OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Marcos Freitas

Marcos Freitas (Funchal, 8 april 1988) is een linkshandige tafeltennisser uit Portugal. Hij nam deel aan de Olympische Spelen van 2008, 2012, 2016 en 2020 maar won geen medailles.

## Achtergrond

Freitas speelde op de Olympische Zomerspelen in Peking, waar hij vrij snel uit het toernooi werd gespeeld. Hetzelfde jaar won hij wel brons in het mannendubbel met Tiago Apolónia tijdens de Europese kampioenschappen tafeltennis. Drie jaar later won hij met Andrej Gaćina een gouden medaille tijdens de Europese kampioenschappen tafeltennis. In 2012 deed hij opnieuw mee aan de Olympische Zomerspelen.
In juni 2015 won hij tijdens de eerste editie van de Europese Spelen een zilveren medaille in het enkelspel. Een jaar later speelde hij opnieuw tijdens de Olympische Zomerspelen en wist voor het eerst op de spelen de kwartfinale te bereiken in het enkelspel.

## Belangrijkste resultaten

* EK
** 1 Goud in het mannen dubbelspel in 2011 met Andrej Gaćina.
** 1 Goud met het team in 2014.
** 2 Zilver in het enkelspel in 2015.
** 2 Zilver met het team in 2017.
** 2 Zilver met het team in 2019.
** 3 Brons in het mannen dubbelspel in 2008 met Tiago Apolónia.
** 3 Brons met het team in 2011.
** 3 Brons in het enkelspel in 2020.
** 3 Brons met het team in 2023.

## Externe link

* (en) Profiel van Marcos Freitas op olympedia.org
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Marcos Freitas op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Jintung

Jintung is een bestuurslaag in het regentschap Kebumen van de provincie Midden-Java, Indonesië. Jintung telt 2225 inwoners (volkstelling 2010).
# Tripp Trapp

De Tripp Trapp is een in hoogte verstelbare kinderstoel, die ook geschikt is voor volwassenen, ontworpen door de Noorse ontwerper Peter Opsvik voor Stokke AS in 1972. Opsvik zocht een oplossing voor zijn zoon Tor, die uit zijn eerste kinderstoel was gegroeid. Hij kon geen geschikte opvolg-stoel voor zijn zoon vinden, dus besloot hij er zelf een te ontwikkelen. De Tripp Trapp bracht een revolutie teweeg op gebied van kinderstoelen. Voor het eerst schoven ook de allerkleinsten op dezelfde hoogte aan tafel aan als de rest van het gezin.
De stoel bestaat uit twee opstaande delen, die de vorm hebben van een omgekeerde 7, en met elkaar verbonden worden door twee dwarsstangen, een dwarsbalkje en twee gebogen plankjes die als rugleuning dienst doen. Tussen de twee opstaande delen kan, in meerdere daarvoor aanwezige gleufjes, een tweetal planken worden geklemd, één als zitting en één als voetensteun. De stoel 'groeit mee' met het kind, doordat beide planken verplaatst kunnen worden. Voor heel kleine kinderen zijn accessoires verkrijgbaar als een veiligheidsbeugel en kussentjes.
De Tripp Trapp is een van de meest herkenbare en meest succesvolle designs uit Scandinavië. De stoelen gaan lang mee; eenmaal volwassen geven ouders ze soms door aan hun eigen kinderen.
De stoel is jarenlang zeer populair geweest en werd verkocht in meer dan 80 landen. In oktober 2016 ging de tien miljoenste Tripp Trapp over de toonbank.

