OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Amst

Amst is een woon/winkelcomplex in Amsterdam-Oost. Amst in een verwijzing naar Amstel en Station Amsterdam Amstel.

## Geschiedenis

Bij de herontwikkeling van het gebied begin 21e eeuw rondom het Amstelstation volgde een geheel nieuwe inrichting van het uit 1939 stammende Julianaplein en de aangrenzende Bertrand Russellstraat, die veel jonger is. De Bertrand Russelstraat werd rond 1989 aangelegd in verband met stadsverdichting en werd toen vernoemd naar wijsgeer en wiskundige Bertrand Russell. Jarenlang, 79 jaar van 1939-2018, lag hier op het Julianaplein een keerlus voor de Amsterdamse trams die hun eindhalte hadden aan het Amstelstation. Een groot deel van die lus lag in een grasveld tegen Amsteldorp aan slechts gescheiden door de Hugo de Vrieslaan, een ander deel van het terrein was geheel geplaveid, zelf een huisje voor de trambestuurders ontbrak niet. In de jaren zeventig stond er als enige bebouwing aan de oostzijde aan de rand van het toen nog grotere Julianapark het bouwburo en voorlichtingscentrum van de Amsterdamse metro in een houten noodgebouw. Naar aanleiding van de herontwikkeling werd die lus verlegd naar een open ruimte aan de noordzijde van de stationshal. Er kwam daar ook een nieuw huisje Julianaplein 1Z.
Zo kwam er een relatief groot terrein tussen Julianaplein en Bertrand Russellstraat vrij voor de bouw van een complex met 252 woningen, supermarkt, horeca, parkeerruimten etc. verdeeld over twee gebouwen. De bouwplannen werd in 2018 opgesteld en vanaf februari 2021 werd er daadwerkelijk gebouwd tot nazomer 2023. Er werd deels gebouwd met prefab-elementen, zoals de keukens. VenhoevenCS ontwierp het geheel in de vorm van portiekflats. Het werden een aantal relatief lage galerijflats waarvan de galarijen aan de binnenzijde van de flats zijn geplaatst. De bijbehorende trappenhuizen hangen deels in de open lucht om toegang te bieden aan de binnentuin. VenhoevenCS bracht allerlei variaties in de gevelwanden aan met bijvoorbeeld hoogteverschillen (hoog richting station, laag aan de achterzijde). De verticale geledingen met houten Louvreluiken doet enigszins denken aan de verticale structuren van het Amstelstation zelf. Ze omschreef het zelf als een groene oase in de stad, mede omdat regenwater in het complex wordt opgevangen en gebruikt wordt binnen het klimaatbeheersings- en sanitaire stelsel.
Het gebouw dat grotendeels behuizing biedt in het middenhuursegment kreeg de "Midden Huur Award 2022" toebedeeld.
* VenhoevenCS (geraadpleegd 4 oktober 2023)
* Amst op Archined (geraadpleegd 4 oktober 2023)
* Jaap Huisman, Complex Amst wekt dode plek tot leven (papier), Galerijflat nieuwe stijl Amst kan een dode plek in de stad tot leven wekken . Het Parool/parool.nl, (3 oktober 2023). Geraadpleegd op 3 oktober 2023.
# Eerste Van Swindenstraat 74-76

