet, 26 januari 1829), licentiaat in de rechten, heer van La Potte, burgemeester van Mozet, na de in 1782 bekomen adelsverheffing tijdens de revolutie te hebben verloren, werd in 1825, onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden en onder de naam de Lehoye de La Potte, opnieuw in de adel erkend. Hij trouwde in 1791 met Marie Bivort (1772-1840). Ze kregen zeven kinderen, maar zonder verdere afstammelingen. In 1866 was deze familietak uitgedoofd.

## Maurice de Lehoye

Maurice François Ghislain de Lehoye (naam aldus geschreven na vonnissen in Namen en Brussel) (Namen, 21 januari 1783 - Brussel, 21 maart 1865) werd in 1825, onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, in de adel erkend, maar hij lichtte het diploma niet zodat de benoeming werd geannuleerd. In 1851 bekwam hij dan toch opnieuw erkenning in de erfelijke adel. Hij trouwde in 1822 met Cornélie Cogels (1789-1866). Ze kregen drie kinderen, maar in 1871 was deze familietak uitgedoofd. Hij restaureerde het kasteel van IJse.

## Louis de Le Hoye

* Louis Joseph Ghislain de Le Hoye (Namen, 5 oktober 1786 - Nijvel, 24 november 1863) werd in 1825, onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, erkend in de erfelijke adel. Hij was doctor in de rechten en voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg in Nijvel. Hij werd ook volksvertegenwoordiger.
** Emile de Le Hoye (1818-1894) werd raadsheer aan het hof van beroep in Brussel. Hij trouwde met zijn nicht Mathilde de Lehoye (1824-1852) en hertrouwde met haar zus Louise de Lehoye (1822-1873). Hij kreeg één kind uit het eerste en acht kinderen uit het tweede bed. Twee zoons hebben afstammelingen tot heden.

## Literatuur

* Généalogie de Le Hoye, in: Annuaire de la noblesse de Belgique, Brussel, 1873.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1991, Brussel, 1991.
# Brie de Melun

Brie de Melun AOP is een Franse traditionele, rauwmelkse witte korstkaas van koemelk met het AOC- en AOP-keur.
De naam komt van de historische regio Brie, 50 km ten oosten van Parijs, en de vlakte van Melun. De kaas behoort tot de zogenaamde zachte witte-korstkazen. Hij is een van de 44 Franse kazen en een van de twee brie kazen die het roodgele Europese AOC/AOP-keurmerk, dat sinds januari 2012 het AOC-label vervangt, mag voeren. Samen met de Brie de Meaux wordt hij beschouwd als de oudste brie.
# Ngumpul (Bagor)

Ngumpul is een bestuurslaag in het regentschap Nganjuk van de provincie Oost-Java, Indonesië. Ngumpul telt 4693 inwoners (volkstelling 2010).
# Melvil Poupaud

Melvil Poupaud (Parijs, 26 januari 1973) is een Frans acteur. Hij werd in 1990 genomineerd voor de César voor meest veelbelovende acteur voor zijn rol als Thomas in de romantische dramafilm La fille de 15 ans. In diezelfde categorie werd hij in 1994 nogmaals genomineerd voor het spelen van German in de tragikomedie Les gens normaux n'ont rien d'exceptionnel. Poupaud was tien jaar oud toen hij zichzelf voor het eerst kon zien op het witte doek, als Malo in de fantasyfilm La ville des pirates. Daarna had hij rollen in zeventig andere films.

