OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hololepidella laingensis

Hololepidella laingensis is een borstelworm uit de familie Polynoidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Hololepidella laingensis werd in 1999 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Britayev, Doignon & Eeckhaut.
# Willy Hillen (1896-1974)

Wilhelmina Anna Lambertine Marie (Willy) Hillen (Arnhem, 4 april 1896 – Roermond, 14 maart 1974) was een van de grondleggers van het club- en buurthuiswerk in de Nederlandse provincie Limburg.

## Leven en werk

Hillen werd in 1896 in Arnhem geboren als dochter van de apotheker Nicolaas Theodoor Hillen en Maria Wilhelmina Christina Reijers. Zij studeerde Nederlands aan de RK Leergangen. Met haar zus Jacqueline, die farmacie had gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam, richtte zij "Sleutelbos" op, een organisatie voor politiek en maatschappelijk geïnteresseerde afgestudeerde vrouwen. Uit deze organisatie ontstond het later opgerichte Katholiek Vrouwendispuut. Na haar studie was zij onder andere als lerares Nederlands verbonden aan een gymnasium in Venray. In 1928 werd zij benoemd tot directrice van de school voor maatschappelijk werk in Sittard. In die rol was zij samen met Henricus Andreas Poels betrokken bij het realiseren van club- en buurthuizen in Limburgse mijnstreek. Om dit werk te stimuleren richtten zij de Stichting Onze Buurthuizen op. In 1951 werd zij benoemd tot officier in de Orde van Oranje-Nassau. Kort na haar 25-jarig jubileum als directrice werd zij in 1954 benoemd tot raadadviseur van de toenmalige minister van Maatschappelijk Werk, Frans-Jozef van Thiel.
Hillen overleed in 1974 op 77-jarige leeftijd in haar woonplaats Roermond. Zij was de eerste ereburgeres van Sittard. In deze plaats werd in 2015 de Willie Hillenstraat naar haar genoemd.

## Literatuur

* Hillen, W., "Van "Sjölke" tot academie, 1920 - 15 december 1960", Sittard, 1960
* Laudy, C., "Zes vrouwen uit Sittards historie", Sittard, 1997
* Derks, Marjet en Marijke Huisman, "'Edelmoedig, fier en vrij' : katholieke arbeidersvrouwen en hun beweging in de twintigste eeuw", Hilversum, 2002
* Derks, Marjet, "Heilig moeten: radicaal-katholiek en retro-modern in de jaren twintig en dertig", Hilversum, 2007
* ↑ Derks en Huisman 2002:111
* ↑ "Nieuwe vleugel R.K. School Maatschappelijk Werk te Sittard in gebruik genomen - Directrice officier Oranje Nassau" in Limburgsch Dagblad d.d. 9 mei 1951
* ↑ "Mej. W. Hillen 25 jaar directrice van de Sittardse School voor Maatschapp. Werk" in De Tĳd d.d. 3 oktober 1953 en "Tijdgenoten - Mej. W.Hillen" in De Tĳd d.d. 29 mei 1954
# Paedocypris micromegethes

Paedocypris micromegethes is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de eigenlijke karpers (Cyprinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Kottelat, Britz, Tan & Witte.
* ↑ (en) Paedocypris micromegethes op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Paedocypris micromegethes. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Söderskogen

Söderskogen is een plaats in de gemeente Håbo in het landschap Uppland en de provincie Uppsala län in Zweden. De plaats heeft 363 inwoners (2005) en een oppervlakte van 60 hectare.
# Perissus fulvopictus

Perissus fulvopictus is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1933 door Matsushita.
# Rijkslandvoogdij Ortenau

