OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Bundesvision Song Contest 2010

De Bundesvision Song Contest 2010 vond plaats in Berlijn, nadat Peter Fox het festival het voorgaande jaar wonnen met Schwarz zu Blau.

## Locatie

Het was de tweede keer in de geschiedenis dat het festival in Berlijn werd georganiseerd. In tegenstelling tot de vorige keer dat Berlijn het festival moest organiseren werd er niet gekozen voor de Tempodrom, maar voor de - bijna viermaal grotere - Max-Schmeling-Halle.

## Artiesten

Zoals in vele andere jaren kwamen niet alle artiesten uit het deelgebied dat ze vertegenwoordigden, maar bij deze editie was het wel opmerkelijk dat het grootste deel van de artiesten uit gaststad Berlijn kwam.

## Winnaar

Unheilig won deze editie voor Noordrijn-Westfalen met het nummer Unter deiner Flagge. Saksen-Anhalt werd tweede, gaststaat Berlijn vervolledigde het podium.

## Uitslag

| Plaats | Staat | Taal | Artiest | Lied | Punten |
| 1 | Noordrijn-Westfalen | Duits | Unheilig | Unter deiner Flagge | 164 |
| 2 | Saksen-Anhalt | Duits | Silly | Alles Rot | 152 |
| 3 | Berlijn | Duits en Arabisch | Ich + Ich feat. Mohamed Mounir | Yasmine | 100 |
| 4 | Beieren | Duits | Blumentopf | Solala | 94 |
| 5 | Brandenburg | Duits | Das Gezeichnete Ich | Du, Es und Ich | 87 |
| 6 | Thüringen | Duits | Norman Sinn & Ryo | Planlos | 79 |
| 7 | Sleeswijk-Holstein | Engels en Duits | Stanfour | Sail on | 60 |
| 8 | Hamburg | Duits | Selig | Von Ewigkeit zu Ewigkeit | 40 |
| 9 | Baden-Württemberg | Duits | Bakkushan | Springwut | 39 |
| 10 | Mecklenburg-Voor-Pommeren | Duits | Sebastian Hämer | Is´ schon ok | 22 |
| 11 | Bremen | Duits en Engels | Kleinstadthelden | Indie boys | 20 |
| 11 | Saksen | Duits | Blockflöte Des Todes | Alles wird teuer | 20 |
| 13 | Hessen | Engels en Duits | Oceana & Leon | Far away | 18 |
| 14 | Rijnland-Palts | Duits | Auletta | Sommerdiebe | 17 |
| 15 | Saarland | Duits | Mikroboy | Nichts ist umsonst | 12 |
| 16 | Nedersaksen | Duits | Bernd Begemann & Dirk Darmstaedter | So geht das jede Nacht | 4 |
2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015
Baden-Württemberg · Beieren · Berlijn · Brandenburg · Bremen · Hamburg · Hessen · Mecklenburg-Voor-Pommeren · Nedersaksen · Noordrijn-Westfalen · Rijnland-Palts · Saarland · Saksen · Saksen-Anhalt · Sleeswijk-Holstein · Thüringen
# Dwergpython

De dwergpython (Bothrochilus boa) is een slang uit de familie pythons (Pythonidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Leopold Fitzinger in 1843. Het was lange tijd de enige soort uit het geslacht Bothrochilus, tot soorten uit andere geslachten werden 'overgeheveld' op basis van nieuwe inzichten betreffende de onderlinge verwantschappen van de pythons.
Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Tortrix boa gebruikt. Later werd de naam Nardoa Schlegelii gebruikt en de soort werd door de jaren heen tot verschillende geslachten gerekend, zoals Morelia en Liasis. Er worden geen ondersoorten erkend.

## Uiterlijke kenmerken

Bothrochilus boa heeft een opvallende geel-zwarte bandering over het gehele lichaam. Juvenielen hebben een knalrode kleur met zwarte vlekken tot dwarsbanden. Het is een van de kleinere soorten pythons, de slang wordt maximaal 1,25 meter lang.

## Verspreiding en habitat

Bothrochilus boa komt voor in delen van Azië en leeft endemisch op enkele eilandengroepen ten oosten van Papoea-Nieuw-Guinea.
De habitat bestaat uit vochtige tropische en subtropische laaglandbossen, graslanden en savannes. De soort is aangetroffen van zeeniveau tot op een hoogte van ongeveer 500 meter boven zeeniveau.

