OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Victor Van Coillie

Victor Van Coillie (Beveren-Roeselare, 13 oktober 1838 - Ingelmunster, 20 juli 1888) was een Belgisch rooms-katholiek priester en een leerling en vriend van Guido Gezelle.

## Levensloop

Van Coillie was een zoon van Jan Van Coillie en Juliana Declercq. Hij liep school aan het Klein Seminarie van Roeselare en werd er leerling in de poësisklas bij Guido Gezelle, waar hij ging behoren tot de groep die inspanningen deed om de priester-dichter na te volgen.
Gezelle droeg aan hem in 1859 zijn gedicht op Van de wilgen. Het was een protest tegen het vellen van twee wilgen die achter in de tuin stonden van het kleinseminarie.
Victor Van Coillie betuigde later zijn vriendschap door mee te werken aan Rond den Heerd en er gedichten en een paar vervolgverhalen in te publiceren.
Hij trad in het Brugs seminarie in en werd in 1865 tot priester gewijd. In dat jaar werd hij leraar aan het Sint-Amandscollege in Kortrijk en in 1867 aan het Sint-Lodewijkscollege in Brugge. Hij werd in Brugge bestuurslid van de door Adolf Duclos gestichte Gilde van Sinte Luitgaarde. In 1875 werd hij onderpastoor in Roeselare en vanaf 1877 in Ingelmunster, waar hij vroegtijdig overleed.
Toen hij, als de zoveelste van zijn vroegere leerlingen en vrienden overleed, wijdde Gezelle aan hem een rouwgedicht. Hij schreef hierin:
Hij, dichterlijk begaafd, en heeft, in al zijn wegen, maar op het waarlijk schoon een wondrend oog geslegen, en 't in zijn eigen taal, beschreven onbeschaamd.

## Publicaties

* Drie verhalen, Brugge, Beyaert-Storie, 1877.
** Geraard de broedermoordenaar of oorsprong van Geraardsbergen.
** De ring van aartsbisschop van Boonen .
** Het verzonken kasteel, een verhaal, dat bij herhaling werd heruitgegeven.
* De kruisvaert der kinderen (1213), Roeselare, Jules De Meester, 1884.

## Literatuur

* Biographisch woordenboek der Noord- en Zuidnederlandsche letterkunde, 1888-1891.
* Paul ALLOSSERY, E. H. Victor Van Coillie, Gezelleleerling, Ingelmunster, 1928.
* Fernand BONNEURE, Victor Van Coillie, in: Lexicon van West-Vlaamse schrijvers, Deel 2, Torhout, 1985.
* Jozef GELDHOF, 150 jaar Sint-Lodewijkscollege te Brugge, Brugge, 1986.
# Victor Uytterschaut

Victor Uytterschaut (Brussel, 17 november 1847 - Boulogne-sur-Mer, 4 oktober 1917) was een Belgisch kunstschilder.

## Levensloop

Zijn eerste opleiding was die als edelsmid in een Brussels bedrijf. Van 1859 tot 1862 volgde hij daarom ook tekenlessen (specialisatie technisch en industrieel tekenen) aan de Academie in Brussel. Van 1864 tot 1867 volgde hij er ook de leergangen voor landschapsschilderen bij Paul Lauters. Uytterschaut had een uitgesproken voorkeur voor het werken met aquarel én in openlucht. Hij is vooral bekend voor zijn landschapschilderijen, marines en stadsgezichten, maar ook voor een aantal portretten.
Hij debuteerde in 1866 met een aantal houtskooltekeningen. Zijn vroegste aquarellen ontstonden ca. 1867 in en rond Spa. Hij ging vanaf 1870 vaak in Anseremme bij Dinant werken waar een soort schilderskolonie groeide. Hij werkte ook in de Kempen (Genk) en in het Antwerpse; vanaf 1880 ook frequent aan de Belgische kust (De Panne, Nieuwpoort). In 1878 reisde hij in Nederland en Engeland. Hij werkte ook occasioneel langs de Azurenkust.
Hij was medestichter van de Brusselse kunstenaarsgroep "La Chrysalide" en nam aan al de tentoonstellingen van die verenigingen deel. Hij was ook lid van de "Société Royale Belge des Aquarellistes".

## Tentoonstellingen

* 1867 : Deelname Driejaarlijks Salon Antwerpen
* 1869 : Deelname Driejaarlijks Salon Gent
* 1876, 1877, 1878, 1881 : groepstentoonstellingen van La Chrysalide
* 1902 en 1906: "Salon des Marinistes" in het Kursaal van Oostende.
* 1920 : retrospectieve in de Cercle Artistique et Littéraire (Brussel).

