OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Groenbuikfeeënhoningzuiger

De groenbuikfeeënhoningzuiger (oude naam feeënhoningzuiger, Cinnyris pulchellus, synoniem: Nectarinia pulchella ) is een zangvogel uit de familie Nectariniidae (honingzuigers). Eerder werd de zwartbuikfeeënhoningzuiger (C. melanogastrus) beschouwd als een ondersoort van deze vogel.

## Kenmerken

Het mannetje van de groenbuikfeeënhoningzuiger is 14 tot 17 cm lang en weegt 5,6 tot 10,2 g; het vrouwtje is 9 tot 11 cm en weegt 5,6 tot 8 g. Het verenkleed van het mannetje in de broedtijd bestaat uit iriserend smaragdgroene bovendelen en borst en een lange blauwe staart. Tussen buik en borst zit een geel met oranje vlek. Het vrouwtje en het mannetje buiten de broedtijd zijn grijsbruin van boven en dof geel op borst en buik. De lange snavel is neerwaarts gebogen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel komt voor van Mauritanië tot Sierra Leone en oostelijk tot Eritrea, westelijk Ethiopië en noordwestelijk Kenia. Het leefgebied bestaat uit doornig stuikgewas met verspreid bos in savanne of langs kusten, mangrove, parken en tuinen.

## Status

De groenbuikfeeënhoningzuiger heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd, maar is stabiel. Om deze redenen staat deze honingzuiger als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Groenbuikfeeënhoningzuiger op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
* 1 2 Handbook of the Birds of the World deel 13, 2008.
# La Ondo de Esperanto

La Ondo de Esperanto ("De Golf van Esperanto") is een Esperantotijdschrift. Vanaf 2017 wordt La Ondo de Esperanto enkel nog online uitgegeven. Het heeft zijn naam geërfd van het gelijknamige tijdschrift dat vanaf 1909 uitgegeven werd door Aleksandr Saĥarov. Sinds de herstart (in 1991) verschenen meer dan 120 nummers. In elk nummer bevinden zich zo'n 20 tot 30 korte en langere artikelen over de activiteiten van esperantisten over de hele wereld. In de populaire brievenrubriek 'Tribuno' kunnen lezers discussiëren over de problemen van de esperanto-gemeenschap. Elk nummer van "La Ondo de Esperanto" bevat verhalen en/of poëzie, zowel origineel in het Esperanto geschreven, als vertaald uit diverse talen. Dankzij de samenwerking met de Eŭropa Esperanto-Unio (Europese Esperanto-Unie) konden de lezers elke maand Eŭropa Bulteno (Een Europees Bulletin met informatie over activiteiten in de EU) lezen.
Het tijdschrift bevat taalkundige en historische artikelen en vele recensies van nieuw uitgekomen Esperantoliteratuur en Esperantomuziek. Erg gewaardeerd wordt de rubriek Mozaiko, met quizzen, wedstrijden, humoristische en gemakkelijk lezende stukjes. De columnisten - Alen Kris en Komitatano Z - becommentarieerden gebeurtenissen in de wereld buiten, respectievelijk binnen 'Esperanto-land'. In november 2004 werd een nieuwe rubriek gelanceerd waarin autonome gebieden worden gepresenteerd. Als eerste van deze gebieden werd Noord-Ossetië gepresenteerd, Catalonië volgde.
Aan het tijdschrift dragen meerdere bekende schrijvers bij, uit Rusland en andere landen, onder wie William Auld, Osmo Buller, Renato Corsetti, Fernando de Diego, István Ertl, Paul Gubbins, Sten Johansson, Wolfgang Kirschstein, Lee Chong Yeong, Ulrich Lins, Daniel Luez, Valentin Melnikov, Julian Modest, Gonçalo Neves, Sergio Pokrovskij, Anna Ritamäki, Ziko Marcus Sikosek, G, iorgio Silfer en Walter Żelazny.
La Ondo de Esperanto is een maandblad dat wordt uitgegeven in Kaliningrad, met veel foto's en illustraties. Het decembernummer bevat een literair supplement. "La Ondo de Esperanto" organiseert elk jaar een Internationale Fotowedstrijd en de literatuurwedstrijd Liro. LOdE organiseert sinds 1998 de verkiezing van De esperantist van het jaar, en is mede-organisator van verschillende Esperanto-bijeenkomsten in Rusland en Oost-Europa. Hoofdredacteur Aleksander Korĵenkov en uitgever Halina Gorecka reizen regelmatig naar diverse Europese landen om lezingen te geven.

