OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Visitatie

De Visitatie is een schilderij uit het atelier van Jacob Jordaens in de Sint-Vedastuskerk van Hoepertingen, een deelgemeente van het Belgische Borgloon.
Het schilderij hangt in de middenbeuk van de kerk, boven het hoofdaltaar. De afmetingen van het spieraam zijn 2,94 m x 1,96 m, samengesteld uit handgeweven linnen van 1,20 m breed, met horizontaal twee naden. Het is rechthoekig en staat in een lijst met een afronding bovenaan. Het schilderij te Hoepertingen is minstens drie keer gerestaureerd, waarvan éénmaal in 1761-1762 en de laatste maal in 1976 door Lucien Janssen van Rekem.

## Compositie

De afbeelding stelt het bezoek van Maria aan haar nicht Elisabet voor. Elisabet en haar man Zacharias staan op de trap van een rijkelijk huis afgebeeld, terwijl ze Maria en Jozef ontvangen. Jozef en Maria zijn eenvoudig gekleed, terwijl Elisabet en Zacharias er welgesteld uitzien. Rechts, beneden bij de trapleuning, staat een ezel die aan een bos stro eet.
Van dezelfde compositie zijn nog twee versies bekend:
* Een doek besteld op vraag van de kerkmeesters door de burgemeester van Rupelmonde bij Jordaens op 30 mei 1641. Dit werk was voltooid op 14 oktober 1642 blijkens de kwitantie van de betaling aan Jordaens. Het werd verwijderd uit het Lievevrouwe-altaar van de kerk in 1794 door de commissarissen van de Franse republiek en in 1805 geschonken aan het Musée des Beaux-Arts de Lyon waar het zich anno 2024 nog bevindt. Dit werk is een rechthoek met afgeronde bovenkant en heeft de afmetingen 2,87 m x 1,895 m.
* Een doek uit het atelier van Jordaens. Het werd aangekocht op een veiling in New York uit een Hongaars-Weense verzameling en geschonken door de eigenaars, de heer en mevrouw Elton F. MacDonald aan het Dayton Art Museum in Ohio. Dit is een kleiner werk van 1,625 m x 1,118 m.

## Toeschrijving aan Jordaens

Het doek, de techniek en de verfsamenstelling zijn zonder twijfel 17de-eeuws. Het werk toont figurentypes die specifiek zijn voor Jordaens en een stijl die overeenkomt met de jaren 1640. Vergelijking met identieke figuren in eigenhandige werken van Jordaens uit diezelfde periode toont aan dat de anatomische verhoudingen en de kwaliteit van uitvoering in sommige passages minder is, wat een significant aandeel van het Jordaensatelier verraadt. Joost Vander Auwera, ereconservator van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, stelde dat het werk met zekerheid uit het atelier van Jordaens komt. In welke mate Jacob Jordaens zelf de hand gehad heeft in deze realisatie valt moeilijk te achterhalen gezien de productiemethoden in het Jordaensatelier. Maar alle werken die het atelier verlieten stonden onder toezicht en goedkeuring van meester Jordaens.
# Vagdavercustis

Gezien de plaatsen waar ze werd vereerd en gezien de naamstelling, is het aannemelijk dat Vagdavercustis een Germaanse godin was.

## Cultus

Er is weinig over deze godin bekend. Ze zou een boom- of woudgodin zijn, omdat ze vaak afgebeeld werd met bomen. Anderzijds is er ook geopperd dat ze een krijgsgodin was, omdat het tweede deel van haar naam vercustis zou zijn afgeleid van een samenstelling *wer-kusti- "mannen-keuze", d.w.z. "mannelijke deugd", vergelijkbaar met Oudijslands mann-kostr met dezelfde betekenis. Het eerste deel van de samenstelling, Vagda-, is voorlopig onverklaarbaar..
Nabij Kalkar is een heiligdom gevonden dat waarschijnlijk aan haar gewijd was. In Keulen is een altaar met de inscriptie Deae Vagdavercusti ... uit de 2e eeuw gevonden en in 1842 in het riviertje de Linge bij het Gelderse plaatsje Hemmen het voetstuk van een bronzen beeldje met de inscriptie De[ae] Vagdavercusti sim[pl]icivs .... Ook bij Rindern is een inscriptie gevonden.
* ↑ (en) Roman Army - Batavian Gods
* ↑ (de) Heinrich Beck, Dieter Geuenich, Heiko Steuer (1999). Germanenprobleme in heutiger Sicht. Walter de Gruyter, Berlijn - New York, p. 126. ISBN 3-11-016438-8.
* ↑ Vici.org: Tempelbezirk auf dem Kalkarberg
* ↑ Steve Bödecker: Waffen für Vagdavercustis, In: Der Limes, Nachrichtenblatt der Deutschen Limeskommission, 4. Jahrgang, 2010, Heft 2.
* ↑ Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL) XIII 12057
* ↑ (en) Yale Universiteit - Vagdavercustis Votive (Römisch-Germanisches Museum)
* ↑ De limes in het Betuwse land: J - De Linge bij Hemmen
* ↑ (de) Werner Kock - Der niedergermanische Limes im Raume Kleve
# Nederlands B-voetbalelftal (mannen)

