OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jacob Willem Arriëns

Jacob Willem Arriëns (Helder, 16 april 1877 – Diepenveen, 6 mei 1963) was een Nederlandse burgemeester.

## Leven en werk

Arriëns was een zoon van Willem Jacob Arriëns en Suzanna Antoinette Hinlopen. De bankdirecteur Arriëns werd in 1916 benoemd tot burgemeester van Gieten. In 1930 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Diepenveen. In 1942 werd hem op eigen verzoek eervol ontslag verleend als burgemeester van Diepenveen.
Arriëns trouwde op 2 april 1912 Marie Emma Muller, een telg uit het geslacht Muller en van wie hij in 1915 scheidde. Op 15 januari 1917 hertrouwde hij met Johanna Elizabeth Mouthaan. Arriëns was Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
In 1935 overleed de echtgenote van Arriëns. Vijf jaar later trouwde hij met Anke (Johanna Maria) van Doorninck, dochter van een wethouder, die op de Oxerhof woonde en later in Huize Boschhoek aan de Burg. Doffegnieslaan. Het huwelijk op 3 mei 1940 van Jacob Arriëns met Anke van Doorninck werd opgeluisterd door schoolkinderen, hier bij het gemeentehuis in Schalkhaar
Met pensioen Op 30 mei 1942 werd de al pensioengerechtigde Arriëns onder enige dwang ‘verzocht’ plaats te maken voor een NSB-burgemeester; hij werd tijdelijk waarnemend en kreeg op 12 januari 1943 eervol ontslag. Vier jaar later verhuisde het inmiddels met twee kinderen uitgebreide gezin naar de Kerkstraat, omdat echtgenote Anke meer in het dorp wil wonen.
Arriëns overleed op 6 mei 1963. Zijn weduwe woonde daar tot haar overlijden op 1 september 2007.

## Incident in Diepenveen

Op zaterdagavond 16 april 1937 (zijn verjaardag) werd Arriëns geconfronteerd met een verwarde man, die met een geladen karabijn met bajonet bij hem aanbelde. De man had het op de burgemeester voorzien en wilde hem doodschieten, maar bedacht zich op het laatste moment. De zwerver wilde, zo verklaarde hij, zich met deze daad langdurig onderdak verschaffen. Hij gaf zich over aan de burgemeester. De zaak werd twee maanden later behandeld door de rechtbank van Zutphen. De officier van Justitie eiste een gevangenisstraf van acht maanden.

## Bijzonderheden

* In Diepenveen werd de Burgemeester Arriënsweg naar hem genoemd.
* ↑ Nieuwe Leidsche Courant d.d. 19 april 1937 en 12 juni 1937; Vlissingse Courant d.d. 19 april 1937 en 11 juni 1937
# Vera van Haeften

Vera van Haeften (Amsterdam, 13 januari 1897 - Driebergen, 8 april 1980) was de artiestennaam van Dievera Maria Kuhlkamp, een Nederlands actrice. Ze was in de periode van de stomme film een van Nederlands populairste actrices.
Dievera Maria Kuhlkamp was de dochter van de winkelier en handelsreiziger Wilhelm Theodor Kühlkamp en Geertruida Anna Kruijer. In 1929 trouwde zij de vliegenier Karel Muller (1890-1932), telg uit het geslacht Muller en zoon van de kunstschilder Gerard Muller en gescheiden echtgenoot van Julia Josepha de la Mar (dochter van de acteur Fer de la Mar en nicht van Fien de la Mar). In 1935 hertrouwde zij met Anne Louis Bakker.
In de jaren dertig en veertig trad Vera van Haeften op als zangeres, voordrachtskunstenaar en cabaretière, onder meer in de cabaretgroep van Carl Tobi. Gedurende de Tweede Wereldoorlog speelde ze nog in verscheidene programma's, waaronder Halfweg. Ze overleed in 1980 op 83-jarige leeftijd.

