OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bissau (Guinee-Bissau)

Bissau is de hoofdstad van de West-Afrikaanse staat Guinee-Bissau en heeft ongeveer 492.000 inwoners (2015). Het is de grootste stad van het land en een handelscentrum met een haven (Pidjiguiti). Bissau ligt in het deltagebied van de rivier Geba.
De stad werd in 1687 door de Portugezen gesticht als handelspost, en werd vanaf 1753 als versterkte vesting uitgebouwd door hiervoor aangevoerde Kaapverdianen. In 1942 werd het de hoofdstad van Portugees-Guinea.

## Geboren in Bissau

* João Bernardo Vieira (1939-2009), president van Guinee-Bissau (1980-1984, 1984-1999, 2005-2009)
* Carlos Correia (1933-2021), premier van Guinee-Bissau (1991-1994, 1997-1998, 2008-2009, 2015-2016)
* Ansu Fati (2002), Spaans voetballer
* Éder (1987), Portugees voetballer
* Danilo Pereira (1991), Portugees voetballer
* Romário Baró (2000), Portugees voetballer
* Bruma (1994), Portugees voetballer
* Carlos Apna Embalo (1994), voetballer
* Ronaldo Vieira (1998), Portugees voetballer
* José Gomes (1999), Portugees voetballer
* Mesca (1993), Portugees voetballer
* Toni Silva (1993), Portugees voetballer
* Úmaro Embaló (2001), Portugees voetballer
* Saná Fernandes (2006), Portugees-Guinee-Bissaus voetballer
* Geovany Quenda (2007), Portugees voetballer
* 1 2 Africa Internet User Stats and 2021 Population by Country. www.internetworldstats.com. Gearchiveerd op 4 augustus 2019. Geraadpleegd op 1 juni 2021.
# Dickins & Jones

Dickins & Jones was een luxe warenhuis in de Britse hoofdstad Londen, dat opereerde tussen 1835 en 2007, hoewel het zijn oorsprong vond in 1790. Vanaf 1835 was de hoofdwinkel in Regent Street in Londen. In de laatste jaren had de winkel vestigingen in Epsom, Richmond en Milton Keynes.
De naam is nu een modemerk van House of Fraser.

## Geschiedenis

In 1790 openden Dickins en Smith een winkel op 54, Oxford Street. In 1830 werd de winkel omgedoopt tot Dickins, Sons and Stevens, en in 1835 verhuisde het zijn pand naar de nummers 232 en 234 in de nieuw gebouwde Regent Street. In de jaren 1890 veranderde het bedrijf zijn naam in "Dickins & Jones", toen Sir John Prichard-Jones partner werd.
In 1914 werd het bedrijf gekocht door Harrods, als de eerste overname buiten zijn eigen oorspronkelijke winkel. In 1919 verwierf de Dickins & Jones-winkel een nieuwe locatie op 224-244 Regent Street, op korte afstand van de oude, en in 1922 betrok het een nieuw gebouw dat ervoor was ontworpen door Sir Henry Tanner . In 1959 werd Harrods zelf gekocht door House of Fraser, maar zowel Harrods als haar dochteronderneming Dickins & Jones bleven onder hun bestaande naam handelen. Een nieuwe winkel werd geopend op George Street, Richmond in 1969.
In de zomer van 2005 kondigde House of Fraser aan dat de Regent Street-winkel zou sluiten, met de mededeling dat de hoge huurwaarde de winkel sinds 2002 onrendabel had gemaakt. Op 14 januari sloot Dickins & Jones definitief zijn deuren. Het gebouw werd verkocht aan Shearer Property Group en Delancey Estates voor herontwikkeling tot winkelunits met daarboven appartementen en kantoren. In oktober 2006 werd bekend dat het nieuwe gebouw een glazen aanbouw met terrassen zou krijgen bovenop de voormalige winkel, waar een 1700m² groot chic restaurant zou komen. Op de begane grond, de kelder en de eerste verdiepingen kwamen vestigingen van H&M en Nokia.
Na de sluiting van de Regent Street-winkel bleven de filialen van Dickins & Jones in Epsom, Richmond en Milton Keynes onder die naam handelen tot 2007. Vanaf dat moment werden ze omgedoopt tot House of Fraser-winkels. De naam Dickins & Jones wordt echter nog steeds door House of Fraser gebruikt als een van haar eigen merken voor damesmode.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Dickins & Jones op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* 1 2 Christopher Hibbert, Ben Weinreb, & John Keay, The London Encyclopedia (2010), p. 236
* ↑ Harrods Holdings at referenceforbusiness.com
* 1 2 The Development of Retail on Richmond High Street and the impact this had on the local area.. History @ Bournemouth University (21 January 2021).
* ↑ BBC News story on the closure, 17 June 2005. Gearchiveerd op 16 januari 2022.
* ↑ This Is London, It's the end for Dickins & Jones
* ↑ The Guardian Friday 17 June 2005. Gearchiveerd op 16 januari 2022.
* ↑ Sarah Butler, Making a meal of it dated 21 October 2006 at timesonline.co.uk
* ↑ Dickins & Jones at houseoffraser.co.uk
# Hans de Boer (politicus)