## Beschermingsstatus

Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).

## Bronvermelding

Referenties
* ↑ (en) Dwergpython op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 440. ISBN 90 274 8626 3.
* 1 2 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Bothrochilus.
* 1 2 International Union for Conservation of Nature and Natural Resources - Red List, Bothrochilus boa - IUCN Red List. Gearchiveerd op 9 oktober 2021.
Bronnen
* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Bothrochilus - Website Geconsulteerd 16 januari 2020
# Moissac

Moissac is een gemeente in het Franse departement Tarn-et-Garonne in de regio Occitanie. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Castelsarrasin. Moissac telde op 1 januari 2021 13.748 inwoners.

## Bezienswaardigheden

Moissac is vooral bekend om haar abdij en haar (12de-eeuwse) abdijkerk. De druk bewerkte entree van de kerk, vol met beelden en reliëfs en de kloosteromgang zijn een hoogtepunt van wat Frankrijk aan oude romaanse kunst heeft te bieden.
Het Musée de Moissac heeft een collectie van romaans beeldhouwwerk afkomstig uit de abdij en een etnografische collectie uit de streek.

## Geschiedenis

Moissac ligt in de historische provincie Quercy. De plaats is ontstaan bij de Abdij Saint-Pierre, die volgens de overlevering door Clovis werd gesticht. In de middeleeuwen was dit een van de bekendste abdijen van Frankrijk. Vanaf de 15e eeuw had Moissac een belangrijke rivierhaven aan de Tarn. Wijn en meel, gemalen in de plaatselijke watermolens, werden er verscheept naar Bordeaux. Deze haven kende haar hoogtepunt in de 18e eeuw. In 1507 kwam er een recollettenklooster in de stad.
Na de Franse Revolutie werden de abdij en het recollettenklooster afgeschaft. Moissac werd een onderprefectuur met bijhorende administratie en rechtbanken, maar verloor deze positie in 1926 toen het arrondissement Moissac werd afgeschaft.
In de loop van de 19e eeuw schakelden de wijnboeren van Moissac van wijndruiven over op tafeldruiven. Overstromingen van de Tarn brachten regelmatig schade toe aan de brug over deze rivier. In 1826 kwam na 18 jaar werk de Pont Napoléon klaar. In maart 1930 werd de stad getroffen door een zware overstroming die verschillende wijken blank zette en aan 131 mensen het leven kostte. Tussen 1939 en 1944 werden met succes een 500-tal Joodse kinderen opgevangen in Moissac. In de jaren 1960-70 werd de nieuwe woonwijk Sarlac gebouwd.

## Geografie

Moissac ligt op de rechteroever van de Tarn, een viertal kilometer voor de monding ervan in de Garonne, en aan het Canal latéral à la Garonne dat hier met een imposante kanaalbrug de Tarn kruist. De wijk Saint-Benoît ligt op de linkeroever van de Tarn.
De oppervlakte van Moissac bedroeg op 1 januari 2021 85,95 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 160 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Moissac met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt spoorwegstation Moissac.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Geboren

* Camille Delthil (1834-1902), dichter en politicus
* Christophe Rinero (1973), wielrenner
* Caroline Costa (1996), popzangeres

## Externe link

* (fr) Statistische informatie op de website van INSEE
* 1 2 Populations légales 2021.
* ↑ (fr) Histoire des quartiers. moissac.fr. Geraadpleegd op 29 maart 2023.
* ↑ (fr) Philippe Cahue, Il y a 90 ans, le village de Reyniès était détruit par les inondations (ladepeche.fr, 2 maart 2020) Geraadpleegd op 30 maart 2023.
* ↑ (fr) Moissac : ville de Justes ?. moissac.fr. Geraadpleegd op 29 maart 2023.
* ↑ (fr) Un peu d'histoire. moissac.fr. Geraadpleegd op 29 maart 2023.
# Lijn M1 (Métro Léger de Charleroi)

Lijn M1 is een lightrail-lijn van de Métro Léger de Charleroi, in Anderlues, Fontaine-'l-Eveque en Charleroi. De lijn loopt van Anderlues (ten westen van Charleroi) naar Charleroi, rijdt een lus linksom rond het centrum en weer terug naar Anderlues. De lijn heeft dezelfde route als lijn M2, die de centrale ring echter in tegengestelde richting bedient.

