OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Popeye Village

Popeye Village ook bekend als Sweethaven Village is een decorstad en openluchtmuseum in Mellieħa op het eiland Malta. Het is gebouwd als filmset voor de in 1980 uitgebrachte film Popeye waarin Robin Williams de hoofdrol speelt.

## Geschiedenis

De bouw van de filmset begon in 1979. Een groep van in totaal 165 bouwvakkers heeft zeven maanden aan het dorp gewerkt dat bestaat uit negentien echte gebouwen, opgetrokken uit hout. Honderden boomstammen en enkele duizenden houten planken werden geïmporteerd uit Nederland, de houten dakpannen kwamen uit Canada.
De set werd binnen zeven maanden gebouwd en op 24 januari 1980 werd er gefilmd aan de film Popeye; op 19 juni in datzelfde jaar werd de film volledig voltooid. De film is gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van Elzie Segar en speelt zich af in het fictieve dorp Sweethaven, waar Popeye de Zeeman arriveert in een poging zijn lang verloren gewaande vader te vinden. De film kreeg gemengde recensies.
Na afloop van de film bleef de set van Popeye Village achter. Inwoners van Malta namen de set over en maakten er een attractiepark van.
Op 9 februari 2023 werd het park getroffen door heftige stormschade. Het park moest door de schade korte tijd dicht om de schade te herstellen.

## Attracties

Popeye Village is zeven dagen per week open voor het publiek en heeft naast het openluchtmuseum en filmset ook gezinsattracties. Ook is er in het park een showopvoering en zijn er attracties, musea en speelhuisjes waar kinderen zich kunnen amuseren. Tevens kunnen bezoekers een meet-and-greet houden met de hoofdpersonages van de film.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Popeye Village op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Popeye's Village Actually Exists in Malta. Atlas Obscura. Geraadpleegd op 15 december 2024.
* ↑ (en) Arena, Jessica, Boulder crashes onto Popeye Village as torrential rain persists. Times of Malta (9 februari 2023). Geraadpleegd op 15 december 2024.
# Watervaatstelsel

Het watervaatstelsel of ambulacraal stelsel is een hydraulisch stelsel van vaten en de daaraan verbonden ampullen en buisvoetjes in het lichaam van stekelhuidigen. Een ambulacraal is een groef in dieren uit de stam van de stekelhuidigen. De functie van het watervaatstelsel is tweeledig. Enerzijds kunnen niet-sessiele stekelhuidigen zich met de buisvoetjes voortbewegen of vasthechten, anderzijds worden de buisvoetjes gebruikt om voedsel te verwerven en naar de mond te transporteren. Daarnaast speelt het systeem een rol in de ademhaling.
De grondvorm van het watervaatstelsel is een ringvormig kanaal rondom de mond, van waaruit zich per arm of per lichaamssegment, denk bij dat laatste aan zee-egels, een radiaal kanaal aftakt. Aan het radiale kanaal zitten op regelmatige afstanden korte laterale kanalen, die eindigen in een ampulla aan de aborale zijde, met daaraan verbonden een podium, een buisvoetje aan de orale zijde. Uit het ringkanaal vertakt minstens één steenkanaal dat op zijn beurt met de madreporiet of zeefplaat is verbonden aan de aborale zijde van het lichaam. Via de madreporiet staat het water in het watervaatstelsel in verbinding met de buitenwereld. Gasuitwisseling verloopt via de buisvoetjes die buiten het lichaam steken, en de ampullae, die op hun beurt gasuitwisseling hebben met de vloeistof in het coeloom, de lichaamsholte.
De werking van het watervaatstelsel is gebaseerd op waterdruk die kan worden veranderd door middel van spieren rondom de ampullae en de podia, en door kleppen in de vaten. Door de ampullae samen te trekken en daardoor de druk erin te verhogen, kunnen de buisvoetjes worden uitgestulpt. Omgekeerd wordt een buisvoetje ingetrokken als de spieren rondom de ampulla verslappen, en die in het buisvoetje samentrekken. Voor de richting waarin de podia bewegen dragen twee spieren zorg die in de lengterichting van het podium liggen.
* 1 2 CA Villee, WF Walker en RD Barnes. General Zoology, 1978. op Internet Archive, 5e druk, blz 736-738, 31.6-7
* 1 2 PA Meglitsch. Invertebrate Zoology, 1972. op Internet Archive, 2e druk, blz 706-707, 18.6, 18.8-10
# Nispense Achterhoek