## Externe link

Tripp Trapp bij Stokke
# Moesgård Museum

Het Moesgård Museum bevindt zich op het landgoed Moesgård in Højbjerg, een voorstad van Aarhus, Denemarken.
Het is zowel een regionaal museum en een speciaal museum voor archeologie en etnografie. Het museum werkt samen met het Instituut voor Prehistorische Archeologie, Middeleeuwse en Renaissance archeologie, etnografie en antropologie aan de universiteit van Aarhus.
Het grootste deel van de collectie van archeologische artefacten van het museum is Deens, ook al bezit het museum een vrij grote hoeveelheid archeologisch materiaal - bekend als The etnografische collecties - van Bahrein en andere landen rond de Golf.
Naast artefacten bevat De etnografische collectie fotomateriaal, films en geluidsopnamen. Tentoonstellingen van het museum laten een aantal ongeëvenaarde archeologische vondsten uit het oude verleden van Denemarken zien, o.a. de Man van Grauballe, het best bewaarde veenlijk ter wereld. Verder bevat de collectie zeven lokale runen stenen.

## Externe link

* Officiële website
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2253 9101
* Library of Congress Control Number: n79110367
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007580942005171
* Virtual International Authority File: 158905377
* WorldCat (via VIAF): 158905377
# Zwarte Heide

De Zwarte Heide (ook: De Brem of Graafse Bos genaamd) is een natuurgebied ten zuiden van Heijen, ten oosten van de buurtschap Diekendaal.
Het betreft een bosgebied op rivierduin met prachtige lanen die omzoomd zijn met eiken en lariksen. Dit gebied is in particulier bezit.
Ten noorden van dit bosgebied ligt een landbouwontginning (ook De Brem genaamd) die tegenwoordig (2015) wordt ontwikkeld tot bedrijventerrein De Brem. Ook ligt er in dit gebied een camping.
# Bill

Bill kan verwijzen naar:

## Media

* Bill (1981), Amerikaanse tv-film uit 1981
* Bill (film), Amerikaanse komische film uit 2007
* The Bill, Britse politieserie

## Personen met de achternaam Bill

* Max Bill, Zwitserse architect, schilder, graficus, beeldhouwer en schrijver
* Stevie Bill, Nederlands zangeres en liedschrijver

## Voornaam

Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Bill en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Golf de Chantilly

De Golf de Chantilly is een Franse golfclub in Vineuil-Saint-Firmin, op het domein Chantilly, dat 7.830 ha groot is en toebehoort aan het Institut de France. Het ligt in een bebost gebied ongeveer 45 kilometer ten noorden van Parijs.
De 9-holes golfbaan werd door Tom Simpson ontworpen en in 1909 geopend. In 1920 werd hij door Simpson uitgebreid tot 18 holes. De club werd in 1908 opgericht door prins Louis Murat, die ook de eerste voorzitter was. Hij werd opgevolgd door baron Edouard de Rothschild (1868-1949), vader van de Parijse bankier Guy de Rothschild.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de baan zwaar beschadigd. Negen holes bleven lange tijd onbespeelbaar. In het begin van de 80'er jaren heeft Donald Steel dertien nieuwe holes aangelegd en het geheel tot een 18 holesbaan gemaakt. De baan kreeg toen de naam Le Verneuil. De club heeft tegenwoordig twee 18 holesbanen. De nieuwe baan wordt Les Longeres genoemd. Deze is iets moeilijker.
De club heeft een paar leden gehad, die internationaal bekend zijn geworden, w.o. Jacques Leglise, waar de Jacques Leglise Trophy naar genoemd werd, hij was in 1937 Frans kampioen.

## Internationale toernooien

Op Chantilly zijn veel nationale en internationale toernooien gespeeld, w.o.
* Frans Open: (10x, o.a. in 1913, 1950, 1974, 1988-1990), wat o.a. gewonnen werd door Arnaud Massy, Nick Faldo, Roberto De Vicenzo en Peter Oosterhuis.
* St Andrews Trophy: 1994
* Vagliano Trophy: 2005
* Interlands tegen India (1984), Schotland (1987), Engeland (1982, 2002)
* European Young Masters: 2008
* Europees Landen Team Kampioenschap (ELTK): 1933 - 1987
Het baanrecord op de Vineuil-baan is in 1983 gespeeld door Peter McEvoy. Hij had een score van 63 tijdens het ELTK.
Grote toernooien worden tegenwoordig op een composietbaan gespeeld, dat wil zeggen dat er holes van beide banen worden gebruikt, zodat er bij het clubhuis op hole 1 en 10 gestart kan worden.

