OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# White Demons

White Demons is een Nederlandse handbalclub uit het Brabantse Berkel-Enschot.
In het seizoen 2003/2004 speelde de heren van White Demons in de eredivisie. Na één seizoen degradeerde het herenteam uit de eredivisie.
In het seizoen 2020/2021 speelt zowel het eerste heren- als damesteam in de regionale eerste klasse.

## Resultaten

Heren (1995 - 2017)
* 1995 2e Derde divisie H
* 1996 1e Derde divisie H
* 1997
* 1998 7e Eerste divisie B
* 1999 3e Eerste divisie B
* 2000 10e Eerste divisie B
* 2001 3e Eerste divisie B
* 2002 5e Eerste divisie B
* 2003 1e Eerste divisie
* 2004 12e Eredivisie
* 2005 3e Eerste divisie
* 2006 2e Eerste divisie
* 2007 4e Eerste divisie
* 2008 11e Eerste divisie
* 2009 7e Eerste divisie
* 2010 10e Eerste divisie
* 2011 6e Eerste divisie
* 2012 12e Eerste divisie
* 2013 12e Eerste divisie
* 2014 13e Eerste divisie
* 2015 7e Tweede divisie B
* 2016 10e Tweede divisie B
* 2017 11e Tweede divisie B
* Eredivisie
* Eerste divisie
* Tweede divisie
* Hoofdklasse
# Hors Normes

Hors Normes is een Franse tragikomische film uit 2019 van het regisseursduo Olivier Nakache en Éric Toledano (de makers van o.a. de enorm succesrijke tragikomedie Intouchables, van Samba en van Le Sens de la fête).
Hors Normes werd als slotfilm vertoond op het Filmfestival van Cannes 2019.
De film was in Frankrijk de vierde best scorende Franse film aan de kassa's.

## Verhaal

De film vertelt de dagelijkse beslommeringen van twee onconventionele hulporganisaties in Parijs, gerund door de vrienden Bruno en Malik.
Bruno runt sinds zo’n 15 jaar een zorginstelling voor autistische kinderen en volwassenen die door hun heftige casus niet in aanmerking komen voor een plaats bij andere zorginstellingen. Zijn vriend Malik heeft een non-profit organisatie waarmee hij jongeren uit achterstandswijken opleidt tot begeleider van deze "extreme gevallen".
Parallel aan de dagelijkse gang van zaken is te zien hoe de Franse autoriteiten bewijs proberen te verzamelen om aan te tonen dat de instelling van Bruno niet voldoet aan de officiële eisen, en derhalve gesloten zou moeten worden.
De film is gebaseerd op het reilen en zeilen van de Parijse organisaties "Le silence des Justes" van David Benhamou en "Le Relais Ile-de-France" van Daoud Tatou. Aan het slot van de film worden fragmenten getoond uit het eindrapport uit 2017, dat door de autoriteiten over de organisatie van Benhamou werd opgesteld. In het rapport werd geconcludeerd dat de organisatie in een ernstige behoefte voorzag waar geen alternatieven voor bestonden. De inspectie had hierom besloten om bij uitzondering haar voorlopige goedkeuring te geven.

## Rolverdeling

* Bruno - Vincent Cassel
* Malik - Reda Kateb
* Hélène (Moeder Joseph) - Hélène Vincent
* Dylan - Bryan Mialoundama
* Menahem - Alban Ivanov
* Joseph - Benjamin Lesieur
* Valentin - Marco Locatelli
* Dokter Ronssin - Catherine Mouchet
* Inspecteur IGAS - Frédéric Pierrot
* Inspectrice IGAS - Suliane Brahim
* Ludivine - Lyna Khoudri
* Shirelle - Aloïse Sauvage
* Fabrice - Djibril Yoni
* Mounir - Ahmed Abdel Laoui
* Cédric - Darren Muselet
* Eva - Sophie Garric
* Albert Fratti - Christian Benedetti
* Dhr. Marchetti - Pierre Diot
* Mevrouw Diabate - Fatou Clo
* Dochter Diabaté - Manda Touré
* Myriam (Shidduh 1) - Pauline Clément
* Keren (Shidduh 2 - Anne Azoulay
* Voicin - Damien Zanoly
* Brigitte - Marine Dupont
* Morgane - Mara Taquin
* Fatou - Fatouma Fofana
* Amina - Aminata Ba
* Sadio - Sadio Fofana
* Emilie - Suzanne-Marie Gabriel
* Eddie - Hedie Bouchenafa
* Alexis - Thomas Dubois
* Céline - Esther Whal
* Référant 1 - Karim Mekadmini
* Référant 2- Baptiste Perais
* Référant 3 - Loïc Losange
* Leidinggevende hotel - Husky Kihal
* Hotel medewerker - Manmathan Basky
* Verpleegkundige USIDATU 1 - Marion Lauvergne
* Verpleegkundige USIDATU 2 - Machita Daly
* Verpleegkundige USIDATU 3 - Julie Alati
* Leidinggevende USIDATU - Clémence Boué
* Agent SNCF 1 - Bryan Polach
* Agent SNCF 2 - Nicky Marbot
* Agent SNCF 3 - Saïd Benchnafa
* Menahem restaurant - Yehouda Laloum
* Menahem appartement - Fabrice Bounik
# Jon Sieben

