OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Juglans

Walnoot (Juglans) is een geslacht van bladverliezende bomen uit de okkernootfamilie (Juglandaceae). De okkernoot (Juglans regia) is een bekende soort. De botanische naam Juglans is afgeleid van (Lat.) Jovis glans = de eikel van Jupiter.
De bomen worden 10–40 m hoog. De geveerde bladeren bestaan uit vijf tot vijfentwintig deelblaadjes. De jonge loten hebben geladderd merg.
Het geslacht telt zo'n anderhalf dozijn soorten, die in de Oude Wereld beperkt zijn tot de gematigde gebieden, van Zuidoost-Europa tot Japan, maar in de Nieuwe Wereld een grotere verspreiding kennen, van Zuidoost-Canada tot Californië en Zuid-Argentinië.
De vruchten van met name de gewone walnoot of okkernoot (Juglans regia) worden gegeten. Het hout van een aantal soorten wordt verhandeld onder de naam noten.
Walnoten worden gebruikt als waardplant door de larven van sommige Lepidoptera soorten waaronder bastaardsatijnvlinder (Euproctis chrysorrhoea), kleine zomervlinder (Hemithea aestivaria), Pavonia pavonia en gewone spikkelspanner (Ectropis crepuscularia).
De Nederlandse Planten Collectie van het Juglans-geslacht wordt beheerd door P. en J. van ‘t Westeinde, Kwekerij Westhof in 's-Heer Abtskerke.
Het Beemster Arboretum heeft een collectie van 25 soorten en rassen.

## Een taxonomische indeling

* sect. Juglans.
** Juglans regia L. (J. duclouxiana Dode, J. fallax Dode, J. orientis Dode)
** Juglans sigillata Dode
* sect. Rhysocaryon.
** Juglans australis Griseb. (J. boliviana Dode)
** Juglans brasiliensis Dode
** Juglans californica S.Wats.
** Juglans hindsii (Jepson) R.E.Smith
** Juglans hirsuta Manning
** Juglans jamaicensis C.DC. (J. insularis Griseb.)
** Juglans major (Torrey) Heller (J. arizonica Dode, J. elaeopyron Dode, J. torreyi Dode)
*** Juglans major var. glabrata Manning
** Juglans microcarpa Berlandier (J. rupestris Engelm.)
*** Juglans microcarpa var. stewartii (Johnston) Manning
** Juglans mollis Engelm.
** Juglans neotropica Diels (J. honorei Dode)
** Juglans nigra L.
** Juglans olanchana Standl. & L.O.Williams
** Juglans peruviana Dode
** Juglans soratensis Manning
** Juglans steyermarkii Manning
** Juglans venezuelensis Manning
* Sect. Cardiocaryon.
** Juglans ailantifolia Carr. (J. cordiformis Maxim., J. sieboldiana Maxim.)
** Juglans cinerea L.
** Juglans mandschurica Maxim. (J. cathayensis Dode, J. formosana Hayata, J. hopeiensis Dode, J. stenocarpa Maxim.)

### Hybriden

* Juglans ×bixbyi Rehd. - J. ailantifolia × J. cinerea
* Juglans ×intermedia Carr. - J. nigra × J. regia
* Juglans ×notha Rehd. - J. ailantifolia × J. regia
* Juglans ×quadrangulata (Carr.) Rehd. - J. cinerea × J. regia
* Juglans ×sinensis (D. C.) Rehd. - J. mandschurica × J. regia
* Juglans ×paradox Burbank - J. hindsii × J. regia
* Juglans ×royal Burbank - J. hindsii × J. nigra
# Milicia Keijzer

Milicia Keijzer (Alkmaar, 17 april 2003) is een Nederlands voetbalspeelster. Ze speelt als verdediger bij AFC Ajax.

