OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kaapse gier

De kaapse gier (Gyps coprotheres) is een gier uit de oude wereld en behoort tot de familie van de Accipitridae (havikachtigen), waartoe ook arenden en buizerds behoren. De soort werd in 1798 door Johann Reinhold Forster geldig beschreven. Het dier staat op de Rode Lijst van de IUCN als bedreigd.

## Beschrijving

De vogel is 100 tot 115 cm lang en heeft een spanwijdte van 228 tot 255 cm. Het is een groot soort gier die lijkt op de vale gier maar is wat lichter, meer roomkleurig met een donker gekleurde nek, zwarte snavel, met een blauwachtig gekleurd naakte huid rond het oog en de keel en een geel oog.

## Leefgebied

De dieren komen voor in het zuiden van Afrika. Ze komen hoofdzakelijk voor in Zuid-Afrika, Lesotho, Botswana en in sommige delen van Namibië.

## Voedsel en leefwijze

Net zoals alle gieren, is de kaapse gier een vleesetende vogel. Het zijn voornamelijk aaseters, en spotten krengen van ver. Het zijn dan ook vaak de eerste aaseters, op jakhalzen na, die bij een dood dier terechtkomen. Kaapse gieren vertoeven vaak in het gezelschap van maraboes, die van deze eigenschap profiteren. Ze nestelen op kliffen waarbij ze één ei leggen en uitbroeden.

## Status

De kaapse gier heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2015 door BirdLife International geschat op 9.600 tot 12.800 volwassen individuen en de populatie-aantallen nemen af met een tempo van gemiddeld 92% binnen drie generaties door voedselvergiftiging, aanleg van bovengrondse elektriciteitsleidingen en andere vormen van habitatverlies. Om deze redenen staat deze soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Kaapse gier op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (de) Naturgeschichte der Africanischen Vogel. p.35 BHL, pl.10 BHL.
* ↑ (en) Kemp, A.C. et al, 2019. Cape Vulture (Gyps coprotheres). In: del Hoyo, J. et al (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/53001 on 22 June 2019).
# Circaetinae

De Circaetinae vormen een groep van middelgrote tot grote roofvogels met lange, brede vleugels. Deze roofvogels zijn grotendeels gespecialiseerd in het jagen op slangen en andere reptielen. Daarom worden ze vaak "slangenarenden" genoemd. Uitzonderingen zijn de apenarend (Pithecophaga jefferyi) en de bateleur (Terathopius ecaudatus) die jagen op zoogdieren of vogels.

## Geslachten

* Geslacht Circaetus
* Geslacht Dryotriorchis
* Geslacht Pithecophaga
* Geslacht Spilornis
* Geslacht Terathopius
* ↑ Accipitriformes Förslag på Accipitriformes interna struktur i John Boyds projekt Taxonomy In Flux. Gearchiveerd op 21 april 2022.
Echte haviken en sperwers (Accipitrinae) · Gieren van de Oude Wereld (Aegypiinae) · Echte arenden (Aquilinae) · Buizerdachtigen (Buteoninae) · Slangenarenden (Circaetinae) · Kiekendieven (Circinae) · Grijze wouwen en verwanten (Elaninae) · Gieren van de Oude Wereld (Gypaetinae) · Tandwouw en verwanten (Harpaginae) · Harpij-achtigen (Harpiinae) · Grijskophavik en verwanten (Lophospizinae) · Zanghaviken (Melieraxinae) · Wespendieven en verwanten (Perninae)
# Terathopius

Terathopius is een monotypisch geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1830 door Lesson.

## Soorten

De volgende soort is bij het geslacht ingedeeld:
* Terathopius ecaudatus – Bateleur
* 1 2 Gill, F. & D. Donsker (Eds). (2013). IOC World Bird List (v 3.5).
# Zwartborstslangenarend

De zwartborstslangenarend (Circaetus pectoralis) is een vogel uit de familie van havikachtigen (Accipitridae).

