OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Leveroy

Leveroy (Limburgs: Leivere) is een kerkdorp in de gemeente Nederweert (Limburg, Nederland). Het had per 1 januari 2022 1.113 inwoners.

## Geschiedenis

Het dorp is ontstaan in de late Middeleeuwen, op de grens van het Land van Weert en het graafschap Horn. Vermoedelijk in de 15e eeuw werd daar een kapel gebouwd, gewijd aan de Heilige Barbara. In 1617 werd deze kapel verheven tot parochiekerk. Als eerste pastoor werd aangesteld Godefridus Guyten.
De huidige Sint-Barbarakerk werd gebouwd in de jaren na de Tweede Wereldoorlog en is een ontwerp van architect Jos Wielders die ook de in 1944 verwoeste voorganger uit 1923 had ontworpen.
Omstreeks de 17e eeuw lag er ten noorden van het dorp die Leveroyschans en verder naar het noordoosten de Maxetschans.

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Barbarakerk, uit 1949. Naast de kerk staat een Heilig Hartbeeld uit 1925.
* De Mariakapel aan de Liesjeshoek is niskapel uit 1987. Mogelijk stond hier omstreeks 1750 al een kapel.
* De Mariakapel aan de Deckersstraat stamt uit 1919.
* De Sint-Servaaskapel aan Vlas stamt van rond 1880.
* Enkele historische boerderijen:
** Schreurshof, Kerkstraat 9, met een woongedeelte uit 1768.
** Thomassenhof (Limburgs:Thoëmassehoof), Kerkstraat 14, uit 1804

## Geografie

Leveroy ligt ongeveer negen kilometer ten zuidoosten van Nederweert, in de Peel. In de omgeving zijn nog een aantal restanten van dit hoogveengebied te vinden, waaronder de natuurgebieden de Houtsberg, Leveroyse Bergen, de Mildert en Wellensteijn. Langs Leveroy loopt de Leveroyse Beek. De zuidgrens van Leveroy wordt door de Tungelroyse Beek gevormd.
Leveroy ligt op zandgrond op een hoogte van ongeveer 30 meter.

## Voorzieningen

Het dorp heeft behalve de kerk, een basisschool en een aantal verenigingen verder weinig voorzieningen en de bewoners zijn daarom vaak aangewezen op de nabijgelegen kern Heythuysen, dat twee kilometer oostelijker is gelegen, in de gemeente Leudal.

### Verenigingen

Leveroy kent een rijk verenigingsleven. De talloze verenigingen, variërend van, onder andere een beugelclub tot een tennisvereniging en Jong Nederland, zijn erg populair onder de bevolking.
De veruit oudste vereniging van het dorp is de Schutterij St. Barbara. In 1884 werd zij heropgericht als vereniging ter ontspanning, maar haar oorsprong ligt in de vroege 17e eeuw. Volgens overlevering werd zij rond 1627 opgericht door Alexandre de Ligne Arenberg, Prins van Chimay en heer van Weert en Nederweert, toen ter verdediging van dorp en (pas opgerichte) parochie.

## Geboren

* Chrétien Breukers (1965), schrijver
# Predikherenrei

De Predikherenrei is een straat in Brugge.