Het Nederlands B voetbalelftal is een team van voetballers die in aanmerking kunnen komen voor het Nederlands voetbalelftal (mannen), maar vanwege diverse redenen geen deel uitmaken hiervan. Het team speelt onder toezicht van de bondscoach internationale wedstrijden waarin de spelers moeten bewijzen in aanmerking te kunnen komen voor het nationale A-elftal. Het team is zeer onregelmatig actief. Het wordt door de KNVB alleen in het leven geroepen wanneer daar aanleiding toe is. Bijvoorbeeld indien Jong Oranje zich niet heeft kunnen kwalificeren voor een Europees kampioenschap waardoor er gedurende een wat langere periode geen interlands op het programma staan.
Nederland B geeft de mogelijkheid om spelers een potentiële kans te (blijven) bieden zich internationaal te ontwikkelen en het nationale elftal te bereiken. Dit zijn bijvoorbeeld spelers die Nederland –21 ontgroeid zijn of afvallers van het huidige Nederlands elftal. Omdat Nederland B een onderdeel is van het Nederlands voetbalelftal, mag het niet deelnemen aan officiële competities.

## Geschiedenis

De geschiedenis van Nederland B gaat terug tot voor de Tweede Wereldoorlog. In de jaren 30 werden er al wedstrijden van Nederland B gespeeld. In februari 1989 kwam Nederland B in actie tegen Frankrijk B. Het team van toenmalig bondscoach Nol de Ruiter verloor met 1–0. Sindsdien werd er een lange tijd geen beroep meer gedaan op het Nederlands B elftal.
Na bijna 20 jaar besloot de KNVB op 24 oktober 2008 dit team opnieuw leven in te blazen. Johan Neeskens werd aangesteld als bondscoach. De eerste wedstrijd voor Nederland B stond gepland voor 19 november 2008, in een thuiswedstrijd tegen Zweden –21 werd er met 0-3 verloren. Per juli 2009 stopte Nederland B weer en ging Jong Oranje weer van start.

## Coaches

* 1930–1970: Niet bekend
* 000001978: Jan Zwartkruis (1 wedstrijd)
* 000001978: Ron Groenewoud (1 wedstrijd)
* 000001980: Rob Baan (1 wedstrijd)
* 000001981: Ron Groenewoud (3 wedstrijd)
* 000001981: Rob Baan (1 wedstrijd)
* 000001981: Ron Groenewoud (1 wedstrijd)
* 000001989: Nol de Ruiter (1 wedstrijd)
* 2008–2009: Johan Neeskens (3 wedstrijden)

## Prominente spelers

Hieronder volgt een selectie van voetballers die uitkwamen voor het Nederlands B-elftal, maar zelden of geen interlands speelden voor het A-elftal.
* Diego Biseswar
* Royston Drenthe
* Ruud Hesp
* Michel Boerebach
* Kevin Hofland
* Siem de Jong
* John van Loen
* Marcel Meeuwis
* Edward Sturing
* Kenneth Vermeer
* John de Wolf
* Gianni Zuiverloon
* Nordin Amrabat
# Gert-Jan Buitendijk

Gert-Jan Buitendijk (Strijen, 20 april 1967) is een Nederlandse topambtenaar. Hij is sinds 1 september 2020 secretaris-generaal van het ministerie van Algemene Zaken. In deze functie is hij de hoogste ambtelijke adviseur van premier Dick Schoof.

