OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Szczepan Sadurski

Szczepan Piotr Sadurski (Lublin, 1965) is een Poolse satiricus, karikaturist, journalist, voorzitter van de Partij van Goede Humor.
Sadurski studeerde in 1985 af aan het Lyceum voor Plastische Kunsten. Hij publiceerde in zijn carrière meer dan 5000 tekeningen in 200 tijdschriften. Sadurski was laureaat van onder andere de 'Gouden Speld 1986' (prijs uitgereikt door het satirisch tijdschrift 'Szpilki' [Spelden] voor de beste tekening van het jaar). Tevens was hij oprichter van de uitgeverij 'Humor en Satire Superpress' in 1991 en hoofdredacteur van 'Goede Humor' (Dobry Humor).
Sadurski was initiatiefnemer, stichter en voorzitter van de 'Partij van Goede Humor' – een informele, internationale organisatie voor mensen die graag lachen met meer dan 3000 leden in Polen en andere landen. Verder was hij eigenaar van het satirische internetportaal www.sadurski.com. Sadurski heeft meermaals opgetreden als jurylid op satire - en cabaretwedstrijden in Polen, Turkije en Zweden.
# Meyer Sluyser

Meyer Sluyser (officiële naam luidt: Meijer Sluijser), (Amsterdam, 9 september 1901 - Bussum, 26 januari 1973) was een Nederlands journalist, radiocommentator en schrijver.

## Privéleven

Sluyser kwam uit het socialistisch Joodse gezin van de diamantslijper Mozes Sluijser en Sara Verdooner. Hij trouwde op 10 juni 1926 met Henrietta Blog. Uit dit huwelijk werden een zoon en een dochter geboren. Na het overlijden van Henrietta Blog op 9 januari 1958 trouwde hij op 20 mei 1959 met Selma van IJssel. Na haar overlijden op 1 oktober 1962 trouwde hij voor de derde maal op 18 maart 1966 met Mia Klorn. Uit het tweede en derde huwelijk werden geen kinderen geboren.

## Loopbaan

Na een opleiding aan de driejarige mulo en wat baantjes werd hij tolk bij internationale socialistische bijeenkomsten. In 1926 werd hij lid van de VARA. In 1929 werd Sluyser redacteur van het sociaaldemocratische dagblad Het Volk. Sluyser bestreed alle vormen van dictatuur: het communisme, het fascisme en, vooral nadat in 1933 in Duitsland Hitler aan de macht kwam, de nazi’s.
Na de Duitse inval en de capitulatie wist Sluyser met zijn gezin op 15 mei 1940 vanuit IJmuiden met de Friso naar Engeland te ontkomen. Hij werd er chef van de Radioluisterdienst van de Nederlandse regering in Londen en van het Londense Vrij Nederland. Sluyser werkte ook mee aan radioprogramma's van Radio Oranje en stond aan de basis van de radiozender De Flitspuit, gericht op Nederland.
In november 1944 keerde hij terug naar bevrijd Zuid-Nederland. Hij werd een van de oprichters van het dagblad Het Vrije Volk en leverde wekelijks Commentaar op het nieuws. Ook bij De Groene Amsterdammer had hij een column. Na zijn terugkeer naar Amsterdam zou hij een reeks van boeken gaan schrijven, vooral over het Joodse verleden van Amsterdam. Hij schreef twee detectives onder het pseudoniem Richard Parridon. In 1965 werd hij officier in de Orde van Oranje-Nassau.
# Pasadena (Canada)

Pasadena is een plaats en gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De gemeente ligt aan de oever van Deer Lake in het westen van het eiland Newfoundland.

## Geografie

Pasadena ligt aan de zuidoostelijke oever van Deer Lake. Dat is een groot meer in de vallei van de Humber, gelegen aan de rand van Newfoundlands Long Range Mountains.
De gemeente is voorts gelegen aan de Trans-Canada Highway (NL-1). Langs die weg bevindt zich een halte van de trans-Newfoundlandse busdienst van DRL Coachlines.

