OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Avicii Arena

De Avicii Arena, voorheen Stockholm Globe Arena en Ericsson Globe en in de volksmond bekend als Globen ("de Globe"), is een arena in Globen City in het stadsdeel Johanneshov in Stockholm.
Er worden voornamelijk ijshockeywedstrijden in gehouden, maar ook concerten en de finale om het Zweeds landskampioenschap floorball. Het gebouw werd geopend op 19 februari 1989. Architect van zowel de arena als het aanpalende hotel, de kantoren en het winkelcentrum was Berg Arkitektkontor uit Stockholm.
De Globe was het grootste bolvormige gebouw ter wereld tot de opening van de Sphere in Las Vegas. De diameter is 110 meter en de hoogte 85 meter. Het gebouw bestaat voornamelijk uit staal, beton en glas. Er is plaats voor ruim 16.000 mensen.
Op 2 februari 2009 werd bekend dat de Zweedse mobieletelefoonfabrikant Ericsson de naamrechten had verworven, waarmee een tienjarig samenwerkingsverband tussen Ericsson en de arena begon.
Het Eurovisiesongfestival werd hier gehouden in 2000 en in 2016. Vanaf 2002 tot 2012 werd hier jaarlijks het Melodifestivalen gehouden.
Daarnaast representeert de Avicii Arena de zon in het Sweden Solar System.
De naam van de arena is een eerbetoon aan de in 2018 overleden producer Avicii.

## Externe link

* (sv) (en) Globen Arena
* ↑ (sv) Globen byter namn till Ericsson Globe
# Tramlijn 13 (Rotterdam)

Tramlijn 13 is een voormalige tramlijn in de Nederlandse stad Rotterdam. De lijn liep van Diergaarde Blijdorp naar de Rotterdamse buitenwijk De Esch.
De eerste lijn 13, die in 1921 dienst kwam bij de RETM, reed de route Wilhelminakade - Groene Hilledijk. In 1931 is deze lijn wegens bezuinigingen opgeheven. In 1934 kwam er een nieuwe lijn 13 met de route Groene Hilledijk - Station D.P., welke op 1 juli 1936 opnieuw werd opgeheven.
Op 22 augustus 1994 kwam er een nieuwe lijn 13. Deze tramlijn 13 werd ingesteld om tramlijn 3 op drukke tijden op het traject naar de Esch te versterken. Sinds 2 juni 1996 reed lijn 13 ook de lus door de wijk Blijdorp maar rechtsom in plaats van linksom zoals lijn 3. Op de stille tijden werd alleen de lus door Blijdorp gereden en was de lijn exploitatief gekoppeld aan lijn 1 die op die tijden slechts tot het Centraal Station reed.

## Opheffing lijn 13

Tramlijn 13 kwam op 28 augustus 2000 te vervallen omdat er te weinig reizigers werden vervoerd.
Tramlijn 3 reed sinds het vervallen van tramlijn 13 niet meer naar 'de Esch' maar naar de Kleiweg. Zo nam tramlijn 3 een deel over van de eveneens vervallen tramlijn 6, en begon tramlijn 3 zijn route van de Diergaarde naar de Kleiweg. Het resterende traject (Beurs-De Esch) werd overgenomen door tramlijn 1 (tegenwoordig tramlijn 21), die tot dan toe slechts tot het Oostplein reed.
# Daniel Reuss

Daniel Reuss (1961) is een Nederlands koor- en operadirigent.

## Loopbaan

Reuss studeerde aan het Rotterdams Conservatorium bij Barend Schuurman. Hij is als artistiek leider en dirigent verbonden (geweest) aan de volgende koren en ensembles:
* van 1982 tot 2007 het Oude Muziek Koor Arnhem
* van 1988 tot 1998 het Vocaal ensemble "Venus"
* sinds 1990 Cappella Amsterdam
* van 1998 tot 2001 het Bachkoor Holland
* van 1990 tot 1997 het Nederlands Studenten Kamerkoor
* van 2003 tot 2007 het RIAS Kammerchor in Berlijn
* sinds 2008 het Ests Filharmonisch Kamerkoor in Tallinn.
In de zomer van 2006 leidde hij, op uitnodiging van Pierre Boulez, de Lucerne Festival Academy. In februari 2007 debuteerde Reuss bij de English National Opera, met Agrippina van Händel.
Zijn cd-opname met het RIAS Kammerchor van werken van Frank Martin en Olivier Messiaen op het label Harmonia Mundi werd bekroond met zowel de Franse Diapason d'or de l'année 2004 als de Preis der Deutschen Schallplattenkritik. Die laatste prijs won hij in 2015 met Cappella Amsterdam opnieuw met een cd met koorwerken van Brahms.
Reuss werd op 2 november 2016 benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

