OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# My Mind Wanders and Sometimes Leaves Completely

My Mind Wanders and Sometimes Leaves Completely is het debuutalbum van de Engelse singer-songwriter Lola Young.

## Achtergrond

In 2019 bracht Young haar ep Intro uit. Ze was nog niet toe aan een volwaardig album. Er volgden nog twee ep's, hetzelfde jaar al en in 2021. Ook My Mind Wanders... beschouwt ze zelf niet als een album; in plaats daarvan ziet ze het als een project. Young lijdt aan een schizoaffectieve stoornis wat een belangrijke inspiratiebron was voor de liedteksten.

## Ontvangst

Lola Young wordt qua stemgeluid vergeleken met Adele en Amy Winehouse, haar liedteksten met die van Lily Allen. Zo oordeelde Kitty Empire van The Guardian ook over My Mind Wanders.... Ze hoorde in de liedteksten tevens een vleug Kae Tempest terug, een Engels hiphop- en spoken-wordartieste. Young kreeg last van een cyste op haar stembanden, wat terug te horen is op het album. Het viel Sophie Williams van NME op dat Young hierdoor rauwer en dieper klonk dan eerder. Volgens Williams gaat Young op het album verder dan de "ruimtelijke atmosferen" in haar eerdere werk. Ze noemde het album "de verlate aankomst van een volledig geloofwaardig nieuw talent." Peter Vantyghem van De Standaard vergeleek Youngs "aanpak" met het debuutalbum van de Belgische soulzangeres Selah Sue.

## Tracklist

* 1 2 (en) Empire, Kitty, Lola Young: My Mind Wanders and Sometimes Leaves Completely review – estuarial verité with 2020s attitude. The Guardian (28 mei 2023).
* 1 2 3 (en) Williams, Sophie, Lola Young – ‘My Mind Wanders And Sometimes Leaves Completely’ review: utterly compelling. NME (26 mei 2023).
* 1 2 Vantyghem, Peter, Lola Young met diepe en pijnlijke zelfanalyse. De Standaard (31 mei 2023).
* ↑ (en) Ewens, Hannah, Lola Young: ‘I had to train massively, I didn’t pop out the womb like Beyoncé’. Rolling Stone UK (12 mei 2023).
* MusicBrainz release group: 989b9179-2588-4a20-a715-07c6e3392d89
# De vier jaargetijden

De vier jaargetijden (Italiaans: Le quattro stagioni) is een cyclus van vier vioolconcerten gecomponeerd door Antonio Vivaldi. Hij voltooide dit werk in 1723. De vier jaargetijden is Vivaldi's bekendste werk en behoort tot de populairste werken uit de klassieke muziek.

## Achtergrond

De concerten werden in 1725 voor het eerst gepubliceerd in een bundel van twaalf concerten, genaamd Il Cimento dell'armonia e dell'invenzione (De krachtmeting van harmonie en inventie). De eerste vier concerten werden vernoemd naar een seizoen. Elk concert bestaat uit drie delen, met een langzaam middendeel en twee snellere hoekdelen.
Elk seizoen ging bij publicatie vergezeld van een waarschijnlijk door Vivaldi zelf geschreven sonnet.
Het toekennen van de seizoenen aan de vier concerten maakt De vier jaargetijden tot een van de eerste programmatische werken. In de partituur staan op diverse plekken aanduidingen die deze programmatische opzet verduidelijken en deze in de uitvoering ondersteunen, zoals de plekken waar het blaffen van de hond, het onweer, en diverse vogelgeluiden worden aangegeven. Mede door de vernieuwende melodieën, de harmonische contrasten en de helderheid van het stuk werd het bekend.

## Opbouw
### Concerto Nr. 1 in E majeur, Op. 8, RV 269, "La primavera" (Lente)

* Allegro in E-majeur
* Largo e pianissimo sempre in cis-mineur
* Danza Pastorale: Allegro in E-majeur

### Concerto Nr. 2 in g mineur, Opus 8, RV 315, "L'estate" (Zomer)

* Allegro non molto in g-mineur
* Adagio e piano - Presto e forte in g-mineur
* Tempo impetuoso d'Estate in g-mineur

### Concerto Nr. 3 in F majeur, Op. 8, RV 293, "L'autunno" (Herfst)

* Allegro in F-majeur
* Adagio molto in d-mineur
* La Caccia in F-majeur

### Concerto Nr. 4 in f mineur, Op. 8, RV 297, "L'inverno" (Winter)

* Allegro non molto in f-mineur
* Largo in Es-majeur
* Allegro in f-mineur

## Klankvoorbeeld

Derde deel, Allegro, uit L'inverno, met John Harrison, viool
* ↑ Zie voor een voorbeeld van dit soort aanduidingen in de partituur deze site. Gearchiveerd op 14 februari 2022.
# Herman Schoonderwalt

Herman Schoonderwalt (Eindhoven, 23 december 1931 - Bosch en Duin, 15 juni 1997) was een Nederlandse jazz-saxofonist, -klarinettist en -componist, en bigbandleider.

