OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Premier van de Sovjet-Unie

De premier van de Sovjet-Unie was de regeringsleider van de Sovjet-Unie (USSR). De functie had tijdens zijn bestaan vier verschillende namen: voorzitter van de Raad van Volkscommissarissen (1923-1946), voorzitter van de Raad van Ministers (1946-1991), minister-president (januari-augustus 1991) en voorzitter van de commissie voor het beheer van de Sovjet-economie (augustus-december 1991). Al lang voor 1991 werd de functie door de meeste niet-Sovjetbronnen omschreven als "premier". Vladimir Lenin was de eerste functiehouder en Ivan Silajev als de laatste. Vladimir Lenin, Jozef Stalin en Nikita Chroesjtsjov waren tijdens hun ambtstermijn ook de de facto leiders van de Sovjet-Unie.

## Premier van de Sovjet-Unie (1923–1991)

| Nr. | Premier van de Sovjet-Unie Глава Правительства СССР | Ambtstermijn | Ambtstermijn | Anciënniteit | Leeftijd | Overige functie(s) |
| 1 | Vladimir Lenin Владимир Ленин (1870–1924) | 6 juli 1923 | 21 januari 1924 | 0 jaar | 53 | Voorzitter van de Raad van Volkscommissarissen (1917–1924) |
| 2 | Aleksej Rykov Алексей Ры́ков (1881–1938) | 2 februari 1924 | 19 december 1930 | 6 jaar | 42–49 | |
| 3 | Vjatsjeslav Molotov Вячеслав Молотов (1890–1986) | 19 december 1930 | 6 mei 1941 | 10 jaar | 40–51 | |
| 4 | Jozef Stalin Иосиф Сталин (1878–1953) | 6 mei 1941 | 5 maart 1953 | 11 jaar | 62–74 | Secretaris-generaal van de CPSU (1922–1953) |
| 5 | Georgi Malenkov Гео́ргий Маленко́в (1902–1988) | 6 maart 1953 | 8 februari 1955 | 1 jaar | 51–53 | Secretaris-generaal van de CPSU (1953) |
| 6 | Nikolaj Boelganin Николай Булганин (1895–1975) | 8 februari 1955 | 27 maart 1958 | 3 jaar | 59–63 | |
| 7 | Nikita Chroesjtsjov Никита Хрущёв (1894–1971) | 27 maart 1958 | 14 oktober 1964 | 6 jaar | 63–70 | Secretaris-generaal van de CPSU (1953–1964) |
| 8 | Aleksej Kosygin Алексей Косыгин (1904–1980) | 14 oktober 1964 | 23 oktober 1980 | 16 jaar | 60–76 | |
| 9 | Nikolaj Tichonov Николай Тихонов (1905–1997) | 23 oktober 1980 | 27 september 1985 | 4 jaar | 75–80 | |
| 10 | Nikolaj Ryzjkov Николай Рыжков (1929–2024) | 27 september 1985 | 15 januari 1991 | 5 jaar | 55–61 | |
| 11 | Valentin Pavlov Валентин Павлов (1937–2003) | 15 januari 1991 | 29 augustus 1991 | 0 jaar | 53 | |
| 12 | Ivan Silajev Ива́н Сила́ев (1930–2023) | 29 augustus 1991 | 25 december 1991 | 0 jaar | 60–61 | |
# Deadlock

Deadlock kan verwijzen naar:
* Deadlock (band), een Duitse band
* Deadlock (situatie), een situatie
* Deadlock (film), een film uit 2021
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Deadlock en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Dannie Heineman

Dannie N. Heineman (Charlotte (North Carolina), 23 november 1872 – New York, 31 januari 1962) was een Amerikaans wetenschapper, zakenman en filantroop. Hij was directeur en aandeelhouder van de Belgische multinational Sofina en voorts oprichter en sponsor van de Heineman Foundation, ter bevordering van de medische wetenschap, wiskundige natuurkunde en astrofysica.

## Loopbaan

Na het overlijden van zijn vader verhuisde Heineman met zijn moeder naar Duitsland, waar hij een diploma als elektrotechnicus behaalde. Hij ging werken bij (de voorloper van) Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft (AEG) te Berlijn. In 1905 werd hij uitgenodigd door een groep Belgische investeerders om directeur te worden van Sofina. Hij accepteerde de functie voor een termijn van zes maanden maar zou het bedrijf vijftig jaar leiden.

