OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Aeroport T2 (metrostation)

Aeroport T2 is een station van de metro in Barcelona. Het station wordt bediend door lijn 9, L9 Sud. Het station bevindt zich ondergronds, onder het treinstation Aeroport voor de toegang naar terminal 2 van de Aeroport Josep Tarradellas Barcelona-el Prat, de internationale luchthaven van Barcelona, gelegen op grondgebied van de gemeente El Prat de Llobregat. Het wordt uitgebaat door de Transports Metropolitans de Barcelona (TMB) en werd ingehuldigd op 12 februari 2016.
De 100 m lange perrons voor beide richtingen zijn uitgewerkt in dubbeldekkerlayout, liggend aan de geboorde koker van de metrolijn waarin de treinstellen in beide richtingen ook op spoorbeddingen boven mekaar uitgevoerd passeren. Standaard wordt het station op lijn L9 Sud bediend met treinstellen elke 7 minuten in elke richting. Bij grote drukte kan dit opgevoerd worden tot een bediening elke vier minuten.
Het metro- en spoorwegstation kunnen vanuit T2 bereikt worden door een deel van het parkeerterrein te dwarsen, gebruik makend van een overdekte voetgangersbrug die station en terminal verbinden over de parking heen.
Passagiers die gebruikmaken van de metrostations in de luchthaventerminals moeten een speciaal ticket kopen dat bekend staat als een luchthaventicket. De basistickets van TMB zijn niet geldig. Het luchthaventicket kost € 4,50 en geeft ook toegang tot de rest van het door TMB geëxploiteerde metronetwerk van Barcelona. Tickets voor meervoudig gebruik en onbeperkte passen, zoals de T-50/30, T-Mes en T-Trimestre, uitgegeven door het Autoritat del Transport Metropolità (ATM) - een openbare instantie die verantwoordelijk is voor de coördinatie van openbaarvervoerbedrijven in de omgeving van Barcelona - zijn wel geldig, met uitzondering van het T-10 tienrittenticket.

## Lijn 9 Zuid

Aeroport T1 · Aeroport T2 · Mas Blau · Parc Nou · Cèntric · El Prat Estació · Les Moreres · Mercabarna · Parc Logístic · Fira · Europa-Fira · Can Tries - Gornal · Torrassa · Collblanc · Zona Universitària

## Lijn 9 Noord

La Sagrera · Onze de Setembre · Bon Pastor · Can Peixauet · Fondo · Santa Rosa · Església Major · Singuerlín · Can Zam
# Rantau Kopar (plaats)

Rantau Kopar is een bestuurslaag in het regentschap Rokan Hilir van de provincie Riau, Indonesië. Rantau Kopar telt 2505 inwoners (volkstelling 2010).
# Pseudebulea

Pseudebulea is een geslacht van vlinders uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door Arthur Gardiner Butler in een publicatie uit 1881.

## Soorten

* P. fentoni Butler, 1881
* P. hainanensis Munroe & Mutuura, 1968
* P. kuatunensis Munroe & Mutuura, 1968
* P. lungtanensis Munroe & Mutuura, 1968
* Nuss, M.; et al. (2003-2024). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 22-2-2024.
# Trits Sieraden

Trits Sieraden was een winkel/expositieruimte in Delft (Nederland), waar onder meer werk van hedendaagse sieraadontwerpers werd gepresenteerd. De zaak werd opgericht in 1980 door sieraadontwerper Laura Bakker en haar partner Ger Boekestein. De winkel heeft 15 jaar bestaan.

