OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sint-Aldegondiskerk (Recht)

De Sint-Aldegondiskerk (Duits: Sankt Aldegundiskirche) is de parochiekerk van de tot de Luikse gemeente Sankt Vith behorende plaats Recht.

## Geschiedenis

In 1496 was sprake van een kapel op deze plaats, welke in 1732 tot parochiekerk werd verheven. De huidige kerk is van 1925 en architect was Emile Deshayes. In het kerkgebouw zijn delen van de vroegere kapel van 1496 bewaard gebleven. Dit betreft het gotische koor en de ronde boog boven het ingangssportaal. In 1754 en 1771 vonden wijzigingen plaats. In 1771 werd ook de toren met achtkantige helmvormige spits gebouwd. Ook een aantal reliëfs en een stenen kruis werden in het nieuwe gebouw opgenomen.

## Gebouw

Het is een gebouw in zandsteen uitgevoerd, met een door leien bedekt dak. De toren is gebouwd in breuksteen en heeft een vierkante plattegrond. De kerk heeft een 18e-eeuwse piëta.
* Ostbelgien Kulturerbe
# Shiptonthorpe

Shiptonthorpe, ook Shipton Thorpe, is een civil parish in het bestuurlijke gebied East Riding of Yorkshire, in het Engelse graafschap East Riding of Yorkshire met 503 inwoners.
# Sint-Andreaskerk (Runkelen)

De Sint-Andreaskerk is de parochiekerk van Runkelen, gelegen aan Runkelen-Dorp.
Deze neoclassicistische zaalkerk werd omstreeks 1850 gebouwd. Ze heeft een eenbeukig schip met een ingebouwde westtoren. Het gebouw is uitgevoerd in baksteen en werd afgewerkt met hardsteen.
Het schip heeft een vlakke zoldering, en het koor een kruisribgewelf.
De kerk bezit een 17e-eeuws houten Sint-Andreasbeeld en uit dezelfde tijd een houten Sint-Corneliusbeeld. Eind-17e-eeuws is een Jezus aan het Kruis. Het hardstenen doopvont is 14e-eeuws, met een 19e-eeuws bekken. De houten koorlezenaar stamt uit einde 18e eeuw.
* Onroerend erfgoed
* Kerken in Vlaanderen
# Sint-Andreaskerk (Troisvierges)

De Sint-Andreaskerk is een kerkgebouw in de plaats Troisvierges in de gelijknamige gemeente in Luxemburg. De kerk staat enigszins oostelijk in de plaats aan de Rue de Binsfeld.
De kerk is gewijd aan de apostel Andreas.

## Geschiedenis

In 1629 schonk Godfried von Eltz de kapel aan de Franciscanen uit Luxemburg.
In 1640 werd er door de Franciscanen op de plaats van waar eerder een kapel gestaan had een kerk gebouwd. In 1658 werd de kerk geconsacreerd.
In 1796 werd tijdens de Franse Revolutie het klooster opgeheven. Klooster, kerk en meubilair werden publiekelijk geveild.
In de 19e eeuw werd de kerk opnieuw in gebruik genomen.
In 1924 werd het portaal met toren gebouwd naar het ontwerp van architect Jean Schoenberg.
Sinds 1963 wordt het kerkgebouw als monument beschermd. De kerk kreeg in 1969 een abstract glas-in-loodraam van Gustave Zanter.

## Opbouw

Het georiënteerde kerkgebouw bestaat uit een in de frontgevel naast het schip gebouwde westtoren met ingang, een lang eenbeukig schip en een koor met driezijdige koorsluiting. Het schip en het koor hebben rondboogvensters en worden gedekt door een samengesteld zadeldak met daarop een dakruiter. De kerktoren op vierkant grondplan heeft geen geledingen en wordt getopt door een ui.
# Sint-Bartholomeüskerk (Heidelberg)

De oude Sint-Bartholomeüskerk (Duits: St. Bartholomäuskirche) in Wieblingen, een Stadtteil van Heidelberg (Baden-Württemberg), is een barokke dorpskerk van het vroegere dorp Wieblingen.