## Musea

* Oostende, Mu.ZEE ("Bloeiende appelbomen")
* Anderlecht
* Antwerpen
* Brugge (met "Bloeiende boomgaard")
* Brussel (met "Gestrande sloepen")
* Elsene
* Mons

## Literatuur

* C. EKONOMIDES, Périclès Pantazis, Sint-Gilles, s.d.
* Norbert Hostyn, "Enkele kleinere meesters van het einde der 19de eeuw" in het tijdschrift "Neptunus", mei 1987
* Le dictionnaire des peintres belges du XIVe siècle à nos jours, Brussel, 1995.
* Gemeinsame Normdatei: 1076995748
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 5766 9004
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 90798
* Union List of Artist Names: 500175989
* Virtual International Authority File: 62144648271046467486
* WorldCat (via VIAF): 62144648271046467486
# Via Romana

De Via Romana is een fietsroute in Nederland en de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen. De fietsroute is 257 kilometer lang. Ze bestaat uit twee delen: een noordelijk deel van 98 kilometer lang dat de loop van de Rijn volgt, en een zuidelijk deel van 159 kilometer lang dat door verschillende plaatsen loopt.

## Geschiedenis

De route van de Via Romana volgt een voormalige Romeinse weg die in de eerste helft van de eerste eeuw is aangelegd ten westen van de Rijn, om de aldaar gelegen militaire kampementen met elkaar te verbinden. De belangrijkste plaatsen aan de route waren Ulpia Noviomagus Batavorum (tegenwoordig: Nijmegen) en Colonia Ulpia Traiana, dat in de buurt van Xanten lag. Nijmegen en Xanten vormen de eindpunten van de Via Romana.
Na de val van het Romeinse Rijk is de Via Romana belangrijk gebleven als handelsroute. Hierdoor stammen de bezienswaardigheden die tegenwoordig langs de route te vinden zijn niet alleen maar uit de Romeinse tijd.

## Verloop van de route

De Via Romana loopt langs verschillende stadskernen, bezienswaardige kerken en musea. De hele route is met borden aangegeven: zeshoekige borden met een schematische weergave van de route en een gestileerde afbeelding van een fiets. De kleur van de richtingspijl geeft de richting die genomen wordt aan: de rode pijlen voeren naar Xanten, de groene naar Nijmegen. Op veel plaatsen langs hoofdwegen zijn ook andere borden te vinden die de Via Romana aanduiden, om automobilisten op de route te wijzen.
Het noordelijk deel van de route voert langs de volgende plaatsen:
* Xanten
* Kalkar
* Bedburg-Hau
* Kranenburg
* Ubbergen
* Nijmegen
Het zuidelijke deel voert langs de volgende plaatsen:
* Nijmegen
* Heumen
* Cuijk
* Mook en Middelaar
* Groesbeek
* Kranenburg
* Kleef
* Bedburg-Hau
* Kalkar
* Xanten
In Xanten kan worden aangesloten op de Römer-Lippe-route.

## Toertocht Via Romana

Sinds 2005 organiseert de Nijmeegse Studenten Wielervereniging Mercurius jaarlijks de 'Toertocht Via Romana' die goeddeels de route van de fietstocht volgt. Deze toertocht kent drie verschillende afstanden. Start en einde zijn steeds in Nijmegen.

## Literatuur

* Bikeline Radtourenbuch: Via Romana (1:50.000); Verlag Roland Esterbauer, ISBN 3-850001-42-3
* Sint-Martinuskerk, Cuijk
* Heumen
* Mookerheide
* Mook
# Viariz

Viariz is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Baião en telt 602 inwoners (2001).
# Vila Garcia (Trancoso)

Vila Garcia is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Trancoso en telt 198 inwoners (2001).
# Viciria equestris

Viciria equestris is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Viciria. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Eugène Simon.
# Viciria epileuca

Viciria epileuca is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Viciria. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Eugène Simon.
# Viciria diatreta

Viciria diatreta is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Viciria. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1902 door Eugène Simon.
# Vicq-sur-Gartempe

Vicq-sur-Gartempe is een gemeente in het Franse departement Vienne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 715 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Châtellerault.

