OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Daniellia thurifera

Daniellia thurifera is een soort uit de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae). Het is een grote boom die tot 45 meter hoog kan worden. De rechte, cilindrische stam kan een diameter van ongeveer 40 centimeter hebben. De plant wordt uit het wild geoogst voor lokaal gebruik als medicijn. Verder levert het een goede kwaliteit hout en gom op, die internationaal worden verhandeld.
De soort komt voor in de tropische delen van westelijk Centraal-Afrika, van Guinee-Bissau tot in Togo en verder ook in Nigeria en Congo-Brazzaville. Hij groeit daar groenblijvende bossen op heuvels en kliffen langs lagunes en in galerijbossen, op hoogtes van 10 tot 380 meter De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN geklasseerd als 'niet bedreigd'.
Uit scheuren en wonden in de stam wordt een gom verkregen die gebruikt om een vernis van te maken. Verder wordt het verwerkt in wierook, die als parfum verkocht en gebruikt wordt. De gom wordt verpulverd en gemengd in een drankje met water om hoest te behandelen. Verder wordt de gom ook gebruikt om huidziekten en parasitaire infecties te behandelen.
Uit de stam wordt een bruinkleurige en geurige balsem of oleo-hars verkregen. Deze wordt gebruikt als versnijdingsmiddel van copaiba-balsem (van Copaifera-soorten). Het wordt verwerkt in fakkels en gebruikt voor ontsmetting. Het verse materiaal wordt verkregen door vierkante stukken schors uit te snijden, hoewel de meeste balsem in halfgefossiliseerde toestand uit de grond wordt verkregen.
Het kernhout is bleekroze tot roodbruin met af en toe donkere strepen. Het hout wordt gebruikt voor multiplex, meubelonderdelen, dozen en kratten en dergelijke.
* 1 2 (en) Daniellia thurifera op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Daniellia thurifera Benn. Royal Botanic Gardens, Kew Gearchiveerd op 18 mei 2022.
* ↑ (en) Daniellia thurifera Benn. Useful Tropical Plants. Gearchiveerd op 20 juni 2023.
# Hans Litten

Hans Achim Litten (Halle, 19 juni 1903 – Dachau, 5 februari 1938) was een Duitse jurist die de opponenten van de nazi's vertegenwoordigde bij belangrijke rechtszaken van 1929 tot 1932.

## Biografie

Ten tijde van de Weimarrepubliek verdedigde Litten de rechten van arbeiders. Tijdens een zaak in 1931 dagvaardde hij Adolf Hitler als getuige, waarbij hij Hitler drie uur lang ondervroeg. Hitler was dusdanig van streek door deze ervaring dat hij jarenlang niet toestond dat Littens naam in zijn bijzijn werd genoemd. Als vergelding werd Litten gearresteerd in de nacht van de Rijksdagbrand samen met andere progressieve juristen en linksen. Litten bracht de rest van zijn leven door in het ene na het andere concentratiekamp, waarbij hij marteling en vele ondervragingen moest verduren. Na vijf jaar en een overplaatsing naar Dachau (concentratiekamp), waar zijn behandeling verslechterde en hij werd afgesloten van alle communicatie met de buitenwereld, beging hij zelfmoord. Er zijn enkele aan hem gewijde gedenktekens in Duitsland, maar Litten werd decennialang genegeerd, omdat zijn politieke ideeën niet goed pasten in enerzijds de westerse en anderzijds de communistische naoorlogse propaganda. Niet eerder dan in 2011 werd Litten uiteindelijk geportretteerd in de massamedia, toen de BBC de in Berlijn in de zomer van 1931 gesitueerde televisiefilm The Man Who Crossed Hitler uitzond.

## Externe link

* (en) The Man Who Crossed Hitler in de Internet Movie Database
# Lam Ilie Mesjid

Lam Ilie Mesjid is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Besar van de provincie Atjeh, Indonesië. Lam Ilie Mesjid telt 138 inwoners (volkstelling 2010).
# Tribulocarpus

Tribulocarpus is een geslacht uit de ijskruidfamilie (Aizoaceae). De soorten komen voor in het noordoosten van Afrika in Ethiopië, Somalië en Kenia en in Zuidwest-Afrika in Namibië en Zuid-Afrika.