Nispende Achterhoek is een buurtschap in de gemeente Rucphen in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het ligt in het zuidwesten van de gemeente, tegen de Belgische grens, dicht bij Steenpaal en Heijbeek.
Dorpen: Rucphen · Schijf · St. Willebrord · Sprundel · Zegge Buurtschappen: De Berk · De Dood · De Heiberg · De Posthoorn · De Schietbaan · Het Hoekske · Het Oosteind · Langendijk · Langeschouw · Munnikenheide · Nederheide · Nispense Achterhoek · Noordhoek · Steenpaal
Noord-Brabant: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Sint-Lambertuskerk (Gulke)

De Sint-Lambertuskerk (Église Saint-Lambert) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Limburg behorende plaats Gulke, gelegen aan de Rue de l'Église.

## Geschiedenis

De parochie was oorspronkelijk onderhorig aan de parochie van Baelen, maar reeds in 1145 daarvan afgesplitst, omdat het gebied toen geschonken werd aan de Abdij Rolduc, welke de moederkerk was van Bilstain en Limburg. De Sint-Joriskapel van Limburg werd in 1460 een decanaatskerk en de Sint-Lambertuskerk werd filiaalkerk van de deze Sint-Jorisparochie.
In 1145 bestond der reeds een kapel in Gulke, maar deze werd door een kerkgebouw vervangen. Deze kerk stamde uit de 15e eeuw en begin 16e eeuw, en het betreft een laatgotische kruisbasiliek, gebouwd in natuursteenblokken, met voorgebouwde toren, waarin zich het kerkportaal bevindt. Het koor is driezijdig afgesloten.
De kerk werd diverse malen gerestaureerd, vooral in de 18e eeuw (1715-1722 en 1762). In de 19e eeuw en in 1910 vonden veranderingen in het interieur plaats, in 1910 gebeurde dat in neogotische stijl. Toen werd ook de doopkapel aangebouwd en werden steunberen geplaatst.
De toren heeft vermoedelijk een romaanse oorsprong, en ligt niet geheel in lijn met het schip van de huidige kerk. De zuidoostelijke gevel van de toren bevat nog enkele schietgaten. De toren heeft een achtkante, gedraaide torenspits.
De kerk wordt omgeven door een kerkhof, waarop zich ook een gedeelte bevindt dat dienst doet als protestantse begraafplaats. Het oudste grafmonument is van 1635. Historische grafkruisen werden in de kerkmuur ingemetseld.

## Interieur

Het vroegere gotische stenen hoofdaltaar van 1522 bevindt zich tegenwoordig in de doopkapel. Er is een gotisch altaarstuk van omstreeks 1500, met gepolychromeerd houten reliëf voorstellende episoden uit het leven van Sint-Elisabeth. Er is een tabernakel uit begin 16e eeuw, dat in 1911 werd ingebed in een neogotisch torentje.
Een Apostelbalk uit begin van het 16e eeuw
De kuip van het doopvont is romaans, stamt uit de 12e eeuw en heeft vier maskers; de marmeren voet is 18e-eeuws.
De preekstoel is van 1722. De communiebank, de kerkbanken en de biechtstoelen zijn eveneens 18e-eeuws.
Uit de 16e eeuw zijn gepolychromeerde beelden van de heiligen Hubertus, Lambertus, Rochus en Joris. Beelden van Maria, Barbara en een bisschop zijn 18e-eeuws.
In 1722 werd een nieuw hoofdaltaar geplaatst, vervaardigd door J. Sépulchre en bevattende een schilderij van Deflans dat de Calvarieberg voorstelt.
De neogotische glas-in-loodramen werden van 1910-1913 vervaardigd door de firma Joseph Osterrath.
* Inventaris onroerend erfgoed
* [http://balat.kikirpa.be/results.php?linkthrough=BA&linkval=Eglise+Saint-Lambert%5BGo%C3%A
# Monstrans van het Sacrament van Niervaert

De monstrans van het Sacrament van Niervaert (1520-1540) behoort tot een groep Bredase monstransen die zeldzaam homogeen van uitvoering is. Het kunstwerk bevindt zich in de collectie van het Stedelijk Museum Breda.