## Geografie

De oppervlakte van Vicq-sur-Gartempe bedraagt 33,4 km², de bevolkingsdichtheid is 21,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Vicq-sur-Gartempe met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Vicq-sur-Nahon

Vicq-sur-Nahon is een gemeente in het Franse departement Indre (regio Centre-Val de Loire) en telt 778 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Châteauroux.

## Geografie

De oppervlakte van Vicq-sur-Nahon bedraagt 47,6 km², de bevolkingsdichtheid is 16,3 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Vicq-sur-Nahon met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Vicq-sur-Mer

Vicq-sur-Mer is een gemeente in het Franse departement Manche (regio Normandië). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Cherbourg. Vicq-sur-Mer is op 1 januari 2016 ontstaan door de fusie van de gemeenten Cosqueville, Gouberville en Néville-sur-Mer. De gemeente telde 1.072 inwoners op 1 januari 2021.

## Geografie

De oppervlakte van Vicq-sur-Mer bedroeg op 1 januari 2021 20,58 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 52,1 inwoners per km².
* 1 2 Populations légales 2021.
# Vertica verticalis

Vertica verticalis is een vlinder uit de familie van de dikkopjes (Hesperiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1883 door Carl Plötz.
# Vertical Horizon (album)

Vertical Horizon is het laatste studioalbum van de Nederlandse band Casual Silence. Het album is opgenomen in de Wolfsfield geluidsstudio te Someren en de Sandlane studio te Gilze-Rijen. Het album verscheen in de winkels op 4 juli 2011, maar de band had in mei 2011 al aangegeven, dat ze ermee stopten.

## Musici

* Rob Laarhoven – zanger
* Henry Meeuws – toetsenist, gitarist
* Ernst le Cocq d’Armandville – gitaar, zanger
* Eric Smits – bassist, zanger
* Mark van Dijk – gitarist
* Igor Koopmans – slagwerker
# Vertigo (tijdschrift)

Vertigo is een Belgisch gratis filmtijdschrift dat maandelijks wordt verspreid in bioscopen, culturele centra en horecazaken.

## Geschiedenis

Op 2 april 2014 verscheen de eerste editie met Vlaamse overheidssteun in een oplage van 60.000 exemplaren via 160 locaties. Hoofdredacteur Steven Tuffin (o.a. Knack Focus) werd bijgestaan door Ruben Nollet (P-Magazine/De Tijd) en Kurt Vandemaele (De Morgen). In 2020 bestond de redactie uit Jonas Govaerts, Chris Craps en Ruben Nollet.
* ↑ Vertigo: Vlaanderen is een filmblad rijker. Media Marketing (18 maart 2014). Geraadpleegd op 17 november 2020.
Lijst van tijdschriften in België
# Vertigo antivertigo

De dikke korfslak (Vertigo antivertigo) is een op het land levende kleine longslak uit de familie van de Vertiginidae.

## Naam

De soortnaam werd in 1801 gepubliceerd door Jacques Draparnaud als Pupa antivertigo. Door andere inzichten in de taxonomie is de soort later in het geslacht Vertigo geplaatst. Als gevolg van deze naamswijziging worden auteursnaam en datum nu tussen haakjes gezet.

## Beschrijving
### De schelp

De eivormige schelp is rechtsgewonden, heeft een stompe top en 4,75-5 weinig bolle regelmatig in grootte toenemende windingen die door een ondiepe sutuur van elkaar gescheiden zijn.
De mondopening is afgerond driehoekig. De mondrand is discontinu, zwak verdikt en weinig naar buiten omgeslagen. Aan de parietale zijde worden de uiteinden van de mondrand door een zwak ontwikkeld callus met elkaar verbonden. De palatale zijde is sterk ingedeukt. Achter de mondrand is een sterk ontwikkelde nekvore met daarachter een eveneens sterk ontwikkelde nekrichel aanwezig. In de mondopening bevinden zich 6-11 tanden: 2 columellaire tanden, 1-4 pariëtale tand en 2-5 palatale tanden. Een basale tand ontbreekt. Er is een nauw spleetvormige navel. De schelp is half doorzichtig, bijna glad en sterk glanzend en heeft een sculptuur die bestaat uit zeer fijne radiale striae. De schelp van het levende dier is kastanjebruin tot roodbruin gekleurd. Soms loopt er langs de sutuur een roodachtige zoom. Lege en fossiele schelpen zijn ondoorzichtig, matglanzend en lichtbruin tot kastanjebruin gekleurd.

### Afmetingen van de schelp

* breedte: tot 1,4 mm.
* hoogte: tot 2,2 mm.

