OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Nederlandse Formule Ford

De Nederlandse Formule Ford-divisie bestaat al sinds de jaren 70. Alle auto's zijn vrijwel gelijkwaardig in deze competitie. Het is weliswaar een Nederlandse competitie, maar er doen ook buitenlanders mee. Vanaf 2013 ging deze klasse verder als het Formule Ford Noordzee-kampioenschap.

## De auto

De meeste Nederlandse Formule Ford wagens worden gebouwd door, Mygale en Van Diemen. Bekende merken van vroeger waren Lotus, Crossle, Elden, Merlyn, Delta, Hawke en Reynard. Het chassis is van staal en voor elke auto hetzelfde. Je kunt kiezen uit twee Ford-motoren: Zetec en Duratec. De Zetec-motor heeft een inhoud van 1800cc. De Duratec-motor heeft maar 1600cc, maar is 20 kg lichter en heeft meer vermogen, waardoor de rondetijden op Circuit Park Zandvoort zo'n vier tot vijf seconden sneller zijn.

## Kampioenen

| Jaar | Coureur | Team |
| 1970 | Huub Vermeulen | DNRT |
| 1971 | Huub Vermeulen | DNRT |
| 1972 | Roelof Wunderink | |
| 1973 | Roelof Wunderink | |
| 1974 | Boy Hayje | |
| 1975 | Jim Vermeulen | DNRT |
| 1976 | Michael Bleekemolen | |
| 1977 | Maarten Henneman | |
| 1978 | Ed Brouwer | |
| 1979 | Hans Volker | |
| 1980 | Cor Euser | |
| 1981 | Cor Euser | |
| 1982 | Gerrit van Kouwen | |
| 1983 | Gerrit van Kouwen | |
| 1984 | Maarten Bottelier | |
| 1985 | Maarten Bottelier | |
| 1986 | Jan Bokhoven | |
| 1987 | Patrick Dewulf | |
| 1988 | Frank Eglem (1967-2015) | |
| 1989 | Marcel Albers | |
| 1990 | Frank ten Wolde | |
| 1991 | Vincent Radermecker | |
| 1992 | Kurt Mollekens | |
| 1993 | Tom Coronel | Fresh Racing |
| 1994 | Ron Swart | Geva Racing |
| 1995 | Sepp Koster | Geva Racing |
| 1996 | Sebastiaan Bleekemolen | Geva Racing |
| 1997 | Christijan Albers | |
| Zetec-motoren |||
| Jaar | Zetec (team) | First Division (team) |
| 1998 | Jeroen Bleekemolen (Geva Racing) | |
| 1999 | Vincent van der Valk (Team DBR) | |
| 2000 | Patrick Koel (MP Motorsport) | Stefan de Groot |
| 2001 | Stefan de Groot (Geva Racing) | Olivier Muytjens |
| 2002 | Jaap van Lagen (MP Motorsport) | Marijn van Kalmthout |
| 2003 | Nelson van der Pol (Geva Racing) | Helmert-Jan Slik |
| 2004 | Michel Florie | Dennis Retera (Geva Racing) |
| 2005 | Dennis Retera (Geva Racing) | Jan-Paul van Dongen |
| 2006 | Michel Florie | Nicky Catsburg |
| Zetec- en Duratec-motoren |||
| Jaar | Duratec (team) | Zetec (team) |
| 2007 | Franceso Pastorelli (Geva Racing) | Auke Genemans (Geva Racing) |
| 2008 | Simon Knap (KTG Racing) | Arthur van Uitert (Geva Racing) |
| 2009 | Melroy Heemskerk (Geva Racing) | Arthur van Uitert (Geva Racing) |
| 2010 | Rogier Jongejans (Geva Racing) | |
| 2011 | Joey van Splunteren (Provily Racing) | |
| 2012 | Michel Florie (Geva Racing) | |

## Talenten

Veel professionele coureurs uit Nederland zijn begonnen met de Formule Ford, enkele voorbeelden zijn: Jan Lammers, Michael Bleekemolen, Tom Coronel, Ho-Pin Tung, Jeroen Bleekemolen, Robert Doornbos, Jaap van Lagen en Christijan Albers.