## Externe link

* Officiële website
* Bibliothèque nationale de France: cb14220040q (data)
* CiNii: DA16044446
* Gemeinsame Normdatei: 13504085X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8415 6301
* Library of Congress Control Number: n97099243
* MusicBrainz: a910a8f2-5927-41e5-8ade-f7b5cb0fda27
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0094339
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007426657205171
* Système universitaire de documentation: 082676860
* Virtual International Authority File: 254142163
* WorldCat (via VIAF): 254142163
# Nikolaj Loeganski

Nikolaj Lvovitsj Loeganski (Russisch: Николай Львович Луганский) (Moskou, 26 april 1972) is een Russisch pianist.

## Levensloop

Nikolaj Loeganski begon zijn opleiding bij de Centrale Muziekschool van Moskou en studeerde daarna bij het Conservatorium van Moskou. Zijn leraren waren onder meer Tatjana Kestner, Tatjana Nikolajeva en Sergej Dorenski.
Gedurende de jaren tachtig en negentig won Loeganski de nodige prijzen bij verschillende muziekwedstrijden. Tegelijkertijd begon hij opnamen te maken voor de labels Melodia (USSR) en Vanguard Classics (Netherlands). Zijn optreden tijdens het galaconcert van de winnaars van de tiende versie van het Internationaal Tsjaikovski-concours werd opgenomen en uitgegeven op het label Pioneer Classics, zowel op cd als op video-laserdiscformaat. Meer opnamen voor Japanse labels volgden. Later nam hij ook nog op voor Warner Classics (UK) en Pentatone Classics (Netherlands).
Loeganski heeft onder meer opgetreden met Vadim Repin, Aleksandr Knjazev, Joshua Bell, Joeri Basjmet en Mischa Maisky.
Verder heeft hij met dirigenten als Riccardo Chailly, Valeri Gergiev, Neeme Järvi, Kurt Masur, Michail Pletnev, Edo de Waart, Gennadi Rozjdestvenski, Leonard Slatkin, Vladimir Spivakov, Jevgeni Svetlanov, Joeri Simonov, Joeri Temirkanov, Christoph Eschenbach en Vladimir Fjodosejev gewerkt.
Naast zijn optredens en opnamen geeft Loeganski ook nog les aan het Conservatorium van Moskou.

## Prijzen en onderscheidingen

Wedstrijdprijzen:
* Eerste prijs, All-Union Competition in Tbilisi (1988)
* Zilveren Medaille, Achtste Internationale Bachwedstrijd in Leipzig (1988)
* Tweede prijs, Rachmaninovcompetitie in Moskou (1990)
* Beste pianist, Internationale Zomeracademie "Mozarteum" in Salzburg, Oostenrijk (1992)
* Zilveren Medaille, Tiende Internationale Tsjaikovski Pianowedstrijd in Moskou (1994)
Andere onderscheidingen:
* Ernest Neizvestny Private Charity Fund Award (1994)
* International Terence Judd Award (1995)
* Diapason d'Or (2000, 2001 and 2002)
* Preis der deutschen Schallplattenkritik (2003)
* Benoemd als "Ereburger van Ivanovka" in Tambov, Rusland (2004)
* Benoemd als "Geëerde Artiest van de Russische Federatie (2005)
* Echo Klassik Award (2005)

## Externe link

(en) http://Lugansky.homestead.com
* Bibsys: 1094608
* Bibliothèque nationale de France: cb14009747g (data)
* CiNii: DA14189583
* Gemeinsame Normdatei: 129413631
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7839 723X
* Library of Congress Control Number: n00063238
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000298675
* MusicBrainz: cd909fcb-7c80-4988-9b91-930c06d18d27
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: pna2007389229
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007420399805171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002674055
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 266954529
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A005818691
* Système universitaire de documentation: 084289805
* Virtual International Authority File: 85117484
* WorldCat (via VIAF): 85117484
# Herroepingsrecht

Herroepingsrecht kan verwijzen naar:
* Herroepingsrecht (België)
* Bedenktijd - zakelijk recht voor kopers om binnen een bepaalde tijd af te zien van een aankoop bij verkoop op afstand of colportage
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Herroepingsrecht en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Der Vorleser

Der Vorleser (Nederlands: De Voorlezer) is een roman van de Duitse schrijver en jurist Bernhard Schlink. Het boek werd in 1995 in Duitsland gepubliceerd.