Hans Andries (Hans) de Boer (Velsen, 30 mei 1937) is een Nederlands voormalig politicus, bestuurder en ambtenaar.

## Biografie

De gereformeerde De Boer werd geboren te Velsen.
Zijn intrede in de politiek deed De Boer in 1966 als lid van de Provinciale Staten van Noord-Holland. Een jaar later bedacht hij als voorzitter van de Anti-Revolutionaire Jongeren Studieklubs (ARJOS) om Wim Vegt een single te laten opnemen voor de Tweede Kamerverkiezingen van 15 februari 1967. Er was in die vier voorgaande jaren namelijk op politiek vlak veel gebeurd. Op de A-kant stond Politiek... Allemaal vuiligheid? en Vegt vraagt zich hardop af hoe de ARP zich houdt in het speelveld. Als reactie op de B-kant lijsttrekker Barend Biesheuvel: Uw stem een stap verder in de goede richting. De ARP won twee zetels en steeg naar vijftien in totaal waarmee de partij voor vier jaar een plek kreeg in het kabinet-De Jong.
In 1971 werd hij lid van de Tweede Kamer voor de Anti-Revolutionaire Partij (ARP) en vanaf 1980 was hij Kamerlid voor het Christen-Democratisch Appèl (CDA). Hij behoorde tot de zogenaamde loyalisten, die in de periode 1977-1981 het regeerakkoord met de VVD niet ondersteunden, maar gedoogden.
Van 1981 tot 1982 was hij eerst staatssecretaris in het kabinet-Van Agt II, in 1982 werd hij minister van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk (CRM) in het kabinet-Van Agt III, een post die hij vanwege hartklachten moest opgeven. Hij keerde korte tijd terug naar de Tweede Kamer en werd daarna burgemeester van de gemeente Haarlemmermeer. Van 1986 tot 1995 was hij ten slotte secretaris-generaal op het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur.
* Parlement.com: vg09lle6vswz
# Ferdinando Vegas

Ferdinando Vegas (Catania, 1916 – Milaan, 11 mei 1984) was een historicus, journalist en universiteitsdocent Amerikaanse Geschiedenis aan de universiteit van Pavia.

## Levensloop

Vegas was een historicus afkomstig uit Sicilië en was in het begin van zijn carrière leraar filosofie en geschiedenis in een school in Varese, Lombardije. Vanaf de jaren 1950 tot zijn dood was hij vaste journalist op de redactie van de krant La Stampa in Turijn. Later combineerde hij dit met het ambt van docent Amerikaanse Geschiedenis aan de universiteit van Pavia. Zijn cursus behandelde de geschiedenis van de Verenigde Staten en van het Amerikaanse continent in zijn geheel. In de jaren 1950 werd hij in Italië aanzien als een pionier in dit vak.
Hij publiceerde naast artikelen in La Stampa ook in tijdschriften. Het ging om Il Ponte, Economia delle Scelte Pubbliche en Il Mondo. Enkele van zijn boeken waren La quarta Francia (1956) en La situazione internazionale nel 1967 (1968).
Gedurende een twintigtal jaren was hij directeur van de Afdeling Noord-Amerika van het Instituto per gli studi di politica internazionale, dat een geopolitiek onderzoekscentrum is in Milaan. Naast Amerikaanse Geschiedenis interesseerde hij zich ook in de nucleaire wapenwedloop, het kolonialisme en het post-kolonialisme.
Na zijn dood in 1984 werden zijn geschriften bezorgd aan de universiteitsbibliotheek van Pavia.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ferdinando Vegas op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (it) Morto Vegas, studioso di politica estera. La Repubblica (1984).
* ↑ (it) Il nostro materiale (Sistema bibliotecario di ateneo). Biblioteche. Università di Pavia (2024).
# Intelsat 33e