## Geschiedenis

Pasadena bestaat uit drie met elkaar vergroeide dorpjes: Pasadena, Midland en South Brook. South Brook werd gesticht in 1920 en Pasadena in 1923. In 1936 werd Midland door de overheid gesticht door de hervestiging van enkele gezinnen uit afgelegen Newfoundlandse gebieden.
In 1955 fuseerden Pasadena en Midland met elkaar om zo Pasadena-Midland te vormen, een gemeente met de status van local government community (LGC). In 1969 kreeg de gemeente de status van town en werd de naam veranderd naar kortweg Pasadena. Op 1 januari 1986 werd ook South Brook aan Pasadena toegevoegd. De plaatsen zijn allen met elkaar vergroeid tot één enkele bewoningskern.
In 2021 vond er een grenswijziging plaats. Hierbij werd het grondgebied verder naar het noorden uitgebreid door de toevoeging van aangrenzend gemeentevrij gebied.

## Demografie

Pasadena maakt deel uit van de agglomeratie van Corner Brook, een stad die 25 km naar het westen toe ligt. De voorbije decennia schommelde de bevolkingsomvang er rond de 3500.
* Demografische ontwikkeling van Pasadena tussen 1991 en 2021
* Bron: 1991–1996, 2001–2006, 2011–2016, 2021

### Taal

In 2016 hadden 3.600 inwoners (99,4%) van Pasadena het Engels als moedertaal; alle anderen waren die taal machtig. Hoewel slechts vijf mensen (0,1%) het Frans als moedertaal hadden, waren er 110 mensen die die andere Canadese landstaal konden spreken (3,0%). De op twee na meest gekende taal was het Duits met 15 sprekers (0,4%).
# Hans Ubbink

Hans Ubbink (Doesburg, 15 oktober 1961) is een Nederlands modeontwerper die vooral bekend is geworden met zijn mannenmode, maar sinds 2001 tevens vrouwenmode maakt.

## Biografie

Ubbink volgde een opleiding aan de Kunstacademie in Arnhem, in 1986 presenteerde hij zijn eindexamencollectie. Aan de hand van dit eindexamenwerk schreef hij een boek, Styling en ontwerp, waarna hij werd gevraagd om voor Soap Studio van Frits Klaarenbeek te gaan werken. Dit wist hij later te verruilen voor een ontwerpfunctie bij Van Gils. Na het faillissement van dit modelabel nam hij in 1992 het initiatief voor een modern mannenmerk J.C. Rags. Later dat jaar richtte hij ook zijn eigen eerste modelijn, genaamd Books, op.
In 2000 begon Hans Ubbink een eigen bedrijf in samenwerking met zijn vrouw Ans. Nog in datzelfde jaar werd een mannencollectie gelanceerd dat hij presenteerde onder zijn eigen naam. Ubbink is doorgebroken vanwege het feit dat hij opvallende prints ontwierp op overhemden voor mannen. Het jaar daarna, in 2001, volgde een vrouwenlijn genaamd Hans Ubbink Women. Met deze lijn wilde Ubbink een geëmancipeerde vrouw uitstralen die zowel zelfstandig als vrouwelijk is. “Emancipatie zonder Verlies van de Vrouwelijkheid” werd de slogan van deze kledinglijn. In 2003 werd Hans Ubbink Blue gelanceerd, een collectie die was en gericht op jongere mannen en vrouwen. In 2014 startte hij een ondergoedlijn genaamd Private Eko.
In januari 2015 stopt Hans Ubbink met zijn modelabel.

## Filmografie

| Jaar | Titel | | Rol |
| 2013 | Expeditie Robinson | Televisieprogramma | Kandidaat/Zichzelf |
| 2013 | Verliefd op Ibiza | Televisieserie | Zichzelf |

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Hans Ubbink wil dat jij je goed voelt (11 januari 2013), LINDA.nl. Geraadpleegd op 13 maart 2023.
* ↑ Hans Ubbink stopt in 2015, NOS (1 april 2014). Gearchiveerd op 21 februari 2019.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6908 8429
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 07287824X
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 331300
* Virtual International Authority File: 283416513
* WorldCat (via VIAF): 283416513
# Hersteld Hervormde kerk (Ooltgensplaat)

De Hersteld Hervormde Kerk is een kerkgebouw in de Zuid-Hollandse plaats Ooltgensplaat en ligt aan de Lindenlaan. Het van oorsprong profane gebouw werd in november 2015 gekocht door de hersteld hervormde gemeente en in maart 2016 in gebruik genomen als kerkelijk gebouw.