## Inhoud

De roman bestaat uit drie delen. Het eerste deel vertelt het verhaal van de erotische relatie tussen de ik-figuur, de vijftienjarige Michael Berg, en de 21 jaar oudere Hanna Schmitz. Zij is een behulpzame maar enigszins ondoorgrondelijke vrouw en hij is zo verliefd dat hij alle vriendinnetjes van zijn eigen leeftijd niet opmerkt. Zij is nogal dominant en bijzonder aan hun relatie is dat zij hem talloze boeken en gedichten laat voorlezen. Zij verbreekt de relatie door te verhuizen en niets meer van zich te laten horen.
In deel twee woont Michael als rechtenstudent samen met zijn professor en enkele medestudenten een proces bij tegen een aantal vrouwen die kampbewaakster waren in de oorlog. Dat is enkele jaren na zijn jeugdaffaire en tot zijn ontsteltenis merkt hij dat Hanna tot de beklaagden behoort. Ook in het kamp in de oorlog liet Hanna haar gevangenen boeken voor haar voorlezen. Zij is de enige van de beklaagden die rechtuit toegeeft wat er gebeurd is en vervolgens schuiven haar medebeklaagden alle schuld op haar af. Hanna zou ook het verslag geschreven hebben (en dus ook de hoofdverantwoordelijke geweest zijn) van een bloedbad waarbij 300 vrouwen en kinderen in een brandende kerk omkwamen doordat de deuren langs buiten op slot waren. Ook dat geeft zij toe. Maar Michael komt erachter dat dat onmogelijk is; plots beseft hij dat zij niet kan lezen en schrijven. Bij een uitstapje liet zij vroeger ook de menukaart aan hem over. Maar Hanna's trots en rechtlijnigheid verhinderen haar dat argument in te roepen en zij krijgt de zwaarste straf, levenslange opsluiting.
In deel drie, opnieuw vele jaren later, is Michael een gevestigd advocaat, wiens huwelijk recent op de klippen gelopen is, met een twintigjarige dochter. Hij begint alle boeken en gedichten 'van vroeger' op cassette op te nemen en die naar Hanna in de gevangenis te sturen. Door zo'n gesproken boek te vergelijken met een boek uit de gevangenisbibliotheek leert Hanna lezen en schrijven. Als Hanna als zestiger uiteindelijk toch vervroegd vrij komt, hoopt zij Michael terug te zien, maar is hij blijkbaar alleen maar bereid voor haar een baan en een woning te zoeken. Op de dag voor haar vrijlating hangt Hanna zichzelf op.
Het boek als geheel concentreert zich op de veroordeling van de daders van de holocaust en de ethische vragen daaromheen en de omgang daarmee in het Duitsland van de jaren zestig.
Schlinks boek is zowel in Duitsland als in de Verenigde Staten goed ontvangen en heeft verscheidene prijzen ontvangen. De roman wijkt af van Schlinks gewoonlijke krimi-romans. Dit is de eerste Duitse roman die bovenaan op de New York Times-bestsellerlijst kwam. De roman is in 39 talen vertaald en wordt in curricula van universiteiten opgenomen tussen holocaustliteratuur en Duitstalige literatuur.

## Verfilming

In 2008 kwam een verfilming die op het boek gebaseerd is, The Reader genaamd. De film is door Stephen Daldry geregisseerd.
# Splijting (kristal)

Splijting of splijtbreuk is een type breuk, wat een eigenschap is van brosse kristallijne materie om bij voorkeur te splijten of breken langs bepaalde vlakken. Als het kristal inderdaad splijt ontstaat een splijtbreuk. Deze manier van brosse breuk kan optreden in een bros kristallijn materiaal, zoals gesteenten, metalen, mineralen en keramieken. De oriëntatie van de splijtingsvlakken is afhankelijk van de roosterrichting van het kristallijne materiaal.