## Geschiedenis

Het kerkgebouw werd tussen 1744 en 1746 naar de tekeningen van Johann Jakob Rischer onder leiding van Kaspar Valerius gebouwd voor de katholieke gemeenschap, die van 1545 tot 1705 de oude kerk van Wieblingen met de protestanten had gedeeld.
Het gebouw bestaat uit één schip, een vijfhoekig koor dat binnen halfrond is, een sacristie en een toren met een barokke bekroning.
Na de Tweede Wereldoorlog werd voor de gegroeide gemeente een nieuwe kerk gebouwd, die in 1956 werd ingewijd. De oude kerk bleef gelukkig bewaard, echter uit verkeerstechnische motieven werd het kerkschip in 1970-1971 ingekort en de voorgevel verder naar achteren geplaatst. De oorspronkelijke afmetingen van het grondplan zijn tegenwoordig gemarkeerd in de bestrating. In de jaren 1973-1977 werd de kerk verbouwd: de koorboog en de altaren werden verwijderd en de huidige banken geplaatst.
In de loop der tijd keerden later weer delen van de oorspronkelijke inrichting naar de kerk terug. Hieronder bevinden zich het grote kruis aan de koormuur, heiligenbeelden, schilderijen en de gerenoveerde kruisweg.
Het Walcker-orgel werd in 1995 opnieuw ingebouwd.
De kerk had drie klokken, die tegenwoordig in de toren van de nieuwe Bartholomeüskerk hangen. Sinds 1980 heeft de oude Bartholomeüskerk ook weer een klok, die in 1921 door de klokkengieterij Grüninger oorspronkelijk voor een kerk in Buchen-Rinschheim werd gegoten.

## Externe link

* (de) Baratolomeüsparochie
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel St. Bartholomäus (Heidelberg-Wieblingen) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sint-Antoniuskliniek

De Sint-Antoniuskliniek was een katholiek ziekenhuis in de Belgische stad Kortrijk. De Sint-Antoniuskliniek werd gesticht in 1888. Het was van meet af aan een privaat ziekenhuis, in tegenstelling tot het Onze Lieve Vrouwehospitaal, dat een OCMW-ziekenhuis was. De kliniek bevindt zich in de Sint-Janswijk.

## Geschiedenis

De Sint-Antoniuskliniek werd in 1888 gesticht door de chirurg Jan Emiel Lauwers. Het was toen de tweede particuliere kliniek te Kortrijk, na de Heilig-Hartkliniek aan de Budastraat. In deze kliniek verschenen in Kortrijk voor het eerst lekenverpleegsters (tot dan waren het alleen kloosterzusters). Vanaf 1978 werden er in het ziekenhuis geen patiënten meer opgenomen. Op 12 mei 1979 werd er het rustoord Dr. Emiel Lauwers officieel geopend.
Later werden de gebouwen overgekocht door "De Korenbloem". Het geheel werd gesloopt en er werd een nieuwbouw gezet.
* ↑ http://www.belgiumview.com/belgiumview/tl1/view0005775.php4
# Sint-Antoniusmolen (Blerick)