Eerste Van Swindenstraat 74-76 te Amsterdam is een gebouw aan de Eerste van Swindenstraat, Dapperbuurt, Amsterdam-Oost.
Hier stond oorspronkelijke bebouwing uit 1892 ontworpen door E.F. Kruger. Afgaand op de bouwtekeningen waren het winkelpanden met opkamers en woonetages. Een deel van de gebouwen werden rond 1912 door bioscoopexploitant David Swaap omgebouwd tot bioscoop annex theater. Het kreeg een korte levensduur; de crisis zorgde voor een teruggang in het bioscoopbezoek. Rond 1935 was de economische situatie anders en liet diezelfde Swaap drie panden slopen ten faveure van een nieuwe bioscoop annex Theater, het Van Swinden Theater (VS Theater). Nadat in het najaar met de sloop was begonnen werd er aan de hand van een ontwerp van Jan Wils en Oscar Rosendahl een nieuw gebouw neergezet in de stijl van Nieuwe Zakelijkheid. Veel ruimte was er overigens niet; de bouwgrond was zestien bij zestien meter. Wils en Rosendahl namen als voorbeeld het door hun ontworpen (veel grotere) City Theater aan het Kleine-Gartmanplantsoen, geopend op 28 oktober 1935. De bioscoop kreeg een zaal en een balkon voor maximaal 475 bezoekers, verdere ruimten werd gevuld met een directiekamer, conciërgewoning en foyer.
De Tijd constateerde na een krappe bouwtijd van een half jaar in maart 1936: “een aanwinst voor de buurt”. Na diverse herstarten sloot de bioscoop van 1965. Er kwam in later jaren een vestiging van winkelketen Zeeman in waarbij met name de pui en inrichting drastisch wijzigden. Dat was kennelijk voordat de gemeente het pand ingedeeld had in Orde 2 (het verdient behouden te blijven). Ook in 2022 is Zeeman er gevestigd. Ook dan heeft het gebouw een zeer afwijkend uiterlijk van de eind 19e eeuwse en eind 20e eeuwse bebouwing.
* Redactie, Theater Van Swinden. De Tijd (25 maart 1936). Geraadpleegd op 16 januari 2023 – via delpher.nl.
* Amsterdam op de kaart/ Monumenten Inventarisatie Project (geraadpleegd 16 januari 2023)
* David Geneste, Het Van Swinden Theater in de Dapperbuurt was een buurtbioscoop met grootstedelijke allure. Het Parool (12 augustus 2021). Gearchiveerd op 2 juli 2022. Geraadpleegd op 16 januari 2023 – via parool.nl.
* Waarderingskaart architectonische en stedenbouwkundige kwaliteit Amsterdam
# Flevopark 11-12

Flevopark 11 en 12, Amsterdam zijn een aantal gebouwtjes in het Flevopark, Amsterdam-Oost. In dat park staan zeven benummerde gebouwen, waaronder Flevopark 13, het gebouw van het voormalige gemaal.
Daar waar van het gebouw nummer 13 vrijwel alles bekend is, geldt dat niet voor de drie houten huisjes, die onder nummer 11 en 12 door het leven gaan. De huisjes staan aan de steeds breder wordende ontwateringssloot van het gemaal richting het Nieuwe Diep. De huisjes zouden vanaf 1885 bestemd zijn geweest voor tuinders en/of vissers. Ze zijn gebouwd in een landelijke stijl met chaletachtige gevels. Stadsherstel verkreeg in 2007 de gebouwtjes en restaureerde ze in 2011 op. Zij zien de gebouwtjes in 2020 als onderdeel van het in 1880/1881 gebouwde complex rondom het gemaal van architecten J.C. de Leeuw en Willem Frederik Adolph Beijerinck.
In juni 1992 werden ze tot gemeentelijk monument verklaard.
* Monumenten Inventarisatie Project
* Stadsherstel over Flevopark 11-12
# Klarenbeek (Amstel)

Klarenbeek is een boerderij uit de 17e eeuw in de Groot-Duivendrechtse Polder aan de Ouderkerkerdijk aan de oostkant (rechteroever) van de rivier de Amstel. Tot en met het jaar 1921 hoorde de gehele Ouderkerkerdijk en Groot-Duivendrechtse Polder tot de gemeente Ouder-Amstel. Sinds 1922 hoort dit deel bij de gemeente Amsterdam (wijk Overamstel, stadsdeel Oost)
Sinds 1970 is het hoofdgebouw beschermd als rijksmonument. De summiere beschrijving in het monumentenregister vermeldt achtervleugels die gedeeltelijk van hout zijn en een deel aan de straatkant met een schilddak. Het huidige beschermde aanzien zou uit de 19e eeuw dateren ("Algemeen huidig aspect 19e eeuws").
In de 21e eeuw is Klarenbeek een zorgboerderij geworden, beheerd door de welzijnsinstelling Cordaan.