## Ambtelijke loopbaan

Buitendijk werd geboren in het Zuid-Hollandse Strijen, als zoon van een maatschappelijk actieve aannemer. Hij studeerde politicologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.
In 1995 trad Buitendijk in dienst van het ministerie van Financiën, waarna hij in 2006 overstapte naar het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar klom Buitendijk op tot directeur-generaal bestuur en wonen, alvorens hij in 2017 directeur-generaal werk werd aan het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Buitendijk werd in in 2020 benoemd als secretaris-generaal van het Ministerie van Algemene Zaken. Daarmee is hij de hoogste ambtelijke adviseur van de minister-president. Tevens is Buitendijk voorzitter van het Secretarissen-Generaal Overleg.
Buitendijk kwam in het nieuws nadat hij in 2023 kritiek leverde op de omgang van kabinetsleden met de inzet van ambtenaren. "Alles moet in crisistempo", zei Buitendijk tegen NRC over de in zijn ogen lange formaties en korte regeerperiodes van kabinetten. Hij vond dat "Kamerleden moeten ophouden ambtenaren met naam en toenaam in het politieke debat te trekken."

## Politieke loopbaan

Naast zijn ambtelijke functies was Buitendijk van 1998 tot 2006 wethouder en locoburgemeester in de gemeente Strijen. Hij bekleedde deze functies namens het CDA.
* 1 2 Aharouay, Lamyae, en Logtenberg, Hugo, "Topambtenaren kritisch over politiek: ‘Er worden met enige regelmaat irreële eisen aan ons gesteld’", NRC, 16 januari 2023. Geraadpleegd op 15 februari 2024.
* ↑ Gert-Jan Buitendijk directeur-generaal Werk bij SZW (31 maart 2017). Geraadpleegd op 15 februari 2024.
* ↑ Drs. G.J. (Gert-Jan) Buitendijk. Parlement.com. Geraadpleegd op 15 februari 2024.
* ↑ Secretarissen-Generaal Overleg (SGO). Follow the Money. Geraadpleegd op 15 februari 2024.
* ↑ Van de Ree, Arco, "Strijense Gert-Jan Buitendijk wordt de nieuwe rechterhand van premier Rutte", Algemeen Dagblad, 12 mei 2020. Geraadpleegd op 15 februari 2024.
# Ariane 1

Ariane 1 was de eerste raket uit de Ariane familie van de ESA. De eerste Ariane 1 werd succesvol gelanceerd op 24 december 1979 vanaf lanceerplatform ELA-1 van het Centre Spatial Guyanais bij Kourou (Frans-Guyana). De raket had een maximale diameter van 3,8 meter, een totale hoogte van 47,4 meter en een massa van ongeveer 210 ton (dit kon variëren naargelang de beoogde baan van de lading en andere factoren).
De Ariane 1 had drie trappen, waarvan de onderste vier motoren had en de twee bovenste telkens één motor, alle drie vloeibarebrandstofmotoren. De Ariane 1 was ontworpen om twee telecommunicatiesatellieten tegelijk te lanceren (de maximale lading bedroeg 1,83 ton. In totaal vonden er elf lanceringen plaats van de Ariane 1 (de laatste op 22 februari 1986) waarvan twee mislukten.
De ontwerpen van opvolgers Ariane 2, 3 en 4 waren duidelijke doorontwikkelingen van het Ariane 1-ontwerp. Het toenmalige lanceercomplex ELA-1 is sinds 2012 in gebruik als lanceercomplex van de Vega-raket onder de naam ELV.
# Elevador do Lavra

De Elevador do Lavra is een kabelspoorweg in de Calçada do Lavra, in Lissabon. Geopend in 1884, is het de oudste lift in de stad Lissabon. De kabelspoorlijn verzorgt de verbinding tussen de Travessa do Forno do Torél en de Largo da Anunciada. De Elevador do Lavra is eigendom van de Companhia de Carris de Ferro de Lisboa en is sinds 19 februari 2002 een nationaal monument (decreet 5/2002, Diário da República 42, 1e serie-B, dd 19 februari 2002).

## Historie

De kabelspoorlijn werd gebouwd door de Portugese ingenieur Raoul Mesnier de Ponsard (ook verantwoordelijk voor het ontwerp) en op 19 april 1884 voor publiek opengesteld. Oorspronkelijk was de aandrijving door gebruik van het gewicht van water. Onder beide wagens bevond zich een tank die boven gevuld en beneden weer geleegd werd. Voor iedere wagen was een tandheugel van het type Riggenbach en waren er tandwielen in plaats van normale wielen. Het tandradsysteem was er slechts om te remmen en had geen functie in de aandrijving. In 1888 werd overgeschakeld op stoom voor de aandrijving. In 1915 werd de Funicular geëlektrificeerd.