## Biografie

Schoonderwalt speelde klarinet in een harmonieorkest en daarna in een dixielandorkest, voordat hij de overstap naar de moderne jazz maakte. In 1954 toerde hij, inmiddels saxofonist, met Ado Broodboom in Zweden en in 1955 nam hij als lid van de Dutch All Stars op voor Columbia. Ook maakte hij in die tijd opnames met zijn eigen groep voor de Philips-serie Jazz Behind the Dikes. Hij speelde korte tijd bij het orkest van Bob van Waasdijk en werd aan het eind van de jaren vijftig lid van de swingband The Millers. Hij maakte onder meer opnames met Rita Reys en Pim en Ruud Jacobs. Ook speelde hij mee met de Rhythme All Stars, waarvan drie ep's verschenen.
Vanaf 1961 was hij lid van de bigband van Boy Edgar. In 1962 was Herman Schoonderwalt actief in de groep van Rolf Kühn, met opnamen van het niet uitgebrachte album Stop Time! en het album Featuring Klaus Doldinger, beide uit Hamburg. In 1963 won hij de Wessel Ilcken Prijs. Hij maakte in april 1964 een plaat onder eigen naam, The Winner, en had in de jaren daarna een groep met Frans Elsen en Cees Smal, het Hobby Orkest. Hij werkte in orkesten die voor radio en televisie speelden en componeerde en arrangeerde diverse herkenningsmelodieën (zoals voor de programma's Hadimassa, De Stratemakeropzeeshow en Twee voor twaalf). Ook begon Schoonderwalt een eigen kwartet. In 1970 maakte hij opnames met Ben Webster (met verder onder anderen Cees Slinger en John Engels) en in 1972 speelde hij mee op een plaat van drummer Charly Antolini, In the Groove. In 1975 speelde hij met Red Rodney in Nick Vollebregt's Jazzcafé in Laren. Ook dat verscheen op plaat. Verder werkte hij met onder meer Dizzy Gillespie en begeleidde hij Mel Tormé en Astrud Gilberto.
In Nederland werkte hij in de jaren zeventig veel voor Nederlandstalige artiesten en cabaretiers, waaronder Jenny Arean en Frans Halsema (Vluchten kan niet meer), Astrid Nijgh, het Simplisties Verbond, Drs. P en Tonny Eyk en popartiesten, zoals de groep Jackpot en Mike Rondell. Op zijn eigen albums speelde hij vanaf die tijd alleen maar easy-listeningmuziek. In 1986 werd hij de leider van de Skymasters, wat hij tot 1996 zou blijven. Voor het Metropole Orkest en de Netherlands Concert Jazz Band was hij actief als arrangeur.

## Discografie

* The Winner, Philips, 1964; heruitgave op cd 2017
* Everywhere You Go, Negram
* Saximental Journey Polydor, 1973
* Romantic, Omega, 1976
* Sounds of Silence, Promotion Pictures, 1993
* The Romantic Sax Album, A Brilliant Compact Dic, 1995/1996

## Externe link

* Biografie Herman Schoonderwalt op Muziekencyclopedie.nl
# Agrostocrinum

Agrostocrinum is een geslacht uit de familie Hemerocallidoideae. De soorten komen voor in West-Australië.

## Soorten

* Agrostocrinum hirsutum
* Agrostocrinum scabrum
Agrostocrinum · Arnocrinum · Caesia · Corynotheca · Dianella · Excremis · Geitonoplesium · Hemerocallis (Daglelies) · Hensmania · Herpolirion · Hodgsoniola · Johnsonia · Pasithea · Phormium · Simethis · Stawellia · Stypandra · Thelionema · Tricoryne
# Herre Halbertsma