## Externe link

* (en) Vera van Haeften in de Internet Movie Database
* ↑ van Dam, René, Beknopte geschiedenis van het Nederlandse filmklimaat. Hollywood en theater (5 maart 2002). Gearchiveerd op 5 maart 2002. Geraadpleegd op 27 juli 2024 – via web.archive.org.
* ↑ 10-09-1943: Cinema & Theater. Apriana. Geraadpleegd op 27 juli 2024.
# Jadey Pietrasiewicz

Jadey Pietrasiewicz (Spijkenisse, 20 augustus 1984) is een voormalig professionele Nederlandse jockey van Engelse volbloeds en Arabische volbloeds.
Zij begon haar carrière als leerling-jockey in 2001 bij trainer Kevin Davies, en reed haar eerste winnaar met Tamarin Bay voor trainster Anneke Hendriks in Wassenaar op Duindigt na 2 jaar is deze overeenkomst beëindigd.
In 2005 keerde zij terug en heeft zij zich ontwikkeld als een talentvolle en ambitieuze amateur, die als vertegenwoordiger van Nederland in het kader van de Fegentri al op vele continenten actief is geweest, daarbij kreeg ze ook verzoeken om in professionele koersen te rijden. Dit heeft ertoe geleid dat zij in 2014 haar licentie heeft ingewisseld voor een professionele.
Op 25 oktober 2015 reed zij haar laatste koers en winnaar Raya C voor trainer John Smith, in november is zij geëmigreerd naar Melbourne, Australië.
In 2013 heeft zij in Houston, Texas, de Darley “Best Lady Ryder Award” ontvangen.

## Groepsoverwinningen
### Nederland

* Nederlandse Derby - (1) - All Percy (2014)

### Frankrijk

* Prix Dragon, Gr.2 PA - (1) - Poulain Kossack (2012)
# Grijze boomkangoeroe

De grijze boomkangoeroe (Dendrolagus inustus) is een zoogdier uit de familie van de kangoeroes (Macropodidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Salomon Müller in 1840.

## Kenmerken

De grijze boomkangoeroe is een grote boomkangoeroe met een grijze vacht. Het gezicht en de oren zijn zwart, en de romp is sterk donkergrijs. De staart is lang en grijs. De kop-romplengte bedraagt 625 tot 770 mm, de staartlengte 615 tot 870 mm, de achtervoetlengte 143 tot 160 mm, de oorlengte 50 tot 60 mm en het gewicht 10600 tot 17000 g.

## Leefwijze

De grijze boomkangoeroe eet voornamelijk bladeren, maar ook wel fruit. In gevangenschap zijn meelwormen en eieren het enige dierlijke voedsel dat deze soort eet.

## Voortplanting

Er worden het hele jaar door jongen geboren. Vrouwtjes krijgen jongen als de buidel leeg is, maar voor de vorige jongen onafhankelijk zijn. Er is een geval van een tweeling bekend, een zeer zeldzaam verschijnsel bij kangoeroes. Vrouwtjes worden waarschijnlijk geslachtsrijp als ze 8500 à 10600 g wegen, mannetjes bij zo'n 12000 g. Deze soort wordt vaak als huisdier gehouden en is in gevangenschap tot op Halmahera bekend.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in en rond Nieuw-Guinea op de schiereilanden Vogelkop en Fak Fak en langs de noordkust tot de provincie Sandaun (Papoea-Nieuw-Guinea), op Japen en mogelijk op Salawati en Waigeo. D. inustus behoort samen met de Australische Bennettboomkangoeroe en Lumholtzboomkangoeroe tot een groep primitieve boomkangoeroes, zoals onder andere te zien aan de geringe aanpassing van het bekken aan het leven in bomen.

## Ondersoorten

De grijze boomkangoeroe heeft de volgende ondersoorten:
* Dendrolagus inustus inustus Müller, 1840 – komt voor op het Vogelkopschiereiland en op de Raja Ampat-eilanden.
* Dendrolagus inustus finschi Matschie, 1916 – komt voor langs de noordkust van Nieuw-Guinea en op het eiland Japen.
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of New Guinea. 2nd ed. Chatswood, New South Wales: Reed Books, 568 pp. ISBN 0 7301 0411 7
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of the South-West Pacific & Moluccan Islands. Chatswood, New South Wales: Reed Books, 464 pp. ISBN 0 7301 0417 6
* ↑ (en) Grijze boomkangoeroe op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 60. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Dendrolagus inustus S. Müller, 1840. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 23-01-2023.
# Panamping