## Externe link

* Formula Ford Club Holland in het Internet Archive
# U-Bahn-Station Donauinsel

Donauinsel is een metrostation in het district Donaustadt van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Het station werd geopend op 3 september 1982 en wordt bediend door lijn U1.

## Geschiedenis
### Plannen

Op 26 januari 1968 werd besloten om een metronet in Wenen aan te leggen. De nadere uitwerking van het metronet, de U-Bahn-Netzvariante M uit 1970, omvatte al een station met de naam Donauinsel aan de U1 echter op een apart te bouwen metrobrug ongeveer 100 meter stroomopwaarts van het gerealiseerde station. In verband met de destijds geplande, en tussen 1972 en 1988 gerealiseerde, ombouw van de uiterwaarden aan de linkeroever van de Donau tot overlaat, zou een eiland, het Donauinsel, ontstaan dat ook per metro bereikbaar moest zijn.

### Reichsbrücke

Al in 1971 werd besloten om het traject Wien Praterstern en Zentrum Kagran als eerste aan te leggen nadat het laatste deel van het basisnet zou zijn voltooid. De werkzaamheden voor het laatste deel tussen Schwedenplatz en Praterstern van dat basisnet zouden volgens plan op 2 augustus 1976 beginnen. Op 1 augustus 1976 stortte de Reichsbrücke in, wat aanleiding was om het tracé tussen Praterstern en Kaisermühlen geheel te herzien. De U1 en daarmee ook station Donauinsel werd in de nieuw te bouwen brug geïntegreerd waarmee de aparte metrobrug van de baan was. Op 3 september 1982 werd de verlenging van de U1 over de nieuwe Reichsbrücke in gebruik genomen.

## Ligging en inrichting

Het viaductstation ligt boven de Neue Donau, de overlaat tussen de linkeroever en het Donauinsel, op de onderste verdieping van de Reichsbrücke. De twee sporen met zijperrons liggen elk in een eigen koker tussen de fiets en voetpaden aan de buitenzijde van de brug. De perrons zijn toegankelijk vanaf de naastgelegen fiets en voetpaden alsmede via twee stationshallen op de oevers van de Neue Donau. In 2003 – 2004 werd groot onderhoud uitgevoerd waarbij hellingbanen voor rolstoelgebruikers werden aangelegd op het Donauinsel en het station van vensters op de Donau en het eiland werd voorzien. Vlak bij het station liggen de horeca- en vermaaksgebieden Copa Beach, op de linkeroever, en Sunken City, op het eiland tussen de overlaat en de Donau.
* Het zuidelijke spoor en perron met metrostel type V.
* De toegang op het eiland.
* De toegang op de linkeroever.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel U-Bahn-Station Donauinsel op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Hans-Werner Schleife c.s.: Lexikon Metros der Welt. Motorbuch Verlag, Oost-Berlijn/Stuttgart 1985. ISBN 3-613-01068-2. Blz. 341
* ↑ Netzvariante M
* ↑ Robert Schwandl: U-Bahn, S-Bahn & Tram in Wien. Robert Schwandl Verlag, Berlijn 2018. ISBN 978-3-936573-55-8. Blz. 24
# Rogelio Ordoñez

Rogelio L. Ordoñez, ook bekend als Roger O. (Imus, 24 september 1940 - 19 mei 2016) was een Filipijns journalist, schrijver en dichter in het Tagalog.