De Ortenau was een rijkslandvoogdij binnen het Heilige Roomse Rijk in een streek in Baden-Württemberg die nu nog Ortenau heet.
De rijkslandvoogdij is ontstaan uit het gouwgraafschap Mortenau. In de elfde eeuw was dit graafschap in handen van de hertogen van Zähringen. Onder de Hohenstaufen was het van 1218 tot 1245 rijksgoed. Tijdens het Interregnum viel het graafschap uiteen in een losse bond van kleine heerlijkheden. Rooms-koning Rudolf I wist een deel van het verloren gegane rijksgoed terug te veroveren. Deze gebieden vormden later de landvoogdij Mortenau.
De landvoogdij bestond uit ongeveer twintig dorpen met de gerechten Ortenberg, Griesheim, Appenweier en Achern.
Onder invloed van de naam van de burcht Ortenberg wijzigde zich de naam Mortenau in Ortenau.
Evenals de drie rijkssteden Offenburg, Gengenbach en Zell am Harmersbach was de landvoogdij frequent verpand. Van 1331 tot 1351 was de landvoogdij aan het markgraafschap Baden en van 1351 tot 1504 aan het bisdom Straatsburg verpand. Van 1405 tot 1504 waren er twee verpandingen gelijktijdig: naast die aan het bisdom Straatsburg ook aan het keurvorstendom van de Palts.
Na de Landshuter Successieoorlog (1503-1505) gaf keizer Maximiliaan I de helft die de keurvorst van de Palts had bezeten aan graaf Wolfgang van Fürstenberg. In 1551/6 kwam het gehele pand aan het aartshertogdom Oostenrijk. Voortaan was de rijkslandvoogdij een deel van Voor-Oostenrijk.
In 1617 deed aartshertog Ferdinand afstand van de Ortenau ten gunste van Spanje, maar de Dertigjarige Oorlog verhinderde de uitvoering van de gesloten verdragen.
in 1701 werd het markgraafschap Baden-Baden met de Ortenau en de drie rijkssteden beleend. Na het uitsterven van Baden-Baden in 1771 kwam de Ortenau weer bij Oostenrijk.
Volgens paragraaf 1 van de Reichsdeputationshauptschluss van 25 februari 1803 moest Oostenrijk de Breisgau en de Ortenau afstaan aan de hertog van Modena, die zijn hertogdom in 1796 had verloren.
Volgens paragraaf 32 kreeg de hertog van Modena twee zetels in de raad van vorsten in de Rijksdag: een voor de Breisgau en een voor de Ortenau.
De hertog van Modena overleed op 14 oktober 1803, waarna hij werd opgevolgd als hertog van de Breisgau door zijn schoonzoon Ferdinand van Oostenrijk.
Volgens artikel 8 van de Vrede van Presburg van 26 december 1805 kwamen de Breisgau en de Ortenau aan het keurvorstendom Baden.
# Lysania

Lysania is een geslacht van spinnen uit de familie wolfspinnen (Lycosidae).

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Lysania pygmaea Thorell, 1890
* Lysania sabahensis Lehtinen & Hippa, 1979
* ↑ Platnick, N.I. (2012) The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History. DOI: 10.5531/db.iz.0001.
# San Juan-bekken

Het San Juan-bekken is een bekken in de Verenigde Staten. Dit bekken bevindt zich hoofdzakelijk in het noordwesten van New Mexico met een kleiner deel in het zuidwesten van Colorado.

## Geologie

Tijdens het Laat-Maastrichtien werden in het San Juan-bekken de kleisteenlagen van de Naashoibito Member afgezet. In deze lagen zijn fossielen van dinosauriërs gevonden, zoals Tyrannosaurus, Dineobellator, Alamosaurus, Ojoceratops, ankylosauriërs en hadrosauriërs.
Het San Juan-bekken is de belangrijkste vindplaats van fossielen uit het Vroeg- en Midden-Paleoceen. In San Juan-bekken liggen de Nacimiento-formatie, de huidige verzamelnaam voor de Puerco- en Torrejon-formaties, en de Tiffany Beds. De eerste drie North American land mammal ages (NALMA's) Puercan, Torrejonian en Tiffanian ontlenen hun naam aan deze formaties.
Bij de start van iedere NALMA is een duidelijke faunaverandering waarneembaar in het fossiele bestand. In alle NALMA's zijn multituberculaten en condylarthen de twee dominante zoogdiergroepen. De multituberculaten varieerden in grootte van het formaat van een kleine muis tot dat van een bever. Ptilodus is hiervan het bekendst en leefde van het Puercan tot in het Tiffanian. Naast de arctocyoniden zoals Chriacus waren er twee belangrijke herbivore groepen condylarthen: de periptychiden in met name het Puercan en de phenacodonten zoals Phenacodus en Ectocion vanaf het Tiffanian. Taeniodonten zoals Psittacotherium bereikten al een half miljoen jaar na de start van het Paleoceen het formaat van een bever tot capybara. In latere delen van het Paleoceen bereikten verschillende zoogdieren het formaat van een schaap, zoals de periptychide condylarth Ectoconus en de pantodont Pantolambda. Roofdieren uit het San Juan-bekken zijn viverraviden zoals Protictis en mesonychiden zoals Dissacus. Kleinere zoogdieren waren diverse insectivore zoogdieren, buideldieren zoals Peradectes, huidvliegers en de primaatachtigen. Deze laatstgenoemde groep was al in het Puercan aanwezig met onder meer Purgatorius. In het Tiffanian verscheen het algemene genus Plesiadapis.
In het San Juan-bekken bevinden zich verder ook afzettingen uit het Vroeg-Eoceen, het Wasatchian. In de San José-formatie zijn fossielen gevonden van onder meer Eohippus, Oxyaena en Coryphodon.
* Synopsis of the Vertebrate Fauna of the Puerco Series. ED Cope. Transactions of the American Philosophical Society (1888).
* Paleocene Mammals
# Sionsberg