## Externe link

* Website van La Ondo de Esperanto
# Coccopygia

Coccopygia (astrilden) is een geslacht van zangvogels uit de familie prachtvinken (Estrildidae).

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soorten:
* Coccopygia bocagei – Angola-astrild
* Coccopygia melanotis – Groenrugastrild
* Coccopygia quartinia – Geelbuikastrild
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Magne van den Berg

Magne van den Berg (1967) is een Nederlandse toneelschrijver. Ze studeerde in 1994 af aan de Mimeopleiding van de Theaterschool van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Na haar afstuderenmaakte ze tot 1999 voorstellingen in het gezelschap Stichting Buk. Na een korte periode zelf haar eigen teksten geregisseerd te hebben begon ze voor andere theatermakers te schrijven, beginnend met Kale Bomen Ruisen Niet (2006). Ze werkte onder andere samen met Joachim Robbrecht, Jetse Batelaan, Joeri Vos, Sanne van Rijn, José Kuipers en Paul Knieriem. Ze schreef onder andere voor de theaterproducenten Toneelschuur Producties, Rudolphi Theaterproducties, Toneelgroep Oostpool, De Toneelmakerij, Tg Sonnevanck, Het Zuidelijk Toneel, Dood Paard en TG Echo.
In 2008 won ze de laatste H.G. Van der Viesprijs voor De lange nasleep van een korte mededeling, een toneeltekst waarnaar ze in 2014 i.s.m. Joppe van Hulzen het gelijknamige filmscenario ontwikkelde.
Naast het schrijven van toneel werkt ze nauw samen met choreografe Nicole Beutler (1: Songs, PIECE, Antigone, Liefdesverklaring, Role Model, Liefdesverklaring (voor altijd)).
Voor regisseur Timothy de Gilde maakt ze jeugdtheaterteksten (Gender, Ka-Blamm, Game Over, God?, Daddy, Snackbar)
Haar toneelstuk Met mijn vader in bed (wegens omstandigheden), werd in 2014 genomineerd voor de Taalunie Toneelschrijfprijs, het stuk Ik speel geen Medea, werd bekroond met de Taalunie Toneelschrijfprijs 2016.
Vertaald werk
* Snackbar (ENG)
* Trees without leaves (ENG)
* En la cama de mi padre (por circunstancias) (SP)
* Dans le lit de mon père (circonstances obligent) (FR)
* Long dévelopment d'un brèf entretien (FR)
* Privés de feuilles les arbres ne bruissent pas (FR)
* Eu nao va fazer Meidea (PR)
* Big aftermath after a small disclosure (ENG)
* Das lange nachspiel einer kurzen mitteillung (DU)
* Im Bett meines Vaters (Umständehalber) (DU)
* Gender (DU)
# Sertularella mutsuensis

Sertularella mutsuensis is een hydroïdpoliep uit de familie van de Sertulariidae. De poliep komt uit het geslacht Sertularella. Sertularella mutsuensis werd in 1931 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Eberhard Stechow.
# Bernard Dietz

Bernard Dietz (Bockum-Hövel, 22 maart 1948) is (West-)Duits voormalig voetballer en voetbalcoach die speelde als verdediger.

## Clubcarrière

Dietz maakte zijn debuut voor SV Bockum-Hövel, de lokale voetbalclub van zijn geboortedorp, de club speelde toen op het vierde niveau. Hij tekende in 1970 een contract bij MSV Duisburg waar hij speelde tot in 1982 en meer dan 400 wedstrijden voor speelde. Hij tekende in 1982 een contract bij FC Schalke 04 en bleef er spelen tot in 1987, toen hij besliste om te stoppen als speler.

## Interlandcarrière

Dietz speelde 53 interlands voor West-Duitsland en nam met de ploeg deel aan het EK voetbal 1976, WK voetbal 1978 en het EK voetbal 1980 toen ze Europees kampioen werden door België te verslaan in de finale met 2-1. Hij was ook aanvoerder in die wedstrijd. Zijn debuut maakte hij op 22 december 1974 tegen Malta in de kwalificatiewedstrijden naar het EK 1976, onder bondscoach Helmut Schön.