## Soorten

* Tribulocarpus dimorphanthus (Pax) S.Moore
* Tribulocarpus retusus (Thulin) Thulin & Liede
* Tribulocarpus somalensis (Engl.) Sukhor.
* ↑ (en) Tribulocarpus S.Moore Royal Botanic Gardens, Kew
... · Antimima · Argyroderma · Carpobrotus · Disphyma · Dorotheanthus · Gibbaeum · Lapidaria · Lithops · Mesembryanthemum · Sceletium · Tetragonia · ...
# Cormorant (schip, 1973)

De Cormorant is een drijvende bok van het Nederlandse sleep- en bergingsbedrijf Multraship Towage & Salvage uit Terneuzen. Het schip staat geregistreerd in thuishaven Terneuzen.
Het schip is gebouwd als de Sudopodyom 2, in 1973 werd dat de Sudopodjom 2 en 1999 Magnus. In 2000 kreeg het haar huidige naam.
Het schip is in 1973 te water gelaten op de werf van Vuyk Engineering Rotterdam. Het schip is ongeveer 54 meter lang, 24 meter breed en heeft een maximale diepgang van 3,68 m en een hoogte van 40 m. De kraan kan in de hoogste positie 65 meter hoog worden. Het schip biedt ruimte aan 20 personen.
De bok heeft een hefvermogen van ongeveer 1.505 ton, terwijl een massa van 1.900 ton gehesen kan worden tot op de waterlijn met behulp van de op het dek aanwezige lieren.
Deze bok heeft verscheidene taken verricht zoals het bergen van de Nieuwpoort 28 en een gezonken cementtanker bij Hansweert.
# Fifi Abdou

Fifi Abdou (Egyptisch-Arabisch: فيفي عبده), geboren als Atiyat Abdul Fattah Ibrahim (عطيات عبد الفتاح إبراهيم; Caïro, 26 april 1953), is een Egyptische actrice en buikdanseres. In Egypte wordt Fifi Abdou bestempeld als een dominante vrouw, omdat haar personages zich doorgaans tegen het patriarchaat verzetten.
In 1997 vertegenwoordigde ze Egypte op het Filmfestival van Cannes in Frankrijk.

## Vroegere leven

Fifi Abdou werd geboren in een groot gezin van elf kinderen. Haar vader was politieagent en haar moeder was een huisvrouw. Van jongs af aan keek ze naar Egyptische films en bewonderde ze figuren uit deze films, zoals Samia Gamal of Tahia Carioca. Op 12-jarige leeftijd vluchtte ze met een buurmeisje om toe te treden tot een (buik)dansgroep. Daarna werkte ze korte tijd als model. In de jaren zeventig verkreeg ze steeds meer bekendheid, onder andere vanwege haar werk bij een baladi bar (nachtclub).

## Kritiek

Fifi Abdou wordt sterk bekritiseerd door sommige Egyptenaren die beweren dat haar optredens in strijd zijn met de principes van de islam. In 1991 werd ze door de rechtbank in Caïro schuldig bevonden aan "verdorven bewegingen" en veroordeeld tot drie maanden gevangenisstraf. In 1999 publiceerde de voormalige grootmoefti van Egypte, sjeik Nasr Farid Wasil, een fatwa tegen haar waarbij hij haar verbood om op Hadj in Mekka te gaan. Kort daarna trok hij deze fatwa weer in.