## Externe link

* Cordaan: Boerderij Klarenbeek
* Klarenbeek. Historisch Amstelland. Geraadpleegd op 30 maart 2017.
# Linnaeushof 31-42 (Amsterdam)

Linnaeusstraat 31-42 te Amsterdam is een strook woningen aan het Linnaeushof in Amsterdam-Oost.

## Linnaeushof 31-42

Het terrein stond bekend als een Roomse enclave in de voormalige gemeente Watergraafsmeer. Toen gemeente Amsterdam in 1921 de Watergraafsmeer annexeerde kwam deze enclave binnen die gemeente te liggen. In de jaren daarna werd het volgebouwd door de “Zusters van het Arme Kind Jezus”. Deze liet in 1930/1931 het Clara Feyklooster bouwen maar hadden nog een oog gericht op de belendende percelen om eventueel tot uitbreiding te kunnen overgaan. Die uitbreiding kwam er niet. De terreinen kwamen in handen van J.J.L. Rozestraten, die een strook woningen naar eigen ontwerp kon bouwen, mits ze qua architectuur niet zouden vloeken met de overige architectuur van het hofje van Alexander Kropholler. Rozestraten bouwde een strook in de verstrakte vorm van de Amsterdamse Schoolstijl. Het week daarbij nauwelijks af van de woningen aan het hof van Kropholler, maar wel van de bouwstijl van het klooster van de broers Kraaijvanger. De gemeente Amsterdam deelde het blok in 2016 apart in bij de verklaring tot gemeentelijk monument.

## Rozestraten

Johannes Jacobus Lambertus Rozestraten (Gouda, 29 december 1887 - Amsterdam, 8 januari 1941) was een bekende man in de Amsterdam katholieke bouwwereld. Hij was zoon van een stukadoor uit Gouda. Hij was timmerman, aannemer, makelaar en architect; een combinatie die in die tijd gangbaar was. Hij woonde langere tijd aan de Vondelstraat 49. Hij was bestuurslid van diverse katholieke bouwafdelingen, een huiseigenarenvereniging (Het Eigendomsrecht), een parochie en Kleine Vereniging van St. Antonius (voor stille armen). Hij was de aannemer van het door Alexander Kropholler ontworpen Linnaeushof inclusief de Hofkerk.
* Monumenten Inventarisatie Project
* ↑ De Maasbode/De Tijd, 9 januari 1941, In memoriam Rozestraten
# Linnaeushof 47-48 (Amsterdam)

Linnaeushof 47-48 te Amsterdam is een gebouw aan het Linnaeushof in Amsterdam-Oost.
Vanaf 23 april 1931 tot april 1932 werd hier een katholieke school gebouwd in een katholieke enclave in de voormalige gemeente Watergraafsmeer. De school staat eigenlijk niet meer aan het Linnaeushof, maar aan de uitvalsweg met dezelfde naam van dat hof naar de Wethouder Frankeweg. De school bracht onderdak aan Gewoon Lager Onderwijs (GLO) en Uitgebreid Lager Onderwijs (ULO); beide voor meisjes. De Rotterdamse gebroeders Kraaijvanger ontwierp het gebouw in de rationalistische stijl. Ze moesten daarbij wel rekening houden met de overige bouwsels aan het hofje ontworpen door Alexander Kropholler. Die wens is onder meer terug te vinden in de kleur baksteen (roodbruin, handvormsteen) en afwerking in natuursteen (Euville kalksteen en Beijers graniet). Door dit uiterlijk sluit het gebouw qua stijl ook aan op de Henk van Laarbrug, ontworpen door Piet Kramer, die ontwierp binnen de stijl van de Amsterdamse School. De school kreeg de naam Clara Feyschool; Clara Fey leidster van de congregatie Zusters van het Arme Kind Jezus. Een klooster naar haar genoemd is terug te vinden op Linnaeushof 43-44, Amsterdam.
Het pand sluit fysiek aan bij de Sint-Lidwinaschool, maar is juist qua kleur en stijl erg afwijkend daarvan.
Ook in de beginjaren van de 21e eeuw zijn beide schoolgebouwen als school in gebruik; in het gebouw op nr. 47-48 zit sinds 2016 een mavo (De Amsterdamse MAVO) nadat het enige tijd onderdak had geboden aan een deel van het Cygnus Gymnasium. Het gebouw werd in 2016 een gemeentelijk monument.
* Monumenten Inventarisatie Project
* De Maasbode, 9 april 1932, Inzegening school
# Tweede van Swindenstraat 208