## Geschiedenis

De winkel opende in 1980 aan de Nieuwstraat 11-13 in Delft (Nederland). Toen studeerde Bakker nog aan de Gerrit Rietveld Academie. In het eerste jaar was de winkel dan ook alleen op zaterdag geopend. Er werden vooral veel originele oorsieraden en broches aangeboden, onder meer van medestudenten van Laura aan de Rietveld Academie. In 1984, toen Bakker afstudeerde, werd er een expositieruimte aan het geheel toegevoegd.
Op de begane grond bevond zich de verkoopruimte, in het souterrain was Bakkers atelier en op de entresol werden maandelijks nieuwe tentoonstellingen met experimentele sieraden getoond. Hoewel het geheel de allure had van 'n galerie, werd het woord galerie gemeden, omdat Trits Sieraden laagdrempelig wilde zijn. In het aanbod van sieraden bevonden zich, naast grensverleggende en experimentele hedendaagse sieraden, ook zeer toegankelijke en betaalbare ontwerpen. Ook werd geregeld aandacht besteed aan het Nederlandse design.
Gekozen werd voor de naam Trits (drie bij elkaar behorende onderdelen), om aan te geven dat de zaak uit drie delen bestond: een atelier, een expositieruimte en een verkoopruimte. Bakker was het creatieve brein, Boekestein deed de organisatie.
Januari 1996 vertrokken Bakker en Boekestein naar Frankrijk om daar te gaan werken in eigen atelier en werd Trits Sieraden voortgezet door sieraadontwerper Lous Martin onder de naam Galerie Lous Martin.

## Exposities

* Met regelmaat werden de tentoonstellingen georganiseerd rondom een bepaald thema, materiaal of land. Met de tentoonstelling 'O(o)rigineel', eind 1989, werd het aangrenzende pand als expositieruimte in gebruik genomen, waardoor de expositieruimte ruim werd verdubbeld. Vijftig kunstenaars kregen daarvoor de opdracht een oorsieraad met een alternatieve bevestiging te ontwerpen.
* De opening van de onderlinge grenzen binnen de Europese Gemeenschap op 1 januari 1993 vormde de aanleiding voor de tentoonstelling Made in Europe. Mede om te vieren dat douaneformaliteiten tot het verleden behoorden werden sieraadontwerpers uit alle landen van Europese Gemeenschap uitgenodigd deel te nemen. Tot die tijd was de douane vaak problematisch bij het aantreffen van pakketten met sieraden. Vaak werden edele stenen en edele metalen verwacht. Menige douane is daarom door de kunstenaars omzeild of misleid door de inhoud van de pakketten te benoemen als zijnde kerstversiering, samples of presents.
* Op uitnodiging van Jerven Ober maakte Trits Sieraden een overzichts-tentoonstelling met werk van exposanten van Trits Sieraden, en van Laura zelf, in de Van Reekum Galerij in Apeldoorn.

## Bronvermelding

* Dit artikel, of een eerdere versie ervan, is een overname van E. Doornbosch, Trits Sieraden, dat onder CC BY 4.0 beschikbaar is.
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 477786
# Kinosternon herrerai

Kinosternon herrerai is een schildpad uit de familie modder- en muskusschildpadden (Kinosternidae). Er is nog geen Nederlandstalige naam voor deze schildpad. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Leonhard Hess Stejneger in 1925.
Kinosternon herrerai komt voor in delen van Noord-Amerika en komt endemisch voor in Mexico. De schildpad bereikt een rugschild- of carapaxlengte tot ongeveer 17 centimeter. Het rugschild is bruin van kleur, de huid van de poten en kop is grijsbruin gekleurd.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Kinosternon herrerai op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Kinosternon herrerai.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Kinosternon herrerai - Website Geconsulteerd 26 november 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Kinosternon integrum

Kinosternon integrum is een schildpad uit de familie modder- en muskusschildpadden (Kinosternidae). Er is nog geen Nederlandstalige naam voor deze soort. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Lawrence LeConte in 1854.
Kinosternon integrum komt voor in delen van Noord-Amerika en komt endemisch voor in Mexico. De schildpad bereikt een rugschild- of carapaxlengte tot ongeveer 20 centimeter. Heel jonge exemplaren hebben soms drie lengtekielen op het rugschild die echter snel verdwijnen, oudere dieren hebben slechts sporen van de middenkiel op de carapax. Het rugschild is grijs tot geelbruin of donkerbruin van kleur, de huid van de poten en kop is grijsbruin gekleurd.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Kinosternon integrum op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Kinosternon integrum.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Kinosternon integrum - Website Geconsulteerd 23 november 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Kinosternon leucostomum

