OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kamp De Bruine Enk

Kamp De Bruine Enk (soms ook genoemd: De Bruine Eng) was een werkkamp aan de Hullerweg te Nunspeet, gebouwd in het kader van de werkverschaffing door de Rijksdienst voor de Werkverruiming (1939-1945).

## Opbouw

Eind september 1940 naderde de bouw van de barakken van het kamp zijn voltooiing. In ieder geval werd het kamp vanaf november 1940 bewoond. Er was in 1941 woonruimte voor 120 bewoners. Deze kampbewoners werden bij projecten van de Heidemij tewerkgesteld, onder andere bij Vierhouten. Naast de woonverblijven en de beheerderwoning was er een kantinegebouw.

## Joodse periode

De eerste schriftelijke bewijzen van het gebruik van het kamp voor het interneren van Joden dateren uit september 1942. Het kamp is in die periode feitelijk in gebruik geweest als buffer voor kamp Westerbork. Joodse mannen werden in die periode als dwangarbeiders ingezet bij de Heidemij. Volgens het dagboek van een inwoner van Nunspeet, een zekere Van Heerde, hebben zo'n zestig Joden als dwangarbeiders in het kamp gezeten.
In de nacht van 2 op 3 oktober 1942 (Jom Kipoer) werden alle Joodse mannen uit de werkkampen, zo ook die uit kamp De Bruine Enk, naar kamp Westerbork afgevoerd. Op 3 oktober schreef Van Heerde in zijn dagboek: Het gemeenteblaadje waarschuwt dringend tegen het geven van voedsel en dergelijke aan joden in het kamp. Deze zijn overigens juist vandaag op transport gesteld. Men vermoed [sic] naar Polen. De Jood Herman van Campen had op 2 oktober in een briefkaart geschreven dat hij de volgende dag naar "een ander kamp in Holland" zou vertrekken. De kampbewoners kwamen en vertrokken via Station Nunspeet. Over het gebruik van het kamp na het vertrek van de Joden is weinig bekend.

## Na de oorlog

Over de naoorlogse bestemming van het kamp De Bruine Enk is weinig bekend. In de jaren na de oorlog werd dit terrein korte tijd in gebruik genomen als sportveld. Nadien is er op het vroegere kampterrein een handelsonderneming (autosloperij) gevestigd. De boerderij De Bruine Enk staat er nog, maar de naam is van de gevel verdwenen.
# Kamp Bruinhorst

Kamp Bruinhorst was vanaf 1942 een aan de Lunterseweg 1 in huize Bruinhorst te Ederveen gevestigd werkkamp.

## Rijksdienst voor de Werkverruiming

Kamp Bruinhorst in de gemeente Ede werd in 1941 door de Nederlandse staat voor sociale doeleinden aangekocht. In augustus 1941 is voor de Rijksdienst voor de Werkverruiming al een tekening van kamp De Bruinhorst gemaakt. Wisselend wordt De Bruinhorst, Bruine Horst, Bruynhorst en Bruinhorst als naam gebruikt. Kamp Bruinhorst was bedoeld om werkloze mannen in de ruilverkaveling aan het werk te zetten. Het kamp werd geleid door een kok/beheerder. Deze kreeg assistentie van een kok en een huishoudelijke hulp.

## Joodse periode

Begin 1942 gebruikte de Duitse bezetter het kamp als tijdelijke buffer voor kamp Westerbork Joodse mannen. Deze Joden werden verplicht tewerkgesteld en zo gelijktijdig geïsoleerd van hun familie. Hoeveel Joden er in het kamp hebben moeten verblijven is onbekend. Het gebouw bood plaats aan 136 mannen, een standaard barak had ruimte voor 24 mannen. De Heidemij, uitvoerder van de ruilverkaveling, werkte veelal met ploegen van 96 mannen, en gelet op de omvang van het kamp (gebouw annex 3 barakken) kunnen op de Bruinhorst twee ploegen van 96 mannen hebben verbleven. Op 3 oktober 1942 (Jom Kipoer) werden de mannen gedeporteerd naar kamp Westerbork. Tegelijk met circa 6000 anderen uit soortgelijke Joodse werkkampen. Ook werden hun vrouwen en kinderen uit hun woonplaatsen naar Westerbork gestuurd. Van daaruit werden zij naar Oost-Europese vernietigingskampen gestuurd.