De Sint-Antonuismolen is een verdwenen stellingmolen in Blerick in de Nederlandse gemeente Venlo.
De molen werd ook omschreven als bergmolen en was achtkantig van vorm. Over het bouwjaar bestaat enige onduidelijkheid. Volgens de molendatabase ligt het bouwjaar vóór 1832, terwijl het gemeentearchief spreekt van een jaartal na 1839. De molen wordt echter al in het stadskadaster van 1811-1832 vermeld. Of hier sprake is van een voorganger, is niet bekend.
Volgens het Venlose gemeentearchief werd de molen na 1839 gebouwd door de uit Steyl afkomstige Gerard de Rijk. De naastgelegen woning was in 1846 gereed. De berg rond de molen werd in 1925 afgegraven en er werd een pakhuis in de afgegraven heuvel gevestigd. In 1931 plaatste Antonius Holten een dieselmotor en liet een groot stenen pakhuis bouwen.
Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de molen, vlak voordat Blerick op 3 december 1944 werd bevrijd, in november door de Duitsers verwoest.
* Pentekening van de Sint-Antoniusmolen
* Verkennend bodemonderzoek Witherenstraat Blerick
* ↑ Molendatabase, ID-nr 5425
* 1 2 Gemeentearchief Venlo
Benders Molen · Bovenste Molen · Distelmolen · Geërfdenmolen · Molen van Geurts · Goofersmolen · Goossensmolentje · Hellmolen · Holtmeule · Italiëmolen · Jansens Standerdmolen · Laaghuismolen · Lohofsmolen · Maagdenbergsmolen · Maalbekermolen · Molen van het Aldt Huys · De Meule · Munnikemolen · Oliemolen · Onderste Molen · Ottenmolen · Panhuismolen · Patersmolen · Peetersmolen · Picardiemolen · Polvermolen · Sint-Antoniusmolen · Spanjaertsmolen · Stadsmolen · Molen van Van der Steen · Rijstpelmolen Van Dinteren · Rosmolen Verzijl · Villegerveldsmolen · Watermeule · Watermolen Lomm · Weizemolen · Wymarse Molen
# Sies Bleeker

Sies Bleeker (Heerenveen, 12 december 1941 – aldaar, 5 mei 2014) was een Nederlands beeldend kunstenaar. Hij was de zoon van de verzetsstrijders Johan Bleeker en Fokje Dijkstra.

## Leven en werk

Na de hogere burgerschool in Heerenveen studeerde Bleeker aan de Academie Minerva in Groningen als leerling van onder anderen Evert Musch en Diederik Kraaijpoel. Hij maakte de opleiding niet af en ontwikkelde zich verder als autodidact, met als partner onder anderen Boele Bregman. Bleeker ging zijn eigen weg in het zoeken naar abstrahering. Zijn werk werd opgenomen in een aantal rijkscollecties ('Met papier op papier', 'Kleurvelden', 'Kleur nader bezien', 'De verbeelding begrensd').
In de jaren 70 ging hij steeds abstracter en minimalistischer werken vanuit streepjes en blokjes, veelal in tinten van blauw, om steeds subtieler in wit te eindigen. Hij exposeerde dit werk onder meer in het Stedelijk Museum Schiedam (1971) en de Vishal in Haarlem (1978).
Met zijn abstracte werk speelde Bleeker zich in de kijker van architecten. Vanaf 1972 ging hij zich wijden aan ruimtelijk werk, wat leidde tot meer dan tien opdrachten via de stichting Kunst en Bedrijf.
Tussen 1987 en 1993 was Bleeker gastdocent aan Academie Vredeman de Vries. In de jaren 2004 t/m 2012 was hij adviseur en curator voor de gemeente Weststellingwerf en de provincie Friesland.
Oud-plaatsgenoot Willem Winters publiceerde in retrospectief het boekje Libje yn liende tiid, een collage herinneringen aan en gesprekken met Sies.

## Enkele werken

* 1981 - parkingdeck, gevels parkeergarage Almelo
* 1983 - kunstwerk op gevel, Tomadohuis, Dordrecht
* 1987 - klavecimbel, Annelie de Man
* 1996 - brug en omgeving, Hoogkerk

## Literatuur

* Beeldende kunstenaars in Friesland, Frysk Keunstynstitút, uitg. Friese Pers Boekerij bv. 1992, ISBN 978 90 330 1428 4
* Het klavecimbel in de twintigste eeuw, Willem Derks, uitg. Sybren Hellinga Stichting 1994, ISBN 90 800332 27
* Verleidingen, Edt. Foppe Huismans, uitgever van Wijnen Franeker 1998, ISBN 90 5194 177 3
* De kleur van Friesland, beeldende kunst na 1945, Huub Mous, Friese Pers Boekerij Leeuwarden 2008, ISBN 978 90 330 0691 3
# Sint-Gilliskerkstraat

De Sint-Gilliskerkstraat is een straat in Brugge.