## Trainerscarrière

Na zijn spelerscarrière werd hij jeugdcoach bij FC Schalke 04 tot 1987, toen hij de kans kreeg om hoofdcoach te worden bij ASC Schöppingen. Hij bleef er coach tot in 1992 en ging toen SC Verl trainen. Van 1994 tot 2001 was hij actief als jeugd- belofte- en interim-coach bij VfL Bochum. Van 2002 tot 2006 was hij belofte- en interim-coach bij MSV Duisburg en datzelfde jaar trainde hij als hoofdcoach Rot Weiss Ahlen. In 2012 was hij nog eens kort hoofdcoach bij Duisburg.

## Erelijst

* West-Duitsland
** EK voetbal: 1980
* Individueel
** kicker Sportmagazin Bundesliga XI: 1973/74, 1974/75, 1975/76, 1977/78, 1978/79, 1979/80, 1984/85
1 Maier · 2 Vogts · 3 Dietz · 4 Rüssmann · 5 Kaltz · 6 Bonhof · 7 Abramczik · 8 Zimmermann · 9 Fischer · 10 Flohe · 11 Rummenigge · 12 Schwarzenbeck · 13 Konopka · 14 D. Müller · 15 Beer · 16 Cullmann · 17 Hölzenbein · 18 Zewe · 19 Worm · 20 H. Müller · 21 Kargus · 22 Burdenski · Coach: Schön
1 Schumacher · 2 Briegel · 3 Cullmann · 4 K. Förster · 5 Dietz · 6 Schuster · 7 B. Förster · 8 Rummenigge · 9 Hrubesch · 10 Müller · 11 Allofs · 12 Memering · 13 Bonhof · 14 Magath · 15 Stielike · 16 Zimmermann · 17 Del'Haye · 18 Matthäus · 19 Votava · 20 Kaltz · 21 Junghans · 22 Immel · Coach: Derwall
* http://bel.worldfootball.net/speler_profiel/bernard-dietz/
* https://www.transfermarkt.nl/bernard-dietz/nationalmannschaft/spieler/85999
* https://www.national-football-teams.com/player/16693/Bernard_Dietz.html
# Belvedere (Siracusa)

Belvedere is een plaats (frazione) in de Italiaanse gemeente Siracusa.
# Castello Maniace

Het Castello Maniace is een citadel en kasteel in de Siciliaanse stad Syracuse. Het staat op de zuidelijkste punt van het eiland Ortygia, waarop het middeleeuwse centrum van de stad is gebouwd, en beheerst zodoende de ingang van de haven van Syracuse. Het kasteel werd gebouwd tussen 1232 en 1240 in opdracht van keizer Frederik II en dankt zijn naam aan Georgios Maniakes, een Byzantijnse generaal die in 1038 Syracuse belegerde en innam.
Het kasteel kan alleen bereikt worden via een brug die de inmiddels gedempte slotgracht overspant.

## Geschiedenis

Het oudste fort op deze plaats werd in 1038 gebouwd, na de verovering van Syracuse door Georgios Maniakes, die later katapanos van Italië zou worden, op het Emiraat Sicilië. Frederik II, koning van Sicilië en keizer van het Heilige Roomse Rijk, gaf zijn architect Riccardo da Lentini opdracht om het fort te herbouwen in de jaren 1231-1240. In 1288 bewoonden koning Peter III van Aragón en zijn familie het kasteel. Van 1305 tot 1536 werd het meermalen gebruikt als residentie van verscheidene koninginnen van Sicilië.
Links en rechts van de ingangspoort stond op een sokkel een Bronzen Ram. Koning Alfons V van Aragon schonk de twee beelden weg aan markies Giovanni Ventimiglia omdat deze koningin Maria van Castilië gered had van opstandelingen (1443).
In de vijftiende eeuw werd het Castello Maniace gebruikt als een gevangenis. In de daaropvolgende eeuw werd het kasteel opgenomen in de verdedigingswerken die de haven van Syracuse beschermden. Een gigantische explosie in het buskruitmagazijn in 1704 richtte grote beschadigingen aan in het interieur. Het exterieur bleef vanaf de zeventiende eeuw nagenoeg ongewijzigd.
Later werd het kasteel in gebruik genomen als barak van het Italiaanse leger. Nadat de militaire status van sperrgebiet van de haven van Syracuse werd opgeheven en na de renovatie in 2004 is het kasteel opengesteld voor het publiek. Het kasteel bevat een kopie van de Bronzen Ram; het origineel staat in Palermo.
# Cannaeorchis

Cannaeorchis is een geslacht van elf soorten orchideeën uit de onderfamilie Epidendroideae. Het geslacht is afgesplitst van Dendrobium.
Het zijn epifytische orchideeën die endemisch zijn in Nieuw-Caledonië.