## Latere oorlogsperiode

Na de deportatie van de Joden werd het kamp gebruikt om evacués uit het westen van het land te huisvesten.

## Na de oorlog

Begin jaren 50 werd het kamp gebruikt voor de opvang van repatrianten uit Indonesië. In 1956 werd het ingericht als woonoord voor negentien Molukse gezinnen. De Molukkers bewoonden de Bruinhorst ongeveer twaalf jaar; het laatste gezin verhuisde in 1968 naar Lunteren. In 1976 werd Bruinhorst weer particulier bezit en is weer in zijn oude luister hersteld. Het is nu een gemeentelijk monument. In het sierhek bij de ingang staat nog links Bruin en rechts Horst in kapitale letters.

## Literatuur

* Jodenkampen - Van der Oord, Niek. 2003 Kok Kampen
* Presser, J. Ondergang. De vervolging en verdelging van het Nederlandse Jodendom 1940-1945, 2 dln, Den Haag 1965.
# Bloedberg

Bloedberg is de (bij)naam van enkele heuvels die in het kader van de werkverschaffing door tewerkgestelde werkloze arbeiders zijn aangelegd.
In Antwerpen is De(n) Bloedberg de naam van de helling nabij het Vleeshuis, waar de Drie Hespenstraat op de Burchtgracht uitkomt.

## Werkverschaffingsprojecten

* De Poolshoogte is een heuvel van 13 m hoogte in boswachterij Odoorn heeft als bijnaam de Bloedberg.
* In Monster kwam in 1934 een door werklozen met de hand opgeworpen uitkijkpost van 11 meter hoog, die al gauw de Bloedberg werd genoemd.
* In het Haagse Sint Hubertuspark, bevindt zich een heuvel van 30 meter hoog, die gereed kwam in 1934 en 'De Bloedberg' wordt genoemd.
* ↑ rd.nl. Gearchiveerd op 29 november 2016.
* ↑ oudwestland.nl
* ↑ foto infobord Bloedberg
* ↑ Haagsche Courant: Een prachtig werk van de werkverschaffing in de Residentie, 12-05-1934, pagina 5, Uitgeverij A. Sijthoff jr., Den Haag 1934
# Haven van Rijswijk

De haven van Rijswijk is een haven in de Nederlandse plaats Rijswijk (Zuid-Holland). Deze haven ligt tussen de Plaspoelpolder, de Delftse Vliet en de meest zuidelijk gelegen woningbouw van 'Oud Rijswijk'. Geografisch behoort het havengebied tot de Plaspoelpolder (Rijswijk - Wijk 08 - Buurt 81 Plaspoelpolder).
De haven is tijdens de crisisjaren van de 20e eeuw met de hand gegraven als werkverschaffingsproject voor werkloze Rijswijkers en werd opgeleverd in 1937. De haven was verdeeld in drie delen: de Houthaven met een lengte van 155 meter, de kortere Industriehaven en een kleine zijhaven van de Houthaven. Omdat de haven bereikbaar en diep genoeg was voor kleine zeeschepen, zoals coasters, kreeg zij het predicaat van zeehaven. De Houthaven met de zijhaven deden vanaf 1953 dienst als aanvoerhaven voor bewerkt hout dat bij de Nehim werd opgeslagen en verhandeld, de Industriehaven voor steenkool, zand, grind en mest, dat in vrachtwagens werd overgeladen en verder de regio in werd getransporteerd. Tot 1956 werd olie, afkomstig van de NAM-oliewinning in de Hoekpolder, overgeladen in lichters, die voor verder transport naar de olieraffinaderij in Pernis zorgden. Bij de bouw van de bedrijven in het Industrieschap De Plaspoelpolder werd de haven gebruikt voor de aanvoer van grote objecten, zoals stookinstallaties en bouwmaterialen. Rond de haven lag een klein industrieterrein met bedrijven, zoals een schrootverwerkingsbedrijf, een betoncentrale, een kaarsenfabriek, de fabriek van Indola (kappersbenodigheden). Tot 2000 was het gebied een industrieterrein. Langs de haven is in 2006 het nieuwbouwproject Vliethaven gerealiseerd op de plek waar de voormalige gemeentewerf was gesitueerd.
De Steenplaetsbrug geeft toegang tot de haven.
* www.vliethavenrijswijk.nl
* www.visade.nl
# Weitemanslanden