## Carrière

Keijzer begon in de jeugd bij Telstar, maar stapte al op jonge leeftijd over naar eredivisionist VV Alkmaar. Op 15 november 2019 maakte ze haar debuut voor de Alkmaarders in de Vrouwen Eredivisie in een uitwedstrijd tegen Ajax.
In 2020 maakte Keijzer de overstap naar Ajax waar ze deel uit ging maken van het talententeam. Sinds 2022 behoort Keijzer tot het eerste elftal van de Amsterdammers. Op 25 november 2022 maakte ze haar debuut voor Ajax in een uitwedstrijd tegen Telstar.
Op 21 juni 2023 tekende Keijzer een nieuwe verbintenis die haar tot medio 2024 aan de Amsterdamse club verbonden houdt.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Overig | Overig | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2019/20 | VV Alkmaar | Vrouwen Eredivisie | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 2021/22 | Ajax | Vrouwen Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2022/23 | Ajax | Vrouwen Eredivisie | 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 5 | 0 |
| 2023/24 | Ajax | Vrouwen Eredivisie | 7 | 0 | 1 | 0 | 9 | 0 | 17 | 0 |
| 2024/25 | Ajax | Vrouwen Eredivisie | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | - | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 13 | 0 | 1 | 0 | 9 | 0 | 23 | 0 |
Bijgewerkt t/m 29 februari 2024.
# Aleksandra Stoljar

Aleksandra Konstantinovna Stoljar (Russisch: Александра Константиновна Столяр) (Moskou, 18 november 1992) is een Russisch basketbalspeelster die uitkomt voor het nationale team van Rusland. Ze werd Meester in de sport van Rusland.

## Carrière

Stoljar begon haar carrière in 2009 bij Dinamo Moskou. In 2011 ging Stoljar spelen voor Tsjevakata Vologda. In 2013 stapte ze over naar Rostov-Don SFedU. In 2015 ging Stoljar naar Dinamo Koersk. Met Dinamo werd ze Bekerwinnaar van Rusland in 2016. In 2016 verhuisde ze naar Kazanotsjka Kazan. In 2018 ging ze spelen voor MBA Moskou. In 2022 verhuisde ze naar UMMC Jekaterinenburg. Met UMMC werd ze Landskampioen van Rusland in 2023en 2024. Ze werd ook twee keer Bekerwinnaar van Rusland in 2023 en 2024. In 2024 verhuisde ze naar Nika Syktyvkar.
Met Rusland 3x3 won Stoljar zilver op de FIBA 3x3 World Cup in 2014 en FIBA 3x3 World Cup in 2018 en goud op de FIBA 3x3 World Cup in 2017 op het FIBA 3x3 Europe Cup in 2014 en FIBA 3x3 Europe Cup in 2017. Op de FIBA 3x3 Europe Cup in 2016 won ze brons.

## Privé

Aleksandra heeft een zus, Olga, die ook basketbalspeelster is.

## Erelijst

* Landskampioen Rusland: 2
** Winnaar: 2023, 2024
** Derde: 2016, 2021, 2022
* Bekerwinnaar Rusland: 3
** Winnaar: 2016, 2023, 2024
* RFB Super Cup: 2
** Winnaar: 2022, 2023

## Externe link

* Stoljar Aleksandra Konstantinovna
* ↑ Het nationale team van de Russische vrouwen werd wereldkampioen basketbal 3x3, sports.ru, 21 juni 2017
* ↑ Europacup 3x3. Dames. Rusland won voor de tweede keer in de geschiedenis goud, sports.ru, 9 juli 2017
* ↑ Aleksandra Stoljar: "Mama en papa zijn nog steeds boos dat ik naar basketbal ging", sports.ru, 8 september 2017
9 Tsjerepanova · 10 Stoljar · 11 Logoenova · 18 Lesjkovtseva ·
9 Tsjerepanova · 10 Stoljar · 11 Logoenova · 18 Lesjkovtseva ·
7 Sytnjak · 10 Stoljar · 12 Vidmer · 18 Lesjkovtseva ·
7 Petroesjina · 10 Stoljar · 11 Logoenova · 18 Lesjkovtseva ·
7 Petroesjina · 10 Stoljar · 11 Logoenova · 18 Lesjkovtseva ·
10 Stoljar · 11 Logoenova · 14 Sapova · 18 Lesjkovtseva ·
10 Stoljar · 11 Logoenova · 15 Frolkina · 18 Lesjkovtseva ·
10 Stoljar · 11 Logoenova · 15 Frolkina · 18 Lesjkovtseva ·
1 Kozik · 10 Stoljar · 15 O. Frolkina · 16 J. Frolkina ·
# Roccaraso

Roccaraso is een gemeente in de Italiaanse provincie L'Aquila (regio Abruzzen) en telt 1684 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 50,0 km², de bevolkingsdichtheid is 32 inwoners per km².