## Naamgeving en etymologie

* Synoniem: Dendrobium Sw. sect. Macrocladium Schltr.
De botanische naam Cannaeorchis is afkomstig van het Latijnse canna (riet) en het Oudgriekse ὄρχις, orchis (orchidee), wat slaat op rietachtige stengels van deze planten.

## Taxonomie

Cannaeorchis is de voormalige sectie Macrocladium Schltr. van het geslacht Dendrobium en is in 1997 tot geslacht gepromoveerd door Clements en Jones.
Het geslacht telt in de meest recent geaccepteerde taxonomie elf soorten. De typesoort is Cannaeorchis fractiflexa.

### Soortenlijst

* Cannaeorchis atractoglossa (N.Hallé) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis cymatoleguum (Schltr.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis delumbis (Kraenzl.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis deplanchei (Rchb.f.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis fractiflexa (Finet) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis megalorhiza (Kraenzl.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis polycladium (Rchb.f.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis sarcochilus (Finet) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis steatoglossa (Rchb.f.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis vandifolia (Finet) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
* Cannaeorchis verrucifera (Rchb.f.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1997 publ.1998)
# Exochanthus

Exochanthus is een geslacht van drie soorten orchideeën uit de onderfamilie Epidendroideae. Het is afgesplitst van het geslacht Dendrobium.
Het zijn grote epifytische orchideeën van bergwouden uit Nieuw-Guinea, die (wanneer ze niet in bloei staan) aan bamboe doen denken.

## Naamgeving en etymologie

* Synoniem: Dendrobium Sw. (1799)

## Kenmerken

Exochanthus-soorten zijn grote epifytische of lithofytische orchideeën met afgeplatte, rechtopstaande of hangende, gelede stengels, met talrijke lijnlancetvormige bladeren die in één vlak staan, en eveneens talrijke korte, aan de bladvoet ontspringende bloemtrossen met enkele tot een tiental kleine, eenkleurige bloemen.

## Habitat en verspreiding

Exochanthus-soorten groeien op boomvorken of op de grond op open plaatsen in warme, montane bossen van het hoogland. Ze komen voornamelijk voor in Nieuw-Guinea en de Salomonseilanden.

## Taxonomie

Exochanthus is in 2002 afgesplitst van Dendrobium door Clements en Jones.
Het geslacht telt in de meest recent geaccepteerde taxonomie drie soorten. De typesoort is Exochanthus pleianthus.

### Soortenlijst

* Exochanthus dolichocaulos (Schltr.) M.A.Clem. & D.L.Jones (2002)
* Exochanthus phragmitoides (Schltr.) M.A.Clem. & D.L.Jones (2002)
* Exochanthus pleianthus (Schltr.) M.A.Clem. & D.L.Jones (2002)
# Inobulbum

Inobulbum is een geslacht van drie soorten orchideeën uit de onderfamilie Epidendroideae. Het geslacht is afgesplitst van Dendrobium.
Het zijn zeldzame, epifytische orchideeën die endemisch zijn in Nieuw-Caledonië. Ze verschillen van Dendrobium door de vezelige bladscheden aan de pseudobulben.

## Naamgeving en etymologie

* Synoniem: Dendrobium Sw. (1799), Inobulbon Schltr. & Kraenzl. (1910)
De botanische naam Inobulbum is afkomstig van het Oudgriekse 'inos' (vezel) en 'bulbon' (knol), wat slaat op het vezelige bladscheden ronde de pseudobulben.

## Kenmerken

Inobulbum-soorten zijn kleine tot middelgrote epifytische planten met pseudobulben, die bij volwassen planten volledig omgeven zijn door vezelige bladscheden. De bloeiwijze is een lange, vertakte en afhangende tros met tientallen tot honderden bloemen.

## Habitat en verspreiding

Inobulbum-soorten groeien op bomen in warme, vochtige en schaduwrijke regenwouden. De drie soorten zijn endemisch in Nieuw-Caledonië.