## Beschrijving

Als hulpkerk gesticht in 1240, was de Sint-Gilliskerk rond 1300 de zetel geworden van een zelfstandige parochie.
Zoals vaak in een dorp of in een stadswijk, werd de straat die als de voornaamste werd beschouwd, hier de straat die vanaf de parochiekerk naar het stadscentrum leidde, de kerkstraat genoemd. Om ze te onderscheiden van andere kerkstraten in de stad werd het de Sint-Gilliskerkstraat.
De straat loopt van de Gouden-Handstraat naar de Lange Raamstraat.

## Bekende bewoners

* Egied I. Strubbe

## Literatuur

* Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036.
Straten en pleinen in Brugge met een artikel op Wikipedia:
# Sint-Gilliskoorstraat

De Sint-Gilliskoorstraat is een straat in Brugge.

## Beschrijving

Gesticht rond 1240 als hulpkerk en zeker voor 1311 als zelfstandige parochie erkend, werden rond de Sint-Gilliskerk straten getrokken. Achter het koor kwam een straat tot stand waarvan de naam naar dit koor verwees:
* 't Choorstraetkin van Sint-Gillis;
* 't Straetkin bachten Sint-Gillischoor.
De straat loopt van de Collaert Mansionstraat naar de Langerei.

## Literatuur

* Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036.
Straten en pleinen in Brugge met een artikel op Wikipedia:
# Sint-Giragoskathedraal

De Sint-Giragoskathedraal (Armeens: Սուրբ Կիրակոս եկեղեցի) is een in 1371 gebouwd Armeens-apostolisch kerkgebouw in de Turkse stad Diyarbakır. Na een restauratie van de kerkruïne werd het gebouw op 22 oktober 2011 weer heropend. Het betreft de grootste Armeense kerk van het Nabije Oosten.

## Geschiedenis

De kathedraal werd in 1371 gebouwd. Tijdens de volkerenmoord op de Armeniërs in de jaren 1915-1916 werd de kerk gesloten en de 29 meter hoge kerktoren gesloopt. Tot 1918 werd de kathedraal ter beschikking gesteld aan het Duitse leger als oostelijk hoofdkwartier. Later, ook na de stichting van de Republiek Turkije in 1923, deed het kerkgebouw dienst als warenhuis en fabriek.
Voor de moordpartijen in 1894-1896 en met name in 1915-1916 kende Diyarbakir een grote Armeense gemeenschap. De meesten van hen waren ambachtslieden en handelaren. Onder het bestuur van gouverneur Mehmed Reschid, ook bekend als de Slager van Diyarbakir, werden duizenden Armeense en Assyrische christenen buiten de stadsmuren gejaagd en afgeslacht. De overlevenden, vooral vrouwen en weeskinderen, trokken naar kampen in de Syrische woestijn. In de jaren 1920 en 1930 verhuisden de overlevende Armeniërs uit de dorpen en steden van de provincie naar Diyarbakir om er een nieuwe, kleine gemeenschap te vormen.
In de jaren 1960 volgde de teruggave van de kathedraal aan de Armeense gemeente. Door een langdurig ingezet emigratieproces in de jaren 1970 en 1980 stierf de Armeense gemeenschap van Dyarbakir echter langzaam uit. In de jaren 1980 leefden noch slechts circa 30 Armeense families in de omgeving van de kerk, die plaatselijk bekendstond als de ongelovigenwijk. In 1980 werden de laatste eredienst in de kerk gevierd.
Ondanks de inspanningen van de in de diaspora levende Armeense gemeente uit Dyarbakir viel het kerkgebouw steeds meer aan verval ten prooi. Het keerpunt vormde de oprichting van een stichting in 2009 door in Istanboel wonende maar uit Dyarbakir afkomstige Armeniërs. Deze stichting, die onder protectie stond van het Patriarchaat van Constantinopel, streefde naar de wederopbouw van de kerk en de teruggave van de geroofde grond van de kerk. Het gebouwencomplex met een oppervlak van meer dan 3200 m² omvatte naast de kerk de behuizing van de geestelijkheid, kapellen en een school.
De gemeente Diyarbaikir, bestuurd door de Koerdische Partij voor Vrijheid en Democratie (BDP), droeg genereus voor een derde deel in de kosten van de wederopbouw bij. De kerk werd onder grote belangstelling van Armeniërs uit de diaspora in 2011 heropend. De drukbezochte kerk herbergt ook een Armeens museum.