## Geschiedenis gemeente

Op 1 mei 2004 fuseerden de Nederlands Hervormde Kerk, de Gereformeerde Kerk en de Evangelisch-Lutherse Kerk in de Protestantse Kerk in Nederland, de PKN, in het kader van het Samen op Weg-proces. Een deel van de Hervormde Kerk was tegen deze fusie en besloot zich te verenigen in de Hersteld Hervormde Kerk, waaronder een deel van ongeveer zestig mensen in Ooltgensplaat. Aanvankelijk was er geen kerkgebouw beschikbaar en de eerste acht jaar werden kerkdiensten gehouden in het oude dorpshuis. Daarna werden vier jaar lang diensten gehouden in 't Centrum, een multifunctioneel gebouw.
In 2015 kreeg de gemeente het aanbod om het Groene Kruisgebouw te kopen dat in gebruik was door zorgaanbieder Careyn. In november 2015 werd het gebouw voor 220.000 euro aangekocht. Daarna werd 50.000 euro geïnvesteerd in de verbouwing ervan. Op 28 februari 2016 werd het gebouw opgeleverd.

## Gebouw en interieur

Het exterieur van het gebouw is niet veranderd sinds de herbestemming. De inwendige ruimte werd tijdens de herbestemming opnieuw ingedeeld waarbij een kerkzaal, een consistoriekamer, een aankomsthal en een zaal voor bijeenkomsten ontstonden. In de kerkzaal staan tachtig stoelen, een katheder, een eikenhouten doopvont, een psalmbord en een elektronisch orgel.
* 1 2 3 Jan van Reenen, Hhg Ooltgensplaat neemt nieuwe kerk in gebruik. RD.nl. Reformatorisch Dagblad (18 maart 2016). Geraadpleegd op 27 oktober 2020.
* ↑ Hhg Ooltgensplaat koopt Groene Kruisgebouw. Digibron.nl. Reformatorisch Dagblad (1 oktober 2015). Geraadpleegd op 27 oktober 2020.
# Peter IV van Bulgarije

Peter IV (Bulgaars: Петър IV, Petâr IV) (?-1197), als Peter II en Peter III niet worden meegerekend ook Peter II, was van 1196 tot 1197 tsaar van Bulgarije. Hij heette eigenlijk Theodoor (Bulgaars: Теодор/Teodor) en wordt daarom ook Theodoor Peter genoemd.

## Leven

Theodoor Peter en zijn broer Ivan Asen I stamden uit een bojarengeslacht van grondbezitters uit Târnovo genaamd Belgoen. Ze verschenen in 1185 voor de Byzantijnse keizer Isaäk II Angelos met het verzoek voor een pronoia (Byzantijns landleensysteem). Na Isaäks weigering beraamden ze een opstand van Bulgaren en Vlachen, die ze wisten te verenigen in de gezamenlijke verering van de heilige Demetrius. Van deze twee volkeren kregen de Bulgaren de overhand, hoewel Theodoor Peter en Ivan zelf mogelijk etnisch Vlachisch of Koemaans waren.
Isaäk moest na enkele jaren oorlog, waarin de broers eerst vergeefs Thracië waren binnengevallen, in 1188 het Tweede Bulgaarse Rijk erkennen. Het omvatte Moesië en de Dobroedzja en werd geregeerd vanuit Târnovo. Ter verzekering van de wapenstilstand verbleef een andere broer, Kalojan, als gijzelaar in Constantinopel. Aangezien het Bulgaarse aartsbisdom Ochrid onder Byzantijns gezag viel, zetten de gebroeders Asen een nieuwe kerkelijke organisatie op door de prelaat van Târnovo tot aartsbisschop te verheffen. De nieuwe aartsbisschop kroonde Ivan Asen tot tsaar (keizer), terwijl Theodoor Peter als ongekroonde mindere in de oude hoofdstad Preslav resideerde en de oostelijke helft van het rijk regeerde.
In de voortdurende strijd met Isaäk Angelos versloegen de Bulgaren Byzantium in 1190 en bij Arcadiopel opnieuw in 1193, waarbij Centraal-Thracië werd ingenomen.. Na een hernieuwde Byzantijnse nederlaag in 1196 werd Ivan Asen vermoord door een van zijn bojaren, Ivanko. Theodoor Peter was zijn opvolger, maar hem viel een jaar later hetzelfde lot ten deel, waarna de derde broer Kalojan de troon besteeg.
# Padamulya (Pasirwangi)

Padamulya is een bestuurslaag in het regentschap Garut van de provincie West-Java, Indonesië. Padamulya telt 3481 inwoners (volkstelling 2010).
# Otto Bron

Otto Bron (1898 – 1980) was een Zwitsers worstelaar. Hij nam deel aan de Olympische Zomerspelen van 1920 in Antwerpen.