## Eerste Wereldoorlog

Ten tijde van de Eerste Wereldoorlog stond hij mede aan de wieg van het Nationaal Hulp- en Voedselcomité (samen met de gouverneur van de Société Générale, Emile Francqui) de Commission for Relief in Belgium, waar hij Herbert Hoover ertoe wist te bewegen voedselhulp te verlenen aan de Belgische bevolking, in oorlog met Duitsland. Hiervoor kreeg hij de graad van grootofficier in de Orde van Leopold II.

## Dannie Heineman Prize en de Heineman Foundation

Na zijn carrière richtte hij in 1955 de Heineman Foundation op, die bedoeld was om projecten rond opvoeding, onderzoek en geneeskunde te ondersteunen.
Zijn naam is vooral bekend onder wetenschappers, voornamelijk in de richtingen wiskundige natuurkunde en astrofysica, waarvoor ieder jaar een prijs wordt uitgereikt.
* Dannie Heineman Prize for Mathematical Physics sinds 1959
* Dannie Heineman Prize for Astrophysics sinds 1979
# Hafizullah Amin

Hafizullah Amin (Pasjtoe/Dari: حفيظ الله امين) (Paghman, 1 augustus 1929 – Kabul, 27 december 1979) was president van Afghanistan tussen september en december 1979.

## Levensloop

Amin studeerde aan het eind van de jaren vijftig aan de onderwijsfaculteit van de Columbia University in Manhattan, New York in de Verenigde Staten. Begin jaren zestig was hij hoofd van de Afghaanse lerarenopleiding. Daarna keerde hij terug naar de VS en studeerde er nogmaals aan de Columbia University.
In 1965 sloot hij zich aan bij de communistisch georiënteerde Democratische Volkspartij van Afghanistan (DVPA) van Nur Muhammad Taraki. In 1967 sloot hij zich aan bij de links-nationalistische Khalq-factie van de DVPA. Amin speelde een belangrijke rol bij de voorbereidingen van de communistische coup van 27 april 1978. Na de coup (de zgn. Grote Saurrevolutie) werd Amin vicepremier en hoofd van de Afghaanse inlichtingendienst (AGSA). Op 14 september 1979 liet Amin president Nur Muhammad Taraki gevangenzetten en verklaarde op 15 september 1979 voor het centraal comité van de DVPA dat Taraki om 'gezondheidsredenen' was afgetreden. Hij liet zich vervolgens door het centraal comité tot secretaris-generaal van DVPA kiezen. Een dag later werd hij tevens president van de Revolutionaire Raad (staatshoofd).
Tijdens zijn korte bewind probeerde hij de betrekkingen met de VS en China te verbeteren en distantieerde hij zich van de Sovjet-Unie, de traditionele bondgenoot van Afghanistan. Bovendien werd de rol van de islam weer belangrijker (o.a. om het verzet van de islamitische moedjahedien te breken) en Amin werd tot olelamar (iemand die in naam van de islam als seculier leider regeert) gekozen. Op 24 december 1979 viel de Sovjet-Unie Afghanistan binnen om 'militaire steun' te verlenen aan het regime tegen de 'moedjahedien'.
Op 27 december 1979 bestormde een speciale eenheid van de KGB het Dar-Ul-Aman paleis (de residentie van Amin) en daarbij kwam Amin om het leven. Er bestaan twee versies omtrent zijn dood. Hij werd gedood toen hij zijn familie beschermde tegen de KGB'ers óf hij werd door zijn eigen kok vergiftigd. Als opvolger van Amin benoemde de Sovjet-Unie Babrak Karmal, de leider van de Parcham-fractie van de DVPA.
# Mounir Toub

Mounir Toub (Eindhoven, 17 augustus 1978) is een Nederlands chef-kok en bekend van onder andere 24Kitchen, Omroep MAX en Fox Sports. Hij presenteerde onder andere Grenzeloos Koken voor zender 24Kitchen. Zijn eerste kookboek Mijn Arabische Keuken kwam in 2016 uit. Toub is docent aan het Summa College en samen met meester-kok Robert Kranenborg doceert hij aan de Robert Kranenborg Academie.