## Externe link

* (en) Afbeeldingen van de kerk en de aankondiging van de heropening op Ararat News
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel St.-Giragos-Kathedrale op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ http://www.al-monitor.com/pulse/culture/2013/10/turkish-armenians-rediscover-roots.html
# Sint-helenakoekoek

De sint-helenakoekoek (Nannococcyx psix) is een uitgestorven vogel uit de familie van de koekoeken.

## Beschrijving

De Amerikaanse ornitholoog Storrs Lovejoy Olson trof slechts een fragment aan van een opperarmbeentje op Sint Helena dat duidelijk verschilde van vergelijkbare botjes van andere soorten en geslachten uit de koekoekfamilie. Daarom deelde hij het in bij een ander geslacht en noemde het psix, Oudgrieks voor kruimel. Deze vogelsoort stierf waarschijnlijk kort na de kolonisatie van het eiland in 1502 uit door ontbossing.
* ↑ (en) Sint-helenakoekoek op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Gill, F. & D. Donsker (Eds). (2016). IOC World Bird List (v 6.1).
* ↑ (en) Storrs L. Olson. 1975. Paleornithology of St Helena Island, south Atlantic Ocean. Smithsonian Contributions to Paleobiology 23. full text
# Sitaris solieri

Sitaris solieri is een keversoort uit de familie van oliekevers (Meloidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1839 door Pecchioli.
# Skærød

Skærød is een plaats in de Deense regio Hovedstaden, gemeente Gribskov, en telt 493 inwoners (2007). De plaats ligt op enkele kilometers ten westen van Helsinge.
# Siocon

Siocon is een gemeente in de Filipijnse provincie Zamboanga del Norte op het eiland Mindanao. Bij de laatste census in 2007 had de gemeente ruim 41 duizend inwoners.

## Geografie
### Bestuurlijke indeling

Siocon is onderverdeeld in de volgende 26 barangays:
| Andres Micubo Jr. Balagunan Bucana Bulacan Candiz Datu Sailila Dionisio Riconalla Jose P. Brillantes, Sr. Latabon Makiang Malambuhangin Malipot Manaol | Mateo Francisco Matiag New Lituban Pangian Pisawak Poblacion S. Cabral Santa Maria Siay Suhaile Arabi Tabayo Tagaytay Tibangao |

## Demografie

Siocon had bij de census van 2007 een inwoneraantal van 41.221 mensen. Dit zijn 8.522 mensen (26,1%) meer dan bij de vorige census van 2000. De gemiddelde jaarlijkse groei komt daarmee uit op 3,25%, hetgeen hoger is dan het landelijk jaarlijks gemiddelde over deze periode (2,04%). Vergeleken met de census van 1995 is het aantal mensen met 13.025 (46,2%) toegenomen.
De bevolkingsdichtheid van Siocon was ten tijde van de laatste census, met 41.221 inwoners op 503,2 km², 81,9 mensen per km².
# Sirod

Sirod is een gemeente in het Franse departement Jura (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 528 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Lons-le-Saunier.

