OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Govert Steen

Govert Steen (Apeldoorn, 12 maart 1917 - Octeville-sur-Mer, 5 juni 1942) was Engelandvaarder en jachtvlieger tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Steen was een van de waarschijnlijk ruim 400 Nederlanders die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de RAF dienden en een van de 234 die de oorlog niet overleefden of nadien vermist werden. Net als 196 daarvan verongelukte hij tijdens een vlucht. Er werden 25 van hen gevangengenomen, waarvan 22 hun kamp overleefden.
Al direct na de capitulatie probeerde Steen een manier te bedenken om naar Engeland te gaan. In april 1941 kreeg hij een baan bij Fokker.
In de nacht van 5 op 6 mei 1941 heeft Govert Steen samen met Fokker technicus Wijbert Lindeman van de Duitsers een Fokker T.VIIIw gestolen die in de Minervahaven bij het IJ in Amsterdam dreef. Als passagiers namen zij luitenant Jan Beelaerts van Blokland en verzetsman Wim Boomsma mee. Nadat de piloot, die nog nooit een watervliegtuig had gevlogen, het vliegtuig had kunnen starten en ze het anker hadden opgehaald, vlogen ze naar Engeland.
Jan Beelaerts had een kompas Bézard bij zich, maar dat kompas liet hen in dit metalen vliegtuig de verkeerde kant uitvliegen. Beelaerts moest dus op de sterren navigeren. Boven Engeland aangekomen werd het vliegtuig, dat voorzien was van hakenkruizen, door de Britse luchtafweer beschoten. Na een noodlanding werden ze door de kustwacht opgewacht, waarna ze later onder politiebegeleiding naar Londen werden gebracht. Daarna werd hij opgeleid tot Spitfirepiloot. In de periode van 7 februari 1942 t/m 5 juni 1942 maakte hij 78 gevechtsvluchten.
Steen is de enige Nederlander die in de eerste maanden van 1942 op RAF Westhampnett was gestationeerd. Hij maakte als enige Nederlander deel uit van 129 Squadron RAF op RAF Westhampnett. Anderen van deze squadron waren onder andere F./Lt. H.C.F. Bowman, P./O. E.S. Hall en S./Ldr. R.H. Thomas.
Op 5 juni 1942 vloog hij met zijn Spitfire Vb, serienr. BM639 ten Noorden van Le Havre en werd hij door een Duitse jager neergeschoten. Zijn lichaam is nooit gevonden.

## Herinnering

* Govert Steen werd aan de Rembrandtlaan in Apeldoorn geboren en woonde daar tot 1941. De laan werd in 1950 naar de naam van zijn geboortehuis Groenoord vernoemd.
* In het restaurant op Vliegveld Teuge heeft de KNVvL een groot glas-in-loodraam aangebracht waarmee vijf leden van hun vliegclub, die in de oorlog sneuvelden, herdacht worden. De andere vier namen zijn Rijklof van Goens, Hendriks Jansen, Roeland Jan Snellen en Jan Thijssen.
* Jan Hof schreef in 1980 een boek over deze ontsnapping: Niet schieten, we are Dutch.
* In 2006 schreef Rob Philips† een boek over het leven van Govert Steen - Steen, geschiedenis door Huize Groenoord.
* De in 2023 gebouwde Apeldoornse woonwijk Ugchelen Buiten heeft een Govert Steenstraat.

## Onderscheidingen

* Vliegerkruis op 16 oktober 1941 met gesp "2" op 22 april 1948
# Martin Coenders

Martin Willem Jozef Coenders (Meerlo, 15 oktober 1893 - Sittard, 11 juni 1961) was een Nederlands politicus.
Hij was korte tijd volontair bij de gemeente Ubbergen voor hij midden 1919 burgemeester van Arcen en Velden werd. In 1923 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Tegelen en in 1927 werd Coenders burgemeester van Sittard. Daar werd hij in 1941 vervangen door een NSB-burgemeester. Nadat die stad in 1944 bevrijd was keerde hij terug als burgemeester van Sittard. Hij zou de functie blijven vervullen tot zijn pensionering in 1958.

