OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hadronyche

Hadronyche is een geslacht van spinnen uit de familie van de Atracidae.

## Soorten

* Hadronyche adelaidensis (Gray, 1984)
* Hadronyche alpina Gray, 2010
* Hadronyche annachristiae Gray, 2010
* Hadronyche anzses Raven, 2000
* Hadronyche cerberea L. Koch, 1873
* Hadronyche emmalizae Gray, 2010
* Hadronyche eyrei (Gray, 1984)
* Hadronyche flindersi (Gray, 1984)
* Hadronyche formidabilis (Rainbow, 1914)
* Hadronyche infensa (Hickman, 1964)
* Hadronyche jensenae Gray, 2010
* Hadronyche kaputarensis Gray, 2010
* Hadronyche lamingtonensis Gray, 2010
* Hadronyche levittgreggae Gray, 2010
* Hadronyche lynabrae Gray, 2010
* Hadronyche macquariensis Gray, 2010
* Hadronyche marracoonda Gray, 2010
* Hadronyche mascordi Gray, 2010
* Hadronyche meridiana Hogg, 1902
* Hadronyche modesta (Simon, 1891)
* Hadronyche monaro Gray, 2010
* Hadronyche monteithi Gray, 2010
* Hadronyche nadgee Whitington & Harris, 2021
* Hadronyche nimoola Gray, 2010
* Hadronyche orana Gray, 2010
* Hadronyche pulvinator (Hickman, 1927)
* Hadronyche raveni Gray, 2010
* Hadronyche tambo Gray, 2010
* Hadronyche valida (Rainbow & Pulleine, 1918)
* Hadronyche venenata (Hickman, 1927)
* Hadronyche versuta (Rainbow, 1914)
* Hadronyche walkeri Gray, 2010
* ↑ Koch, L. (1873) Die Arachniden Australiens, nach der Natur beschrieben und abgebildet [Erster Theil, Lieferung 8-9]. Bauer & Raspe, Nürnberg, 369-472, pl. 28-36.
# Spoorlijn Ermont-Eaubonne - Valmondois

De Spoorlijn Ermont-Eaubonne - Valmondois is een Franse spoorlijn van Ermont en Eaubonne naar Valmondois. De lijn is 15,6 km lang en heeft als lijnnummer 328 000.

## Geschiedenis

De lijn werd aangelegd door de Compagnie des chemins de fer du Nord en geopend op 26 augustus 1876.

## Treindiensten

De SNCF verzorgt het personenvervoer op dit traject met Transilien treinen.
| Serie | Treinsoort | Route | Bijzonderheden |
| Trans H | Transilien (SNCF) | [ Paris-Nord – Épinay - Villetaneuse – [ Montsoult - Maffliers – [ Luzarches ] / [ Persan - Beaumont ] ] / [ Ermont - Eaubonne – [ Pontoise ] / [ Persan - Beaumont ] ] ] / [ Pontoise – Valmondois – Persan - Beaumont – Creil ] | |

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen is of was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Ermont-Eaubonne

    RFN 330 000, spoorlijn tussen Saint-Denis en Dieppe
    RFN 334 900, spoorlijn tussen Paris-Saint-Lazare en Ermont-Eaubonne
    RFN 962 000, spoorlijn Ermont-Eaubonne en Champ-de-Mars

### Valmondois

    RFN 329 000, spoorlijn tussen Pierrelaye en Creil

## Elektrische tractie

De lijn werd in 1970 geëlektrificeerd met een spanning van 25.000 volt 50 Hz.