## Beschrijving

Toen in 1751-1753 een kanaal werd gegraven dat de Brugse buitengracht moest verbinden met de binnengracht, teneinde een kortere weg te bieden aan de schepen die Brugge doorvoeren, werd het nieuwe kanaal, net als in Gent, de 'Coupure' genoemd.
Langs weerszijden werd een weg aangelegd. In tegenstelling met Gent waar een Coupure-rechts en een Coupure-links tot stand kwam, werd alleen de straat aan de zuidkant Coupure genoemd. De straat aan de noordkant, die, net als het kanaal, in grote mate op grond van het predikherenklooster was tot stand gekomen, en ook naast het klooster liep, werd 'Predikherenrei' genoemd.
De Predikherenrei loopt van de Langestraat (bij de Molenbrug) naar de Kazernevest.
* Het classicistische gebouw uit 1810, deel van de voormalige Rijkswachtkazerne langs de Predikherenrei. Het gebouw werd gesloopt in november 2010.
* Het nieuwe Rijksarchief op de plaats van het gesloopte classicistische gebouw uit 1810.
* Het zuidoostelijke deel van de Predikherenrei (straat), tussen Coupurebrug en Kazernevest
* De Predikherenrei (straat) bij de hoek met de Kazernevest
* De Predikherenrei (straat), gezien van aan de Coupurebrug
* De Predikherenrei (straat), gezien van aan de Predikherenbrug

## Literatuur

* Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036.
* Marc RYCKAERT: De Coupure en het « ijzeren hekken » te Brugge, in: Brugs Ommeland, 1979, blz. 362-376.
* Marc RYCKAERT, Brugge, Historische stedenatlas van België, Brussel, 1991.
* Walter BAES e. a., Van Rame tot Coupure. Geschiedenis van een Brugse wijk, Brugge, 1997.
* Brigitte BEERNAERT e.a., Predikherenrei 12/3, de Cardinaelloft, in: Wonen, Open Monumentendagen 2007, Brugge, 2007.
* Frans DEBRABANDERE, Brugse plaatsnamen, in: Brugge die Scone, 2011, blz. 28.
* Brigitte BEERNAERT e. a., Predikherenrei 4, het nieuwe Rijksarchief in het voormalige Predikherenklooster, in: Muziek Woord Beeld, Open Monumentendag 2012, Brugge, 2012.
Straten en pleinen in Brugge met een artikel op Wikipedia:
# Leesmuseum voor Vrouwen

Het Leesmuseum voor Vrouwen (niet te verwarren met het Haagse Damesleesmuseum) te Amsterdam was een vroege openbare bibliotheek waar vrouwen konden lezen. Het museum werd in 1877 opgericht en in 1966 opgeheven.

## Organisatie

Er bestonden al meerdere leesmusea, zoals het Amsterdamse Leesmuseum uit 1800. Hier waren vrouwen echter meestal niet toegestaan, wat er toe leidde dat er leesmusea speciaal voor vrouwen werden opgericht. Dit gebeurde in Amsterdam in 1877 door onder andere Elise Haighton, Wilhelmina Mercier-Meder, de schoonzuster van Helena Mercier en vijf anderen. 80 leden sloten zich bij hen aan en betaalden een jaarlijkse contributie van 10 gulden. Het Leesmuseum voor Vrouwen groeide in de beginjaren uit tot ongeveer 150 leden, tussen 1888 en 1897 waren het er in totaal 321 en in 1913 stonden er 1080 vrouwen ingeschreven. In 1899 kon het museum een betaalde bibliothecaresse aannemen. Er waren 1439 werken in het Leesmuseum te vinden, naast Nederlands ook in het Engels, Frans en Duits en naast romans en klassieke literatuur ook kranten, populairwetenschappelijke boeken en tijdschriften. Auteurs die beschikbaar waren zijn onder andere Multatuli, Bosboom-Toussaint en George Sand. Ook teksten over de maatschappelijke positie van de vrouw waren aanwezig. Er werd geregeld gedebatteerd over de invoer van bepaalde werken, bijvoorbeeld de boeken van Émile Zola. Leden moesten boven de 16 jaar zijn (vanaf 1901: 18 jaar) en door een ander lid worden voorgedragen waarna ze na ballotage werden toegelaten. De doelgroep was voornamelijk de hogere middenklasse, aangezien er voor armere lagen van de bevolking Nutsbibliotheken waren opgericht. Enkele figuren uit de vrouwenbeweging waren lid van het Leesmuseum, zoals Helena Mercier en Henriëtte van der Mey. Aletta Jacobs wilde ook lid worden, maar zag hier van af omdat er geen medische literatuur beschikbaar was. Zij werd als een van de uitzonderingen lid van het oude Leesmuseum uit 1800.
Het museum was ook lid van de Nationale Vrouwenraad. Het archief is te vinden bij het Stadsarchief Amsterdam en een deel van de collectie bij de Universiteitsbibliotheek van Amsterdam.
* Womenwriters.nl
* Paul Schneiders, Nederlandse bibliotheekgeschiedenis: van librije tot virtuele bibliotheek (Den Haag, 1997), 176-177 en 239-240
* ↑ de Regt, Ali; Inge de Wilde, MERCIER, Helena. BWSA (1992). Gearchiveerd op 24 maart 2023. Geraadpleegd op 24 oktober 2024 – via Social History.
* ↑ Inventarissen. Stadsarchief Amsterdam. Geraadpleegd op 24 oktober 2024.
# Alsou