## Uitvoering

De lijn loopt als klassieke streektramlijn van Anderlues naar het station Pétria in Fontaine-l'Eveque, deels in het midden van of in de berm van de weg. Van daar af loopt het als een metrolijn naar het stadscentrum van Charleroi. Vanaf station Piges takt de lijn af naar Ouest en vervolgt dan de route over de centrale ring. Tussen Gare Centrale en Tirou is de lijn weer uitgevoerd als tramlijn, met gelijkvloerse kruisingen. Vanaf Parc is de lijn weer uitgevoerd als metrolijn, en vervolgt ze de centrale ring om vanaf Palais via Pétria terug te gaan naar Anderlues.
Lijn M1 bedient station Palais alleen vanuit Waterloo richting Piges, lijn M2 bedient Palais in beide richtingen.

## Toegankelijkheid

Het lightrailnetwerk van Charleroi is slecht toegankelijk voor minder validen. Binnen in de Light Rail Véhicule-trams is een trede, alleen de rond 2023-2025 verbouwde stellen hebben bij één deur een rolstoelplank waardoor rolstoelgebruikers in kunnen stappen.
De meeste van de als metrohaltes gebouwde stations (Pétria en oostelijker) hebben een gelijkvloerse instap tot aan deze onderste trede, maar de stations die op een viaduct of in een tunnel zijn gebouwd, zijn vaak alleen toegang per (rol)trap. Alleen De Cartier, Palais en Parc zijn uitgerust met een lift. Damprémy is uitgerust met een gelijkvloerse toegang.
De als klassieke tramhaltes gebouwde stations ten westen van Pétria (behalve Monument) zijn in de periode 2018-2020 verbouwd en hebben een hoog perron met hellingbaan. Ook Gare Centrale is in 2024 verbouwd en bezit nu een hellingbaan.
De stations Monument, Tirou en Sambre hebben een instap op stoephoogte waarbij een vrij hoge instap ontstaat.
De stations Rue de la Station, Jonction, Route de Thuin, Surchiste, Coron du Berger, Pétria, Dampremy en Gare Centrale hebben perrons die met een hellingbaan te bereiken zijn.

## Galerij

* Halte Tirou op de centrale ring.
* Ingang van station Leernes
# Cilangkap (Cipayung)

Cilangkap is een plaats (wijk) - (kelurahan) in het bestuurlijke gebied Cipayung, Jakarta Timur (Oost-Jakarta) in de provincie Jakarta, Indonesië. De plaats telt 24.916 inwoners (volkstelling 2010).
# Kung Fu (televisieserie)

Kung Fu is een Amerikaanse televisieserie die van 1972 tot 1975 liep. In de serie worden de genres western en kungfu gecombineerd.

## Verhaal

De hoofdrolspeler in de serie is David Carradine, die de rol speelt van Kwai Chang Caine, een shaolinpriester die naar de Verenigde Staten vlucht nadat hij de moordenaar van zijn blinde sifu had gedood. Hij heeft hierdoor een beloning van 10.000 dollar op zijn hoofd staan, omdat de moordenaar lid was van de koninklijke familie.
In de serie gaat Kwai Chang op zoek naar zijn halfbroer Danny Caine, terwijl er met regelmatige flashbacks van de hoofdrolspeler naar gebeurtenissen uit zijn tijd in het shaolinklooster in China te zien zijn.
In de serie wordt uitgelegd dat Caine als halfbloed Chinees eigenlijk niet in het shaolinkloster zou zijn aangenomen, maar dat voor hem een uitzondering werd gemaakt, onder meer omdat zijn instelling en kwaliteiten hem geschikt maakten voor het priesterschap.
In het Westen aangekomen, komt Caine over als een wereldvreemd persoon, die niet kan paardrijden, geen vuurwapens gebruikt, geen vlees eet, geen alcohol drinkt en te voet door het land reist. Hij is echter een wijs man, die door zijn kungfu-vaardigheden bijna onoverwinnelijk lijkt, die niet in een gevangenis vastgehouden kan worden en die telkens geweld probeert te vermijden. Hij redt veel mensen uit moeilijke situaties en helpt velen met zijn filosofie en wijsheid.

