OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Pommes dauphine

Pommes dauphine, in het Nederlands ook wel 'aardappelsoesjes' genoemd, zijn een Franse culinaire specialiteit, gemaakt van een mengsel van aardappelpuree en soezendeeg . De balletjes van het mengsel worden meestal in olie gefrituurd, maar het is ook mogelijk om ze in de oven te bereiden. Het deeg wordt ook wel in een langwerpige vorm gebracht, als kleine worstjes (quenelles).
Door het soezendeeg wordt het gerecht erg luchtig van binnen, door het frituren knapperig van buiten.

## Geschiedenis

De term "dauphine" verwijst naar de echtgenote van de Dauphin, de kroonprins en daarmee vermoedelijke erfgenaam van de kroon van Frankrijk ten tijde van het Ancien Régime. De uitdrukking "pommes à la dauphine" verscheen in 1830 in Le Cuisinier Durand, een receptenboek gepubliceerd in Nîmes. Het had toen betrekking op een zoet dessert gemaakt van gekookte appels (pommes), en niet van aardappelen (pommes de terre). Andere recepten met dezelfde titel of met een vermelding "à la dauphine", maakten gebruik van abrikozenjam of abrikozensaus.
In het geval van een recept met gebruik van aardappelen stamt de eerste vermelding van de term "pommes dauphine" uit 1891. Een andere aanduiding zou in 1864 zijn verschenen, namelijk met de vorm "Garniture de pommes de terre à la dauphine."
Op 10 maart 1865 verscheen in het culinaire tijdschrift La Salle à manger een menu van Schapenrug met aardappelen à la dauphine. In 1871 verschijnt een recept in het derde kookboek van de Franse kok Urbain Dubois, École des cuisinières, méthodes élémentaires, économiques. Het zijn dan kleine beignets gemaakt van een mengsel van aardappelpuree en soezendeeg.
Het verhaal gaat dat een bepaalde naamloze Dauphin altijd te laat kwam voor het eten, en dat de pommes dauphine voor het eerst gemaakt werden toen de koks de afgekoelde aardappelpuree in de frituurpan lieten bakken, waardoor ze poften en groot en luchtig werden.

## Bereiding

Het gerecht wordt bereid uit aardappelpuree gekruid met nootmuskaat. Daaraan wordt ongezoet soezendeeg toegevoegd, in een hoeveelheid van een derde van het oorspronkelijke volume. Gedeelten van het deeg ter grootte van een walnoot worden voorzien van een laagje meel en in olie gebakken. De olie dient niet te heet te zijn, 160 $^o$C, zodat de balletjes ook van binnen heet kunnen worden zonder de verbranden aan de buitenkant, waardoor het soezendeeg gaat uitzetten. Vlak voordat de balletjes open dreigen te barsten worden ze uit de frituur gehaald.
Dauphine-aardappelen verschillen van duchesse-aardappelen, die gemaakt worden van aardappelpuree en eieren.

## Varianten

Een variant van de pommes Dauphine wordt gemaakt door de aardappelpuree te vervangen door puree van selderijknol.

## Recept

* Dauphine aardappelen recept in Wikibooks (Franstalig)
# Pont-Sainte-Maxence

Pont-Sainte-Maxence is een gemeente in het Franse departement Oise (regio Hauts-de-France).De gemeente telde 12.291 inwoners op 1 januari 2021. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Senlis.