## Biografie

Rogelio L. Ordoñez werd geboren op 24 september 1940 in Imus in de Filipijnse provincie Cavite. Hij studeerde aan de Mapua Institute of Technology en Manuel L. Quezon University. Hij behaalde een Bachelor of Science in Civiele Techniek en een Master of Arts Massa Communicatie.
Ordoñez werkte onder meer voor de Philippine Free Press en Philippine leader Magazine voor dat deze publicatie werd stopgezet na het uitroepen van de staat van beleg door president Ferdinand Marcos. Ook was hij professor op de Graduate School van de Polytechnic University of the Philippines en hij doceerde onder meer creatief schrijven, Filipijnse dichtkunst, Filipijnse literatuur en Geschiedenis, onder meer op het Philippine College of Commerce.
Hij begon met schrijven op de middelbare school. zijn eerste korte verhaal verscheen in 1956 in het tijdschrift Liwayway. In zijn gedichten, korte verhalen en romans schreef hij veelal over het geweld in de wereld. Andere terugkerende thema's waren uitbuiting en onrecht. Zijn werk werd onder meer gepubliceerd in Filipijnse magazines, waaronder Pilipino, geaffilieerd aan de Philippine Free Press en Pinoy Weekly. Sommige van zijn verhalen werden opgenomen in Mga Agossa Disyerto, een anthologie van verhalen in het Tagalog.
Ordoñez ontving diverse onderscheidingen voor zijn werk. Zo won hij in 1963 de 2e prijs in de Liwayway Novel Writing Competition en werd hij onderscheiden met de Balagtas Memorial Award for Journalism.
Ordoñez overleed in 2016 op 75-jarige leeftijd.
# Taczanowski's struikgors

De Taczanowski's struikgors (Atlapetes taczanowskii) is een zangvogel uit de familie Passerellidae (Amerikaanse gorzen). Eerder werd deze vogel beschouwd als een ondersoort van de grijsborststruikgors (A. schistaceus). Deze vogel is genoemd naar de Poolse ornitholoog Wladyslaw Taczanowski.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in bergbossen in centraal Peru.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Taczanowski's struikgors op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Makatea

Makatea is een opgeheven atol (koraaleiland) in het zuidelijke deel van de Grote Oceaan. Het is administratief een deel van de gemeente Rangiroa, het belangrijkste atol in de buurt. De eilanden liggen in het noordwesten van de Tuamotueilanden, een atollengroep die tot Frans-Polynesië behoort.

## Beschrijving

Makatea is 7,5 kilometer lang van noord naar zuid en maximaal 7 kilometer breed. Het eiland rijst 80 meter boven het zeeniveau uit. Volgens de census van 2017 woonden er 94 mensen op het eiland. De hoofdplaats is Moumu aan de oostkust. Dit dorp is net als het eiland praktisch verlaten. Tussen 1917 en 1966 werd op het eiland guano gewonnen. Er woonden toen meer dan 3000 mensen. In die tijd was er een school, een bakkerij en medische voorzieningen. Deze guano-onderneming zorgde voor 28% van het inkomen dat toen op het eiland werd verdiend. In 1966 sloot dit bedrijf en trokken de mensen weg. De overgebleven bewoners leven vooral van landbouw en visserij. Exportproducten zijn kopra en kokoskrab.
* Overblijfsel van de guanowinning
* Schetskaart uit 1945.

## Geschiedenis

De Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen gaf het eiland in de naam Aurora. Een Franse bron vermeldt dat Roggeveen Makatea op 2 juni 1722 aandeed en Eiland van Verkwikking noemde. De Polynesiërs noemden het Makatea, wat witte rots betekent.

## Ecologie

Tussen 2008 en 2013 werd onderzoek verricht naar de mogelijkheden voor ecologisch herstel van het eiland. Op het eiland komen 77 verschillende soorten planten voor waarvan er 13 soorten endemisch zijn in Frans-Polynesië en vier soorten exclusief endemisch voor Makatea. Daarnaast zijn er 18 uitheemse soorten planten. Verder zijn er invasieve soorten dieren die bestreden moeten worden zoals de zwarte- en polynesische rat (Rattus rattus en R. exulans).
Op het eiland komen 46 vogelsoorten voor waaronder tien soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder het witkeelstormvogeltje (Nesofregetta fuliginosa) en de endemische makateajufferduif (Ptilinopus chalcurus), Tahitiaanse muskaatduif (Ducula aurorae), saffierlori (Vini peruviana) en tuamotukarekiet (Acrocephalus atyphus).
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Makatea (île) op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar. (bezocht op 14 aug. 2019)
* ↑ (fr) Laboute, P. et al. 1994. Les Atolls des Tuamotu. Editions de l'ORSTOM ISBN 2-7099-1175-2 p. 275
* ↑ (en) Conservation International Pacific Islands, 2013. Makatea, a site of major importance for endemic birds. pdf. Gearchiveerd op 30 mei 2023.
* ↑ Avibase checklist Makatea
# Pukarua