## Filmografie

*Exclusief televisiefilms
| Marcello Mio (2024) Jeanne du Barry (2023) L'Amour et les Forêts (2023) Grâce à Dieu (2019) Victoria (2016) By the Sea (2015) L'autre monde (2010) Lucky Luke (2009) 44 Inch Chest (2009) Le refuge (2009) Le crime est notre affaire (2008) Un conte de Noël (2008) Speed Racer (2008) The Brøken (2008) Un homme perdu (2007) L'heure zéro (2007) Broken English (2007) Melvil (2006) Le temps qui reste (2005) Monde extérieur (2004) Je suis votre homme (2004) Qui a tué Johnny Mac? (2004) Les sentiments (2003) Le divorce (2003) Shimkent hôtel (2003) Pronobis (2003) Reines d'un jour (2001) Rémi (2001) La chambre obscure (2000) Combat d'amour en songe (2000) | A Raiz do Coração (2000) Le temps retrouvé, d'après l'oeuvre de Marcel Proust (1999) Quelque chose (1999) Les kidnappeurs (1998) Marianne (1997) Le ciel est à nous (1997) Généalogies d'un crime (1997) Souvenir (1996) Conte d'été (1996) Trois vies & une seule mort (1996) Le journal du séducteur (1996) Le plus bel âge... (1995) Innocent Lies (1995) Élisa (1995) Hillbilly Chainsaw Massacre (1995) Fado majeur et mineur (1994) Boulevard Mac Donald (1994) À la belle étoile (1993) Les gens normaux n'ont rien d'exceptionnel (1993) Archipel (1993) L'Amant (1992) La fille de 15 ans (1989) 3 jours... (1988) Dans un miroir (1986) L'éveillé du pont de l'Alma (1985) Treasure Island (1985) Ces jours où les remords vont font vraiment mal au coeur (1985) Qui es-tu Johnny Mac? (1984) La ville des pirates (1983) |
* Biblioteca Nacional de España: XX874315
* Bibliothèque nationale de France: cb14009144s (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058617091206706
* Gemeinsame Normdatei: 1061631567
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1029 8398
* Library of Congress Control Number: nr97038454
* MusicBrainz: f62ae455-1e61-4108-b430-48befc865bca
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0175311
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007437005205171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 292685394
* SNAC: w6wq3dhz
* Système universitaire de documentation: 058926801
* Virtual International Authority File: 76512199
* WorldCat (via VIAF): 76512199
# Piper PA-32R

De Piper PA-32R is een Amerikaans eenmotorige laagdekker sportvliegtuig met een driewielig intrekbaar landingsgestel. De PA-32R werd eerst aangeduid als de Piper Cherokee Lance, later als Piper Lance en vervolgens als Piper Saratoga. Het door Piper Aircraft geproduceerde geheel metalen toestel met zes zitplaatsen maakte zijn eerste vlucht in augustus 1974.
Het ontwerp van de PA-32R begon als de Piper Cherokee Lance/ Piper Lance, een directe afgeleide van de Piper Cherokee Six, met de toevoeging van een intrekbaar landingsgestel (de 'R' in PA-32R staat voor Retractable landing gear). De rechte vleugels werden in 1980 vervangen door taps toelopende exemplaren en de naam werd veranderd in Piper Saratoga.
In de vliegtuigmarkt moest de PA-32R concurreren met de Mooney M20, Cessna 210 Centurion en Beechcraft Bonanza.

## Varianten
### PA-32R-300

    (1976–1978) Verkocht onder de naam Piper Cherokee Lance. Eerste versie van de PA-32 met intrekbaar landingsgestel.

### PA-32RT-300

    (1978–1979) Verkocht als Lance II. Uitvoering met een T-staart.

### PA-32RT-300T

    (1978–1979) Lance II met turbolader. Met kenmerkende ovale luchtinlaat onder de propeller.

### PA-32R-301

    (1980–2007) Verkocht als Piper Saratoga. Uitgerust met een conventionele staartconfiguratie na klachten van piloten over de verslechterde bestuurbaarheid door de T-staart bij de PA-32RT-300 Lance II.

### PA-32R-301T

    (1980–2009) Piper Saratoga met turbolader. Kleinere ronde luchtinlaten. Vanaf 1997 uitgerust met een Lycoming TIO-540-AH1A motor.

### EMB-721C Sertanejo

    In licentie gebouwde PA-32R-300 and PA-32RT-300, 150 stuks geproduceerd.

### EMB-721D Sertanejo

    In licentie gebouwde PA-32R-301, 55 stuks geproduceerd.