## Demografie

Roccaraso telt ongeveer 724 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 3,8% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 1668 |
| 2001 | 1604 |

## Geografie

Roccaraso grenst aan de volgende gemeenten: Ateleta, Barrea, Castel di Sangro, Pescocostanzo, Rivisondoli, San Pietro Avellana (IS), Scontrone.

## Sport

Roccaraso was meermaals aankomstplaats van een etappe in de wielerkoers Ronde van Italië. Zo wonnen er bekende namen als Fausto Coppi en Bernard Hinault. De Portugees Ruben Guerreiro was 11 oktober 2020 de voorlopig laatste ritwinnaar in Roccaraso.
Roccaraso is van oudsher een goed bezocht skigebied, op maar een paar uur rijden van Rome. Door de opwarming van de aarde is de sneeuwzekerheid enorm afgenomen, wat ten koste gaat van de plaatselijke economie. De meeste pistes liggen op niet meer dan 2.000 meter hoogte. Kunstsneeuw is duur en niet altijd een oplossing. In het jaar 2024 was maar ongeveer 20% van de skipistes in gebruik. https://www.turismo.abruzzoweb.it/impianti-da-sci-la-soa-in-abruzzo-senza-neve-aperte-solo-23-piste-su-122-ripensare-turismo/#more-567822
* Italiaans bureau voor statistiek
Acciano · Aielli · Alfedena · Anversa degli Abruzzi · Ateleta · Avezzano · Balsorano · Barete · Barisciano · Barrea · Bisegna · Bugnara · Cagnano Amiterno · Calascio · Campo di Giove · Campotosto · Canistro · Cansano · Capestrano · Capistrello · Capitignano · Caporciano · Cappadocia · Carapelle Calvisio · Carsoli · Castel del Monte · Castel di Ieri · Castel di Sangro · Castellafiume · Castelvecchio Calvisio · Castelvecchio Subequo · Celano · Cerchio · Civita d'Antino · Civitella Alfedena · Civitella Roveto · Cocullo · Collarmele · Collelongo · Collepietro · Corfinio · Fagnano Alto · Fontecchio · Fossa · Gagliano Aterno · Gioia dei Marsi · Goriano Sicoli · Introdacqua · L'Aquila · Lecce nei Marsi · Luco dei Marsi · Lucoli · Magliano de' Marsi · Massa d'Albe · Molina Aterno · Montereale · Morino · Navelli · Ocre · Ofena · Opi · Oricola · Ortona dei Marsi · Ortucchio · Ovindoli · Pacentro · Pereto · Pescasseroli · Pescina · Pescocostanzo · Pettorano sul Gizio · Pizzoli · Poggio Picenze · Prata d'Ansidonia · Pratola Peligna · Prezza · Raiano · Rivisondoli · Rocca Pia · Rocca di Botte · Rocca di Cambio · Rocca di Mezzo · Roccacasale · Roccaraso · San Benedetto dei Marsi · San Benedetto in Perillis · San Demetrio ne' Vestini · San Pio delle Camere · San Vincenzo Valle Roveto · Sant'Eusanio Forconese · Sante Marie · Santo Stefano di Sessanio · Scanno · Scontrone · Scoppito · Scurcola Marsicana · Secinaro · Sulmona · Tagliacozzo · Tione degli Abruzzi · Tornimparte · Trasacco · Villa Sant'Angelo · Villa Santa Lucia degli Abruzzi · Villalago · Villavallelonga · Villetta Barrea · Vittorito
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Spoorlijn Jussey - Darnieulles-Uxegney

De Spoorlijn Jussey - Darnieulles-Uxegney was een Franse spoorlijn van Jussey naar Darnieulles. De lijn was 72,1 km lang en heeft als lijnnummer 051 000.

## Geschiedenis

De spoorlijn werd door de Chemins de fer de l'Est geopend op 21 november 1886. Vanwege het strategische karakter van de lijn werd deze op dubbelspoor aangelegd. In 1941 werd het tweede spoor op last van de Duitse bezetter opgebroken en het personenvervoer opgeheven. Vanaf 1954 werd ook het goederenvervoer stelselmatig afgebouwd. Thans is de volledige lijn opgebroken.

