OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kaavi (Estland)

Kaavi (Duits: Kavi) is een plaats in de Estlandse gemeente Saaremaa, provincie Saaremaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla).
Tot in oktober 2017 lag Kaavi in de gemeente Torgu. In die maand ging Torgu op in de fusiegemeente Saaremaa.

## Ligging

Kaavi ligt aan de oostkust van het schiereiland Sõrve, onderdeel van het eiland Saaremaa. De plaats heeft een haven.

## Geschiedenis

Kaavi werd in 1617 voor het eerst genoemd onder de naam Mick Kowe, een boerderij op het landgoed van Mõntu. In 1645 was de plaats onder de naam Kawe een nederzetting.
In 1954 kreeg Kaavi een vuurtoren. De toren is opgetrokken in beton en 15 meter hoog. Dankzij de opkomende begroeiing rond de vuurtoren is het licht in de loop der jaren steeds slechter zichtbaar geworden.
* ↑ https://andmed.stat.ee/et/stat/rahvaloendus__rel2021__rahvastiku_paiknemine__elukoht-ja-soo-vanusjaotus/RL21003; Statistische database van het Estisch bureau voor de statistiek; geraadpleegd op: 24 oktober 2024.
* ↑ Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen en Gertrud Westermann, Baltisches historisches Ortslexikon. Teil 1. Estland (einschließlich Nordlivland), Böhlau Verlag, Köln/Wien, 1985, blz. 204.
* ↑ (et) Marja Kallasmaa, Kaavi. Dictionary of Estonian Place names. Gearchiveerd op 12 augustus 2023. Geraadpleegd op 24 oktober 2024.
* ↑ (en) Kaavi lighthouse. Saaremaa.ee. Gearchiveerd op 25 november 2020.
# Port au Port East

Port au Port East is een gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De gemeente ligt aan de westkust van het eiland Newfoundland, bij het schiereiland Port au Port.

## Geschiedenis

Historisch stond de plaats bekend als Berry Head. In 1952 werd het een gemeente met de status van local government community (LGC). In 1980 werden LGC's op basis van The Municipalities Act als bestuursvorm afgeschaft, waarop Berry Head automatisch een community werd. In 1986 werd de naam van de gemeente veranderd in Port au Port East en via een algemene wet verkreeg de gemeente in 1996 uiteindelijk het statuut van town.

## Geografie

Port au Port East ligt net ten oosten van het schiereiland Port au Port, aan de istmus ervan. Aan de overkant van deze istmus ligt de gemeente Port au Port West-Aguathuna-Felix Cove.
De gemeente heeft vanwege haar ligging zowel in het zuiden (aan St. George's Bay) als in het westen (aan Port au Port Bay) een kuststrook.
De bewoning van de gemeente is geconcentreerd in het dorp Port au Port, dat aan de istmus gelegen is. De rest van de inwoners woont langsheen de twee provinciebanen die langsheen beide kuststroken lopen (Route 460 en Route 462).

## Demografie

Demografisch gezien is Port au Port East, net zoals de meeste kleine gemeenten in de provincie, aan het krimpen. Tussen 1991 en 2021 daalde de bevolkingsomvang van 775 naar 413. Dat komt neer op een daling van 362 inwoners (-46,7%) in dertig jaar tijd.
| Jaar | Aantal inwoners | Verschil |
| 1991 | 775 | – |
| 1996 | 707 | -8,8% |
| 2001 | 642 | -9,2% |
| 2006 | 608 | -5,3% |
| 2011 | 598 | -1,6% |
| 2016 | 579 | -3,2% |
| 2021 | 413 | -28,7% |
De regio van Port au Port is een van de enige gebieden in de provincie met een aanzienlijke Franstalige minderheid. In Port au Port East zelf zijn 25 mensen (4,3%) het Frans machtig, waarvan vijf (0,9%) de taal als moedertaal spreken (2016).
# Hamerstede

Hamerstede is een voormalig dorp en ambachtsheerlijkheid op Noord-Beveland in de Nederlandse provincie Zeeland. Het ging in feite om twee dorpen op verschillende locaties: het eerste dorp (Oud-Hamerstede) is in 1288 tijdens een stormvloed verdwenen, het tweede dorp (Nieuw-Hamerstede) verging in 1532.
In de literatuur worden Edekinge en (Nieuw-)Hamerstede dijkwijls aan elkaar gelijkgesteld. In historische documenten worden beide namen echter gebruikt voor afzonderlijke plaatsen.