Kinosternon leucostomum is een schildpad uit de familie modder- en muskusschildpadden (Kinosternidae). Er is nog geen Nederlandstalige naam voor deze soort.
Kinosternon leucostomum komt voor in delen van Midden- en Zuid-Amerika en komt voor van Mexico in het noorden tot in delen van Peru in het zuiden. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Auguste Duméril, Gabriel Bibron en André Marie Constant Duméril in 1851.
De schildpad bereikt een rugschild- of carapaxlengte tot ongeveer 17 centimeter. Het rugschild is bruin van kleur en heeft een enkele kiel op het midden van het schild, die bij oudere dieren verdwijnt.

## Ondersoorten

Er worden twee ondersoorten erkend, die onder andere verschillen in verspreidingsgebied.
* Ondersoort Kinosternon leucostomum leucostomum
* Ondersoort Kinosternon leucostomum postinguinale

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Kinosternon leucostomum.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Kinosternon leucostomum - Website Geconsulteerd 23 november 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# La trahison des images

La trahison des images (Het verraad der voorstelling) is een surrealistisch olieverfschilderij van de Belgische kunstschilder René Magritte gemaakt in 1928-1929. Het is beroemd om zijn onderschrift Ceci n'est pas une pipe (dit is geen pijp). Het schilderij is ondergebracht in de collectie van het Los Angeles County Museum of Art (LACMA) in Los Angeles.
Met het onderschrift bedoelde Magritte dat de pijp eigenlijk geen echte pijp is maar de afbeelding van een pijp, niet meer dan olieverf op doek. Het schilderij meet 60 × 81 cm (78 × 99 cm met lijst).
De verwijzing naar een herkenbare voorstelling (een pijp) pleegt verraad aan het idee dat slechts in onze geest kan bestaan. De conceptuele kunstenaars trokken deze lijn zeer extreem door met een installatie, een performance of een happening en herleidden het kunstwerk tot een idee. Dit is ook een kritiek op de kunstenaars die vinden dat ze de werkelijkheid zo waarheidsgetrouw moeten weergeven, zoals de hyperrealisten later.
René Magritte vond dat het de taak is van de kunstschilder om de realiteit in een ander kader te plaatsen. Zijn kunst roept altijd meer vragen op dan zij kan beantwoorden. Getuige hiervan is het schilderij van een zeemeermin, afgebeeld met een vissenkop en mensenbenen. Kenschetsend is ook het schilderij van een zeer natuurgetrouw afgebeelde vis die aan de staartzijde verandert in een brandende sigaar met kringelende rookpluim (schilderij l'Exception 1963).
In 1968 maakte de Vlaamse kunstenaar Marc. Eemans een werk waarin hij een echte pijp op een blauwe achtergrond plakte. Hij plaatste hierbij de tekst Cette pipe est bien une pipe (deze pijp is echt een pijp), als verwijzing naar het schilderij van Magritte.

## Externe link

* Afbeelding schilderij op de Engelstalige Wikipedia
* ↑ La trahison des images bij het Los Angeles County Museum of Art. Gearchiveerd op 31 juli 2023.
* ↑ kunstvensters.com "Dit is geen pijp: dit is Magritte’s claim to fame!", Vensters, 13 februari 2016. Gearchiveerd op 9 juni 2023.
# Chelodina parkeri

Chelodina parkeri is een schildpad uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae). De soort behoorde lange tijd tot het geslacht Macrochelodina, waardoor de verouderde wetenschappelijke naam in de literatuur wordt gebruikt.