Alsou, artiestennaam van Alsoe Ralifovna Abramova (Tataars: Алсу Рәлиф кызы Абрамова; Russisch: Алсу Ралифовна Абрамова) (Boegoelma, 27 juni 1983) is een Russische zangeres van Tataarse afkomst.

## Levensloop

Alsou werd geboren in Boegoelma, een stad in de Tataarse Autonome Socialistische Sovjetrepubliek. Haar vader, Ralif Rafilovitsj Safin, is een oligarch van Basjkierse afkomst. Hij werd in 2004 door het tijdschrift Forbes tot de honderd rijkste Russen gerekend. Alsou's moeder, Raziya Iskhakovna, is een architecte van Wolga-Tataarse afkomst. Ze heeft een oudere en een jongere broer, Renard en Marat.
Ze vertegenwoordigde Rusland op het Eurovisiesongfestival 2000 met het lied Solo en werd tweede. Dat was het beste resultaat voor Rusland tot de overwinning van Dima Bilan in 2008. In 2005 zong Alsou haar lied nog eens op de verjaardagsshow van het songfestival, Congratulations.
Ze trok de hele wereld rond en is in vele landen bekend.
In 2009 presenteerde Alsou de finale van het Eurovisiesongfestival 2009 in Moskou.
Op het Eurovisiesongfestival 2014 gaf Alsou de punten voor Rusland door. Tijdens het doorgeven werd er boe geroepen door het publiek in verband met de Russische opvattingen over homorechten.

## Privé

Op 18 maart 2006 trouwde ze met Jan Abramov, een Russisch-Joodse miljonair die ook muzikant is. Op 7 september 2006 beviel Alsou in Los Angeles van haar eerste kind, een dochter genaamd Safi'na. Op 29 april 2008 kreeg zij haar tweede dochter Mikella. Op 10 augustus 2016 kreeg het echtpaar een zoon genaamd Rafael in Tel-Aviv. Alsou is een moslima, terwijl haar echtgenoot joods is.

## Discografie
### Singles

* "Solo" (2000)
* "You are my №1" (2000, featuring Enrique Iglesias)
* "Before You Love Me" (2001)
* "He Loves Me" (2001)
* "Always On My Mind" (2005)
* "I Wish I Didn't Know" (2005, featuring Nelly)