## Biografie
### Carrière

Toub startte zijn carrière in de keuken tijdens zijn koksopleiding, die hij in drie jaar cum laude afrondde. Ten tijde van zijn opleiding liep hij stage bij The Fisherman in Veldhoven/Zeelst en bij Jagershorst in Leende, onder leiding van meester-kok Eugene Swalen. Op 19-jarige leeftijd haalde hij het niveau-drie koksdiploma en vertrok naar Maasbracht om bij meester-kok Margot Reuten te werken.
Het hbo-diploma voor docent Consumptieve Technieken behaalde hij cum laude met een deeltijdopleiding. Sinds zijn studie is Toub als docent werkzaam bij het Summa College (voorheen ROC Eindhoven).
Tijdens de studie en tijd als docent schreef hij recepten en artikelen voor tijdschriften, waardoor hij in 2011 werd opgemerkt door kookzender 24Kitchen. In oktober 2011 begon hij daar zijn carrière als tv-kok. Toub is inmiddels te zien bij verschillende zenders in verscheidene programma’s:
* 24Kitchen bij o.a. Grenzeloos Koken en Favourites by…
* Omroep MAX met het programma Kook mee met MAX
* Fox Sports bij het voetbalpraatprogramma van Kees Jansma, De Tafel van Kees.
In 2016 werd bij Net5 de serie Kitchen Impossible uitgezonden, waarbij Toub samen met meester-kok Robert Kranenborg en presentator Arie Boomsma acht deelnemers met een lichamelijke en of geestelijke beperking klaarstoomden voor een baan in de horeca. In 2017 kreeg Kitchen Impossible een vervolg met Nicolette van Dam als presentatrice en wederom met meester-kok Kranenborg en Toub in de keuken.
Op 18 april 2017 startte zijn eigen show Mounirs Marokko: een smakelijk avontuur. In dit programma reisde Toub op de motor door Marokko om de kijker de Marokkaanse keuken en culturen te laten kennen.
In 2018 volgde het programma Mounirs Kookschool (24Kitchen), waarin zes kandidaten een culinaire carrière switch ambieerden en streden voor hun droom om te werken in een Michelinsterren-restaurant.
Naast zijn carrière als leraar aan het Summa College en als tv-kok is Toub tot op heden als docent betrokken bij de Robert Kranenborg Academie, waar mensen met een leerbeperking een training krijgen van dertien weken, om vervolgens te gaan werken in de horeca.
In 2022 won Toub het derde seizoen van het televisieprogramma De Alleskunner VIPS. In 2024 deed hij mee aan het televisieprogramma The Connection.

## Boeken

In april 2016 heeft Mounir Toub een kookboek uitgebracht met de titel Mijn Arabische keuken.
# Viktor Razzjivin

Viktor Nikolajevitsj Razzjivin (Russisch: Виктор Николаевич Разживин) (Sint-Petersburg, 3 september 1913 - Sint-Petersburg, 5 mei 1995) was een basketbalspeler en coach die uit kwam voor verschillende teams in de Sovjet-Unie. Hij kreeg de onderscheidingen Meester in de sport van de Sovjet-Unie in 1951 en Geëerde Coach van de Sovjet-Unie in 1956.

## Carrière

Razzjivin begon in 1930 te spelen bij LMZ Leningrad. In 1937 stapt hij over naar GOLIFK Leningrad. Na een jaar verhuisd hij naar Boerevestnik Leningrad. Met Boerevestnik won hij twee keer het Landskampioenschap van de Sovjet-Unie in 1938 en 1940. Na de Tweede Wereldoorlog ging Razzjivin spelen voor SKA Leningrad. In 1961 stopte hij met basketbal.
In 1951 werd Razzjivin hoofdcoach van het vrouwen team van Iskra Leningrad. In 1953 werd hij met Iskra derde om het Landskampioenschap van de Sovjet-Unie. Van 1950 tot 1952 was Razzjivin assistent coach van het mannen team van de Sovjet-Unie onder hoofdcoach Stepan Spandarjan. Ze wonnen één keer goud op het Europees Kampioenschap in 1951. In 1958 werd Razzjivin hoofdcoach van Spartak Leningrad. In 1961 stopte hij.
Razzjivin diende aan het begin van de Grote Vaderlandse Oorlog aan het front met de rang van majoor. Razzjivin kreeg de onderscheidingen Orde van de Rode Ster (Sovjet-Unie), Orde van de Vaderlandse Oorlog, Medaille voor de Gewapende Strijd en de Medaille voor de Overwinning over Duitsland in de Grote Patriottische Oorlog 1941-1945.