## Karakter

De twee identieke wagens zijn 1 en 2 genummerd. Iedere wagen heeft aan beide uiteinden een cabine met een schakelkast en een rad voor de bediening van de handrem. In de passagierscabine zijn twee banken in langsrichting. Er is plaats voor 42 passagiers, 22 zit- en 20 staplaatsen. De onderstellen zijn zodanig geconstrueerd dat de wagens gedurende de rit vrijwel horizontaal blijven. Daardoor bevindt het uiteinde aan de dalzijde zich hoger boven de grond als het uiteinde aan de bergzijde. De ingang is aan het wageneinde aan de bergzijde. In ieder onderstel bevinden zich twee elektromotoren. De bestuurder van de omhooggaande wagen regelt de snelheid, die van de dalende wagen kan een noodstop uitvoeren. De elektrische voeding alsmede de gelijktijdige regeling van de motoren in de beide wagens geschiedt via bovenleidingen. Hiervan zijn er vier, twee voor iedere wagen. De spoorbreedte is 90 cm en tussen de rails is voor iedere wagen een centrale gleuf voor de kabelverbinding. De route is met 188 meter de kortste verbinding van Lissabon, met een gemiddeld stijgingspercentage van 22,9%.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Elevador do Lavra op de Portugeestalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* "Lisboa dos Elevadores / Lifts of Lisbon" door Maria Amélia Lemos Alves, uitgegeven door de Câmera Municipal de Lisboa, ISBN 972-8695-12-8
* "The Tramways of Portugal", 5e editie samengesteld door Brian King en Carl Isgar, uitgegeven door de Light Rail Transport Association in 2022, ISBN 978-0-948106-55-2
# Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget

Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget (vertaald: "Algemeen Zweeds Elektriciteitsbedrijf", ook wel bekend als ASEA) was een Zweeds bedrijf dat in 1988 fuseerde met Brown, Boveri & Cie tot ABB. ASEA bestaat alleen nog als holding met een 50% eigendom in de ABB Group.

## Geschiedenis

ASEA is in 1883 in Stockholm opgericht door Ludvig Fredholm. Het bedrijf maakte toen benodigdheden voor elektrisch licht, waaronder generatoren. Na een fusie met Wenströms & Granströms Elektriska Kraftbolag werd de naam veranderd in Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget.
* 1889: Jonas Wenström maakt drie fasen generatoren, motoren en transformatoren.
* 1933: Het bedrijf verwijdert de swastika uit zijn logo, in verband met de associatie van dit symbool met Nazi-Duitsland.
* 1953: ASEA creëert de eerste industriële diamanten.
* 1960-1969 ASEA bouwt negen van de twaalf kerncentrales van Zweden.
* 1974: ASEA introduceert 's werelds eerste volledig elektrische en microprocessorgestuurde industriële robot, de ASEA IRB.
* 1978: Overname Junga Verkstäder, witgoedfabrikant. Ook veranderde de naam van dat merk naar ASEA Cylinda.
* 1988: Fusie met BBC tot ABB, ASEA Cylinda's huishoudelijke apparaten tak overgenomen door de Finse meubelfabrikant ASKO, naam omgedoopt naar ASKO ASEA.
# Barking (Londen)

Barking is een wijk in het Londense bestuurlijke gebied Barking en Dagenham, in de regio Groot-Londen.

## Geboren

* Lancelot Andrewes (1555-1626), theoloog en bisschop
* Bobby Moore (1941-1993), voetballer
* Brian Poole (1941), zanger
* Trevor Brooking (1948), voetballer
* Billy Bragg (1959), muzikant
* The Edge (David Evans) (1961), gitarist (U2)
* John Terry (1980), voetballer
* Paul Konchesky (1980), voetballer
* Bobby Zamora (1981), voetballer
* Christian Burgess (1991), voetballer
# Cystolepiota pseudogranulosa

Cystolepiota pseudogranulosa is een meercellige schimmel behorend tot de familie Agaricaceae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1871 gepubliceerd door Miles Joseph Berkeley en Christopher Edmund Broome als Agaricus pseudogranulosus. In 1887 deelde Pier Andrea Saccardo de soort in bij het geslacht Lepiota en in 1986 plaatste Pegler de soort in het geslacht Cystolepiota.
# Kernzwamknopje

Het kernzwamknopje (Polydesmia pruinosa) is een schimmel uit de orde Helotiales. De familie is nog niet eenduidig bepaalt (incertae sedis). Het leeft saprotroof op dode takken van loofhout.

