# Richard Tuttle

Richard Dean Tuttle (Rahway, 12 juli 1941) is een vooraanstaande Amerikaanse postminimalistische kunstenaar die bekend staat om zijn kleine, onconventionele, intieme werken.
Hij woont en werkt in New York, Abiquiú (New Mexico) en Mount Desert (Maine). Tuttle is getrouwd met de bekroonde dichteres Mei-mei Berssenbrugge. Hun dochter Martha Tuttle is eveneens een vooraanstaande hedendaagse kunstenares.

## Stijl

Zijn werk beslaat een breed gamma van disciplines zoals beeldhouwkunst, schilderkunst, tekenen, prentkunst, kunstboeken, textiel tot installaties en meubilair. Hij laat doelbewust de grenzen tussen schilderen, beeldhouwen en tekenen en tussen het kunstwerk en de omringende ruimte en het maken en observeren van het kunstwerk verdwijnen.
Met het gebruik van onorthodoxe materialen zoals papier, touw, stof, kabels, karton, bubbelplastiek, nagels, schuimrubber en hout, wil hij alle formele beperkingen uitsluiten. Met bijzondere aandacht voor lijn, volume, kleur, vorm en structuur experimenteert hij in een intieme kunst, die spiritualiteit en intellectuele nieuwsgierigheid oproept.
Door het schijnbaar onvoltooide karakter van zijn werken wordt zijn kunst "provisional painting"genoemd, in het Nederlands soms aangeduid als "voorlopige kunst" of "Voorlopig Voltooid".
Met zijn experimentele en bevrijdende kunst heeft hij een grote invloed gehad op latere generaties kunstenaars.