Intelsat 33e is een commerciële communicatiesatelliet van het International Telecommunications Satellite Consortium (Intelsat).
De satelliet werd op 24 augustus 2016 om 22:17 UTC met een Ariane 5 ECA-draagraket gelanceerd van het Centre Spatial Guyanais, samen met Intelsat 36. Beide satellieten werden in een geostationaire baan om de aarde geplaatst.
Met een laadmassa van 10.735 kg, was dit de zwaarste lading die een Ariane 5-raket in de ruimte had gebracht.
Intelsat 33e werd gelanceerd om Intelsat 904 te vervangen.
Op 19 oktober 2024 ~04:30 UTC rapporteerde het United States Space Force dat de satelliet in minstens 20 stukken was gebroken Twee dagen later was het aantal al opgelopen tot 57. Intelsat verklaarde de satelliet total loss op 21 oktober 2024.
Voetnoten
* ↑ (en) United States Space Forces – Space, S4S has confirmed the breakup of Intelsat 33E (#41748, 2016-053B) ~0430 UTC. Currently tracking around 20 associated pieces - analysis ongoing.. X.com (19 oktober 2024). Geraadpleegd op 22 oktober 2024.
* ↑ Denny Baert, Grote Intelsat-communicatiesatelliet valt onverwacht uiteen. VRT NWS (21 oktober 2024). Geraadpleegd op 22 oktober 2024.
* ↑ (en) Rainbow, Jason, Intelsat 33e breaks up in geostationary orbit. SpaceNews (20 oktober 2024). Geraadpleegd op 22 oktober 2024.
Bronnen
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Intelsat 33e op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Intelsat 33e op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Raadpensionaris

Raadpensionaris (ook geschreven als raadspensionaris) was de titel van de eerste ambtenaar en rechtskundig adviseur van de staten van zowel het gewest Holland als het gewest Zeeland.
De raadpensionaris, tot 1617 landsadvocaat genaamd, werd voor vijf jaar aangesteld door de Ridderschap. Hij leidde de deputatie van de Staten van Holland naar de Staten-Generaal. Tevens fungeerde hij als zaakwaarnemer van de ridders tussen twee vergaderingen. Hij opende de post van de Staten, stelde de agenda samen en bereidde de vergadering voor. Dit was zo geregeld ten tijde van de Bourgondische hertogen, en bleef aanvankelijk zo na de opstand van de Nederlanden tegen de Landsheer.
Daarna ontwikkelde de functie zich snel. De landsadvocaat ging de besluiten voorbereiden en fungeerde in wezen vaak als de hoogste bestuurder van de gehele Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Maar uiteindelijk werd over het wel en wee van Holland (en als afgeleide: van de Republiek) beslist door de stadsregeringen (vroedschappen), van Amsterdam tot Enkhuizen. Na de dood van Johan van Oldenbarnevelt werd de titel veranderd van Landsadvocaat in Raadpensionaris.
Dordrecht was de "eerste stad van Holland" en had daarmee het recht over het ambt van raadpensionaris te beschikken. Wanneer er geen meerderheid voor de Dordtse kandidaat was, of als Dordrecht afzag van een eigen kandidatuur, werd een ander gekozen.
De raadpensionaris is vaak afgezet tegen de stadhouder. Bekend zijn de strubbelingen tussen Johan van Oldenbarnevelt en Maurits en die tussen Johan de Witt en Willem III. Na Johan de Witt waren onder anderen Gaspar Fagel, Anthonie Heinsius, Isaäc van Hoornbeek, Simon van Slingelandt en Anthonie van der Heim raadpensionaris.
Raadpensionaris was ook de titel van Rutger Jan Schimmelpenninck, die in de jaren 1805 en 1806 staatshoofd van het Bataafs Gemenebest was. Deze functie had echter een andere inhoud; feitelijk was Schimmelpenninck president van het Bataafs Gemenebest. Overigens had hij zelf liever de titel van president gedragen, maar de Franse regering gaf de voorkeur aan het archaïsche 'raadpensionaris'. Met de ontbinding van het Bataafs Gemenebest op 25 juni 1806 verdween ook de functie van raadpensionaris.