### Albums

* Alsou
* Alsou
* Mne prisnilas' osen'
* 19
* Tugan Tel (in het Tataars)
* ↑ (ru) З-Стю – ╚Аюьйхп Он Оюяонпрс Х Йпнбх╩. Kommersant.ru. Gearchiveerd op 27 april 2021.
* ↑ Alsou gave birth to her first child on 7th September. Gearchiveerd op 28 december 2021.
* Bibliothèque nationale de France: cb140546471 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 135228921
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 7202 483X
* Library of Congress Control Number: no2002047429
* MusicBrainz: 119b77f3-87f4-45e2-a647-5cc21d0d0763
* Virtual International Authority File: 53817587
* WorldCat (via VIAF): 53817587
1994: Joeddiph · 1995: Filipp Kirkorov · 1997: Alla Poegatsjova · 2000: Alsou · 2001: Moemi Troll · 2002: Premjer Ministr · 2003: t.A.T.u. · 2004: Joelia Savitsjeva · 2005: Natalja Podolskaja · 2006: Dima Bilan · 2007: Serebro · 2008: Dima Bilan · 2009: Anastasija Prychodko · 2010: Pjotr Nalitsj · 2011: Aleksej Vorobjov · 2012: Boeranovskije Baboesjki · 2013: Dina Garipova · 2014: The Tolmachevy Twins · 2015: Polina Gagarina · 2016: Sergej Lazarev · 2018: Joelia Samojlova · 2019: Sergej Lazarev · 2021: Manizja
# Who's the Boss?

Who's the Boss? is een Amerikaanse sitcom, die bedacht en geschreven werd door Martin Cohan en Blake Hunter. De serie liep van 1984 tot 1992 en kende acht seizoenen. Het programma werd geproduceerd door ABC. In Nederland was Who's the Boss? onder de naam De baas in huis? te zien bij de VARA.

## Verhaal

De weduwnaar en ex-honkballer Tony Micelli (Tony Danza) neemt een baan als 'de hulp' in het huishouden van carrièrevrouw Angela Bower (Judith Light) om zijn dochter, Samantha (Alyssa Milano), een beter leven te kunnen bieden. Angela's zoon Jonathan (Danny Pintauro) en haar moeder Mona (Katherine Helmond) completeren de cast.

## Cast (hoofdrollen)

* Tony Danza (als Tony Micelli)
* Judith Light (als Angela Bower)
* Alyssa Milano (als Samantha Micelli)
* Danny Pintauro (als Jonathan Bower)
* Katherine Helmond (als Mona Robinson)

## De baas in huis in Nederland

VARA kocht de Nederlandse uitzendrechten van de eerste twaalf afleveringen en zond vanaf 16 februari 1987 elke maandagavond om 19:30u (primetime) een aflevering uit. Aanvankelijk werd Zeg 'ns AAA op dit tijdslot uitgezonden, maar dit programma werd verschoven naar 20:30u. De eerste drie seizoenen werden achter elkaar uitgezonden; het vierde seizoen volgde op 31 augustus 1989 na een lange pauze. Dit was enerzijds te wijten aan het feit dat Nederland was ingelopen op de Verenigde Staten, en anderzijds aan een staking waardoor de productie stil kwam te liggen en VARA noodgedwongen stopte. De slotaflevering (seizoen 8) werd op 4 juli 1992 om 20:00u vertoond.

## Afleveringen

    Zie: Lijst van afleveringen van Who's the Boss?
* ↑ "VARA verschuift 'Zeg 'ns AAA' voor nieuwe comedy-serie" door Ale van Dijk, Het Vrije Volk, 13 februari 1987.
* ↑ "'De baas in huis' is terug: Samantha gaat weer op vrijerspad" door Co Berkenbosch, De Telegraaf, 31 augustus 1989.
# Maksim Goestik

Maksim Goestik (Wit-Russisch: Максім Гусцік, Russisch: Максим Густик) (Minsk, 1 mei 1988 – aldaar, 9 december 2023) was een Wit-Russische freestyleskiër, gespecialiseerd op het onderdeel aerials. Hij vertegenwoordigde zijn vaderland op de Olympische Winterspelen 2018 in Pyeongchang.