Jonathan Scott (Jon) Sieben (Brisbane, 24 augustus 1966) is een Australisch zwemmer.

## Biografie

Tijdens de Olympische Zomerspelen van 1984 won Sieben de gouden medaille op de 200m vlinderslag en de bronzen medaille op de 4×100m wisselslag.

## Internationale toernooien

| Jaar | Olympische Spelen | Pan-Pacifische kampioenschappen | Gemenebestspelen |
| 1982 | | | 3 200m vlinderslag 1 4×100m wisselslag |
| 1983 | | | |
| 1984 | 1 200m vlinderslag 3 4×100m wisselslag | | |
| 1985 | | 2 100m vlinderslag 5e 200m vlinderslag 2 4×100m wisselslag | |
| 1986 | | | |
| 1987 | | | |
| 1988 | 4e 100m vlinderslag 6e 4×100m wisselslag | | |
| 1989 | | | |
| 1990 | | | |
| 1991 | | 6e 100m vlinderslag 13e 200m vlinderslag | |
| 1992 | 10e 100m vlinderslag 7e 4×100m wisselslag | | |
* (en) Profiel van Jon Sieben op olympedia.org
* (en) Profiel van Jon Sieben op fina.org
1956: Bill Yorzyk · 1960: Mike Troy · 1964: Kevin Berry · 1968: Carl Robie · 1972: Mark Spitz · 1976: Mike Bruner · 1980: Sergej Fesenko · 1984: Jon Sieben · 1988: Michael Groß · 1992: Melvin Stewart · 1996: Denis Pankratov · 2000: Tom Malchow · 2004: Michael Phelps · 2008: Michael Phelps · 2012: Chad le Clos · 2016: Michael Phelps · 2020: Kristóf Milák · 2024: Léon Marchand
# Biografielijst Tl
## Tla

* Diego Velázquez Tlacotzin (+1526), cihuacoatl onder de Azteekse leider Cuauhtemoc
# Melvin Stewart

Melvin Stewart (Gastonia (North Carolina), 16 november 1968) is een Amerikaans zwemmer.

## Biografie

Tijdens de Olympische Zomerspelen van 1992 won Stewart de gouden medaille op de 200m vlinderslag en op de 4×100m wisselslag.

## Internationale toernooien

| Jaar | Olympische Spelen | Wereldkampioenschappen | Pan-Pacifische kampioenschappen |
| 1988 | 5e 100m vlinderslag | | |
| 1989 | | | 1 200m vlinderslag 1 4×200m vrije slag |
| 1990 | | | |
| 1991 | | 1 200m vlinderslag 2 4×200m vrije slag | 1 200m vlinderslag 6e vlinderslag 18e vrije slag |
| 1992 | 5e 100m vlinderslag 1 200m vlinderslag 1 4×100m wisselslag (series) 3 4×200m vrije slag | | |
| 1993 | | | |
| 1994 | | | 5e 200m vlinderslag |
* (en) Profiel van Melvin Stewart op olympedia.org
* (en) Profiel van Mel Stewart op fina.org
1956: Bill Yorzyk · 1960: Mike Troy · 1964: Kevin Berry · 1968: Carl Robie · 1972: Mark Spitz · 1976: Mike Bruner · 1980: Sergej Fesenko · 1984: Jon Sieben · 1988: Michael Groß · 1992: Melvin Stewart · 1996: Denis Pankratov · 2000: Tom Malchow · 2004: Michael Phelps · 2008: Michael Phelps · 2012: Chad le Clos · 2016: Michael Phelps · 2020: Kristóf Milák · 2024: Léon Marchand
# Acetylering

Bij acetylering van een stof wordt een acetylgroep aan deze stof vastgemaakt door een covalente binding via uitwisseling van waterstofatomen. De uitwisseling kan bij de functionele groepen −OH, −SH en −NH$_2$, maar ook direct bij een −C−H-binding plaatsvinden, waarbij verbindingen zoals acetaat of keton gevormd worden. Door de acetylering van morfine ontstaat diacetylmorfine (heroïne).
De acetylering vindt plaats door de gedeeltelijk gekatalyseerde reactie van bijvoorbeeld azijnzuuranhydride of acetylchloride.