## Geschiedenis

Uit vondsten blijkt dat er al in de Romeinse tijd en vroege middeleeuwen sprake was van bewoning op de plek van Oud-Hamerstede.
Het dorp Oud-Hamerstede werd door de stormvloed van 5 februari 1288 zwaar getroffen. De kerk werd in 1304 buitengedijkt en uiteindelijk werd achter de dijk een nieuwe nederzetting Hamerstede gebouwd.
Rond 1330 was er voor het eerst een melding over een geslacht Van Hamerstede, naar aanleiding van een burenruzie die uiteindelijk leidde tot een boete door de grafelijke rentmeester.
Een oorkonde uit 1416 geeft aan dat Hamerstede een gezamenlijke schepenbank had met het dorp Edekinge. Beide dorpen vormden ook één parochie. De ontvolking van de dorpen op Noord-Beveland vanwege overstromingsgevaar vormde overigens een groot probleem: zo kreeg de ambachtsheer het niet altijd voor elkaar om voldoende schepenen te vinden voor Hamerstede en Edekinge.
Na de Sint-Felixvloed van 1530 bestond Hamerstede nog, maar de Allerheiligenvloed van 1532 maakte definitief een einde aan het dorp.
In 1563 was het ondergelopen gebied kennelijk weer drooggevallen, want de abdij Waterlooswerve - die oorspronkelijk op Noord-Beveland was gesticht en daar nog steeds gronden bezat - eiste de opbrengsten van het weer drooggevallen land van Hamerstede op.

## Ligging

Oud-Hamerstede lag even ten noorden van de haven van Kats. De funderingen van de gebouwen waren lange tijd zichtbaar in de slikken en in de 20e eeuw zijn middeleeuwse voorwerpen aangetroffen. Bij onderzoek in 2004 bleek dat de Japanse oester zich op de oude bakstenen had gevestigd en daar schade aan toebracht. Verder werden nauwelijks meer losse voorwerpen aangetroffen. Wel waren er resten van moerneringsputten zichtbaar ten noordwesten van het dorp, evenals een vorm van percelering.
Nieuw-Hamerstede moet westelijker hebben gelegen, maar de locatie is onduidelijk.
* van Dinther, Nico (december 2017). Emelisse en Hamerstede, twee verdronken dorpen op Noord-Beveland. De Spuije (102): pp. 36, 41-43
* van der Wal, Gerard (april 2011). Edekinge of Edinge. Nehalennia (171): p. 2, 3, 5
* ↑ Zie: Van der Wal, p. 2
* ↑ van Steensel, Arie (2023). Noord-Beveland: de geschiedenis van een middeleeuws eiland, pp. 46-47.
# Nederlands Hervormde Kerk (Schagen)

Nederlands Hervormde Kerk is een neogotische eenbeukige kerk in het centrum van de Noord-Hollandse stad Schagen. De kerk is gebouwd van 1895-1897 naar ontwerp van J.A.G. van der Steur. Deze kerk dient als vervanger van een voorgaande kerk op dezelfde locatie die in vlammen opging.
De kerk is gemaakt van baksteen met afwisselend op de hoeken natuursteen blokken. In 1923 werd er een houten scheidingswand geplaatst. Sinds 1996 staat de kerk als rijksmonument op de monumentenlijst. De kerk onderging verschillende restauraties waaronder: 1946 (dakbedekking, orgel), 1954 (dak), 1965 (zuidkant), 1978-1979 (algehele restauratie) en 2006 (leien en dakruiter).
In de kerk bevindt zich een orgel met twee manualen en pedaal uit 1901 gemaakt door L. van Dam & Zonen.