## Erelijst speler

* Landskampioen Sovjet-Unie: 2
** Winnaar: 1938, 1940

## Erelijst coach

* Landskampioen Sovjet-Unie:
** Derde: 1953
* Europees Kampioenschap: 1
** Goud: 1951

## Externe link

* Razzjivin Viktor Nikolajevitsj
* ↑ Viktor Razzjivin - atleet, speler, coach, organisator, piter-news.net, 3 september 2013
* ↑ Razzjivin Viktor Nikolajevitsj, geboren in 1913, podvignaroda.ru

## Coach

3 Vlasov · 4 Kolpakov · 5 Nikitin · 6 Lõssov · 7 Kruus · 8 Larionov · 9 Konev · 10 Korkija · 11 Kullam · 13 Moisejev · 14 Butautas · 15 Belov · 19 Lagunavičius · Mamontov · Coach: Spandarjan · Assistent-coach: Razzjivin · Assistent-coach:
# Zénobe Gramme

Zénobe Théophile Gramme (Jehay-Bodegnée, 4 april 1826 – Bois-Colombes, 20 januari 1901) was een Belgisch elektrotechnisch ingenieur.

## Biografie

Gramme werd in Luik opgeleid tot timmerman. In 1856 vestigde hij zich in Parijs, waar hij voor Heinrich Ruhmkorff werkte, een producent van elektromagnetische apparaten. Hij bouwde verder op de machine van Hippolyte Pixii.
Hij vervolmaakte in 1869 het prototype van de dynamo, dat kort daarvoor was ontwikkeld door de Italiaan Antonio Pacinotti, waardoor deze in staat was veel hogere spanningen te genereren dan de toen bekende dynamo's. Dit maakte hem geschikt voor commerciële en industriële toepassingen, aan het begin van het industriële tijdperk, waarin deze Gramme-dynamo uitgebreid werd toegepast. Als doe-het-zelver en timmerman werkte hij in die tijd voor zilversmid Charles Christofle.
Zijn tweede dynamo uit 1871 werd geëxposeerd in het Maison de la Métallurgie et de l'Industrie te Luik. Met de machine van Gramme kon men door elektrolyse in één uur 600 gram zilver laten neerslaan op bronzen bestekken.
Om zijn apparaat in productie te brengen, richtte hij samen met de Franse ingenieur Hippolyte Fontaine in 1871 La Société des Machines magnéto-électriques Gramme op. Deze fabriek specialiseerde zich in dynamo's en elektrische generatoren. De toekomst van de dynamo zou beperkt geweest zijn zonder Fontaines ontdekking dat elektriciteit transporteerbaar was. Op de wereldtentoonstelling van 1873 te Wenen ontdekte Fontaine bij toeval dat men elektriciteit verschillende kilometers ver kon transporteren. Tot dan toe stond de generator daar waar men de elektriciteit nodig had. Nu kon de generator ook elders geplaatst worden en dus worden gecentraliseerd.
Gramme overleed op 74-jarige leeftijd. Hij ligt begraven op het kerkhof Cimetière du Père-Lachaise te Parijs.

## Eerbetoon

Zijn standbeeld staat voor het museum Conservatoire national des arts et métiers te Parijs. Een ander standbeeld van hem siert sinds 1905 de Pont de Fragnée in zijn geboortestad Luik. In 2005 eindigde hij op nr. 23 in de Waalse versie van de verkiezing van De Grootste Belg. Er werden straten vernoemd naar Zenobe Gramme in onder andere Ronse, Schaarbeek, Gent, Genk, Waver en Antwerpen.
# Stefan Brijs

Stefan Brijs (Genk, 29 december 1969) is een Vlaams schrijver.

## Jeugd en opleiding

Brijs woonde jarenlang in zijn geboorteplaats en ging daar ook naar school. In 1990 studeerde hij af als onderwijzer en begon als opvoeder aan zijn vroegere middelbare school, het Sint-Jozefinstituut te Bokrijk, Genk te werken. Sinds 1997 schrijft Stefan Brijs romans en essays, en artikelen en recensies voor onder meer de boekenbijlagen van De Morgen en De Standaard. Begin 2003 verruilde hij Genk voor Koningshooikt, een deelgemeente van Lier. Sinds 1999 schrijft Brijs voluit.

## Debuutroman en essays

Stefan Brijs debuteerde in 1997 met De verwording, een magisch-realistische roman. Na zijn debuut zwierf Brijs over Vlaamse begraafplaatsen, op zoek naar de resten van zijn literaire voorgangers, onder wie Gustaaf Vermeersch, Richard Minne, Maurice Gilliams en Karel van de Woestijne. Zijn queesten beschreef hij in Kruistochten, dat in 1998 verscheen. Deze essays kregen een vervolg in De vergeethoek, een serie literaire portretten van vergeten Vlaamse schrijvers.