## literatuur

Jaap de Haan: De eerste minister van de Republiek. De Hollandse raadpensionaris in de zeventiende eeuw. Amsterdam University Press, 2024. ISBN 9789463722094
# Pierre van Ostade

Pierre van Ostade (Goirle, 19 september 1917 - Bladel, 13 oktober 2005) was een Nederlands radio- en televisiepresentator.

## Leven en werk

Van Ostade was oorspronkelijk tapdanser en trad als zodanig begin jaren '30 al op in het ensemble van de Tilburgse humorist August de Laat voor vijf gulden per avond, maar sloot zich echter al snel aan bij het revuegezelschap van zijn broer Jan. In dit ensemble stonden aanvankelijk zijn broer en de Goirlese humorist Jan van Loenhout centraal. Pierre van Ostade trad vooral op als solist in een eigen dansgroep, waarvan hij tevens de choreografie verzorgde. Ook speelde Van Ostade kleine rolletjes; later zou hij met zijn broer de spil van het ensemble gaan vormen.
De gebroeders Van Ostade waren vooral in Noord-Brabant erg populair. Ze verzorgden veel benefietvoorstellingen, en voor de Zonnebloem gingen ze zelfs herhaaldelijk op tournee. Rond 1947 traden de broers Van Ostade regelmatig voor de radio op in het Brabants Halfuurtje van de KRO. In 1948 werkten zij mee aan het programma Negen heit de klok. Ook maakte het gezelschap van Jan en Pierre van Ostade programma's voor de eerste experimentele tv-uitzendingen.
Na het vroegtijdig overlijden van Jan was Pierre van Ostade werkzaam als plugger voor de platenmaatschappij CNR.
In 1962 presenteerde Van Ostade bij Radio Veronica het programma Platenpalet en in 1971 onder het pseudoniem Gaston Huysmans het programma Met de benen op tafel. Ook presenteerde hij voor Veronica het nostalgische programma Applaus van gisteren. Verder speelde hij in 1972 de rol van Magister Phillipus in de televisieserie Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?.
Vanaf 1971 werd hij bekend als spreekstalmeester bij o.a. De Berend Boudewijn Kwis, de Willem Ruis Show en de De Frank Kramer Show. De kreten "En Pierre, wat hebben ze gewonnen?" en "En Pierre, waar gaan ze mee naar huis?" waren gevleugelde uitdrukkingen in die shows.
Zelf presenteerde Van Ostade bij de KRO enkele jaren het muziekprogramma 'Bij ons in...'. Toen Willem Ruis in 1981 naar de VARA overstapte, bleef Van Ostade aanvankelijk bij de KRO om als voice-over te fungeren bij de vervangende nieuwe quiz van Frank Kramer, de Frank Kramer Show. In 1983 zat hij in het panel van de KRO-Playback Show van Henny Huisman. Later zou hij zich alsnog met Willem Ruis herenigen. Na het onverwachte overlijden van Ruis in 1986 was Van Ostade nog voice-over bij een Zonnebloemgala van de KRO, bij de quiz Prijs je rijk met Fred Oster bij de AVRO en tot slot bij Prijzenslag met Hans Kazàn bij het toenmalige RTL Véronique. Omdat het opnameschema van meerdere uitzendingen per dag hem te zwaar werd, was hij bij dit programma slechts een blauwe maandag te horen.
In de eerste helft van de jaren 90 was het stemgeluid van Van Ostade nog af en toe te horen bij onder meer commercials en evenementen.
Van Ostade woonde de laatste dagen van zijn leven in een verzorgingstehuis in Bladel, waar hij in 2005 op 88-jarige leeftijd overleed.
# Hypsantyx lituratoria

Hypsantyx lituratoria is een insect dat behoort tot de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd door Carl Linnaeus in 1761.
# Lotte Vanwezemael