## Acetylering in de biochemie

In de biochemie wordt de acetylering van eiwitten door de acetylase-enzymen gekatalyseerd. De afsplitsing (desacetylering, deacetylering van het Engels afgeleid) van de acetylgroep, dus de omkering van de reactie, wordt gekatalyseerd door histon-deacetylasen.
De acetylering en deacetylering van een eiwit reguleert de werking van dat eiwit.
Bekende voorbeelden van eiwitten die op deze wijze gereguleerd worden zijn de histonen die bij de vorming van chromatinen zijn betrokken. Hierbij betekent de geacetyleerde of gedesacetyleerde toestand van het histon een signaal voor andere eiwitten dat in dit gebied van het chromatine genen liggen die bij de gen-expressie geactiveerd of onderdrukt moeten worden. Wanneer een histon geacetyleerd is, zijn de chromatine meer toegankelijk.

## Acetylering van hout

Sinds het begin van de 20e eeuw wordt onderzoek gedaan naar de acetylering van hout ter verbetering van de duurzaamheid tegen houtrot en schimmels. Andere voordelen zijn een verbetering in dimensie-stabiliteit, verhoging van de oppervlaktehardheid en geen afname van andere mechanische eigenschappen door de behandeling. Sinds 2007 is er een commercieel product op de markt, merknamen Accoya (voor massief hout) en Tricoya (mdf), van het beursgenoteerde bedrijf Accsys Technologies.
* 1 2 Otto-Albrecht Neumüller (Herausgeber): Römpps Chemie Lexikon, Frank'sche Verlagshandlung, Stuttgart, 1983, 8. Auflage, S. 47, ISBN 3-440-04513-7.
# Divinka

Divinka (Hongaars: Kisdivény) is een Slowaakse gemeente in de regio Žilina, en maakt deel uit van het district Žilina. Divinka telt 1024 inwoners (2017).
# Grauwe klauwier

De grauwe klauwier (Lanius collurio) is een zangvogel die in Nederland en België in het broedseizoen verblijft. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus. De vogel is de kleinste van de in West-Europa voorkomende klauwieren.

## Kenmerken

Deze zangvogel heeft, net als de andere klauwieren, een haaksnavel en poten met scherpe nagels.

## Leefwijze

Hij vangt vooral grote insecten en, veel minder dan de grotere klauwieren, hagedissen, veldmuizen en kleine vogels. Hij heeft ook de gewoonte gevangen prooien als voedselvoorraad op te prikken aan doornen of prikkeldraad.
Vroeger werd de grauwe klauwier of klapekster gebruikt in de valkerij bij het invangen van roofvogels, omdat deze vogel de vangers (tobbers) waarschuwde (klapte of verklapte, vandaar 'klap'ekster) welk soort roofvogel kwam overvliegen.

## Verspreiding en leefgebied

Europa tot westelijk Siberië, westelijk Kazachstan; Turkije tot oostelijk Turkije en noordwestelijk Iran.

## Voorkomen in Nederland en Vlaanderen

De grauwe klauwier is in Nederland een schaarse broedvogel. Het aantal broedparen is sinds de jaren zeventig van de 20e eeuw achteruitgegaan. Tussen 1973 en 1977 werd het aantal paren in Nederland nog geschat op 200 tot 250, tussen 1998 en 2000 was het aantal gezakt tot 160 à 200. Sinds 2002 neemt het aantal broedparen toe in Nederland. In Vlaanderen was een kleine populatie in Belgisch Limburg. Na een korte tijd van volledige afwezigheid is er in 2012 weer een broedpaar waargenomen. In Nederland komt de grauwe klauwier bijna uitsluitend voor als broedvogel op de zandgronden en daarin neemt Drenthe een belangrijke plaats in. De grootste populatie van de grauwe klauwier is te vinden in het Bargerveen. Vroeger broedde de grauwe klauwier ook in de Nederlandse duinen. In de jaren negentig heeft de grauwe klauwier echter dit gebied volledig verlaten. Wel zijn er in 2005 sinds jaren weer enkele broedgevallen gesignaleerd (Castricum, Vlieland). De grauwe klauwieren die in West-Europa broeden, overwinteren in het zuiden van Afrika. Ze verschijnen in april in hun broedgebied.