## Breukmechanisme

Brosse breuk wordt in kristallijn materiaal een splijtbreuk of splijting genoemd. Men herkent bij een brosse breuk nauwelijks enig spoor van plastische vervorming: de breukvlakjes (facetten) zijn vlak, glinsterend en bevatten kleine trapjes, die overeenkomen met sprongen in het breukoppervlak. Kenmerkend aan een brosse breuk is dat de breukvlakken nog precies op elkaar passen. In een kristallijn materiaal is de oriëntatie van de splijtingsvlakken afhankelijk van de roosterrichting, oftewel de richting waarin de atomen het dichtst op elkaar zijn gestapeld.
Splijting van materialen is van belang voor het vervaardigen van diamanten en van wafers voor geïntegreerde schakelingen.

## Mineralogische schaal

Manieren om de splijting van een mineraal aan te geven:
* Onbekend - het mineraal is te klein om splijting te kunnen vaststellen
* Geen - er zijn geen bepaalde voorkeurssplijtvlakken in het mineraal aanwezig
* Delend - slechts in een aantal mineralen ontstaat er direct een breuk langs het splijtvlak
* Slecht - een slecht gevormd splijtvlak
* Redelijk - een herkenbaar splijtvlak
* Onduidelijk - een slecht gevormd splijtvlak
* Duidelijk - een herkenbaar splijtvlak
* Goed - een goed en duidelijk splijtvlak
* Zeer goed - een zeer goed en zeer duidelijk splijtvlak
* Imperfect - equivalent aan redelijk of goed
* Perfect - een zeer goed glanzend splijtvlak
# Martin Schouten

Martin Schouten (Apeldoorn, 8 juli 1938) is een Nederlandse schrijver.

## Leven

Schouten werd geboren op 8 juli 1938 in Apeldoorn. Na zijn dienstplicht ging hij sociologie studeren aan de Vrije Universiteit te Amsterdam. Hij nam zitting in de redactie van het studentenblad Pharetra. Hij werkte, tot de fusie met de NRC in 1970, als verslaggever voor het Algemeen Handelsblad. Hierna werkte hij voor het weekblad de Haagse Post, later HP/De Tijd en de Volkskrant.
# Muldenhammer

Muldenhammer is een gemeente in de Duitse deelstaat Saksen, gelegen in het district Vogtlandkreis. Muldenhammer telt 3.017 inwoners.
De gemeente is op 1 oktober 2009 ontstaan door samenvoeging van de voorheen zelfstandige gemeenten Hammerbrücke, Morgenröthe-Rautenkranz en Tannenbergsthal.
Adorf · Auerbach · Bad Brambach · Bad Elster · Bergen · Bösenbrunn · Eichigt · Ellefeld · Elsterberg · Falkenstein · Grünbach · Heinsdorfergrund · Klingenthal · Lengenfeld · Limbach · Markneukirchen · Mühlental · Mühltroff · Muldenhammer · Netzschkau · Neuensalz · Neumark · Neustadt/Vogtl. · Oelsnitz · Pausa-Mühltroff · Plauen · Pöhl · Reichenbach im Vogtland · Rodewisch · Rosenbach/Vogtl. · Schöneck/Vogtl. · Steinberg · Theuma · Tirpersdorf · Treuen · Triebel/Vogtl. · Weischlitz · Werda · Zwota
# Sigmafactor

Een sigmafactor (σ-factor) is een eiwit dat bij prokaryoten een belangrijke rol speelt bij het vertalen van DNA.
De sigmafactor is bij de transcriptie een initiatiefactor die verantwoordelijk is voor de specificiteit van RNA-polymerase, zodat dit aan promotors kan binden en de juiste genen kan transcriberen. Verschillende sigmafactoren worden geactiveerd als reactie op verschillende omstandigheden van het organisme. Ieder RNA-polymerasemolecuul kan met een sigmafactor binden. Van de modelbacterie E. coli zijn acht sigmafactoren bekend, maar het aantal varieert van soort tot soort en hangt samen met hoe goed een soort kan reageren op veranderende omstandigheden. Sigmafactoren worden van elkaar onderscheiden op basis van hun massa. Zo heeft σ$^{70}$ een massa van 70 kDa.