Weitemanslanden is een buurtschap in de gemeente Twenterand in de Nederlandse provincie Overijssel. De buurt bestond in 2007 75 jaar en telt circa 80 inwoners.

## Achtergrond

In de jaren 30 zou er een zusterdorp komen voor Aadorp, Weitemansdorp in het gebied van de Weitemanslanden. Dit is destijds breeduit aangekondigd in de kranten. Tot meer dan een aantal klinkerwegen die tot op heden midden in een weiland op particulier terrein liggen is het nooit gekomen. Wel is er in 2008 op een kruispunt daar vlak bij een bank als monument geplaatst ter nagedachtenis aan de ontginning 70 jaar eerder van de Weitemanslanden, in het kader van de werkverschaffing van de jaren 30. Bij die bank staat een bord met daarop een fotocollage over "Weitemansdorp, het dorp dat nooit gebouwd werd".
Op een steenworp afstand, precies tussen de "Stenen bank" en het natuurgebied de Fayersheide bevindt zich de puur natuur wijngaard 'VieVinVjenne'. Het is een voorbeeld van veranderend landschap waarbij respect voor de natuur voorop staat.
Bekende inwoner is Hans Dekker die sinds maart 2023 provinciaal Statenlid is voor de BoerBurgerBeweging.
* Website van Weitemanslanden
* ↑ Tabel: Bevolking; maandcijfers per gemeente en overige regionale indelingen, 1 januari 2023, Centraal Bureau voor de Statistiek, Voorburg/Heerlen
* ↑ Hans Dekker | BBB Profiel
Hoofdplaats: Vriezenveen  Dorpen: Geerdijk · Den Ham · De Pollen · Kloosterhaar (deels) · Vroomshoop · Westerhaar-Vriezenveensewijk Buurtschappen: Bruinehaar · De Garstelanden · Hallerhoek · Linde · Magele · Meer · Noord-Meer · Weitemanslanden · Westerhoeven Voormalige gemeenten: Den Ham · Vriezenveen Overijssel · Steden en dorpen in Overijssel Nederland · Provincies · Gemeenten
# BlackGEM

BlackGEM bestaat uit een aantal optische telescopen op de sterrenwacht van La Silla in Chili. De telescopen zijn speciaal ontworpen om te speuren naar de optische tegenhangers van zwaartekrachtgolfbronnen die gedetecteerd worden met Virgo en LIGO. Hoofdonderzoeker van de reeks telescopen is de Nederlandse sterrenkundige Paul Groot. Op 10 januari 2024 werd BlackGEM officieel geopend door minister Robbert Dijkgraaf.

## Specificaties

De eerste fase van de BlackGEM-array (eind 2019) bestaat uit drie telescopen van elk 65 cm in diameter. Mogelijk wordt de reeks telescopen later uitgebreid. Elke telescoop bevat een 110 megapixelcamera. De CCD meet 10.500 bij 10.500 pixels met een pixelgrootte van 9 micrometer. De brandpuntsafstand van de telescoop is f / 5.5. De telescopen hebben elk een gezichtsveld van 2,7 vierkante graden (1,64 × 1,64). Daarmee kan elke telescoop in een keer een gebied ter grootte van ongeveer dertien volle manen scannen.