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Jussey

    RFN 001 000, spoorlijn tussen Paris-Est en Mulhouse-Ville

### Girancourt

    RFN 052 500, particuliere aansluiting van de haven van Girancourt

### Darnieulles-Uxegney

    RFN 030 000, spoorlijn tussen Neufchâteau en Épinal
    RFN 051 306, raccordement van Darnieulles
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Jussey_-_Darnieulles-Uxegney
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935_complement.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_Est_1962.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# Borsteltapaculo

De borsteltapaculo (Merulaxis ater; synoniem: Merulaxis rhinolophus) is een zangvogel uit de familie tapaculo's (Rhinocryptidae).

## Naamgeving

De vogel werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1830 door de Franse ornitholoog René Primevère Lesson. Hij noemde deze soort Merulaxis ater naar de donkere kleur van het mannetje, want ater betekent namelijk: zwart of donker.

## Kenmerken

De borsteltapaculo is een kleine zangvogel van circa 17 centimeter groot. De soort vertoont seksuele dimorfie. Het mannetje is zowel van boven als van onder donkerblauwachtig. Het vrouwtje heeft een olijfbruine bovenzijde en een kaneelbruine onderzijde. Beide geslachten hebben een lange staart en roodbruine poten. Verder hebben beide geslachten een toefje veertjes tussen bovensnavel en voorhoofd.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel is endemisch in Brazilië en komt enkel voor in de staten Bahia, Espírito Santo, Paraná, Rio de Janeiro, Santa Catarina en São Paulo. De natuurlijke habitats zijn subtropische of tropische vochtige laagland- en bergbossen op een hoogte van tussen de 800 en 1800 meter boven zeeniveau in het bioom Atlantisch Woud.

## Voeding

De borsteltapaculo voedt zich met insecten en andere ongewervelden.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als schaars tot plaatselijk vrij algemeen, al wordt deze vogel niet vaak wordt gezien. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Borsteltapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Brasiliatapaculo

De brasiliatapaculo (Scytalopus novacapitalis) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's). Het is een bedreigde, endemisch vogelsoort in Brazilië.

## Vondst en naamgeving

De vogel is in 1957 ontdekt en in 1958 als een nieuw soort beschreven door de Braziliaanse ornitholoog Helmut Sick. Hij noemde de vogel Scytalopus novacapitalis naar de toen nieuwe Braziliaanse hoofdstad Brasília.

## Kenmerken

De brasíliatapaculo is circa 11 centimeter groot en weegt ongeveer 19 gram. Het is een kleine grijze vogel met geeloranje poten. De vogel heeft een donkergrijze bovenzijde en een lichtgrijze onderzijde. Verder wordt deze vogel gekenmerkt door een korte staart die verticaal omhoog gehouden wordt.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel is endemisch in Brazilië en komt uitsluitend voor in het Federaal District en de staten Goiás en Minas Gerais. De natuurlijke leefgebieden zijn subtropische of tropische vochtige laaglandbossen op een hoogte tussen de 800 en 1000 meter boven zeeniveau in het bioom Cerrado.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd, maar de soort wordt omschreven als zeldzaam. Het verspreidingsgebied is erg klien en door habitatverlies zijn trends in populatie-aantallen dalend. Om deze redenen staat de brasiliatapaculo als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 4 (en) Brasiliatapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Diamantinatapaculo

De diamantinatapaculo (Scytalopus diamantinensis) is een zangvogel uit de familie der tapaculo's (Rhinocryptidae). Het is een bedreigde, endemische vogelsoort in Brazilië.

## Taxonomie

De populatie van het Diamantenplateau in Bahia van deze tapaculo werd beschouwd als deel van de populatie van de muistapaculo (S. speluncae). Nader systematisch onderzoek aan zowel het verenkleed en de geluiden als ook moleculair genetisch onderzoek wees erop dat er onderlinge verschillen waren. Zo werd de brasiliatapaculo (S. novacapitalis) al in 1958 beschreven als aparte soort. De planaltotapaculo (S. pachecoi) werd in 2005 als nieuwe soort beschreven. Deze soort is de derde die als aparte soort wordt onderscheiden.