## Galerij

* Spoorbrug over de Oise in 1914
* Station Ermont halte
* Station Saint-Leu-la-Forêt
* Station Frepillon
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Ermont-Eaubonne_-_Valmondois
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_nord_1951.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_nord_1960.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# Paul Postuma

Paul Postuma ( Helenaveen, 22 januari 1956), is een Nederlands voormalig voetballer.
Postuma begon met voetballen bij amateurclub DOSL en stapte later (in 1976) over naar PSV. Van 1973 tot 1981 speelt Postuma 99 competitiewedstrijden en scoort 39 keer. Wel komt hij in het seizoen 1975-1976 voor FC Eindhoven uit onder trainer Rinus Gosens. Bij PSV speelt Postuma als vleugelspits tussen 1976 en 1981, en in Europees verband speelde hij 14 wedstrijden, waarin hij een keer scoorde: die treffer scoorde hij in 1978 in de halve finale van de UEFA-Cup tegen Barcelona - hij scoorde de 3-0 en wint later in dat jaar de UEFA-Cup met PSV, na een overwinning in de finale op het Franse SC Bastia. In 1981 vertrekt Postuma van PSV naar het Belgische Berchem Sport, en hij speelt daarna nog voor Lierse.
# Station Puławy

Station Puławy is een spoorwegstation in de Poolse plaats Puławy.
# Driesmolen

De Driesmolen is een watermolen in het dorp Velzeke in Velzeke-Ruddershove, deelgemeente van de stad Zottegem.
De Driesmolen ligt aan de Molenbeek op goed driehonderd meter ten zuiden van de Sint-Martinuskerk van Velzeke , aan het Jan de Lichtepad en op de weg naar Strijpen, langs de Herenput bij het kruispunt met de Beugelstraat. De molen gaat minstens tot de 17de eeuw terug en ontleende zijn naam aan de vroegere dries (gemeenschappelijke weide van het dorp), waar de "Driesmolen" naast ligt.
In het begin van de 18de eeuw stond bij de Driesmolen ook de ouderlijke woonst van de beruchte Jan de Lichte. Aan die woonst is een (volks)verhaal verbonden. Twee Franse officieren van Lodewijk XIV van Frankrijk zouden ooit aangepapt hebben met de vrouw des huizes van een boerderij in Velzeke; de soldaten werden daarom door de boer en zijn knecht vermoord. De boer en zijn knecht werden opgehangen aan een beuk naast de herberg, de vrouw werd verbannen. De hoeve werd door de Fransen in brand gestoken, en vele jaren later namen Jan de Lichtes ouders Tjeef en Beth hun intrek in diezelfde hoeve.
Op de gevel boven het rad staat in de muur het jaartal 1708, maar dat slaat ongetwijfeld op een verbouwing. De molen vormt een onderdeel van een boerderij. In 1934 een werd er een elektrische motor geïnstalleerd. Molenaar Jules De Clercq liet het waterwiel tot midden de jaren 1990 dagelijks draaien. Het unieke aan deze molen is het houten bovenslagrad, het enige houten bovenslagwiel in Oost-Vlaanderen. De molen bezit drie koppels maalstenen, met minstens één koppel uit Franse natuursteen. De steenkisten zijn vermoedelijk nog de originele 17de-eeuwse.
De Driesmolen werd in 1983 als monument erkend en als dorpsgezicht beschermd. De laatste molenaar liet, ondanks de elektrische motor, het rad nog elke dag draaien tot in de jaren 1990. Na zijn dood trad het verval in. In 2019 werd een vistrap gebouwd op de Molenbeek ter hoogte van de Driesmolen om vismigratie vanuit de Zwalm mogelijk te maken. De huidige eigenaar sinds 2014 is een aannemer. In 2020 werden instandhoudingswerken uitgevoerd.
Vlak bij de Driesmolen ligt het ontmoetingsplein Den Herenput, een deel- en teeltuin als samenwerking van psychiatrisch ziekenhuis Frapello en Streekmotor23. In 2023 werd er een muurschildering aangebracht met een citaat van Vincent Van Gogh.
# Synagoge (Aalten)

De Synagoge van Aalten is sinds 1857 een synagoge aan de Stationsstraat 7 te Aalten, Gelderland. Het gebouw is een gemeentelijk monument.