## Status op de rode lijst

De soort staat als bedreigd op de Nederlandse rode lijst en als ernstig bedreigd op de Vlaamse rode lijst. De grauwe klauwier broedt alleen in gevarieerde landschappen, zoals hoogvenen en enkele kleinschalige, oude akker- en weidelandschappen. Dit zijn landschappen die nauwelijks meer in de Lage Landen zijn te vinden. Op wereldschaal is de vogel geen bedreigde soort, daarom staat de grauwe klauwier op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd.

## Naam

Volksnamen van de grauwe klauwier zijn: negendoder, bruine doorndraaier en vinkebijter.

## Afbeeldingen

* (1901), Naturgeschichte der Vögel Mitteleuropas
* ♀, vrouwtje
* ♂, mannetje
* Eieren van Lanius collurio
* ♂, mannetje bij Freiburg im Breisgau

## Video

* Diverse kleden van de grauwe klauwier
* Een grauwe klauwier verbergt zich in de struiken
# Druppelparasolzwam

De druppelparasolzwam (Chamaemyces fracidus, synoniem: Ditiola pezizaeformi) is een schimmel behorend tot de familie Agaricaceae. Hij komt voor op de grond (vooral kalkhoudend) of verrot hout. Hij leeft saprotroof op nog beschorste takken en stammen van loof- en naaldbomen. Hij is bekend van de beuk (Fagus sylvatica), eiken (Quercus) en sparren (Picea). In Europa verschijnen vruchtlichamen van juli tot oktober.

## Kenmerken

Hij produceert vruchtlichamen met vlezige hoeden met een diameter van 3 tot 8 cm. Ze zijn beige of licht oker van kleur, soms met donkere vlekken op het oppervlak, met een lamellaire hymenofoor. De lamellen zijn dicht op elkaar geplaatst, niet bevestigd aan de steel (vrij), licht crèmekleurig, met een regelmatige trama. De stelen hebben een zichtbare ringvormige zone, waaronder zich een bruine, schilferige laag op hun oppervlak bevindt. De sporen zijn zwart, elliptisch, zonder kiempore, inamyloïde en meten 4-5 × 2-3 μm.

## Verspreiding

De druppelparasolzwam is een Europese soort. Hij staat ook op de lijsten van bedreigde soorten in Duitsland, Denemarken, Estland, Finland, Nederland, Noorwegen, Polen, Slowakije en Tsjechië. In Nederland komt hij zeer zeldzaam voor.

## Naamgeving

De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1838 door Elias Magnus Fries als Agaricus fracidus. De huidige naam, erkend door Index Fungorum, werd er in 1962 aan gegeven door Marinus Anton Donk.
* (en) GBIF.org
* (en) Index Fungorum
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
# Witte tandzwam

De witte tandzwam (Schizopora paradoxa) is een schimmel uit de familie Schizoporaceae. De soort is een saprofyt en groeit voornamelijk op dood loofhout (stammen en stronken van eik, berk, els en beuk), maar soms ook op naaldhout en strooisel. Hij komt algemeen voor in Nederland en België en kan het hele jaar door worden waargenomen.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

De witte tandzwam heeft een korstvormig hoedloos vruchtlichaam. De buisjes zijn tot 4 mm lang (meestal korter aan de rand). De kleur is crèmewit tot bleekgeel en (bijna) niet verkleurend na kneuzing. Per millimeter worden 1-3 poriën gevormd. Ze zijn wisselend van vorm (afgerond, hoekig tot langwerpig doolhofachtig). Verse poriën zijn witachtig tot crèmegeel of crèmegrijs, oude zijn okergeel of groen gekleurd door algen. De rand is fijnvezelig.
De sporeekleur is wit.

### Microscopische kenmerken

De gladde, hyaliene en inamyloïde sporen zijn grotendeels elliptisch en meten 4,5–6 × 2,5–4 µm. Het heeft een dimitisch hyfensysteem en de hyfen hebben gespen.