## Kinderen en huwelijk

Coenders trouwde op 19 november 1918 met Flora Alberta Hendrika Wilhelmina van Boldrik en kreeg 9 kinderen: 8 meisjes en 1 jongen (Hans Coenders die zelf ook burgemeester is geweest).
# Petrogale inornata

Petrogale inornata is een zoogdier uit de familie van de kangoeroes (Macropodidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door John Gould in 1842.

## Kenmerken

De bovenkant is grijsbruin, de onderkant lichtgrijs tot geelbruin. Over de flanken loopt een witte of geelbruine streep, met daarvoor, achter de armen, een donkere vlek. Op de wangen is ook een lichte streep te zien; het deel van de kop daarboven is donker. De ledematen en zijn vrij licht van kleur, maar de vingers zijn zwart. De staart is lang en rond.

## Leefwijze

Deze soort is voornamelijk 's nachts actief; overdag vindt het dier beschutting in rotsspleten of grotten. Net als andere rotskangoeroes uit Queensland kan deze soort ook in bomen klimmen. Hij eet allerlei planten.

## Afmetingen

Het karyotype bedraagt 2n=22. De meeste autosomen zijn acrocentrisch, op de submetacentrische chromosomen 3 en 4 na. In onderstaande tabel zijn de maten van deze soort opgenomen.
| Maat | Mannetjes | Vrouwtjes |
| Lengte kop (mm) | 112,7-121,7 | 113,6-114,5 |
| Lengte oor (mm) | 56,0-63,3 | 56,2-60,7 |
| Lengte arm (mm) | 96,7-118,9 | 84,1-93,0 |
| Lengte achterpoot (mm) | 199-226 | 185,6-210,0 |
| Lengte voet (mm) | 141,8-155,0 | 138,3-148,9 |
| Kop-romplengte (mm) | 507-555 | 475-560 |
| Lengte staart (mm) | 520-595 | 430-560 |
| Gewicht (kg) | 4,6-5,6 | 3,8-4,8 |

## Verspreiding

Deze soort komt voor in Oost-Queensland, van Rockhampton tot Home Hill bij Townsville, inclusief Whitsundayeiland. Deze soort behoort tot een groep van zeven sterk op elkaar lijkende rotskangoeroes in Oost-Queensland, die vrijwel alleen te onderscheiden zijn door chromosomale of genetische gegevens.
* ↑ (en) Petrogale inornata op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 67-68. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2023). Petrogale inornata Gould, 1842. Mammal Diversity Database (Version 1.11). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 17-04-2023.
* Eldridge, M.D.B. & Close, R.L. 1992. Taxonomy of rock wallabies, Petrogale (Marsupialia: Macropodidae). I. A revision of the eastern Petrogale with the description of three new species. Australian Journal of Zoology 40:605-625.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
# Patrick Ster

Patrick Ster (Patrick Star in de originele serie) is een fictief figuur uit de animatieserie SpongeBob SquarePants. Hij is bedacht door Stephen Hillenburg en zijn stem wordt in de Engelse versie ingesproken door Bill Fagerbakke. In de Nederlandse versie werd zijn stem tot 2018 vertolkt door Just Meijer en nu wordt zijn stem door Huub Dikstaal vertolkt.

## Biografie

Patrick is een roze zeester met overgewicht (hij weegt 2 ons). Hij heeft zwarte ogen en is 15,2 cm lang. Zijn hobby's zijn kwallen vangen, bellenblazen, kwijlen, eten, slapen en omgaan met SpongeBob.
Hij is de beste vriend van hoofdpersonage SpongeBob. De twee kennen elkaar al sinds hun tijd als baby.
Patrick is verre van intelligent en wordt soms zelfs neergezet alsof hij een mentale achterstand heeft. Hij houdt van het uithalen van gevaarlijke dingen, zoals spelen bij de vishaken en het eten van complete pompoenen. SpongeBob ziet Patrick echter als een genie en vraagt hem dan ook weleens om raad als hij ergens mee zit. Patrick lijkt bovennatuurlijke krachten te hebben, waaronder telekinese en superkracht.
Patrick woont onder een grote steen, twee huizen van SpongeBob vandaan. Zijn buurman is Octo. De indeling van zijn huis verschilt per aflevering. Soms ligt er onder de steen gewoon grond, dan heeft Patrick er weer een hele ruimte onder en af en toe zijn er zelfs verschillende kamers te zien.