Tweede van Swindenstraat 208 te Amsterdam is een gebouw aan de Tweede van Swindenstraat, Dapperbuurt, Amsterdam-Oost.
Hier werd na 1882 druk gewerkt aan een uitbreiding aan de Dapperbuurt en daar behoorde ook een lagere school bij. In de Eerste Van Swindenstraat kwam al een school en in oktober 1891 werd aanbesteed een school der 1e klasse (dat wil zeggen voor arme gezinnen). Het ontwerp kwam van de Dienst der Publieke Werken met haar stadsarchitect Bastiaan de Greef. Het werd school nummer 76 in de kinderrijke stad Amsterdam. Het ontwerp is voornamelijk in de eclectische stijl met hier en daar tekenen van neorenaissance. Achteraf (21e eeuw) werd geconstateerd dat het gebouw voor een armenschool redelijk rijk geornamenteerd is. Het is symmetrisch opgebouwd uit twee bouwlagen met daarop een kap met drie dakkapellen. De versieringen zijn te vinden rondom raampartijen en centrale toegang. De centrale toegang risaleert enigszins naar voren. Het schoolgebouw van de Pontanusschool was tot de jaren zeventig geheel ingebouwd met aan de achterkant nog een school aan de Pieter Nieuwlandstraat, waarmee het de speelplaats deelde. Beide schoolgebouwen overleefden de saneringsslag in het kader van stadsvernieuwing in de jaren zeventig. Het gebouw bleef weliswaar staan, maar door die stadsvernieuwing waren er nog te weinig kinderen over om deze school open te houden. Ze sloot in zomer 1974 haar deuren.
De school had minstens één bekende leerling, de latere voetballer Sjaak Swart, die in zijn schoolperiode al op het Dapperplein voetbalde.
Door de sanering kreeg de school een ander huisnummer 108 werd 208. Daarbij was het vermoedelijk de bedoeling het vrijgekomen terrein ten westen van de school opnieuw te bebouwen; echter er kwam de kinderboerderij Dapperhoeve., gestart in 1979 en verlaten in 2010; het ging verder als botanische tuin.
Op 17 december 2013 werd het gebouw tot gemeentelijk monument verklaard. Het is het enige monument in de straat. In 2022 prijkt de naam Pontanusschool nog steeds boven de deur. In het gebouw is dan het Islamitische Centrum Yeni gevestigd met gebedsruimte.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog waren hier militairen ingekwartierd.

## Galerij

* Publieke Werken, Bouw van de school aan de 2e van Swindenstraat 108 (dossier 18519). Stadsarchief Amsterdam-Centraal Tekeningen Archief (1891). Geraadpleegd op 17 januari 2023.
* Amsterdam op de kaart/Monumenten Inventarisatie Project (geraadpleegd 17 januari 2023)
* ↑ Redactie, Aanbestedingen. Het nieuws van den Dag (10 oktober 1891). Geraadpleegd op 17 januari 2023 – via delpher.nl.
* ↑ Redactie, Dingen van de dag. De Waarheid (22 januari 1974). Geraadpleegd op 17 januari 2023 – via delpher.nl.
# Wibautstraat 220-222