## Foto's

* Orgel
* Kerktoren
* Preekstoel
# Prinsbisdom Montenegro

Het prinsbisdom Montenegro (Servisch: Митрополство Црногорско) was een theocratisch vorstendom in het zuidoosten van Europa dat bestond van 1496 tot 1852. Aanvankelijk was het land een onderdeel van het Ottomaanse Rijk, waarbinnen het kortstondig een onderdeel vormde van de Sandjak Montenegro en vanaf 1528 de Vilayet Montenegro (een onderdeel van de Sandjak Scutari), met een zekere vorm van autonomie. Aan het hoofd van het prinsbisdom stond een Servisch-Orthodoxe bisschop die de vladika werd genoemd. Deze bisschop werd aanvankelijk gekozen. Tijdens alle gebeurtenissen die de Grote Turkse Oorlog (1663-1699) uitmaakten, werden de Ottomanen onder bisschop Danilo Šćepčević van het huis Petrović in 1697 uit Montenegro verbannen. Hierdoor werd het prinsbisdom Montenegro feitelijk onafhankelijk. Tussen 1768 en 1773 werd Montenegro kortstondig geregeerd door tsaar Šćepan Mali. De Montenegrijnse onafhankelijkheid van Istanbul werd in 1799 officieel erkend. In deze tijd verkreeg Montenegro ook een systeem van erfopvolging onder het huis Petrović. Onder Danilo II werd Montenegro in 1852 een seculiere staat (vorstendom Montenegro).
# Jan Gunnink

Jan Gunnink (Oosteinde (Ruinerwold), 30 december 1894 - Meppel, 20 september 1954) was een Nederlandse verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Jan was een zoon van landbouwer Klaas Gunnink en Aaltje Flink en groeide op te Oosteinde en vanaf 1911 in de Wijk. Hij trouwde op 30 april 1921 met Jentje Fluit aldaar.
Gunnink (verzetsnaam "Ome Hein") was leider van een verzetsgroep in Meppel. In 1941 had hij een aantal jongeren bijeengebracht, waaronder zijn drie zonen Klaas, Hendrik en Gerrit en Gerrit de Boer, met de bedoeling zich te verzetten tegen de Duitse bezetter. Er werden diverse activiteiten opgezet, waaronder de distributie van illegale bladen en het verzorgen van onderduikadressen voor Joden. Na de oprichting van de Landelijke Knokploegen sloot Gunnink zich daarbij aan en werd hij commandant van de KP-Meppel.
Op 24 december 1944 om 6 uur in de avond viel de groep van "Ome Hein" het politiebureau van Meppel binnen om arrestanten te bevrijden. Er waren een week eerder zeven verzetsmensen gearresteerd en een van hen, Peter van den Hurk, had een briefje naar buiten laten smokkelen waarin om hulp werd verzocht. De overval lukte, maar in het vuurgevecht werd Gerrit de Boer in de hals getroffen. Een aantal gevangenen werd bevrijd en wist te ontkomen, maar Gerrit bezweek op de stoep van het politiebureau in de armen van "Ome Hein".

## Na de oorlog

Gunnink werd na de oorlog veehouder te Staphorst en richtte daar de Gront Mij "In de Staphorster Maten" op. Hij was getrouwd met Jentje Fluit en kreeg met haar drie zonen en twee dochters.
Na de oorlog deden in Meppel jarenlang hardnekkige geruchten de ronde dat in 1945 door gemeentewerkers in de tuin van Gunninks voormalige woning in Meppel lijken van vermoorde Joden waren opgegraven. In 2015 werd dit bevestigd: het bleek te gaan om de Jood Joseph Troostwijk uit Zwolle, die door Gunnink was vermoord en begraven. Troostwijk was vermoedelijk als onderduiker lastig geworden voor het verzet en daardoor een potentieel gevaar.
In april 2009 werden, op aanwijzing van Gunninks zoon Gerrit Gunnink, in het Staphorsterveld de stoffelijke resten van de sinds de oorlog vermiste Rotterdamse onderduiker Pieter Hoppen gevonden, die door de KP-Meppel was geliquideerd.
* ↑ Late zijn ziel gebundeld worden in het Eeuwige licht: De dood van Joseph Troostwijk in 1943 in: Judaïca Bulletin: mededelingenblad van de Stichting Judaïca Zwolle, april 2015
* ↑ Stoffelijke resten onderduiker gevonden in Staphorsterveld, Meppeler Courant, 21 april 2009
# Gambiahamsterrat

De gambiahamsterrat (Cricetomys gambianus) is een zoogdier uit de familie van de Nesomyidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Waterhouse in 1840.