## Familie

Patrick is familie van Gerrit, de huisslak van SpongeBob. Ze hebben dezelfde grootouders en zijn dus verwant aan elkaar.
# Santa Maria dos Olivais (Lissabon)

Santa Maria dos Olivais is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Lissabon en telt 32.179 inwoners (2021).
Ajuda · Alcântara · Alvalade (Alvalade · Campo Grande · São João de Brito) · Areeiro (Alto do Pina · São João de Deus) · Arroios (Anjos · Pena · São Jorge de Arroios) · Avenidas Novas (Nossa Senhora de Fátima · São Sebastião da Pedreira) · Beato · Belém (Santa Maria de Belém · São Francisco Xavier) · Benfica · Campo de Ourique (Santa Isabel · Santo Condestável) · Campolide · Carnide · Estrela (Lapa · Prazeres · Santos-o-Velho) · Lumiar · Marvila · Misericórdia (Encarnação · Mercês · Santa Catarina · São Paulo) · Olivais · Parque das Nações · Penha de França (Penha de França · São João) · Santa Clara (Ameixoeira · Charneca) · Santa Maria Maior (Castelo · Madalena · Mártires · Sacramento · Santa Justa · Santiago · Santo Estêvão · São Cristóvão e São Lourenço · São Miguel · São Nicolau · Sé · Socorro) · Santo António (Coração de Jesus · São José · São Mamede) · São Domingos de Benfica · São Vicente (Graça · Santa Engrácia · São Vicente de Fora)
# Petrogale sharmani

Petrogale sharmani is een zoogdier uit de familie van de kangoeroes (Macropodidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Eldridge & Close in 1992. Deze soort behoort tot een groep van zeven sterk op elkaar lijkende rotskangoeroes in Oost-Queensland, die vrijwel alleen te onderscheiden zijn door chromosomale of genetische gegevens. Deze soort is genoemd naar professor G. B. Sharman voor zijn bijdragen aan de kennis van de Australische buideldieren, in het bijzonder de rotskangoeroes.

## Uiterlijke kenmerken

De bovenkant is grijsbruin, de onderkant lichtgrijs tot geelbruin. Over de flanken loopt een witte of geelbruine streep, met daarvoor, achter de armen, een donkere vlek. Op de wangen is ook een lichte streep te zien; het deel van de kop daarboven is donker. De ledematen zijn vrij licht van kleur, maar de vingers zijn zwart. De staart is lang en rond. Het karyotype bedraagt 2n=20. De meeste autosomen zijn acrocentrisch, maar 5 en 10 zijn gefuseerd tot een submetacentrisch chromosoom. In onderstaande tabel zijn de maten van deze soort opgenomen.
| Maat | Mannetjes | Vrouwtjes |
| Lengte kop (mm) | 105,9-116,2 | 104,7-110,0 |
| Lengte oor (mm) | 56,0-62,9 | 52,4-55,5 |
| Lengte arm (mm) | 92,5-100,9 | 78,6-83,4 |
| Lengte achterpoot (mm) | 190,2-206,0 | 176,0-189,4 |
| Lengte voet (mm) | 138,8-148,2 | 130,9-136,6 |
| Kop-romplengte (mm) | 490-530 | 455-475 |
| Lengte staart (mm) | 500-532 | 435-482 |
| Gewicht (kg) | 3,6-4,7 | 3,4-4,8 |

## Verspreiding

De soort komt voor in Oost-Queensland, in de Seaview Range en Coane Range bij Ingham (onder andere op Mount Claro).

## Leefwijze

Deze soort is voornamelijk 's nachts actief; overdag vindt het dier beschutting in rotsspleten of grotten. Net als andere rotskangoeroes uit Queensland kan deze soort ook in bomen klimmen. Hij eet allerlei planten.
* ↑ (en) Petrogale sharmani op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 68-69. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2023). Petrogale sharmani Eldridge & Close, 1992. Mammal Diversity Database (Version 1.11). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 17-04-2023.
* Eldridge, M.D.B. & Close, R.L. 1992. Taxonomy of rock wallabies, Petrogale (Marsupialia: Macropodidae). I. A revision of the eastern Petrogale with the description of three new species. Australian Journal of Zoology 40:605-625.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
# Honingbijen