## Trivia

* 'A View to a Kill', een film van James Bond uit 1985, werd voor een deel op Chantilly opgenomen.
* De baan van Chantilly staat vaak ik de top-10 van Europa en altijd in de top-5 van Frankrijk.
* Tom Simpson heeft meer banen in Frankrijk aangelegd, w.o. Morfontaine, Fontaineblue, Golf du Lys Chantilly, Golf de Chiberta en Golf de Hardelot (les Pins). Hij had een zilveren Rolls Royce met chauffeur.
# Frank Laufer

Frank Govert Laufer (Balikpapan, 20 oktober 1935 – Amsterdam, 12 januari 2009) was een Nederlands fotograaf en wereldverbeteraar.
Laufer werd geboren als tweede zoon van een geoloog. Hij groeide op op Borneo en later in Zwitserland. Na de scheiding van zijn ouders verhuisde hij in 1948 naar Nederland, waar hij enkele jaren HBS volgde en lid werd van de Gooise Zweefvliegclub.
Toen zijn broer eind jaren vijftig emigreerde begon Laufer te fotograferen met de Rolleiflex die zijn broer had achtergelaten. Paul Huf gaf hem de kans leden van het Nieuw Rotterdams Toneel te fotograferen. Hoewel autodidact was Laufer een begenadigd fotograaf die bekende Nederlanders als Willem Nijholt en Hella S. Haasse portretteerde. Laufer verhuisde begin jaren zestig van Rotterdam naar Amsterdam en vormde met de fotografen Jan van den Broek en Sanne Sannes de Kameragroep Holland (1960-1962). Daarnaast schreef hij enkele liedjes. Aan de vooravond van de eerste bemande maanlanding raakte hij geobsedeerd door het idee dat de Maan een stuk van de Aarde was, compleet met fossielen.
Eind jaren zestig stopte Laufer met fotograferen. Hij publiceerde het pamflet Amgod, over het door hemzelf bedachte anti-dogmatische hemorisme, vernoemd naar de bijbelse figuur Hemor. Hij verliet de kelder onder bioscoop De Uitkijk aan de Prinsengracht waar hij tot dan had gewerkt, en ging op een woonboot aan de Binnenkant wonen. Laufer legde zich toe op het bergen van in de Amsterdamse grachten gezonken bootjes; zelf noemde hij zich "botenbaggeraar". Na een juridisch conflict hierover moest hij zijn woonboot verkopen.
Aan het eind van zijn leven hield Laufer zich op obsessieve wijze met de wereldvrede bezig. Zich baserend op een passage in het Bijbelboek Jesaja had hij bedacht dat op de berg Zion een holle steen moest worden begraven met de Universele verklaring van de rechten van de mens erin. Vervolgens zou de wereldvrede aanbreken. Diverse Nederlandse religieuze kopstukken, onder wie kardinaal Simonis en rabbijn Raphael Evers werden door Laufer op dwingende wijze voor dit idee benaderd.
In 2000 zond de VPRO de film U spreekt met Frank Laufer over hem uit, het documentaire-debuut van Guido van Driel. Na het zien van de film verbrak rabbijn Evers iedere samenwerking met Laufer.
Hij overleed op 73-jarige leeftijd in zijn woning te Amsterdam.