Herrius (Herre) Halbertsma (Sneek, 9 juli 1920 – Amersfoort, 3 december 1998) was een Nederlands archeoloog en oprichter van het Fries Scheepvaart Museum.
Halbertsma, een telg uit het Friese geslacht Halbertsma, bracht zijn jeugd in Sneek door. In 1940 studeerde hij aan de Rijksuniversiteit Groningen geschiedenis, met oudheidskundig bodemonderzoek als bijvak. Hij was een tijdje medewerker van A.E. van Giffen en onder diens leiding deed hij enige ervaring op in het veld. Na zijn studie ging hij in 1947 werken bij de toen opgerichte Rijksdienst voor het Oudheidskundig Bodemonderzoek (ROB). Al gauw was Halbertsma betrokken bij diverse kerkrestauraties, waarbij oudheidkundig bodemonderzoek een belangrijke aanvulling vormde op de bouwgeschiedenis. Het zijn vooral de talrijke kerkopgravingen geweest die hem naamsbekendheid gaven, met als hoogtepunt de Sint-Bonifatiuskerk en Sint-Maartenskerk in Dokkum, de Sint-Vituskerk in Leeuwarden en de Grote of Lebuïnuskerk in Deventer. Daarnaast publiceerde hij veel over de geschiedenis van Amersfoort - zo had hij jarenlang een vaste rubriek in de Amersfoortse Courant, 'Uit het Hart'.
Voor zijn verdiensten op het gebied van de Friese historie en oudheidkunde ontving hij in 1958 de Dr. Joast Halbertsmapriis van de provincie Friesland. Bij zijn afscheid van de ROB in 1985 werd hij benoemd tot ridder in de Orde van Oranje Nassau.
Halbertsma was getrouwd met Elvira Jaunsleine (1922-2009), met wie hij een dochter had, Marlite Halbertsma, en twee zoons, Junt en Ruurd Binnert Halbertsma. Hij woonde van 1954 tot zijn dood in het Secretarishuisje te Amersfoort.

## Publicaties

* Zeven Eeuwen Amersfoort, Amersfoort 1959.
* Terpen tussen Vlie en Eems. Een geografisch-historische benadering, Groningen 1963.(Deel 1: Atlas; deel 2: Tekst)
* Van Sneek naar Amersfoort, Utrecht 1992
* Frieslands Oudheid, Het rijk van de Friese koningen, opkomst en ondergang, Utrecht 2000 (samenvatting)
# Herring Neck

Herring Neck is een plaats en local service district in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador.

## Geschiedenis

In 1908 richtte William Coaker de Fishermen's Protective Union op in de Loyal Orange Lodge te Herring Neck.
In 1985 kreeg het gemeentevrije Herring Neck voor het eerst beperkt lokaal bestuur door de oprichting van een local service district.

## Geografie

Herring Neck ligt op New World Island, een groot eiland voor de noordkust van Newfoundland. Het gehucht bevindt zich op een smalle landtong aan de noordoostkust van dat eiland, bij de dijk die de oversteek naar Salt Harbour Island maakt. Nabijgelegen gehuchten zijn Salt Harbour en Merritt's Harbour.
De postbus van zowel het LSD Indian Cove als die van het LSD Merritt's Harbour bevindt zich in de centrale plaats Herring Neck.

## Demografie

De bevolkingsomvang van de designated place Herring Neck schommelde in de periode 2001–2016 tussen 20 en 30 inwoners, waarbij er rekening gehouden werd met een oppervlakte van 0,15 km². In 2021 werd Herring Neck door Statistics Canada geherdefinieerd als een gebied van 0,94 km², met een inwoneraantal van 78 (en een voor 2016 postfactum berekend inwoneraantal van 103).
# Bruinhart (hout)

Bruinhart is, of was, een harde, zware en duurzame houtsoort die geschikt is voor decoratieve toepassingen. In de wederopbouw, na de Tweede Wereldoorlog, was dit een van de houtsoorten uit Suriname waarvan het gebruik aangemoedigd werd (omdat dit niet ten koste ging van buitenlandse deviezen). De boomsoort komt echter voor in een veel groter gebied, en het hout zou dus ook uit allerlei andere landen aangevoerd kunnen worden (Brazilie: acapu; internationaal: wacapou). Ondertussen is de boomsoort zo zeldzaam geworden dat dit hout slechts sporadisch wordt aangeboden: het zal vooral plaatselijk gebruikt worden.
Het hout is rood- tot donkerbruin van kleur, met afstekend licht gekleurd parenchym. Het hout is recht van draad, soms iets golvend, met een grove nerf. Het hout is behoorlijk zwaar: gedroogd hout zal maar net blijven drijven. Het is heel duurzaam, vooral goed bestendig tegen schimmels. Het hout is voor zo'n zware soort tamelijk goed (machinaal) te bewerken en zeer mooi af te werken. Het wordt voornamelijk decoratief (draaiwerk, meubelen, etc.) gebruikt, maar ook voor vloeren. Het is niet helemaal duidelijk of het hout uitsluitend wordt geleverd door Vouacapoua americana, of ook door de andere soorten in ditzelfde geslacht (alleen die eerste komt in Suriname voor).

