OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Nobelprijs (Clouseau)

Nobelprijs is een nummer van de Belgische band Clouseau uit 1996. Het is de tweede single van hun zevende studioalbum Adrenaline.
Het nummer werd een grote hit in Vlaanderen, en haalde de 2e positie in de Vlaamse Ultratop 50. In de Nederlandse Top 40 was het nummer echter minder succesvol, daar haalde het de 37e positie.
# Sjoerd den Daas

Sjoerd den Daas (Heerenveen, 21 oktober 1986) is een Nederlands journalist. Hij werkt vanaf mei 2024 als correspondent in de Verenigde Staten voor de NOS.
Gedurende zijn studie fysiotherapie aan de Hanzehogeschool in Groningen studeerde hij in deeltijd Chinees in Hongkong en Beijing. Hij behaalde een MSc International Business and Management aan de Rijksuniversiteit Groningen en een MSc aan de Uppsala Universiteit in Zweden.
In 2012 begon den Daas bij de zender RTL Z als redacteur en verslaggever. In 2015 trok hij naar China als correspondent voor het Financieele Dagblad, RTL Z en RTL Nieuws. Van 2019 tot 2024 was den Daas als Oost-Aziëcorrespondent verbonden aan de NOS.
# Michael Dudok de Wit

Michael Dudok de Wit (Abcoude, 15 juli 1953) is een Nederlands animator, filmregisseur en illustrator.

## Biografie

Michael Dudok de Wit las in zijn jeugd altijd al veel stripboeken. Aan het eind van de middelbare school wist hij dat hij tekenfilmmaker wilde worden. Hij leerde etsen aan de kunstacademie in Genève. Daarnaast ging hij studeren aan de West Surrey College of Art and Design in Farnham (Engeland). Daar studeerde hij in 1978 af met zijn eerste animatiefilm The Interview.
Hij werkte na zijn afstuderen een jaar als freelancer in Barcelona en vestigde zich vervolgens in Londen. Daar regisseerde en animeerde hij diverse prijswinnende reclamefilms.
In 1992 maakte hij zijn eerste korte film Tom Sweep. Deze wordt in 1994 gevolgd door de film The Monk and the Fish, die voor een Oscar genomineerd wordt. In 2000 kwam hij met de animatiefilm Father and Daughter, waarmee hij daadwerkelijk de Oscar won voor beste korte animatiefilm. Deze film werd in 2007 opgenomen in de Canon van de Nederlandse film. In 2017 werd de animatiefilm The Red Turtle van Dudok genomineerd voor een Oscar.
Michael Dudok de Wit illustreert ook kinderboeken. Zo verscheen in 2002 zijn succesvolle film Vader en dochter in boekvorm. Daarnaast geeft hij ook les in animatie op kunstacademies in verschillende landen.
In 2020 werd Dudok de Wit benoemd tot lid van de Akademie van Kunsten waarvoor hij - in het Trippenhuis - op donderdag 19 mei 2022 een kunstlezing heeft gehouden over creativiteit en andere zaken die belangrijk zijn bij het maken van een animatiefilm. Daarbij besprak hij onder andere de relatie tussen creativiteit en het menselijk lichaam en onze verschillende gewaarwordingen van tijd en de verschillende lagen van het onbewuste.

## Werk
### Animatiefilms

* The Interview (1978)
* Tom Sweep (1992), 3 minuten
* The Monk and the Fish (1994), 6 minuten
* Father and Daughter (2000), 8:30 minuten
* The Aroma of Tea (2006), 3:20 minuten
* The Red Turtle (2016), 80 minuten

### Boeken (illustraties)

* Snakes and Ladders (kaartspel, 1991)
* The History of Geneva (1991)
* Oscar & Hoo (2001)
* Vader en dochter (2002)
* Oscar & Hoo Forever (2003)
* Vier bevertjes in de nacht (2004)
* Vier bevertjes en een kastanje (2007)
# Jud II

Jud II is een bestuurslaag in het regentschap Musi Banyuasin van de provincie Zuid-Sumatra, Indonesië. Jud II telt 938 inwoners (volkstelling 2010).
# De Nieuwe Valerius