## Persoonlijk

Fifi Abdou is vijf maal getrouwd geweest en heeft twee biologische dochters.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Fifi Abdou op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Egyptian Belly Dancer Fifi Abdou Hosts a Prank Show in Ramadan 2020.. Who Were the Victims?. Gearchiveerd op 8 juli 2023.
# Rinat Dasajev

Rinat Fajzrachmanovitsj Dasajev (Russisch: Ринат Файзрахманович Дасаев) (Astrachan, Sovjet-Unie, 13 juni 1957) is een voormalig Sovjetse doelman van Tataarse komaf. Hij speelde drie wereldkampioenschappen met het nationale elftal van de Sovjet-Unie. Hij wordt gezien als de op een na beste Russische doelman ooit (achter Lev Jasjin) en een van de beste keepers in de jaren 80. Hij kreeg in 1988 de prijs van “Beste doelman van de wereld” van de IFFHS. In 2004 werd hij door Pelé genoemd als een van de top-125 grootste, in leven zijnde, voetballers.

## Carrière

Dasajev, bijgenaamd "Het IJzeren Gordijn", was doelman voor de Russische voetbalclub Spartak Moskou gedurende een groot deel van de jaren tachtig. Hij won vijf keer het landskampioenschap van de Sovjet-Unie met Spartak Moskou en werd tot beste keeper van de Sovjet-Unie gekozen door het tijdschrift Ogonyok (Огонёк) in 1980, 1982, 1983, 1985, 1987 en 1988.
Dasajev speelde voor het nationale elftal van de Sovjet-Unie tijdens de Olympische Spelen in 1980 en won brons met zijn elftal. Hij deed mee bij de FIFA Wereldkampioenschappen in 1982, 1986 en 1990 alsmede op de Euro '88 (waar het Sovjets nationale team als tweede eindigde). In totaal speelde hij 91 interlands tussen 1979 en 1990, waarmee hij de tweede speler van het Sovjets team ooit is met de meeste interlands.
Nadat zijn contract was geëindigd bij de Spaanse club Sevilla, vroeg in de jaren negentig, besloot Dasajev een punt achter zijn sportcarrière te zetten. Later erkende hij in een vraaggesprek met het weekblad Itogi dat hij niet had kunnen aarden in Spanje: hij sprak de taal niet, er werd anders gevoetbald en hij kwam opeens in een wereld vol overvloed terecht. Hij hield zich met moeite staande. Na afloop van zijn contract kreeg hij een baan als trainer. Hij raakte toch werkloos en kreeg een drankprobleem. Hij keerde terug naar Moskou en ging na een periode bij Spartak en de nationale selectie uiteindelijk als keeperstrainer aan de slag bij Torpedo Moskou. Hij werd daarnaast aangewezen als de 2008 UEFA Champions League Finale-ambassadeur.
In Nederland werd Dasajev voornamelijk bekend door zijn rol als keeper van het nationale voetbalelftal van de Sovjet-Unie tijdens het Europees kampioenschap voetbal 1988. In de eerste wedstrijd van dat toernooi wist hij de vele doelpogingen, van met name Ronald Koeman, te pareren waardoor hij de 1-0-voorsprong voor zijn ploeg wist te behouden. Vervolgens kreeg hij slechts twee tegendoelpunten te incasseren. In de EK-finale trof Rusland Nederland wederom maar was Dasajev volkomen kansloos op de magistrale volley van Marco van Basten en een doelpunt met het hoofd van Ruud Gullit. Dasajev had het toernooi ijzersterk gekeept en werd uitgeroepen tot keeper van het Europees kampioenschap voetbal 1988.

## Privé

Dasajev is sinds 2002 gehuwd. Hij heeft zes kinderen en is moslim.
# Krim-Tataren

De Krim-Tataren (Krim-Tataars: къырымтатарлар, qırımtatarlar/къырымлар, qırımlılar) zijn een Turkse etnische groep. Zij spreken Krim-Tataars, een taal die tot de Turkse talen behoort, en zijn grotendeels soennitische moslims.
De Krim-Tataren moeten duidelijk worden onderscheiden van de Wolga-Tataren in het Wolga-Oeral-gebied: in het Russische Rijk werd de benaming "Tataren" gebruikt als algemene aanduiding voor Turkstalige islamitische volkeren. Krim-Tataren en Wolga-Tataren zijn verschillende volkeren, wier onderlinge verwantschap niet groter is dan met andere Turkse volkeren zoals Turken of Kazachen.
In mei 1944 waren de Krim-Tataren het slachtoffer van een massa-deportatie naar Oezbekistan, op bevel van NKVD-chef Beria, in het kader van de gedwongen volksverhuizingen in de Sovjet-Unie onder Stalin. Hierbij zouden tienduizenden, mogelijk 100.000 slachtoffers zijn gevallen. De deportatie was het thema van Jamala’s protestlied “1944”, winnaar van het Eurovisiesongfestival 2016.