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Anders Gunnar Johannes Rhodin en Russell Alan Mittermeier in 1976. Later werd de wetenschappelijke naam Macrochelodina parkeri gebruikt. De soortaanduiding parkeri is een eerbetoon aan de Australische pionier Frederick Stanley Parker (1817 - 1904). De soort is sterk verwant aan Chelodina rugosa.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad bereikt een maximale schildlengte tot bijna 27 centimeter, de mannetjes blijven echter kleiner tot ongeveer 15 cm. De kleur van het rugschild is bruin tot donkerbruin, exemplaren in het wild zijn echter vaak sterk begroeid met mossen en algen zodat ze goed gecamoufleerd zijn. Het buikschild heeft een iets langwerpige vorm en is geel van kleur en ongevlekt. De kop en poten zijn grijs tot donkerbruin van kleur aan de bovenzijde en roze-achtig tot wit aan de onderzijde. De kop is langwerpig, breed en sterk afgeplat. De nek is relatief dik en heeft een lengte van ongeveer driekwart van de schildlengte. Aan de bovenzijde van de nek zijn kleine puntige uitsteekseltjes aanwezig. Aan de keel zijn twee baarddraden gelegen. De huid aan de bovenzijde van de kop en de kaakranden dragen kleine witte vlekjes die een onregelmatige nettekening vormen. Deze patronen komen ook voor op de marginaalschilden. Hieraan is de schildpad van alle andere Australische slangenhalsschildpadden te onderscheiden.

## Levenswijze

Op het menu staan voornamelijk andere waterdieren die in het water worden buitgemaakt. Over de voortplanting is weinig bekend, uit waarnemingen van dieren in gevangenschap bleek dat vrouwtjes twee nesten produceren. Een nest kan acht tot elf eieren bevatten die na ongeveer drie maanden uitkomen bij een temperatuur van 27 tot 33 graden Celsius.

## Verspreiding en habitat

Chelodina parkeri is endemisch in Nieuw-Guinea. Het grootste deel van het areaal beslaat Papoea-Nieuw-Guinea en een kleiner deel is gelegen in Indonesië in Papoea. De habitat bestaat uit permanente wateren zoals meren, moerassen en rivieren. Soms wordt de schildpad in overstroomde gebieden aangetroffen. De soort heeft een voorkeur voor een dichte vegetatie in het water en modderige bodems. Het water kan in droge seizoenen geheel opdrogen waarbij de schildpad overzomert.

## Beschermingsstatus

Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'gevoelig' toegewezen (Near Threatened of NT).
# Elseya irwini

Elseya irwini is een schildpad uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door John Robert Cann in 1997, zodat nog niet alle literatuur de soort vermeld. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam XXX gebruikt. De soortaanduiding irwini is een eerbetoon aan de Australische bioloog Bob Irwin (1939), die de soort ontdekte en tevens de vader is van Steve Irwin.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad kan een rugschildlengte bereiken van ongeveer 32 centimeter, het schild is tot 26 cm breed. De schildpad heeft een gele tot vrijwel witte kop, soms met een roze gekleurde snuit. De kop is rond de snuit erg glad. De ogen zijn zeer donker van kleur en hebben een zwarte iris. Onder de kin zijn twee kleine baarddraden aanwezig.
Het rugschild heeft een bruine tot donkerbruine kleur. Het buikschild heeft een gele kleur met zwarte naden tussen de buikschilden, daarnaast zijn zwarte vlekken aanwezig. Jongere exemplaren hebben een bijna cirkelrond schild en hebben scherpe uitsteeksels aan de achterzijde van de marginaalschilden. Deze kenmerken verdwijnen bij oudere dieren die een meer ovaal schild krijgen.

## Levenswijze

De schildpad is omnivoor en leeft van kleine waterdieren zoals slakken en insecten maar ook waterplanten en in het water gevallen rijp fruit worden gegeten. De juvenielen leven voornamelijk van dierlijk materiaal en gaan later meer planten eten. De vrouwtjes zetten ongeveer twaalf eieren af die ongeveer 35 millimeter breed zijn en 45 mm lang. De eieren komen na bijna vier maanden uit.

