OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Roodstaartbuizerd

De roodstaartbuizerd (Buteo jamaicensis) is een roofvogel behorend tot de familie Acciptridae.

## Kenmerken

Mannelijke roodstaartbuizerds zijn met een lengte van 45-56 cm en een gewicht van 700-1300 gram duidelijk kleiner dan de vrouwelijke vogels, die 50–65 cm lang zijn en 1100–1900 gram wegen.

## Leefwijze

Deze soort vindt zijn prooi door vliegend de grond af te zoeken of door de omgeving af te speuren vanuit een hoge boom of vanaf een telefoonpaal. Wanneer een prooi wordt gezien, vangt de roodstaartbuizerd het dier met een stootduik. Zoogdieren, vogels, reptielen en insecten vallen ten prooi aan deze roofvogel.

## Verspreiding

Deze soort leeft van West-Alaska en Noord-Canada tot Panama en de Antillen. Het leefgebied van de roodstaartbuizerd is zeer gevarieerd en bestaat onder andere uit bossen, savannes en bergweiden.
De soort telt twaalf ondersoorten:
* B. j. alascensis: zuidoostelijk Alaska en zuidwestelijk Canada.
* B. j. harlani: centraal Alaska en noordwestelijk Canada.
* B. j. calurus: westelijk Noord-Amerika en Isla Socorro.
* B. j. borealis: oostelijk Noord-Amerika.
* B. j. suttoni: zuidelijk Baja California.
* B. j. fuertesi: de zuidwestelijke Verenigde Staten en noordelijk Mexico.
* B. j. fumosus: Três Marias (nabij het westelijke deel van Centraal-Mexico).
* B. j. hadropus: centraal Mexico.
* B. j. kemsiesi: van zuidelijk Mexico tot Nicaragua.
* B. j. costaricensis: Costa Rica en westelijk Panama.
* B. j. umbrinus: Florida, de Bahama's en Cuba.
* B. j. jamaicensis: Jamaica, Hispaniola, Puerto Rico en de noordelijke Kleine Antillen.
* Roodstaartbuizerd eet prooi
* Roodstaartbuizerd in de wind
* Roep van de roodstaartbuizerd
* ↑ (en) Roodstaartbuizerd op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1
# Sclaters buizerd

Sclaters buizerd (Morphnarchus princeps) is een buizerdachtige roofvogel uit de familie havikachtigen (Accipitridae) uit het monotypische geslacht Morphnarchus. De vogel komt voor in Midden en tropisch Zuid-Amerika.
Sclaters buizerd wordt in het Nederlands genoemd naar Philip Sclater die de vogel in 1865 beschreef als Leucopternis princeps.

## Kenmerken

Sclaters buizerd is 51 tot 67 cm lang en heeft een spanwijdte van 112 tot 124 cm. Deze roofvogel is van boven donkergrijs tot zwart gekleurd met donkere kop en borst en daaronder zwart-wit dwarsgestreept. Opvallend is de grote snavel. Het mannetje is kleiner dan het vrouwtje.

## Verspreiding en leefgebied

Deze buizerd is zeldzaam en komt voor in tropisch bos en montaan bos tussen de 300 en 2500 m boven de zeespiegel in de landen Costa Rica, Colombia, Ecuador, Panama en Peru.
Sclaters buizerd heeft een redelijk groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) niet groot. De grootte van de populatie wordt geschat op 670 tot 6700 volwassen vogels. Het aantal gaat door ontbossingen achteruit. Echter, het tempo ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat Sclaters buizerd als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Sclaters buizerd op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Bierregaard, R.O. et al.2018. Barred Hawk (Morphnarchus princeps). In: del Hoyo, J. et al. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/53102 on 26 June 2018).
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Barred Hawk op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Witbandzeearend

De witbandzeearend (Haliaeetus leucoryphus) is een vogel uit de familie der havikachtigen.

## Kenmerken

De vogel heeft een spanwijdte van ongeveer 2 tot 2,5 meter en is ongeveer 80 centimeter lang.

## Verspreiding en leefgebied

Witbandzeearenden komen voor in Bangladesh, Bhutan, China, India, Iran, Irak, Kazachstan, Mongolië, Myanmar, Nepal, Pakistan, Tadzjikistan en Oezbekistan. Voorheen ook in Thailand, maar daar zijn ze mogelijk uitgestorven.