## Aantallen

Behalve op de Krim, waar zij in 2001 12,1 procent van de bevolking vormden, zijn er grote gemeenschappen Krim-Tataren in Turkije, Roemenië, Bulgarije, Oezbekistan, West-Europa en Noord-Amerika. Kleinere gemeenschappen van Krim-Tataren wonen in Finland, Litouwen, Rusland, Wit-Rusland en Polen.
Er wonen meer dan 250.000 Krim-Tataren op de Krim en ongeveer 150.000 zijn nog in ballingschap in Centraal-Azië (hoofdzakelijk in Oezbekistan). In Turkije wonen ongeveer 5 miljoen mensen van Krim-Tataarse oorsprong. Ze zijn nakomelingen van de emigranten in de 19e en de vroege 20e eeuw.
Ook in de Dobroedzja, een streek aan de Roemeens-Bulgaarse Zwarte Zeekust, woont een Krim-Tataarse minderheid: De volkstellingen van 2002 respectievelijk 2001 leverden 23.409 Tataren in het Roemeense deel en 4515 in het Bulgaarse deel op. De overgrote meerderheid van deze Tataren zijn Krim-Tataren.
In Rusland werden 4.131 Krim-Tataren geregistreerd bij de volkstelling van 2002. Het merendeel hiervan (2.609) woonde toen in de kraj Krasnodar.
* Verspreiding van de Krim-Tataren over de jaren heen
* Percentage Krim-Tataren op de Krim (1926)
* Percentage Krim-Tataren op de Krim (1939)
* Percentage Krim-Tataren op de Krim (2001)
* Sprekers van het Krim-Tataars op de Krim (2001)
# Pestepidemie in Napels van 1656

De pestepidemie in Napels van 1656 was een van de twee grote uitbraken van de pest in Italië in de 17e eeuw. Vooral het koninkrijk Napels werd getroffen, maar ook andere delen van Italië zoals de Pauselijke Staten werden getroffen. Tussen 1.250.000 en twee miljoen inwoners verloren het leven ten gevolge van deze epidemie.

## Verspreiding

Het zuiden van Italië was gespaard gebleven bij de pestepidemie van 1630. De epidemie begon in Algiers en bereikte Valencia in juni 1647. In de loop van 1648 verspreidde de ziekte zich over een groot deel van Spanje. In 1652 werd Sardinië getroffen met een eerste uitbraak in Alghero. In april 1656 bereikte de ziekte Napels en verspreidde zich van daar over Zuid-Italië, ondanks maatregelen om het reizigersverkeer te beperken. Enkel Sicilië en delen van Calabrië en Apulië bleven gespaard. De pest bereikte in juni 1656 Rome en verspreidde zich over de Pauselijke Staten om te stoppen in Umbrië en de Marche. Toscane en het noorden van het schiereiland bleven gespaard, al was er in juli 1656 wel een uitbraak in Genua.