## Structuur

Over het algemeen bestaat een sigmafactor uit vier regio's:
De regio's zijn weer verder onderverdeeld en worden met elkaar verbonden door "linkers".

## σ-cyclus

De sigmafactor verlaat het RNA polymerase-complex weer na de initiatie, maar er is nog onduidelijkheid of dit ook een vereiste is voor het RNA-polymerase om ook daadwerkelijk verder te gaan met het vertalen van het DNA (elongatie). Door dit loslaten, kan de factor weer met een ander RNA-polymerase binden voordat het hele gen is getranscribeerd. Ook kan de sigmafactor na het loslaten wederom binden wanneer het RNA-polymerase langs een DNA-stuk komt dat lijkt op een promotor. Op die manier kan het RNA-polymerase ook nog tijdens de elongatie door de sigmafactor worden beïnvloed.
# Éva Tardos

Éva Tardos (1 oktober 1957) is een Hongaars wiskundige en hoogleraar informatica aan de Cornell-universiteit. Tardos' onderzoeksgebied is algoritmiek. Haar onderzoek behelst onder meer optimaliseringsproblemen in grafen en netwerken.

## Opleiding

Tardos studeerde af in 1981 en promoveerde in 1984 aan de Loránd Eötvös-universiteit.
Met haar collega Jon Kleinberg bracht ze het boek Algorithm Design (ISBN 1292037040) uit.

## Erkenning

Tardos is verkozen als lid van de National Academy of Engineering (2007), de American Academy of Arts and Sciences, de National Academy of Sciences (2013) en de American Philosophical Society (2020). Ze is ook lid van ACM (sinds 1998), INFORMS en de American Mathematical Society (2013). Ze heeft de Packard, Sloan Foundation en de Guggenheim beurzen ontvangen.
Ze is de winnaar van de Fulkerson prijs (1988), de George B. Dantzig prijs (2006), de Van Wijngaarden prijs (2011), de Gödel Prijs (2012) en de EATCS prijs (2017). In 2018 hebben de Association for Women in Mathematics en de Society for Industrial and Applied Mathematics haar verkozen tot Sonia Kovalevsky spreker. In 2019 kreeg ze de IEEE John von Neumann Medaille.
* ↑ Catalogus van de Nationale Bibliotheek van Duitsland; geraadpleegd op: 11 januari 2024; GND-identificatiecode: 140445382.
* ↑ National Academy of Sciences Members and Foreign Associates Elected, National Academy of Sciences, April 30, 2013.
* ↑ The American Philosophical Society Welcomes New Members for 2020.
* ↑ INFORMS Fellow
* ↑ List of Fellows of the American Mathematical Society, retrieved 2013-08-25.
* ↑ Eva Tardos receives EATCS computer science award. Cornell Chronicle (7 February 2017). Geraadpleegd op 7 november 2019.
* ↑ SIAM: The George B. Dantzig Prize (30 november 2012). Geraadpleegd op July 15, 2013.
* ↑ ACM SIGACT Presents Gödel Prize for Research that Illuminated Effects of Selfish Internet Use. ACM SIGACT (May 16, 2012). Gearchiveerd op July 18, 2013. Geraadpleegd op July 15, 2013.
* ↑ , EATCS award list, July 11, 2017.
* ↑ Éva Tardos named AWM-SIAM Sonia Kovalevsky Lecturer. Association for Women in Mathematics (4 april 2018).
* ↑ 2019 - Eva Tardos. IEEE Advancing Technology for Humanity. Geraadpleegd op 7 november 2019.
* Association for Computing Machinery: 99658988611
* Bibsys: 6023345
* CiNii: DA15874120
* DBLP: t/EvaTardos
* Gemeinsame Normdatei: 140445382
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7374 5178
* Library of Congress Control Number: n88168238
* Mathematics Genealogy Project: 39422
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 01133937
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0202455
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007311106305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072242175
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A017689323
* Système universitaire de documentation: 108094359
* Virtual International Authority File: 52315288
* WorldCat (via VIAF): 52315288
# Dikninge (Amsterdam)

Dikninge is een straat in Amsterdam-Zuid, Buitenveldert.