Pukarua is een atol in de eilandengroep van de Tuamotuarchipel (Frans-Polynesië). Het atol is tevens een deelgemeente (commune associée) van het atol Reao. In 2017 woonden er 236 mensen, waarvan minstens 100 in de nederzetting Marautagaroa in het noorden van het eiland.

## Geografie

Pukarua ligt 53 km WNW van het atol Reao en 1280 km ten oosten van Tahiti. Het is ellipsvormig, met een lengte van 16 km en een breedte van 4,5 km. Het landoppervlak bedraagt 7 km². Er is een lagune met oppervlakte van 23 km², zonder bevaarbare doorgang naar zee. Er is wel een smalle geul die voor kleine boten passeerbaar is.
Het atol ontstond rond de top van een vulkaan die 36,8 tot 37,3 miljoen jaar geleden 2195 meter van de zeebodem oprees.
* Zicht vanuit de lagune op Marautagaroa
* Detailkaart van Pukarua

## Geschiedenis

De eerste Europeaan die melding van het eiland maakte was de Britse ontdekkingsreiziger James Wilson (ontdekkingsreiziger) in 28 mei 1797. Rond 1850 werd het eiland Frans territorium; er woonden toen 30 mensen. Missionarissen stichtten in 1875 er de parochie van Saint-Benoit, onderdeel van het bisdom Papeete.

## Economie

Er is sinds 1979 een start- en landingsbaan aan de noordoostkant van het eiland van ongeveer een kilometer lengte. Volgens cijfers uit 2019 waren er jaarlijks 100 vluchten en werden 1800 passagiers vervoerd. Het toerisme is een steeds belangrijkere economische activiteit. Op het eiland is een centrum waar vooral het vrijduiken wordt beoefend.
Bovendien is het eiland ruim beplant met kokospalmen, het regelmatige patroon van deze aanplantingen is goed zichtbaar met Google Earth (2014). Het produceren van kopra is kenelijk ook nog van economische betekenis.

## Ecologie

Er komen op de onbewoonde riffen 32 voornamelijk zeevogelsoorten voor waaronder zes soorten van de Rode Lijst van de IUCN waaronder de hendersonstormvogel (Pterodroma atrata).
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Pukarua op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Avibase checklist Pukarua
# Polioptila

Polioptila is een geslacht van kleine zangvogels uit de familie muggenvangers (Polioptilidae). Het geslacht telt 18 soorten.

## Soorten

* Polioptila albiloris – Witteugelmuggenvanger
* Polioptila albiventris – Yucatánmuggenvanger
* Polioptila attenboroughi – Inambarimuggenvanger
* Polioptila bilineata – Witbrauwmuggenvanger
* Polioptila caerulea – Blauwgrijze muggenvanger
* Polioptila californica – Californische muggenvanger
* Polioptila clementsi – Iquitosmuggenvanger
* Polioptila dumicola – Maskermuggenvanger
* Polioptila facilis – Rio-Negromuggenvanger
* Polioptila guianensis – Guyanamuggenvanger
* Polioptila lactea – Crèmebuikmuggenvanger
* Polioptila lembeyei – Cubaanse muggenvanger
* Polioptila maior – Marañónmuggenvanger
* Polioptila melanura – Zwartstaartmuggenvanger
* Polioptila nigriceps – Zwartkapmuggenvanger
* Polioptila paraensis – Parámuggenvanger
* Polioptila plumbea – Amazonemuggenvanger
* Polioptila schistaceigula – Grijskeelmuggenvanger
* ↑ Gill, F., D. Donsker & P. Rasmussn (2024). IOC World Bird Names (version 14.2). (en)
# Jacques Van Puyfelick

Jacobus Joannes (Jean Jacques, Jacob Johan en Jan Jaak) Van Puyfelick (Antwerpen, 7 februari 1802 – Brecht, 7 maart 1869) was een Belgisch geneesheer en politicus.