## Geschiedenis

Eind 17e eeuw is er voor het eerst sprake van joodse inwoners in Aalten. Tot de Franse Tijd bleef het aantal joden beperkt tot vier gezinnen, die in de afgelegen straten van Aalten woonden. In 1767 werd er een synagoge ingericht in een voormalig woonhuis, voor die tijd ging men naar de (huis)synagoge van Bredevoort. Halverwege de 19e eeuw groeide de gemeenschap en werd in 1857 de synagoge aan de Koelmanstegge, de huidige Stationsstraat, in gebruik genomen. In 1900 ging de joodse gemeente van Bredevoort op in die van Aalten. In de loop van de jaren dertig van de 20e eeuw nam het aantal joden in Aalten toe, doordat er vluchtelingen uit Duitsland opgenomen werden. Iets meer dan de helft van de vooroorlogse joodse bevolking overleefde de Tweede Wereldoorlog door onder te duiken, de anderen zijn gedeporteerd naar de vernietigingskampen en daar vermoord. Aaltenaren boden onderdak aan een groot aantal joodse en niet-joodse onderduikers, op het hoogtepunt 2.500 onderduikers op 13.000 inwoners. Zij werden geholpen met het geld dat in de plaatselijke gereformeerde gemeente werd ingezameld. Er zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog twee pogingen gedaan om de synagoge in brand te steken. Het interieur van het gebouw werd daarbij vernield, maar de thorarollen en de rituele objecten waren tijdig verborgen en bleven zodoende behouden. Na de nodige restauraties werd de synagoge in 1986 opnieuw ingewijd. In het jaar 2000 tijdens het 150-jarig bestaan van de synagoge werd een plaquette onthuld, met daarop de namen van alle Aaltense joodse oorlogsslachtoffers. In 2005 werd een nieuwe thorarol in gebruik genomen, in Israël vervaardigd door Josef Giat.
* Ingang, met Psalm 118
* Vermoord 1940-1945
* Interieur
* Plaquette
# KVK Hingene

KVK Hingene is een Belgische voetbalclub uit Hingene. De club is aangesloten bij de KBVB met stamnummer 4215 en heeft rood en zwart als kleuren.

## Geschiedenis

Reeds in 1928 opgericht onder de naam FC Hingene, maar pas in 1945 aangesloten bij de Belgische Voetbalbond. Hingene ging er spelen in de provinciale reeksen.
KVK Hingene bleef er hoofdzakelijk in de allerlaagste reeksen spelen.

## Resultaten

| Seizoen | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Klasse | Reeks | Punten |
| | I | II | III | IV | P.I | P.II | P.III | P.IV | | |
| 2010/11 | | | | | | | | 12 | Vierde Prov. Antw. | 36 |
| 2011/12 | | | | | | | | 8 | Vierde Prov. Antw. | 57 |
| 2012/13 | | | | | | | | 9 | Vierde Prov. Antw. | 40 |
| 2013/14 | | | | | | | | 5 | Vierde Prov. Antw. | 47 |
| 2014/15 | | | | | | | | 10 | Vierde Prov. Antw. | 30 |
| 2023/24 | | | | | | | | 11 | Vierde Prov. Antw. A | 27 |
| 2024/25 | | | | | | | | | Vierde Prov. Antw. A | |
# Huis Loenersloot

Huis Loenersloot is een monumentaal gebouw aan de Nieuwegracht in de Nederlandse stad Utrecht. Het is een rijksmonument.
Het oudste deel bestaat uit een hoofdgebouw dat in 1517 of kort daarna gebouwd is. Dit deel is aan de straatzijde voorzien van een trapgevel en het loopt diep door naar achteren. Dwars op het hoofdgebouw is binnen enkele jaren na de tot stand koming een lagere vleugel aangebouwd die aan de straatzijde een lijstgevel en een gotische poort heeft. Beide delen zijn voorzien van een zadeldaken boven de twee bouwlagen. Aan de grachtzijde zijn werfkelders die ouder zijn dan het huis. Het huis is meermaals aangepast.
Opdrachtgevers voor de bouw waren Berend uten Eng, raadsheer van de bisschop, en zijn vrouw Joanna van Overdevecht. Meerdere voorname personen bewoonden het in de loop der tijd. De huisnaam is ontleend aan voormalig eigenaar Jacob van Amstel van Mijnden die heer van Loenersloot was. De jezuïeten hadden er een schuilkerk. In later tijd fungeerde Huis Loenersloot als Aartsbisschoppelijk Museum en als school.
# Koffiezetapparaat

Een koffiezetapparaat of koffiezetter is een huishoudelijk apparaat waarmee koffie kan worden klaargemaakt. De gangbare apparaten werken op elektriciteit, maar er bestaan ook exotische toestellen waarin koffie wordt gezet boven bijvoorbeeld het open vuur van een spiritusbrander.