Sionsberg is een gebouw in de Friese stad Dokkum waarin een huisartsenpost, diverse paramedische bedrijven en een aantal zelfstandige behandelcentra (zbc) voor medisch specialistische zorg zijn gevestigd.

## Geschiedenis

Het gebouw aan de Birdaarderstraatweg huisvestte tot 2014 voormalig ziekenhuis De Sionsberg.
Op 17 januari 2015 had de regio tijdens de Sionsbergdag de plannen gemaakt voor een nieuwe structuur van medisch specialistische zorg in de regio. Op 23 januari 2015 werden er definitieve plannen bekendgemaakt. Sionsberg begon op maandag 26 januari 2015 als samenwerkingsverband tussen de verschillende zelfstandige behandelcentra met 35 werknemers en als diagnostisch en anderhalve lijns centrum met in totaal circa 100 medewerkers. De nieuwe eigenaren zijn drie ZBC's met ieder een eigen WTZI vergunning: DC klinieken (Loek Winter), Cardiologie Centra Nederland en ZuidOost Zorg. In het medisch centrum kunnen mensen terecht voor de huisarts, poliklinische en dagbehandelingen op gebied van cardiologie, neurologie, longgeneeskunde, dermatologie, chirurgie, interne geneeskunde, orthopedie, kno-heelkunde, urologie, gynaecologie en kaakchirurgie.
Het eigendom van het gebouw werd overgenomen door DC Klinieken. Het wordt gebruikt door een huisartsenpost en sinds 26 januari 2015 ook door DC Klinieken, Cardologie Centrum Dokkum, beide zelfstandige behandelcentra voor medisch specialistische zorg. Er zijn geen bedden voor klinische opnames. Er is ook geen 24 uurs EHBO. In 2017 werd een lunchroom van de firma Haagens geopend in een gedeelte van het gebouw.
In de laatste week van januari werd bekend dat de oogkliniek ook als ZBC ging doorstarten in Dokkum. Verder openden per 2 februari 2015 de spoedeisende hulp en de poli chirurgie weer de deuren en per 9 februari de poli interne geneeskunde.
De afdeling oogheelkunde is afgesplitst en overgenomen door zelfstandig behandelcentrum Oog en Welzijn. Op 2 maart 2015 ging de nieuwe oogkliniek van start met twee oogartsen en zeventien medewerkers. Inmiddels is Oog en Welzijn gemoderniseerd en uitgegroeid tot een centrum met zeven oogartsen en meer dan dertig medewerkers. Jaarlijks zijn er meer dan 20.000 polikliniekbezoeken en worden meer dan 1.600 staaroperaties uitgevoerd.
# Zeldenrust (Dokkum)

De windmolen Zeldenrust in Dokkum werd gebouwd in 1862. De molen is een achtkante stellingmolen. De functie is koren- en pelmolen. Eigenaar is de Stichting Monumentenbehoud Dongeradeel. De andere molen in Dokkum is De Hoop. Beide molens staan op de bolwerken. De molen Zeldenrust staat aan de westkant van de binnenstad, op het Baantjebolwerk, terwijl de Hoop aan de zuidkant staat, op het Zuiderbolwerk. Beide molens zijn rijksmonument en kunnen vanuit vrijwel de gehele binnenstad van Dokkum gezien worden.
In juni 2008 stelde de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten 160.515 euro beschikbaar voor een restauratie van Zeldenrust. De molen is daarop in 2011 gerestaureerd, waarna op 12 mei de kap terug op de molen is geplaatst. Deze restauratie kostte 303.000 euro.
* Vanaf de Baantjegracht
* Vanaf de zuidelijke kade
* In de winter
* Molenstenen.
* Roggesteen.
# Stadhuis van Dokkum

Het Stadhuis van Dokkum is een stadhuis in de Nederlandse stad Dokkum. Het stadhuis is sinds 1984 gemeentehuis van Dongeradeel. Tegenwoordig wordt er niet meer vergaderd in de burgemeester- en de wethouderskamer. Dit gebeurt in de naastgelegen gebouwen en in de Koningstraat.