## Bredase monstransen

De komst, in 1449, van het Sacrament van Niervaert naar Breda zorgde ervoor dat de stad uitgroeide tot een religieus centrum, hetgeen een grote vraag naar kerkzilver deed ontstaan. Uit de periode 1450 - 1550 zijn ruim twintig in Breda vervaardigde monstransen bewaard gebleven. Een aantal hiervan is opgenomen in museumcollecties. Twee, waaronder de Niervaert-monstrans, bevinden zich in de collectie ondergebracht bij het Stedelijk Museum Breda; andere exemplaren zijn aan te treffen in het Rijksmuseum te Amsterdam, de schatkamer van de St.-Servaasbasiliek te Maastricht, het Museum voor Religieuze Kunst te Uden, het Liemers Museum te Zevenaar, de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis te Brussel, het Landesmuseum te Oldenburg en de Hermitage te Sint-Petersburg. De overige van deze groep monstransen bevinden zich in privé collecties en in kerken in Nederland en België. Deze Bredase monstransen tonen merendeels dezelfde karakteristieken.

## Beschrijving van de monstrans van het Sacrament van Niervaert

Het Sacrament werd op de hoogtijdagen getoond in een verguld zilveren monstrans van 82 centimeter hoog. De achtzijdige voet met inzwenkende zijden rust op leeuwtjes en draagt een achtzijdige, opengewerkte stam, met, een door laat-gotisch maaswerk doorbroken en met engelenkopjes versierde, nodus. In nissen en onder baldakijnen zijn 19e-eeuwse heiligenbeeldjes geplaatst; bovenin prijkt een beeldje van Maria met kind. Dit exemplaar is de grootste en rijkst versierde van de reeks Bredase monstransen. De toeschrijving is gemaakt op stilistische gronden; zilvermerken ontbreken. De krans met edelstenen dateert uit de 18e eeuw. Deze diamanten werden in 1728 geschonken door Pieter Montens, de toenmalige regent van de Confrèrie van het Allerheiligst Sacrament des Altaars. Uit een opschrift onder de voet blijkt dat de monstrans in 1889 werd gerestaureerd door Jan Hendrik Brom te Utrecht.

## Literatuur

* J. Kalf: De monumenten van geschiedenis en kunst van de voormalige Baronie van Breda, Utrecht (1912), 148.
* J.P. van Rijen: Zilver en zilversmeden uit de Baronie van Breda, Breda (2000), 173-178.
# Standard American

Standard American is een bridge biedsysteem. Het systeem komt oorspronkelijk uit de Verenigde Staten en wordt veel gebruikt bij online bridge. Het is een eenvoudig, natuurlijk systeem dat veel bridgers snel onder de knie hebben.
Er wordt vanaf 12 punten (Honneurpunten, HCP, High Card Points, Milton Work Count) geopend. De openingen van 1♣ en 1♦ beloven ten minste een driekaart, volgens het better minor-principe. Hierna wordt in de basis reëel geboden. De openingen van 1♥ en 1♠ beloven ten minste een vijfkaart. De 1SA opening belooft 15-17 punten en een gebalanceerde hand. Deze opening wordt gevolgd door de Staymanconventie en de Jacoby transfers. De 2♣ opening is mancheforcing, waarna het 2♦ antwoord een wachtbod is. De openingen van 2♦, 2♥ en 2♠ zijn zwak, ze beloven 5-11 punten en een zeskaart (in sommige partnerships kan het ook op een vijfkaart). Na deze zwakke openingen is 2SA een positief antwoord en toont mancheinteresse. De 2SA opening belooft 20-22 punten, waarna net als na 1SA gebruik wordt gemaakt van Stayman en Jacoby. De openingen op drieniveau zijn preëmptief.
SAYC staat voor Standard American Yellow Card en is een standaardvorm van de Standard American, ontwikkeld door de Amerikaanse bridgebond voor niet-vaste partners.

## Externe link

* Uitleg over biedsystemen Standard American en SAYC
* Uitleg over bieden en Standard American
# Odiliapeel

Odiliapeel (Brabants: De Piejel) is een kerkdorp in de Nederlandse gemeente Maashorst. Het dorp telde op 1 januari 2023 2.075 inwoners.