Panamping is een bestuurslaag in het regentschap Serang van de provincie Banten, Indonesië. Panamping telt 4546 inwoners (volkstelling 2010).
# Zemplínska Nová Ves

Zemplínska Nová Ves (Hongaars: Zemplénújfalu) is een Slowaakse gemeente in de regio Košice, en maakt deel uit van het district Trebišov. Zemplínska Nová Ves telt 939 inwoners.
# Pachycondyla solisi

Pachycondyla solisi is een mierensoort uit de onderfamilie van de Ponerinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Mackay & Mackay.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013). Gearchiveerd op 1 oktober 2013. Geraadpleegd op 26 maart 2024.
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Bas Jacobs (econoom)

Bas Jacobs (Bolsward, 5 september 1973) is een Nederlandse econoom.
Bas Jacobs groeide op in Bolsward. Na zijn vwo-examen aan het Titus Brandsma college studeerde hij economie aan de Universiteit van Amsterdam. Hij promoveerde in 2002 aan de Universiteit van Amsterdam op het proefschrift Public Finance and Human Capital. Daarna werkte hij als universitair docent aan de Universiteit van Amsterdam en de Universiteit van Tilburg en was hij onderzoeker bij het Centraal Planbureau. Jacobs werd in 2007 hoogleraar economie en overheidsfinanciën aan de Erasmus School of Economics van de Erasmus Universiteit Rotterdam. In 2022 stapte hij over naar de Vrije Universiteit Amsterdam.
Jacobs schreef van 2006 tot 2009 een column over economie en politiek in de Groene Amsterdammer en was tijdens de coronapandemie betrokken bij Herstel-NL.

## Externe link

* Persoonlijke homepage Bas Jacobs.
* Bibsys: 5050136
* Gemeinsame Normdatei: 13043504X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4966 1388
* Library of Congress Control Number: no2004007449
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 17365410X
* Virtual International Authority File: 60189182
* WorldCat (via VIAF): 60189182
# Panang Jaya

Panang Jaya is een bestuurslaag in het regentschap Muara Enim van de provincie Zuid-Sumatra, Indonesië. Panang Jaya telt 4648 inwoners (volkstelling 2010).
# Irmawallaby

De Irmawallaby (Notamacropus irma) is een wallaby uit het geslacht Notamacropus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Claude Jourdan in 1837. Deze soort leeft in het westen van Australië.

## Uiterlijk

De Irmawallaby heeft een lichaamslengte tot 120 cm en een staart van 54 tot 97 cm lang. Het gewicht bedraagt 7 tot 9 kg. Mannelijke dieren zijn over het algemeen groter dan vrouwelijke Irmawallaby's. De vacht is grijs van kleur. Het gezicht, de armen en poten zijn lichtgekleurd. De oren en handen zijn zwart. De lichaamsbouw van de Irmawallaby is vergelijkbaar met de meeste andere kangoeroes.

## Leefwijze

De Irmawallaby is een planteneter die overwegend actief is tijdens de dag. Grassen en kruiden vormen het hoofdvoedsel van deze soort.

## Leefgebied

De Irmawallaby leeft in de eucalyptusbossen en scrublands van het zuidwesten van West-Australië. Predatie door de geïntroduceerde rode vos (Vulpes vulpes) is de belangrijkste bedreiging van deze wallaby, die als "gevoelig" is geclassificeerd door de IUCN.
* ↑ (en) Irmawallaby op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 65. ISBN 978-0-8018-8221-0. Gearchiveerd op 19 mei 2023.
* ↑ Mammal Diversity Database (2023). Notamacropus irma (Jourdan, 1837). Mammal Diversity Database (Version 1.11). DOI: 10.5281/zenodo.7830771. Geraadpleegd op 19-05-2023.
# Kortoorrotskangoeroe

De kortoorrotskangoeroe (Petrogale brachyotis) is een kangoeroe uit het geslacht der rotskangoeroes (Petrogale).