## Kenmerken

Het is een vrij groot knaagdier: het kan een lichaamslengte bereiken van 24 tot 45 cm, en een lange staart van 35 tot 50 cm. Hun gewicht varieert gewoonlijk van 1 tot 1,5 kg.

## Leefwijze

Gambiahamsterratten leven sociaal, in kleine groepjes die een gemeenschappelijk hol delen. Dat hol kan bestaan in natuurlijke spleten in rotsen, of holle bomen maar ze kunnen dit ook zelf graven. In dat geval bestaat het uit een vertakte tunnel van enkele meters lang, waarlangs 'kamers' zijn uitgegraven. Deze ruimtes worden gebruikt als slaapplek of als opslagruimte voor voedsel.
De soort heeft soms last van de parasitair levende insecten uit de familie Diploglossata die voorkomen in de tropische gebieden van Afrika.

## Verspreiding

De gambiahamsterrat heeft een grote verspreiding. Van Senegal tot Kenia in het noorden tot Angola en Mozambique in het zuiden. Daar leeft hij in allerlei habitats: de soort komt voor in savannen, bossen, akkers, plantages.

## Inzet bij opsporen van landmijnen

Een Vlaamse onderzoeker, Bart Weetjens, kwam in de jaren ´90 op het idee gambiahamsterratten te gebruiken voor het opsporen van landmijnen. Dankzij hun scherpe reuk, en de mogelijkheid deze dieren te kunnen trainen bleek dit mogelijk. In 1997 gaf de Belgische overheid subsidie om dit idee uit te werken, in 2000 werd APOPO opgericht in Tanzania. Op 24 september 2020 kreeg de door APOPO getrainde Magawa, een rat die gedurende zijn leven 39 landmijnen in Cambodja had gevonden, een onderscheiding van een Britse liefdadigheidsorganisatie. De rat is zelfs postuum geëerd in Cambodja.

## Ingezet bij opsporen van tbc

Sinds 2003 worden de gambiahamsterratten ook ingezet bij het diagnosticeren van tbc. Met een speekselmonster van mogelijke patiënten kunnen getrainde dieren ruiken of het individu besmet is. Vanwege eenvoud en prijs is dit een methode voor de detectie van tbc die nog verder wordt ontwikkeld.
* ↑ (en) Gambiahamsterrat op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Marcon (1983). Encyclopedie Van Het Dierenrijk. Atrium, p. 66. ISBN 90-6113-334-3.
* ↑ Magawa the mine-detecting rat wins PDSA Gold Medal. BBC. Gearchiveerd op 11 juni 2023. Geraadpleegd op 25 septemberi 2020.
# Cantileverbrug

Een brug volgens het principe van de gerberligger of in het Engels cantilever bridge is een brugtype waarbij gebruikgemaakt wordt van een eenzijdige ophanging. Een voorbeeld dat tegenwoordig toegepast wordt is de uitbouwbrug.
De simpelste vorm van de cantileverbrug wordt gevormd door twee uitkragende liggers, aan elke oever een, waarbij de armen elkaar in het midden, boven het water, ontmoeten. Bij een variant ontmoeten de armen van de uitkragende liggers elkaar niet, maar ondersteunen een middengedeelte bestaande uit een vakwerkligger zoals bij een gerberligger. Een duidelijk voorbeeld hiervan is de Forth Bridge in Edinburgh.