## Achtergrond/historie

Het dorp werd gesticht in 1922 en is ontstaan als een ontginningsdorp waar, zoals veel in de Peelstreek, turf werd gestoken. In de begintijd had het nog de naam Terraveen.
De herdoping van Terraveen in Odiliapeel is een gevolg van de kerkelijke organisatie van de zielzorg voor het nieuwe dorp. Terravener Bertus Coppens was een goede bekende van Hannes Donkers van de Hulstheuvel in Uden, en deze laatste had een broer bij de Kruisheren in Uden, Tinusbruur. En zo ging de zielzorg in Terraveen naar de Kruisheren. De Kruisheren hebben in Odiliapeel een rectoraat gesticht en een kerk gebouwd.
De beschermheilige van de Kruisheren is de heilige Odilia van Keulen, en dus werd zij patrones van de nieuwe dorpsgemeenschap. Op 5 mei 1930 besloot de gemeenteraad dat het nieuw ontgonnen gebied de naam Odiliapeel kreeg.

## Nabijgelegen kernen

Nabijgelegen kernen :
| Uden | Zeeland | Mill |
| Volkel | | Boxmeer |
| | Venhorst Gemert | |

## Bezienswaardigheden

* De Kerk van de Heilige Kruisvinding is een kerk die is ontworpen door Jan de Jong volgens de filosofie van de Bossche School. In 2007 werd ze verrijkt met een drieluik van Hugo Brouwer dat afkomstig is uit de toen gesloopte Andrieskerk te Nuenen, ontworpen door dezelfde architect. De kerk is gebouwd in 1959. De eerste steen werd in 1958 gelegd.
* De Sint Odiliakapel is in 1995 gesticht door enkele inwoners van Odiliapeel en bevindt zich in het bos ten zuiden van de dorpskom.
* Het Oorlogsmonument op het einde van de Wolfstraat aan de bosrand is een bakstenen muur met daarin gedenkstenen die de namen bevatten van een aantal tijdens de Tweede Wereldoorlog gevallen militairen.
# Standbeeld van Martinus van Beek

Het standbeeld van Martinus van Beek is een gedenkteken in de Nederlandse plaats Sint-Michielsgestel.

## Achtergrond

De priester Martinus van Beek (1790-1872) werd in 1825 conrector aan de Latijnse school in Gemert. Hij kwam er in aanraking met een viertal doven, die hij godsdienstles wilde geven. Op basis van Franse literatuur ontwikkelde hij een gebarentaal. Hij was initiatiefnemer van het Instituut voor Doven, dat in 1840 werd gehuisvest in vrijgekomen gebouwen van het grootseminarie op Nieuw-Herlaar te Sint-Michielsgestel. In 1856 werd Van Beek directeur van het Doofstommeninstituut in Antwerpen, acht jaar later opende hij een eigen instituut. Hij overleed in 1872 in Antwerpen.
In 1908 nam het Instituut in Sint-Michielsgestel een nieuw pand aan de Theerestraat in gebruik. Ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van het instituut in 1915, werd namens oud-leerlingen voor de centrale ingang een gedenkteken opgericht. Het werd gemaakt door de Bossche beeldhouwer Michiel van Bokhoven en verbeeldt Van Beek met een van zijn leerlingen. Van Bokhoven baseerde zijn ontwerp op het beeld dat de doofstomme, Franse beeldhouwer Félix Martin in 1877 maakte van priester Charles-Michel de L'Épée, die eveneens les gaf aan doven. Martins beeld is geplaatst voor het doofstommeninstituut in Parijs.

## Beschrijving

Het gedenkteken bestaat uit een sculptuur van Martinus van Beek, gekleed in priestergewaad en koorkap. In zijn linkerhand houdt hij een banderol met de tekst "ONZE VADER". Hij toont via een handgebaar de letter O aan een jonge knaap in kniebroek aan zijn rechterzij. Achter de jongen ligt een stapel boeken. Het beeld staat op een circa drie meter hoge, zich verjongende sokkel van Beiers graniet. Aan de voorzijde is een plaquette aangebracht met het opschrift:
   HULDE AAN DEN ZEEREERWAARDEN HEER MARINUS VAN BEEK OPRICHTER EN EERSTEN DIRECTEUR VAN HET R.K. INSTITUUT VOOR DOOFSTOMMEN TE ST. MICHIELS-GESTEL DE DANKBARE OUD-LEERLINGEN
Daaronder zijn op een halfronde steen in reliëf twee bisschopswapens afgebeeld. Links dat van Wilhelmus van de Ven, bisschop van het bisdom 's-Hertogenbosch.