## Externe link

* Bruinhart op Houtinfo bij het Centrum Hout
* bij Comvallius, Surinamese timber species, 2001
# Hessel Visser

Hessel Marius Visser ('s-Gravendeel, 24 december 1950) is een Nederlands ingenieur, logistiek adviseur en docent Nyenrode Business Universiteit, bekend van het standaardwerk Werken met logistiek uit 1994 geschreven met Ad van Goor.

## Loopbaan

Visser studeerde Werktuigbouwkunde en Economische Bedrijfstechniek aan de HTS te Dordrecht en verder aan de Technische Universiteit Delft bij de afdeling Werktuigbouwkunde, met als specialisatie Industriële Organisatie bij prof. ir. Jan in 't Veld. In deze tijd is hij ook student-assistent geweest bij Pierre Malotaux.
Van 1979 tot 1986 werkte hij bij vliegtuigbouwer Fokker in verschillende managementfuncties. Zo was hij hoofd stafbureau van de F-16-assemblage, productieleider vliegtuigsamenbouw en hoofd bedrijfsbureau en tussenmagazijnen. Van 1986 tot 1989 werkte hij als algemeen logistiek manager bij de instrumentenfabriek Enraf-Nonius te Delft.
Vanaf 1989 werkt Hessel Visser als docent en zelfstandig consultant werkend onder de naam Cologic. Tot 2005 werkte hij als docent aan de Hogeschool Rotterdam bij de opleiding Technische Bedrijfskunde. Van 2005 tot en met 2008 doceerde hij Logistiek aan NHTV internationaal hoger onderwijs Breda. Sinds 2000 geeft hij les aan de Nyenrode Business Universiteit in het vak Operations Management. Ook doceert Hessel Visser aan diverse andere instituten zoals de VU, de MBA-opleiding van de NCOI en European Masters in Logistics.
Hessel Visser is negen jaar bestuurslid geweest van de Vereniging Logistiek Management (VLM). Ook is hij twaalf jaar redacteur geweest van het Handboek Logistiek en het tijdschrift Logistiek Actueel. In 2012 kreeg Hessel Visser een Koninklijke onderscheiding en is benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

## Publicaties

Hessel Visser is auteur van enige boeken en verschillende artikelen. Een selectie:
* 1989. Handboek Logistiek. Met Walther Ploos van Amstel en Jan Tuijls (red.)
* 1994. Werken met logistiek: Supply chain management. Met Ad van Goor. Noordhoff Uitgevers (8e druk 2019). ISBN 978-90-01-89991-2 (gebonden)
* 2006. Logistics: Principles & Practice. Met Ad van Goor. Stenfert Kroese. ISBN 90-207-3304-4
* 2007. Beginnen met logistiek. Met Ad van Goor. Noordhoff Uitgevers. ISBN 978-90-01-10051-3
* 2013. Basisboek logistiek Met Ad van Goor Groningen: Noordhoff Uitgevers (3e druk 2021). ISBN 978-90-01-74997-2 (gebonden)
# Het levenseinde van Peregrinos