## Prominent ongeval

Op 16 juli 1999 kwam John F. Kennedy jr. op 38-jarige leeftijd om het leven, samen met zijn vrouw Carolyn Bessette en zijn schoonzuster Lauren, toen de door hem bestuurde Piper Saratoga neerstortte. Het vliegtuig belandde in de Atlantische Oceaan op weg van Essex County Airport in New Jersey naar Martha's Vineyard. De waarschijnlijke oorzaak was dat Kennedy de controle over de besturing verloor nadat hij door slecht zicht gedesoriënteerd was geraakt.

## Specificaties

* Type: Cherokee Lance PA-32R-300
* Fabriek: Piper Aircraft
* Bemanning: 1
* Passagiers: maximaal 6
* Lengte: 8,46 m
* Spanwijdte: 10,01 m
* Hoogte: 2,90 m
* Vleugeloppervlak: 16,21 m²
* Leeg gewicht: 898 kg
* Maximum gewicht: 1633 kg
* Brandstof: 360 liter
* 1 × Lycoming IO-540-K1G5D zescilinder luchtgekoelde boxermotor, 300 pk (220 kW)
* Propeller: tweeblads Hartzell constant speed, diameter 2,03 m
* Eerste vlucht: 30 augustus 1974
* Gebouwd: 1975-2009
Prestaties:
* Maximumsnelheid: 291 km/u
* Kruissnelheid: 263 km/u
* Klimsnelheid: 5,1 m/s
* Plafond: 4600 m
* Vliegbereik: 1620 km
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Piper_PA-32R op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Clarke, Bill (2006). The Illustrated Buyer's Guide to Used Airplanes. McGraw-Hill. p. 320. ISBN 0-07-145427-6
# Koning Boudewijnstichting

De Koning Boudewijnstichting (KBS) is een Belgische onafhankelijke en pluralistische stichting van openbaar nut. De stichting verzamelt filantropisch schenkingen en verdeelt deze over verschillende projecten. De KBS wil zo bijdragen tot meer rechtvaardigheid, democratie en respect voor diversiteit, met specifieke aandacht voor de thema's armoede, democratie, erfgoed, filantropie, gezondheid en migratie.

## Geschiedenis

De stichting werd opgericht in 1976 toen koning Boudewijn 25 jaar koning was. De stichting had toen een miljard Belgische frank verzameld (25 miljoen euro) door fondsenwerving en de uitgifte van speciale muntstukken en postzegels. Het budget van de stichting groeide gestaag, eind 2019 beheerde de stichting 1 miljard euro.

## Inkomsten en projecten

Naast de opbrengsten van het eigen kapitaal en de donatie van de Nationale Loterij, zijn er de inkomsten van de Fondsen van personen, verenigingen en bedrijven. De Koning Boudewijnstichting ontvangt daarnaast giften en legaten.
In 2021 gaven de Koning Boudewijnstichting en de Fondsen die ze beheert 132.541.857 euro aan steun aan 1.448 individuen en 3.508 organisaties voor projecten.

### Actiedomeinen

Er wordt gewerkt volgens een aantal thema's. De belangrijkste thema's zijn (volgens de projectuitgaven in 2020): Gezondheid, Sociale rechtvaardigheid & armoede, Maatschappelijk engagement, Internationaal, Onderwijs en ontwikkeling van talenten, Erfgoed en cultuur, Klimaat, milieu en biodiversiteit en Europa.

## Interne structuur

De Adviesraad en de Raad van Bestuur van de Koning Boudewijnstichting tekenen de krachtlijnen voor het beleid uit.
De voorzitter van de Koning Boudewijnstichting is sinds januari 2022 Pierre Wunsch. Hij werd zo de opvolger van Thomas Leysen. De afgevaardigd bestuurder is sinds mei 2022 Brieuc Van Damme die de positie overnam van Luc Tayart de Borms.