## Productie

Onder degenen die naar de hoofdrol solliciteerden, was ook Bruce Lee (volgens zijn weduwe de bedenker van de serie), voor wie het een grote teleurstelling was dat hij niet voor de rol gekozen werd. David Carradine zelf was helemaal niet Chinees, en om de Chinese gemeenschap tevreden te stellen, werden diverse Chinezen aangenomen om aan de film mee te werken, hetzij als acteur in andere rollen hetzij voor de choreografie.

## Uitzending

De serie, die in drie seizoenen van in totaal 63 afleveringen werd uitgezonden, maakte kungfu vanaf de jaren 70 van de twintigste eeuw zeer populair in het Westen.
In België was de eerste uitzending op 24 november 1974. In Nederland werden 27 van de in totaal 63 afleveringen van de serie uitgezonden door de AVRO, tussen 13 december 1974 en 26 december 1975.

## Afleveringen

* ↑ Linda Lee, Bruce Lee: The Man Only I Knew, Warner Books, 1975.
* ↑ Kung Fu. Release Info op website imdb.nl; geraadpleegd 2016-09-02. Gearchiveerd op 18 januari 2023.
# Georg von Schönerer

Georg Heinrich Ritter von Schönerer (Wenen, 17 juli 1842 - Schloss Rosenau (Neder-Oostenrijk), 14 augustus 1921) was een Oostenrijkse grootgrondbezitter en toonaangevend politicus vanaf 1879 tot aan het begin van de 20e eeuw in de Duits-Nationale en later in de Pan-Duitse Partij in Oostenrijk. Als fervent tegenstander van de katholieke Kerk en radicaal antisemiet oefende hij een grote invloed uit op de jonge Adolf Hitler.

## Biografie

Hij was een zoon van de spoorweg-ondernemer Matthias Schönerer (1807-1881). Hij studeerde landbouw in Tübingen, Hohenheim en later in Ungarisch-Altenburg. Na zijn studies (1869) beheerde hij het landgoed van zijn vader te Rosenau bij Zwettl.
In 1873 werd hij voor de Deutsche Fortschrittpartei, de "Duitse Vooruitgangspartij ", in de volksvertegenwoordiging gekozen. Vanaf 1879 was hij aanvoerder van de Duits-Nationale Beweging in Oostenrijk. Schönerer toonde zich een tegenstander van zowel het Habsburgse patriottisme en de Katholieke Kerk als het liberalisme. Hij hing een völkisch-germanische ideologie aan. Zo riep hij in 1887 op de Christelijke kalender te vervangen door een "Germaanse" waarbij het jaar 113 v.Chr., de overwinning van Kimbren en Teutonen op de Romeinen, als het jaar 1 gold.
In 1888 overviel hij, in beschonken toestand, de redactie van het Neues Wiener Tageblatt en richtte vernielingen aan, omdat de krant (voortijdig) de dood van keizer Wilhelm I gemeld had. Schönerer werd tot vier maanden veroordeeld. Hij moest zijn mandaat als afgevaardigde vijf jaar neerleggen en zijn adellijke titel werd hem ontnomen. Hierdoor moest hij de leiding van de Duits-Nationale Beweging aan anderen overlaten. Toch was hij van 1897 tot 1907 weer lid van de Reichsrat, een belangrijk regeringsorgaan.
Zijn spreekbuis werd gevormd door het in 1881 opgerichte tijdschrift Deutsche Worte. Later, in 1883, de Unverfälschte Deutsche Worte en de kranten Alldeutsches Tagblatt, opgericht in 1903 en Grazer Wochenblatt. Zijn Alldeutsche Bewegung eiste in 1900 dat het Weense Parlement een premie zou uitloven voor iedere niedergemachten (dat wil zeggen "vermoorde") Jood. Hij verkondigde luidkeels het antisemitisme met leuzen als "Door reinheid tot eenheid - Zonder Juda, zonder Rome".
In 1917 kreeg Schönerer, door amnestie van keizer Karel I van Oostenrijk, zijn adellijke titel weer terug. Hij overleed in 1921 en werd, op zijn verzoek, in 1922 vlak bij de door hem bewonderde Otto von Bismarck in Friedrichsruh herbegraven.

## Lees ook

* Whiteside, Andrew G. (1975). The Socialism of Fools: Georg Ritter von Schönerer and Austrian Pan-Germanism. University of California Press.
* The Coming of the Third Reich/ Richard J. Evans (Pages 42–45) Publisher=Penguin Group, ISBN 1-59420-004-1 (hc.), ISBN 0143034693 (pmk.)