## Kenmerken

De bovenkant van het lichaam is grijsbruin met zilveren vlekken, de onderkant lichtgrijs. Over de flanken loopt een geelbruine streep, net als tussen de ogen en de neus. Het deel van het gezicht tussen deze strepen is donkerbruin. Van het voorhoofd tot midden op de rug loopt een donkere rugstreep. De ledematen zijn kaneelkleurig. De korte staart is kaneelbruin met een zwarte borstel op de punt. De kop-romplengte bedraagt 415 tot 550 mm, de staartlengte 320 tot 550 mm, de oorlengte 40 tot 48 mm en het gewicht 2200 tot 5500 g.

## Leefwijze

Deze soort is voornamelijk 's nachts actief en eet gras, zegge en zaden.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in Noord-Australië van de Kimberley (West-Australië) tot de Daly-rivier in het Noordelijk Territorium.

## Taxonomie

Tot 2014 werd de soort Petrogale wilkinsi als synoniem gerekend van deze soort, maar genetisch en morfologisch onderzoek toonde aan dat het een aparte soort was. Ditzelfde onderzoek beschreef een nieuwe ondersoort van de kortoorrotskangoeroe, waardoor er nu 2 ondersoorten tot de soort worden gerekend:
* Petrogale brachyotis brachyotis (Gould, 1841) – komt voor in de Kimberley (West-Australië) en in het Noordelijk Territorium ten westen van de Victoria-rivier.
* Petrogale brachyotis victoriae Potter et al., 2014 – komt voor tussen de Victoria-rivier en de Daly-rivier in het Noordelijk Territorium.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* ↑ (en) Kortoorrotskangoeroe op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 67. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Petrogale brachyotis (Gould, 1841). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 19-02-2023.
* ↑ Potter, S., Close, R. L., Taggart, D. A., Cooper, S. J., & Eldridge, M. D. (2014). Taxonomy of rock-wallabies, Petrogale (Marsupialia: Macropodidae). IV. Multifaceted study of the brachyotis group identifies additional taxa. Australian Journal of Zoology, 62(5), 401-414.
# Pademelons

Pademelons (Thylogale) zijn een geslacht van kangoeroes dat voorkomt in oostelijk Australië, Tasmanië, Nieuw-Guinea en op twee eilandgroepen die enkele honderden kilometers ten westen en ten oosten van Nieuw-Guinea liggen: de Bismarck-archipel en de Aru-eilanden. Hun naam is een verbastering van "badimaliyan", een woord dat in de taal van de Dharuk Aboriginals gebruikt wordt voor Port Jackson, de natuurlijke haven van Sydney.

## Uiterlijk

De pademelons zijn de kleinste kangoeroeachtigen uit de familie Macropodidae. Ze onderscheiden zich van andere kangoeroesoorten door de korte, dikke, vrijwel haarloze staart. Bovendien bewegen de pademelons zich over het algemeen voort op vier poten en slechts zelden springen ze rond op alleen de achterpoten zoals de andere kangoeroes dat doen.

## Leefwijze

De pademelons zijn bewoners van dichtbegroeide bosgebieden, waaronder tropische regenwouden en eucalyptusbossen. Ze leven solitair of in kleine groepen. De pademelons zijn vooral actief in de schemering of 's nachts. Deze kangoeroes voeden zich met grassen, bladeren en afgevallen vruchten.

## Taxonomie

Het geslacht Thylogale omvat zes soorten:
* Thylogale billardierii – Roodbuikpademelon
* Thylogale brownii
* Thylogale brunii – De Bruijnpademelon
* Thylogale calabyi
* Thylogale stigmatica – Roodpootpademelon
* Thylogale thetis – Roodhalspademelon
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.). Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 69-70. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Mammal Diversity Database (Version 1.10) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 18-01-2023.
# Parmawallaby

De parmawallaby (Notamacropus parma) is een wallaby uit het geslacht Notamacropus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door George Robert Waterhouse in 1846. Deze soort leeft in het oosten van Australië.