## Beschrijving

Op 3 september 1607 besloot het stadsbestuur van Dokkum tot de bouw van het stadhuis. Het Mockemahuis, gebouwd door metselaar en steenhouwer Jacob Lous uit Harlingen, moest grondig verbouwd worden tot stadhuis. Het stadhuis dat tussen 1607 en 1610 verrees, werd asymmetrisch. Niet precies in het midden, maar net daarnaast kwam de ingang. De grote gevelsteen werd gemaakt van natuursteen. Boven op de toren stond een achtkante lantaarnspits. Boven op de toren stond een windvaan in de vorm van een schip. In 1717 werd deze vervangen door een grotere. Hierdoor kwam er plaats voor een klokkenkoepel. Het gebouw was in maniëristische stijl. Deze stijl komt alleen nog terug in de Groene Kamer met een schouw. Op donderdag 29 november 1610 werd het stadhuis in gebruik genomen.
In het midden van de 18de eeuw werd het stadhuis te klein. In 1756 besloot de magistraat (burgemeester) om het naast het stadhuis gelegen pand te kopen. Dit werd tussen 1761 en 1762 zo gebouwd dat de vloeren op de verdiepingen aansloten met die van het stadhuis. Ook werd zo het dak op dezelfde hoogte verplaatst. Het gebouw werd daardoor een soort mengelmoesje. Dit kan de reden zijn geweest voor een grote verbouwing in 1835. Al het maniëristische verdween en ervoor in de plaats kwam de classicistische bouwstijl. De rolgevel werd vervangen door een fronton met het door Jacob Lous gemaakte beeld van vrouwe Justitia.
De schilderijen uit 1763 van Daniël Reynes (1711-1777) in de raadzaal zijn geplaatst in een grenenhouten betimmering. De eerste van de reeks verbeeldt de geschiedenis, de schilderkunst, de oudheid en de Oceaan, die altijd een gevaar voor Dokkum is geweest. Het tweede schilderij laat de opkomst van het christelijke geloof zien. Het derde schilderij laat de oorlogen zien, waaronder de overwinning op de Spaanse bezetter. Ook is afgebeeld hoe Dokkum protestants wordt. Het laatste schilderij laat de bloei van Dokkum zien. Ook zijn er schilderijen van onder andere Burmania. De schilderijen beelden vooral de roem en dapperheid van de Dokkumers uit.
* Voorgevel
* Dak en lantaarn
* Interieur
Bolsward · Dokkum · Franeker · Harlingen · Hindeloopen · IJlst · Leeuwarden · Sloten · Sneek · Stavoren · Workum
# Waag (Dokkum)

De Waag van Dokkum werd in 1754 gebouwd als boterwaag en verving een eerder bouwwerk uit 1593. In het gebouw was aan de zuidkant ook de militaire wacht gehuisvest. Aan de noordkant (waar het wapen van Dokkum op de gevel staat) was oorspronkelijk de boterwaag. Op de gevelsteen staat de tekst "Weegt en Waakt", dit zegt wat over de oorspronkelijke dubbele functie van de Waag als weeg- en waakgebouw. Op de zuidgevel staat het wapen van Friesland tussen twee leeuwen.
Nadat het gebouw de functie van waag verloor is het in gebruik geweest als stalling voor brandweerspuiten, politiebureau, oudheidskamer en VVV-kantoor. Nu is er een restaurant (grand café) gevestigd.
* De Waag in 2007
* De gevelsteen met de tekst "Weegt en Waakt" (2014)
Bolsward · Dokkum · Franeker · Gorredijk · Harlingen · Hindeloopen · Kollum · Langweer · Leeuwarden · Leeuwarden (beurs) · Lemmer · Makkum · Oldeboorn · Sloten · Workum
# Duizend ogen

Duizend ogen is het 41ste stripalbum uit de Thorgal-reeks. Het werd voor het eerst uitgegeven bij Le Lombard in 2023. Het album is getekend door F. Vignaux met scenario van Yann.