## Bron

Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Georg von Schönerer op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sakerta Barat

Sakerta Barat is een bestuurslaag in het regentschap Kuningan van de provincie West-Java, Indonesië. Sakerta Barat telt 2155 inwoners (volkstelling 2010).
# Piletocera micralis

Piletocera micralis is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door George Francis Hampson in een publicatie uit 1907.
De soort komt voor in Indonesië (Borneo).
# Anthonij Moll

Anthonij Moll (Wijchen, 22 februari 1851 - Arnhem, 1 oktober 1916) was een Nederlands jurist, notaris en gemeenteraadslid.

## Beknopte biografie

Moll werd in 1851 te Wijchen geboren als zoon van Johannes Gijsbertus Jacob Moll en Ardina Antonia Rant. Zijn vader was notaris in Arnhem. Bij Koninklijk Besluit van 3 september 1872 werd Moll benoemd tot ontvanger der registratie en domeinen te Arnhem. Deze betrekking zou hij vanaf 1876 uitoefenen te Nijkerk en vanaf 1877 te Gulpen. Hij verblijft maar een jaar in Gulpen, omdat hij in 1878 gaat werken op het Departement van Financiën. Hij blijft daar werken tot 1881. Op zijn dertigste wordt Moll notaris ter standplaats Arnhem. In Arnhem was hij lid van de gemeenteraad. Hij vervult dit ambt tot 1898, in welk jaar hij ruilt van standplaats met de Doetinchemse notaris N. Th. Ladénius. Wegens ziekte moet Moll in 1911 ontslag nemen.
Moll was hoofdbestuurslid van de Broederschap van Notarissen en hoofdredacteur van het Weekblad voor het Notariaat. Hij publiceerde veel op het terrein van het notarieel recht. Zo schreef hij een handleiding tot de kennis der zegel- en registratiewetten, waarvan drie drukken zijn uitgebracht. Ook was hij samen met twee collega's de schrijver van het wetsontwerp tot wijziging van de Wet op het notarisambt.
Moll trouwde op 16 mei 1878 te Groenlo met Johanna Gerharda Hesselink. Hij overleed in oktober 1916 op 65-jarige leeftijd in zijn woonplaats Arnhem. Het tijdschrift Nieuw Vrouwenleven wijdde een artikel aan hem vanwege zijn inzet voor de rechten van de vrouw.
# Timorese python

De Timorese python (Malayopython timoriensis) is een soort python uit Zuidoost-Azië.

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Wilhelm Peters in 1876. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Liasis amethystinus var. timoriensis gebruikt. Later werd de soort tot de geslachten Python, Morelia, Australiasis en Broghammerus gerekend.
Pas in 2014 werd de slang door R. Graham Reynolds, Matthew L. Niemiller & Liam J. Revell aan het geslacht Malayopython toegekend, waardoor de soort in de literatuur onder verschillende wetenschappelijke namen bekend is. Er worden geen ondersoorten erkend.

## Uiterlijke kenmerken

De Timorese python is een vrij lange maar verhoudingsgewijs dunne pythonsoort die een lichaamslengte van ongeveer 2,1 meter kan bereiken. Toch wordt de soort beschouwd als een dwergvorm omdat andere pythons nog veel langer worden.

## Levenswijze

Het is een snel bewegende slang, die veel van zijn tijd in bomen doorbrengt op jacht naar prooi. Het is een niet-giftige wurgslang, die anders dan de verwante netpython niet gevaarlijk is voor mensen. Voortplanting gaat door eieren, die door de slang beschermd worden door zich om het legsel te winden. Door te trillen met de lichaamsspieren kan deze slang haar lichaamstemperatuur verhogen en zo de temperatuur van het broedsel regelen.

## Verspreiding en habitat

De Timorese python komt endemisch voor in Indonesië en is aangetroffen op de Kleine Soenda-eilanden Flores en Lomblen. Ondanks de soortaanduiding timorensis, die 'levend op Timor' betekent, komt de soort waarschijnlijk niet voor op Timor.