## Functioneren

Het koffiezetapparaat zoals dat vaak in huishoudens wordt gebruikt, is uitgerust met een koffiefilter in een houder. In het filter gaat fijngemalen koffie, verder is er een reservoir voor het water en een koffiekan om de hete koffie in op te vangen. Het water wordt in een metalen buis verwarmd tot bijna het kookpunt en druppelt op de koffie in het filter. Het filter zorgt ervoor dat alleen het watermengsel met koffiearoma in de koffiekan terechtkomt en de koffiedrab in het filter achterblijft.
Machines waarin koffiepads worden gebruikt zijn een doorontwikkeling van het meer traditionele koffiezetten met een koffiefilter.

## Onderhoud

Op geregelde tijden moet de machine ontkalkt worden, om kalkvorming tegen te gaan. Hiervoor zijn speciale middelen te koop, ook kan voor dit doel azijn worden gebruikt.

## Soorten koffiezetapparaten

* koffiezetapparaat - met papieren of metalen filter,
* koffiezetapparaat - met koffiepads zoals de Senseo,
* koffiezetapparaat - met gesloten capsules zoals de Nespresso
* koffie-volautomaat - met verse koffiebonen,
* espressomachine - met filterbakje en heet water onder hoge druk,
* kraantjespot - antiek koffiezetapparaat waarin de koffie bezinkt in plaats van gefilterd wordt,
* mokkapot - heet water wordt onder lage druk door de gemalen koffie geperst,
* napoletana - soort mokkapot uit Napels,
* koffiepercolator - heet water wordt over de gemalen koffie geleid,
* cafetière - gemalen koffie en heet water, koffieprut wordt naar beneden gedrukt,
* sifon - een mechanisch apparaat dat gebruikmaakt van een waterslot,
* pistonmachine - een zelf-instelbare, halfautomatische espressomachine,
* koffiemachines voor grootverbruik - gebruiken soms een vloeibaar koffie-extract.
* Media op Commons
* Definitie op WikiWoordenboek
# Driophlox

Driophlox is een geslacht van zangvogels uit de familie van de kardinaalachtigen (Cardinalidae).

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Driophlox atrimaxillaris – Zwartwangmiertangare
* Driophlox cristata – Roodkuifmiertangare
* Driophlox fuscicauda – Roodkeelmiertangare
* Driophlox gutturalis – Grijsrugmiertangare
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker, and P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v 14.2). https://www.worldbirdnames.org
# Eric Verboom

Eric Verboom ('s-Hertogenbosch, 1 februari 1970) is een Nederlands voormalig hockeyer en huidige -coach.