## Het verhaal

Op weg naar huis vergaat het schip van Thorgal in een storm. Hij strandt met Jolan en Noor op een rotseiland voor de kust. Thorgal zwemt alleen naar de vastewal om hulp. Hij wordt gevangen genomen door Oksekog die hem met een gevaarlijke opdracht belast. Wil hij Jolan en Noor redden dan moet hij een stuk van de mysterieuze steen met de duizend ogen van de godin Skaedi uit Asgard bemachtigen. De steen ligt verborgen in een ondergronds doolhof en wordt door giftige adders bewaakt. Thorgal wordt gebeten, maar krijgt hulp van Mýsla, een jonge slangenbezweerster.
* ↑ stripinfo.be
# Fixed drug eruption

Fixed drug eruption (erythema fixatum) is een huidafwijking die ontstaat door overgevoeligheid voor een gebruikt medicijn. Er ontstaat één, scherp afgegrensd, verheven gebied met roodheid, en soms blaarvorming. Kenmerkend is dat de afwijking bij de volgende inname van het medicijn weer op dezelfde plek ontstaat. Meestal ontstaat de plek in het gezicht, op handen, voeten of geslachtsdelen. Bij het wegtrekken van de roodheid kan er in het aangedane gebied verkleuring (hyperpigmentatie) ontstaan.
Het is onbekend waarom de overgevoeligheid slechts op die beperkte plek blijkt, en niet over het hele lichaam verspreid. Er zijn veel geneesmiddelen die een fixed drug eruption kunnen geven. Enkele veel voorkomende zijn:
* NSAID's
* Co-trimoxazol, tetracyclines en andere antibiotica
* Barbituraten
* ↑ Ozkaya E. Fixed drug eruption: state of the art. J Dtsch Dermatol Ges. 2008 Mar;6(3): 181-8. PMID 18076661
* ↑ Sehgal VN, Srivastava G. Fixed drug eruption (FDE): changing scenario of incriminating drugs. Int J Dermatol. 2006 Aug;45(8): 897-908. PMID 16911371
# Eilandfluiter

De eilandfluiter (Pachycephala phaionota) is een zangvogel uit de familie Pachycephalidae (dikkoppen en fluiters).

## Verspreiding en leefgebied

De eilandfluiter komt voor in de oostelijke Molukken en op eilanden ten westen van Nieuw-Guinea.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Eilandfluiter op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Barbituurzuur

Barbituurzuur is een organische verbinding met als brutoformule C$_4$H$_4$N$_2$O$_3$. Het is structureel afgeleid van pyrimidine. De stof komt voor als witte kristallen, die matig oplosbaar zijn in water. De verbinding werd op 4 december 1864 ontdekt door Adolf von Baeyer. De dag van de ontdekking werd tevens de naam van de stof: 4 december is immers het naamfeest van de heilige Barbara van Nicomedië. Volgens andere bronnen werd de stof vernoemd naar Barbara van Celje.

## Synthese

Barbituurzuur kan eenvoudigweg bereid worden door een condensatiereactie van malonzuur en ureum. Tegenwoordig wordt vaak di-ethylmalonaat gebruikt in plaats van malonzuur, omdat het zuur karakter van de tweede carboxylgroep een onvolledige synthese kan veroorzaken:
    Synthese van barbituurzuur.

## Eigenschappen

Het waterstofatoom op het α-koolstofatoom in de ring is relatief zuur (pK$_a$ = 4,01) voor een diketon. De oorzaak ligt in de stabilisatie van het carbanion dat ontstaat na deprotonering: de negatieve lading kan immers niet alleen op de zuurstofatomen van de naburige carbonylgroepen gelokaliseerd worden, maar ook nog op de stikstofatomen.
    Resonantiestructuren van het carbanion van barbituurzuur.

## Toepassingen

Derivaten van barbituurzuur worden barbituraten genoemd. Deze worden hoofdzakelijk als slaap- en kalmeringsmiddel aangewend. Barbituurzuur wordt bijgevolg vaak als uitgangsstof voor de synthese van barbituraten gebruikt. Hiervoor wordt meestal de Knoevenagel-condensatie aangewend.
# Anita Rée

Anita Clara Rée (Hamburg, 9 februari 1885 - Kampen, Sylt 12 december 1933) was een Joods-Duitse kunstschilderes. Ze schilderde in een avant-gardistische stijl, later ook onder invloed van de Neue Sachlichkeit.