Lotte Vanwezemael (15 september 1992) is een Belgische seksuologe en een klinisch psychologe. Ze werd bekend als "Seksuolotte" bij radiozender MNM waar ze als seksuologe advies geeft.
Ze studeerde psychologie en seksuologie aan de KU Leuven en behaalde in 2020 haar postgraduaat Forensische Psychodiagnostiek en Counseling aan de Thomas More in Antwerpen. Van 2017 tot 2019 werkte ze als psycholoog en seksuoloog bij groepspraktijk Stemina in Meeuwen. Sinds 2017 is ze therapeut bij CAW Hasselt.
Sinds 2018 is Vanwezemael werkzaam bij radiozender MNM als medewerker van het programma Generation M, waar ze als "Seksuolotte" antwoord geeft op vragen van luisteraars over seks en liefde. Samen met Dorianne Aussems presenteert ze eveneens het programma Hot 'n' Cold, over liefde, seks, relaties en vriendschap. Sinds 28 juni 2020 presenteert ze haar eigen radioprogramma, Summerlove.
In 2019 nam ze deel aan De Slimste Mens ter Wereld waarin zij zes afleveringen te zien was, waarvan ze er vier won.
Sinds 2020 presenteert ze ook een podcast, Lotte gaat diep. In deze podcast praat ze met BV's over liefde, relaties en seks. In 2021 was ze een wekelijkse gast bij de talkshow De Cooke & Verhulst Show.
Vanwezemael is ambassadrice van Warme William, een organisatie die zich inzet voor het mentale welzijn van kinderen en jongeren in Vlaanderen.
Ze nam deel aan De Allerslimste Mens ter Wereld (najaar 2022) en De Verraders (najaar 2024).

## Televisie

* Sterregem (2024) - als zichzelf
* De Verraders (2024) - als zichzelf
* Code van Coppens (2024) - als kandidate samen met Roman Van Houtven
* Iedereen beroemd - Rendez-vous (2023)
* De Allerslimste Mens ter Wereld (2022)
* Dancing with the Stars (2021)
* De Cooke & Verhulst show (2021-2022)
* Is er een dokter in de zaal? (2021)
* Opvoeden doe je zo (2020)
* De positivo's (2020)
* Gert Late Night (2020)
* Blind getrouwd (2019-2021)

## Boeken

* Doe ik het goed? (2019)
* ↑ Seksuologe Lotte Vanwezemael: “Mijn job is: seks normaliseren”. Campuskrant KU Leuven (23 juli 2019). Gearchiveerd op 5 juni 2021. Geraadpleegd op 6 juni 2021.
* 1 2 Seksuolotte krijgt eigen radioprogramma. De Morgen (26 juni 2020). Gearchiveerd op 5 juni 2021. Geraadpleegd op 6 juni 2021.
* ↑ Hebben mannen nu écht meer goesting dan vrouwen? Lotte Vanwezemael zoekt het uit. HLN (22 mei 2021). Gearchiveerd op 5 juni 2021. Geraadpleegd op 6 juni 2021.
* ↑ (en) Warme William Luistert: Warme William Luistert - Lotte Vanwezemael. warmewilliam.libsyn.com. Gearchiveerd op 20 januari 2023. Geraadpleegd op 20 januari 2023.
# Cielo grande

Cielo grande is een Argentijnse jeugd-, muzikale en dramatische televisieserie gemaakt door Jorge Edelstein en geproduceerd door Non Stop Studios voor Netflix. Het wordt gespeeld door Pilar Pascual, Abril Di Yorio, Victor Varona en Guido Messina. De serie werd wereldwijd uitgebracht op 16 februari 2022. Het is de opvolger van Go! Vive a tu manera.
De officiële trailer van de serie werd uitgebracht in januari 2022. Het tweede seizoen is al bevestigd en is in productie.

## Rolverdeling

* Pilar Pascual – Stefania "Steffi" Navarro
* Abril Di Yorio – Luz Aguilar
* Víctor Varona – Antonio "Tony"
* Guido Messina – Julián
* Francisco Bass – Ron Navarro Lavalle
* Giulia Guerrini – Natasha Rossi
* Thaís Rippel – Natalia "Naty"
* Luan Brum – Carlos "Charlie" Santos
* Twins Monzo – Twins Monzo
* Agustín Pardella – Noda
* Mariel Percossi – Matrix
* Byron Barbieri – Ian Navarro
* Martín Tecchi – Augusto Montero
* Débora Nishimoto – Irene
* Jimena La Torre – Cynthia Aguilar
* Juana Masse – Luz (kleine jongen)
* Benjamín Otero – Julián (kleine jongen)
* Juan Salinas – Ron Navarro (tiener)
* Camila Geringer – Cynthia Aguilar (tiener)
* Denise Cotton – Dra. Visero

## Afleveringen

| Seizoen | Afleveringen | Première |
| 1 | 11 | 16 februari 2022 |
| 2 | 8 | 30 december 2022 |

## Muziek

Cielo grande bevat een studioalbum met dezelfde naam, uitgebracht op 16 februari samen met de seriepremière, onder het Sony Music-platenlabel.