## Externe link

* pagina met portret van Willem Nijholt door Frank Laufer
* Frank Laufer 1935-2009 Trouw 16 februari 2009
* 1 2 Foto's van Frank Laufer voldoen niet aan de eisen, Algemeen Dagblad, 3 december 1960
* ↑ Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, de Volkskrant, 17 februari 1959
* ↑ Foto-expositie in 't Venster, Het Vrije Volk, 30 juni 1960
* ↑ Alternatieve waanzin achter het net, De Tijd, 23 februari 1970
# Jipangan

Jipangan is een bestuurslaag in het regentschap Boyolali van de provincie Midden-Java, Indonesië. Jipangan telt 2209 inwoners (volkstelling 2010).
# Paul Errera

Paul-Joseph Errera (Laken, 23 juli 1860 - Brussel, 12 juli 1922) was een Belgisch advocaat en hoogleraar aan de ULB.

## Levensloop

Tweede zoon van het echtpaar Giacomo Errera-Oppenheim, promoveerde hij tot doctor in de rechten en geaggregeerde van het hoger onderwijs.
Zijn voornaamste carrière doorliep hij in de Université libre de Bruxelles (ULB), waar hij in 1900 gewoon hoogleraar werd, belast met de cursus publiekrecht. In 1903 werd hij ook belast met het vak grondwettelijk recht. In 1908-1911 was hij rector van de ULB en in 1918-1922 ondervoorzitter van de raad van bestuur van de universiteit.
Hij was ook politiek actief. In 1890 werd hij liberaal gemeenteraadslid en in 1912 tot 1921 burgemeester van Ukkel.
Binnen de Joodse gemeenschap was hij juridisch raadgever voor het Centraal Consistorie. Vanaf 1895 was hij voorzitter van de Alliance israélite universelle. Hij was ook lid van het Centraal comité van de Jewish Colonization Association' en erevoorzitter van EZRA.
Hij was geassocieerd lid van het Instituut voor Publiek Recht, ondervoorzitter van de Hoge Raad voor Congo-Vrijstaat, lid van de Belgische Academie voor archeologie en corresponderend lid van de Belgische Koninklijke Academie.
Paul Errera trouwde in 1890 in Parijs met Isabelle Goldschmidt, dochter van de bankier Benedict Hayum Goldschmidt, en ze kregen twee kinderen: Gabrielle (1892-1998) en Jacques Errera (1896-1977).

## Publicaties

* Législation belge sur les cimetières, 1886.
* Les Masuirs. Etude de droit foncier ancien, Brussel, 1891.
* Adolphe Quetelet, 1894.
* Quelques aspects de l'évolution de la propriété, Brussel, 1898.
* Les institutions communales en Belgique, Brussel, 1900.
* La personnification civile des associations, Brussel, 1907.
* Traité de droit public belge. Le droit administratif, Parijs, 1909.
* La personnification civile des universités de Bruxelles et de Louvain, 1912.
* Paul Errera publiceerde talrijke bijdragen in het Journal des Tribunaux, de Pandectes belges, La Belgique judiciaire en de Revue de Belgique.

## Literatuur

* François-L. Ganshof, Paul Errera, in: Revue belge de philologie et d'histoire, T. I, fasc. 4, Brussel, 1922, 845-846.
* M. VAUTHIER, Paul Errera, in: Annuaire de l'Académie royale de Belgique, Brussel, 1924.
* Paul Errera, in: Nouvelle biographie nationale, T. III, Brussel, 1994.
* Melantia BOURLA-Errera, Paul Errera, in: Dictionnaire biographique des juifs de Belgique, Brussel, De Boeck, 2002.
* Bibliothèque nationale de France: cb102377462 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 116567848
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8139 6270
* Library of Congress Control Number: no2002097239
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007281929505171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002209952
* Nationale en Universitaire bibliotheek Zagreb: 000193258
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069745196
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 461855
* Système universitaire de documentation: 076473414
* Virtual International Authority File: 59838747
* WorldCat (via VIAF): 59838747
# Station London Charing Cross