## Verspreiding

De schimmel is bijna wereldwijd wijdverspreid. Er zijn vondsten bekend uit Australië, Nieuw-Zeeland, Noord-Amerika (Canada, Mexico, Verenigde Staten), Midden-Amerika (Panama), Zuid-Amerika (Brazilië), Azië (Klein-Azië, Kaukasus, West- en Oost-Siberië, Iran, Noord-India, Japan, Noord-Afrika (Marokko, de Canarische Eilanden, de Azoren en Europa.
De witte tandzwam komt in Europa voor van het westen (Frankrijk, Benelux, Groot-Brittannië) via het midden (Zwitserland, Oostenrijk, Hongarije, Duitsland, Tsjechië, Polen) tot noordelijk Fennoscandinavië. In het zuiden komt hij voor van Portugal en Spanje tot Griekenland en Bulgarije in het zuidoosten. De schimmel komt veel voor in Groot-Brittannië en wordt ook aangetroffen op de Hebriden en Orkney. In Noorwegen kan de soort worden gevonden tot aan de 70e breedtegraad.

## Classificatie

De soort was al in 1794 beschreven, maar werd in 1967 na vele omzwervingen door de Nederlandse botanicus en mycoloog Marinus Anton Donk bij Schizopora ingedeeld.
# Tubulicrinis

Tubulicrinis of oploskorstje is een geslacht van schimmels behorend tot de familie Hymenochaetaceae. De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1956 door mycoloog Marinus Anton Donk.

## Soorten

Volgens Index Fungorum telt het geslacht 42 soorten (peildatum februari 2022):
| Soortnaam | Auteur(s) | Publicatiejaar |
| Tubulicrinis accedens (Glitterend oploskorstje) | (Bourdot & Galzin) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis angustus (Smalharig oploskorstje) | (D.P. Rogers & Weresub) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis australis | M. Dueñas, Telleria & M.P. Martín | 2016 |
| Tubulicrinis borealis | J. Erikss. | 1958 |
| Tubulicrinis callosus | G. Cunn. | 1963 |
| Tubulicrinis calothrix | (Pat.) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis chaetophorus | (Höhn.) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis cinctoides | Hjortstam | 1981 |
| Tubulicrinis cinctus | G. Cunn. | 1963 |
| Tubulicrinis confusus | K.H. Larss. & Hjortstam | 1986 |
| Tubulicrinis corneri | Jülich | 1979 |
| Tubulicrinis corticioides | (Overh.) Ginns & M.N.L. Lefebvre | 1993 |
| Tubulicrinis effugiens | (Bourdot & Galzin) Oberw. | 1966 |
| Tubulicrinis ellipsoideus | Gresl. & Rajchenb. | 2002 |
| Tubulicrinis evenii | K.H. Larss. & Hjortstam | 1986 |
| Tubulicrinis glebulosus (Smalsporig oploskorstje) | (Fr.) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis globisporus | K.H. Larss. & Hjortstam | 1978 |
| Tubulicrinis gloeocystidiatus | Boidin & Gilles | 1986 |
| Tubulicrinis hamatus | (H.S. Jacks.) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis hirtellus | (Bourdot & Galzin) J. Erikss. | 1958 |
| Tubulicrinis incrassatus | Hallenb. | 1978 |
| Tubulicrinis indicus | J.K. Sharma, Avn.P. Singh & Dhingra | 2015 |
| Tubulicrinis inornatus | (H.S. Jacks. & D.P. Rogers) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis martinicensis | G. Gruhn, Hallenb. & Courtec. | 2016 |
| Tubulicrinis medius (Borstelig oploskorstje) | (Bourdot & Galzin) Oberw. | 1966 |
| Tubulicrinis meruensis | Ryvarden | 1975 |
| Tubulicrinis orientalis | Parmasto | 1967 |
| Tubulicrinis ovalisporus | Hjortstam | 1981 |
| Tubulicrinis propinquus | (Bourdot & Galzin) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis pseudoborealis | Boidin & Gilles | 1988 |
| Tubulicrinis pyrinus | (Bourdot & Galzin) Parmasto | 1967 |
| Tubulicrinis regificus (Grootsporig oploskorstje) | (H.S. Jacks. & Dearden) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis sceptrifer | (H.S. Jacks. & Weresub) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis sororius (Jeneverbesoploskorstje) | (Bourdot & Galzin) Oberw. | 1966 |
| Tubulicrinis strangulatus | K.H. Larss. & Hjortstam | 1986 |
| Tubulicrinis subfusiformis | Hjortstam & Ryvarden | 1985 |
| Tubulicrinis subulatus (Spitsharig oploskorstje) | (Bourdot & Galzin) Donk | 1956 |
| Tubulicrinis thermometrus | (G. Cunn.) M.P. Christ. | 1960 |
| Tubulicrinis umbraculus | (G. Cunn.) G. Cunn. | 1963 |
| Tubulicrinis vinaceus | Y. Hayashi | 1974 |
| Tubulicrinis xantha | C.L. Zhao | 2020 |
| Tubulicrinis yunnanensis | C.L. Zhao | 2020 |
* ↑ (en) Tubulicrinis Index Fungorum
# Biografielijst Ok
## Oka