### Bestuur en organisatie

| Periode | Voorzitter |
| 1994 - 1999 | Michel Didisheim |
| 2000 - 2003 | Herman Vanden Berghe |
| 2003 - 2007 | Guy Quaden |
| 2007 - 2011 | Peter Piot |
| 2011 - 2016 | Françoise Tulkens |
| 2016 - 2022 | Thomas Leysen |
| 2022 - heden | Pierre Wunsch |
| Periode | Gedelegeerd bestuurder |
| 1982 - 1995 | Michel Didisheim |
| 1996 - 2022 | Luc Tayart de Borms |
| 2022 - heden | Brieuc Van Damme |
Er werken een honderdtal medewerkers.
De Koning Boudewijnstichting werkt vanuit Brussel. Naast de activiteiten in België heeft de KBS activiteiten in de VS, Canada, Afrika en Europa.

## Initiatieven

* Prins Albertfonds
* Prins Filipfonds
* Koning Boudewijnprijs voor Ontwikkeling in Afrika
* Erfgoedfonds
* Goede doelen
* BELvue-museum
* Roefeldag

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Jaarverslag 2019, KBS. Gearchiveerd op 26 januari 2023.
* ↑ Koning Boudewijnstichting ontvangt het meeste geld uit legaten, Het Laatste Nieuws, 5 oktober 2021. Gearchiveerd op 7 juli 2022.
* ↑ Snapshot 2020. Gearchiveerd op 26 januari 2023.
* ↑ De Prijs. KBF Africa. Gearchiveerd op 4 november 2021. Geraadpleegd op 30 oktober 2021.
# Gijsbert VII van Bronckhorst

Gijsbrecht VII van Bronckhorst en Borculo (1440 - 1 december 1489) was heer van Bronkhorst (1458-1489) en heer van Borculo (1477-1489). Hij was een zoon van Otto van Bronckhorst en Borculo en Elisabeth van Nassau-Beilstein, dochter van Johan I van Nassau-Beilstein en Mechtild van Isenburg-Grenzau.
Gijsbrecht trouwde in 1457 met Elisabeth van Egmond (1450-1539) dochter van Willem IV van Egmont en Walburga van Meurs, vrouwe van Baer en Lathum. Uit zijn huwelijk werd geboren:
* Walburg van Bronckhorst-Borculo (ca. 1458-21 december 1522). Zij trouwde op 5 december 1489 met Simon van der Lippe (1471-17 september 1536. Hij was een zoon van Bernt van der Lippe en Anna van Holstein-Schaumburg. Uit haar huwelijk zijn geen kinderen bekend.
* Elisabeth van Bronckhorst-Borculo (ca. 1460-1 december 1489). Zij trouwde met Otto tot Iburg (-1493). Hij was een zoon van Otto van Tecklenburg en Aleidis van Plesse. Uit haar huwelijk zijn geen kinderen bekend.
In 1477 beleende de bisschop hem met Borculo. In 1482 schonk Gijsbert VII de inwoners van Bronkhorst enkele voorrechten, zodat het juridisch gesproken een stad werd. In december 1489 werd zijn stoffelijk overschot bijgezet in het kartuizerklooster Monnikhuizen ten noorden van Arnhem.
Gijsbert verkreeg van de bisschop van Münster die op dat moment pandheer van het graafschap Zutphen was, het ambt van landdrost van Zutphen, zodat hij een gebied ter grootte van de huidige gemeenten Hengelo, Ruurlo, Steenderen en Zelhem, het ambt Doetinchem en het Hummelose deel van Hummelo en Keppel bestuurde.
Na het overlijden van Gijsbrecht hertrouwde zijn weduwe met Jan van der Aa, heer van Bokhoven, ridder, drost van Gorinchem (-1539). Keizer Maximiliaan I had Jan van der Aa bevorderd tot ridder in de Orde van het Gulden Vlies en zijn heerlijkheid kreeg op 16 maart 1499 de rang van baronie. Zijn jongste broer Frederik van Bronckhorst verkreeg na Gijsberts overlijden de heerlijkheid Borculo.