## Biografie

Tuttle werd geboren in Rahway (New Jersey) en groeide op in het nabijgelegen Roselle. Hij studeerde van 1959 tot 1963 kunst, filosofie en literatuur aan het Trinity College in Hartford, Connecticut. Nadat hij in 1963 zijn Bachelor of Arts had behaald, verhuisde hij naar New York, waar hij een semester les volgde aan het Cooper Union of Art and Architecture en gedurende een korte periode bij de Amerikaanse luchtmacht in dienst was. Daarna begon hij te werken in de Betty Parsons Gallery als assistent van Betty Parsons. In 1965 kreeg hij zijn eerste solotentoonstelling in haar galerie.
Zijn eerste baanbrekende kleine monochrome reliëfs in papier, werden gevolgd door papieren kubussen ter grootte van een handpalm met uitsnijdingen en houten reliëfs die een draaiende geometrische abstractie suggereerden. Hij maakte als ondergrond gebruik van bladen uit een notaboek.
Vanaf het midden van de jaren zestig begon hij excentrisch gevormde en geschilderde houten reliëfs te maken, daarna ideogrammen van gegalvaniseerd tin en niet-opgerekte doeken in ongebruikelijke kleuren.
In Europa werd de reputatie van Tuttle als minimalistische kunstenaar snel erkend. Reeds in de jaren '60 kreeg hij er reeds zijn eerste tentoonstellingen. Harald Szeeman nam het werk van Tuttle in 1969 op in de tentoonstelling"When Attitudes Become Form" in Bern.
In 1971 en 1972 maakte Tuttle verschillende series "Wire Pieces". Deze "wire pieces" of draadstukjes waren extreem minimalistische werkjes, hoofdzakelijk gemaakt met een nagel, wat draad en kleine potloodstreepjes. De eerste Wire Pieces werden in 1972 getoond op Documenta in Kassel en behoren tot zijn belangrijkste werk. De kunstcriticus Christopher Knight van de Los Angeles Times zou later stellen dat deze Wire pieces "gezamenlijk beschouwd zijn belangrijkste bijdrage aan de kunstgeschiedenis is".
In de Verenigde Staten verliep dit proces echter trager. Tuttle kreeg in 1975 een overzichtstentoonstelling in het Whitney Museum of American Art. De tentoonstelling was controversieel en de museumdirecteur, Maria Tucker, verloor haar baan na een vernietigende recensie van de kunstcriticus Hilton Kramer. Kramer verwees in The New York Times naar de uitspraak van Ludwig Mies van der Rohe " less is more" en schreef over Tuttle: "minder is nog nooit zo minder geweest dan dit".
Tijdens een verblijf in The Fabric Workshop and Museum in 1978 kreeg Tuttle belangstelling voor zeefdruk. Hij nam het initiatief om enkele series van kledingstukken te produceren: "shirts" in 1978 en "pants" in 1979. Deze textielkunst zou in 1998 een gevolg krijgen met "Thinking Cap", een hoofddeksel op een minimalistisch tafeltje, en in 2015 met “Extraordinary", een serie kimono's.
In 1983 maakte Tuttle "Monkey's Recovery for a Darkened Room (Bluebird"), een muurreliëf van takken, draad, stof, touw en houtresten, dat verwees naar het tweeluik "Kruisiging en Laatste Oordeel" van Jan van Eyck.
Begin jaren tachtig begon Tuttle aan een uitgebreide serie aquarellen, "The Loose Leaf Notebook Drawings", bestaande uit enkele verfstreken op gekreukelde blaadjes papier. De verf liep uiteen en kwam in plasjes samen waardoor het papier kromp en de werken driedimensionaal werden. Met deze werken wilde hij aantonen hoe kunst een onverwacht en niet uit te leggen gevoel van vrijheid kon geven.
Zijn werken in de jaren negentig bestonden vooral uit kleinere werken en wandreliëfs waarin schilderkunst, beeldhouwkunst en tekening geïntegreerd werden.
In 2004 maakte Tuttle "Splash" een muurschildering van 30 bij 50 meter met ongeveer 140.000 stukjes gekleurd glas en witte keramische tegels. Het was zijn eerste kunstwerk bestemd voor de publieke ruimte en bevond zich op de zijkant van een luxueuze building ontworpen door Walter Chatham in Miami Beach. Tuttle was altijd op zoek naar vernieuwing, los van continuïteit of verwijzing naar zijn vroegere werken. Het opvallende verschil in volume relativeerde hij met: "Invisible small or invisible large doesn't make much difference."
Later ging hij werken met multiplex platen, waarin driedimensionale elementen werden verwerkt. Deze constructies waren soms geverfd met spuitbussen, met gradatie van heldere naar donkere kleuren.
Zijn textielcreatie "I Don't Know, Or The Weave of Textile Language" was in 2014 te bewonderen aan het plafond van de turbinehal van het Tate Modern. Met een lengte van bijna 12 meter is dit het grootste werk van Tuttle.
Na een bezoek in Oostende op het eind van van 2015 werd hij geïnspireerd door het kleurengebruik van James Ensor. Hij maakte een reeks kleine minimalistische werken, waarin ook de composities en het lijnenspel van Ensor verwerkt waren. Ze werden in 2017 tentoongesteld in MuZee naast de werken van Ensor. Deze serie kreeg de naam "Light en Color" en werd ook in "De Hallen" in Haarlem getoond.
In de jaren 2020 ging hij experimenteren met een nieuw materiaal, beschilderde stukjes piepschuim. Zij werden in 2023 tentoongesteld in de Galerie Greta Meert in Brussel.
Het werk van Tuttle is buitengewoon invloedrijk geweest op een jongere generatie die het onconventionele waarmee hij pionierde heeft overgenomen.

## Tentoonstellingen

Solotentoonstellingen: https://www.pacegallery.com/artists/richard-tuttle/
Groepstentoonstellingen: https://www.pacegallery.com/artists/richard-tuttle/