## Kenmerken

Deze vogel heeft krachtige onbevederde poten met korte tenen, die door een gesloten schubbenpantser zijn beschermd tegen slangenbeten. De borststreek is wit. De grote kop is voorzien van gele ogen. De lichaamslengte bedraagt 65 cm en het gewicht 1 tot 2,5 kg.

## Leefwijze

De zwartborstslangenarend eet vooral slangen, maar ook hagedissen, vogels, vleermuizen en vissen staan op het menu.

## Voortplanting

Het vrouwtje legt één enkel ei en bebroedt dit 48 dagen. Het jong wordt door beide ouders gevoerd, zelfs nog tot 6 maanden na het uitvliegen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort heeft een groot verspreidingsgebied dat reikt van het oosten van Soedan en Ethiopië tot in Zuid-Afrika. Ze zeilen vaak rond boven onbegroeide hellingen in het heuvelland, waarbij ze soms staan te bidden. Het dier is een standvogel.

## Status

De zwartborstslangenarend heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Op veel plaatsen is deze slangenarend schaars, plaatselijk kan de vogel ook algemener zijn. over trends is niets bekend. Om deze redenen staat de zwartborstslangenarend als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Zwartborstslangenarend op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ http://www.biodiversityexplorer.info/birds/accipitridae/circaetus_pectoralis.htm
# Eutriorchis

Eutriorchis is een monotypisch geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Sharpe.

## Soorten

De volgende soort is bij het geslacht ingedeeld:
* Eutriorchis astur – Madagaskarslangenarend
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1
# Huis van Maktoum

Het Huis van Nahyan is de heersende koninklijke familie van Dubai, één van de zeven emiraten die samen de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) vormen.
De familie is een tak van de Bani Yas-clan (een afstammingslijn die de familie deelt met de Nahyan-dynastie van Abu Dhabi), die een tak is van de Al Bu Falasah-sectie van de Bani Yas, een tribale federatie die de dominante macht was in de regio die nu de Verenigde Arabische Emiraten vormt.

## Geschiedenis

In 1833 namen ongeveer 800 leden van de stam van Bani Yas, onder het gezamenlijke leiderschap van Maktoum bin Butti en Obeid bin Said, het Emiraat Dubai over. Nadat Obeid bin Said in 1836 van ouderdom stierf, nam Maktoum bin Butti de teugels over als enige heerser en vestigde de Maktoum-dynastie in het Arabische emiraat.
De Maktoum-dynastie regeert sinds 1833 over Dubai. Binnen de federatie van de Verenigde Arabische Emiraten bestaat de Federale Hoge Raad uit de individuele heersers van de zeven emiraten. De president en vicepresident worden elke vijf jaar door de Hoge Raad gekozen. Hoewel onofficieel, is het presidentschap de facto erfelijk aan de Nahyan-clan van het Emiraat Abu Dhabi en de premier, vicepresident en minister van defensie post de facto erfelijk aan de Maktoum-clan van Dubai.

## Lijst van heersers

* Maktoum bin Butti bin Suhail (1833-1852)
* Saeed bin Butti (1852-1859)
* Hasher bin Maktoum (1859-1886)
* Rashid bin Maktoum (1886-1894)
* Maktoum bin Hasher Al Maktoum (1894-1906)
* Butti bin Suhail Al Maktoum (1906-1912)
* Saeed bin Maktoum bin Hasher Al Maktoum (1912-1958)
* Rasjid bin Said Al Maktoem (1958-1990)
* Maktoem III bin Rasjid Al Maktoem (1990-2006)
* Mohammed bin Rasjid Al Maktoem (2006-heden)
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel House of Maktoum op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Spencer's

David Spencer Ltd. (beter bekend als Spencer's ) exploiteerde een warenhuisketen in de provincie British Columbia in Canada, gedurende het einde van de 19e eeuw en de eerste helft van de 20e eeuw.