## Levensloop

Verboom speelde voor MHC De Dommel, MEP, HC Den Bosch, Cernusco (Italië) en HC Bra (Italië).
Al op jonge leeftijd begon hij teams te trainen en te coachen. Allereerst bij zijn 'eigen' club MEP te Boxtel, vervolgens bij HC Den Bosch, Oranje Zwart en SCHC alvorens hij in 2009 vertrok naar het Belgische Dragons te Brasschaat. Met Dragons won Verboom een bronzen (2012) en een zilveren (2013) medaille in de Euro Hockey League.
Op internationaal niveau was hij bondscoach van Nederlandse meisjes U18, het Nederlands zaalhockeyteam en Jong Oranje. Als assistent van Marc Lammers was hij actief op het wereldkampioenschap van 2002 en de Olympische Zomerspelen van 2004. Ook was hij als assistent actief op het WK U21 te Rotterdam. Met het nationale herenteam van Trinidad en Tobago won hij de Caribbean Cup en coachte hij dit team op de Commonwealth Games van 2010 in New Delhi. Sinds 2013 was Verboom assistent-bondscoach van het Nederlandse herenteam. Na het wereldkampioenschap in Den Haag werd hij coach van Jong Oranje Heren en tevens coacht hij de heren 1 van HC Den Bosch sinds het seizoen van 14/15. Van 2017 t/m 2021 was hij assistent Bondscoach van Duitsland.
In 2021 stopte Eric bij HC Den Bosch en Duitsland om assistent Bondscoach te worden van Nederland. In de zomer van 2024 wonnen de Nederlandse hockeymannen onder leiding van Jeroen Delmee en Eric Verboom een Goude medaille op de olympische spelen.
# René Bom

René Bom (Den Haag, 27 september 1958 – aldaar, 23 november 2024) was een Haagse muziekmanager die vooral bekend werd als presentator van Parkpop en nachtburgemeester van Den Haag.
Bom werd al op jonge leeftijd actief in de muziekwereld. Hij werkte eerst als bodyguard van Vanessa, Lee Towers en de Guys 'n' Dolls. Jarenlang was hij het gezicht van het gratis muziekfestival Parkpop in Den Haag, dat hij ook presenteerde. Het leverde hem de bijnaam 'Mr. Parkpop' op.
Bom overleed op 66-jarige leeftijd aan de longziekte COPD.
* ↑ ’Mister Parkpop’ en oud-nachtburgemeester Den Haag René Bom (66) overleden
* ↑ Bral, Sjaak, Een echte Hagenees huilt niet, maar het zal moeilijk worden om bij zijn afscheid de ogen droog te houden. Algemeen Dagblad (24 november 2024). Geraadpleegd op 26 november 2024.
# Luk Vanhorenbeek

Luk Vanhorenbeek (Leuven, 18 december 1943 – Bierbeek, 8 maart 2014) was een Belgisch politicus, het grootste gedeelte van zijn politieke loopbaan actief voor de Volksunie.

## Levensloop

Van 1960 tot 1966 studeerde Vanhorenbeek Germaanse Filologie aan de Katholieke Universiteit Leuven. Daarna werd hij leraar in de Provinciale Normaalschool van Leuven.
Tijdens zijn studententijd was hij actief in het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond en trad hij toe tot de Volksunie. Van 1977 tot 1982 was hij voorzitter van de partijafdeling van Bierbeek. Van 1983 tot 2006 was hij er gemeenteraadslid. Ook was hij van 1983 tot 1988 en van 1995 tot 2000 als schepen van cultuur lid van het college van burgemeester en schepenen. Van 2007 tot 2008 was hij in de gemeente buiten de gemeenteraad voorzitter van het OCMW en toegevoegd schepen. Hij bekwam de uitbouw van het gemeentelijk cultuurcentrum De Borre en stond mee aan de brouwketel van de Bierbeekse.
Op 31 juli 1984 volgde hij Willy Kuijpers op als lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Leuven, wat hij bleef tot en met 23 november 1991. In de periode oktober 1984-november 1991 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Vlaamse Raad. De Vlaamse Raad was vanaf 21 oktober 1980 de opvolger van de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd, en was de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Hij vertegenwoordigde zijn partij in die periode in meerdere commissies maar was de langste tijd actief in de Commissie voor Onderwijs en Vorming waarvan hij ook meerdere periodes secretaris was. Hij haalde ook meermaals de media met zijn verzet tegen de aanleg van de Hogesnelheidslijn 2 door zijn gemeente.
* ↑ Biografie Luk Vanhorenbeek in de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging.
* ↑ Gewezen volksvertegenwoordiger Luk Vanhorenbeek overleden, deredactie.be, 9 maart 2014
* ↑ Biografische fiche Luk Vanhorenbeek; Vlaams Parlement
# Sindet Lami

Sindet Lami is een bestuurslaag in het regentschap Probolinggo van de provincie Oost-Java, Indonesië. Sindet Lami telt 3609 inwoners (volkstelling 2010).
# Lauric Jean

Er wordt getwijfeld aan de juistheid van een of meer onderdelen van dit artikel. Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina en pas na controle desgewenst het artikel aan. Opgegeven reden: sommige bronnen geven Maubeuge als geboorteplaats (sjabloon geplaatst op 7 november 2023)
Lauric Jean (Erquelinnes, 5 juni 1992) is een Belgisch tafeltennisser.