## Belangrijkste resultaten

Otto Bron was een van de 77 Zwitserse deelnemers aan de Olympische Zomerspelen van 1920. Binnen de sport van het worstelen op deze Spelen nam hij deel aan de discipline van de vrije stijl bij de middengewichten (minder dan 75 kg). Hij was de enige Zwitserse deelnemer op dit onderdeel. Op 26 augustus 1920 strandde hij in de tweede ronde na verlies tegen de Fin Eino Leino, die later de gouden medaille zou behalen.
| Jaar | Plaats | Onderdeel | Resultaat | Prestaties |
| 1920 | Antwerpen | middengewichten vrije stijl | 9e | eerste ronde: vrijgesteld tweede ronde: V van FIN Eino Leino |
* (en) Profiel van Otto Bron op olympedia.org
* (en) Middleweight, Freestyle (≤75 kilograms), Men op olympedia.org
# Heidi de Gier

Heidi de Gier (1977) is een in Utrecht gevestigde Nederlands fotograaf.

## Carrière

De Gier rondde in 2005 haar opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht af en vestigde zich als zelfstandig fotograaf. Ze fotografeerde o.a. voor WIRED, de Volkskrant, De Correspondent, Vrij Nederland, nrc.next en NRC Handelsblad, Trouw en Opzij.
Haar boek en project A Falling Horizon, over een boerenbedrijf in de Biesbosch op een gebied dat aan de natuur werd teruggegeven, werd in 2011 onderscheiden en geselecteerd als een van de 'Best Verzorgde Boeken' en 'Best Photobooks' van PhotoEye.

## Externe link

* TedX-Talk over A Falling Horizon.
* ↑ (en) Heidi de Gier – A Falling Horizon – De Best Verzorgde Boeken. Gearchiveerd op 18 mei 2019. Geraadpleegd op 18 mei 2019.
* ↑ photo-eye | Magazine. www.photoeye.com. Geraadpleegd op 18 mei 2019.
* Gemeinsame Normdatei: 1018142096
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9504 6329
* Library of Congress Control Number: no2013059804
* MusicBrainz: 113dae45-7aad-48b4-9703-379c0a5f17d2
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 339036079
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 31511
* Système universitaire de documentation: 15672765X
* Virtual International Authority File: 289679926
* WorldCat (via VIAF): 289679926
# Heilig Hartbeeld (Boxmeer)

Het Heilig Hartbeeld is een standbeeld in de Nederlandse plaats Boxmeer, in de provincie Noord-Brabant.

## Achtergrond

Het Heilig Hartbeeld werd gemaakt door de Düsseldorfse beeldhouwer Franz Linden en op zijn advies geplaatst op het plein voor de St. Rochuskapel. Op zondag 24 oktober 1920 vond de inwijding plaats. In juli 1921 werd het beeld door Linden nog enigszins aangepast: Christus' hart was volgens de kerkelijke normen te weinig zichtbaar. Een ander afgietsel van Lindens ontwerp staat in Zeilberg.
Het beeld werd in 1972 verplaatst naar het grasveld bij de Pauluskerk aan de Jan Tooropstraat. De kerk werd in 2007 gesloopt. Het beeld staat nu op de hoek Beugenseweg / Frans Halsstraat.

## Beschrijving

Het 2,30 meter hoge bronzen beeld toont een staande Christusfiguur, gekleed in gedrapeerd gewaad. Hij wijst met zijn linkerhand naar het Heilig Hart op zijn borst, met zijn rechterhand houdt hij zijn kleed vast. In beide handen zijn de stigmata zichtbaar.
Het beeld staat op een rechthoekige sokkel, waarop een opschrift in reliëf is aangebracht:
   ZIE HET HART HETWELK DE MENSCHEN ZOO BEMINDE DAT HET ZICH GEHEEL UITPUTTE OM ZYN LIEFDE TE TOONEN

## Waardering

Het Heilig Hartbeeld werd in 2003 aangewezen als gemeentelijk monument.
# Heilig Hartkerk (Krakau)

De Kerk van het Heilig Hart van Jezus (Pools: Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa) is een rooms-katholiek kerkgebouw van de jezuïeten in Krakau. De monumentale kerk is een centrum van devotie tot het Allerheiligst Hart van Jezus in Polen.