## Geschiedenis

De plaats is ontstaan aan de oversteek van de oude Romeinse heerweg (route des Flandres) over de Oise. Over het Gallo-Romeinse verleden van Pont-Sainte-Maxence is nog niet veel geweten. In 2014 werd door de archeologen van Inrap een cultusplaats opgegraven die in gebruik was van het midden van de 2e eeuw tot het begin van de 3e eeuw. Deze bestond uit enkele gebouwen binnen een omwalling van 105 op 70 m. In het midden van het heiligdom was 70 m lang gebouw met daarin een cella die een beeld van een godheid huisvestte.
De oudst bekende brug op deze plaats dateert van 673. Het gebied werd door Karel de Grote aan de Abdij Saint-Lomer geschonken. In 842 kwam het toe aan het graafschap Beauvais. Op een riviereiland in de Oise werd een feodale burcht gebouwd. De heerlijkheid Pont werd behoorde vervolgens toe aan het kroondomein tot koning Filips II het in 1221 wegschonk. Daarna behoorde de heerlijkheid tot de Franse Revolutie toe aan verschillende adellijke families.
Tussen 1359 en 1435 tijdens de Honderdjarige Oorlog was de strategische plaats in handen van de Engelsen. In 1464 werd de plaats belegerd door de Bourgondiërs.
In 1658 werd het kasteel van Pont vernield door een overstroming. Tussen 1774 en 1785 werd een nieuwe brug gebouwd onder leiding van ingenieur Jean-Rodolphe Perronet. Deze brug werd vernield in 1814. De brug werd opnieuw vernield in 1914 en in 1940. De huidige brug dateert van 1949.
De stad ontwikkelde zich voornamelijk rond de handel. Er werden wijnen, sterke dranken en landbouwproducten verhandeld. De rivierhaven van Pont-Sainte-Maxence is nog steeds belangrijk voor het transport van graan.
In 1828 werd de gemeente Plessis-Villette bij Pont-Saint-Maxence gevoegd en in 1951 het dorp Sarron.

## Geografie

De oppervlakte van Pont-Sainte-Maxence bedroeg op 1 januari 2021 14,76 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 832,7 inwoners per km². De Oise stroomt door de gemeente. In de gemeente ligt het bos forêt d’Halatte.
De onderstaande kaart toont de ligging van Pont-Sainte-Maxence met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt spoorwegstation Pont-Sainte-Maxence.
Ten westen van het centrum is een rivierhaven op de Oise.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Geboren in Pont-Sainte-Maxence

* Romane Bohringer (1973), actrice
# Ponta Grossa (gemeente)

Ponta Grossa is een gemeente en de vijfde stad van de Braziliaanse staat Paraná. De stad heeft volgens het Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística 344.332 inwoners. Na Curitiba, is het de belangrijkste industriestad van Paraná.
De stad is de zetel van het rooms-katholieke bisdom Ponta Grossa.
Ten oosten van de stad ligt het Nationaal park Campos Gerais.

## Aangrenzende gemeenten

De gemeente grenst aan Campo Largo, Carambeí, Castro, Ipiranga, Palmeira, Teixeira Soares en Tibagi.

## Economie

In oktober 2013 werd in de plaats een DAF assemblagefabriek geopend. De fabriek heeft een oppervlakte van bijna 28.000 vierkante meter en staat op een terrein dat 230 hectare groot is. In de nieuwe fabriek worden vrachtwagens geassembleerd voor Brazilië en de Zuid-Amerikaanse markt. De fabriek heeft een investering gevergd van $ 320 miljoen.

## Verkeer en vervoer

De plaats ligt aan de wegen BR-373, BR-376, BR-487, PR-151 en PR-513.

## Galerij

* Treinstation (Estação Saudade)
* Katholieke kerk Sagrado Coração de Jesus van Ponta Grossa
* Staatspark Vila Velha

## Externe link

* (pt) Website van de gemeente Ponta Grossa
* ↑ (pt) Estimativas de população 2017, Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística. Geraadpleegd op 9 april 2018.
* 1 2 3 Logistiek.nl PACCAR start productie DAF trucks in Brazilië, 3 oktober 2013, geraadpleegd op 1 juni 2014
# Ponte Leproso

De Ponte Leproso (3e eeuw v.Chr.) is een brug buiten het stadscentrum van Benevento, in de Zuid-Italiaanse regio Campanië. De bouw gaat terug tot de Romeinse Tijd; een enkele pijler bevat nog bouwstenen uit de Romeinse Tijd. De brug telt vier pijlers, doch telde tot het jaar 1702 vijf pijlers.
De brug zorgde ervoor dat de Via Appia de rivier Sabato overspande, de verbinding tussen Rome en Benevento en verder naar Brindisi. De rivier Sabato had destijds waarschijnlijk de Latijnse naam Sabus, afgeleid van de Sabijnen.