Charing Cross is een treinstation in Westminster, een wijk in het centrum van Londen. Het is een kopstation, dat opmerkelijk genoeg verbonden is met twee andere kopstations in Londen, namelijk Waterloo en London Bridge. Het station is vernoemd naar het Charing Cross, een monument dat enkele honderden meters noordoostelijker staat. Het station bevindt zich tussen de Strand en de Theems, terwijl het gelijknamige metrostation iets noordoostelijker ligt, aan de overkant van de Strand, dichter bij het monument op het gelijknamige plein.
Het is een van de zeventien stations die beheerd worden door Network Rail; de treindiensten worden verzorgd door Southeastern en Southern. De treinen bereiken het station via Hungerford Bridge over de Theems. Per 2011 vertrokken er buiten de spits zestien treinen per uur naar de verschillende bestemmingen.

## Gebouw

Het oorspronkelijke station is gebouwd door de South Eastern Railway, een maatschappij die geen verband heeft met het huidige Southeastern. Het verrees op de locatie van de Hungerford-markt en werd geopend op 11 januari 1864. Het station had een smeedijzeren dak dat in een enkele overspanning de zes sporen overbrugde. De lijn van dit dak is nog in het metselwerk te zien. Een jaar later, op 15 mei 1865, werd het Charing Cross Hotel geopend. Hiermee kreeg het station een gevel in de Franse renaissancestijl.
Het originele dak is ingestort op 5 december 1905, met zes doden als gevolg. Het dak is vervangen door een doelmatige overkapping met kolommen en liggers. Na bomschade in de Tweede Wereldoorlog zijn de bovenste twee verdiepingen van het hotel herbouwd. In 1990 is een kantoor- en winkelcomplex gebouwd boven het grootste deel van de perrons.

## Verbindingen met metrolijnen

Charing Cross ligt naast twee stations van de metro van Londen: metrostation Charing Cross en Embankment. Embankment heette tot halverwege de jaren 1970 Charing Cross, terwijl het huidige Charing Cross aangeduid werd als Trafalgar Square. Ze werden qua naam samengevoegd toen deze stations onderling verbonden werden door de aanleg van de Jubilee Line in 1979.
* ↑ Office of Rail and Road, Table 1410 - Passenger entries and exits and interchanges by station (21 november 2024). Geraadpleegd op 21 november 2024.
# Merkelbeek

Merkelbeek (Limburgs: Merkelbaek) is een dorpskern in oostelijk Zuid-Limburg (Nederland), en maakt deel uit van de gemeente Beekdaelen. Merkelbeek ligt net ten noordwesten van Brunssum, waarop het dorp uitkijkt. Tot 1982 was Merkelbeek een zelfstandige gemeente. Van 1982 tot 2018 maakte Merkelbeek deel uit van de gemeente Onderbanken, die op 1 januari 2019 opging in Beekdaelen.
Het huidige Merkelbeek wordt gevormd door de dorpskernen Bovenste Merkelbeek en Douvergenhout (dat weer samengesteld is uit de buurtschappen Douve, Haag en Hout). Het oorspronkelijke Merkelbeek ligt deels op het grondgebied van de gemeente Brunssum, waar het onder de benaming Onderste Merkelbeek of Oud Merkelbeek bekendstaat. Merkelbeek heeft haar naam gegeven aan een beek die door het oude dorp stroomde: de Merkelbekerbeek. Deze beek is gedeeltelijk overkluisd waardoor deze niet meer over haar gehele traject herkenbaar is.

## Heerlijkheid Oirsbeek

In 1609 werd de schepenbank van Oirsbeek, bestaande uit Oirsbeek, Amstenrade, Bingelrade en Merkelbeek door de Spaanse regering verkocht aan Arnold III Huyn van Geleen. Vanaf 1557 waren deze reeds verheven tot heerlijkheid en werden deze verpand. In 1664 ging deze heerlijkheid op in het graafschap Geleen.
In 1796, aan het einde van het ancien régime, werd Merkelbeek een zelfstandige gemeente, die bij een gemeentelijke herindeling per 1 januari 1982 opging in de gemeente Onderbanken.