* Tadayuki Okada (1967), Japans motorcoureur
* Opiyo Okach (1963), Keniaans danser en choreograaf
* Blessing Okagbare (1988), Nigeriaans atlete
* Shunichiro Okano (1931-2017), Japans voetballer

## Oke

* Georgia O'Keeffe (1887-1986), Amerikaans kunstschilderes
* Alberic O'Kelly de Galway (1911-1980), Belgisch schaker
* Michael O'Kennedy (1936-2022), Iers politicus
* David Okereke (1997), Nigeriaans voetballer

## Oki

* Itaru Oki (1941-2020), Japans jazztrompettist

## Okk

* Arnoud Okken (1982), Nederlands atleet

## Oko

* Marilyn Okoro (1984), Brits atlete

## Okp

* Ezinne Okparaebo (1988), Noors atlete

## Okr

* Irakli Okroeasjvili (1973), Georgisch politicus

## Oku

* Noam Okun (1978), Israëlisch tennisser
* Riki Okusa (1999), Japans autocoureur

## Oky

* Ibrahim Okyay (1969), Turks autocoureur
# Frères Guissé

De Frères Guissé zijn drie broers afkomstig uit de streek Fouta Tooro in het noorden van Senegal (zie ook Kingdom of Fouta Tooro). Deze streek staat bekend om haar rijke cultuur op het gebied van de muziek. Het is sterk verbonden met het leven rond de Sénégal Rivier. De muziek verbindt er de opeenvolgende generaties, de familiale banden, economische relaties, kortom het hele gemeenschappelijke leven. De muziek uit deze streek wordt ook wel aangeduid als de Pekaan. De Frères Guissé bestaan uit Djiby Guissé op gitaar (solo), Cheikh Guissé op gitaar (begeleiding) en Aliou Guissé op percussie. De tekst van hun liedjes is vaak geëngageerd en bevatten onder andere aanklachten tegen kinderarbeid en onderdrukking van vrouwen. In 2005 ontmoetten zij Leoni Jansen in Senegal. Hieruit ontstond een gemeenschappelijk project dat uitmondde in het opnemen van een gezamenlijk album Nina en een tournee in Nederland dat startte op het Festival Mundial in 2007.

## Discografie

* Fouta, met Paul van Kemenade Quintet, 2003
* Siré, 2005
* Nina, met Leoni Jansen, 2007
* Bibliothèque nationale de France: cb145977393 (data)
* MusicBrainz: 2709008f-b0ef-4d03-a48d-d4a5614003c4
* Virtual International Authority File: 1025149296225580670000
* WorldCat (via VIAF): 1025149296225580670000
# Campinglife

Campinglife was een Nederlands televisieprogramma dat sinds 2001 werd uitgezonden op de Nederlandse televisiezender RTL 4. In het programma reisde Sander Janson met een medepresentator met een caravan naar een camping binnen Europa, waaronder vooral campings in de landen Frankrijk en Italië. Ze maakten kennis met gezinnen die kampeerden. Met deze gezinnen ging elke presentator apart op stap, om de omgeving te verkennen. Ook was er het kampeernieuws, waarin elke week een nieuwe caravan of ander kampeermiddel werd besproken.
De campings waren vaak onderdeel van reisorganisatie Vacansoleil, die tevens de sponsor van het programma was. Het programma werd gemaakt in opdracht van RTL Nederland door IDTV.
Op 9 april 2016 werd de laatste aflevering van Campinglife uitgezonden.

## Presentatie

* Sander Janson (2001-2016)
* Corine Boon (2001-2004)
* Marit van Bohemen (2004-2008)
* Jessica Mendels (2008-2012)
* René Pluijm (2012-2013)
* Gigi Ravelli (2013-2014)
* Yvonne Coldeweijer (2014-2015)
* Gaby Blaaser (2015-2016)
* ↑ Campinglife stopt na vijftien jaar. rtl.nl (8 april 2016). Geraadpleegd op 14 oktober 2024.