## Verspreiding en habitat

Elseya irwini is endemisch in Australië, en alleen in het oosten van de provincie Queensland. De soort leeft vooral in de riviersysstemen rond de Burdekin rivier en de Johnstone rivier. De habitat bestaat uit permanente diepere wateren.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Elseya irwini.
* ↑ Franck Bonin, Bernard Devaux & Alain Dupré, vertaald door Peter C.H. Pritchard (2006). Turtles of the World. Johns Hopkins University Press, Pagina 49, 50. ISBN 0801884969.
* ↑ Steve K. Wilson (2015). The Reptiles of Queensland. Reed New Holland Publishers, Pagina 31. ISBN 9781921517488.
* ↑ Queensland Government, Irwin's turtle - Elseya irwini. Gearchiveerd op 10 april 2023. Geraadpleegd op 8 april 2023.

### Bronnen

* (en) – Franck Bonin, Bernard Devaux & Alain Dupré, vertaald door Peter C.H. Pritchard - Turtles of the World – Pagina 49, 50 – 2006 – Johns Hopkins University Press – ISBN 0801884969
* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Elseya irwini - Website Geconsulteerd 8 april 2023
* (en) – Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
# Royden Lam

Royden Lam (Hongkong, 8 september 1975) is een Hongkongs darter die de toernooien van de PDC speelt.
Lam staat bekend als een beoefenaar van zowel het soft tip darts als het steel tip darts. Hij won in 2009 het Hongkong Open darts door de Chinees Liu Cheng te verslaan. In 2010 verloor hij in de finale van Australiër Kyle Anderson tijdens het Japan Open. Na in 2011 net niet geplaatst te zijn voor het PDC World Darts Championship lukte hem dit echter wel in 2013. Hij won in de voorronde van het PDC World Darts Championship 2014 van de Nederlander Gino Vos.

## Resultaten op Wereldkampioenschappen
### WDF

* 2019: Laatste 128 (verloren van Scott Mitchell met 3-4)

### PDC

* 2014: Laatste 64 (verloren van Wes Newton met 1-3)
* 2019: Laatste 96 (verloren van Danny Noppert met 0-3)
* 2022: Laatste 96 (verloren van Keane Barry met 2-3)
# BC Amersfoort

BC Amersfoort is een Nederlandse badmintonclub uit Amersfoort. De club komt uit in de Nederlandse eredivisie en is meervoudig winnaar van zowel het landskampioenschap als de nationale beker. Vanwege een sponsorovereenkomst gebruikt het sinds januari 2009 de naam Opmax/Amersfoort. Voorheen heette de club onder andere Acquiva Amersfoort.

## Geschiedenis

De vereniging is een fusieclub en is ontstaan uit de Amersfoortse badmintonverenigingen KBVA ("de katholieken") en ABCA ("de algemenen"). De twee destijds rivaliserende verenigingen fuseerden in de jaren negentig.

## Erelijst

* Landskampioen 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08 en 2012/13
* Winnaar NBB Cup 1997, 2000, 2001, 2002, 2005, 2006, 2007, 2008 , 2009, 2012, 2013 en 2014

## Selectiespelers

Onder meer de volgende spelers speelden in het hoogste team van BC Amersfoort:
| Saber Afif Yeoh Kay Bin Chris Bruil (1x NK) Paulien van Dooremalen Larisa Griga Freek Golinski Yao Jie (9x NK) Lotte Jonathans Jelle Maas | Eefje Muskens Dicky Palyama (9x NK) Maartje Verheul Gayle Mahulette Vincent de Vries Eric Pang (2x NK) Joéli Residay (3x NK MD) Akvile Stapusaityte |
NK = Nederlands kampioen enkelspel