## Onderzoek

BlackGEM gaat lichtflitsen zoeken die ontstaan bij samensmeltende zwarte gaten en neutronensterren. Daarnaast gaan de telescopen de zuidelijke sterrenhemel in kaart brengen. Ook kijken ze naar zogeheten transients, snelle hemelverschijnselen die korter dan een dag duren.
# Église Notre-Dame-de-Beauvoir

De Église Notre-Dame-de-Beauvoir, voluit Église Notre-Dame-de-Beauvoir et du Mont-Golgotha, is de oudste parochiekerk van de Franse stad Istres. De romaanse kerk staat op de heuvel in het oude centrum van de stad.
De kerk is waarschijnlijk gebouwd op de fundamenten van het middeleeuwse kasteel en de kasteelkapel, die al in de 10e eeuw gebouwd werden op het hoogste punt van Istres. De kerk in romaans-provençaalse stijl is erg sober aan de buitenzijde. Ze is 34 m lang, 21 m breed en 11 m hoog. De klokkentoren is naast de kerk gebouwd en is van 1838. De oude toren werd getroffen door de bliksem in 1788 en opnieuw in 1831. De bouwvallige toren stortte in 1835 in waarbij twee vrouwen en drie kinderen om het leven kwamen.
Het orgel is 18e-eeuws. Verder is er een 16e-eeuws wijwatervat. Sinds 2019 wordt in de kerk een steen van de berg Golgotha bewaard als reliek.
De kerk is beschermd als historisch monument sinds 1997.
# Hilinawalo Fau

Hilinawalo Fau is een bestuurslaag in het regentschap Nias Selatan van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Hilinawalo Fau telt 1141 inwoners (volkstelling 2010).
# Salazie

Salazie is een gemeente in Réunion en telt 7400 inwoners (2005). De oppervlakte bedraagt 103,82 km², de bevolkingsdichtheid is 71 inwoners per km².
Salazie is ligt op de rand van de Cirque de Salazie, een van de drie grote caldeira's van het massief van de Piton des Neiges. Het is enkel bereikbaar via de weg RD48.
De neogotische kerk Notre-Dame-de l'Assomption werd gebouwd in de 20e eeuw.
Het dorp Hell-Bourg, onderdeel van de gemeente, is lid van Les Plus Beaux Villages de France. Het ligt tussen de bossen aan de voet van de berg Piton d'Anchaing (1356 m). In het dorp staan verschillende huizen uit het midden van de 19e eeuw. In die tijd hadden rijke inwoners van het eiland een buitenverblijf in het dorp
* ↑ (fr) Dominique Le Brun, Cirque de Salazie, Détours en France, december 2020-januari 2021, p. 48-51
* ↑ Les Plus Beaux Villages de France - Nos Villages. Geraadpleegd op 19 februari 2021.
(Sortering op regio > departement (vet) > gemeente)
# Kamp Twilhaar

Kamp Twilhaar, ook wel Rijkswerkkamp Twilhaar, nabij Nijverdal was een werkkamp van de Rijksdienst voor de Werkverruiming, dat bedoeld was om werkloze mannen aan het werk te zetten op de Sallandse Heuvelrug.

## Werkverschaffing

In 1940 werd aan de Paltheweg een begin gemaakt met de bouw van het kamp. In 1941 kwamen de eerste arbeiders in het kamp, werkloze vissers uit Katwijk en Scheveningen kregen de opdracht een boomkwekerij aan te leggen, die de naam De Plantage droeg. Staatsbosbeheer had het toezicht over het project.