Honingbijen (Apis) zijn een geslacht van insecten uit de familie bijen (Apidae), behorend tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera). Honingbijen kenmerken zich door hun productie en opslag van honing en de bouw van nesten uit bijenwas. Er zijn zeven erkende soorten honingbijen, met 44 ondersoorten. Historisch zijn er zes tot elf erkende soorten. Honingbijen vertegenwoordigen een fractie van de 20.000 bekende soorten bijen.
De naam 'honing'bijen is enigszins verwarrend omdat er vele andere bijen zijn die honing produceren, zoals de bekende hommels uit het geslacht Bombus. Er bestaan ook andere bijensoorten die honing produceren, maar alleen bijen die tot het geslacht Apis behoren worden gezien als 'echte' honingbijen.

## Ondergeslachten en soorten
### Apis

Tot dit ondergeslacht behoren de meeste honingbijen. Het ondergeslacht omvat drie oostelijke soorten, en een Europese.
* Apis mellifera (Honingbij, of Europese honingbij)
* Apis koschevnikovi
* Apis cerana (Aziatische honingbij)
** Apis cerana japonica (Japanse honingbij)
* Apis nigrocincta

### Micrapis

Dit ondergeslacht telt twee soorten van relatief kleine honingbijen, welke voorkomen in Zuid en Zuidoost-Azië. Ze maken doorgaans kleine, onbeschutte nesten. Hun angels zijn doorgaans niet in staat de menselijke huid te doorboren, dus men kan ze zonder al te veel beschermende kleding benaderen. Soorten binnen dit ondergeslacht zijn:
* Apis florea (Dwerghoningbij)
* Apis andreniformis

### Megapis

Dit ondergeslacht telt slechts 1 erkende soort, de reuzenhoningbij (Apis dorsata), met een aantal ondersoorten. Deze bijen maken nesten in bomen, aan rotswanden en soms aan gebouwen. Ze kunnen erg agressief zijn, en zijn in staat mensen te doden met hun steken.
# Le Perthus

Le Perthus, in het Catalaans El Pertús, is een gemeente in het Franse departement Pyrénées-Orientales (regio Occitanie). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Céret. Le Perthus telde op 1 januari 2021 560 inwoners.
Zowel onder de lokale bevolking als onder de toeristen is het stadje aan de grens van Spanje erg in trek.

## Geografie

De oppervlakte van Le Perthus bedroeg op 1 januari 2021 4,27 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 131,1 inwoners per km². Le Perthus ligt in Vallespir en grenst aan de Spaanse gemeente La Jonquera.

## Geschiedenis

Le Perthus ligt met een hoogte van 290m op de laagstgelegen bergpas in de oostelijke Pyreneeën op de grens tussen Spanje (Catalonië) en Frankrijk. Op deze plaats trok de generaal uit Carthago Hannibal met zijn olifanten de bergen door op zijn veldtocht naar Italië. Na de Vrede van de Pyreneeën in 1659 werd het Catalaanse dorp door Frankrijk geannexeerd.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Tammarwallaby

De tammarwallaby (Notamacropus eugenii) is een wallaby uit het geslacht Notamacropus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Anselme Gaëtan Desmarest in 1817. Deze soort leeft in het zuiden van Australië.

## Uiterlijk

De tammarwallaby heeft een lichaamslengte van 52 tot 68 cm en een staart van 33 tot 45 cm lang. Het gewicht bedraagt 4 tot 9 kg. Mannelijke dieren zijn over het algemeen groter dan vrouwelijke tammarwallaby's. De vacht is grijsbruin van kleur, de grijsgeelgekleurde buik uitgezonderd. De poten zijn roodbruin. De tammarwallaby heeft een relatief kleine kop, grote oren en een lange staart. Net als bij de meeste andere kangoeroes zijn de voorpoten kort en de achterpoten lang en sterk.

## Leefwijze

De tammarwallaby is een graseter die in groepen van maximaal vijftig soortgenoten leeft. Deze groepen omvatten wallaby's van beide geslachten en uiteenlopende leeftijden. Deze soort is overwegend actief tijdens de schemering en de nacht. De tammarwallaby heeft slechts weinig water nodig om te overleven en kan in nood zelfs zeewater drinken.