## Kenmerken

De vogel is 13 centimeter lang en weegt ongeveer 16 gram. De diamantinatapaculo is grotendeels donkergrijs van kleur, maar heeft een bruine buik, met donkere dwarsbanden door het bruin en verder een witachtige keel. Deze vogel heeft een relatief korte staart.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel is endemisch in Brazilië en komt enkel voor in de ecoregio Chapada Diamantina in de staat Bahia. De natuurlijke habitats zijn volgroeide en secundaire natuurlijke bossen op een hoogte tussen de 850 en 1600 meter boven zeeniveau in het bioom Caatinga.

## Voeding

De diamantinatapaculo voedt zich onder andere met spinnen en mieren.

## Status

De diamantinatapaculo heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd, maar de aantallen nemen af door habitatverlies. Het leefgebied wordt aangetast door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik zoals de teelt van bananen en koffie. Daarnaast worden bossen en struiken afgebrand om plaats te maken voor beweiding. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 4 (en) Diamantinatapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 (en) Bornschein, M. R. et al, 2007. Diamantina Tapaculo, a new Scytalopus endemic to the Chapada Diamantina, northeastern Brazil (Passeriformes: Rhinocryptidae). Revista Brasileira de Ornitologia 15(2):151–174. PDF
* ↑ (en) del Hoyo, J., et al. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/204351 on 2 October 2019).
# Lojatapaculo

De lojatapaculo (Scytalopus androstictus) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's). De soort is in 2010 als ondersoort van de páramotapaculo (S. opacus) beschreven en kreeg tien jaar later de soortstatus.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor op de oosthellingen van de Andes in het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru op hoogten tussen de 2900 en 3300 meter boven zeeniveau.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Krabbe, N.K.& Kadena, C.D., 2010. "A taxonomic revision of the Paramo Tapaculo Scytalopus canus Chapman (Aves: Rhinocryptidae), with description of a new subspecies from Ecuador and Peru". Zootaxa (2354):55–66.DOI:10.11646/zootaxa.2354.1.5
* ↑ (en) Krabbe, N.K. et al, 2020 "Untangling cryptic diversity in the High Andes: Revision of the Scytalopus [magellanicus] complex (Rhinocryptidae) in Peru reveals three new species, The Auk 137(2) DOI:10.1093/auk/ukaa003
* ↑ (en) del Hoyo, J. et al, 2020. Paramo Tapaculo (Scytalopus opacus), version 1.0. In Birds of the World. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. DOI:10.2173/bow.partap2.01
# Merulaxis

Merulaxis is een geslacht van zangvogels uit de familie tapaculo's (Rhinocryptidae).

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soorten:
* Merulaxis ater – Borsteltapaculo
* Merulaxis stresemanni – Stresemanns tapaculo
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.1). Gearchiveerd op 9 september 2024.
# Méridatapaculo

De Méridatapaculo (Scytalopus meridanus) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in het noordwesten van Venezuela en telt twee ondersoorten:
* S. m. meridanus: Mérida en Táchira.
* S. m. fuscicauda: Lara en Trujillo.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Méridatapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.1).
# Psilorhamphus

Psilorhamphus is een geslacht van zangvogels uit de familie tapaculo's (Rhinocryptidae).

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soort:
* Psilorhamphus guttatus – Druppeltapaculo
* ↑ Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2010). IOC World Bird Names (version 2.6). (en)
# Spillmanns tapaculo

De Spillmanns tapaculo (Scytalopus spillmanni) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's). Deze vogel is genoemd naar zijn ontdekker, de Oostenrijkse zoöloog Franz Spillmann (1901-1988).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Colombia en Ecuador.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Spillmanns tapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Galapagospinguïn

De galapagospinguïn (Spheniscus mendiculus) is een zeevogel uit de familie van de pinguïns (Spheniscidae). Het is een bedreigde, endemische vogelsoort van de Galapagoseilanden.

## Kenmerken

De vogel is 53 cm lang, het is een relatief kleine, zwart wit gekleurde pinguïn. De vogel is kleiner dan de humboldtpinguïn (S. humboldti) en heeft ook een slankere snavel. De kop is bijna geheel zwart met slechts een dunne witte band die van het voorhoofd, achter het oor naar de keel loopt. De bovenkant is zwartgrijs en de onderkant is voornamelijk wit,met twee evenwijdige zwarte banden over de borst die naar onder lopen tot aan de poten. Onvolwassen vogels missen deze dubbele band en hebben een geheel donkere kop.