Wibautstraat 220-222 is een gebouw aan de Wibautstraat in Amsterdam-Oost.
Het gebouw ten oosten van de spoordijk waarop Spoorlijn Amsterdam - Elten werd rond 1956 gebouwd naar een ontwerp van de architecten W.A. Ulrich en B.J.F.Kamphuis. Zij kwamen met drie gestapelde kubussen met vierkante vloeroppervlakten (zijden 31 meter); een daarvan ligt ondergronds. Het gebouw leek van buiten niet groot, maar binnen schijnt het groter dan dat het in werkelijkheid is. Het werd gebouwd als de banketbakkersschool van Willem Berkhoff, vandaar dat het in de volksmond ook wel "De Berkhoff" werd genoemd. De bouw, totale kosten 1,2 miljoen gulden) ging vergezeld met de plaatsing van twee grote muurschilderingen in de vorm van fresco's (864 x 360 cm en 868 x 386 cm) van Cor Dik, hij was er vier maanden mee bezig. De fresco’s verdwenen in de loop der jaren achter betimmeringen. Ook zouden er amateurwerken te zien zijn van leraren en leerlingen uit de beginperiode. Het werd opgezet als een zogenaamde halschool, de leslokalen sluiten aan op een centrale hal. In het gebouw was ook enige tijd een culinair museum gevestigd met historische werktuigen uit het vakgebied uit diverse privéverzamelingen van onder meer Berkhoff. Burgemeester Arnold d'Ailly kwam het gebouw in september 1956 openen.
In 2013 werd het gebouw tot gemeentelijk monument verklaard.
Zoals vele scholen ontkwam de banketbakkersschool niet aan fusies; laatst in 2015 met de Hubertusschool en het gebouw werd leeggehaald; de school verhuisde naar elders.
De herbestemming van het leegstaande gebouw werd opnieuw een school. Daartoe werd er rond 2017 uitgebreid verbouwd en kwam er deels over het gebouw een nieuw gebouw naar ontwerp van het bureau Archivolts en Micha de Haas. Onder de nieuwe gebruiker werden de verstopte wandschilderingen weer vrij gemaakt en gerestaureerd.
Het gebouw is buurman van het veel bekendere Renaultgebouw.
* ↑ Willy Arendinus Ulrich (Amsterdam, 21 juli 1922-aldaar 15 april 1994) en Berend Jan Frederik Kamphuis (Hoogeveen, 1921) voerden een architectenbureau aan de Herengracht 435.
* ↑ Algemeen Handelsblad, 27 september 1945, Opening banketbakkersschool
* ↑ Het Parool, 28 september 1956, Vakschool Banketbakkers
* ↑ Restauratoren Nederland
# Witsenhuis

Het Witsenhuis is het voormalige atelier van Willem Witsen op Oosterpark 82 in Amsterdam. De eerste verdieping van het naar hem vernoemde Witsenhuis verkeert in oorspronkelijke staat. De overige verdiepingen worden aan schrijvers ter beschikking gesteld als tijdelijke woonruimte.

## Geschiedenis

Het huis werd gebouwd met een beeldhouwersatelier op de begane grond en aanvankelijk door George Hendrik Breitner gebruikt. In 1891 betrok Witsen een atelier in een ingebouwde tussenverdieping. Ten tijde van Willem Witsen troffen leden van de beweging Tachtigers elkaar vaak in dit huis. Van 7 tot 11 november 1892 logeerde de Franse dichter Paul Verlaine er toen hij in Amsterdam een serie lezingen hield.
In september 1905 betrok Augusta Maria Schorr de tweede verdieping. In mei 1906 vestigde ook Willem Witsen zich hier en in april 1907 trouwden zij. Witsen stierf 13 april 1923. In december 1924 kocht Maria Witsen-Schorr als weduwe het hele pand. Schorr vervulde een rol schatbewaarder van haar overleden echtgenoot. In 1940 vermaakte zij het pand aan de Nederlandse staat, de overige etages bestemd als onderkomen voor schrijvers. De inrichting van de eerste verdieping met het atelier van Witsen en de Verlaine-kamer blijft als eerbetoon aan de kunstenaar onveranderd.

## Schrijvers

J.C. Bloem betrok in 1947 het atelier op de begane grond en verhuisde later naar de tweede etage, waar inmiddels een appartement was ingericht. Hij had een contract voor vijf jaar maar woonde er tot 1959. Zijn bovenbuurvrouw was Marga Minco; zij woonde er van 1949 tot 1970 met haar echtgenoot Bert Voeten, van 1950 tot 1954 tegelijk met Gerrit Kamphuis. Latere bewoners waren onder anderen Jan Kal, Thomas Rosenboom en Anton Valens.
De laat-romantische schrijver Nescio liet in zijn verhaal Verliefdheid uit 1919 de hoofdpersoon in dit huis wonen.