## Leefgebied

De tammarwallaby leeft in de open eucalyptusbossen en scrublands van zuidelijk Australië. Het verspreidingsgebied van deze soort loopt van de zuidwestpunt van West-Australië tot in Zuid-Australië. Ook op enkele eilanden voor de kust, waaronder Kangaroo-eiland, komt de tammarwallaby voor.
Er worden drie ondersoorten van de tammarwallaby onderscheiden: N. e. eugenii, N. e. derbianus en N. e. decres. N. e. eugenii leefde op het vasteland van Zuid-Australië en de naburige eilandjes Saint Peterseiland, Flinderseiland en Thistle-eiland, maar deze ondersoort is door habitatverlies, jacht door vroege pioniers en predatie door verwilderde katten en vossen tijdens de twintigste eeuw in het wild uitgestorven in Australië. Een kleine populatie leeft nog wel op Kawau-eiland in Nieuw-Zeeland, waar deze ondersoort rond 1870 was geïntroduceerd. N. e. derbianus of Derby-wallaby leeft in West-Australië en de naburige eilandjes Houtman Abrolhoseilanden, Gardeneiland en de Twin Peakeilanden. De populaties van deze ondersoort gelden als stabiel. N. e. decres of Dama-wallaby leeft op Kangaroo Island en is daar een algemeen voorkomend dier.

## Ontdekking

De tammarwallaby was de eerste kangoeroesoort die door Westerse ontdekkingsreizigers werd gezien. Op 15 november 1629 zag de Nederlander François Pelsaert, kapitein van de Batavia, deze soort op de Houtman Abrolhoseilanden (vernoemd naar een andere Nederlandse kapitein, Cornelis de Houtman). Pelseart beschreef de tammarwallaby's als "springende katten".
* ↑ (en) Tammarwallaby op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 63. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2023). Notamacropus eugenii (Desmarest, 1817). Mammal Diversity Database (Version 1.11). DOI: 10.5281/zenodo.7830771. Geraadpleegd op 19-05-2023.
# CNSA

CNSA kan verwijzen naar:
* Comité National de Secours et d'Alimentation (CNSA), de Franse benaming voor het Nationaal Hulp- en Voedingskomiteit.
* China National Space Administration (CNSA), de Engelse benaming voor de nationale Chinese ruimtevaartorganisatie.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van CNSA en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sean Cameron Michael

Sean Cameron Michael (Kaapstad, 24 december 1969) is een Zuid-Afrikaans acteur, filmproducent en scenarioschrijver.

## Biografie

Michael werd geboren in Kaapstad, en kreeg op twaalfjarige leeftijd interesse in het acteren en begon met het spelen in diverse musicals. Tijdens zijn highschooltijd nam hij les in drama. Na zijn studie nam hij voor twee jaar dienst bij de infanterie van de Zuid-Afrikaanse Weermacht. Na zijn diensttijd besloot hij, na kortstondige banen, om fulltime acteur te worden.
Michael begon in 1993 met acteren in de televisiserie Egoli: Place of Gold, waarna hij nog meerdere rollen speelde in films en televisieseries. Hij speelde in onder andere Egoli: Place of Gold (1993-1996), Home Alone 4: Taking Back the House (2002), Invictus (2009) en Black Sails (2014-2015).

## Filmografie
### Films

Selectie:
* 2017 The Mummy - als archeoloog
* 2014 The Salvation - als Lester
* 2013 The Challenger - als Judson Lovingood
* 2012 Safe House - als huurbaas
* 2010 Lost Boys: The Thirst - als Ira Pinkus
* 2009 Invictus - als manager
* 2008 Allan Quatermain and the Temple of Skulls - als Allan Quatermain
* 2004 Cape of Good Hope - als vader
* 2002 Home Alone 4: Taking Back the House - als politieagent