## Noot

* ↑ Jan Kuys, Drostambt en schoutambt. De Gelderse ambtsorganisatie in het Kwartier van Zutphen (ca. 1200-1543), Hilversum, 1994, p.72.
# Oporovec

Oporovec is een plaats in de gemeente Prelog in de Kroatische provincie Međimurje. De plaats telt 425 inwoners (2001).
# Eva Demesmaeker

Eva Demesmaeker (Halle, 23 december 1995) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politica voor de N-VA.

## Biografie

Demesmaeker werd in 2019 leerkracht lichamelijke opvoeding aan de middelbare school Don Bosco in Halle, een beroep dat ze combineerde met het volgen van een masteropleiding beleid en democratie aan de Vrije Universiteit Brussel. Ook werd ze danseres en danslerares en won ze in 2018 de titel van Vlaams solodanseres in de categorie volwassenen in de dansstijl Jazz-Modern.
Voor de N-VA werd Eva Demesmaeker in oktober 2018 verkozen tot gemeenteraadslid van Halle. In de gemeenteraad ging ze zich toeleggen op thema's als ruimtelijke ordening, cultuur, sport, sociale zaken en het behoud van het Vlaamse karakter van de stad.
Bij de federale verkiezingen van 9 juni 2024 kreeg ze de zevende plaats op de N-VA-kieslijst in Vlaams-Brabant. In principe was dat een onverkiesbare plaats, maar met een persoonlijke score van 11.843 voorkeurstemmen wist ze de lijstvolgorde te doorbreken en toch verkozen te raken in de Kamer van volksvertegenwoordigers. Demesmaeker werd er vast lid van de commissies Binnenlandse Zaken, Veiligheid, Migratie en Bestuurszaken en van de commissie Grondwet en Institutionele Vernieuwing.
* ↑ Fiche Eva Demesmaeker op de website van N-VA Halle.
* ↑ Eva Demesmaeker Vlaams danskampioen, Het Nieuwsblad, 9 maart 2018.
* ↑ Eva Demesmaeker (N-VA) uit Halle haalt verrassend zetel binnen: “Vanmorgen les gegeven met kleine oogjes”, VRT NWS, 10 juni 2024.
* ↑ Fiche Eva Demesmaeker op de website van de Kamer.
# Allard Schröder

Allard Schröder (Haren (Groningen), 14 juni 1946) is een Nederlands schrijver van romans, korte verhalen en hoorspelen.
In 1989 verscheen Schröders novelle De gave van Luxuria. In 1996 werd zijn toenmalige oeuvre bekroond met de Halewijnprijs. Zijn roman Grover (1999) werd genomineerd voor de AKO-Literatuurprijs en de ECI Literatuurprijs. Van 2001 tot 2009 zat hij in de redactie van het literaire tijdschrift De Revisor.
In 2002 ontving hij de AKO-Literatuurprijs voor zijn roman De hydrograaf, waarin hij de geschiedenis vertelt van de hydrograaf Franz von Karsch, die in het voorjaar van 1913 scheep gaat in Hamburg om de diepten van de zee te peilen. De wetenschappelijke doelstelling van zijn onderneming kan echter niet verhullen dat zijn leven in een impasse is geraakt. Via diverse verwikkelingen komt de hoofdpersoon uiteindelijk tot een beter inzicht in zijn eigen leven.
# Afrit 9

Afrit 9 was een humaninterestprogramma dat van januari 1996 tot 2004 op de Vlaamse zender TV1 liep.
In het programma interviewde men opmerkelijke gewone Vlamingen bij hen thuis in hun gemeente. De makers hadden een speciale voorkeur voor mensen die een speciale hobby, talent of verzameling hadden. In die zin was het vergelijkbaar met programma's als Echo en Terloops. Het programma haalde hoge kijkcijfers.
Medewerkers aan het programma waren Annick Ruyts, Jean-Marie Aerts, Inge Vlogaert, Peter Suetens, Fred Janssen, Mohamed Bouchataoui, Koula Terkessidis, Hilde Muyllaert, Lieve Van Lierde en Corinne Raes.
# Guido del Mestri