### Habitat

Vertigo antivertigo leeft bij voorkeur in vochtig tot zeer vochtig moerassig terrein. In drassig grasland, bosjes, overbegroeiing, etc. Vaak op dode bladeren. Enige schaduw heeft wel de voorkeur maar is niet noodzakelijk.

### Huidige verspreiding

Deze soort heeft een Europese verspreiding en is tamelijk algemeen. In Nederland en België is de soort op vele plaatsen aanwezig.

### Fossiel voorkomen

Vertigo antivertigo is bekend uit interglacialen uit het hele Pleistoceen en het Holoceen.

## Meer afbeeldingen

* Vertigo antivertigo Holoceen - Ontsluiting Eben-Emael, Jekerdal, België
* Vertigo antivertigo Holoceen - Ontsluiting in de Kennemerduinen, Bouwput Hoogovens, Velsen.
* Jonge schelp van Vertigo antivertigo Holoceen - Ontsluiting Eben-Emael, Jekerdal, België
# Vipio deplanator

Vipio deplanator is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Nees in 1834.
# Vila do Bispo (freguesia)

Vila do Bispo is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Vila do Bispo en telt 956 inwoners (2001).
# Villa del Rosario

Villa del Rosario kan verwijzen naar:
* Villa del Rosario (Colombia), een gemeente in het Colombiaanse departement Norte de Santander
* Villa del Rosario (Córdoba), een plaats in het Argentijnse bestuurlijke gebied Río Segundo in de provincie Córdoba
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Villa del Rosario en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Vesperus strepens

Vesperus strepens is een keversoort uit de familie Vesperidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1793 gepubliceerd door Johann Christian Fabricius.
# Vlaamse Hanze van Londen

De Vlaamse Hanze van Londen, ook wel Londense Hanze genoemd, was een hanze van kooplieden uit Vlaamse steden die handelden met Londen. De organisatie, vooral actief in de 13e eeuw, was het eerste verbond van stedelijke hanzen.

## Context

Hanzen waren organisaties van particuliere handelaren uit eenzelfde stad. Ze waren gericht op handel op buitenlandse gebieden. In de 12e eeuw richtten de Gentenaren een hanze op voor de handel op het Rijnland en in Sint-Omaars werd een hanze opgericht die handel op Engeland en Frankrijk nastreefde.

## Geschiedenis

De Vlaamse Hanze van Londen werd in het begin van de 13e eeuw opgericht (tussen 1212 en 1241). Ze was interstedelijk van karakter en gericht op de handel met Engeland en Schotland. Het voornaamste doel was juridische bescherming, want vreemdelingen waren collectief aansprakelijk voor de schulden van hun landgenoten. De organisatie stond onder leiding van Brugge en Ieper. De eerste stad mocht de hanzegraaf aanduiden en de tweede zijn schilddrake. Toen tegen het einde van de 13e eeuw de handel in Vlaanderen in het algemeen terugliep, raakte de Vlaamse hanze in verval. Toch bleef het Brugse kantoor van de hanze populair vanwege zijn politieke invloed. Ledenlijsten uit de jaren 1281-1299 tellen 199 toetreders, waarvan zo'n tiende vrouwen. De instelling verdween begin 14e eeuw toen door revoluties ook de politieke macht taande.

## Leden

De vijftien Vlaamse handelssteden die volgens de eerste Latijnse (Ieperse) niet-gedagtekende concept-statuten bij de Vlaamse Hanze van Londen waren aangesloten waren: Brugge, Ieper, Diksmuide, Aardenburg, Rijsel, Oudenburg, Oostburg, Damme, Torhout, Veurne, Doornik, Orchies, Belle, Poperinge en Sint-Winoksbergen. Volgens de latere, Franstalige (Brugse) statuten hadden onder Franse druk Orchies, Belle, Poperinge en Sint-Winoksbergen de federatie verlaten ten voordele van IJzendijke en Sint Anna ter Muiden. Elk van deze steden had, naargelang hun omvang en economische betekenis, recht op een aantal door de kooplieden aangestelde vertegenwoordigers of vinders (inventores, arbitres) die, naast het opsporen van beunhazen op het platteland, de opdracht hadden hun belangen op de hanzevergadering in Londen te behartigen.
# Vlaamse Heraldische Raad

De Vlaamse Heraldische Raad is een instelling behorende tot de adviesraden van de Vlaamse regering.