## Status

De grootte van de populatie is in 2016 geschat op 1000-2500 volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status bedreigd.
* 1 2 (en) Witbandzeearend op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Zwarte wouw

De zwarte wouw (Milvus migrans) is een roofvogel uit de familie havikachtigen (Accipitridae).

## Kenmerken

De lengte van de zwarte wouw is 48 tot 65 cm en de vleugelspanwijdte bedraagt 135 tot 155 cm. De zwarte wouw heeft een lange staart met een kenmerkend gevorkt uiteinde. Het verenkleed is kastanjebruin tot zwartbruin van kleur. Deze vogel is van de verwante rode wouw (Milvus milvus) te onderscheiden doordat de zwarte wouw donkerder is en als silhouet door de ondieper gevorkte staart en de kleinere omvang. De zwarte wouw is van de buizerd (Buteo buteo) te onderscheiden door zijn gepunte staart. Door de gevorkte staart is de zwarte wouw te differentiëren van de fluitwouw (Haliastur sphenurus), die een recht staartuiteinde heeft.
De zwarte wouw heeft een levensverwachting van maximaal 24 jaar.

## Voedsel

De zwarte wouw is voornamelijk een aaseter, maar jaagt ook wel op kleine prooidieren als grote insecten, vissen, en kleine reptielen, vogels en zoogdieren.

## Verspreiding

In Europa treffen we de zwarte wouw vrij veel aan, het minst echter in Noord- en West-Europa. In Nederland is het een zeldzame doortrekker, hoewel de soort er incidenteel tot broeden komt. Buiten Europa is de zwarte wouw zeer algemeen in delen van Afrika en Australië en in India. In veel tropische steden kunnen grote aantallen worden aangetroffen, onder andere op vuilnisbelten.
Er worden vijf ondersoorten van de zwarte wouw onderscheiden. Opmerkelijk is dat de zwarte wouw afwezig is in Indonesië ten westen van de Lijn van Wallace.
* M. m. migrans: Centraal-, Zuid- en Oost-Europa en in West-Azië tot aan het noordwesten van Pakistan. De winters worden doorgebracht in Afrika bezuiden de Sahara.
* M. m. lineatus: oostelijk Azië van Siberië in het noorden tot Noord-India, noordelijk Indochina en Zuid-China in het zuiden.
* M. m. govinda: zuidelijk Azië van Pakistan in het westen tot Indochina en het Maleisisch schiereiland in het oosten.
* M. m. affinis: Sulawesi, Nieuw-Guinea en Australië. In Australië komt de zwarte wouw in vrijwel het gehele land voor, Tasmanië, de oostkust van Victoria en New South Wales, en de zuidwestpunt van West-Australië uitgezonderd. Deze roofvogel kan in grote groepen gezien worden langs wegen, aan de randen van bosbranden en op vuilnisbelten. Als opruimer van doodgereden dieren vervangt de zwarte wouw, samen met de wigstaartarend (Aquila audax), de gieren van de andere continenten in Australië. In het noorden van Australië is de zwarte wouw redelijk zeldzaam gedurende het regenseizoen, maar zeer algemeen tijdens het droge seizoen vanwege de dan algemene gras- en bosbranden in dit deel van Australië. Grote groepen zwarte wouwen verzamelen zich langs de vuurgrenzen op zoek naar vluchtende dieren.
* M. m. formosanus: Taiwan en Hainan.

## Status

De grootte van de populatie wordt geschat op 4-5,7 miljoen volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Galerij

* Milvus migrans Naumann, Naturgeschichte der Vögel Mitteleuropas

## Video

* Overvliegende en zittende zwarte wouw
# Zwartmaskerbuizerd

De zwartmaskerbuizerd (Leucopternis melanops) is een roofvogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in het noordelijke Amazonebekken van zuidoostelijk Colombia tot zuidelijk Venezuela, noordoostelijk Ecuador en noordelijk Brazilië.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Zwartmaskerbuizerd op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Ayres' havikarend

Ayres' havikarend (Hieraaetus ayresii) is een vogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De vogel komt voor in Sub-Saharisch Afrika. Deze roofvogel is in 1862 geldig beschreven door de Britse vogelkundige John Henry Gurney en vernoemd naar zijn collega en ontdekker (verzamelaar), de Zuid-Afrikaan Thomas Ayres. De vogel heet Kleinjagarend in het Zuid-Afrikaans.