## Bezienswaardigheden

* In 1234 werd Merkelbeek voor het eerst vermeld als een zelfstandige parochie. De oude parochiekerk van Merkelbeek, die voor 1876 dienstdeed, bevindt zich in Onderste Merkelbeek, dat tegenwoordig tot de gemeente Brunssum behoort.
* De Sint-Clemenskerk van Merkelbeek werd gebouwd in 1876 en is ontworpen door architect Johannes Kaiser (1842-1917) uit Venlo en gebouwd in neogotische stijl. De kerk werd in 1879 in gebruik genomen. In 1935 volgde een uitbreiding.
* Enkele boerderijen aan de Haagstraat in de buurtschap Douvergenhout.

### Zie ook

* Lijst van rijksmonumenten in Merkelbeek
* Sint-Clemenskerk
* Waterput op het plein Douve
* Mariakapel Haagstraat
* Zicht op de Haagstraat en de kapel

## Natuur en landschap

Merkelbeek ligt op het Plateau van Doenrade, op een hoogte van ongeveer 110 meter. Naar het oosten toe daalt het land in de richting van het dal van de Merkelbekerbeek die de grens met Brunssum vormt.

## Nabijgelegen kernen

Brunssum, Bingelrade, Amstenrade, Oirsbeek, Doenrade
# De Uitkijk

De Uitkijk kan verwijzen naar:
* De Uitkijk (Jakarta), uitkijktoren in Jakarta
* De Uitkijk (verzetsblad), illegaal, later legaal weekblad uitgegeven in Haarlem
* Filmtheater de Uitkijk, filmtheater in Amsterdam
* voormalige naam van kerk De Lichtzijde (Zoetermeer)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van De Uitkijk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jogoloyo (Sumobito)

Jogoloyo is een bestuurslaag in het regentschap Jombang van de provincie Oost-Java, Indonesië. Jogoloyo telt 4617 inwoners (volkstelling 2010).
# Botermarkt (Leiden)

De Botermarkt is een aan de Nieuwe Rijn gelegen winkelstraat in de Nederlandse stad Leiden. Aan de Botermarkt vindt men veel horeca en er zijn terrasjes tegen de gevels en aan de waterkant.
Op de Botermarkt staat een bronzen standbeeld, genaamd de Viskoopman, van de Leidse beeldhouwer Gerard Brouwer. Het beeld werd geplaatst in 1984 en behoort tot een reeks van drie, samen met de Bloemenkoopman en de Lakenkoopman.
* De Viskoopman van Gerard Brouwer, Botermarkt, bij de Karnemelksbrug
* Muurgedicht (Ik / schrijf gedichten / als dunne bomen) van Jan Arends, Botermarkt 12, hoek Choorlammersteeg
Aalmarkt · Beschuitsteeg · 4e Binnenvestgracht · Botermarkt · Bouwelouwensteeg · Breestraat · Diefsteeg · Fokkestraat · Galgewater · Groenesteeg · Haarlemmerstraat · Hogewoerd · Korte Bouwelouwensteeg · Lammermarkt · Noordeinde · Van der Werfstraat · Witte Singel · Zoeterwoudsesingel
# Confessionele Beweging

De Confessionele Beweging (CB) is een modaliteitsbeweging binnen de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Het is een vereniging die in 2020 ontstond uit een fusie van de Confessionele Vereniging en het Confessioneel Gereformeerd Beraad.

## Geschiedenis

De Confessionele Vereniging (CV) bestond sinds 1864 en werd opgericht door Groen van Prinsterer om de eenheid in het Nederlandse protestantisme te herstellen. De Gereformeerde Bond ontstond in 1906 als afsplitsing van deze vereniging. Van oudsher was de Confessionele Vereniging een modaliteitsbeweging in de Nederlandse Hervormde Kerk. Na de wording van de PKN in 2004 was de Vereniging daaraan verbonden.
Het Confessioneel Gereformeerd Beraad (CGB) bestond sinds 1973 en was van oorsprong een modaliteitsbeweging binnen de Gereformeerde Kerken in Nederland, die eveneens in de PKN zijn opgegaan.