## Carrière

Bij zijn wereldbekerdebuut, in februari 2008 in Moskou, eindigde Goestik op de tiende plaats. Op de wereldkampioenschappen freestyleskiën 2011 in Deer Valley eindigde hij op de elfde plaats. In februari 2012 stond de Wit-Rus in Kreischberg voor de eerste maal in zijn carrière op het podium van een wereldbekerwedstrijd. Op 1 februari 2013 boekte Goestik in Deer Valley zijn eerste wereldbekerzege. In Voss nam hij deel aan de wereldkampioenschappen freestyleskiën 2013, op dit toernooi eindigde hij als vijftiende op het onderdeel aerials.
Op de wereldkampioenschappen freestyleskiën 2015 in Kreischberg veroverde Goestik de bronzen medaille op het onderdeel aerials. In de Spaanse Sierra Nevada nam de Wit-Rus deel aan de wereldkampioenschappen freestyleskiën 2017. Op dit toernooi eindigde hij als zevende op het onderdeel aerials. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 in Pyeongchang eindigde hij als 22e op het onderdeel aerials.
Op de wereldkampioenschappen freestyleskiën 2019 in Park City eindigde Goestik als twintigste op het onderdeel aerials.
Goestik overleed op 9 december 2023 op 35-jarige leeftijd in Minsk als gevolg van een auto-ongeluk.

## Resultaten
### Olympische Spelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2018 | Pyeongchang | 22e Aerials |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2011 | Deer Valley | 11e Aerials |
| 2013 | Voss | 15e Aerials |
| 2015 | Kreischberg | 3 Aerials |
| 2017 | Sierra Nevada | 7e Aerials |
| 2019 | Park City | 20e Aerials |

### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Algm | AE |
| 2007/2008 | 145e | 35e |
| 2008/2009 | 160e | 41e |
| 2009/2010 | 115e | 34e |
| 2010/2011 | 36e | 10e |
| 2011/2012 | 24e | 9e |
| 2012/2013 | 19e | 7e |
| 2013/2014 | 97e | 21e |
| 2014/2015 | 27e | 8e |
| 2015/2016 | 12e | 2 |
| 2016/2017 | 21e | 5e |
| 2017/2018 | 11e | 4e |
| 2018/2019 | 161e | 27e |
| 2019/2020 | 37e | 9e |

#### Wereldbekerzeges

| Datum | Plaats | Onderdeel |
| 1 februari 2013 | Deer Valley | Aerials |
| 20 december 2015 | Peking | Aerials |

## Externe link

* (en) Profiel van Maksim Goestik op de website van de FIS
* ↑ (ru) Трагически ушёл из жизни известный белорусский фристайлист Максим Густик. sport5.by (9 december 2023).
* ↑ (ru) Тренер сборной Белоруссии по фристайлу погиб в ДТП на 36-м году жизни. РИА Новости Спорт (9 december 2023). Gearchiveerd op 14 januari 2024.
# Torymus stom

Torymus stom is een vliesvleugelig insect uit de familie van de Torymidae. De wetenschappelijke naam werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Narendran & Sudheer.
# Arabiola

Arabiola is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie van deEulophidae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2013 door T. C. Narendran.

## Soorten

Het geslacht Arabiola is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Arabiola bouceki Narendran, 2013
* Noyes, J.S. (2014). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of May 2014
* ↑ Narendran, T.C.; Zubair, A. (2013) A review of Acrias Walker (Hymenoptera: Eulophidae: Entiinae) with description of new genus from Saudi Arabia. Prommalia 1:11-13
# Ramdasoma peethodaris

Ramdasoma peethodaris is een vliesvleugelig insect uit de familie van de Eurytomidae. De wetenschappelijke naam werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door T. C. Narendran.
# Cyrtophagoides

Cyrtophagoides is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie van de Pteromalidae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door T. C. Narendran.