## Kenmerken

De vogel is 45 tot 61 cm lang en weegt tussen de 685 en 1045 g. De spanwijdte is 124 cm. Het vrouwtje is groter dan het mannetje. De vogel heeft een variabel verenkleed. Er bestaan bijna geheel zwarte vormen. Meestal valt de vogel op door de zware streping op de ondervleugel en de witte voorrand (leading edge) van de vleugel. De vleugels zijn relatief breed voor een havikarend. Verder is de vogel van boven donker chocoladebruin en heeft een kuif op de kop.
* Ayres havikarend in vlucht

## Verspreiding en leefgebied

Ayres' havikarend komt voor als standvogel van Sierra Leone oostwaarts tot in Ethiopië en Somalië en verder naar het zuiden tot in N-Namibië, N-Botswana en NO-Zuid-Afrika. Het leefgebied bestaat uit loofbos, riviergeleidend bos maar ook aangeplant bos en zelfs in de omgeving van steden als Freetown (Sierra Leone).

## Status

Ayres havikarend heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie wordt geschat op 20-50 duizend volwassen vogels. Men veronderstelt dat de soort in aantal stabiel is. Om deze redenen staat deze soort havikarend als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Ayres' havikarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Ibis 4:149-151.
* ↑ (en) Barlow, C. et al., 1999. A field guide to the birds of The Gambia and Senegal. Christopher Helm, London. ISBN 1 873403 32 1
* ↑ Handbook of the Birds of the World deel 2, 1994.
# Floreskuifarend

De floreskuifarend (Nisaetus floris; synoniem: Spizaetus floris) is een roofvogel uit de familie van de Accipitridae (Havikachtigen). Het is een ernstig bedreigde, endemische vogelsoort op de Kleine Soenda-eilanden. De vogel werd in 1898 als ondersoort onder de naam Limnaetus limnaetus floris door Ernst Hartert beschreven. Hierbij schreef hij dat in 1866 Hermann Schlegel al melding had gemaakt (met illustratie) van een afwijkende "Indische kuifarend" op Flores.

## Kenmerken

De vogel is 60 tot 80 cm lang en lijkt sterk op de verwante Indische kuifarend (N. cirrhatus). De floreskuifarend heeft echter geen duidelijke kuif maar wel een witte kop, borst en buik.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op de Kleine Soenda-eilanden Flores, Soembawa en Lombok en twee nabij gelegen eilandjes Satonda en Rinca. Het leefgebied bestaat uit ongerept regenwoud en tropische montaan bos tot op 1600 m boven zeeniveau. Er zijn waarnemingen boven cultuurland, maar altijd in de buurt van bos.

## Status

De floreskuifarend heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2013 door BirdLife International geschat op 150 tot 360 individuen en de populatie-aantallen nemen af. Door ontbossing neemt het leefgebied in oppervlakte af en wat er aan bosreservaten overblijft is onvoldoende om de soort duurzaam te behouden. Verder worden deze roofvogels vervolgd omdat ze prederen op kippen. Om deze redenen staat deze soort als ernstig bedreigd (kritiek) op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Floreskuifarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Novitates Zoologicae 5, p.46, BHL.
* ↑ (fr) Schlegel. H. 1866. De vogels van Nederlandsch Indië. Brill, Leiden. p. 55 BHL, pl. 6 BHL
* ↑ (en) del Hoyo, J. et al. 2018. Flores Hawk-eagle (Nisaetus floris). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/467346 on 31 May 2018).
# Indische schreeuwarend

De Indische schreeuwarend (Clanga hastata synoniem: Aquila hastata) is een middelgrote, donkere arend. Deze soort werd in 1834 door de Franse natuuronderzoeker René Primevère Lesson als aparte soort beschreven, maar sinds het begin van de 20ste eeuw tot 2002 als ondersoort beschouwd van de 'gewone' schreeuwarend (Aquila pomarina hastata) en daarna (weer) als aparte soort in het geslacht Clanga.