## Joodse periode

In april 1942 gebruikte de Duitse bezetter het kamp als schakel in de Endlösung der Judenfrage en moesten de werkloze zeelieden plaats maken voor Joodse mannen. Joden uit voornamelijk Groningen maar ook uit Tilburg en Amsterdam werden er verplicht tewerkgesteld en op die wijze geïsoleerd van hun familie. Op 2 oktober 1942 (Soekot) werden de mannen gedeporteerd naar Westerbork. Van daaruit werden zij naar Oost-Europese vernietigingskampen gestuurd, alwaar zij bijna allemaal om het leven kwamen.

## Latere periode

Tussen 1943 en 1945 huisvestte kamp Twilhaar grote gezinnen die door de Duitsers in het kader van de bouw van de Atlantikwall uit hun huis in de kuststreek verdreven waren. In 1945 verbleven er Nijverdalse gezinnen die door het geallieerde bombardement van 22 maart huis en bezittingen waren kwijtgeraakt.
In totaal werd gedurende de oorlogsjaren bij Twilhaar een gebied van ongeveer 20.000 vierkante meter ontgonnen. Het bos, dat later informeel het 'Jodenbos' werd genoemd, is pas na de oorlog door gewone werknemers aangelegd. Kamp Twilhaar werd in 1949 afgebroken.

## Herdenking

Aan het begin van de 21e eeuw werd door een werkgroep van Overijsselaars onderzoek gedaan naar het bestaan van kamp Twilhaar. Dit leidde in 2003 tot het oprichten van een herdenkingsmonument op de plaats waar van 1940 - 1947 het werkkamp lag. In 2012 werd een replica van de poort van het Rijkswerkkamp opgesteld en zijn de contouren van het kamp opnieuw zichtbaar gemaakt. Op de plaatsen waar barakken stonden is dit in het terrein door middel van zandlichamen aangegeven.

## Literatuur

* Oord, N. van der Jodenkampen. Uitg. Kok, Kampen, 2003. Blz. 365, ill., lit. opgave, fotoverantwoording.
* Alferink, A. en Fikken, J. Rijkswerkkamp Twilhaar. Een vergeten hoofdstuk in de geschiedenis van Nijverdal. Uitg. Historische Kring Hellendoorn-Nijverdal, Nijverdal, 2003 Blz. 16, ill., bronnen.

## Externe link

* Informatie over dit kamp
Arriën · Balderhaar · Beugelen · Bruinhorst · Conrad · De Beetse · De Bruine Enk · De Wite Peal · De Wittebrink · Het Wijde Gat · Hooghalen · Hooghalen (Heidelager) · Kremboong · Molengoot · Overbroek · Schut · Twilhaar · Vledder
Arriën · Balderhaar · Beugelen · Bruinhorst · Conrad · De Beetse · De Bruine Enk · De Wite Peal · De Wittebrink · Het Wijde Gat · It Petgat · Kremboong · Lievelde · Molengoot · Oranje · Overbroek · Schut · Twilhaar · Vledder · Ybenheer · De Zomp
# Rosse doolhoftruffel

De rosse doolhoftruffel (Hydnotrya tulasnei) is een schimmel behorend tot de familie Discinaceae. Hij leeft waarschijnlijk mycorrhizasymbiont van naald- en loofbomen. Hij is onder meer bekend van beuk en eik. Hij bevindt zicht meestal vlak onder en soms gedeeltelijk boven de grond, op zandige, meer of minder humusarme grond, in bossen en met bomen beplante wegbermen. Vruchtlichamen komen voor van de zomer tot de herfst.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Het vruchtlichaam is 3-4 cm in diameter en min of meer aardappelvormig, soms erg klonterig. De kleur is roze bruin. Het peridium is 100-160 μm dik, samengesteld uit bruine hyfen, meer roodbruin onder het oppervlak.
Hij heeft een aangename geur vergelijkbaar met cacao.