## Soorten

Het geslacht Cyrtophagoides is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Cyrtophagoides ghoonbori Narendran, 2008
* Noyes, J.S. (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012
# Jos De Swerts

Jos De Swerts (Antwerpen, 28 maart 1890 – Merksem, 28 juni 1939), ook bekend onder de naam Joz De Swerts, was een Belgisch modeontwerper, illustrator en cartoonist. De Swerts wordt de grondlegger van de spotprentkunst in Vlaanderen genoemd.
De Swerts begon zijn carrière als modeontwerper, maar werd later illustrator voor bladen als de Vlaamse Filmpjes, Zonneland, Averbode's Weekblad, Pallieter, Hooger Leven, De Standaard en Nieuw Vlaanderen. Hij illustreerde ook de boeken van Filip De Pillecyn en ontwierp affiches voor de IJzerbedevaarten (1929-1939).
Hij signeerde zijn tekeningen met 'Joz'.
De Jos De Swertsstraat in Merksem werd naar hem vernoemd.

## Enkele ontwerpen door De Swerts

* Mussolini (1923)
* Schoeters (1925)
* "Achtste Kerstdag" (1925)
* Rudolf Valentino (1926)
* Boekomslag Hans van Malmédy (1935)
* IJzerbedevaart 1939
# Reinsfeld (Rijnland-Palts)

Reinsfeld is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van de Landkreis Trier-Saarburg. Reinsfeld telt 2.392 inwoners.

## Bestuur

De plaats is een Ortsgemeinde en maakt deel uit van de Verbandsgemeinde Hermeskeil.
* 1 2 (de) Statistisches Landesamt Rheinland-Pfalz – Bevölkerungsstand 2020, Kreise, Gemeinden, Verbandsgemeinden
# Rd4

Rd4 is een afvalverwerkingsbedrijf in Nederlands Zuid-Limburg.
Rd4 staat voor Reinigingsdiensten 4 waarbij de 4 verwijst naar de vier gemeenten die het bedrijf in 1998 hebben opgestart: Brunssum, Heerlen, Kerkrade en Landgraaf.
Reinigingsdiensten Rd4 verzorgt in elf gemeenten de inzameling en verwerking van afvalstromen. Het bedrijf doet dat in Beekdaelen, Brunssum, Eijsden-Margraten, Gulpen-Wittem, Heerlen, Kerkrade, Landgraaf, Simpelveld, Vaals en Voerendaal.
Rd4 houdt zich bezig met het inzamelen van huisvuil en bedrijfsafval, de exploitatie van milieuparken en kringloopwinkels. Het bedrijf heeft ongeveer 360 medewerkers, een wagenpark van honderd voertuigen en een verzorgingsgebied van 260.000 inwoners en 3.500 bedrijven. Rd4 verzamelt jaarlijks 180.000.000 kilo afval.
Het hoofdkantoor bevindt zich in Heerlen.
Rd4 beheert elf milieuparken in Brunssum, Heerlen, Kerkrade, Landgraaf, Margraten, Rijckholt, Vaals, Valkenburg, Beatrixhaven (Maastricht), Randwyck (Maastricht), en Het Rondeel (Maastricht).
Rd4 exploiteert kringloopwinkels in Heerlen, Kerkrade en Margraten.

## Externe link

* Officiële website
# Verzorgingstehuis Borgerstein

Het Verzorgingstehuis Borgerstein is een verzorgingstehuis in de tot de Antwerpse gemeente Sint-Katelijne-Waver behorende wijk Pasbrug-Nieuwendijk, gelegen aan het Ijzerenveld 147.

## Geschiedenis

Hier werd van 1933-1935 het Sint-Jozefseminarie gebouwd naar ontwerp van Simon Van Craen. Het betrof een groot complex met neoromaanse en art deco stijlelementen. In die tijd was het aantal priesterroepingen groot. Vanaf 1955 nam dit echter in snel tempo af en omstreeks 1965 werd het seminarie gesloten. Priesterstudenten konden voortaan terecht bij het Grootseminarie van Mechelen of bij het Johannes XXIII seminarie te Leuven. Het grote gebouw deed nog een tijdje dienst als opleidingscentrum maar kwam grotendeels leeg te staan.
In 1974 werd het complex verkocht en ingericht als verzorgingstehuis voor bejaarden en voor gehandicapte volwassenen.
* Beeldbank
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Vijzel