## Namen

* Pons Marmoreus, naam uit de vroege Middeleeuwen
* Pons Lapideus, ook een naam uit de vroege Middeleeuwen
* Ponte Leproso, genoemd naar een leprozerie in de buurt. Sporen van de leprozerie zijn evenwel niet te vinden.
* Ponte di San Cosimo, naam in de 19e eeuw omwille van de nabij gelegen kerk San Cosimo.

## Historiek

Na de Samnitische oorlogen legde het Romeinse Rijk de Via Appia progressief aan; deze ontsloot Rome met Zuid-Italië. Censor Appius Claudius Caecus (3e eeuw v.Chr.) wordt aanzien als de bouwheer van de Ponte Leproso en de Via Appia in het algemeen.
In latere eeuwen werd de brug hersteld door de keizers Septimus Severus en zijn zoon Caracalla, alsook door Marcus Aurelius Antoninus. Wie uit Rome de Ponte Leproso overstak, kwam aan bij de stadspoorten van Benevento. Aan zijn rechterkant zag hij het theater en aan de linkerkant een cryptoporticus. De cryptoporticus was een complex van overdekte galerijen en lag tussen de Via Appia en de Via Latina (zie kaartje).
Tijdens de 6e eeuw vernielden de Ostrogoten onder leiding van Totila de Ponte Leproso. De brug werd nadien herbouwd.
De brug speelde een centrale rol in de Slag bij Benevento (1266). De Angevijnse troepen van Karel I van Napels stonden tegenover deze van Manfred van Sicilië. Karel won en Manfred vond de dood nabij de brug.
Nog in de Middeleeuwen werd de cryptoporticus naast de brug omgebouwd tot een kerk toegewijd aan de veertig martelaren van Sebaste. De kerk werd Santi Quaranta genoemd.
Door de aardbeving van 1702 stortte de Ponte Leproso in. Architect Giovan Batista Nauclerio (1666-1739) uit Napels leidde de reconstructie. Hij realiseerde dit door slechts vier van de vijf pijlers te gebruiken.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de cryptoporticus gehavend door bombardementen, in tegenstelling tot de Ponte Leproso.
* ↑ (it) Ponte Leproso, Benevento. I Luoghi del Cuore, il censimento dei luoghi italiani da non dimenticare. Fonde Ambiente.
* ↑ (it) Ponte Leproso - Ponte Marmoreo. Romano Impero (2009).
* ↑ (it) Romanticismo e storia di Ponte Leproso. Piattaforma di marketing territoriale ideata per sviluppare un'azzione di programmazione strategica sul patrimonio culturale, materiale ed immateriale, al fine di renderlo volano di rilancio culturale ed economico per il territorio e l'economia italiana. Insolita Italia (2017). Gearchiveerd op 10 april 2021. Geraadpleegd op 10 april 2021.
# Poortgebouw Kasteel Arcen

Het poortgebouw is de monumentale ingang van Kasteel Arcen in de Nederlandse plaats Arcen.

## Geschiedenis

In 1653 werd het gebouw gebouwd en vormt de toegang tot de voorburcht.
Tegen het einde van 2014 werd het dak van het gebouw wegens achterstallig onderhoud vervangen.

## Gebouw

Het poortgebouw heeft ene haakvormig plattegrond en bevindt zich op de noordwesthoek van het kasteeleiland. Aan weerszijden bevindt zich een vleugel. Het poortgebouw zelf heeft een duivenzolder. De achtkantige knobbelspits is bedekt met dakleien. Aan de binnenzijde bevindt zich boven de poort de wapensteen uit 1763.
Het poortgebouw gold oorspronkelijk als pendant van het koetshuis.
# Popović Brdo

Popović Brdo is een plaats in de gemeente Karlovac in de Kroatische provincie Karlovac. De plaats telt 301 inwoners (2001).
# Popovo Selo

Popovo Selo is een plaats in de gemeente Ogulin in de Kroatische provincie Karlovac. De plaats telt 58 inwoners (2001).
# Carrousel du Louvre

Le Carrousel du Louvre is een winkelcentrum van de Unibail-Rodamco-Westfield groep gelegen in het 1ste arrondissement van Parijs onder de omgekeerde piramide van het Louvre. De naam is afgeleid van twee nabijgelegen locaties: de Place du Carrousel en het Louvre museum.