## Geografie

De oppervlakte van Sirod bedraagt 16,3 km², de bevolkingsdichtheid is 32,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Sirod met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Monumenten

In Sirod bevindt zich een middeleeuws kasteel, ook kasteel van Montrichard genoemd, in de zestiende eeuw herbouwd in Renaissance-stijl en momenteel bewoond door de familie Florentin.
# Siro valleorum

Siro valleorum is een hooiwagen uit de familie Sironidae.
# Skanky'Lil Records

Skanky'Lil Records is een onafhankelijk platenlabel uit Antwerpen (België).

## Geschiedenis

Skanky'Lil Records werd in 1989 opgericht door Mark Foggo. De eerste muziekuitgave was Ska-Pig van Mark Foggo (heruitgave, Skanky'Lil Records 1989), de eerste band die een contract tekende was The Rough Kutz uit Engeland (A Bit O' Rough, Skanky'Lil Records 1999). Het label brengt voornamelijk bands uit die ska en punk maken.

## Artiesten

* Mark Foggo
* The Rough Kutz
* Evil Conduct
* Good Old Habit
* Skaguitar
* The Hotknives
* The Babyshakers
* ↑ (en) Interview met Mark Foggo, oprichter van Skanky'Lil Records (gearchiveerd op 02-03-2005)
* ↑ (en) Skanky'Lil Music op allrecordlabels.com
# Slinger van Kater

De Slinger van Kater is een omkeerbare slinger ontworpen en gebouwd door Kapitein Henry Kater in 1817 om de valversnelling te meten. De zwaartekracht kon ermee berekend worden zonder dat het zwaartepunt en de gyratiestraal van de slinger bekend hoefden te zijn. Verfijningen zijn onder meer
* lichte houten gewichten met aparte vorm, grootte en plaatsing om aerodynamische effecten te ondervangen
* de dubbele slinger-gravimeter van Meinesz, die ongevoelig is voor horizontale versnellingen
* elektronische timers
# Slingerapparaat van Vening Meinesz

Het slingerapparaat van Vening Meinesz, oftewel het Gouden Kalf, is een gravimeter die met behulp van slingers de zwaartekracht kan bepalen. Het apparaat is ontworpen door Felix Vening Meinesz in 1923. Het Gouden Kalf werd meegenomen tijdens de wetenschappelijke expedities aan boord van onderzeeboten van de Nederlandse Koninklijke Marine om het zwaartekrachtsveld van de aarde te bepalen.
De bijnaam van het apparaat heeft te maken met de gouden kleur, maar ook met het feit dat de bemanning van de onderzeeboten bij iedere duik en meting extra gage ontving. De bemanning moest stil in de eigen kooi gaan liggen, om trillingen te voorkomen, wat voor derving van levensvreugde zorgde.
Het Gouden Kalf wordt bewaard aan de TU Delft, waar Felix Vening Meinesz buitengewoon hoogleraar in de geodesie was sinds 1939.
* ↑ Vening Meinesz, F.A. (1929), Theory and practice of Pendulum Observations at Sea, Drukkerij Waltman, Delft
* ↑ WTC team, Vening Meinesz. TU Delft. Geraadpleegd op 20 oktober 2014.
* ↑ Delft Integraal 2011-1: Uitgelicht. TU Delft (2011). Geraadpleegd op 20 oktober 2014.
# Slag bij Mynydd Carn