## Geschiedenis

De eerste winkel werd in 1873 in de stad Victoria opgericht door David W. Spencer. De winkel was gevestigd aan Government Street en bestond uit een textielwinkel, die opereerde onder de naam "Spencer and Denny". De winkel floreerde en breidde zich uit, en in 1890 werd een tweede winkel geopend in Nanaimo. De winkel in Vancouver, die in 1907 werd geopend, was zo succesvol dat deze al snel bijna een heel stadsblok besloeg. Later werden er nog meer winkels geopend in Chilliwack en New Westminster .
Spencer's was jarenlang een concurrent van het warenhuis Woodward's, een andere keten uit British Columbia. In 1948 werd Spencer's echter overgenomen door de veel grotere warenhuisketen Eaton's, die winkels had door heel Canada. De negen Spencer's-winkels in Lower Mainland en Vancouver Island werden omgebouwd tot Eaton's-winkels.
De tweede Spencer's-winkel in het centrum van Victoria, op Douglas Street 1150 (die de oorspronkelijke winkel op Government Street verving), functioneerde tot eind jaren 1980 als Eaton's-winkel. Toen werd de winkel gesloopt om plaats te maken voor het winkelcentrum Victoria Eaton Centre (nu Bay Centre).
De winkel van Spencer in het centrum van Vancouver, aan Hastings Street, fungeerde tot 1973 als een Eaton-winkel. Toen opende Eaton zijn nieuwe vlaggenschipwinkel in Vancouver in het nieuw gebouwde winkelcentrum Pacific Centre. In tegenstelling tot het gebouw in Victoria werd de voormalige Spencer's-winkel niet gesloopt. Later werd het pand gebruikt door Simpsons-Sears en tegenwoordig doet het dienst als de 'Harbour Centre'-campus van de Simon Fraser University in het stadscentrum. Het gebouw zelf heet momenteel het Harbour Centre.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Spencer's (department store) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Hagedisbuizerd

De hagedisbuizerd (Kaupifalco monogrammicus) is een roofvogel uit de familie havikachtigen (Accipitridae) en het monotypische geslacht Kaupifalco.

## Kenmerken

De hagedisbuizerd is een gedrongen, vrij kleine roofvogel die 36 cm lang is. De bovendelen, kop en borst zijn grijs. Onder de snavel, op de keel zit een grote witte vlek met daardoorheen een verticale dikke zwarte streep. De onderkant van de borst en de buik is dwarsgestreept zoals bij veel soorten sperwers. De naam buizerd suggereert verwantschap met de buizerds, maar feitelijk is deze roofvogel meer verwant aan de sperwers.

## Verspreiding en leefgebied

De hagedisbuizerd komt wijd verspreid voor in tropisch Afrika ten zuiden van de Sahara. Het leefgebied bestaat uit halfopen landschappen met breedbladige bomen en/of palmen. De vogel jaagt vooral op reptielen zoals hagedissen en kan heel lang stil boven in een boom zitten.
De soort telt 2 ondersoorten:
* K. m. monogrammicus: van Senegal en Gambia tot Ethiopië en Kenia.
* K. m. meridionalis: van zuidelijk Kenia tot Angola, Namibië en Zuid-Afrika.

## Status

De hagedisbuizerd heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd, maar is waarschijnlijk stabiel. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om deze redenen staat de hagedisbuizerd als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* Portret waarop keelstreep goed te zien is.
* 1 2 (en) Hagedisbuizerd op de IUCN Red List of Threatened Species.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Lizard Buzzard op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Harpagus

Harpagus is een geslacht van vogels uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1824 door Nicholas Aylward Vigors.

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Harpagus bidentatus – Tandwouw
* Harpagus diodon – Roodbroekwouw
* ↑ Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.1). DOI:10.14344/IOC.ML.12.1
# Zanghavik

De zanghavik (Melierax canorus) is een roofvogel uit de familie van de Accipitridae (Havikachtigen).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van zuidelijk Angola tot Zimbabwe en Zuid-Afrika.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Zanghavik op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Blauwe kiekendief

De blauwe kiekendief (Circus cyaneus) is een roofvogel uit de familie der havikachtigen (Accipitridae).

## Kenmerken

Het vrouwtje is groter dan het mannetje en bruin met een witte stuit. Mannetjes zijn effen blauwgrijs. De poten en ogen zijn geel. Een volwassen vogel is 45 tot 55 cm groot, 350 tot 525 gram zwaar en heeft een spanwijdte van 97-118 cm.