## Aanbod

Naast de winkel- en restaurantfuncties wordt de locatie ook gebruikt voor tentoonstellingen in les Salles du Carrousel. Het Salon des Beaux Arts verwelkomt er regelmatig kunstenaars van diverse strekkingen om de bezoekers een beeld van het hedendaags kunstaanbod te bieden.

## Indeling

* winkels
* restaurants
* le Studio-Théâtre de la Comédie-Française
* les Salles du Carrousel
** le Foyer (1200 m²)
** la salle Le Nôtre (1900 m²)
** la salle Delorme (1600 m²)
** la salle Soufflot (925 m²)
** la salle Gabriel (750 m²)
** la Mezzanine (600 m²).
* ↑ De Unibail-Rodamco-Westfield groep. Gearchiveerd op 18 februari 2023.
* ↑ Les Salles du Carrousel. Gearchiveerd op 31 maart 2023.
* ↑ Salon des Beaux Arts. Gearchiveerd op 18 april 2023.
* ↑ Winkels. Gearchiveerd op 14 maart 2023.
* ↑ Restaurants. Gearchiveerd op 14 maart 2023.
* ↑ Comedie Française. Gearchiveerd op 14 maart 2023.
* ↑ Le Carrousel du Louvre : un lieu unique et culturel. Gearchiveerd op 4 februari 2023.
* Media op Commons
# Enzo Cannavale

Vincenzo "Enzo" Cannavale (Castellammare di Stabia, 5 april 1928 – Napels, 18 maart 2011) was een Italiaans acteur.

## Biografie

Enzo Cannavale was de oudste van vier broers. Hij werkte bij de post toen hij "ontdekt" werd door Eduardo De Filippo.
Hij ging aanvankelijk aan de slag in het theater als karakteracteur in blijspelen zoals Fortunato...!, Miseria e nobiltà en La festa di Montevergine.
Hij acteerde in meer dan 100 films sinds 1949, vooral in de genrecinema van de jaren zeventig en tachtig. Hij speelde vaak in een duo met Bombolo. Cannavale werd bekend bij het grote publiek door zijn rol in de Flatfoot-filmreeks met Bud Spencer.
Als erkenning voor zijn lange artistieke carrière ontving hij in 1988 het Zilveren Lint voor beste mannelijke bijrol voor zijn rol in 32 dicembre van Luciano De Crescenzo. In hetzelfde jaar speelde hij in Cinema Paradiso, de film van Giuseppe Tornatore die de hoofdprijs won op het filmfestival van Cannes in 1989 en de Oscar voor beste internationale film in 1990.
Hij overleed in 2011 op bijna 83-jarige leeftijd aan een hartaanval.

## Filmografie (selectie)

* 1961: Leoni al sole (Vittorio Caprioli)
* 1962: Le quattro giornate di Napoli (Nanni Loy)
* 1967: C'era una volta... (Francesco Rosi)
* 1972: Camorra (Pasquale Squitieri)
* 1972: Le avventure di Pinocchio (tv-miniserie)
* 1973: Piedone lo sbirro (Steno)
* 1975: La liceale (Michele Massimo Tarantini)
* 1975: Piedone a Hong Kong (Steno)
* 1976: Il soldato di ventura (Pasquale Festa Campanile)
* 1976: L’affitacamere (Mariano Laurenti)
* 1977: Napoli si ribella (Michele Massimo Tarantini)
* 1978: Piedone l’Africano (Steno)
* 1978: Squadra antimafia (Bruno Corbucci)
* 1979: Piedone d’Egitto (Steno)
* 1979: Squadra antigangsters (Bruno Corbucci)
* 1979: John travolto… da un insolito destino (Neri Parenti)
* 1980: La settimana bianca (Mariano Laurenti)
* 1981: L’amante tutta da scoprire (Giuliano Carnimeo)
* 1981: Delitto al ristorante cinese (Bruno Corbucci)
* 1982: Il sommergibile più pazzo del mondo (Mariano Laurenti)
* 1988: 32 dicembre (Luciano De Crescenzo)
* 1988: Nuovo cinema Paradiso (Giuseppe Tornatore)
* 1990: La casa del sorriso (Marco Ferreri)
* 2009: I delitti del cuoco (tv-serie)
# Kapel van Helshoven