## Ontstaan

De zorg van de Vlaamse Gemeenschap voor het heraldische erfgoed begon met de herziening van de gemeentewapens na de grote fusieoperatie van 1975. De herstructurering van de plaatselijke besturen verminderde het aantal gemeenten in Vlaanderen van 1124 (in 1963) tot 308 (in 1983). De toekenning en goedkeuring van gemeentelijke wapens die aan de nieuwe toestand beantwoordden, werd geregeld door het decreet van 28 januari 1977. Deze bepaalde dat elke gemeente verplicht is een eigen vlag en wapen te voeren.

## Doelstelling en activiteiten

De op 21 december 1978 opgerichte Commissie Heraldiek (een voorzitter en zes leden), vanaf 1984 'Vlaamse Heraldische Raad' en vanaf 2004 vijfde afdeling van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen, met behoud van de naam 'Vlaamse Heraldische Raad' verleende in eerste instantie advies aan de Vlaamse regering over het bepalen van de gemeentelijke wapens en vlaggen. Tussen mei 1978 en februari 1982 verschenen 63 koninklijke besluiten tot bekrachtiging van gemeenteraadsbesluiten inzake vlaggen en wapens. Vanaf 1983 werden de bevoegdheden hierover volledig aan de Vlaamse regering overgedragen. Het nam 20 jaar in beslag alvorens dit werk volledig afgerond was.
Na 1995 boog de adviescommissie zich ook over de provinciewapens, op basis van een decreet van 21 december 1994 over de vaststelling van het wapen van de provincies en gemeenten.
Een volgende stap werd gezet door het verlenen van wapens aan privépersonen en -instellingen. Een decreet van 3 februari 1998 bepaalt de modaliteiten voor de vaststelling van het wapen van privé-personen en -instellingen. Vooreerst werden de procedures en criteria vastgelegd voor het verkrijgen van een officieel erkend wapen. Sindsdien wordt door de Raad een grondige studie besteed aan elke aanvraag, aan de motieven ervan en aan het voorgestelde ontwerp van wapen. Dergelijk wapen moet aan de regels van de heraldiek voldoen. Desgevallend verleent de Raad advies over de aan te brengen wijzigingen aan het ontwerp teneinde hieraan te voldoen. Tot 2012 werden circa 160 wapens aan particulieren toegekend.
Met een nieuw decreet werd de term 'instellingen' verruimd tot alle privaat- en publiekrechtelijke rechtspersonen, zoals besturen, instellingen en verenigingen. Ook voor de acht districten binnen de stad Antwerpen werd een wapen vastgesteld.
Elk jaar worden begin juli de nieuwe diploma's of wapenbrieven uitgereikt.

## Voorzitters van de Vlaamse Heraldische Raad

* 1984-2005: Ernest Warlop
* 1997-2005: Lieve Viaene-Awouters
* 2005-2014: André Vandewalle
* 2015-heden : Luc Duerloo

## Literatuur

* Lieve VIAENE-AWOUTERS & Ernest WARLOP, Gemeentewapens in België, Vlaanderen en Brussel, Brussel, 2002
* A. VANDEWALLE, L. VIAENE-AWOUTERS & Luc DUERLOO, Genealogica et Heraldica. Handelingen van het XXVI internationaal Congres voor Genealogische en Heraldische Wetenschappen, Brussel, 2004.
* Lieve VIAENE-AWOUTERS, Heraldiek in Vlaanderen: Dertig jaar Vlaamse Heraldische Raad, in: M&,L november-december 2010.
# Vindinge Herred

Vindinge Herred was een herred in het voormalige Svendborg Amt in Denemarken. In Kong Valdemars Jordebog komt de herred voor als Winninghæreth. In 1970 werd het gebied deel van de toen gevormde provincie Funen.

## Parochies

Naast de stad Nyborg omvatte Vindinge 18 parochies.
* Aunslev
* Bovense
* Ellested
* Ellinge
* Flødstrup
* Frørup
* Hellerup
* Herrested
* Kullerup
* Nyborg
* Refsvindinge
* Skellerup
* Søllinge
* Sønder Højrup
* Ullerslev
* Vindinge
* Årslev
* Ørbæk
# Vlag van Leusden