### Seizoen 1

* 1: Ahora gezongen door Pilar Pascual en Abril Di Yorio.
* 2: Atrapado gezongen door Guido Messina en Abril Di Yorio.
* 3: Qué Pena gezongen door Twins Monzo.
* 4: Cálida Belleza gezongen door Pilar Pascual en Abril Di Yorio.
* 5: Alto Suspiro gezongen door Guido Messina en Abril Di Yorio.
* 6: Tu Mamá gezongen door Agustín Pardella en Mariel Percossi.
* 7: Sin Tí gezongen door Twins Monzo.
* 8: A Mil Pasos gezongen door Thaís Rippel.
* 9: Friendzone gezongen door Pilar Pascual, Abril Di Yorio, Víctor Varona, Guido Messina, Thaís Rippel, Luan Brum Lima en Twins Monzo.
* 10: Amor Urgente gezongen door Guido Messina en Abril Di Yorio.
# Tipp-Ex

Tipp-Ex (ook wel foutief als Type-ex of Typex aangeduid) is een correctievloeistof, bedoeld om type- en schrijffouten te corrigeren.
Tipp-Ex GmbH & Co. KG is de naam van een Duitse fabrikant die in 1959 begon met het vervaardigen van hulpmiddelen om typefouten te verbeteren. Deze producten werden zó frequent gebruikt, dat Tipp-Ex ook gebruikt werd om het product aan te duiden (merkverwatering). Hoewel de typemachine nauwelijks meer bestaat, zijn er nog Tipp-Ex-producten leverbaar.
Het eerste product van Tipp-Ex was een klein correctiepapiertje met aan één zijde een witte poederachtige stof. Door dit velletje voor de foutieve letter te houden en deze letter opnieuw te tikken kwam het witte poeder op de letter, die daarmee onzichtbaar werd. Daarna kon op dezelfde plaats de goede letter worden getypt. In 1965 kwam een vloeibare versie op de markt. De vloeistof - lijkend op witte verf - wordt met een kwastje op het papier gesmeerd. Nadat het is opgedroogd, kan er weer overheen worden geschreven of getypt.
Omdat de vloeistof ook kan worden gebruikt om schrijffouten te corrigeren in met de hand geschreven teksten of tekeningen, is dit product nog steeds verkrijgbaar. Later kwamen nog correctielinten en correctiestiften van Tipp-Ex. Tegenwoordig hebben de blancorollers aan populariteit gewonnen. Deze gebruiken een lint (in plaats van vloeistof), dat over de spelfout heen wordt geplakt. Het voordeel hiervan is dat er geen droogtijd meer is en dat er geen oplosmiddel meer wordt toegepast.

## Het duodoosje

Jarenlang was het duodoosje van Tipp-Ex een begrip op alle kantoren. Omdat de witte vloeistof in het flesje in de loop van de tijd wat droger en stroperiger werd, kon ook een duoverpakking worden gekocht met een flesje verdunner (thinner) erbij. Door op gezette tijden wat druppels verdunner toe te voegen, behield de witte vloeistof het juiste vloeibare karakter en ging dus ook langer mee. De beide flesjes waren verpakt in één kartonnen doosje. Aan de voorzijde hiervan waren twee cirkeltjes gemakkelijk te verwijderen. Het doosje kon dan fungeren als standaard, waarin de twee flesjes naast elkaar op het bureau stonden en niet konden omvallen.
* ↑ Later werd het kwastje vervangen door een puntig sponsje, zoals op de afbeelding te zien.
# Ameiurus catus

Ameiurus catus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de Noord-Amerikaanse katvissen (Ictaluridae). De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1758 door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.
* ↑ (en) Ameiurus catus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Ameiurus catus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.