## Dodentol

Net als bij de epidemie van 1630 kende de ziekte een erg hoge mortaliteitsgraad, veel hoger dan bij eerdere uitbraken in Italië in de 16e eeuw. In Napels, waar de pest woedde van 1656 tot 1657, stierf van 50% van de bevolking. 150.000 van de 300.000 inwoners stierven en pas rond 1740 bereikte de stad terug het bevolkingsaantal van voor de uitbraak. In het koninkrijk Napels zouden tot 1.250.000 mensen zijn overleden aan de pest. In Rome woedde de pest van juni 1656 tot in 1657. Door strenge sanitaire maatregelen kon het dodentol daar worden beperkt. Tussen 8 en 19% van de bevolking stierf er aan de pest. Maar in andere gebieden in Lazio werden er percentages van 30 tot 60% doden geteld. De epidemie zorgde voor een grote demografische terugval in Italië. Opmerkelijk was dat de pest tijdens deze epidemie even hevig toesloeg in de rurale gemeenschappen als in de steden. Deze twee grote pestepidemieën (1630 en 1656) ondermijnden ook verder de economische toestand van de Italiaanse staten.

## Ziekteverwekker

Bij onderzoek op skeletten begraven onder de kerk Sant’ Andrea tijdens de epidemie in de Zuid-Italiaanse stad Barletta, werden sporen van Yersinia pestis gevonden. Dit bevestigt dat het ging om een pestepidemie. De ziekte bereikte Barletta op 26 mei 1656 met een schip uit Napels. Na een sanitaire inspectie verbood de overheid dat het schip aanlegde. Maar de ziekte verspreidde zich toch over de stad met een piek in oktober 1656. Tussen 7.000 en 12.000 inwoners van de 20.000 stierven er aan de ziekte.
# Hanenkraaiwedstrijd

Hanenkraaiwedstrijden, in Vlaanderen hanenzettingen genoemd, zijn wedstrijden waarbij hanen zich meten in het aantal kraairoepen binnen een vastgelegde tijd of de lengte van hun kraaien. De eerste variant is in Nederland en Vlaanderen zeer verbreid en wordt vaak met krielkippen gehouden. De langkraaiwedstrijden betreffen langkraairassen, zoals de Bergse kraaier in Duitsland en de ajam pelong op Java.

## Geschiedenis

Het voorkomen van oude kraairassen ondersteunt de hypothese dat ongedocumenteerde kraaiwedstrijden vroeger in landelijke gebieden gebruikelijk waren. In elk geval worden kraaiwedstrijden in het Bergse land sinds de late middeleeuwen beschreven. Volgens de overlevering zouden de graven (later hertogen) van Berg de deelnemende boeren als prijs regelmatig honderd daalders, een koe en zelfs als hoofdprijs een hele boerderij uitgeloofd hebben.
Omstreeks 1900 stonden hanenkraaiwedstrijden als attractie geprogrammeerd bij ornithologische congressen in Antwerpen en Brussel. Daarvoor werd inspiratie gevonden bij het volksgebruik uit verschillende regio's in Wallonië en Vlaanderen. Winnaar bij die wedstrijden was de meest kraaiende haan binnen een vastgestelde tijdsduur (meestal 1 uur). Tijdens het interbellum tussen beide Wereldoorlogen ontstond een zekere structurering. In het midden van de 20e eeuw ontstonden in West-Vlaanderen met 'De Krielhaan' (Torhout) en 'De Krielenier' (Roeselare) de eerste tijdschriften, die uitsluitend over de krielenierssport berichtten.
In Vlaams en Nederlands Limburg ontstond een variatie op het hanenzetten, hanenzingen, waarbij niet meer werd gespeeld om het hoogste aantal kraaien van de eigen haan, maar gegokt wordt op het aantal kraaien van eender welke deelnemende haan (pronostieksysteem). Om bedrog te vermijden moet een haan wel minstens 20 keer kraaien.

## Verbreiding in Europa

In West-Europa zijn kraaiwedstrijden vooral geliefd in Vlaanderen en Nederland alsook in verschillende Duitse streken.

### Vlaanderen

Aangezien in Vlaanderen vaak krielhaantjes ingezet worden, worden de deelnemers als krielenier betiteld. In de jaren 50 en 60 heeft de sport in Vlaanderen een buitengewone populariteit gekend. De sport is echter al sinds het eind van de 19de eeuw bekend en reeds toen werden van hanen verhaald die 250 maal in een half uur kraaiden. Voor de overgang op krielhaantjes werden plaatselijke pelhoenders zoals Braekels en Kempische hoenders ingezet.