## Verder werk

In 2000 verscheen Arend, een roman over een misvormde jongen die op zoek is naar zichzelf, naar begrip en naar liefde en ervan droomt om ooit te kunnen vliegen. In de zomer van 2001 was er de publicatie van Villa Keetje Tippel, die veel stof deed opwaaien. In deze monografie wordt de geschiedenis verteld van de schrijfster Neel Doff en haar (intussen totaal vervallen) villa in Genk, die zij van 1908 tot 1939 elke zomer betrok en die haar inspireerde tot verscheidene werken. In de winter van 2001 verscheen Twee levens, een kerstnovelle. In oktober 2005 verscheen zijn nieuwe roman De engelenmaker, waarvan de vertaalrechten intussen zijn verkocht aan 15 landen. Dit boek werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs, de AKO Literatuurprijs en de vakjuryprijs van de Gouden Uil, en won de lezersjuryprijs van de Gouden Uil. In oktober 2006 verscheen Korrels in Gods grote zandbak, een essaybundel over de schrijvers van Turnhout, onder wie Renier Snieders, Eugeen Edward Stroobant, Jozef Simons en Ward Hermans. Dit boek schreef Stefan Brijs in opdracht van de stad Turnhout en het Cultuurcentum De Warande.
In 2011 verscheen de oorlogsroman Post voor mevrouw Bromley. De roman Maan en Zon die zich afspeelt op het eiland Curaçao, volgde in 2015.
In 2017 publiceerde hij Andalusisch logboek, een anekdotische neerslag van de tochten die hij in 2016 ondernam door Andalusië waar hij sinds 2014 woont. In mei 2020 verscheen het vervolg daarop, Berichten uit de vallei, waarin Brijs zich vier seizoenen lang concentreert op de natuur in het zuiden van Spanje.

## Onderscheidingen

* 2005 Nominatie AKO-Literatuurprijs voor De engelenmaker
* 2006 Publieksprijs van de Gouden Uil 2006 gewonnen voor De engelenmaker (€ 25.000)
* 2006 KANTL-prijs voor medias res (€ 6250) voor De engelenmaker
* 2007 Boek-delenprijs (€ 2000)
* 2007 Provinciale Prijs voor Letterkunde Provincie Antwerpen (€ 2480)
* 2010 Prix des Lecteurs Cognac
* 2011 Euregio-Schüler-Literaturpreis
# Biografielijst Vv
## Vve

* Aleksandr Vvedenski (1889-1947), Russisch geestelijke
* Aleksandr Vvedenski (1904-1941), Russisch schrijver en dichter
# MHC De Reigers

Mixed Hockey Club De Reigers is opgericht op 3 december 1964 en speelde op twee grasvelden, in het centrum van Hoofddorp. Tegenwoordig is het sportpark gelegen op het Arnolduspark, nabij de atletiekbaan, het tennis & squashcentrum en de skipiste, vlak aan de Ringweg Noord. MHC De Reigers telt zo'n 800 spelende leden. Daarnaast zijn er een aantal donateurs en Leden van de Club van 100, die de club financieel mede ondersteunen.

## Accommodatie

De Reigers beschikt over 1 waterveld, 2 semi-watervelden en 1 zandingestrooid kunstgrasveld. Alle velden hebben verlichting en zijn geschikt voor trainingen en avondwedstrijden. Er is een houten accommodatie met faciliteiten.

## Jeugd

MHC De Reigers hanteert een actief jeugdbeleid, waarin prestatie en plezier hand in hand gaan. Het beleid van MHC De Reigers is erop gericht alle 1e jeugdteams uit te laten komen in de Topklasse. MHC De Reigers biedt alle jeugdleden de mogelijkheid om tweemaal per week te trainen. Dit gebeurt onder leiding van een fulltime trainingscoördinator, geassisteerd door vele hulptrainers en -trainsters. MHC De Reigers heeft een grote jeugdafdeling. Het aantal teams voor meisjes en jongens; 4 Meisjes A, 1 Jongens A, 6 Meisjes B, 2 Jongens B, 5 Meisjes C, 2 Jongens C, 5 Meisjes D, 2 Jongens D, 5 Meisjes E, 3 Jongens E, 3 Meisjes F, 1 Jongens F. Bovendien biedt MHC De Reigers de mogelijkheid aan jongens en meisjes vanaf 6 jaar te beginnen met de hockeysport en spelen dan, onder begeleiding, als 'Benjamins' op de woensdag- en vrijdagmiddag. Daarnaast wordt er ook Funkey-hockey aangeboden, waar kinderen vanaf 5 jaar spelenderwijs kennismaken met hockey.