## Levensloop

Hij begon op zijn vijfde met tafeltennis in Erquelinnes waar hij woonde. Daarna verhuisde hij naar de Belgische topclub La Villette Charleroi. Nadat die club in financiële problemen geraakte, lonkte de populaire Duitse tafeltenniscompetitie. Hij speelde er achtereenvolgens voor TTC Ochsenhausen, TTC indeland Jülich, TTC Ruhrstadt Herne en opnieuw TTC indeland Jülich. In 2017 keerde hij terug naar Charleroi en sinds 2022 komt hij uit voor Logis Auderghem.
In 2010 veroorzaakte Jean sensatie door in de kwartfinale van het Belgisch kampioenschap de tot dan ongenaakbare Jean-Michel Saive te verslaan, maar in de finale verloor hij van Yannick Vostes. In 2015 werd hij Belgisch kampioen door in de finale Cédric Nuytinck verslaan en in 2016 verlengde hij deze titel.
* (fr) Portrait de Lauric Jean, Sonuma, 25 maart 2007
* Profiel van Lauric Jean, Falco TT
* ↑ (de) MARSCHKE Dirk, TTC Ruhrstadt Herne hat seine Nummer Eins, Wochen Blatt, 7 mei 2013
* ↑ (fr) Lauric Jean rejoint le club allemand de Julich, L'Avenir, 5 mei 2010
* ↑ Lauric Jean debuteert met winst bij Herne, Tafeltennis Actua, 2 september 2013
* ↑ (de) MATSCHKE Elmar, Belgier Lauric Jean hat das Ziel erste Liga, NRZ, 15 januari 2014
* ↑ (fr) GROSSARD François, Lauric Jean quitte la Villette Charleroi!, Télésambre, 21 mei 2022
* ↑ (fr) GILAIN Etienne, Clap de fin pour Lauric Jean à La Villette, Télésambre, 1 juni 2022
* ↑ Lauric Jean en Nathalie Marchetti zijn Belgisch kampioen tafeltennis, De Morgen, 1 maart 2015
* ↑ HAMOIR Simon, Lauric Jean : "Je veux exploser dans le classement mondial", La Dernière Heure, 27 januari 2017
# Stachyris

Stachyris (boomtimalia's) is een geslacht van zangvogels uit de familie timalia's (Timaliidae).

## Leefwijze

Boomtimalia's zijn iets minder bodembewoners dan de overige soorten uit deze families. Ze foerageren, vaak in groepjes, in dichte ondergroei.

## Verspreiding en leefgebied

Diverse soorten zijn typische bewoners van montaan bos in heuvelland en berggebieden. Bij sommige soorten, zoals de roodvleugelboomtimalia gaan de aantallen omhoog als primair regenwoud wordt gekapt en plaats maakt voor lage ondergroei en secondair bos.

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soorten:
* Stachyris grammiceps – Grijswangboomtimalia
* Stachyris herberti – Laotiaanse boomtimalia
* Stachyris humei – Westelijke wigsnaveltimalia
* Stachyris leucotis – Witnekboomtimalia
* Stachyris maculata – Roodstuitboomtimalia
* Stachyris nigriceps – Grijskeelboomtimalia
* Stachyris nigricollis – Zwartkeelboomtimalia
* Stachyris nonggangensis – Nonggangboomtimalia
* Stachyris oglei – Witkeelboomtimalia
* Stachyris poliocephala – Grijskopboomtimalia
* Stachyris roberti – Oostelijke wigsnaveltimalia
* Stachyris strialata – Vleknekboomtimalia
* Stachyris thoracica – Witborstboomtimalia
* ↑ (en) Phillipps, Q & K. Phillipps, 2011. Phillips' field guide to the birds of Borneo. John Beaufoy, Oxford. ISBN 978 1 906780 56 2.
* ↑ Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2031). IOC World Bird Names (version 11.1). (en)
# Luftseilbahn Kandersteg-Allmenalp