## 'Cantileverbruggen'

De langste cantileverbruggen ter wereld, naar overspanning:
* Québecbrug (Quebec, Canada) (549 m)
* Forth Bridge (Firth of Forth, Schotland) (2 × 521 m)
* Minato Ohashi Bridge (Osaka, Japan) (510 m)
* Commodore Barry Bridge (Chester (Pennsylvania), Verenigde Staten) (501 m)
* Crescent City Connection (Twin Spans) (New Orleans, Verenigde Staten) (480 m)
* Howrah Bridge (Calcutta, India) (457 m)
* Veterans Memorial Bridge (Gramercy (Louisiana), Verenigde Staten) (445 m)
* San Francisco-Oakland Bay Bridge (East Bay Span) (San Francisco, Verenigde Staten) (427 m)
* Horace Wilkinson Bridge (Baton Rouge, Verenigde Staten) (376 m)
* Tappan Zee Bridge (Nyack/Tarrytown (New York), Verenigde Staten) (369 m)
* Lewis and Clark Bridge (Longview (Washington), Verenigde Staten) (366 m)
* Queensboro Bridge (New York, Verenigde Staten) (360 m)
Een Nederlandse uitbouwbrug is de
* Jan Blankenbrug bij Vianen, met een overspanning (doorvaartbreedte) van 147 meter en een totale lengte van 532 meter.

## Afbeeldingen

Een aantal voorbeelden van cantileverbruggen:
# Duitstalige Gemeenschapsverkiezingen 1977

Op zondag 17 april 1977 vonden verkiezingen voor de Raad van de Duitse Cultuurgemeenschap plaats. De winnaars waren de PFF en de PJU-PDB, die elk één zetel wonnen. De verliezer was de CSP, die twee zetels verloor. De SP bleef status quo.
Op dezelfde dag vonden de federale verkiezingen van 1977 plaats.

## Uitslagen

| Partij | Partij | 1977 | 1977 | 1974 | 1974 | verschil | verschil |
| Partij | Partij | % | zetels | % | zetels | pp | zetels |
| | CSP | 39,9 | 10 | 46,9 | 12 | -7 | -2 |
| | PJU-PDB | 29,4 | 7 | 25,4 | 6 | 4 | +1 |
| | PFF | 18,5 | 5 | 14,9 | 4 | 3,6 | +1 |
| | SP | 12,1 | 3 | 12,1 | 3 | 0 | = |
| | Overige | 0,1 | 0 | 0,7 | 0 | -0,6 | = |
| Totaal | Totaal | 100,0 | 25 | 100,0 | 25 | 0 | 0 |

## Verkozenen

* Raad van de Duitse Cultuurgemeenschap (samenstelling 1977-1978)
# Duitstalige Gemeenschapsverkiezingen 1986

Op zondag 26 oktober 1986 vonden verkiezingen voor de Raad van de Duitstalige Gemeenschap plaats.
Deze verkiezingen waren de eerste nadat de Duitse cultuurgemeenschap werd veranderd in de Duitstalige Gemeenschap, met meer autonomie, een eigen regering, en verkiezingen die los stonden van de nationale wetgevende verkiezingen.
De winnaar was de CSP die één zetel won. Ook kwamen er twee nieuwe partijen het parlement binnen: Ecolo en SeP, een christelijke werknemerspartij. De verliezers waren de PJU-PDB en de PFF, die respectievelijk twee en één zetel verloren. De SP bleef status quo.
Op 3 december 1986 legde de regering-Maraite I, onder leiding van Joseph Maraite, de eed af. Ze bestond uit de CSP en de PFF.

## Uitslagen

| Partij | Partij | 1986 | 1986 | 1981 | 1981 | verschil | verschil |
| Partij | Partij | % | zetels | % | zetels | pp | zetels |
| | CSP | 37,01 | 10 | 34,7 | 9 | 2,31 | +1 |
| | PJU-PDB | 20,43 | 5 | 29,4 | 7 | -8,97 | -2 |
| | PFF | 18,77 | 5 | 24,5 | 6 | -5,73 | -1 |
| | SP | 12,71 | 3 | 11,4 | 3 | 1,31 | = |
| | Ecolo | 6,45 | 1 | 0 | 0 | 6,45 | +1 |
| | SeP | 4,11 | 1 | 0 | 0 | 4,11 | +1 |
| | Overige | 0,52 | 0 | 0 | 0 | 0,52 | = |
| Totaal | Totaal | 100,0 | 25 | 100,0 | 25 | 0 | 0 |

## Verkozenen

* Raad van de Duitstalige Gemeenschap (samenstelling 1986-1990)
# Raymond Spanjar

Raymond Spanjar (Laren, 7 januari 1977) is een Nederlands ondernemer en internetmiljonair. Hij is medeoprichter van de internetsites IEX.nl en Hyves. In 2008 werd zijn vermogen door de Quote 500 junior geschat op 25 miljoen euro.