## Senioren

Het 1e damesteam komt in het seizoen 2019/20 uit in de Tweede klasse, het 1e herenteam in de overgangsklasse. Voor de eerste seniorenteams zijn er trainer/coaches aangesteld. Het seniorenbestand bestaat in eerdergenoemde seizoen uit 6 damesteams, 6 herenteams en 1 G-team. Bovendien is er een grote groep van zo'n 100 recreanten op de maandagavond actief. Deze worden begeleid door trainers in groepen van gevorderden en beginners.
De Dames zijn in het seizoen 2021/2022 gepromoveerd naar de 1e klasse.

## Externe link

* MHC De Reigers
* ↑ KNHB Clubs, peildatum 31-10-2020
# Tsjêbbe Hettinga

Tsjêbbe Piter Hettinga (Burgwerd, 15 januari 1949 – Leeuwarden, 7 maart 2013) was een Fries dichter en vertaler. Hij werd vooral bekend door de voordracht van zijn poëzie, uit het hoofd (niet zozeer vanwege zijn blindheid, als wel omdat hij zich dan het beste kon uitdrukken), en vaak met muzikale begeleiding.

## Leven

Hettinga werd geboren als zoon van een katholieke boer en paardenhandelaar in Burgwerd, net ten noorden van Bolsward. Zijn moeder verdronk zichzelf op 55-jarige leeftijd. Tijdens zijn jeugd werd Hettinga geleidelijk slechtziend, en uiteindelijk was hij vrijwel blind. Na zijn studie aan de kweekschool te Sneek was Hettinga werkzaam als opnametechnicus van de blindenbibliotheek in Groningen. Daarnaast studeerde hij Nederlands en Fries aan de Rijksuniversiteit Groningen, waar hij in 1986 afstudeerde. Hij woonde vanaf 1982 in Leeuwarden, woonde samen (zijn vrouw overleed in 2011) en was vader van twee kinderen. Hij overleed op 64-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Leeuwarden aan kanker. Postuum werd aan hem de Friese Anjer 2013 toegekend.
Afgezien van zijn optredens leidde Hettinga een tamelijk teruggetrokken leven. Hij gaf vrijwel geen interviews, en achtte zijn privé-leven niet van belang voor de interpretatie van zijn werk. De dichter Eeltsje Hettinga is zijn jongere broer. Zijn broer Arjen Hettinga overleed op 23-jarige leeftijd.

## Werk

Tsjêbbe Hettinga gold als een van meest beeldbepalende Friese dichters. In 1970, 1971 en 1987 won hij de Rely Jorritsmapriis voor zijn poëzie. Zijn optreden op de Frankfurter Buchmesse in 1993 betekende voor hem (en voor de Friestalige poëzie) een doorbraak in de Nederlandse literaire wereld. In 2001 ontving hij de belangrijkste Friese literaire prijs, de Gysbert Japicxpriis, voor zijn bundel Fan oer see en fierder.
De poëzie van Tsjêbbe Hettinga is vertaald in het Nederlands (door Benno Barnard en David Van Reybrouck), Engels, Duits, Frans en Spaans. Zelf vertaalde Hettinga werk van Dylan Thomas, Derek Walcott en Walt Whitman in het Fries. Bij zijn performances werkte Hettinga veel samen met musici. Zelf speelde hij als jazzmuzikant saxofoon.
In 1974 raakte Hettinga betrokken bij het literair tijdschrift Hjir. Vijftien jaar lang, tot 1990, was hij lid van de redactie van dit tijdschrift.
Op de hoek Voorstreek - Tuinen in Leeuwarden ligt een hardstenen poëzietableau (100 bij 120 cm.) met het Friestalige gedicht 'Styx' van Hettinga. Het maakt deel uit van de Leeuwarder poëzieroute. Op die route vormen Tsjêbbe en Eeltsje Hettinga de enige broers die beiden een gedicht van hun hand in steen hebben zien transformeren.
De Friese regisseur Pieter Verhoeff maakte over Hettinga een documentaire die in 2006 verscheen onder de titel Yn dat sykjen sûnder finen (In dat zoeken zonder vinden).
# Deptford Bridge (DLR)

Deptford Bridge is een station van de Docklands Light Railway aan de Lewisham Branch. Het station is geopend in 1999.