### Nederland

Sinds 1975 organiseert NPV-Neede in de Gelderse plaats Neede elk najaar een hanenkraaiwedstrijd waarbij de haan die het vaakst in een kwartier kraait de winnaar is.

### Duitsland

De Duitse speciaalclub voor Bergse Hoenderrassen zet de eeuwenoude Bergse traditie voort door elk jaar nationale langkraaiwedstrijden te houden.

## Verbreiding buiten Europa

Op Java worden eveneens jaarlijks nationale kraaiwedstrijden met ajam pelongs alsook met vorkstaarthoenhybriden, de bekisar gehouden. In de Verenigde Staten vinden kraaiwedstrijden regelmatig plaats bij geldinzamelingen voor goede doelen of in het programma van grote landbouwbeursen.
# Sucre (Falcón)

Sucre is een gemeente in de Venezolaanse staat Falcón. De gemeente telde 5000 inwoners in 2013. De hoofdplaats is La Cruz de Taratara.
# T. C. Narendran

T. C. Narendran (24 februari 1944 – 31 december 2013) was een Indische entomoloog.
Narendran beschreef ongeveer 700 nieuwe soorten en meer dan 50 nieuwe genera. Hij was gespecialiseerd in vliesvleugeligen (Hymenoptera) met een focus op parasitoïde wespen.
* Gemeinsame Normdatei: 130382191
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6323 6644
* Library of Congress Control Number: n90709533
* Nationale bibliotheek van Australië: 36582646
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074933132
* Système universitaire de documentation: 098503790
* Trove: 1305323
* Virtual International Authority File: 55253107
* WorldCat (via VIAF): 55253107
# Kiggaella

Kiggaella is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie van de Eulophidae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door T. C. Narendran.

## Soorten

Het geslacht Kiggaella is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Kiggaella oryzae Narendran, 2005
* Noyes, J.S. (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012
# Staci Keanan

Staci Keanan (Devon-Berwyn, 6 juni 1975), geboren als Anastasia Sagórski, is een Amerikaans advocate en voormalig actrice en kindster. Ze speelde van 1987 tot 1990 in de Amerikaanse komedieserie My Two Dads als dochter Nicole Bradford, waarvoor ze in 1988 een Young Artist Award won.
Gedurende de looptijd van My Two Dads maakte Keanan haar filmdebuut met een hoofdrol in Lisa. Daarin speelt ze een veertienjarig meisje dat een telefonische relatie begint met een veel oudere man, die een seriemoordenaar blijkt te zijn. In My Two Dads verscheen ze als tienermeisje dat een gezin vormt met twee volwassen mannen, zonder dat een van drie weet wie haar moeder destijds zwanger maakte.
Nadat My Two Dads ten einde kwam, diende zich in 1991 een nieuwe jarenlange rol in een televisieserie aan voor Keanan in de vorm van Step by Step. Daarin verscheen ze zeven seizoenen (1991–1998) als Dana Foster, een van de dochters in huize Lambert. Ze speelde daarnaast eenmalige gastrollen in onder meer Boy Meets World, Lois & Clark: The New Adventures of Superman en Diagnosis Murder.
In 2002 behaalde ze haar diploma kunstgeschiedenis aan de UCLA. Na een korte terugkeer naar de acteerwereld studeerde ze rechten aan de Southwestern Law School. In 2013 werd ze toegelaten tot de balie in Californië en werkt ze in Los Angeles als advocate onder haar geboortenaam. In 2014 was ze plaatsvervangend openbare aanklager in Riverside County en vanaf 2016 plaatsvervangend openbare aanklager in Los Angeles County. In januari 2021 werd ze buitengewoon hoogleraar rechten aan de Southwestern Law School, waar ze in 2022 een cursus gaf over het op de juiste manier vervolgen en verdedigen van zaken met betrekking tot het rijden onder invloed.
Ze is sinds 2017 getrouwd met acteur Guy Birtwhistle.