## Levensloop
### Jeugd en opleiding

Spanjar groeide op in Laren en volgde het Gemeentelijk Gymnasium Hilversum. Na de middelbare school reisde hij samen met jeugdvriend Floris Rost van Tonningen naar Engeland en Frankrijk om talen te studeren. Bij terugkeer in Nederland studeerde hij economie en psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens zijn studententijd was hij lid van het Amsterdamsch Studentencorps.

### Carrière

In zijn studententijd richtte Spanjar samen met Rost van Tonningen de beleggingssite IEX.nl op. Dit platform groeide en werd succesvol verkocht. In 2004 richtten Spanjar, Rost van Tonningen en Koen Kam het sociale netwerk Hyves op. Aanvankelijk richtte Hyves zich op smartphonegebruikers, maar na inspiratie uit de opkomst van sociale netwerken in de Verenigde Staten werd Hyves een platform voor vrienden om online met elkaar in contact te blijven. Hyves groeide snel en bereikte binnen korte tijd miljoenen leden.
In 2010 werd Hyves overgenomen door de Telegraaf Media Groep (TMG) voor 43,7 miljoen euro. Hoewel het platform in zijn hoogtijdagen meer dan 10 miljoen leden had, verloor Hyves later terrein aan concurrenten zoals Facebook. In 2013 werd besloten Hyves om te vormen tot een platform voor online gaming.

### Persoonlijk leven

Spanjar reisde veel tijdens en na zijn tijd bij Hyves. Hij gaf aan dat hij nooit de intentie had om lange tijd een bedrijf te leiden, en zijn passie voor reizen nam uiteindelijk de overhand. Na de verkoop van Hyves besloot hij zijn wereldreis te hervatten.

## Publicaties

* Raymond Spanjar: Van 3 naar 10.000.000 vrienden. Amsterdam, Lebowski, 2011. ISBN 978-90-488-1076-5.
* ↑ Quote 500 junior de rijkste internetondernemers. Hyped.nl (22 mei 2008). Gearchiveerd op 1 mei 2012 – via Internet Archive.
* ↑ Folia telt af | De UvA-studenten achter Hyves. Folia (19 september 2023). Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
* ↑ Heleen van Lier, De opkomst en ondergang van Hyves: hoe heeft het zo ver kunnen komen? . De Volkskrant (31 oktober 2013). Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
* ↑ Hyves kostte bijna 44 miljoen euro. NU.nl (11 maart 2011). Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
* ↑ Heleen van Lier, De teloorgang van Hyves: ooit gebruikten we het allemaal . De Volkskrant (3 mei 2012). Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
* ↑ Toine Heijmans; Heleen Van Lier, Ja, het is zo. Ik ben internetmiljonair . De Volkskrant (16 juni 2011). Geraadpleegd op 20 oktober 2024.
# Roelof Dijksma

Roelof Willem Dijksma (Giethoorn, 22 mei 1895 - aldaar, 31 januari 1975) was een Nederlands molenmaker en molenontwerper. Hij staat bekend als de laatste Nederlandse bouwer van tjaskers. Tussen 1910 en 1945 heeft deze molenmaker 400 tot 500 tjaskers gemaakt, inclusief circa 80 handgedreven tonmolens.