## Leefwijze

Deze trekvogel vliegt tijdens zijn zoektocht naar prooi laag boven de grond. Met zijn scherpe ogen en goed gehoor lokaliseert hij kleine zoogdieren en vogels in de vegetatie.

## Voortplanting

Het nest bevindt zich op de grond, vaak in hoge vegetatie en is samengesteld uit takjes en plantenstengels. Deze vegetatie moet bescherming bieden tegen de vos. Een legsel bestaat meestal uit vier tot vijf witte eieren.

## Voedsel

De hoofdprooi is het konijn, maar zangvogels en muizen zijn ook belangrijke voedselbronnen.

## Verspreiding

Ze leven vooral in open, vochtige gebieden zoals moerassen en oevergebieden in Noord- en Midden-Amerika, Europa en Azië. In de winter komen Scandinavische blauwe kiekendieven Nederland binnen om te overwinteren. Zij jagen hier dan op veldmuizen.

## Beschermingsstatus

Het aantal broedparen in Nederland daalt sterk sinds 1993 en de blauwe kiekendief is intussen een zeer schaarse broedvogel. De vogelsoort, hoewel internationaal geen bedreigde soort, staat daarom als gevoelig op de Nederlandse rode lijst.
De soort heeft een aantal broedplaatsen op de Waddeneilanden, in de Dintelse Gorzen, de Oostvaardersplassen, de Meinweg en zeer verspreid in het noorden van Nederland. In 2000 bedroeg het aantal broedparen hoogstens 100 paar, in de periode 2005-2008 was dit afgenomen tot 34-51 paar en in 2020 is het aantal broedparen verder afgenomen tot 12 paar, in 2024 waren er nog maar 3 broedparen over.

## Video's

* Een vliegend mannetje op Texel
* Een vliegend mannetje op Texel
* Een vliegend vrouwtje op Texel
* Een blauwe kiekendief voert zijn jong
* Rustende blauwe kiekendief
* Parende blauwe kiekendieven
* Een jagend mannetje
* Een mannetje rust in de heide
* Foeragerend vrouwtje
* 1 2 (en) Blauwe kiekendief op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ vogelbescherming. Gearchiveerd op 30 juni 2016.
* 1 2 SOVON Verspreiding en aantalsontwikkeling van de blauwe kiekendief in Nederland
* ↑ Bijlsma, R.G., F. Hustings & C.J. Camphuysen, 2001. Avifauna van Nederland 2. ISBN 90-74345-21-2
Externe links
* Onderzoek uit 2005 naar deze soort door Sovon onder de titel: "Meer blauw op de Wadden".
* SoortenBank.nl beschrijving, afbeeldingen en geluid
* Natuurbericht "GPS-loggers onthullen overwintering van blauwe kiekendieven"
* Foto's van een Blauwe Kiekendief geringd op Ameland en teruggevangen op Schiermonnikoog.
* Kaarten met waarnemingen:
   * België
   * Nederland
   * wereldwijd
# Holenkiekendief

De holenkiekendief (Polyboroides radiatus) is een roofvogel uit de familie havikachtigen (Accipitridae). De soort is niet nauw verwant aan de kiekendieven. De holenkiekendief is een endemische vogelsoort uit Madagaskar.

## Kenmerken

De holenkiekendief is 68 cm lang. Het mannetje en het vrouwtje verschillen niet in verenkleed. De huid van de voorkant van de kop is kaal en roze of geel gekleurd, de snavel is zwart. De iris is dofbruin. Onvolwassen vogels zijn dwarsgestreept bruin.
De holenkiekendief is een betrekkelijk schuwe vogel die solitair of in paren leeft. De vogel kan lange tijd doodstil zitten op een dikke tak aan de rand van het bos.

## Leefwijze

Het voedsel bestaat uit kleine knaagdieren, jonge vogels, kreeften, slangen en kikkers, maar ook palmnoten.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in de tropische en subtropische bossen van Madagaskar.