## Filmografie
### Films

Selectie:
* 2010 Death and Cremation – Becky Weaver
* 2010 You Again – Dana
* 2010 Holyman Undercover – Carmen
* 2009 Sarah's Choice – Denise
* 2006 Hidden Secrets – Rachel Wilson
* 2004 Stolen Poem (kortfilm) – Jamie
* 1997 Nowhere – Ever
* 1995 Ski Hard – Annie Meyers
* 1990 Casey's Gift: For Love of a Child (televisiefilm) – Kathy Stillwell
* 1989 Lisa – Lisa

### Televisieseries

Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
* 1991–1998 Step by Step – Dana Foster (159 afl.)
* 1990–1991 Going Places – Lindsay Bowen (22 afl.)
* 1987–1990 My Two Dads – Nicole Bradford (60 afl.)
* 1987 I'll Take Manhattan (miniserie) – Angelica Cipriani (2 afl.)
# Aagje Deken

Agatha Pieters (Aagje) Deken (Nes aan de Amstel, (gedoopt 10 december 1741 – Den Haag, 14 november 1804) was een bekende Nederlandse schrijfster.
Agatha Deken werd geboren in 1741 in Nes aan de Amstel, dat ten tijde van haar geboorte gelegen was in de Ambachtsheerlijkheid van Amstelveen en Nieuwer-Amstel. In 1745 overleden haar ouders en werd zij ondergebracht in het collegiantenweeshuis 'De Oranje Appel' aan de Huidenstraat 2 in Amsterdam. Daar bleef ze tot 1767. Op latere leeftijd schrijft zij in haar "geschrift eener bejaarde vrouw" daarover: "De meisjes hebben het daer voor hunnen stand in de waereld al te wel: men leert haer daer denken!". Na het verlaten van het weeshuis had ze verschillende dienstbetrekkingen. Later begon ze een koffie- en theehandeltje. In 1769 werd Deken lid van de Doopsgezinde Gemeente in Amsterdam.
Toen Aagje Deken 29 was, nam ze haar intrek bij haar vriendin Maria Bosch, als ziekenverzorgster. Maria Bosch overleed in 1773. In 1775 verscheen de bundel 'Stichtelijke gedichten', die Deken samen met Maria Bosch had geschreven.
In 1776 begon de briefwisseling tussen Aagje Deken en Betje Wolff, die toen al enige werken op haar naam had staan. In oktober van dat jaar ontmoetten zij elkaar voor het eerst. Nadat in 1777 Betjes man, dominee Wolff, overleed, trok Deken bij Wolff in. In september 1777 betrokken zij samen een huurhuisje in De Rijp, en publiceerden zij hun eerste gemeenschappelijke werk: 'Brieven'. In 1781 erfde Deken ruim 13.000 gulden en de twee gingen in het buiten 'Lommerlust' in Beverwijk wonen. Ze schreven samen nog de 'Historie van mejuffrouw Sara Burgerhart', dat een groot succes werd, en de 'Historie van den heer Willem Leevend'.
Uit onvrede met de situatie in eigen land (na het neerslaan van de opstand van de patriotten in 1787) verhuisden Wolff en Deken in 1788 naar Trévoux in Bourgondië. In 1789 verscheen 'Wandelingen door Bourgogne'.
Door financiële nood moesten zij in 1797 terugkeren naar Holland, waar ze in Den Haag gingen wonen. Aagje Deken stierf daar uiteindelijk, op 14 november 1804, negen dagen na Betje Wolff. Beiden werden begraven op de begraafplaats Ter Navolging in Scheveningen.
Zowel in de Nes aan de Amstel als in Vlissingen zijn monumenten opgericht; respectievelijk een bronzen beeld van een zittende en staande vrouw die samen een boek lezen, en een fontein.
# Procris statices

Procris statices is een synoniem van Adscita statices (metaalvlinder), een vlinder uit de familie van de bloeddrupjes (Zygaenidae). De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1758 door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.