De Kapel van Helshoven of Kapel Onze-Lieve-Vrouw van de Blijde Vrede is een eeuwenoud gebedsoord in Helshoven, een gehucht van de Borgloonse deelgemeente Hoepertingen, in België.
De kapel ligt aan de heirbaan Boulogne-Kassel-Keulen. Oorspronkelijk stond hier een in 1254 opgericht oratorium of bidkapel, gebouwd door de Johannieters, die later ridders van de Orde van Malta werden genoemd.
De Johannieters bezaten een gasthuis tegenover de kapel ter verzorging van de voorbijtrekkende pelgrims. Toen ze in de 14e eeuw in geldnood geraakten, verkochten hun bezittingen te Helshoven aan Gozewijn, een commandeur van de Duitse Orde. Rond 1574 werd de kapel tijdens de Tachtigjarige Oorlog door brand verwoest.
Edmond Godfried van Bocholtz (1615-1690), landcommandeur van Alden Biesen, bouwde de kapel rond 1661 weer op. Zijn wapenschild is nog steeds aanwezig boven de ingang van de kapel. In april 1674 werd, om in het onderhoud van het gebouw te voorzien, toelating aan Gerardus van Deventer uit Terheijden gegeven, tot dan toe kluizenaar in Lantremange, om naast de kapel een kluis te bouwen.
Er verbleven achtereenvolgens in totaal 14 mannelijke kluizenaars. Ze onderhielden de kapel gedurende 234 jaar, verzorgden zieken en gaven onderwijs. De laatste overleed in 1908 (Andreas Gielen). Broeder Andreas verbleef er gedurende 56 jaar.
De kluis geraakte daarna in verval en werd afgebroken in 1925. De kapel is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, koningin van de Blije Vrede. Haar beeld werd tijdens het bezoek van paus Johannes Paulus II aan België in 1985 te Ieper gewijd.
In de kapel staat een preekstoel in zuiver gotische stijl uit 1550 en een biechtstoel uit 1570.
Sinds 1974 is de kapel een beschermd monument. De laatste restauratie dateert van 1995.

## Galerij

* Interieur van de kapel
* Cholerakruis van Andreas Gielen
* Biechtstoel uit 1570
* preekstoel uit 1550
* Standbeeld van de laatste kluizenaar, Andreas Gielen
* Kapel van Helshoven in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
# Slag bij Mollwitz