Het levenseinde van Peregrinos (Oudgrieks: Περὶ τῆς Περεγρίνου τελευτῆς Peri tēs Peregrinou teleutēs; Latijn: De morte Peregrini) is een 2e-eeuwse satire van Loukianos van Samosata over de cynische filosoof Peregrinos Proteus, die in 165 aan zijn einde kwam door zelfverbranding. Loukianos was hiervan getuige en schreef er een harde satire over, waarin hij historische feiten vermengde met verzonnen laster, volgens het gebruikelijke stramien van de karaktermoord (pederastie, vaderwurging, enz.). Hij zag Peregrinos als een ijdele charlatan met een ongezonde fixatie op martelaarschap. Interessant is dat het om een van de eerste niet-christelijke blikken op het christendom gaat, want volgens Loukianos was Peregrinos gedurende een tweetal decennia christen geweest. Een citaat zal volstaan om te tonen dat Loukianos geen hoge dunk had van de opkomende religie:
    Het komt erop neer dat die arme stumperds het in hun hoofd hebben gehaald dat zij onsterfelijk worden en het eeuwige leven krijgen. Het gevolg is dat zij de dood verachten en zich in groten getale vrijwillig aangeven. Daarbij komt dat hun eerste wetgever hun heeft geleerd dat zij elkanders broeders moeten zijn, wanneer ze eenmaal over de schreef zijn gegaan door het geloof in de Griekse goden af te zweren, waarna zij die aan het kruis geslagen praatjesmaker zelf vereren en volgens zijn wetten leven. Daarom minachten zij al het aardse, onverschillig wat, en kennen zij slechts gemeenschappelijk bezit, ofschoon zij die leer op onzekere gronden hebben aanvaard. Iedere charlatan die zich bij hen aandient en iedere slimme rakker die profijt weet te trekken van deze situatie is dus al binnen de kortste keren boven jan doordat hij dit onnozele volk een rad voor ogen draait. (vert. Hein L. van Dolen, p. 60)
Het werk heeft de vorm van een briefverslag aan de platonist Kronios de Pythagoreër, legt de verdediging van Peregrinos in de mond van zijn volgeling Theagenes van Patras, maar geeft vooral ruim baan aan de persona van Loukianos om hem op de hak te nemen.

## Uitgaven

* A.M. Harmon, "The Passing of Peregrinus" in The Works of Lucian, vol. V, 1962, p. 1-51 (Grieks-Engels)
* Lucianus, De dood van Peregrinus, van inleiding en aanteekeningen voorzien door D. Plooij en J.C. Koopman, Utrecht, 1915 (Grieks met Nederlandse commentaar)

## Nederlandse vertalingen

* Lucianus, "Het levenseinde van Peregrinos" in: De ontmaskering van de charlatans, vert. Hein L. van Dolen, 1996, p. 56-73
* C.F.M. Deeleman, "Over het uiteinde van Peregrinus" in: Lucianus' geschrift De morte Peregrini, doctoraal proefschrift, Utrecht, 1902, p. 35-66
* Steven Blankaart, "Dood van Peregrinus" in: Alle de werken van Lucianus den Samosatenser, Amsterdam, Johannes ten Hoorn, vol. II, 1679, p. 304-311

## Literatuur

* Jaap-Jan Flinterman, "Inleiding" in: Lucianus, De ontmaskering van de charlatans, vert. Hein L. van Dolen, 1996, p. 7-31
# Suzanne de Goede

Suzanne de Goede (Zoeterwoude, 16 april 1984) is een Nederlands voormalig wielrenster.
Haar specialiteit was het sprinten en tijdrijden. In 2002 en 2005 werd zij verkozen tot Wielrenster van het Jaar.
In 2003 werd ze bij de junioren wereldkampioen op de weg in het Belgische Zolder en Nederlands kampioene op de weg bij de elite. In 2005 won zij onder meer het Nederlands Kampioenschap tijdrijden.
Ze reed in 2006 bij de wielerploeg AA-drink cycling team en won op 12 maart de eerste vrouweneditie van Omloop Het Volk (met ingang van 2009 Omloop Het Nieuwsblad genaamd). In 2007 reed ze voor het T-Mobile Vrouwen-Team. Dat team verruilde ze in 2008 voor Equipe Nürnberger. Met een tweede plaats in het wereldbekerklassement, weliswaar op ruime achterstand van de Duitse Judith Arndt, werd 2008 een succesvol seizoen. 2009 was minder glansrijk; de grootste uitschieter was in het begin van het seizoen haar overwinning in Omloop het Nieuwsblad. In het seizoen 2010 maakte De Goede deel uit van de Nederlandse formatie Nederland Bloeit met o.a. Marianne Vos, Loes Gunnewijk en Liesbet De Vocht en als teammanager Jeroen Blijlevens.
Vanaf 2011 reed ze voor de toen nieuwe vrouwenploeg van Skil-Shimano, Skil-Koga, in 2012 Skil-Argos geheten. Aan het eind van het seizoen 2012 besloot ze te stoppen met wielrennen en zich geheel toe te leggen op haar werk als hoofdagente bij de politie.