## Status

De holenkiekendief heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) niet groot. De grootte van de populatie wordt geschat op 670-6700 volwassen vogels. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om deze redenen staat de holenkiekendief als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Holenkiekendief op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Tolweb-Accipitridae
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gymnogène de Madagascar op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Pacifische bruine kiekendief

De Pacifische bruine kiekendief (Circus approximans) is een roofvogel uit de familie Accipitridae. Het is een van de grootste vertegenwoordigers van het geslacht Circus.

## Leefwijze

De vogel voedt zich voornamelijk met knaagdieren, haasachtigen en vogels, vaak van kadavers.

## Verspreidingsgebied

Het zeer disjunct verspreidingsgebied omvat delen van Australië, Tasmanië, Nieuw-Zeeland en de zuidelijke eilanden van Oceanië.

## Status

De grootte van de populatie wordt geschat op enkele tienduizenden vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Pacifische bruine kiekendief op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Zwarte kiekendief

De zwarte kiekendief (Circus maurus) is een roofvogel uit de familie Accipitridae. Het is een kwetsbare roofvogelsoort in Lesotho, Namibië en Zuid-Afrika. De soort werd in 1828 door Coenraad Jacob Temminck geldig beschreven als Falco maurus.

## Kenmerken

De vogel is 48 tot 53 cm lang en daarmee een middelgrote kiekendief. De volwassen vogel is onmiskenbaar: overwegend zwart met een zwart-wit dwarsgestreepte staart, witte stuit en gele poten. Ook de ogen en de washuid bij de snavel zijn geel. Op de ondervleugels zitten witte vlakken die scherp contrasteren met het zwart in de rest van het verenkleed. Onvolwassen vogels zijn donkerbruin met spikkels en streepjes, maar ze zijn toch door hun overwegend donkerbruine verenkleed van andere jonge kiekendieven te onderscheiden.

## Verspreiding en leefgebied

Het kerngebied van de verspreiding ligt in de West-Kaap van Zuid-Afrika en verder in andere Zuid-Afrikaanse provincies. Daarnaast broedt een geïsoleerde populatie in het noorden van Namibië. Niet broedende vogels zijn waargenomen in Lesotho, Botswana en Swaziland. Het leefgebied bestaat uit kuststreken en montane gebieden begroeid met fynbos, maar ook halfwoestijnen in de Karoo en open vlaktes met lage vegetatie of akkers.

## Status

De grootte van de populatie werd in 2012 door BirdLife International geschat op 1000 tot 1500 individuen en de populatie-aantallen nemen in sommige delen van het verspreidingsgebied af. Geschikt leefgebied nam tussen 1900 en 2000 af met 50% (0,69% per jaar) en dit gaat sinds de eeuwwisseling versneld door met meer dan 3% per jaar. Natuurlijk bos wordt in brand gestoken om het gebied voor beweiding geschikt te maken. Verder blijkt dat de gemiddelde hoeveelheid regenval in sommige streken afneemt. Om deze redenen staat deze soort sinds 2017 als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Zwarte kiekendief op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (fr) Nouveau recueil de planches coloriées d'oiseaux livr.78 tekst BHL
* ↑ Factsheet Circus maurus. BirdLife International. Gearchiveerd op 5 september 2015. Geraadpleegd op 13 sept. 2015.
# Ariogaesus

Ariogaesus (leefde in de 2e eeuw na Christus) was een heerser van de Quadi, een Germaanse stam, tijdens de Marcomannenoorlog.
Ariogaesus wordt genoemd in de Historia romana van Cassius Dio. Voordat Ariogaesus heerser van zijn volk werd, had hun koning Furtius een vredesverdrag gesloten met de Romeinse keizer Marcus Aurelius (161-180). Furtius werd echter afgezet door zijn volk, waarna Ariogaesus hem opvolgde. De koningswisseling leidde tot een conflict met de Romeinen, daar keizer Marcus Aurelius weigerde het verdrag te vernieuwen en Ariogaesus als hun nieuwe heerser te erkennen. De Quadi op hun beurt weigerden Romeinse krijgsgevangenen over te dragen. Als gevolg hiervan besloot Marcus tegen de Quadi ten strijde te trekken en volledig te vernietigen. Hij beloofde duizend goudstukken aan iedereen die hem Ariogaesus levend kon brengen, en vijfhonderd aan degenen die hem konden doden en zijn hoofd konden bevrijden. Toen Ariogaesus uiteindelijk gevangen werd genomen, stuurde Marcus hem echter gewoon naar Alexandrië.
# Bos met Geluidswal