In de Slag bij Mollwitz, het tegenwoordige Małujowice in Polen, op 10 april 1741 versloeg het koninkrijk Pruisen, onder leiding van de destijds nog onervaren Frederik de Grote met zijn maarschalk Kurt Christoph von Schwerin, 23 400 man en 53 kanonnen, de Oostenrijkers onder bevel van Wilhelm Reinhard von Neipperg met 19 600 man en 19 kanonnen in de Eerste Silezische Oorlog.
De Oostenrijkers waren in maart 1741 Silezië binnengedrongen en vooraleer Frederik zijn verspreide troepen kon verzamelen hadden ze Brzeg ingenomen, zodat de verbinding tussen Breslau en Berlijn onderbroken was. Frederik was daarom gedwongen om aan te vallen.
De Pruisen vielen om 7:00 in een sneeuwstorm het Oostenrijkse kamp aan. Rond 10h00 rukten de Pruisen in vijf colonnes op naar Mollwitz.
Frederik leidde zelf de gevechten op de rechtervleugel en gaf zijn minister Heinrich Graf von Podewils instructie hem niet meer te gehoorzamen als hij zou gevangengenomen worden:
   Je ne suis roi que lorsque je suis libre - "Ik ben maar koning als ik vrij ben"
Om 13:30 opende de Pruisische artillerie het vuur. Om 14h00 besliste de Oostenrijkse veldmaarschalk Karl Joachim von Römer om met 4500 ruiters rond het schietbereik van de Pruisische kanonnen te rijden en de Pruisische rechtervleugel onder bevel van Friedrich Graf von der Schulenburg aan te vallen. De Pruisen weken terug, de Pruisische cavalerie vluchtte en Frederik beval een tegenaanval van zijn 11e regiment kurassiers.
De Pruisische grenadiers uit Winterfeld en Bolstern konden de Oostenrijkse cavalerie stuiten en Karl Joachim von Römer doden. Ondertussen nam de Oostenrijkse artillerie de Pruisische rechtervleugel onder vuur.
Frederik vluchtte naar Opole, maar toen dat bezet bleek, reed hij rond middernacht terug naar Mollwitz. Bij Löwen kreeg hij bericht dat de slag gewonnen was. De Pruisische infanterie had de Oostenrijkers verslagen met een bajonetaanval.
* ↑ http://www.preussenweb.de/preussstart.htm
* ↑ http://www.preussenchronik.de/episode_jsp/key=chronologie_002910.html
1740-'42: Eerste Silezische Oorlog · 1740-'48: Oorlog van koning George · 1741: Slag bij Mollwitz · 1742: Slag bij Chotusitz · 1743: Slag bij Dettingen · 1744: Zeeslag bij Toulon · 1744-'45: Tweede Silezische Oorlog · 1744-'48: Eerste Karnataka Oorlog · 1745: Slag bij Pfaffenhofen · 1745: Slag bij Fontenoy · 1745: Slag bij Hohenfriedeberg · 1745: Slag bij Soor · 1745: Slag bij Hennersdorf · 1745: Slag bij Kesselsdorf · 1746: Beleg van Brussel · 1746: Slag bij Culloden · 1746: Slag bij Piacenza · 1746: Slag bij Rocourt · 1747: Eerste zeeslag van Kaap Finisterre · 1747: Slag bij Lafelt · 1747: Beleg van Venlo · 1747: Beleg van Bergen op Zoom · 1747: Aanval op Steenbergen · 1747: Tweede zeeslag van Kaap Finisterre · 1748: Beleg van Maastricht · 1748: Vrede van Aken
# Annick Lesage

Annick Lesage (1969) is een Vlaamse radio- en documentairemaakster bij Klara (VRT).

## Biografie

Zij studeerde aan het RITCS (1987-1991) en werkt sinds 1992 bij de VRT als documentairemaakster en redactiemedewerker voor de programma's Piazza, Titaantjes, Alaska, Bromberen, Moshi en Joos. Nu maakte ze radioreeksen voor Klara. Van 1996 tot 2013 gaf ze les aan het Herman Teirlinck Instituut in Antwerpen (Radio documentaires). Ze was coach voor de EBU masterschool for Radio-Features.

## Boeken

* Een treurige prins: biografie van Jotie 't Hooft (Manteau, 1997) (met Jean-Paul Mulders)
* Cybercindy: over chatten en chatverslaving (met Jean-Paul Mulders)
* Expo '58, het wonderlijke feest van de fifties (Standaard Uitgeverij, 2008)
* Briek, boek over het verdwenen kindsterretje Briek (met Pieter Gaudesaboos)
* Herr Luna, spannende luisterdetective over de verdwijning van Briek tegen het decor van Berlijn in de DDR (met Pieter Gaudesaboos)
* Wie was Monsieur Hawarden? (onderzoek in uitgave Monsieur Hawarden, uitgeverij Tzara, 2024)
# Hervormde kerk (Sloten)

De hervormde kerk van Sloten is een monumentaal gebouw aan de Heerenwal in Sloten in de Nederlandse provincie Friesland.