## Externe link

* Officiële website
# André Aptroot

André Aptroot (Heemskerk, 1961) is een Nederlands lichenoloog.
In 1993 promoveerde hij aan de Universiteit Utrecht op de taxonomie en fylogenie van pyrenocarpe korstmossen bij Robbert Gradstein.
Hij heeft zich gespecialiseerd in schimmels en korstmossen, waarover hij meerdere publicaties op zijn naam heeft staan. Hij heeft als onderzoeker gewerkt bij het Westerdijk Fungal Biodiversity Institute, aanvankelijk in Baarn en later in Utrecht.
Aptroot is werkzaam bij Nederlands ecologisch bureau Van der Goes en Groot. Hij is verbonden aan het Nederlands Soortenregister als specialist in korstmossen. Hij heeft een herbarium in Krommenie. In dit herbarium bevinden zich collecties korstmossen, die vooral in Brazilië zijn verzameld. Van 2008 tot 2018 was hij de collectiebeheerder van het Pinetum Blijdenstein.
Hij is erelid van de BLWG en van de British Lichen Society.
Hij heeft meer dan 1000 publicaties op zijn naam staan, waaronder 25 boeken, en heeft meer dan 1000 soorten nieuw voor de wetenschap beschreven. Een dozijn soorten en een paar genera zijn door anderen naar hem vernoemd.

## Selectie van publicaties

* Korstmossentabel naar veldkenmerken; derde druk; André Aptroot; Jeugdbondsuitgeverij (1990); ISBN 9051070128
* A monograph of Didymosphaeria; André Aptroot; in: Studies in Mycology 37: 1–160. 1995
* Bedreigde en kwetsbare korstmossen in Nederland: toelichting op de Rode Lijst; André Aptroot et al.; Informatie- en KennisCentrum Natuurbeheer & Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (1998); ISSN 1384-6728
* Veldgids Korstmossen; Kok van Herk & André Aptroot; KNNV Uitgeverij (2004); ISBN 9050111750
* Two new ascomycetes with long gelatinous appendages collected from monocots in the tropics; André Aptroot; in: Studies in Mycology 50: 307–311. 2004
# Lensvormig kalkkopje

Het lensvormig kalkkopje (Physarum lenticulare) is een slijmzwam behorend tot de familie Physaraceae. Het leeft saprotroof op hout van loofbomen en struiken.

## Verspreiding

In Nederland komt het uiterst zeldzaam voor.
* ↑ (en) Index Fungorum. Gearchiveerd op 5 september 2023.
* 1 2 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 5 september 2023.
# Marjolein Pottie

Marjolein Pottie (Roeselare, 1970) is een Vlaamse illustrator van kinderboeken. In 1995 debuteerde ze in de kinderliteratuur met 'Traan' van Dirk Nielandt. Voor 'Muu' uit datzelfde jaar kreeg ze in 1997 de Boekenpauw, de prijs voor het best geïllustreerde kinderboek. Ondertussen tekende ze een vijftigtal boeken en werd haar werk bekroond met diverse prijzen waaronder de Lichterveldse persprijs. Ze werkte mee aan de kindertijdschriften Knuffel en Kikje en werkt bij Belgische, Nederlandse en Engelse uitgeverijen (Simon & Schuster en Harper Collins). Haar boeken verschenen in meer dan tien talen. Pottie heeft een voorkeur voor acrylverf op zwart papier, waardoor ze lijnen of zwarte vlakken uitspaart.

## Biografie

Marjolein Pottie groeide op in Lichtervelde en tekende en knutselde als kind graag. Ze studeerde Functionele grafiek aan het Sint-Lucas Instituut in Gent waar ze les kreeg van Goele Dewanckel. Ze werkte als grafisch vormgever bij de VUM-groepin Groot-Bijgaarden en verzorgde er de lay-out van het Nieuwsblad. Met de komst haar tweede kind gaf ze de baan op en concentreerde ze zich op het illustreren. Ze woont en werkt in Brussel. In 2000 bracht ze ‘Katarina Kietelkous’ uit met eigen tekeningen én een tekst die ze met haar man Guy De Troyer schreef. De Troyer was researcher en reporter bij Ketnet, werd later reportagemaker bij Terzake en is nu journalist bij Koppen. Jaarlijks werkt ze aan ongeveer zes boeken.