De Nieuwe Valerius is een gebouw aan de Amstelveenseweg 589 in Amsterdam-Zuid. Het maakt onderdeel uit van het VU medisch centrum.
De geestelijke gezondheid in Amsterdam was sinds lange tijd het gebied van de GGZ inGeest aan de Arent Janszoon Ernststraat. In 2007 begon deze instantie samen te werken met het VU Medisch centrum aan de Boelelaan (om de hoek). Daarbij vond de behandeling en verpleging nog plaats in de Valeriuskliniek. Dit gebouw was steeds minder geschikt voor de opvang en behandeling van psychische patiënten (het werd in 2017 gesloopt). Bovendien waren er problemen door verspreide behandeling van psychosomatische patiënten. Gezien de ouderdom en inrichting van de Valeriuskliniek kon men daar niet langer uit de voeten. Daarop werd besloten een nieuwe vleugel aan het VU Medisch Centrum te bouwen, zodat bij een combinatie van lichamelijke en geestelijke ziekten de behandeling vanuit één gebouw kon plaatsvinden. Een van de redenen om verder te integreren was het feit dat het VU Medisch Centrum traumacentrum is van Noord-West Nederland en ook beschikt over een traumahelikopter.
Na een periode van drie jaar bouwen vanaf april 2010 werd in 2013 De Westflank geopend. Het werd een volledig nieuw gebouw uit de koker van IAA Architecten. Het architectenkantoor noemde hetzelfde een bakstenen oceaanstomer. Het werd een gebouw met een buitenzijde van baksteen. Op een tweelaags parkeergarage (rondom het VUMC was al jarenlang een tekort aan parkeergelegenheid) is een onderbouw geplaatst. Vanuit die onderbouw stijgen drie torens van vijf etages de lucht in. De tussenliggende ruimten werden vrijgemaakt voor daktuinen en een waterpartij. In een van de torens is ruimte gemaakt voor een gastenverblijf, een soort Ronald McDonald Huis. Naast opvang voor psychiatrische patiënten bracht het VUMC ook haar spoedeisende hulp in het gebouw onder met shockrooms en een reanimatiekamer. Via een doorgang op de begane grond en een loopbrug op de vierde etage kan men direct het ziekenhuis bereiken.
De verdeling is daarbij is duidelijk: geestelijke gezondheid van 11.000 m², spoedeisende hulp van 3700 m² en een gastenverblijf van 2400 m². De constructie van het gebouw is bovendien zodanig, dat er in de toekomst nog verdiepingen op geplaatst kunnen worden, zonder ingrijpende maatregelen te moeten doorvoeren. Er is tevens rekening gehouden met toekomstige ontwikkelen in de elektronische gezondheidszorg, nieuwe apparatuur kan eenvoudiger dan voorheen geïnstalleerd worden (bedrading kan in de vloer verwerkt worden). Vlak na de opening werd in het gebouw ook het kenniscentrum voor bipolaire stoornis geplaatst.
* IAA-Architecten
* BAM
# Trivialiteitswet van Parkinson

De trivialiteitswet van Parkinson (Parkinson's law of triviality), later ook bekend als the colour of the bike shed (de kleur van het fietsenschuurtje) is een wet die zegt dat de hoeveelheid tijd die in vergaderingen wordt besteed aan een onderwerp, omgekeerd evenredig is met de hoeveelheid geld en complexiteit die ermee gemoeid is.
De wet werd opgesteld door Cyril Northcote Parkinson in 1957 in zijn werk de Wet van Parkinson. Parkinson zelf gebruikte als voorbeeld het bouwen van een kerncentrale: dat is zo kostbaar en zo ingewikkeld dat veel mensen dit niet kunnen bevatten, dus ze nemen aan dat degenen die ermee bezig zijn het wel kunnen overzien en weten wat ze doen. Aan de andere kant snapt iedereen het bouwen van een schuurtje, dus dat resulteert in eindeloze discussies. Iedereen wil er zijn persoonlijk tintje aan geven en laten weten dat hij er is. Het gevolg is dat er op vergaderingen veel meer tijd besteed wordt aan zaken zoals het schuurtje dan aan zaken zoals de kerncentrale.
Een praktijkvoorbeeld wordt gegeven door Giger en Dividhizar. Zij beschrijven hoe in een door de overheid bekostigd psychiatrisch ziekenhuis een buitensporige hoeveelheid tijd werd besteed aan het ontwikkelen van beleid en regulering rond plastic houders van 75 dollarcent per stuk. Deze houders, die waren bestemd voor de persoonlijke spullen van patiënten, verdwenen af en toe, en om dit tegen te gaan werd een complete papierwinkel opgelegd om een nieuwe houder aan te kunnen vragen.
Parkinson gaf wel aan dat er een grens is aan de trivialiteit: als het bedrag zeer klein is, zoals de prijs van een potlood, dan vindt men het de discussie niet waard en is de wet niet meer geldig.