Bos met geluidswal is een landschapskunstwerk uit 1987 van Krijn Giezen aan de noordwestkant van Franeker tegen de A31 aan. Het kunstwerk omvat een bosgebied in de stijl van een Fries landgoed met strakke lijnen en dat omgeven door een bomenlaan. Aan de noordkant van het bos is een hoge terp en geluidswal die het gebied beschermd tegen het geluid van de A31 en de noordelijke en westelijke winden. De geluidswal is tot stand gekomen met behulp van puin dat afkomstig is van gesloopte kades uit Franeker.
De hoge terp is toegankelijk middels een stegel en wordt anno 2024 begraasd met schapen.
* stegel die toegang biedt tot de hoge terp
* uitzicht vanaf de hoge terp op de stegel bij het prikkeldraad beneden het fietspad en ingang van de tunnel onder de A31 door
# Loge West Friesland

Loge West Friesland is een vrijmetselaarsloge in Hoorn opgericht in 1858, vallende onder het Grootoosten der Nederlanden.

## Geschiedenis

Door J.H. Gilquin (La Bien Aimée), Fred. Sieuwerts, K. Brink (Anna Paulowna), P.J. Persijn (La Charité), J.A. de Vicq, A.J. Huygens, H. Zijp (Willem Frederik Karel), A.B. Mentz (De Friesche Trouw), A.R. Sloos (De Noordstar), J. Beemster (Louisa Augusta) en werd op 15 mei 1858 het verzoek tot stichting van deze loge gedaan.
De op 10 juli 1858 gedateerde constitutiebrief vermeldt de volgende namen: Jan Hendrik Gilquin, Frederik Sieuwerts, Poppo Jan Persijn, Joan Adriaan de Vicq, Alexander Bastiaan Mentz, Jan Beemster, Hendricus Zijp, Klaas Brink, Albertus Regnerus Sloos en Janus Huygens. De loge werd op 20 oktober 1858 geïnstalleerd.

## Voorzittend Meesters

In onderstaande lijst een overzicht van de Voorzittend Meesters van Loge West Friesland gedurende de eerste 125 jaar van haar bestaan.
| Van | Tot | Voorzittend Meester |
| 1858 | 1862 | J.H. Gilguin |
| 1862 | 1865 | Joan Adriaan de Vicq |
| 1866 | 1869 | V. van Schaick |
| 1869 | 1884 | P.J. Persijn |
| 1884 | 1885 | ds. Albertus Samuel Carpentier Alting |
| 1885 | 1899 | J. Groot (jr.) |
| 1902 | 1904 | J.D. van Dorp |
| 1907 | 1914 | J.C. Blocquery |
| 1914 | 1915 | E.D. Rink |
| 1915 | 1916 | P. Stapel (Gzn.) |
| 1916 | 1926 | A. Klaver |
| 1926 | 1934 | J.C. Kloppenburg |
| 1936 | 1940 | F.W. Broers |
| 1945 | 1946 | P. Meyer |
| 1946 | 1952 | J. Paauw |
| 1952 | 1961 | C. Rietsema |
| 1961 | 1964 | H.W. Hazenberg |
| 1964 | 1971 | H. van der Meer |
| 1971 | 1973 | R.C. Posthuma |
| 1973 | 1977 | D.H. Knol |
# Tintinnabulum (Romeinse Rijk)

Ten tijde van de Romeinen was een tintinnabulum een meestal bronzen klokje of een reeks van klokjes. Veelal hingen een of meer klokjes onder een fallusvormige structuur en werden gebruikt als amulet om het kwaad te verdrijven.

## Externe link

* The Roman Tintinnabulum: Unveiling Its Purpose and Significance
* ↑ https://www.thehistoryblog.com/archives/68784