Guido graaf del Mestri (Banja Luka (Oostenrijk-Hongarije), 13 januari 1911 - Neurenberg (Duitsland), 2 augustus 1993) was een Italiaans geestelijke en kardinaal van de Katholieke Kerk.
Del Mestri bezocht de middelbare school in Banja Luka en studeerde vervolgens aan het Jezuïetencollege in Wenen. Hij ging vervolgens naar het Almo Collegio Capranica in Rome en naar de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit aldaar. Hij promoveerde er in het canoniek recht, de filosofie als de godgeleerdheid. Hij werd op 11 april 1936 priester gewijd en bezocht daarna de Pauselijke Ecclesiastische Academie, de diplomatenopleiding van de Heilige Stoel. Hij deed een aantal jaar pastoraal werk en werd in 1940 toegevoegd aan de apostolische nuntiatuur in Joegoslavië. In 1941 werd hij secretaris van de apostolische delegatie in Libanon; in 1943 auditor op de nuntiatuur in Roemenië. Hier zou hij blijven tot hij in 1950 door het communistische regime werd uitgewezen. In 1951 werd hij kwartiermaker, later chargé d'affaires voor de nuntiatuur in Syrië. Van 1953 tot 1959 was hij Raad op de nuntiatuur in Bonn. In 1960 benoemde paus Johannes XXIII hem tot apostolisch delegaat voor Brits Oost-Afrika.
Een jaar later werd hij titulair aartsbisschop van Tuscamia. Hij nam deel aan het Tweede Vaticaans Concilie en vervulde vervolgens opdrachten als nuntius in Mexico (1967-1970), Canada (1970-1975) en Duitsland (1975-1984). Del Mestri werd in 1991 door paus Johannes Paulus II opgenomen in het College van Kardinalen. Hij was toen al ouder dan tachtig jaar en de benoeming gold dan ook vooral als een onderscheiding. Hij trok zich terug uit de actieve dienst en werkte vervolgens nog als kapelaan in een ziekenhuis in Neurenberg. Daar overleed hij twee jaar later.

## Bron

* Biografische aantekening op The Cardinals of the Holy Roman Church
* Gemeinsame Normdatei: 126186499
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7820 3597
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: LIGV061946
* Virtual International Authority File: 28055816
* WorldCat (via VIAF): 28055816
# Ngunut (Babadan)

Ngunut is een bestuurslaag in het regentschap Ponorogo van de provincie Oost-Java, Indonesië. Ngunut telt 4075 inwoners (volkstelling 2010).
# Koolhoven Heidevogel

De Koolhoven Heidevogel was een experimenteel dubbeldekker vliegtuig uit de pioniersfase van de luchtvaart. Het Canard-toestel met duwpropeller was een directe afgeleide van de Franse Farman III. De eerste vlucht was op 7 maart 1911 in Soesterberg.
In 1911 was Frits Koolhoven bedrijfsleider van de net opgerichte Maatschappij voor Luchtvaart welke vliegdemonstraties gaf op vliegkamp Ede en vliegveld Soesterberg. Het uiteindelijke doel was dat er, naast een vliegopleiding, ook vliegtuigen werden gebouwd. Zodoende ging constructeur Koolhoven aan de slag en bouwde de Heidevogel. Dit toestel was zeer sterk gebaseerd op de Farman III met enige modificaties aan de vleugels en besturingsvlakken. De belangrijkste aanpassing was dat de piloot van de Koolhoven Heidevogel, zittend in de openlucht vóór de vleugel, nog enige bescherming had tegen de wind door een speciaal gevormde kuip.
De Heidevogel was net als het Farman origineel gemaakt van hout met een linnen bespanning op de vleugels. De duwpropeller werd aangedreven door een Gnome Omega rotatiemotor van 50 pk.