## Musea

https://www.pacegallery.com/artists/richard-tuttle/
* ↑ (de) Richard Tuttle Biografie. Ketterer Kunst. Geraadpleegd op 8 januari 2024.
* ↑ In Engelstalige beschrijvingen wordt dikwijls de term "casual" als bijvoeglijk naamwoord gebruikt. Dit kan verwarring wekken met "casualism" een 21e-eeuwse term uit de Amerikaanse kunst, waaronder Tuttle niet valt. De strekking waartoe Richard Tuttle behoort wordt in Amerika "provisional painting" genoemd. https://www.artnews.com/art-in-america/features/provisional-painting-raphael-rubinstein-62792/
* ↑ (en) ABOUT THE ARTIST - biography. Galerie Greta Meert (2020). Geraadpleegd op 8 januari 2024.
* ↑ (en) Martha Tuttle. The Modern (19 april 2016). Geraadpleegd op 8 januari 2024.
* ↑ Richard Tuttle. Les presses du réel. en. Geraadpleegd op 8 januari 2024.
* ↑ (en) Richard Tuttle. David Kordansky Gallery (2023). Geraadpleegd op 24 januari 2024.
* 1 2 3 4 Frederik Leen, Richard Tuttle. Upside down. Cultuurcentrum Strombeek (3 november 2013). Geraadpleegd op 10 januari 2024.
* ↑ (en) Raphael Rubinstein, Provisional Painting. Art In America (1 mei 2009). Geraadpleegd op 12 januari 2024.
* ↑ Eva Burgering, De Kunst van het Voorlopige. Centraal Museum Utrecht (4 december 2020). Geraadpleegd op 12 januari 2024.
* 1 2 (en) JILL LYNCH en CLARA HATCHER BARUTH, SFMOMA Presents the Art Of Richard Tuttle Major Retrospective Offers Unprecedented Overview. San Francisco Museum of Modern Art (15 december 2004). Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* 1 2 3 4 (en) Christopher Miles, Branching in all directions. The Los Angeles Times (31 juli 2005). Geraadpleegd op 8 januari 2024.
* ↑ Richard Tuttle Museum of Modern Art, New York.
* 1 2 (en) Kimmelman, Michael, "AT THE MET WITH/RICHARD TUTTLE; Influence Cast In Stone", The New York Times, 14 mei 1999. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ [Loose Leaf Notebook Drawing – Box 7, Group 6 Loose Leaf Notebook Drawing – Box 7, Group 6 Richard Tuttle]. Birmingham Museum of Art. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ The Art of Richard Tuttle. Museum of Contemporary Art Chicago. Gearchiveerd op 15 april 2013. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* 1 2 3 (en) Richard Tuttle. Pace Gallery. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ (en) Paul Gardner, Richard Tuttle"s paper liberation. Art in Print Review (1 februari 1997). Geraadpleegd op 8 januari 2024.
* ↑ (en) Laura Lake Smith, › article › “Simply what my work has told me”: An Interview with Richard Tuttle. The Brock Review. Brock University (2010). Geraadpleegd op 8 januari 2024.
* 1 2 (en) Artist-in-Residence Richard Tuttle. The Fabric Workshop and Museum (Philadelphia). Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ (en) "Art: Richard Tuttle: Look, look again, look more", The Philadelphia Inquier, 31 mei 2015. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ (en) Loose Leaf Notebookdrawnings. Marjorie Barrick Museum of Art, Las Vegas. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* 1 2 (en) Salamon, Julie, "Artist or Guru, He Aims Deep", The New York Times, 3 december 2004. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* 1 2 (en) Richard Tuttle sees the light. Two coats op paint (29 december 2019). Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ (en) RICHARD TUTTLE: I DON’T KNOW . THE WEAVE OF TEXTILE LANGUAGE. Tate Modern (15 oktober 2014). Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ Van Hyfte, Sofie, "In het spoor van James Ensor", De Tijd, 4 juli 2017. Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ Phillip Van Den Bossche, Ann Demeester, Richard Tuttle The Role of The Story Teller. ncr webwinkel (2017). Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* ↑ (en) Richard Tuttle. Galerie Greta Meert (27 september 2023). Geraadpleegd op 9 januari 2024.
* Auckland Art Gallery Toi o Tāmaki: 8222
* Bibsys: 14008891
* Biblioteca Nacional de España: XX1602515
* Bibliothèque nationale de France: cb11936877q (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058524957906706
* Gemeinsame Normdatei: 119097516
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2131 316X
* Library of Congress Control Number: n80037972
* Nationale bibliotheek van Australië: 35659791
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007507968905171
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A003916068
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 78566
* LIBRIS: 339933
* SNAC: w6s62xrt
* Système universitaire de documentation: 027295788
* Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa: 2287
* Trove: 1030686
* Union List of Artist Names: 500116277
* Virtual International Authority File: 46985056
* WorldCat (via VIAF): 46985056