## Uiterlijk

De parmawallaby heeft een lichaamslengte van 45 tot 55 cm en een staart van ongeveer 45 cm lang. Het gewicht bedraagt 3.2 tot 5.8 kg. Mannelijke dieren zijn over het algemeen groter dan vrouwelijke parmawallaby's. De vacht is grijsbruin van kleur, de grijze buik uitgezonderd. Van de nek tot midden op de rug loopt een zwarte streep, alsmede een witte wangstreep. De schouders en de bovenarmen hebben een roodbruine kleur. De lichaamsbouw van de parmawallaby is vergelijkbaar met de meeste andere kangoeroes. De mannetjes hebben geen buidel.

## Leefwijze

De parmawallaby is een planteneter die in groepen van ongeveer twintig soortgenoten leeft. Deze schuwe en solitaire soort is overwegend actief tijdens de schemering en de nacht. In de dichte vegetatie is het een onopvallende verschijning. Vooral grassen en kruiden worden door de parmawallaby gegeten.

## Leefgebied

De parmawallaby leeft in de eucalyptusbossen van het Groot Australisch Scheidingsgebergte in het zuiden van New South Wales. Al bij de beschrijving in 1846 was deze soort niet algemeen en aan het einde van de negentiende eeuw werd aangenomen dat deze wallaby was uitgestorven. In 1965 werd de parmawallaby bij toeval ontdekt op Kawau Island nabij de Nieuw-Zeelandse stad Auckland. Rond 1870 waren op dit eiland tammarwallaby's uitgezet, maar onder de uitgezette wallaby's moeten ook parmawallaby's hebben gezeten. De Nieuw-Zeelandse parmawallaby's werden gevangen met als doel ze te fokken en te herintroduceren in Australië. Enkele jaren later, in 1967, werd in New South Wales nabij Gosford echter een wilde populatie ontdekt. Verder onderzoek wees uit dat de parmawallaby nog steeds aanwezig was in de zuidelijke Great Dividing Range van Gosford tot de grens met Queensland, zij het in relatief kleine aantallen. Waarschijnlijk waren tijdens de jaren dat de parmawallaby was "uitgestorven" wel exemplaren gezien, maar werden deze aangezien voor kleine roodhalspademelons (Thylogale thetis).
* ↑ (en) Parmawallaby op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 65. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2023). Notamacropus parma (Waterhouse, 1845). Mammal Diversity Database (Version 1.11). DOI: 10.5281/zenodo.7830771. Geraadpleegd op 19-05-2023.
# Petrogale persephone

Petrogale persephone is een zoogdier uit de familie van de kangoeroes (Macropodidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Gerald Michael Maynes in 1982.

## Uiterlijke kenmerken

Deze grote rotskangoeroe heeft een korte vacht en een lange, smalle bek. De bovenkant van het lichaam is grijsbruin, de onderkant lichtgeel tot wit. Over de wangen loopt een lichte streep; daarboven is de kop donkerbruin en daaronder lichtgrijs. De oren zijn aan de buitenkant oranjebruin en aan de binnenkant zwart. Achter de armen zit een donkerbruin gebied. De handen en voeten zijn zwart. De staart is bij de wortel roodachtig en wordt naar de punt toe donkerder, maar de punt is wit. De kop-romplengte bedraagt 500 tot 640 mm, de staartlengte 520 tot 670 mm en het gewicht 4200 tot 8800 g.

## Verspreiding

De soort komt voor in de Whitsunday Shire van Oost-Queensland, in de omgeving van de plaats Proserpine. Deze soort leeft in stukken bos op heuvels. Deze rotskangoeroe is voornamelijk 's nachts actief en eet grassen en ander plantaardig materiaal. Beschutting vindt het dier in rotsspleten en grotten, waar het nooit ver vandaan gaat.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* ↑ (en) Petrogale persephone op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 68. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Petrogale persephone Maynes, 1982. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 30-03-2023.
# Petrogale purpureicollis

Petrogale purpureicollis is een zoogdier uit de familie van de kangoeroes (Macropodidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Albert Sherbourne Le Souef in 1924.