## Geschiedenis

Het kerkgebouw van 52 meter lang en 19 meter breed met een toren van 68 meter hoog werd gebouwd dankzij de inspanningen van de jezuïeten. Het ontwerp in de stijl van het modernisme (met Byzantijnse, romaanse, renaissance en barokke elementen) is afkomstig van de jugendstil-architect Francis Mączyński (1874-1947). Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog kon de kerk niet eerder dan in 1921 door bisschop Anatol Nowak worden ingewijd.
Paus Johannes XXIII verleende de kerk op 1 juli 1960 de status van basilica minor.

## Interieur

* Het hoogaltaar werd in de jaren 1915-1920 gebouwd door Franciszek Mączyński. Een halve koepel met 44 mozaïeken van symbolen uit het Oude en Nieuwe Testament wordt gedragen door zestien zuilen. Boven in de koepel bevindt zich in een halve cirkel een duif, het symbool van de Heilige Geest. Aan de buitenrand van de koepel bevinden zich bas-reliëfs van het Lam Gods en daaronder de symbolen van de evangelisten. De witte beelden uit 1921-1923 zijn van de Poolse beeldhouwer Karol Hukan.
* Van de zes zijaltaren (1920-1931) van Karol Hukan is het altaar van "Onze-Lieve-Vrouw van de Engelen" het meest opmerkelijke. Maria wordt uitgebeeld als de gekroonde koningin te midden van acht engelen die haar vereren. Volgens kunsthistorici betreft het een van de meest waardevolle Poolse werken van sacrale kunst uit het interbellum.
* De vloer van de kerk is uitgevoerd in patronen van vroegchristelijke kerken.
* Piotr Stachiewicz (1858-1938) maakte de mozaïeken in het koor van de kerk, waaronder het 30 meter lange en twee meter hoge fries boven het hoogaltaar met Christus als stralend middelpunt.
* De mozaïeken in het kerkschip met nieuwtestamentische voorstellingen werden door Leonard Strojnowski gemaakt. Links: de barmhartige Samaritaan (Lucas 10:34), Christus de Goede Herder (Lucas 15:05), de verloren zoon (Lucas 15:20); rechts: Christus met de Samaritaanse vrouw (Johannes 4:10), Christus die klopt aan de deur en Christus en de zondares (Johannes 8:11).
* De beschildering van de gewelven werd in de jaren 1914-1918 door Jan Bukowski uitgevoerd.
* De kruisweg werd in de jaren 1930 door de jezuïeten in Frankrijk aangekocht voor een andere kerk, maar in 1959 in de basiliek geplaatst.
* In het voorportaal van de kerk hangt onder een mozaïek van een Romeins soldaat te paard die de gekruisigde Christus met zijn lans verwondt een plaquette met de namen van 74 jezuïeten die tijdens 1939-1945 in verschillende concentratiekampen zijn omgekomen.
# Dhankuta (stad)

Dhankuta (Nepalees: धनकुटा) is een stad (Engels: municipality; Nepalees: nagarpalika) in het oosten van Nepal, en tevens de hoofdstad van het gelijknamige district. De stad telt ca. 26.500 inwoners.
* ↑ Census 2011: Final Results p. 10.
* ↑ National Geographic Information Infrastructure Programme: Index of Geographical names of Nepal (p. 11 - 13).
# Jan Verleun