## Afbeeldingen

* Plaquette aan het Witsenhuis
* Interieur met zelfportret
* Interieur Witsenhuis
* Maria Witsen-Schorr

## Openstelling

Het Witsenhuis is beperkt voor het publiek toegankelijk en uitsluitend op schriftelijk verzoek te bezoeken.

## Over het Witsenhuis

* Schrijvers onderdak. Wonen in het Witsenhuis. Samenst. en redactie Saskia de Bodt en Leo Jansen. Amsterdam, Van Oorschot, 2023. ISBN 9789028231160
* Jessica Voeten: Het Witsenhuis. Amsterdam, Atlas, 2003. ISBN 9789045009087
# Rijksmonument 335379

Rijksmonument 335379 omvat een bouwblokje in de Landbouwstraat, Betondorp, Amsterdam-Oost. Het blokje betreft van oorsprong meerdere ongenummerde particuliere garages (ofwel karrenbergplaatsen) dat op 20 oktober 1988 opgenomen werd in het monumentenregister.
Het blok sluit aan op rijksmonument 335336, de voormalige bibliotheek en leeszaal van de buurt. Ze zijn ontworpen door architect Dick Greiner en opgetrokken uit beton/korrelbeton, die het hun grijze kleur geeft. De toegangen bestonden uit dubbele houten deuren tussen pilaren.
In de jaren tachtig bevond het complex inclusief bibliotheek en leeszaal zich in een deplorabele toestand; er werd gestut. Er werd in diezelfde jaren een uitgebreide renovatie/restauratie op touw gezet, waarbij alles dat op garages wees werd vervangen. Het complexje werd omgebouwd tot zaal voor het buurthuis, dat de gehele ruimte in beslag ging nemen. De dubbele deuren werden voorzien van een plint met ramen, die passen bij bibliotheek en leeszaal. De verbouwing werd onder meer begeleid door Onno Greiner, zoon van de oorspronkelijke architect. Sindsdien vormen de gebouwen als het ware één geheel (Brink 43-45, Landbouwstraat 61-63).
* Monumentenregister omschrijving 335379
* GGH Architecten (geraadpleegd 26 april 2022)
# Chili (gerecht)

Chili con carne (Spaans voor chili met vlees) is een stoofpot die samengesteld is uit vlees (meestal gehakt of spek) en chilipeper. Traditioneel wordt er verder gebruikgemaakt van knoflook, ui en komijn. Vaak worden er ook bonen, paprika en tomaten aan toegevoegd, hoewel dat in de eerste versies van het gerecht niet het geval was. Er bestaan allerlei variaties waarbij voor andere soorten vlees, vleesvervangers of afwijkende ingrediënten gekozen wordt.
Chili sin carne (chili zonder vlees) is om vegetarisch te eten, of zo te kopen en zelf vlees aan toe te voegen (dit mag uiteraard niet als chili con carne verkocht worden, het wordt wel basis voor chili con carne of bonenschotel voor chili con carne genoemd).

## Oorsprong

Het gerecht stamt oorspronkelijk uit het grensgebied tussen Mexico en de Verenigde Staten. Voor zover gedocumenteerd werd de chilischotel voor het eerst gegeten door het Amerikaanse leger, ergens in de 19e eeuw in Texas.

## Variatie

Op het gerecht zijn vele varianten mogelijk.
Mogelijke toevoegingen zijn:
* Gesneden ui
* Gesneden paprika
* Maïs
* Plakjes of blokjes worst, bijvoorbeeld chorizo of rookworst (pas toevoegen als de bonen erbij gaan)
* Gepelde tomaten
* Komijnzaadjes of -poeder
* Tabasco of worcestersaus
* Laurier
* Selderij
* Oregano
* Paprikapoeder
* Koriander, kan vers gesneden of als poeder worden toegevoegd.
* Chilipeper, kan vers gesneden of als poeder worden toegevoegd.
* Kaneel, kan in zijn geheel als kaneelstokje meegesudderd worden of als poeder worden toegevoegd.
* Cacaopoeder (niet in combinatie met kaneel).
* Cayennepeper
* Fruit, bijvoorbeeld ananas, perzik of mango
Het gerecht kan onder andere gecombineerd worden met stokbrood en kruidenboter, tortillachips, rijst of aardappels. Vaak wordt er ook guacamole of zure room dan wel crème fraîche geserveerd bij het gerecht. Als afwerking gebruikt men ook vaak geraspte cheddar.
# La Clayette