## Levensloop

Van Puyfelick trad in 1843 toe tot de Brechtse gemeenteraad. In 1849, na het overlijden van Jean Martin De Decker, werd hij er aangesteld tot burgemeester. Hij oefende het mandaat uit tot 1869. Hij werd opgevolgd als burgemeester door Jean-François Keysers. Van 1846 tot zeker in 1863 was hij inspecteur voor het lager onderwijs in de kantons Brecht, Ekeren en Zandhoven. Hij was ook voorzitter van het landbouwcomité van het kanton Brecht.
Onder zijn bestuur werd het voormalig gemeentehuis van Brecht gebouwd.
Hij was ridder in de Leopoldsorde.
* Fiche Jan Jaak Van Puyfelick, Archiefbank Kempen
* 1 2 3 Sterfgevallen (p.2), Het Handelsblad, 7 maart 1869
* ↑ Kanton Brecht (p.42), Taxandria, 1943
* ↑ De Decker overleden. J.J. Van Puyfelick benoemd tot burgemeester, 1849, Inventaris van het archief van de provincie Antwerpen
* ↑ Brecht viert feest (p.11), De Hoogstraatse Gazet, 29 augustus 1980
# El Moudjahid

El Moudjahid (Arabisch: المجاهد; i.e. de strijder) is een Franstalig dagblad in Algerije. De krant is in bezit van de Algerijnse staat.
El Moudjahid werd tijdens de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog door de Front de Libération Nationale (FLN) als ondergrondse krant opgericht. De eerste uitgave verscheen op 1 juli 1956. Sinds de onafhankelijkheid van Algerije in 1962 wordt de krant in de hoofdstad Algiers uitgebracht.
Tot in de jaren '80 diende El Moudjahid als centraal orgaan van de regeringspartij FLN, die dik drie decennia als eenheidspartij regeerde. Ook begin 21e eeuw is de krant nog altijd een van de belangrijkste dagbladen van het land.
* Bibliothèque nationale de France: cb12220192z (data)
* Library of Congress Control Number: n2013037556
* Système universitaire de documentation: 030873584
* Virtual International Authority File: 178305359
* WorldCat (via VIAF): 178305359
# Derince

Derince is een Turkse havenstad en districtshoofdstad in de nabijheid van Istanboel met in 2020 ca. 143.884 inwoners. De stad ligt in de provincie Kocaeli, circa 80 kilometer ten oosten van de Bosporus aan de noordoostkust van de Zee van Marmara niet ver van de grote stad İzmit.
Het district maakt deel uit van het grotestadsdistrict (Büyükşehir) Kocaeli. Het grenst in het westen aan Körfez, in het oosten aan İzmit en Kandıra, in het noorden aan de provincie Istanbul und in het zuiden aan de Golf van İzmit.

## Verkeer

Door de stad lopen de autosnelweg O-4 (Europaweg 80) en de nationale weg D 100. Verder heeft de stad een station aan de spoorlijn Istanbul- Ankara en een haven voor spoorwegferry's in de richting van de Zwarte Zee, Oekraïne en Georgië.
De stad beschikt over een zeehaven die gebruikt wordt voor de verscheping van de producten van de autofabriek van Hyundai Assan Otomotiv. De haven wordt geëxploiteerd door de staatsspoorwegmaatschappij Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları. Oppervlakte van de haven: 1.200.000 m$^2$. Jaarlijks worden 1.500.000 voertuigen, 10.000.000 stuks bulkgoederen en 2.500.000 zeecontainers omgeslagen.