## Leven en werk

Anita Rée was de jongste van twee dochters van de Joodse koopman Israel Rée. Haar moeder had Zuid-Amerikaanse wortels en Indiaans bloed in de aderen. Rée kreeg een christelijke opvoeding en studeerde tekenen en schilderen bij Arthur Siebelist. In 1910 deelde ze een studio met de latere expressionisten Franz Nölken en Friedrich Ahlers-Hestermann, die haar lieten kennismaken met de Franse schilderkunst uit die dagen, met name het impressionisme. In 1912 ging ze voor zes maanden naar Parijs, waar ze studeerde bij Fernand Leger en onder invloed kwam van het werk van Picasso, Matisse en Cézanne. Vanaf 1913 zou ze hoofdzakelijk in Hamburg werken. De dood van haar vader in 1916 greep haar erg aan.
Rée was een van de oprichters van de avant-gardistische 'Hamburg Sezession', bij wie ze meermaals exposeerde. In 1921 maakte ze een reis naar het Pians in Tirol. Tussen 1922 en 1925 verbleef ze in Italië, te Positano, waar ze een eigen stijl ontwikkelde, mede beïnvloed door het Italiaanse verisme en de 'Neue Sachlichkeit'. Ze maakte er landschappen, stillevens en vooral veel portretten, die na haar terugkeer in Hamburg enthousiast werden ontvangen.
In 1930 kreeg Rée enkele opdrachten voor muurschilderingen in scholen en voor de Ansgar-kerk in Langenhorn. Deze werken werden echter sterk bekritiseerd in de NSDAP-pers en ook door scholieren, in antisemitische bewoordingen. Toen haar fresco Die klugen und die törichten Jungfrauen in een beroepsschool door aanhangers van de nationaalsocialisten werd vernield bracht dat de labiele en fragiele Rée dusdanig in verwarring dat ze besloot Hamburg te verlaten. Ze nam de wijk naar het eiland Sylt, maar ook daar bleef ze emotioneel sterk lijden onder de voor Joden zorgwekkende politieke ontwikkelingen in het toenmalige Duitsland. Aan haar zus Emilie schreef ze: ik kan niet langer leven in zo'n wereld en heb geen andere keus dan te vertrekken van daar waar ik niet meer behoor. Ze voelde zich echter niet meer in staat te emigreren. In 1933 pleegde ze zelfmoord door een overdosis barbituraten.
Het werk van Rée werd onder het nazi-regime aangemerkt als ontaarde kunst en als zodanig werden haar werken onder meer verwijderd uit de Hamburger Kunsthalle. Lange tijd bleef ze in de vergetelheid. Na een retrospectieve tentoonstelling in 1987, eveneens in de Hamburger Kunsthalle, volgde een herleving van de artistieke waardering voor haar werk.

## Galerij

* Natuurstudie voor het fresco: "Die klugen und die törichten Jungfrauen" in een beroepsschool in de Uferstraße, Hamburg
* Meisjesportret
* Zelfportret
* Portret van Hildegard Heise
* Halfnaakt voor vijgencactus
* Dood
* Stilleven
* Kloof van Pians
* Notenboom in Positano
* Witte bomen

## Literatuur

* Maike Bruhns: Anita Rée: Leben und Werk einer Hamburger Malerin, 1885-1933. Hamburg : Verein für Hamburgische Geschichte, 1986. ISBN 3923356153
# Verchiano

Verchiano is een plaats (frazione) in de Italiaanse gemeente Foligno.
# Richard Carpenter

Richard Carpenter kan verwijzen naar:
* Richard Carpenter (scenarioschrijver) (1929-2012), Brits acteur en scriptschrijver
* Richard Carpenter (zanger) (* 1946), de mannelijke helft van het Amerikaanse muziek- en zangduo The Carpenters
* Richard Carpenter (voetballer) (* 1972), Brits voetballer
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Richard Carpenter en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# HC Geldermalsen

HC Geldermalsen is een Nederlandse hockeyclub uit de Gelderse plaats Geldermalsen.
De club werd opgericht op 14 januari 1980 en speelt op het sportpark aan de Randweg in Geldermalsen. Het eerste damesteam komt in het seizoen 2017/18 uit in de Vierde klasse van de KNHB, Heren in de vierde reserveklasse. Daarnaast spelen de heren veteranen op zondag en de veterinnen op dinsdag. Het laatste team speelt in de eerste klasse.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ KNHB Clubs, peildatum 31-10-2020