## Biografie

Roelof Dijksma werd geboren als zoon van Willem Roelofsz. Dijksma (1872 - 1915), eveneens molenmaker, en Jantje Dam (1874 - 1968). Zijn vader, die op vroege leeftijd aan tuberculose overleed, leerde hem de kneepjes van het vak vanaf zijn ziekbed.
De familie Dijksma is sinds 1860 gedurende drie generaties de tjaskerbouwerfamilie van Nederland geweest. Tevens hield de familie zich bezig met de bouw van achtkante grondzeilers en molenonderhoud.
Het zwaartepunt van de tjaskerbouw lag in Noordwest-Overijssel. Klanten in Friesland en Drenthe werden vanuit Giethoorn met de fiets bezocht. Tjaskers werden met paard en wagen naar hun bestemming vervoerd, voor lange afstanden werd de trein gebruikt. Op aanwijzingen van de molenmaker groef een boer de noodzakelijke ringsloten voor de afwatering. De opbouw en in bedrijfstelling van de tjasker gebeurde door de molenmaker zelf. In 1935 werd de voorlopig laatste tjasker in gebruik genomen in het Friese Steggerda. In de jaren zestig heeft Roelof Dijksma opnieuw enkele tjaskers gebouwd. In 1963 bouwde hij in opdracht van Staatsbosbeheer een tjasker in het natuurreservaat De Weerribben voor de bevloeiing van rietland, de Tjasker Kalenberg.
De verdiensten van Roelof Dijksma aan de herwaardering van de tjasker zijn tot uitdrukking gebracht door het uitreiken van het certificaat van verdienste door de Vereniging de Hollandsche Molen tijdens de jaarvergadering van 6 maart 1971.
Dijksma overleed op 79-jarige leeftijd, tijdens de bouw van Tjasker Veenwouden. Hij was sinds 1919 gehuwd met Marrigje Oort; het paar had een zoon en twee dochters.

## Enkele nog bestaande tjaskers gebouwd door Roelof Dijksma

* Tjasker Kalenberg (1963) tussen Kalenberg en Ossenzijl
* De Foeke (1968), te Sint Jansklooster
* Tjasker Veenwouden (1975), te Veenwouden
Van de Tjasker Grolloo (1930), oorspronkelijk te Dongelsveen, is de maker niet zeker; vermoed wordt dat deze tjasker door Roelof Dijksma is gebouwd.

## Enkele verdwenen tjaskers gebouwd door Roelof Dijksma

* tjasker van Bos, te Amen
* tjasker van het Boekweitenveentje ten westen van Amen
* tjasker van het Horstveen, ten zuiden van de Amerbrug
* tjasker van Hunze, Beilen
* tjasker Van Dilling, Grolloo
* tjasker bij de Halerbrug, Hooghalen
* tjasker van Huize Reestland, Meppel
* tjasker van het Jan Beijeringsveentje, Rolde
* tjasker van het Kikkersveentje
* tjasker van K. Broks, Rolde
* tjasker van P. Brands, Rolde
* tjasker van Popken, Rolde
# Li Auto

Li Auto is een Chinees fabrikant van elektrische personenwagens, met het hoofdkantoor in Peking en productiefaciliteiten in Changzhou. Het werd in 2015 opgericht door Li Xiang.

## Activiteiten

In april 2015 werd het bedrijf opgericht door Li Xiang, al werd de bedrijfsnaam Li Auto pas in juli 2020 geregistreerd. Door de hoge kosten van het ontwikkelen van de auto’s en het opstarten van de productie leed de onderneming forse verliezen van 1,5 miljard yuan in 2018 en 2,4 miljard yuan (ca. US$ 350 miljoen) in 2019. Li Auto richt zich op volledig elektrische voertuigen met een groot bereik.
In juli 2020 kreeg Li Auto een notering op de NASDAQ-aandelenmarkt. De notering bracht ook US$ 1,1 miljard aan nieuw geld binnen voor de verdere ontwikkeling van de auto’s.
De eerste auto die op de markt kwam was de Li One. Deze auto kwam in productie in november 2019 en bleef in de verkoop tot oktober 2022. In 2022 zijn drie nieuwe modellen op de markt gekomen. Als eerste de Li L9 in maart. De Li L9 heeft een batterij van 44,5 kWh, goed voor een actieradius van zo’n 200 kilometer en met een range-extender wordt dit verhoogd naar 1200 km. Vervolgens werden in september 2022 een verkorte variant genaamd Li L8 en een nog kleinere versie Li L7 gepresenteerd, de enige versie zonder de derde zitrij. Dit werd het basismodel in het assortiment van het Chinese bedrijf. Op 31 december 2022 had het bedrijf 288 dealers in 121 Chinese steden.
In november 2023 werd het vierde model, Li Mega, een batterij-elektrische multi-purpose vehicle.
* Li Auto L9
* Li Auto L8
* Li Auto L7
* Li Auto Mega

## Verkoopcijfers

De autoverkoopcijfers van Li Auto.