## Verspreiding en leefgebied

De Indische schreeuwarend is een arend van half open gebieden met stukken bos, extensief gebruikt agrarisch landschap en draslanden omringd door bos. De vogel is schaars. De grootte van de populatie wordt geschat op 3,5 tot 15 duizend individuen.

## Status

Er is weinig bekend over deze soort, maar er is aanleiding te veronderstellen dat de Indische schreeuwarend in aantal achteruit gaat door ontbossingen, intensivering van de landbouw en verstedelijking. Om deze redenen staat deze arend als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Indische schreeuwarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Legges kuifarend

De Legges kuifarend (Nisaetus kelaarti; synoniem: Spizaetus kelaarti) is een roofvogel uit de familie van de Accipitridae (Havikachtigen). De Nederlandse (en Engelse) naam is een eerbetoon aan de Australische ornitholoog William Vincent Legge, die deze vogel in 1878 heeft beschreven.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Sri Lanka en zuidwestelijk India.

## Status

De Legges kuifarend komt niet als aparte soort voor op de lijst van het IUCN, maar is daar een ondersoort van de Aziatische kuifarend (N. nipalensis kelaarti).

## Externe link

* Avibase
# Papoeadwergarend

De Papoeadwergarend (Hieraaetus weiskei) is een vogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in Nieuw-Guinea.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Papoeadwergarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Roodbuikdwergarend

De roodbuikdwergarend (Lophotriorchis kienerii, ook wel Hieraaetus kienerii) is een roofvogel die van nature voorkomt in Zuid-Azië en Zuidoost-Azië. Deze vogel is genoemd naar de Franse zoöloog Louis Charles Kiener (1799-1881).

## Algemeen

De roodbuikdwergarend (Lophotriorchis kienerii) is een dwergarend van gemiddelde grootte. De geslachten lijken sterk op elkaar.
Een volwassen exemplaar van L. k. formosus heeft een zwartachtige bovenzijde en kuif. De staart is van boven donkerbruin met vage zwarte banden. Aan de onderkant is de staart witachtig met vage zwarte strepen en een brede zwarte band aan het einde. De zijkanten van het gezicht zijn gestreept roodachtigbruin en zwart. De vluchtveren zijn aan de onderzijde witachtig en gestreept tot bijna volledig zwart richting de zijkant. De onderzijde van de vleugels zijn roodbruin met zwarte strepen. De keel en bovenkant van de borst zijn wit. De onderkant van de borst, de veren op de romp en de onderzijde van de staart zijn eveneens donkerrood. De borst heeft zwarte strepen. Op de flanken zit een zwarte plek. Een juveniel heeft een donkerbruine bovenkant en kuif. Het voorhoofd en nek zijn gestippeld wit met bruin. Het gezicht is zwart. De onderkant van de jonge roodbuikdwergarend is wit. De snavel van de roodbuikdwergarend is donkergrijs, de ogen donkerbruin en de poten zijn geel.
Deze soort wordt inclusief staart 45,5 centimeter, heeft een vleugellengte van 33 centimeter en een spanwijdte van 102 centimeter. Het vrouwtje is over het algemeen groter dan het mannetje.

## Ondersoorten, verspreiding en leefgebied

Van de roodbuikdwergarend zijn twee ondersoorten bekend:
* L. k. formosus: Myanmar door zuidoostelijk Azië, de Soenda-eilanden, de Filipijnen en Sulawesi.
* L. k. kienerii: zuidelijk Himalaya, westelijk India en Sri Lanka.
De roodbuikdwergarend komt voor tropische vochtige regenwouden.

## Voortplanting

Het nest van de roodbuikdwergarend wordt gemaakt van takjes en kan een doorsnede van ongeveer 1,2 meter hebben. De nesten worden op een hoogte van 25 tot 30 meter gebouwd. Er wordt per keer maar een enkel ei gelegd.

## Literatuur

* Kennedy, R.S., Gonzales P.C., Dickinson E.C., Miranda, Jr, H.C., Fisher T.H. (2000) A Guide to the Birds of the Philippines, Oxford University Press, Oxford.
* James Ferguson-Lees, David A. Christie (2001) Raptors of the World. Christopher Helm, Londen. ISBN 0-7136-8026-1
* ↑ (en) Roodbuikdwergarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1
# Savannearend

De savannearend (Aquila rapax) is een grote roofvogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). Deze roofvogel werd in 1828 door Coenraad Jacob Temminck als Falco rapax geldig beschreven. Het is een kwetsbare soort arend met een grote verspreiding in Afrika en het Indische subcontinent.