## Kenmerken

Het vruchtlichaam heeft een diameter van 0,3 tot 0,5 mm. De vorm is tol- en vlak kussenvormig. De binnenkant melig bestoven en wit van kleur. De sporen meten 3–20 × 4–5 µm met een Q-getal van 3,7 (range 2,7 tot 4,8).

## Verspreiding

In Nederland komt het kernzwamknopje algemeen voor. Het is niet bedreigd en staat niet op de rode lijst.
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* (en) Index Fungorum
# Cystotricha

Cystotricha is een monotypisch geslacht van schimmels uit de orde Helotiales. Het bevat alleen Cystotricha striola.
# Oud-Zevenaar

Oud-Zevenaar (Kleverlands/Zuid-Gelders: Old-Sènder) is een dorp in de Nederlandse gemeente Zevenaar (provincie Gelderland) ten zuiden van de gelijknamige stad, en heeft ruim 600 inwoners.

## Bezienswaardigheden

Bezienswaardig is de Sint-Martinuskerk, een rijksmonument dat op een terp aan de bandijk staat. De kerk wordt in 1276 voor het eerst genoemd en is van oorsprong de moederkerk van Zevenaar. Begin vijftiende eeuw werd een Mariakerk gebouwd, waarschijnlijk tegen de zuidzijde van de bestaande Sint-Martinuskerk aan. De kerk kreeg in 1572 zwaar te lijden van krijgsgeweld, de gotische torenspits werd in brand gestoken en verwoestte bij haar val het kerkgebouw. Na 1583 is een begin gemaakt met de herbouw.
Andere bezienswaardigheden zijn de nog werkende korenmolen De Hoop uit 1850 en Camphuysen, een versterkt huis dat waarschijnlijk oorspronkelijk uit de veertiende eeuw dateert. Het omringende landgoed is publiek toegankelijk. De havezaten Leemcuyl en Poelwijck zijn verdwenen.
In Oud-Zevenaar vindt geen uitbreiding plaats waardoor het historisch aanzicht behouden blijft. Wel is een aantal nieuwe woningen gebouwd voor mensen die moesten verhuizen vanwege de aanleg van de nabije Betuweroute die in 2007 in gebruik werd genomen.

## Fotogalerij

* Sint-Martinuskerk
* De Hoop, maalvaardige korenmolen
* Havezate Camphuysen
* Panoramatafel grensgebied Duitsland-Nederland
* Fergusonbrug en de Betuwelijn
* Sculptuur hert-op-wielen en spoorviaduct
* ↑ Sint-Martinuskerk op Cultureelerfgoed.nl
* ↑ KNAW/Meertens Instituut, Bedevaartplaatsen in Nederland, opgehaald op 1 maart 2007.
Stad: Zevenaar Dorpen: Aerdt · Angerlo · Babberich · Giesbeek · Herwen · Lathum · Lobith · Oud-Zevenaar · Pannerden · Spijk · Tolkamer Buurtschappen: Aerdenburg · Bahr · Bevermeer · Bingerden · Geitenwaard · Holthuizen · Kijfwaard · Kwartier · Ooy · Oud-Dijk (deels) · Tuindorp · Veldhuizen · Zweekhorst Voormalige gemeenten: Angerlo · Rijnwaarden Gelderland: Steden en dorpen in Gelderland Nederland: Provincies · Gemeenten
# Fort van Brégançon

Het Fort van Brégançon is een fort, gelegen op een klein schiereiland in de Middellandse Zee behorende tot het grondgebied van de Zuid-Franse gemeente Bormes-les-Mimosas. Het fort uit de 17e eeuw is sinds 1968 officieel onderkomen van de president van Frankrijk, maar is sinds 2013 publiekelijk toegankelijk. Het is sinds 1968 een monument historique van nationaal belang ("classé").
Oorspronkelijk was het schiereiland een eiland maar het werd verbonden met het vaste land in opdracht van Charles De Gaulle.
Het eiland is sinds 1924 onderdeel van een beschermd natuurgebied.