## Werkwijze

De Confessionele Beweging verspreidt via publicaties haar gedachtegoed. De aanpak is gericht op 'confessioneel als een beweging voor verdieping en vernieuwing'. Sinds 2012 zijn in de geloofsserie Geloven op goede gronden diverse uitgaven verschenen.
De beweging telt ongeveer 1600 leden, er toe behoren predikanten die dienst doen in een gemeente, emeriti, studenten en kerkleden. De aan de vereniging gelieerde 'Stichting Confessioneel' geeft een blad uit onder de naam Confessioneel-Credo. Landelijk en regionaal worden lezingen, conferenties en ontmoetingsdagen georganiseerd.

## Externe link

* Website Confessionele Beweging
# Jules Le Jeune

Jules Ange Ladislas Le Jeune of Lejeune (Luxemburg, 5 mei 1828 - Brussel, 18 februari 1911) was een Belgisch politicus voor de Katholieke Partij.

## Levensloop

Lejeune was een zoon van Jean Lejeune, controleur van het kadaster, en van Joséphine Petit. Hij trouwde met Mathilde Vriens.
Le Jeune promoveerde in 1851 tot doctor in de rechten en in 1852 tot doctor in de politieke en administratieve wetenschappen aan de ULB. Als eminent jurist doceerde hij staathuishoudkunde aan de ULB: van 1860 tot 1864 als docent, van 1864 tot 1878 als buitengewoon hoogleraar en daarna als ere-gewoon hoogleraar.
Hij vestigde zich in 1852 als advocaat in Brussel en werd in 1860 en tot aan zijn dood advocaat bij het Hof van Cassatie. Van 1906 tot 1908 was hij er stafhouder. Hij was ook voorzitter van de Belgische federatie van advocaten.
Van 1861 tot 1872 was hij gemeenteraadslid in Elsene. Van 1887 tot 1894 was hij als lid van de Katholieke Partij minister van Justitie in de Regering-Beernaert. Van 1894 tot 1900 zetelde hij vervolgens in de Senaat als provinciaal senator voor Brabant.
Als minister lag hij in 1888 aan de basis van de wet op de voorwaardelijke invrijheidstelling, beter bekend als de Wet-Lejeune. Ook de wet tot beteugeling der landlooperij en der bedelarij, uitgevaardigd in 1891, was zijn geesteskind. Voorts zette hij zich in voor een correcte toepassing van de taalwet van 1889 in gerechtszaken en verbond hij zijn naam aan de taalwet van 1891, waardoor voortaan de hoven van beroep in Brussel en Luik strafprocessen in de taal van vorige aanleg zouden behandelen. Hij was echter wel een tegenstander van eentaligheid in Vlaanderen.
In 1894 werd hij benoemd tot minister van Staat.
Le Jeune werd in 1892 stichtend voorzitter van de Koninklijke vereniging voor de bescherming van gemartelde kinderen en lid van het Internationaal Congres voor criminele antropologie in Brussel, in 1893 lid van het Internationaal Congres voor Strafrecht in Parijs, in 1894 stichtend erevoorzitter van de Unie van de vrederechter en in 1910 voorzitter van het Congres tegen het alcoholisme in Brussel.

## Publicaties

* Histoire des institutions judiciaire en Belgique, 1847 (studie bekroond door de Koninklijke Academie).
* Sur le pouvoir des communes en matière d'impôt, in: La Belgique judiciaire, 1854.
* Etude sur la Constitution belge, thesis ULB, 1857.
# Cotonnière Nouvelle Orléans

Cottonière Nouvelle Orléans was een katoenspinnerij in Gent, actief van 1896 tot 1957 toen het na een fusie werd omgedoopt tot Filature Nouvelle Orléans (FNO).