## Beschrijving

De protestantse laatgotische kerk van Sloten werd in 1647 gebouwd op de plaats waar daarvoor de Sint-Janskapel heeft gestaan. De dakruiter werd zo'n tweehonderd jaar later, in 1843, vernieuwd. Volgens de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed hangt er in de dakruiter een klok van een anonieme klokkengieter uit de 17e of de 18e eeuw. Volgens Stenvert is de ene klok gegoten door Petrus Overney in 1681 en zou de andere klok uit de 14e eeuw dateren. Het kerkinterieur dateert gedeeltelijk uit de periode waarin de kerk werd gebouwd. De classicistisch vormgegeven preekstoel, het doophek en de herenbank recht tegenover de preekstoel stammen uit deze periode. Deze herenbank was bestemd voor de burgemeestersfamilie Oosterzee. Het orgel werd in 1788 gemaakt door Albertus van Gruisen en werd ingebouwd in een door Jan Harmensz Camps vervaardigde kas uit 1712.
De kerk is erkend als rijksmonument.
* Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed: Protestantse kerk Sloten
* Stenvert, Ronald [et al.] (2000) Fryslân. Monumenten in Nederland - Sloten (Sleat) (gemeente Gaasterlân-Sleat) Zeist: Rijksdienst voor de Monumentenzorg / Zwolle: Waanders. ISBN 90 400 9476 4
Noot
* ↑ Camps maakte onder meer ook de orgelkassen van de orgels in Workum, Hindeloopen en Meppel.
# Guillaume Deneufbourg

Guillaume Deneufbourg (Bergen, 12 september 1980) is een Belgische taalkundige gespecialiseerd in de Franse taal, vertaler Nederlandse literatuur en docent aan de Faculté de Traduction et Interprétation - École d'interprètes internationaux (FTI-EII) van deUniversiteit van Bergen in België. Zijn vertalingen omvatten werken van Nederlandse historicus Geert Mak, Nederlandse schrijver en opiniemaker Rutger Bregman, Nederlandse romanschrijvers Martin Michael Driessen en Jaap Robben, en romanschrijfster Simone van der Vlugt, voor wie hij verschillende historische romans heeft vertaald.

## Biografie

Hij behaalde een masterdiploma in Vertalen aan de Universiteit van Bergen (België) in 2002 en een master-na-master in Toegepaste Taalkunde en Vertaalwetenschap in 2013. Hij voltooide zijn opleiding tijdens literaire workshops in Amsterdam, Antwerpen en Parijs, evenals een opleiding aan het Europees Centrum voor Literair Vertalen in Brussel.
Hij is geaccrediteerd door het Nederlands Letterenfonds en vertaalt romans, essays en poëzie sinds 2015. Zijn eerste vertaling, een bundel poëtische zeer korte verhalen (ZKV’s) van Nederlandse schrijver A.L. Snijders, N'écrire pour personne (Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk), stond in 2017 op de shortlist van de Révélation de Traduction-prijs van de Société des Gens de Lettres. Hij heeft ook een aantal andere prijzen gewonnen, waaronder de Saint-Jérôme Vertaalprijs van de Verenigde Naties in 2019 en 2020.
Deneufbourg is ook de voormalige voorzitter van de Belgische Kamer van Vertalers en Tolken (2017-2021) en zit momenteel in de Raad van de Fédération internationale des traducteurs (FIT).
* ↑ (fr) Traductologie, Langue et Culture néerlandaises.
* ↑ Guillaume Deneufbourg | Flanders literature. www.flandersliterature.be. Gearchiveerd op 4 juni 2023. Geraadpleegd op 16 juni 2023.
* ↑ (fr) Voici la deuxième sélection des Prix SGDL Révélation. ActuaLitté.com. Gearchiveerd op 16 juni 2023. Geraadpleegd op 16 juni 2023.
* ↑ Sixteenth St. Jerome Translation Contest | Department for General Assembly and Conference Management. www.un.org. Gearchiveerd op 12 februari 2023. Geraadpleegd op 16 juni 2023.
* ↑ FIT Council 2022-2025.
* Bibliothèque nationale de France: cb17164166q (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 6515 4342
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 418095515
* Système universitaire de documentation: 204672147
* Virtual International Authority File: 152151050187233412747
* WorldCat (via VIAF): 152151050187233412747