## Kenmerken

De savannearend heeft een lichaamslengte van ongeveer 62–72 centimeter en een spanwijdte van 165 tot 185 cm. Deze arend is nauw verwant aan de steppearend. De vogel is kleiner en wat meer gedrongen dan de steppearend. Herkenning van deze arend ten opzichte van steppearend en bastaardarend vergt veel kennis ervaring. Net als bij andere arendsoorten is deze vogel pas na minstens drie jaar volwassen en doorloopt verschillende stadia met ieder een eigen verenkleed.

## Verspreiding en leefgebied

Er zijn drie ondersoorten:
* A. r. vindhiana (Pakistan, India en Nepal)
* A. r. belisarius (Marokko, Algerije, Zuid-Mauritanië tot Ethiopië en het zuidwesten van het Arabisch schiereiland en tot aan Congo-Kinshasa, Oeganda en Kenia)
* A. r. rapax (Zuid-Kenia, Congo-Kinshasa tot Zuid-Afrika)
Het is een standvogel van bossavanne, open landschappen, ook wel agrarisch gebied, steppegebieden in de Afrikaanse grootwildreservaten en in montaan bos.

## Status

De grootte van de populatie is ruw geschat op 100 tot 500 duizend volwassen individuen. Er is aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat, vooral in Afrika. De savannearend is ook aaseter en daarom kwetsbaar bij het uitleggen van vergiftigd aas om roofdieren te verdelgen. Om deze redenen staat deze arend sinds 2018 als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Savannearend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (fr) Nouveau recueil de planches coloriées d'oiseaux livr.76[=77] pl.455, txt.
* ↑ Svensson, L. et al., 2010. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 978 90 18 03080 3
* ↑ (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2013) - IOC World Bird Names (version 3.4)
* ↑ (en) Williams, J.G. & N. Arlott, 1986. A field guide to the birds of east Africa. Collins, London. ISBN 9780002 191791
# Zuid-Filipijnse kuifarend

De Zuid-Filipijnse kuifarend (Nisaetus pinskeri) is een roofvogel uit de familie van de havikachtigen die voorkomt in het zuiden van de Filipijnen. Deze soort is in 1998 als ondersoort van de Filipijnse kuifarend, N. philippensis beschreven en vernoemd naar de Weense populatiegeneticus Wilhelm Pinsker. Later is het taxon opgesplitst in twee aparte soorten.

## Herkenning

De vogel is 65 tot 70 cm lang. Deze kuifarend lijkt sterk op de Noord-Filipijnse kuifarend. De Zuid-Filipijnse kuifarend is meer grijs tot leikleurig waar de Noord-Filipijnse soort bruin is. Deze kuifarend heeft een witte keel, verder is deze soort gemiddeld iets kleiner en heeft een fijnere bandering op de buik.

## Verspreiding en leefgebied

De soort komt voor op de Filipijnse eilanden Mindanao en Bohol en mogelijk nog op Panay en Negros. Het leefgebied is natuurlijk tropisch bos waarin selectief gekapt is. De vogel heeft een voorkeur voor half open bos op hellingen onder de 1000 m boven zeeniveau.

## Status

De Zuid-Filipijnse kuifarend heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2016 door BirdLife International geschat op 900 tot 1200 individuen en de populatie-aantallen nemen af door habitatverlies en jacht. Het leefgebied wordt aangetast door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Zuid-Filipijnse kuifarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 (en) Preleuthner, M. & Gamauf, A., 1998. A possible new subspecies of the Philippine Hawk-Eagle (Spizaetus philippensis) and its future prospects. J. Raptor Res. 32: 126–135. full text
* ↑ (en) Fjeldså, J., 2018. South Philippine Hawk-eagle (Nisaetus pinskeri). In: del Hoyo, J., et al. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/204309 on 31 May 2018).
# Carl English

Carl Jerome English (St. John's, 2 februari 1981) is een voormalig Canadees basketbalspeler. Hij speelde professioneel basketbal van 2000 tot 2020.