## Hernieuwde belangstelling

Het concept kreeg in 1999 hernieuwde belangstelling na een bericht van Poul-Henning Kamp op de FreeBSD-ontwikkelaarsmailinglijst. Kleur maakte geen onderdeel uit van het originele voorbeeld van Parkinson.
De uitspraak over het fietsenschuurtje wordt regelmatig aangehaald in grote gezamenlijke projecten zoals wiki's en opensourcesoftwareprojecten, waar het schuurtjesprobleem zichtbaar wordt. Mensen reageren niet op technische zaken, maar als het over zaken gaat als opmaak of naamgevingsconventies, dan worden de discussies eindeloos en kunnen de emoties hoog oplopen.
# Witte boterbloem

De witte boterbloem of plataanbladige ranonkel (Ranunculus platanifolius) is een overblijvende plant uit de ranonkelfamilie.
Zowel de soortaanduiding platanifolius, de Duitse naam 'platanenblättriger Hahnenfuß' als de Franse naam 'renoncule à feuilles de platane' verwijzen naar de vorm van de bladeren, evenals de alternatieve Nederlandstalige naam plataanbladige ranonkel.

## Beschrijving

De plant wordt zo'n 130 cm hoog. De bladeren zijn handvormig diep ingesneden in vijf tot zeven vrij smalle slippen. De bladdelen zijn aan de voet wel met elkaar verbonden.
De tot 2 cm grote witte bloemen bloeien in het natuurlijke verspreidingsgebied in België van mei tot juli.

## Verspreiding

De plant is vrij algemeen in de Alpen en komt in de Midden-Europese en Zuidoost-Europese gebergten voor en noordelijk tot in Noorwegen. In Nederland is de plant afwezig. In België is de beschermde soort zeer zeldzaam in het Maasgebied en de Ardennen.
# Private label

Private label is een concept waarbij producten of diensten worden geproduceerd door een bepaald bedrijf, om op de markt te worden gebracht door een ander bedrijf onder diens eigen merknaam.
Private label wordt toegepast in een groot aantal marktsegmenten, zoals kruidenierswaren, cosmetica, mobiele telefonie, webhosting etc. De producten worden vaak aangeboden als lager geprijsde alternatieven voor bekende merkproducten.
Een voorbeeld van de toepassing van private label is een huismerk van een supermarkt. Deze huismerken verschuiven in toenemende mate naar een gelaagde prijspositionering: low budget voor de krappe portemonnee, value-for-money als alternatief voor A-merken, een premiumlijn met speciale varianten, biologisch.
Andere voorbeelden zijn de elektrische (huishoudelijke) apparaten van HEMA, of de huismerk-machines van Praxis, Karwei en Gamma. Dergelijke bedrijven maken deze apparaten en machines niet zelf. Die worden in werkelijkheid elders – veelal in China – gefabriceerd.

## Juridisch kader

Een bedrijf dat consumentenproducten verhandelt onder private label wordt juridisch gelijkgesteld aan de fabrikant van het product. Dit is geregeld in artikel 6:187 van het Burgerlijk Wetboek (inzake productenaansprakelijkheid). Deze bepaling definieert mede als producent "een ieder die zich als producent presenteert door zijn naam, zijn merk of een ander onderscheidingsteken op het product aan te brengen". Het Warenwetbesluit algemene productveiligheid (art. 1.1.b) bevat een soortgelijke definitie.
# Gouwe ouwe

Gouwe ouwe is een term die radiozenders gebruiken om een muziekhit uit het verleden mee aan te duiden.
Gouwe Ouwe is een project van Stichting De Tijdmachine. Jaarlijks ontmoeten ruim 10.000 ouderen elkaar op de dansvloer.