### Microscopische kenmerken

De asci zijn met (4–) 7–8 sporig, grotendeels cilindrisch of knotsvormig (vooral onvolwassen) en meten 92,5–162,5 × 50–70 μm. In het subhymenium worden ook talrijke zakjes aangetroffen. De ascosporen zijn onregelmatig gerangschikt in zakjes, aanvankelijk glazig of lichtoranje, later roodbruin wordend naarmate ze ouder worden, meestal bolvormig met een grote, grofkorrelige, papillaire wand van 2,5 – 10 μm dik en meten 20–25 × 37,5–40 μm. De parafysen zijn cilindrisch, hyaliene, dunwandig, gesepteerd en meten 5–7,5 μm.

## Verspreiding

Hij komt voornamelijk voor in Europa, met kleinere vindlocaties in Noord-Amerika, Midden-Amerika en Azië.
In Nederland komt hij zeldzaam voor. Hij staat op de rode lijst in de categorie 'Ernstig Bedreigd'.
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* Phillips, Roger. Mushrooms (p. 373), Kindle Edition, 2013, ISBN 978-1-4472-6402-6
* (en) Index Fungorum
# Galați (stad)

Galați is een stad in het oosten van Roemenië met zo´n 211.000 inwoners (telling 2011). De stad ligt in het landsdeel Moldavië op de linkeroever van de Donau, tussen de mondingen van de Siret en de Proet.

## Geschiedenis

De eerste vermelding van Galați dateert uit 1445. Tijdens de Oostenrijks-Turkse Oorlog werd de stad op 1 mei 1789 ingenomen door het Oostenrijkse leger en platgebrand. Van de 6.000 verdedigende Ottomaanse militairen verloren er 4.000 het leven. De handelsstad kreeg in 1834 een belangrijke impuls toen zij een vrijhaven werd, wat ze tot 1883 zou blijven. De even stroomopwaarts gelegen Walachijse concurrent Brăila kreeg in 1836 overigens dezelfde status en beide steden beleefden in de negentiende eeuw hun bloeitijd. Galați was de zetel van de Europese Donaucommissie (1856-1938), de voorloper van de huidige Donaucommissie.

## Economie

Het is de grootste havenstad aan de Donau: zeeschepen kunnen Galaţi langs de naburige Donaudelta bereiken. De stad heeft een koopvaardij- en een marinehaven, de grootste en oudste scheepswerf van Roemenië en daarnaast veel zware industrie (ijzer en staal). Galaţi was een zwaartepunt van de naoorlogse industrialisatie van Roemenië onder Gheorghe Gheorghiu-Dej en zijn opvolgers. Galați is een universiteitsstad (sinds 1974) en is de hoofdstad van het district Galați.
In 1999 nam Damen Shipyards Group een aandelenbelang van 51% in de Roemeense werf, Santierul Naval Galati. De werf telde toen 5000 werknemers. De scheepswerf bouwt onder meer casco's voor de werf van Damen in Nederland. In 2009 nam Damen de resterende aandelen over. Met zo'n 2200 werknemers in 2015 is het de grootste werf die het Nederlandse bedrijf heeft. In de havenstad is een cluster van Nederlandse bedrijven gevestigd die profiteren van de lage productiekosten in het land.

## Sport

Oțelul Galați is de belangrijkste voetbalclub van Galați. In 2011 werd Oțelul Galați landskampioen van Roemenië. Daardoor plaatste het zich voor het hoofdtoernooi van de Champions League in het seizoen 2011/2012. In 2016 degradeerde de club uit de Liga 1 en werd vervolgens ontbonden. Daarna werd snel ASC Oțelul Galați gesticht als opvolger.