### Televisieseries

Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
* 2024 Catch Me A Killer - als Robert Ressler - 2 afl.
* 2021-2024 Die Byl - als Harold Vermeer - 12 afl.
* 2022 Ludik - als Arend Brown - 6 afl.
* 2020 The Cars That Made the World - als generaal Palmer - 2 afl.
* 2019 Deep State - als kolonel Russell - 3 afl.
* 2017 Blood Drive - als Old Man Heart - 8 afl.
* 2016-2017 Shooter - als Grigory Krukov - 4 afl.
* 2016 Of Kings and Prophets - als Nabal - 2 afl.
* 2014-2015 Black Sails - als Richard Guthrie - 10 afl.
* 2014 When We Were Black - als ?? - 6 afl.
* 2012 Strike Back - als dr. Vasiliev - 2 afl.
* 2005 The Triangle - als Don Beatty - 3 afl.
* 2004 This Life - als Miles Stewart - 39 afl.
* 1993-1996 Egoli: Place of Gold - als Brett - 8 afl.

### Filmproducent

* 2022 Collision - film
* 2011 There Are No Heroes - korte film

### Scenarioschrijver

* 2022 Collision - film
* (en) Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Sean Cameron Michael op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (en) Sean Michael in de Internet Movie Database
* Gemeinsame Normdatei: 1061852148
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0824 4518
* Library of Congress Control Number: n2010081909
* Virtual International Authority File: 311662846
* WorldCat (via VIAF): 311662846
# Timothy van Poucke

Timothy van Poucke (Woerden, 24 juni 1997) is een Nederlands balletdanser.

## Familie

Hij is zoon van een Nederlands vader Cyrille van Poucke, trompettist bij het Radio Kamer Orkest en Cubaans-Amerikaanse moeder, altvioliste Mercedes Leon. Zuster Ella van Poucke is celliste, broer Nicolas van Poucke is pianist en getrouwd met violiste Joanna Westers. Zus en broer zaten ook enige tijd op ballet, maar kozen voor de muziek. Jongste zuster Anna van Poucke koos na altviool toch voor een andere tak van sport: politicologie. Timothy zelf speelde wel klarinet, piano en gitaar.

## Loopbaan

Dat hij balletdanser werd lag aan zijn zuster Ella, die op balletles zat in Woerden. Timothy ging mee, waarop hij een keer mocht meedoen, van daaruit ontwikkelde zich zijn loopbaan. Die ontwikkeling werd al snel weer afgebroken; het was niet gewoon dat een jongen op ballet zat ("dans is voor meisjes of homo’s"). Het album Bad (en vooral de videoclips) van Michael Jackson en zijn moeder brachten hem weer de danswereld in.
Zijn opleiding tot danser verkreeg hij in de periode tussen 2007 en 2016 aan instellingen als de Nationale Balletacademie; andersoortig onderwijs kreeg hij via thuisonderwijs (het brengen en ophalen van vier kinderen werd de ouders te machtig) en International High School. De aanvang van de balletopleiding ging niet zonder slag of stoot; zo vond de balletopleiding aan het Haags conservatorium, dat zijn lichaam niet geschikt zou zijn voor ballet (te klein en te korte pezen). Ondanks dat de Nationale Balletacademie dezelfde mening was toegedaan, wist hij toch een studieplek te bemachtigen. Als leerling danste hij mee in producties met Igone de Jongh, Matthew Golding en Marijn Rademaker. Een auditie voor de Royal Ballet School in Londen, maar werd er niet aangenomen. In dat laatste jaar sloot hij zich aan bij de The Junior Company. Vanaf 2017 doorliep hij een carrière bij Het Nationale Ballet, van “élève” tot tweede solist in 2021 na Hans van Manens Sarcasmen. Zijn loopbaan leek daar te stokken totdat hij in december 2023 benoemd werd tot eerste solist van het gezelschap Dat deed Ted Bransen, directeur van het Nationale Ballet vlak na een opvoering van Raymonda.
In 2017 kreeg hij de aanmoedigingsprijs van Stichting Dansersfonds '79, in 2018 de Alexandra Radiusprijs en in 2021 volgde een nominatie voor Dancer of the Year Award (Dance Europa).
* 1 2 3 4 5 6 7 8 Lorianne van Gelder, Balletdanser Timothy van Poucke: Klasgenoten zeiden: dans is voor meisjes . Het Parool/parool.nl (2 februari 2024). Geraadpleegd op 6 februari 2024.
* ↑ Van Pouckes op Opera Ballet (geraadpleegd 6 februari 2024)