## Uiterlijke kenmerken

De bovenkant van het lichaam is grijsbruin, de onderkant zandbruin. De schouders zijn wat grijsachtig. Het deel van de kop achter de ogen en onder de oren is roodachtig van kleur. Over de wangen loopt een lichte streep; daarboven is het donkerbruin. Over de bovenkant van het hoofd en de nek loopt een donkere streep. Achter de armen zit een donkere vlek. De voeten zijn donkerbruin. De staart is bruin met een zwarte punt. De kop-romplengte bedraagt 500 tot 610 mm, de staartlengte 450 tot 600 mm en het gewicht 4700 tot 7000 g.

## Verspreiding

De soort komt voor in het noordwesten van Queensland, tussen Kajabbi, de Selwyn Range, Dajarra en Mount Isa. Daar leeft deze soort in rotsachtige gebieden bedekt met gras. P. purpureicollis is 's nachts actief; de dag brengt hij door in rotsspleten en grotten. Net als andere rotskangoeroes eet deze soort planten, voornamelijk gras.
* ↑ (en) Petrogale purpureicollis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 68. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2023). Petrogale purpureicollis Le Souef, 1924. Mammal Diversity Database (Version 1.11). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 16-04-2023.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
# Russische supercup 2013

De Russische Supercup 2013 werd gespeeld op 13 juli 2013 in het Stadion Olimp-2 in Rostov aan de Don. Landskampioen en bekerwinnaar CSKA Moskou nam het op tegen de nummer twee uit de Russische competitie Zenit Sint-Petersburg. CSKA won overtuigend met 3-0, na doelpunten van Keisuke Honda (2x) en Sergej Ignasjevitsj.

## Wedstrijddetails

Olimp-2, Rostov aan de Don Toeschouwers: 15.500 Scheidsrechter: Aleksandr Egorov :
| 13 juli 2013 19:30 | Honda 16', 83' Ignasjevitsj 35' | Olimp-2, Rostov aan de Don Toeschouwers: 15.500 Scheidsrechter: Aleksandr Egorov |
| CSKA | Zenit |
CSKA Moskou: :
| GK | 35 | Igor Akinfejev |
| RB | 6 | Aleksej Berezoetski |
| CB | 24 | Vasili Berezoetski |
| CB | 4 | Sergej Ignasjevitsj |
| LB | 42 | Georgi Sjtsjennikov | 73' |
| DM | 3 | Pontus Wernbloom |
| RW | 7 | Keisuke Honda | 85' |
| AM | 10 | Alan Dzagojev |
| LW | 8 | Steven Zuber | 51' 70' |
| CF | 9 | Vágner Love |
| CF | 18 | Ahmed Musa |
| Wisselspelers: |||
| GK | 1 | Sergej Chepchugov |
| DF | 5 | Viktor Vasin |
| MF | 11 | Mark González |
| DF | 14 | Kirill Nababkin | 73' |
| MF | 15 | Dmitri Jefremov |
| MF | 17 | Pavel Mamajev | 85' |
| MF | 20 | Rasmus Elm | 70' |
| FW | 71 | Konstantin Bazeljoek |
| Coach: |||
| Leonid Sloetski ||||
Zenit Sint-Petersburg: :
| GK | 1 | Joeri Lodygin |
| RB | 22 | Aleksandr Anjoekov |
| CB | 24 | Aleksandar Luković | 42' |
| CB | 13 | Neto | 34' |
| LB | 3 | Tomáš Hubočan |
| DM | 44 | Anatoli Tymosjtsjoek |
| CM | 28 | Axel Witsel |
| CM | 18 | Konstantin Zyrjanov | 79' |
| RW | 23 | Andrej Arsjavin | 56' |
| CF | 11 | Aleksandr Kerzjakov |
| LW | 10 | Danny |
| Wisselspelers: |||
| DF | 6 | Nicolas Lombaerts |
| FW | 9 | Aleksandr Boecharov | 79' 84' |
| MF | 20 | Viktor Fajzoelin | 56' |
| DF | 21 | Milan Rodić |
| MF | 34 | Vladimir Bystrov | 42' |
| FW | 48 | Aleksej Gasilin |
| DF | 57 | Dzjamaldin Chodzjanijazov |
| DF | 62 | Stepan Rebenko |
| GK | 71 | Egor Baburin |
| FW | 77 | Luka Đorđević |
| Coach: |||
| Luciano Spalletti ||||