## Verspreiding en leefgebied

De galapagospinguïn is endemisch op de Galapagoseilanden. Ongeveer 95% van de broedpopulatie bevond zich rond 2006 op de eilanden Isabela en Fernandina, in het westelijk deel van de archipel. Ongeveer 5% kwam voor op de kleinere eilanden Bartolomé, Santiago, Floreana en nog een paar kleine eilandjes in het midden en zuiden van het gebied. De aantallen fluctueren echter sterk, samenhangend met de aanwezigheid van vis, die weer sterk afhangt van El Niño.
Het leefgebied van deze pinguïns ligt voor een klein deel ten noorden van de evenaar, die door de Galapagosarchipel loopt. Het is daardoor de enige soort pinguïn die (deels) voorkomt op het noordelijk halfrond. Toch is de verspreiding van deze zeevogel sterk verbonden met relatief koel oceaanwater dat rijk aan voedingsstoffen is. De vogels foerageren in het zeegebied dat westelijk van de archipel ligt en verwijderen zich daar bij tot 23,5 km van hun nest en onvolwassen vogels trekken tot 64 km van hun broedkolonie vandaan. Vogels die eenmaal in een bepaalde kolonie broeden, blijven in 80% van de gevallen deze plaats trouw.

## Status

De galapagospinguïn heeft een zeer klein verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2007 geschat op krap 1000 individuen. De populatie-aantallen fluctueren sterk door het effect van El Niño. Door klimaatverandering worden deze fluctuaties sterker. Tussen 1982-83 nam de populatie met 77% af en tussen 1997-98 met 65%. Verder kunnen (soms illegale) visserijpraktijken slachtoffers maken en zijn er verwilderde katten die de kuikens in de kolonies bedreigen en mogelijk optreden als overbrenger van vogelziekten. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 4 (en) Galapagospinguïn op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Grote kuifpinguïn

De grote kuifpinguïn (Eudyptes sclateri) is een pinguïnsoort die voorkomt in Nieuw-Zeeland. De pinguïn is een bedreigde zeevogelsoort die broedt op de Bounty-eilanden en de Antipodeneilanden.

## Herkenning

De grote kuifpinguïn is 63 tot 68 cm lang en weegt 3,3 tot 7,0 kg. Het is een middelgrote pinguïn, die van boven zwart met een blauwe glans op de rug is. Deze pinguïn lijkt sterk op de fjordlandkuifpinguïn, met ook een zeer forse snavel die oranje tot roodachtig is, maar met een blauwgrijze snavelbasis en een daar een vleeskleurig tot roze vlies. Verder ontbreken de witte streepjes op de kop. De kuif of wenkbrauwstreep is geel en begint lager, loopt dicht langs het oog en eindigt in vrij lange, vaak omhoog gebogen kuif.

## Verspreiding, leefgebied en broedgebied

Zoals alle pinguïnsoorten verblijft de vogel buiten de broedtijd op open zee. De soort komt voor in het hele zeegebied ten zuiden en ten zuidoosten van Nieuw-Zeeland. Ze foerageren waarschijnlijk op krill, maar er ontbreekt goed onderzoek naar de foerageergewoonten. De grootste broedkolonies liggen op de Bounty-eilanden en de Antipodeneilanden. De vogel broedt op rotsige kusten, kliffen tot op 75 m boven zeeniveau of op stranden en al dan niet begroeid met grote pollen gras.

## Status

De grote kuifpinguïn heeft een klein broedgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2014 geschat op 150 duizend volwassen individuen. De populatie-aantallen halveerden in de periode 1978-1995, mogelijk is het tempo van achteruitgang nu lager. De oorzaak heeft waarschijnlijk te maken met negatieve ontwikkelingen in het zeegebied en de aanwezigheid van muizen op de broedeilanden. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Grote kuifpinguïn op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 (en) Martínez, I. et al, 2015. Erect-crested Penguin (Eudyptes sclateri). In: del Hoyo, J., et al. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from http://www.hbw.com/node/52463 on 22 December 2015

### Externe links

* filmpjes en foto's (Eudyptes sclateri)
* www.pinguins.info : informatie over alle soorten pinguïns
* Penguin World: Grote kuifpinguïn