## Afbeeldingen

* Totaalbeeld
* De bisschopswapens
* Het beeld van Félix Martin

## Waardering

Het standbeeld werd in 2002 als rijksmonument in het Monumentenregister opgenomen, vanwege de "cultuurhistorische waarde als bijzondere uitdrukking van de ontwikkeling van de door voornamelijk door religieuzen geleide gezondheidszorg in het zuiden van Nederland rond 1900. Het beeld heeft kunsthistorische waarde vanwege de hoogwaardige kwaliteit en vanwege de plaats die het inneemt in het werk van de Bossche beeldhouwer M. van Bokhoven. Het beeld heeft ensemblewaarden vanwege de samenhang met de instituutsbebouwing."
# Oeijenbraak

Oeijenbraak is een buurtschap van Lierop in de gemeente Someren in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het ligt in het noorden van de gemeente anderhalve kilometer ten westen van Lierop.
Dorpen: Lierop · Someren · Someren-Eind · Someren-Heide Buurtschappen: Achterbroek · Berkeindje · Boomen · Broekkant · De Hoef · De Hutten · Eindje · Gebergte · Groote Hoeven · Heieind · Heikant · Hersel · Moorsel · Oeijenbraak · Otterdijk · Slieven · Sluis 13 · Speelheuvel · Stipdonk · Vaarsel · Vaartsche Hoef · Vlas · Winkelstraat · Zomerven Noord-Brabant: Steden en dorpen Nederland: Provincies · Gemeenten
# Scata

Scata is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 41 inwoners (2009).

## Geografie

De oppervlakte bedraagt 2,8 km², de bevolkingsdichtheid is dus 14,6 inwoners per km².

## Foto's

* Scata
* Kerk van Scata

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Alex Olmedo

Alejandro (Alex) Olmedo Rodríguez (Arequipa, 24 maart 1936 – Los Angeles, 9 december 2020) was een tennisser uit Peru, met Amerikaans staatsburgerschap. Hij werd door de USTA vermeld als een "buitenlandse" speler in en voor 1958, en als een Amerikaanse speler vanaf 1959. Hij hielp bij het winnen van de Davis Cup voor de Verenigde Staten in 1958 (overall 7-2, singles 5-1, doubles 2-1) en werd de nummer twee amateur van de wereld in 1959.

## Biografie

Olmedo leerde tennis van zijn vader, een voormalige prof. op een lokale tennisclub in Arequipa, Peru. Op zijn 14e werd Alex Olmedo daar clubkampioen. Later vertrok Olmedo met $ 700 (USD) gecollecteerd geld van familie, vrienden en andere tennissers, naar de Verenigde Staten, om aan een toernooi mee te doen. Olmedo kreeg daarna een baantje bij een tennisclub en in de avonduren leerde hij de Engelse taal, aangezien hij vrijwel geen woord Engels sprak. Later ging hij studeren aan de University of Southern California, waar hij diverse tenniskampioenschappen won. Ondanks dat hij geen Amerikaans burger wilde worden, werd hij gestimuleerd dat wel te doen voor zijn tenniscarrière. In 1959 was Olmedo nr. 1 van Amerika en nr. 2 van de wereld.

## Latere carrière

Toen hij in 1965 stopte met de (toenmalige) pro-tour, werd Olmedo de directeur van Tennis in het Beverly Hills Hotel aan de Sunset Boulevard in Beverly Hills, waar hij meer dan 25 jaar tennisles gaf. Hij telde Hollywoodsterren zoals Robert Duvall, Katharine Hepburn en Chevy Chase, en zakenmagnaten Sumner Redstone en Kirk Kerkorian onder zijn studenten.

### Hall of Fame

Hij werd ingehuldigd in de Tennis Hall of Fame, in 1987.

## Beste prestaties
### Enkelspel

Olmedo won in 1959 het Wimbledon enkelspel bij de heren, in de finale versloeg hij de Australiër Rod Laver met 6–4, 6–3 en 6–4. Ook won hij het Australian Open 1959, in de finale van Neale Fraser met 6–1, 6–2, 3–6 en 6–3. In hetzelfde jaar verloor hij de finale van het US Open van Fraser.

### Dubbelspel

In 1958 won Olmedo, samen met Ham Richardson het US Open dubbelspel, van de Amerikanen Sam Giammalva en Barry MacKay met 3–6, 6–3, 6–4 en 6–4. In 1959 stond Olmedo weer in de finale. Hij verloor deze keer het US Open dubbelspel met Earl 'Butch' Buchholz, van Roy Emerson en Neale Fraser.

## Overlijden

Olmedo overleed op 9 december 2020 op 84-jarige leeftijd aan een hartstilstand veroorzaakt door kanker, in Los Angeles, Californië.