## Taxonomie

Inobulbum is in het verleden afgesplitst van het geslacht Dendrobium. Het is recent in de subtribus Grastidiinae geplaatst.
Het geslacht telt in de meest recent geaccepteerde taxonomie drie soorten. De typesoort is Inobulbum munificum.

### Soortenlijst

* Inobulbum layardii (F.Muell. & Kraenzl.) M.A.Clem. & D.L.Jones (1998)
* Inobulbum munificum (Finet) Kraenzl. (1910)
* Inobulbum muricatum (Finet) Kraenzl. (1910)
# Grand Prix Formule 1 van Saoedi-Arabië

De Grand Prix van Saoedi-Arabië is een Formule 1-race. De eerste editie was op 5 december 2021 in Jeddah aan de Rode Zee. De race wordt geheel bij nacht verreden.

## Geschiedenis

De Grand Prix van Saoedi-Arabië verscheen voor het eerst in oktober 2020 op de voorlopige Formule 1-kalender. In november 2020 werd aangekondigd dat de stad Jeddah de eerste editie mocht organiseren. Het Jeddah Corniche Circuit, een stratencircuit van 6,175 km, ligt langs de oevers van de Rode Zee.
In augustus 2019 werden de plannen voor de bouw van een motorsportcomplex in de stad Qiddiya bij Riyad openbaar gemaakt. Het project werd bedacht door een motorsportadviesbureau onder leiding van de voormalige Formule 1-coureur Alexander Wurz, met als doel een circuit van wereldklasse te creëren dat alle FIA-categorieën kan herbergen en langer is dan het tot nu toe langste circuit van Spa-Francorchamps. In januari 2020 werden de plannen officieel bevestigd. Het parcours werd ontworpen volgens de FIA-normen. Verwacht werd dat het circuit klaar zou zijn voor een F1-race in 2023, maar uiteindelijk werd de eerste F1-race al in 2021 verreden.

## Winnaars van de Grands Prix

| Jaar | Coureur | Constructeur | Locatie | Verslag |
| 2024 | Max Verstappen | Red Bull Racing-Honda RBPT | Jeddah | Verslag |
| 2023 | Sergio Pérez | Red Bull Racing-Honda RBPT | Jeddah | Verslag |
| 2022 | Max Verstappen | Red Bull Racing-RBPT | Jeddah | Verslag |
| 2021 | Lewis Hamilton | Mercedes | Jeddah | Verslag |
* ↑ Saoedi-Arabië krijgt dan eindelijk zijn Grand Prix: nachtrace in Jeddah. Gearchiveerd op 26 mei 2022.
* ↑ (en) Saudi Arabia announces F1 night race in Jeddah for 2021
* ↑ (en) Formula 1 commits to first Saudi Arabian Grand Prix in 2021. Gearchiveerd op 4 juni 2023.
* ↑ (en) Saudi Arabia plans Spa-beating longest F1 track for its first race. Gearchiveerd op 2 april 2023.
* ↑ (en) New Saudi Arabia circuit in Qiddiya could host F1 race from 2023, autosport.com. Gearchiveerd op 2 maart 2021.
2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025
# Tropilis

Tropilis is een geslacht van twaalf soorten orchideeën uit de onderfamilie Epidendroideae. Het geslacht is afgesplitst van Dendrobium.
Het zijn kleine tot grote epifytische of lithofytische orchideeën van tropische regenwouden uit het noordoosten van Australië. Ze hebben sterk ruikende bloemen.

## Naamgeving en etymologie

* Synoniem: Dendrobium Sw. (1799) sect. Dendrocoryne
De betekenis van de botanische naam Tropilis is onduidelijk. De naam werd door Constantine Samuel Rafinesque zelf vertaald als 'kiel-lip', wat etymologisch onmogelijk is.

## Kenmerken

Tropilis-soorten zijn kleine tot grote epifytische of lithofytische planten met sympodiale groei. Ze hebben dunne, aan de basis gezwollen, gesegmenteerde, geribte en afhangende bloemstengels (soms met meerdere samen in een schede) met twee tot vier eindstandige, dunne, glanzende, lancetvormige tot ovale bladeren en een eveneens eindstandige korte, dichtbloemige tros met enkele tot een tiental bloemen met een opvallende zoetige of kruidige geur.

## Habitat en verspreidingsgebied

Tropilis-soorten komen voor op bomen en rotsen op open plaatsen in de buurt van water van warme, vochtige laaglandregenwouden tot open montane bossen. Ze komen voornamelijk voor in het noordoosten van Australië (Queensland, New South Wales), Nieuw-Caledonië en de omringende eilanden.