De Slag bij Mynydd Carn was een veldslag bevochten in 1081 in zuidelijk Wales. In deze veldslag werd het koningschap van Deheubarth (Zuidwest-Wales) bevochten, maar uiteindelijk werd ook het koningschap over Gwynedd (Noord-Wales) beslist.
Heerser van Deheubarth was Rhys ap Tewdwr. Tegenover hem stond Caradog ap Gruffudd, die al meerdere keren geprobeerd had het koningschap te veroveren. Caradog werd gesteund door Trahaearn ap Caradog, de koning van Gwynedd, en Meilyr ap Rhiwallon, de koning van Powys. Rhys werd gesteund door Gruffudd ap Cynan, die Trahaearn het koningschap over Gwynedd bevochten had, en in Ierland leefde, en een groep Ierse strijders leidde.
De strijd werd een duidelijke overwinning voor Rhys en Gruffudd. Caradog, Trahaearn en Meilyr sneuvelden allen. Rhys was na deze slag secuur in zijn bezit over Deheubarth, en groeide in de volgende jaren tot de machtigste persoon in geheel Wales; Gruffudd greep de gelegenheid om na de dood van Trahaearn de macht te grijpen in Gwynedd, maar werd korte tijd later gevangen door de Normandiërs.
* Kari Maund: The Welsh Kings (2000/2002) ISBN 0752423215
* K.L. Maund: Ireland, Wales, and England in the Eleventh Century (1991) ISBN 0851155332
# Skylanders: Imaginators

Skylanders: Imaginators is een computerspel dat is ontwikkeld door Toys For Bob en uitgegeven door Activision. Het computerspel is uitgebracht in oktober 2016 voor de PlayStation 3, PlayStation 4, Wii U, Xbox 360 en Xbox One. Een versie voor de Nintendo Switch verscheen op 3 maart 2017.

## Beschrijving

De speler moet in het spel puzzels oplossen, platformen beklimmen en tegen vijanden vechten om zo verder te komen.
Imaginators werkt met echte figurines die de speler kan gebruiken in het spel. De speler moet Skylanders-figuren op een basisstation plaatsen, om deze vervolgens in het spel te kunnen gebruiken. In totaal zijn er 30 figuurtjes die het spel ondersteunt. Voor het eerst in de serie is het ook mogelijk om zelf personages te maken.
Aan het begin van het spel kiest de speler een klasse, zoals Ridder, Breker, Schildwacht, Magiër of Ninja, en een basisklasse uit de tien elementen van de Skylanders-serie. Deze keuzes bepalen hoe men met het personage kan vechten.
Zowel Crash Bandicoot en Doctor Neo Cortex verschijnen als gastpersonages met hun eigen level in de PlayStation-versies.

## Ontvangst

Skylanders: Imaginators werd positief ontvangen in recensies. Op verzamelwebsite Metacritic heeft het spel een score van 79% voor de PlayStation 4-versie, 78% voor de Xbox One-versie, 77% voor de Wii U-versie, en ten slotte 72% voor de Switch-versie.
In de eerste maand werden slechts 66.000 exemplaren verkocht, waarmee het spel niet voldeet aan de verwachte verkoopcijfers van Activision.
# Skyland Resort

Het Skyland Resort was oorspronkelijk een kleine privé-gemeenschap in de Blue Ridge Mountains van Page County, Virginia, en ligt langs het hoogste punt van de Skyline Drive met een mooi uitzicht op de Shenandoah-vallei.
Het Skyland Resort heette oorspronkelijk Stony Man Camp. Het werd in 1895 aangelegd door George Freeman Pollock, een jonge man uit Washington D.C. wiens vader het grootste deel van het land rond het resort in bezit had. Skyland werd aangelegd als een plaats waar invloedrijke personen uit de grote steden heen kwamen om te relaxen en zich te ontspannen. Vroeger werd het gepromoot als "dude ranch". Toen het opende gebeurde het vervoer via paard of kar. Het concurreerde met het nabijgelegen Panorama Resort dat in 1924 de deuren opende.
Rond 1931 werd het door de overheid geconfisqueerd en opgenomen in het Shenandoah National Park dat in 1935 opende en de Skyline Drive werd erlangs aangelegd. Het Skyland Resort werd niet afgebroken om de natuurlijke schoonheid te herstellen; iets wat in het grootste deel van het Park wel gebeurde. Daarentegen werden de accommodaties van het Skyland Resort uitgebreid zodat men tot op heden gebruik kan maken van de aangeboden faciliteiten en er kan overnachten.