De vlag van Leusden werd op 27 januari 1977 door de gemeenteraad van de Nederlandse gemeente Leusden aangenomen als gemeentelijke vlag. Deze wordt als volgt beschreven:
   Een broeking en een vlucht, de broeking van twee banen evenwijdig aan de broekzijde zwart en rood, aan de bovenzijde geknot volgens twee rechthoekige gelijkbenige (¼ vlaghoogte) groene driehoeken; de vlucht van banen groen en rood (hoogteverhouding 3:1), gescheiden door een witte zoom (dikte is gelijk aan 1/20 vlaghoogte).
De vlag heeft een hoogte-lengteverhouding van 2:3 en toont het silhouet van een kerkgebouw in het dorp Oud-Leusden in de kleuren zwart, rood, groen en wit. Deze kleuren zijn ontleend aan het gemeentewapen. Het silhouet kan ook worden gezien als de letter L.
Er is een historische vlag bekend, deze hangt in Bibliotheek Eemland. Gezien de basis bestaande uit drie gelijke horizontale banen rood wit en geel betreft het mogelijk een defileervlag uit 1938. Opmerkelijk is het wapen van Leusden op de vlag, dat in 1951 verleend werd. Het zou kunnen betekenen dat het wapen reeds voor de verlening bekend was, of dat de vlag van na 1951 is.

## Verwante symbolen

* Wapen van Leusden
* Historische vlag
# Visvijver

Een visvijver is een kweek- en bewaarplek voor levende vissen.

## Geschiedenis

De Romeinen legden visvijvers aan, onder andere voor de productie van garum, een saus van de gefermenteerde ingewanden van de gekweekte vissen. De Romeinse elite liet visvijvers bij hun villa's aanleggen als statussymbool. Varro haalde uit naar deze mode. De Romeinen legden visvijvers aan in de door hen veroverde gebieden. Ons woord vijver is te herleiden op het Latijnse woord vivarium dat verwijst naar levende vis.
In de late Middeleeuwen werden weer volop visvijvers aangelegd. Vis speelde een belangrijke rol op het menu vanwege het verschijnsel bekend als vrijdag-visdag (de vele dagen waarop geen vlees mocht worden gegeten door katholieken). Visvijvers dienden zowel voor de opkweek als het op voorraad houden van verse, levende vis. Dat was nodig en aantrekkelijk omdat herbergiers rekening moesten houden met een wisselend aantal vaak onverwachte gasten. Dikwijls vond (vindt) men zulke vijvers dicht bij een kasteel, een klooster of een herberg. Deze vijvers waren relatief ondiep en de oevers werden kaal gehouden om gemakkelijk met een net te kunnen vissen. Vaak werd er ook voor een gestage stroming gezorgd om stilstaand water te voorkomen.
De populaire gekweekte vissen in de Middeleeuwen waren brasem, snoek en kopvoorn. Later werd de karper uit het Donaubekken, als kweekvis geschikt voor intensieve visteelt, geïntroduceerd.

## Streektaal

* In Groningen zijn deze vijvers bekend onder de naam viskenij.
* In Belgisch Limburg spreekt men van Wijers. In deze provincie heeft men in een groot deel van de beekdalen in sterke mate vergraven en opgestuwd speciaal voor de aanleg van series visvijvers, die soms (zeer) omvangrijke complexen kunnen vormen. Een voorbeeld daarvan vormt het uitgestrekte natuur- en wandelgebied de Platwijers in Zonhoven.
* In Noord-Brabant, Nederlands Limburg en aangrenzende delen van Duitsland kwam dit soort vijvers al vanaf de middeleeuwen talrijk voor, nu nog weinig. Men spreekt in het dialect van wijers, weijers, wiewers, wouwers, of weihers maar thans komen we het woord nog slechts als naam tegen van bijvoorbeeld straten in de buurt van zo'n vijver of in familienamen als van de weijer.
# Vlag van Uithuizermeeden

De vlag van Uithuizermeeden werd op 5 juni 1973 door de gemeenteraad van Uithuizermeeden vastgesteld als gemeentevlag.
De vlag verviel als gemeentevlag toen in 1979 Uithuizermeeden werd samengevoegd met Uithuizen tot de nieuwe gemeente Hefshuizen. Deze gemeente is na uitbreiding met andere omliggende gemeenten in 1992 hernoemd tot Eemsmond. Sinds 2019 valt Uithuizermeeden onder de gemeente Het Hogeland.

## Beschrijving en verklaring

De vlag kan als volgt worden beschreven:
   Drie banen van blauw, geel en groen met een hoogteverhouding van 1:2:1.
De kleuren zijn ontleend aan het gemeentewapen.

## Verwante afbeeldingen

* Het wapen van Uithuizermeeden