## Geschiedenis en ligging

De straat kreeg haar naam per raadsbesluit van 14 juni 1961 en werd daarbij vernoemd naar landgoed Dickninge. Meerdere straten in de buurt zijn vernoemd naar landgoederen. De straat begint bij brug 816 over een afwateringstocht gelegen tussen twee woonwijken in Buitenveldert-Oost. Ze loopt vervolgens naar het zuiden, kruist de hoofdverkeersroute Arent Janszoon Ernststraat, waar ook de winkels van de buurt gevestigd zijn. Ze eindigt op Nedersticht.
De straat werd ingericht volgens het Algemeen Uitbreidingsplan (AUP) van onder andere Cor van Eesteren. Daar waar het AUP in Amsterdam Nieuw-West bestemd was voor arbeiders, was het in Dikninge voornamelijk ter huisvesting van de middenklasse. De woningen zijn dan ook iets luxer van opzet.
Kunst in de openbare ruimte is er behalve de steentjes op de trappenhuizen niet te vinden. De straat is vanwege de buurtopzet niet geschikt voor openbaar vervoer; het noordelijk deel loopt dood; het zuidelijk deel kent een haakvorm. Het grootste deel van de straat heeft een middenterreintje met parkeerplaatsen.

## Gebouwen

Huisnummers lopen op van 1 tot en met 191 al missen er een behoorlijk aantal nummers. De bouw voert terug op de jaren rond 1965 met galerijwoningen bestaande uit een begane grond met woningen en/of bergingen met daarop drie woonlagen. Er zijn hier drie architectenkoppels aan het werk geweest in het RBM-systeem (een stapelbouwvariant van de Rijnlandsche Betonbouw Maatschappij, later opgegaan in Intervam). Dikninge is puur gericht op wonen.
Het noordelijk deel werd bebouwd door twee rechte flats met galerijwoningen (huisnummers 1-79 en 12-90). Johan Brouwer (1884-1966) en C.W. Schalling ontwierpen hier 156 woningen. De trappenhuizen staan buiten het gebouw en zijn voorzien van kleurige tegeltjes. Opvallend zijn ook de schilden bij de ronde trappenhuizen aan de noordkant. Dit deel van de straat bevat ook een beperkt aantal garageboxen (huisnummer 2-10), welke ontworpen zijn door J. Kromhout en Jacob Groet.
Het zuidelijke deel werd bebouwd met haakvormige flats van dezelfde orde en grootte. De flats in L-vorm zijn ontworpen door Theo Lammers en J.A. Riesener en herbergen 352 woningen.

## Afbeeldingen

* Dikninge 12-80 met gele tegels (september 2020)
* Dikninge 2-10 (garageboxen (september 2020)
* Dikninge 81-191 (september 2020)
* Dikningen 112-128 (september 2020)
* Dikninge volgens BAG via data.amsterdam.nl
* Waarderingskaart architectonische en stedenbouwkundige kwaliteit Amsterdam
* BAG-viewer
* Monumentenregister voor rijksmonumenten; Monumentenkaart Amsterdam
* 'Stadsatlas Amsterdam. Stadskaarten en straatnamen verklaard', Bakker, Martha (red.) (1998). Derde druk in 2006. Amsterdam Publishers [etc.]. ISBN 90-74891-31-4
* ↑ Van Eesterenmuseum. Gearchiveerd op 26 september 2020. Geraadpleegd op 23 juni 2023.
# Station Olomouc místní nádraží

Olomouc místní nádraží (Nederlands: Olomouc Lokaalstation, Duits vroeger: Olmütz Lokalbahnhof) was een spoorwegstation in de Tsjechische stad Olomouc in de wijk Hodolany. Het station lag aan lokaalspoorlijn 275 (die van Olomouc, via Senice na Hané, naar Drahanovice loopt). Olomouc místní nádraží diende als eindstation tot 1931 toen deze functie werd overgenomen door het direct naastgelegen Olomouc hlavní nádraží.
Olomouc hlavní nádraží · Olomouc místní nádraží ↔ Olomouc-Smetanovy sady ↔ Olomouc-Nová Ulice ↔ Olomouc město ↔ Olomouc-Hejčín ↔ Olomouc-Řepčín ↔ Horka nad Moravou ↔ Skrbeň ↔ Příkazy ↔ Senice na Hané ↔ Náměšť na Hané ↔ Drahanovice