## Externe link

* (fr) pagina op de presidentiële website
* (fr) historische kaart van het eiland en fort (ca. 1700)
# Obelisk van Arles

De Obelisk van Arles (Frans: Obélisque d'Arles) is een Romeinse obelisk uit de 4e eeuw, op de Place de la République, in het Franse Arles. De obelisk is gemaakt van rood graniet, afkomstig uit de Romeinse provincie Asia. De obelisk heeft geen inscriptie. De hoogte, inclusief het voetstuk, is ongeveer 20 meter.
De obelisk werd opgericht onder de in Arles geboren Romeinse keizer Constantijn II, in het midden van de spina van het circus (Romeins stadion). Na het uiteenvallen van het Romeinse Rijk in de 5e eeuw, is de obelisk ingestort en in twee delen gebroken. De obelisk werd herontdekt in 1389. Hij werd opnieuw opgebouwd in 1676 op de huidige locatie. Aan de basis van de obelisk zijn een fontein en bronzen sculpturen toegevoegd.
Vanaf 1981 staat de obelisk, samen met andere Romeinse (waaronder het beroemde Amfitheater van Arles) en romaanse bouwwerken op de werelderfgoedlijst van UNESCO onder de inschrijving Arles, Romeinse en romaanse monumenten.
# Samoatriller

De samoatriller (Lalage sharpei) is een zangvogel uit de familie Campephagidae (rupsvogels). Deze vogel is genoemd naar de Britse ornitholoog Richard Bowdler Sharpe.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op Samoa en telt twee ondersoorten:
* L. s. sharpei: Upolu.
* L. s. tenebrosa: Savai'i.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als schaars. Het verspreidingsgebied is klein en de soort gaat achteruit door habitatverlies. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort daarom de status gevoelig.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Samoatriller op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Rossig ballonbekertje

Het rossig ballonbekertje (Sphaerosporella hinnulea) is een schimmel behorend tot de familie Pyronemataceae. Hij is komt voor op vochtige grond in loofbossen of op vochtige turfwand. Vaak gevonden op verbrande substraten, maar ook aangetroffen tussen mossen en op kale grond.

## Kenmerken

De apothecia (vruchtlichamen) zijn bekervormig en meten 3 tot 5 mm. Het bovenoppervlak is kaal, oranjebruin en heeft aan de rand kleine bruine haartjes. Het onderoppervlak is zeer fijn behaard. op Met een centraal gelegen steel is het vruchtlichaam aan het subtraat bevestigd. De geur en smaak niet onderscheidend. Het vruchtvlees oranjeachtig, tamelijk taai.
De asci zijn achtsporig en hebben blauwe apex in Melzers reagens. De ascosporen zijn rond, met een guttule, hyaliene in KOH/Melzer's en en meten 12-15 µm. De parafysen zijn cillindrisch en hebben een top van 2-6 µm. De haren zijn bruin in KOH.

## Verspreiding

Het rossig ballonbekertje komt met name voor in Europa en Noord-Amerika. In Nederland komt het rossig ballonbekertje vrij zeldzaam voor.
* ↑ (en) Index Fungorum
* 1 2 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* 1 2 (en) Sphaerosporella brunnea op MushroomExport.com
* ↑ (en) GBIF.org
# Thielaviopsis basicola

Thielaviopsis basicola is een schimmelsoort uit de familie Ceratocystidaceae.
Het is een plantenpathogeen waarvan de chlamydosporen in de bodem overleven. De schimmel tast het wortelstelsel aan. Dat resulteert in bruine tot zwarte plaatselijke verkleuring van de wortels en het afremmen van de plantengroei. Bij sterke aantasting kan de wortel en de plant zelf afsterven. De schimmel is polyfaag en kan vele plantensoorten aantasten, waaronder wortels, tabaksplanten, katoenplanten en sierplanten als Cyclamen persicum.
* ↑ R. van der Ven, J.P.H. van der Want. "Thielaviopsis basicola (Berk. et Br.) Ferraris als veroorzaker van een voor Nederland nieuwe ziekte van de tabak." Tijdschrift over Plantenziekten vol. 54 (1948), blz. 142. DOI:10.1007/BF01990024
* ↑ G. Scholten. "Nectria radicicola en Thielaviopsis basicola als parasieten van Cyclamen persicum." Netherlands Journal of Plant Pathology vol. 70 (1964): Suppl. 2. DOI:10.1007/BF02001771
# Reicheiodes fontanae

Reicheiodes fontanae is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1950 door Bari.