De Luftseilbahn Kandersteg-Allmenalp (LKA) is een kabelbaan in het Berner Oberland in Zwitserland. Het dalstation staat ten zuidwesten van het centrum van Kandersteg en loopt naar de 1744 meter hoge Undere Allme.

## Geschiedenis

De eerst kabelbaan uit 1947 werd alleen gebruikt om materiaal op de Steintalalp te brengen. Deze alp ligt iets ten noorden van de Undere Allme. In 1970 kwam er een nieuwe vierpersoons kabelbaan naar de Allmenalp. Er waren maar acht kleine raampjes in de cabines. Er is weinig bebouwing op de alp, maar in 1980 werd de alpenboerderij Reichen afgebroken en verplaatst naar het openluchtmuseum Ballenberg. In 1982 kwam er een nieuw bergrestaurant op de Allmenalp. In 1982-83 werden er aandeelhouders gezocht voor de nieuwe kabelbaan. De start kon plaatsvinden vanaf 1984 en op 21 juni 1985 werd de nieuwe baan met cabines voor acht personen geopend. De baan overbrugt een zeer steile wand, veel paragliders wagen hier een sprong. De verbetering van het bergpad First-Elsigenalp en Obere Allme-Alpschelenhubel dragen bij aan de populariteit van de kabelbaan voor wandelaars. De steile wand wordt opengesteld voor een groter publiek door de bouw van de Klettersteig of bergklimpad. In 2008 moet de motor en het bedieningstysteem al worden vernieuwd. Een uitbreiding van de gebouwen bij het dalstation is nodig in 2015.

## Klettersteig

Het bergklimpad aan de bergwand naar de Allmenalp heeft een moeilijkheidsgraad K4, wat overeenkomt met C/D = moeilijk (Duits/Oostenrijkse moeilijkheidsgraad) of D (Franse moeilijkheidsgraad). In het Zwitserse systeem is K5 het moeilijkst. Een veiligheidsuitrusting is nodig om het de route te volbrengen. Het wordt ook wel een via ferrata genoemd of ijzeren weg. Grote delen gaan langs de steilie bergwand zijn voorzien van staalkabels, die met haken in de bergwand zijn verankerd, voor de veiligheidshaken van de uitrusting. Voor het voetenwerk zijn stalen pennen in de rotswand gelijmd. In de route zijn vier stalen ladders aanwezig, waarvan er één getordeerd is. Verder zijn er twee Nepalsteggen en twee death rides of Tyroliennes, die een beetje lijken op een tokkelbaan. De Nepalsteg is een voetgangershangbrug die bestaat uit 3 staalkabels, één om over te lopen en twee als leuning, die tevens als geleider voor de veiligheidshaak van de uitrusting wordt gebruikt. Het hoogteverschil van de route is 550 meter. De tocht vanaf het dal tot aan bij het bergrestaurant duurt ongeveer drieëneenhalf uur.

## Almibachwaterval

Vanuit het dal is de waterval goed te zien. Het is een cascade met vier trappen. Het bergklimpad loopt vlak langs deze waterval.
* ↑ (de) 30 Jahre (1984-2014) Luftseilbahn Kandersteg-Allmenalp (pdf). Gearchiveerd op 21 december 2016. Geraadpleegd op 6 december 2016.
* ↑ (de) Klettersteig Kandersteg Allmenalp. www.klettersteig.de. Geraadpleegd op 6 december 2016.
* ↑ (de) © Jürg Martig, Bergführer, Klettersteig Kandersteg Allmenalp (pfd) (2004). Gearchiveerd op 21 december 2016. Geraadpleegd op 6 december 2016.