## Weblinks

* homepage van de haven
* ↑ Derince (24 maart 2024).
* ↑ Safiport Derince
# Gnamptogenys triangularis

Gnamptogenys triangularis is een mierensoort uit de onderfamilie van de Ectatomminae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1887 door Mayr.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013). Gearchiveerd op 30 oktober 2013. Geraadpleegd op 1 mei 2014.
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Genobaudes

Genobaudes was een Frankische leider. In de Decem Libri historiae van Gregorius van Tours, die voor zijn vroege geschiedens sterk leunde op het nu verloren werk van Sulpicius Alexander werd hij "dux" (hertog) genoemd. Hij viel het Romeinse Rijk binnen in het jaar 388.
Volgens het overgeleverde verslag viel Genobaudes samen met Marcomer en Sunno de Romeinse provincies Germania en Belgica binnen. Ze braken door de limes, doodden veel mensen, vernietigden de meest vruchtbare landbouwgronden en zorgden voor paniek in de stad Colonia Claudia Ara Agrippinensium, nu Cologne. Na deze inval trok de hoofdmacht van de Franken terug over de Rijn met hun buit. Een deel van de Franken, vermoedelijk aangevoerd door Genobaudes bleven achter in een van Belgische bossen. Toen de Romeinse generaals Nanninus en Quintinus het nieuws hoorden in Trier, vielen ze de overgebleven Frankische troepen aan en doodden velen van hen. Historici vermoeden dat Genobaudes dit zelfde lot onderging, omdat bij de onderhandelingen die later met de gevoerd werden, Marcomer en Sunno wel, maar Genobaudes' naam niet werd genoemd.
Een verband met de 3e-eeuwse Frankische leider Gennobaudes, is mogelijk, maar is niet bewezen.
# Heerlijkheid Styrum

Styrum was een rijksonmiddellijke heerlijkheid binnen het Heilige Roomse Rijk. De heerlijkheid Styrum bezat geen zetel in de Rijksdag en ook niet in een kreitsdag. Het kleine gebied was een afsplitsing van het graafschap Limburg (Lenne) en lag als enclave binnen het tot de hertogdom Berg behorende heerlijkheid Broich. Het hiërarchisch primaat van zitting in de Rijksdag kwam ten tijde van de latere opvolgende gravenhuizen van het graafschap Limburg (Hohenlimburg) toe.
Omstreeks 1200 was de zoon van graaf Frederik van Altena-Isenberg, Dirk van Limburg in het bezit van Mülheim an der Ruhr en het daarbij gelegen Styrum. Na de dood van Diederik I van Limburg omstreeks 1301 vererfde zijn graafschap Limburg en heerlijkheid Styrum:
* Zijn kleinzoon Diederik volgde zijn vooroverleden vader Johan op in de heerlijkheid Styrum aan de Ruhr.
* Zijn zoon Eberhard I werd graaf in het graafschap Limburg aan de Lenne. Na het verwerven van de heerlijkheid Broich in 1372 wordt dit de tak Graven van Limburg Hohenlimburg & Broich.
Styrum werd na 1289 tot een bevestigd huis uitgebouwd en wordt in 1442 rijksleen genoemd.
Graaf Georg van Limburg Stirum en Bronckhorst huwt in 1539 met Ermgard van Wisch gravin van Bronkhorst. Zij is de erfgename van Wisch, Borculo, Wildenberg, Lichtenvoorde en Overhagen.
In 1591 huwt Joost van Limburg Stirum en Bronckhorst met Maria van Holstein-Pinneberg, de erfgename van de rijksheerlijkheid Gemen.
De zonen van Herman Otto I van Limburg Stirum delen na zijn dood in 1644 de bezittingen:
* Otto van Limburg Stirum krijgt Bronckhorst en Borculo
* Adolf Ernst van Limburg Stirum krijgt Gemen (uitgestorven 1800)
* Maurits van Limburg Stirum krijgt Styrum (uitgestorven 1809)
Graaf Maurits Herman van Limburg Stirum huwt in 1692 Dorothea Wilhelmina van Leiningen-Dagsburg, de erfgename van de halve heerlijkheid Oberstein.
De heerlijkheid Oberstein gaat verloren door de Franse bezetting van de linker Rijnoever in 1797. Paragraaf 6 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 kende de graaf van Limburg-Styrum voor het verlies van de heerlijkheid Oberstein een eeuwigdurende rente van 12.200 gulden toe.
In artikel 24 van de Rijnbondakte van 1806 worden de heerlijkheden van Limburg-Styrum (en Broich) onder de soevereiniteit van het groothertogdom Berg gesteld: de mediatisering.
De laatste graaf van Limburg-Styrum, Ernst Maria Johan van Limburg Stirum (overleden 23 maart 1809) laat bij zijn testament van 29 januari 1808 Styrum na aan de zuster van zijn vrouw: Maria Margaretha van Humbracht, die het in 1825 verkocht.
# Gourmetten