La Clayette is een gemeente van het Franse departement Saône-et-Loire. La Clayette telde op 1 januari 2021 1.626 inwoners. De gemeente maakte deel uit van het arrondissement Charolles en van het gemeentelijk samenwerkingsverband Communauté des Communes La Clayette Chauffailles en Brionnais.
In de plaats bevindt zich een groot kasteel en een lokale industrie. De wereldwijd actieve kranenbouwer Potain, opgericht in de gemeente, verliet la Clayette in 2013 hetgeen een klap voor de lokale economie betekende.

## Geografie

De oppervlakte van La Clayette bedraagt 3,1 km², de bevolkingsdichtheid is 590 inwoners per km². De gemeente ligt niet ver van Charolles (20 km), Paray-le-Monial (25 km), Cluny (40 km), Mâcon (60 km) and Lyon (90 km).
De onderstaande kaart toont de ligging van La Clayette met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten: Baudemont, Curbigny, Varennes-sous-Dun, La Chapelle-sous-Dun.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Bezienswaardigheden

* Kleurrijke paraplu's in de hemel. Rue du Commerce (2018)
* Kapel Sainte-Avoye
* Kasteel van La Clayette
De Église Notre-Dame is een 19e-eeuwse rooms-katholieke kerk. Het ontwerp van de kerk is van A. Pinchard. De bouw duurde van 1889 tot 1894. De Chapelle Sainte-Avoye is een 15e-eeuwse vroeg-gotische kapel gesitueerd in het Rue Lamartine. De Rue de la Promenade is een laan met platanen langs het meer. Ten westen van de Rue de la Promenade ligt het oude centrum met o.a. een fontein op het Place des Fossés en het Kasteel van La Clayette uit de 14e-19e eeuw. Het kasteel is een overgebleven middeleeuwse burcht met een vrijwel intact verdedigingssysteem, die dan ook een belangrijke toeristische troef vormt voor de stad. Ten oosten ligt het Aire des Loisirs du Lac stadspark met veel hoogteverschillen en fraaie uitzichten over het meer. De belangrijkste winkelstraten zijn de Rue Centrale, de Rue du Commerce en de Rue du Château.

## Stedenbanden

* Göllheim (Duitsland)
* Marano Equo (Italië)

## Bekende inwoners uit La Clayette
### Geboren zijn en/of woonachtig zijn/geweest

* Alphonse de Lamartine (1790-1869), dichter, historicus en staatsman
* Marie-Aimée Gaillard (1883-1970) en Clotilde Gaillard (1907-2008), Rechtvaardige onder de Volkeren
* Bernard Dufoux (1937), chocolatier, Ridder in het Orde van Agrarische Verdienste en Ridder in het Legioen van Eer

## Externes link

* La Clayette
* 1 2 Populations légales 2021.
# Menuet (dans)

Het menuet (in het Italiaans minuetto) is een Franse dans in een driedelige maatsoort (3/4, 3/8, 3/2) uit de Baroktijd. Vaak treffen we het menuet aan als onderdeel van een suite. Ook fungeerde het als een van de middendelen van een symfonie of ander werk in sonatevorm, totdat rond 1800 daarvoor het scherzo in zwang kwam.
De dans ontstond omstreeks 1670 in Poitou, en beleefde zijn hoogtepunt aan het hof van Lodewijk XIV. Aanvankelijk werd hij individueel gedanst, maar later per groepje van vier personen.
De naam is afgeleid van pas menus, de kleine stappen waarmee hij werd uitgevoerd. Vaak wordt het menuet gevolgd door een 'trio', of tweede menuet als tussenspel, waarna het eerste menuet herhaald wordt.