## Definitie

Het woord "gouwe ouwe" is samengesteld uit "goud" en "oud". Goud in de muziekindustrie betekent dat een bepaald aantal exemplaren verkocht is en er recht is op een gouden plaatuitreiking. Als richtlijn wordt doorgaans muziek van 5 jaar en ouder als oud beschouwd. Veelal verstaat men onder een gouwe ouwe echter muziek uit de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig en tegenwoordig ook de jaren 2000-2009. Dit kan popmuziek zijn, maar deze nummers kunnen ook onder het genre van de levensliederen vallen.
Varianten zijn onder andere Goud van Oud, wat weer een woordspeling is op de naam van Radio Veronica-presentator Rob Out, en Gouden van Dagen, een radioprogramma op Radio Mi Amigo.

## Radiozenders

Een aantal radiozenders vullen zendtijd met gouwe ouwen:
* NPO Radio 2
* NPO Radio 5
* Nostalgie
* Radio 10
* Arrow Classic Rock
* Radio Veronica
In Nederland was er vanaf juni 2003 tot en met augustus 2003 een landelijke commerciële radiozender onder de naam Radio 103 De Gouwe Ouwe Zender. Deze zond alleen non-stop gouwe-ouwemuziek uit. Deze tijdelijke radiozender veranderde op 31 augustus 2003 in Radio Veronica.
Een televisiezender waarop gouwe-ouwemuziek wordt uitgezonden, is bijvoorbeeld 192TV.
Er zijn festivals met gouwe-ouwemuziek.
# Iris Van Hoof

Iris Van Hoof (Keulen, 27 april 1978) is een Vlaamse zangeres en presentatrice.
Van Hoof werd bekend toen ze als een van de winnaars uit de bus kwam bij de Vlaamse versie van Popstars. Als deel van de groep VandaVanda scoorde ze een hit met Sunshine After The Rain. Later vertrok Iris Van Hoof en ging de groep nog een tijdje verder onder de naam Quatro. Voor de VT4 heeft zij de programma's Staat Het Erop? (2001), Get the Picture (2002) en enkele kinderprogramma's gepresenteerd. Van Hoof was regelmatig te horen op Radio 2 Limburg. Later was ze weer regelmatig nationaal te horen, tijdens de Radio2 Vlaamse 30 en KickStart op Radio2. In 2023 stapte ze over naar Nostalgie, waar ze producer werd.

## Privé

Iris Van Hoof heeft twee kinderen.