Gourmetten is een activiteit, waarbij een groep mensen aan tafel in kleine pannetjes of op een grill, bakplaat of iets soortgelijks, steeds een eigen gerechtje kookt, met behulp van verschillende ingrediënten die op tafel staan. Het is vergelijkbaar met steengrillen en raclette, maar racletten doet men met kaas en het is typisch Zwitsers; terwijl bij gourmetten vlees, vis en/of groente gebruikt wordt. Een aanvullende mogelijkheid is het bakken van kleine omeletten of pannenkoeken. Het geheel wordt vaak aangekleed met verschillende sauzen, stokbrood en salade. Anno 2015 zou een ruime meerderheid van de Nederlanders gourmetten rond Kerstmis, het is dan ook een kersttraditie. In het zuiden van Nederland wordt het meest gegourmet.

## Oorsprong

Het fenomeen komt oorspronkelijk uit Zwitserland en eind jaren '70 werd het door twee chef-koks in Nederland geïntroduceerd. Het toenmalige Voorlichtingsbureau Vlees en het Bedrijfschap Slagersbedrijf wilde gourmetten in 1977 populairder maken in Nederland met een promotiecampagne ("Gourmet, probeer 't eens!") met het doel meer vlees te verkopen, ten koste van de populariteit van kaasfonduen destijds.

## Achtergrond

Men gourmet meestal binnen met meerdere personen. Het traditionele gourmetten gebeurt op vuur met kleine spiritusbranders onder de pannetjes. Er zijn steeds meer gourmetstellen in gebruik die meestal uit vier tot acht pannetjes bestaan die van onderaf elektrisch worden verwarmd. Bij gourmetstellen met pannetjes is het tevens mogelijk om in de ronde openingen van de plaat bijvoorbeeld pannenkoeken te bakken in plaats van in de pannetjes.
Gourmetten met wokpannetjes kan ook, dat wordt ook wel wokparty genoemd en men gebruikt hiervoor vaak oosterse ingrediënten, zoals wokgroenten, Spaanse pepers en taugé.
Mensen zouden vooral gourmetten omdat het stress scheelt, omdat het gezellig is en omdat een ieder zelf kan kiezen wat te eten. Sommige mensen houden niet van gourmetten omdat het lang duurt, het moeilijk is om de ingrediënten tot hun volle waarde te laten komen en omwille van de geurhinder.
* 1 2 3 Kijkersvraag: De geschiedenis van gourmetten. npo.nl (6 januari 2021). Geraadpleegd op 13 maart 2024.
* ↑ Vijf vragen over kersttradities: hierom gourmetten we elk jaar weer. ad.nl (23 december 2019). Gearchiveerd op 6 december 2021. Geraadpleegd op 13 maart 2024.
* ↑ 7 dingen die je niet wist over gourmetten. rtlnieuws.nl (23 december 2023). Geraadpleegd op 13 maart 2024.
* ↑ Gourmetten met kerst: waar komt deze traditie vandaan?. schoolbank.nl (14 december 2021). Geraadpleegd op 13 maart 2024.