## Geboren in Galaţi

* Gheorghe Leonida (1892/3-1942), beeldhouwer
* Daniel Spoerri (1930-2024), kunstenaar, regisseur en beeldhouwer
* Radu Lupu (1945-2022), pianist
* Silvia Adriana Ţicău (1970), politica
* Delia Grigore (1972), schrijfster en activist
* Viorica Susanu (1975), roeister
* Sorin Ghionea (1979), voetballer
* Alexandru Bourceanu (1985), voetballer
# Skiwasser

Skiwasser of schiwasser is een alcoholvrije frisdrank, in zijn simpelste en originele vorm op basis van frambozensiroop, citroensap en water. Het vindt zijn oorsprong in de wintersportresorts uit het Oostenrijkse Tirol, als onderdeel van het drankaanbod van skihutten. Het heeft meestal een typische rood-roze kleur. Siroopmixen zijn ook commercieel verkrijgbaar, welke dan alleen nog maar hoeven te worden aangemaakt met water. Af en toe worden ook varianten met vers fruit geserveerd, en soms ook als cocktail met alcohol.
# Thermometervogel

De thermometervogel (Leipoa ocellata) is een vogel die behoort tot de familie van de grootpoothoenders (Megapodiidae). Het is een kwetsbare, endemische vogelsoort in Australië.

## Kenmerken

De vogel is gemiddeld 60 cm lang; vrouwtjes wegen 1,52 tot 2,05 kg, mannetjes 2,0 tot 2,8 kg. Het is een opvallende vertegenwoordiger van de grootpoothoenders. De vogel is overwegend grijs en bruin gekleurd met zwarte markeringen op de keel en grote, kastanjebruine, druppelvormig vlekken van boven. Het vrouwtje is kleiner, maar ook doffer gekleurd. Het oog is bruin en de naakte huid rond het oog is blauwgrijs. De snavel is donker hoornkleurig bijna zwart en de poten zijn blauwgrijs tot zwartbruin.

## Verspreiding

De thermometervogel komt voor in droge struik- en bosgebieden van West- en Zuid-Australië die voornamelijk bestaan uit Eucalyptus en/of Acacia. Om te kunnen broeden is de thermometervogel afhankelijk van gebieden met een zandige grond en een ruime hoeveelheid bladafval. Het is een standvogel.

## Leefwijze

De thermometervogel is een omnivoor, die leeft van wat er in een bepaald gebied of een bepaald seizoen ruim voorhanden is. Tot zijn dieet behoren onder andere kruiden, zaden, bloemen, vruchten, paddenstoelen, knollen en ongewervelde dieren.

## Voortplanting

De vogel broedt niet zelf zijn eieren uit, maar verstopt deze in een broedhoop van bijeengeschraapte bladeren, bedekt met een dikke laag zand. De eieren blijven door het broeien van de composterende bladeren op temperatuur en komen na enige tijd zonder bemoeienis van de oudervogels uit. De thermometervogel kan met zijn snavel de temperatuur meten van de nesthoop, om zo te zorgen dat het nest precies op temperatuur blijft. In het nest kunnen in één seizoen wel dertig eieren worden gelegd, maar gemiddeld brengt een broedpaar per jaar zo'n acht tot tien kuikens voort. Het ei heeft een voor vogels ongewoon hoog gewicht, 10% van het gewicht van de hen.

## Status

De thermometervogel heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2000 geschat op 150.000 individuen. Tussen 1990 en 2005 zijn de aantallen met ongeveer 75% afgenomen (8,8% per jaar). De leefgebieden worden lokaal ontbost en omgezet in agrarisch gebied, verder woeden er vaak natuurbranden en stijgt plaatselijk het zoutgehalte in de bodem, waardoor leefgebieden versnipperen. Daarnaast is er hoge predatie door de ingevoerde vos (Vulpes vulpes). Om deze redenen staat deze soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* ↑ (en) Thermometervogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Handbook of the Birds of the World deel 2 1994.
* 1 2 3 4 Factsheet Malleefowl. BirdLife International. Geraadpleegd op 20 mei 2016.
# Hilinawalo Mazino

Hilinawalo Mazino is een bestuurslaag in het regentschap Nias Selatan van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Hilinawalo Mazino telt 1360 inwoners (volkstelling 2010).