## Externe link

* (en) Iris Van Hoof in de Internet Movie Database
* ↑ Deze Radio2-stem ga je niet meer op Radio2 horen. Showbizzsite (18 april 2023). Gearchiveerd op 18 april 2023. Geraadpleegd op 18 april 2023.
* ↑ Deze dame is mama geworden. Showbizzsite.be (6 juni 2012). Geraadpleegd op 7 juni 2012.
Huidig (anno 2022): Luc Appermont · Cara Cobbaert · Anja Daems · Sandra Deakin · Karolien Debecker · Kim Debrie · Peter De Groot · Lars De Groote · Guy De Pré · Chris Dusauchoit · Dirk Ghijs · Peter Hermans · Wouter Landuyt · Filip Ledaine · Daan Masset · Caren Meynen · Sven Pichal · Marc Pinte · Harald Scheerlinck · Siska Schoeters · Benjamien Schollaert · Showbizz Bart · Sharon Slegers · Jo Van Damme · Niels Vandeloo · Sonny Vanderheyden · Cathérine Vandoorne · Christel Van Dyck · Ruben Van Gucht · Iris Van Hoof · Vanessa Vanhove · Britt Van Marsenille · David Van Ooteghem · Peter Verhulst · Dirk Vlaeyen · Pascal Vranckx · Albrecht Wauters
Voormalig: Luk Alloo · Johan Anthierens · Nand Baert · Erik Baeyens · Wim Bary · Jos Baudewijn · Flor Berckenbosch · Marcel Beerten · Wilfried Bertels · Marc Brillouet · Els Broeckmans · Fred Brouwers · Edwin Brys · Ro Burms · Walter Capiau · Annemie Coppieters · Harry Creemers · Karel Daerden · Christoff · Conny De Boos · Hein Decaluwé · Jessie De Caluwe · Jo met de Banjo · Gust De Coster · Martin De Jonghe · Paula De Meulder · Els De Vuyst · Frank Dingenen · Michel Follet · Jacky Geerts · Jos Ghysen · Margriet Hermans · Irene Houben · Michel Ilsen · Rita Jaenen · Chris Jonckers · Tante Kaat · Luk de Laat · Jo Leemans · Leki · Kathy Lindekens · Kris Luyten · Micha Marah · Betty Mellaerts · Kaat Mendonck · Freek Neirynck · Line Ooms · Sven Ornelis · Katrien Palmers · Gerard Pollet · Julien Put · Hugo Raspoet · Niko Reynaert · Luk Saffloer · Karel Segers · Lennart Segers · Lutgart Simoens · Rudi Sinia · Dirk Somers · Dré Steemans · Jan Theys · Gene Thomas · Wiet Van Broeckhoven · Marc Van den Hoof · Dieter Vandepitte · Karin Van den Berghe · Thomas Van der Spiegel · Kurt Van Eeghem · Wim Van Gansbeke · Els Van Herzeele · Ilse Van Hoecke · Bert Van Molle · Jan Van Rompaey · Paula Van Wilder · Louis Verbeeck · Karel Vereertbruggen · Herwig Verhovert · Luc Verschueren · Johan Verstreken · Tom Vossen · Eddy Wally · Niels William · Edwin Ysebaert · Zaki
# Arizelocichla

Arizelocichla is een geslacht van zangvogels uit de familie buulbuuls. Deze buulbuul komen uitsluitend in Afrika voor.

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soorten:
* Arizelocichla chlorigula – Groenkeelbuulbuul
* Arizelocichla fusciceps – Zwartbrauwbuulbuul
* Arizelocichla kakamegae – Kakamegabuulbuul
* Arizelocichla kikuyuensis – Kikuyubuulbuul
* Arizelocichla masukuensis – Shelleys buulbuul
* Arizelocichla milanjensis – Streepwangbuulbuul
* Arizelocichla montana – Bergbuulbuul
* Arizelocichla neumanni – Ulugurubuulbuul
* Arizelocichla nigriceps – Oostelijke grijskeelbuulbuul
* Arizelocichla striifacies – Streepkopbuulbuul
** A. s. olivaceiceps – Olijfkopbuulbuul
* Arizelocichla tephrolaema – Westelijke grijskeelbuulbuul
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Palazzo Arezzo della Targia

Het Palazzo Arezzo della Targia is een 19e-eeuws stadspaleis in Syracuse, op het Italiaanse eiland Sicilië. Het palazzo staat aan de Piazza Duomo, dit is in het centrum van de stad, op het eiland Ortygia. Ernaast op hetzelfde plein staat het stadhuis.
De stijl is neoclassicistisch.

## Historiek

De adellijke familie Arezzo della Targia bouwde na de aardbeving van 1693 op deze plek haar eerste residentie. In hun wapenschild dragen ze vier egels. Egels in het Italiaans is ricci wat verwijst naar hun adellijke naam Arezzo. Hier in Syracuse gaat het om de familietak die onder meer de baronie bezaten in Targia, nabij Syracuse. Vandaar de naam Arezzo della Targia. Het werd hun stadspaleis.
In de jaren 1850 werd het stadspaleis opgetrokken in zijn definitieve vorm. Hiertoe werden verschillende panden gefusioneerd en werd de oude stadsgevangenis afgebroken. Sinds de 20e eeuw is de functie van het gebouw zowel horeca als private woningen.