## Erelijst (elite)
### 2003

* Nederlands kampioene op de weg

### 2005

* Novilon Internationale Damesronde van Drenthe (1e en 2e etappe en eindklassement)
* Nederlands kampioene tijdrijden
* WB-wedstrijd Hamilton, Nieuw-Zeeland
* Ronde van Gelderland

### 2006

* Omloop Het Volk

### 2008

* Tour du Grand Montréal (vierde etappe)
* Sparkassen Giro Bochum

### 2009

* Omloop Het Nieuwsblad (voorheen Omloop Het Volk)
* RaboSter Zeeuwsche Eilanden (tweede etappe)

### 2012

* Ronde van Gelderland
* ↑ Wielrenster van het Jaar. Geraadpleegd op 25-09-2020.
* ↑ De Goede stopt met wielrennen. Geraadpleegd op 25-09-2020.
# Surbourg

Surbourg (Duits: Surburg) is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est). De gemeente maakt deel uit van het kanton Wissembourg in het arrondissement Haguenau-Wissembourg. Surbourg telde op 1 januari 2021 1.717 inwoners.

## Geschiedenis

Surbourg behoorde tot het kanton Soultz-sous-Forêts in het arrondissement Wissembourg, tot deze op 1 januari 2015 werden opgeheven en de gemeente werd ingedeeld in het kanton Wissembourg in het arrondissement Haguenau-Wissembourg.

## Geografie

De oppervlakte van Surbourg bedroeg op 1 januari 2021 10,46 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 164,1 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Verkeer en vervoer

In de gemeente staat het spoorwegstation Hoelschloch.

## Externe link

* (fr) Statistische informatie op de website van INSEE
* 1 2 Populations légales 2021.
Aschbach · Beinheim · Betschdorf · Buhl · Cleebourg · Climbach · Crœttwiller · Drachenbronn-Birlenbach · Eberbach-Seltz · Hatten · Hoffen · Hunspach · Ingolsheim · Keffenach · Kesseldorf · Lauterbourg · Memmelshoffen · Mothern · Munchhausen · Neewiller-près-Lauterbourg · Niederlauterbach · Niederrœdern · Oberhoffen-lès-Wissembourg · Oberlauterbach · Oberrœdern · Retschwiller · Riedseltz · Rittershoffen · Rott · Salmbach · Schaffhouse-près-Seltz · Scheibenhard · Schleithal · Schœnenbourg · Seebach · Seltz · Siegen · Soultz-sous-Forêts · Steinseltz · Stundwiller · Surbourg · Trimbach · Wintzenbach · Wissembourg
# Truchtersheim

Truchtersheim is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin in de regio Grand Est en telde op 1 januari 2021 4.389 inwoners.
De plaats maakt deel uit van het kanton Bouxwiller in het arrondissement Saverne. Tot 1 januari 2015 was het de hoofdplaats van het kanton Truchtersheim in het arrondissement Strasbourg-Campagne, die op die dag beide werden opgeheven. Op 1 januari 2016 werd de aangrenzende gemeente Pfettisheim aangehecht.

## Geografie

De oppervlakte van Truchtersheim bedroeg op 1 januari 2021 14,76 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 297,4 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Evenementen en feesten in Truchtersheim

* eerste zondag na 15 augustus: Messti van het dorp.
# Regina Bruins

Regina Bruins (Leiderdorp, 7 oktober 1986) is een Nederlands voormalig wielrenster.
In het verleden kwam Bruins uit voor Cervélo TestTeam en Skil-Argos, de vrouwenploeg van Argos-Shimano. Ze won in 2009 het Nederlands kampioenschap tijdrijden. Na het seizoen 2012 stopte ze (tijdelijk) om te herstellen van enkele longembolieën. Ze plande haar comeback op clubniveau bij Swabo Ladies in 2014, maar dit viel tegen en ze besloot ploegleidster te worden bij deze ploeg.

## Overwinningen

2007
* Dolmans Heuvelland Classic
* 2 Nederlands kampioenschap tijdrijden, Elite
2008
* Nederlands kampioene ploegentijdrit, Elite
       met Judith Helmink, Yvonne Baltus en Anne Eversdijk
* 2e etappe Tour de l'Aude Cycliste Féminin (ploegentijdrit)
       met nationale selectie
* Klimtijdrit Beek Ubbergen
* 3 Nederlands kampioenschap op de weg, Elite
2009
* Nederlands kampioene tijdrijden, Elite
* Open de Suede Vargarda (ploegentijdrit)
       met Cervélo TestTeam
* Omloop van de Blauwe stad (tijdrit)
2010
* Proloog Tour de l'Aude Cycliste Féminin
* Ploegenklassement Tour de l'Aude Cycliste Féminin
* Kasseien Omloop Exloo
* Open de Suede Vargarda (ploegentijdrit)
       met Cervélo TestTeam
* 2 Nederlands kampioenschap tijdrijden, Elite