Johannes Adrianus Jozef Verleun (Amsterdam, 13 augustus 1919 – Den Haag, 7 januari 1944) was een Nederlands verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Verleun volgde drie jaar lang de priesteropleiding aan het seminarie in Sint-Oedenrode. Tijdens de Duitse aanval op Nederland was hij soldaat in het Nederlandse leger. Op 10 mei 1940 zag Verleun als verspieder hoe Duitse militairen de IJssel overstaken. Hij raakte zwaargewond, maar wist te ontkomen.
Via verzetsstrijder Pam Pooters kwam Verleun als 21-jarige terecht bij de links-radicale verzetsgroep CS-6 (genoemd naar Corellistraat 6 te Amsterdam). Tot deze groep behoorden onder andere ook Gerrit Willem Kastein, Pam Pooters, Reina Prinsen Geerligs, Leo Frijda, Hans Katan, Sape Kuiper, Walter Brandligt, de broers Jan Karel Boissevain en Gideon Willem Boissevain en hun achterneef Louis Boissevain. Verleun gebruikte de schuilnamen "George Devage" en "Max Brinkhorst".
Op 23-jarige leeftijd liquideerde hij op 5 februari 1943 samen met Gerrit Willem Kastein de commandant van het Nederlandse vrijwilligerslegioen, Hendrik Seyffardt. Bij de rechtszaak tegen Verleun verklaarde deze (mogelijk om Leo Frijda vrij te pleiten) dat hij door (de inmiddels dode) Kastein werd vergezeld; andere bronnen stellen echter dat Frijda bij de aanslag aanwezig was en dat Kastein alleen bij de voorbereiding betrokken was. Twee maanden later liquideerde hij te Vorden zelfstandig Folkert Posthuma, een oud-minister die voor de Duitsers was gaan werken. Nadat de groep was verraden, werd Verleun door de Duitsers op 4 november 1943 opgepakt. Hij werd gemarteld en werd op 6 januari 1944 ter dood veroordeeld. Daarna werd hij van het Huis van Bewaring aan de Weteringschans overgebracht naar de gevangenis van Scheveningen (Oranjehotel) en de volgende dag op de Waalsdorpervlakte gefusilleerd.

## Literatuur

In 2004 verscheen bij Uitgeverij Conserve het boek Soldaat in verzet – De belofte die Jan Verleun het leven kostte, geschreven door Do du Preez-Verleun en Pauline Wesselink. (ISBN 90-5429-181-8)
# Salyan (stad in Nepal)

Salyan, ook Salyan Khalanga of Khalanga, is een dorpscommissie (Engels: village development committee, afgekort VDC; Nepalees: panchayat) in het zuidwesten van Nepal, en tevens de hoofdplaats van het gelijknamige district. Het ligt in een vrij bergachtig gebied.
De dorpscommissie ligt 323 kilometer ten westen van de hoofdstad Kathmandu.
* ↑ Census 2011: Final Results p. 90.
* ↑ National Geographic Information Infrastructure Programme: Index of Geographical names of Nepal (p. 26, nr 761).
# Heilige Geestkathedraal (Minsk)

De Kathedraal van de Heilige Geest (Wit-Russisch: Кафедральны сабор Сашэсця Святога Духа) is de kathedraal van het Wit-Russische exarchaat van het Patriarchaat van Moskou. De kathedraal is gelegen in de Wit-Russische hoofdstad Minsk.

## Geschiedenis

De geschiedenis van de kathedraal kan worden teruggevoerd naar de jaren 1633-1642. In die jaren, toen de stad nog deel uitmaakte van het Litouwse deel van Polen-Litouwen, werd hier een rooms-katholiek klooster van de bernardijnenorde gebouwd. De kerk werd bij een brand in 1741 beschadigd. In 1856 verhuisden de bernardijnen naar Njasvizj en hun oude kerk werd overgedragen aan de orthodoxe kerk in 1860. Het gebied hoorde toen bij het Keizerrijk Rusland. Op verzoek van aartsbisschop Alexandr Dobrynin werd er in 1869 een klooster gevestigd voor mannen. De kerk en de aangrenzende gebouwen werden vervolgens gerestaureerd en voor de orthodoxe liturgie aangepast. Een voor die tijd behoorlijk forse som geld van 13.000 roebel werd aan het werk besteed en aan de oprichting van een nieuwe iconostase. Het klooster werd ingewijd op 4 januari 1870 (juliaanse kalender). De nieuwe kloostergemeenschap was afkomstig van het Drie-eenheidsklooster van Sloetsk.

## Sovjet-periode

De bolsjewieken gelastten de sluiting van de monastieke gemeenschap in 1922.

## Heropening

De kerk is tegenwoordig de orthodoxe kathedraal van Minsk. De iconostase van de kerk bevat een aantal mooie iconen van de Moskouse Academische School. Het meest kostbare voorwerp in de kathedraal is echter een door de bewoners van Minsk omstreeks het jaar 1500 gevonden miraculeus icoon van de Moeder Gods. In de kerk bevinden zich ook de relieken van de orthodoxe heilige Sofia van Sloetsk.

## Externe link

* Officiële website van de kathedraal
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Кафедральный собор Сошествия Святого Духа (Минск) op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.