## Externe link

* ATP-tour, Alejandro (Alex) Almedo
* 1 2 3 4 5 The Chief, Alex Olmedo Geraadpleegd, 7 nov. 2022
* 1 2 3 https://nos.nl/artikel/2360155-voormalig-wimbledon-winnaar-olmedo-84-overleden
* ↑ Officiële encyclopedie van tennis (eerste Editie), pagina 427 (1972)
* ↑ (en) Tennisnow.com Alex Olmedo dead at 84, met foto op oudere leeftijd, geraadpleegd 7 november 2022
* ↑ Wimbledon 1959 pdf
* ↑ Elcomercio.pe Alejandro Olmedo, 84 Geraadpleegd op 2 november 2022
* Vault.si.com Olmeda, the enigma of tennis Geraadpleegd: 30 oktober 2022
* Tennisfame.com Alex Olmedo Geraadpleegd: 2 november 2022
# Eerste Van Swindenstraat 42

Eerste Van Swindenstraat 42 te Amsterdam is een gebouw aan de Eerste van Swindenstraat, Dapperbuurt, Amsterdam-Oost.
Hier werd in 1891 een kleine kinder-bewaarplaats gebouwd. Opdrachtgever was de Vereeniging tot verbetering der kleine Kinderbewaarplaatsen (kinderopvang) geleid door Femina Muller. Daarbij werd architect Coenraad Wiegand ingeschakeld. Volgens de directrice destijds was het het mooiste gebouw van de vereniging. Afwijkend was dat het gebouw in een serie van meerdere gebouwen waaronder Warmoesstraat 71 (1875, gemeentelijk monument) ingedeeld was naar inzichten van de verzorgende vrouwen zelf, zodat een doelmatiger inrichting werd verkregen. Het zou tot 1970 vrijwel dezelfde functie houden. Naar toenmalig inzicht was het gebouw niet meer geschikt voor kinderopvang dan al jaren vernoemd naar Prinses Beatrix. Een jaar later werd het verkocht.
Het gebouw heeft twee bouwlagen (kinderopvang en directiewoning) met daarop een kap onder een mansardedak. Een tableau met Kleine kinderen-bewaarplaats verwijst nog naar de oorspronkelijke bestemming. Het gebouw is qua architectuur ingedeeld in orde 2 (verdient behouden te blijven). Vanaf een zwart geschilderde natuurstenen plint rijst een bakstenen gevel op, steeds onderbroken door natuurstenen banden. Op de begane grond zijn zowel toegang en raampartij enigszins teruggeplaatst ten opzichte van de gevel. Het bovenlicht van de raampartij is voorzien van houtsnijwerk, al dan niet in het snijraam. Een lijst met twee motieven zaagtanden leidt naar de eerste verdieping. Ook hier een afwisseling van baksteen en natuurstenen banden en sluitstenen. In plaats van ronde ontlastingsbogen zijn hoekige bogen gezet en nog wel in een afwijkende kleur baksteen. Onder de bogen is een dambordmotief gezet, Na wederom een bewerkte lijst komt een tweede verdieping met kleinere ramen vanwege het insnoerende mansardedak, ook hier baksteen en natuurstenen banden. De daklijst is gemaakt van baksteen in afwijkend metselverband. In dat dak is ook de hijsbalk geplaatst.
* Redactie, Kinderbewaarplaatsen. Algemeen Handelsblad (5 december 1897). Geraadpleegd op 16 januari 2023 – via delpher.nl.
* Amsterdam op de kaart/ Monumenten Inventarisatie Project (geraadpleegd 16 januari 2023)
* Waarderingskaart architectonische en stedenbouwkundige kwaliteit Amsterdam
# Stijn Aerden

Constantijn Jozef Maria (Stijn) Aerden (Nijmegen, 18 februari 1966) is een voormalig schrijver en journalist. Hij werkt als docent op een middelbare school.
Als redacteur werkte hij voor NRC Handelsblad, HP/De Tijd en Volkskrant Magazine. Hij schreef een biografie van Rijk de Gooyer en bundels over de dichters Drs. P en Jan Boerstoel, Van zijn hand verschenen twee romans. In 2004 won hij de Tzum-prijs van het literaire tijdschrift Tzum (over de mooiste zin uit een boek uit 2003). Aerden was meerdere keren jurylid voor de PC Onthooftprijs.