## Beschrijving

Het Palazzo Arezzo della Targia heeft een concave vorm die de ronding van het ovale Piazza Duomo volgt. Middenin is er een binnenplaats. De voorgevel telt vier ingangspoorten afgewisseld door vijf vensters. Op de eerste verdieping zijn er negen vensters met elk een balkon.
* ↑ (it) Palazzo Arezzo della Targia (Ortigia, centro storico di Siracusa). Le bellezze della Sicilia sudorientale (2013). Gearchiveerd op 11 december 2013. Geraadpleegd op 6 mei 2023.
* ↑ (it) Arezzo, Domenico, 900 Years of history. Palazzo Arezzo di Trifiletti, Ragusa.
* ↑ (it) Randazzo, Antonio, Palazzo Arezzo della Targia, piazza Duomo. Da Siracusa con amore (2023).
# Rotsnecropolis van Pantalica

De rotsnecropolis van Pantalica op Sicilië staat sinds 2005 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. De duizenden rotsgraven op deze locatie stammen uit de 12e tot de 8e eeuw voor Chr.
De rotsgraven van Pantalica zijn verdeeld over een viertal dodensteden (necropolis), waarvan de oudste in het noorden en noordwesten van de vallei van de rivier Anapo liggen. De Anapo stroomt in het oosten van Sicilië, van Palazzolo Acreide naar Syracuse. Waar de rivier een canyon vormt (bij het plaatsje Sortino, en waar zich ook het traject van de voormalige spoorlijn tussen Syracuse en Ragusa bevindt), liggen de meest toegankelijke rotsgraven. De rotsgraven en het daar gevonden aardewerk doen vermoeden dat hier Italische stammen als de Siculi hun woonplaats hadden, die op hun beurt beïnvloed waren door de Myceense cultuur van Griekenland. De woonplaats van de Siculi van Pantalica is echter nog niet gevonden, ondanks vele naspeuringen door onder meer de bekende archeoloog Paolo Orsi.
* de monding van de Anapo bij Syracuse
* Archeoloog Paolo Orsi, groot kenner van de rotsnecropolis van Pantalica
* Bibliothèque nationale de France: cb12341303w (data)
* Gemeinsame Normdatei: 4256994-1
* Système universitaire de documentation: 032370458
* Virtual International Authority File: 316432714
* WorldCat (via VIAF): 316432714
# Eleutheroglossum

Eleutheroglossum is een geslacht van vijf soorten orchideeën uit de onderfamilie Epidendroideae. Het is afgesplitst van het geslacht Dendrobium.
Het zijn kleine epifytische orchideeën uit open bossen van Queensland (noord- Australië), gekenmerkt door slanke, geribde, donkerbruine pseudobulben, met aan de top twee tot vijf lijnlancetvormige bladeren en een korte tros met enkele kleine, onopvallende bloemen.

## Naamgeving en etymologie

* Synoniem: Dendrobium Sw. (1799) sect. Eleutherglossum
De botanische naam Eleutheroglossum is afgeleid van het Oudgriekse ἐλεύθερος, eleutheros (vrij) en Oudgrieks γλώσσα, glōssa (tong).

## Taxonomie

Eleutheroglossum is oorspronkelijk als geslacht beschreven door Schlechter, vervolgens opgenomen als sectie Eleutheroglossum in het geslacht Dendrobium, maar wordt door Clements en Jones in 2002 opnieuw als een apart geslacht beschouwd.
Het geslacht zoals beschreven door Clements en Jones telt vijf soorten.

### Soortenlijst

* Eleutheroglossum closterium (Rchb.f.) M.A.Clem. & D.L.Jones (2002)
* Eleutheroglossum fellowsii (F.Muell.) D.L.Jones & M.A.Clem. (2002)
* Eleutheroglossum jocosum (Rchb.f.) M.A.Clem. & D.L.Jones (2002)
* Eleutheroglossum ngoyense (Schltr.) M.A.Clem. & D.L.Jones (2002)
* Eleutheroglossum poissonianum (Schltr.) M.A.Clem. & D.L.Jones (2002)
# Euphlebium

Euphlebium is een geslacht van zes soorten orchideeën uit de onderfamilie Epidendroideae. Het is afgesplitst van het geslacht Dendrobium.
Het zijn kleine epifytische orchideeën uit warme, vochtige laaglandregenwouden van Zuidoost-Azië en Nieuw-Guinea. Ze worden gekenmerkt door een bloeiwijze met één tot enkele grote, witte, kortlevende en welriekende bloemen.