## Bronvermelding

Referenties
* ↑ (en) Timorese python op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 439. ISBN 90 274 8626 3.
* 1 2 The Reptile Database - Peter Uetz & Jakob Hallermann, Malayopython timoriensis.
Bronnen
* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database - Malayopython timoriensis - Website Geconsulteerd 23 januari 2020
# Urker vissersmonument

Het Urker vissersmonument is een monument in Urk aan de kust bij Wijk 3.
De visserij en de visverwerkende industrie brachten veel welvaart naar het voormalige eiland Urk. Maar Urk en zijn inwoners hebben daar ook voor moeten betalen. Vroeger werd de visserij nog niet uitgeoefend door middel van moderne technieken en grote kotters. Kwetsbaar waren de botters en kotters, die veelal vergingen in stormen. Velen hebben de visserij met hun leven moeten bekopen, hun lichamen werden vaak ook nooit meer teruggevonden.

## Teksten
### Gedicht

    Hier wendden zij de steven
    en door wie achterbleven
    werd hier op hen gewacht
    Hier werd voor hen gebeden
    maar ook intens geleden
    als "tinge" (tijding) werd gebracht
    Velen in zee gebleven en
    hier staan ze ingeschreven
    en wordt aan hen gedacht

### Bijbelcitaat

... en de zee was niet meer

## Onthulling

Op 11 mei 1968 werd door koningin Juliana het vissersmonument onthuld. Dit kunstwerk is vervaardigd door G. van der Leeden uit Bergen (N.H.). het stelt een vissersvrouw voor, die nog één keer achteromkijkt naar zee, vanwaar haar geliefde(n) had(den) moeten komen. Op de 36 marmeren platen staan 379 namen van hen die op zee het leven verloren.
Tussen 1865 en 1904 zijn meer dan 210 Urkers in de golven omgekomen. Onder hen bevonden zich kinderen van 8, 10 en 11 jaar.
# Annie Cordy

Annie Cordy, pseudoniem van Léonia Juliana barones Cooreman (Laken, 16 juni 1928 – Vallauris, 4 september 2020), was een Belgische zangeres en actrice. Ze nam meer dan 600 liedjes op, speelde in tientallen musicals en zeventien films. Ze verkocht wereldwijd meer dan vijf miljoen albums en singles en was vooral populair in Franstalig België en Frankrijk.

## Loopbaan

Cordy was actief in de showbizz sinds 1950, al trad ze op 29 augustus 1948 al voor de A.V.R.O.-radio op bij Les Gars de Paris van Frans van Cappelle. Pas in de jaren tachtig verminderden haar activiteiten met gastrollen in televisiefilms en -series. In 1998 vierde ze de vijftigste verjaardag van haar loopbaan met twee uitverkochte avondvoorstellingen in de Olympia in Parijs.
In 2004 verkreeg Annie Cordy persoonlijke adeldom met de persoonlijke titel van barones. Bij koninklijk besluit van 24 oktober 2013 werd ze bevorderd tot commandeur in de Kroonorde.
Ze overleed in 2020 op 92-jarige leeftijd in haar woning in Zuid-Frankrijk aan een hartaanval.
Cordy was de tante van de Vlaamse zanger Udo.
In de herfst van 2021 krijgt de langste tunnel (2,5 kilometer) van België haar naam: de Annie Cordytunnel. De tunnel heet tot dan nog Leopold II-tunnel.

## Filmografie

* Si Versailles m'était conté... (Sacha Guitry, 1954)
* Poisson d'avril (Gilles Grangier, 1954)
* Bonjour sourire (Claude Sautet, 1956)
* Le Chanteur de Mexico (Richard Pottier, 1956)
* Ces dames s'en mêlent (Raoul André, 1965)
* Le Passager de la pluie (René Clément, 1970)
* La Rupture (Claude Chabrol, 1970)
* Le Chat (Pierre Granier-Deferre, 1971)
* Le mataf (Serge Leroy, 1973)
* Rue Haute (André Ernotte, 1976)
* Drôles de zèbres (Guy Lux, 1977)
* Un été après l’autre (Anne-Marie Étienne, 1989)
* La Vengeance d'une blonde (Jeannot Szwarc, 1994)
* Le Dernier des fous (Laurent Achard, 2006)
* Disco (Fabien Onteniente, 2008)
* Le crime est notre affaire (Pascal Thomas, 2008)
* Les Herbes folles (Alain Resnais, 2009)
# Sako Dua

Sako Dua is een bestuurslaag in het regentschap Kerinci van de provincie Jambi, Indonesië. Sako Dua telt 1583 inwoners (volkstelling 2010).