## Specificaties

* Type: Koolhoven Heidevogel
* Fabriek: Maatschappij voor Luchtvaart
* Rol: Experimenteel vliegtuig uit de pioniersfase
* Afgeleid van: Farman III
* Bemanning: 1
* Lengte: 11,90 m
* Spanwijdte: 17,35 m
* Maximum gewicht: 750 kg
* Motor: 1 × Gnome Omega zevencilinder rotatiemotor, 50 pk (37 kW)
* Propeller: Tweeblads duwpropeller
* Eerste vlucht: 1911
* Aantal gebouwd: 1

### Prestaties

* Maximumsnelheid: 65 km/u

## Externe link

* Alex den Ouden, Koolhoven Heidevogel
* ↑ Wesselink, Theo; Postma, Thijs (1982). De Nederlandse vliegtuigen. Haarlem: Romem. p. 10. ISBN 90 228 3792 0
# Vlinderbaan

De Vlinderbaan is een attractie in Sybrandy's Speelpark en is gemaakt door Sunkid Heege. De attractie is een pendelschommel en wordt ook aangeduid als een kleine shuttle-achtbaan.

## Geschiedenis

De attractie werd in 1992 geopend als De Vlinderbaan in Sybrandy's Speelpark op de locatie in Rijs. Daar bleef de attractie operationeel totdat het park ermee ophield in augustus 2019. De kleine achtbaan verhuisde na de doorstart in 2020 mee naar de locatie in Oudemirdum.

## Beschrijving attractie

De Vlinderbaan is een kleine achtbaan van het model Butterfly standaard, geschikt voor kinderen en volwassenen. De baan heeft een hoogte van 6,1 meter en een lengte van 21 meter. Er nemen twee bezoekers plaats in het karretje dat heen en weer schommelt over de U-vormige rails en bereikt een maximumsnelheid van 40 km/u.
Het karretje is versierd met vlindermotieven en bieden plaats aan maximaal twee personen.
* ↑ Sybrandy's Speelpark gered (Met lening van gemeente). Leeuwarder Courant. Geraadpleegd op 8 mei 2023.
# Caproni Ca.48

De Caproni Ca.48 was een door het Italiaanse Aero-Caproni gebouwd passagiersvliegtuig geschikt voor 23 personen. De Ca.48 was een directe afgeleide van de Caproni Ca.4 zware bommenwerper uit de Eerste Wereldoorlog. Het ontwerp was een driedekker met drie motoren. Van de buitenste twee motoren liepen beide motorgondels naar achteren door als dubbele staart. Hiertussen bevond zich de romp met achteraan de derde motor met duwpropeller. De passagiersaccommodatie bestond uit een grote cabine verdeeld over twee dekken. Op het onderste dek konden 16 passagiers plaatsnemen op lange banken langs de beide zijkanten met grote ramen. Op het bovenste dek was plaats voor 7 passagiers plus de twee piloten.

## Historie

Na de Eerste Wereldoorlog verschoof het accent binnen de nog jonge luchtvaart van militaire naar civiele toepassingen. Oorlogsvliegers begonnen met afgedankte militaire toestellen passagiers, post en vracht te vervoeren. Ook de Italiaanse vliegtuigbouwer Aero-Caproni probeerde met de ombouw van de Caproni Ca-4 bommenwerper tot het type Ca.48 verkeersvliegtuig de nieuwe burgerluchtvaartmarkt te bedienen. Op de ELTA luchtvaarttentoonstelling van 1919 in Amsterdam was de imposante Ca.48 met zijn 30 meter spanwijdte en dubbel passagiersdek een grote publiekstrekker.

### Vliegramp Caproni Ca.48 op 2 augustus 1919

Op 2 augustus 1919 verongelukte de Ca.48 tijdens een vlucht van Venetië naar Taliedo (vlak bij Milaan). Volgens ooggetuigen begaven op 900 meter hoogte boven Verona de vleugels het na een hevige flutterbeweging. Er waren geen overlevenden. Het was de eerste burgerluchtvaartramp in Italië en een van de eerste grote ongelukken met een verkeersvliegtuig. Het precieze aantal slachtoffers is, net als de oorzaak, nooit helemaal duidelijk geworden. Verschillende bronnen spreken van tussen de 14 en 17 doden.