## Naamgeving

* Synoniem: Dendrobium Sw. sect. Fugacia

## Kenmerken

Euphlebium-soorten zijn kleine epifytische of zelden lithofytische orchideeën met spoel- of tolvormige pseudobulben, twee tot vijf eindstandige, leerachtige, lancet- tot lijnlancetvormige bladeren, en een eveneens eindstandige kleine tros met één tot enkele grote, kortlevende, soms efemere (eendaagse) en welriekende bloemen.
De bloemen hebben meestal brede, witte kelkbladen, smallere, eveneens witte, laterale kroonbladen en een met fijne gekleurde lijntjes getekende, van een callus voorziene bloemlip.

## Habitat en verspreiding

Euphlebium-soorten groeien op bemoste bomen nabij rivieren of in moerassen, in warme en vochtige laaglandregenwouden. Ze komen voornamelijk voor in Nieuw-Guinea, de Molukken, de Filipijnen, de Kleine Soenda-eilanden, Sumatra, Java en Maleisië.

## Taxonomie

Euphlebium werd voorheen geclassificeerd als de sectie Fugacia van het geslacht Dendrobium. Het is tot geslacht gepromoveerd door Brieger in 1981.
Het geslacht telt in de meest recent geaccepteerde taxonomie zes soorten. De typesoort is Euphlebium spurium.

### Soortenlijst

* Euphlebium amboinense (Hook.) Brieger (1981)
* Euphlebium coeloglossum (Schltr.) Brieger (1981)
* Euphlebium halmaheirense (J.J.Sm.) Rauschert (1983)
* Euphlebium inaequale (Rolfe) Rauschert (1983)
* Euphlebium lacteum (Kraenzl.) Rauschert (1983)
* Euphlebium spurium (Blume) Brieger (1981)
# Grastidium

Grastidium is een geslacht van orchideeën uit de onderfamilie Epidendroideae. Het geslacht is afgesplitst van het geslacht Dendrobium.
Het zijn epifytische en lithofytische orchideeën van tropisch Zuidoost-Azië, Australazië en Nieuw-Guinea, gekenmerkt door slanke, hangende, verhoute stengels met twee rijen grasachtige bladeren en zeer variabele Bloemen.

## Naamgeving en etymologie

* Synoniem: Dendrobium Sw. (1799) sect. Grastidium (Blume) J.J.Sm.
De botanische naam Grastidium is afkomstig van het Oudgriekse γράστις, grastis (gras), waarschijnlijk naar de overwegend groene kleur van de bloemen van de typesoort van dit geslacht.

## Kenmerken

Grastidium-soorten zijn kleine tot zeer grote epifytische of lithofytische planten met lange, slanke, dikwijls verhoute en hangende stengels voorzien van twee geschrankte rijen slanke, grasachtige bladeren met lange bladscheden die de stengel geheel of gedeeltelijk omvatten.
De één tot vier bloemen staan in korte trossen in knoppen tegenover de bladeren, en zijn zelfs op dezelfde plant variabel van vorm. Dikwijls zijn de bloemen efemeer (eendaags).

## Habitat en verspreiding

Grastidium-soorten groeien op bomen en rotsen, in koele tot warme, vochtige kust-, laagland- en montane regenwouden of op open plaatsen langsheen rivieroevers, voornamelijk in China, Myanmar, Thailand, Maleisië, Laos, Vietnam, de Filipijnen, Java, Sumatra, Borneo, Nieuw-Guinea en de eilanden van de Stille Oceaan.

## Taxonomie

Grastidium werd in het verleden als een sectie van het geslacht Dendrobium beschouwd. In 2003 is het door Clements terug als volwaardig geslacht beschreven en opgenomen in een nieuwe subtribus Grastidiinae.
Het geslacht telt meer dan 200 soorten. De typesoort is Grastidium salaccense.