## Carrière

Op 5-jarige leeftijd verloor hij zijn ouders door een brand in huis. Hij heeft vier broers van wie hij gescheiden werd sinds de dood van zijn ouders. Hij ging na dit ongeluk wonen bij zijn oom en tante in de afgelegen Newfoundlandse gemeenschap Patrick's Cove-Angels Cove. Het basketbal werd zijn uitlaatklep. Hij studeerde aan de Fatima Academy in de nabijgelegen gemeente St. Bride's en deed zijn laatste jaar middelbaar aan de St. Thomas Aquinas Catholic Secondary School in Oakville in de provincie Ontario.
Sinds 2000 speelde hij voor het Canadese team. Van 1999 tot 2003 speelde hij voor de Hawaii Rainbow Warriors, het team van de Universiteit van Hawaï in Manoa. Hij speelde kortstondig op proef in de NBA voor de Indiana Pacers (2003) en Seattle SuperSonics (2004). In de zomer van 2008 probeerde hij tevergeefs met het Canadese team een plek voor de Olympische Spelen van Peking af te dwingen. Voor het laatste speelde hij als shooting-guard voor de Spaanse club Asefa Estudiantes (2013).
Hij is getrouwd met zijn jeugdliefde Mandy English.

## Clubs

* 2003-2005 : Florida Flame
* 2005–2006 : Virtus Bologna
* 2006–2007 : Zadar
* 2007–2009 : CB Gran Canaria
* 2009–2010 : Caja Laboral
* 2010–2011 : DKV Joventut
* 2011–2012 : Cajasol Sevilla
* 2012–2013 : Asefa Estudiantes
* 2014 : CB 1939 Canarias
* 2014-2015 : AEK Athene BC
* 2016 : Caciques de Humacao
* 2016 : Alba Berlin
# Georg Bodenhausen

Georg Hendrik Christiaan Bodenhausen (Utrecht, 11 juli 1905 – Lausanne, 1 oktober 1997) was een Nederlands ambtenaar. Hij was directeur van het United International Bureaux for the Protection of Intellectual Property (BIRPI), van 1963 tot 1970 en de eerste directeur-generaal van de World Intellectual Property Organization (WIPO) van 1970 tot 1973 en van 1969 tot 1973 de eerste secretaris-generaal van de International Union for the Protection of New Varieties of Plants.
Vanaf 1946 tot en met 1963 was hij hoogleraar rechten aan de Universiteit Utrecht.
In de jaren 1950 was hij als merkenrechtadvocaat betrokken bij de strijd om het gebruik van de aanduiding Cognac voor de Nederlandse versie van die drank, die uiteindelijk Vieux genoemd moest worden.
* 1 2 (en) Adolf Sprudzs, Hague Academy of International Law, The Hague Scholars Index to Portraits, Biographies, and Principal Publications of Scholars Who Lectured at the Hague Academy of International Law from 1947 to 1966, (as published in Recueil des cours, tomes 70-117) (Chicago 1967) (University of Chicago Law School Library publications: bibliographies and guides to research, no. 2), University of Chicago Law School Library, 1967, pagina 2.
* ↑ (en) P. Nagel, Who's who in Switzerland Including the Principality of Liechtenstein, Nagel Publishers, 1990, pagina 87 (ISBN 2826308289).
* ↑ Overlijdensbericht in het Eindhovens Dagblad, oktober 1997.
* ↑ (en) "A tribute to two former Directors General marks the opening day of the WIPO General Assemblies", WIPO Magazine, Issue No. 9, 1999, pagina 9 (pdf).
* ↑ (en) “Bob Reinalda, ‘Bodenhausen, Georg Hendrik Christiaan’ in IO BIO, Biographical Dictionary of Secretaries-General of International Organizations, Edited by Bob Reinalda, Kent J. Kille and Jaci Eisenberg, www.ru.nl/fm/iobio, geraadpleegd op 24 maart 2024”.
* ↑ (en) Catalogus Professorum - Prof Detail. profs.library.uu.nl. Geraadpleegd op 7 January 2024.
* ↑ Vanavond een vieux | Peter Zwaal. peterzwaal.nl.
* Gemeinsame Normdatei: 172006317
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1759 4122
* Library of Congress Control Number: n86871110
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00433670
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068180764
* Système universitaire de documentation: 098260359
* Virtual International Authority File: 39907901
* WorldCat (via VIAF): 39907901