## Taxonomie

Tropilis is in 1837 als geslacht beschreven door Rafinesque. Het is door Clements en Jones opnieuw als apart geslacht erkend. Het omvat voornamelijk soorten die voorheen werden ingedeeld bij de sectie Dendrocoryne van het geslacht Dendrobium
Het geslacht telt in de meest recent geaccepteerde taxonomie twaalf soorten. De typesoort is Tropilis aemula.

### Soortenlijst

* Tropilis aemula (R.Br.) Raf. (1837)
* Tropilis angusta D.L.Jones & M.A.Clem. (2006)
* Tropilis bidupensis (Gagnep.) Rauschert (1983)
* Tropilis callitrophila (B.Gray & D.L.Jones) D.L.Jones & M.A.Clem. (2002)
* Tropilis carunculosa (Gagnep.) Rauschert (1983)
* Tropilis closterium (Rchb.f.) Butzin (1982)
* Tropilis crassa D.L.Jones, B.Gray & M.A.Clem. (2006)
* Tropilis eburnea D.L.Jones & M.A.Clem. (2006)
* Tropilis eungellensis D.L.Jones & M.A.Clem. (2006)
* Tropilis odontochila (Rchb.f.) Butzin (1982)
* Tropilis radiata D.L.Jones & M.A.Clem. (2006)
* Tropilis subterrestris (Gagnep.) Rauschert (1983)
# Matthias Robinson

Matthias Robinson was een kleine warenhuisketen in het noorden van Engeland die werd overgenomen door Debenhams.

## Geschiedenis

In 1875 opende Matthias Robinson een textielwinkel aan Lynn Street in Hartlepool. Hij breidde de zaak snel uit door de winkel ernaast over te nemen, voordat hij het grote gebouw naast zijn winkel kocht en het Lynn House noemde.
Op advies van artsen verhuisde Matthias met zijn gezin naar Stockton on Tees vanwege de gezondheidstoestand van zijn vrouw en in 1896 werd in Stockton-on-Tees een nieuwe winkel geopend als het eerste Robinsons-warenhuis. De twee huizen die aan Stockton High Street waren omgebouwd, werden in december 1899 door brand verwoest, maar op dezelfde plek werd een nieuwe winkel volledig herbouwd, die in mei 1901 werd heropend. De nieuwe winkel had 48 afdelingen, een restaurant en een café. Het gebouw werd ontworpen door Barnes & Coates uit Sunderland met de hulp van W. Basil Scott en is een vroeg voorbeeld van staalskeletbouw in Engeland.
In 1912 was de zaak in Hartlepool verder gegroeid met de opening van panden aan de overkant van Lynn Street, die Matthias The Coliseum noemde, en gebouwen aan Whitby Street die hij Birmingham House noemde. De zaak bleef groeien en in 1914 werd er een nieuw warenhuis geopend aan Briggate in Leeds. Deze winkel werd later in 1938 uitgebreid door de aankoop van het aangrenzende warenhuis H & D Hart.
Na de dood van Matthias in 1929 namen zijn zonen de leiding van de zaak over, terwijl zijn zoon Cyril het filiaal in Stockton leidde tot hij met pensioen ging. Het filiaal in Stockton werd vervolgens gerund door zijn kleinzoon, Lionel, die later verantwoordelijk was voor de onderhandelingen over de verkoop van het bedrijf aan Debenhams. De winkel in Leeds werd gerund door een andere kleinzoon van Mathias, Cecil. De zaak breidde zich in 1961 uit met de aankoop van Bainbridge Barker, een kwaliteitswarenhuis in Darlington, dat werd omgedoopt tot Matthias Robinson. Het jaar daarop kocht Debenhams alle vier de winkels van Robinsons voor £2,8 miljoen. De winkels bleven onder de naam Matthias Robinson of Robinsons opereren, waarbij de winkel in Hartlepool eind jaren zestig werd gesloten en gesloopt. In 1973 werd de winkel in Darlington gesloten als onderdeel van een herpositionering. De naam Robinson werd vervangen door Debenhams in de twee overgebleven winkels.
Op 26 april 2019 werd aangekondigd dat de vestiging in Stockton in 2020 zou sluiten als een van de 22 Debenhams-vestigingen die zouden sluiten.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Matthias Robinson op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.