Vijzel kan verwijzen naar:
* Vijzel (waterschroef), een variant op de schroef van Archimedes
* Vijzel (vermaler), een beker met stamper die gebruikt wordt om te vermalen en vermengen
* Dommekracht, een zware schroefspil in een blok die, door te draaien, langzaam omhooggaat
* Hydraulische cilinder, voor het heffen van lasten
* Cobek, vijzel uit de Indonesische keuken
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Vijzel en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Vijvermossel

De vijvermossel (Anodonta anatina) is een tweekleppigensoort uit de familie Unionidae. De wetenschappelijke naam van de soort is gepubliceerd in 1758 door Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.

## Kenmerken

De binnenkant van de schelp heeft een matte parelmoerkleurige glans, die hem onderscheidt van Anodonta cygnea, die een glinsterende binnenkant heeft. Verdere onderscheidende kenmerken van de twee Anodonta-soorten zijn het driehoekige schild, dat sterker aanwezig is bij de vijvermossel.
Rechter en linker klep van hetzelfde exemplaar:
* Rechter klep
* Linker klep
* ↑ Taxonomische informatie over Anodonta anatina bij Fauna Europaea.
# Vijvers van Bellefroid

De vijvers van Bellefroid is een natuurdomein in de Belgische stad Leuven, dat bestaat uit twee vijvers ten noorden van Wilsele langs het Kanaal Leuven-Dijle. Het domein is 21 hectare groot.

## Geschiedenis

Léonard Bellefroid was eind 19de eeuw in Zonhoven met zijn echtgenote begonnen met het uitgraven van visvijvers. Rond 1930 breidde hij uit naar de vijvers van de Abdij van Park, waarvan de vijvers te huur stonden. Samen met zijn zonen Antoon en Basiel kocht hij in de vallei van de Dijle moerasgronden aan om er visvijvers van te maken of huurde en werkte hij in opdracht om bestaande vijvers verder uit te baggeren. Antoon en Basiel Bellefroid groeven in 1948 de vijvers van Wilsele uit en richtten ook deze in voor de viskweek. Op de oevers werden canadapopulieren geplant voor houtverkoop. De viskweek stopte in 1980. De jaren voordien kende het bedrijf ook vervuilingsproblemen omdat het Deegwarenbedrijf Coppens, de opvolger van de Remyfabriek in Wijgmaal, enkele jaren lang fabrieksafval loost op de Leibeek, die de afwatering van het Wijgmaalbroek regelt en de vijvers van Bellefroid van water voorziet.
De vijvers bleven private kweekvijvers voor vissen - voornamelijk karpers - tot eind 2019, wanneer de stad Leuven eigenaar van het domein werd. In mei 2020 opende de stad het domein als natuurgebied. Wandelaars kunnen enkel rond de zuidelijke vijver wandelen; de noordelijke vijver blijft afgesloten om de natuur te beschermen. Eind 2021 bleek uit bodemonderzoek dat de noordelijke vijver vervuild is met lood, cadmium, kwik en olie in het slib.
* Van pisciculture naar natuurgebied. De vijvers van Bellefroid in Wilsele, Ernst Gülcher, 16 augustus 2021.
* ↑ Stad Leuven koopt vijvers van Bellefroid, Stad Leuven, 8 november 2019.
* ↑ Vijvers van Bellefroid in Wilsele vanaf vandaag open voor publiek, Stad Leuven, 2 juni 2020.
* ↑ De vijvers van Bellefroid: Een nieuw natuurreservaat in Leuven?, Natuurpunt, 29 mei 2021.
* ↑ Vijvers van Bellefroid in Leuven vervuild met metaalafval, blijkt uit bodemonderzoek, VRT NWS, 17 december 2021.
# Vijverspark (Anderlecht)

Het Vijverspark (of Vijverpark) is een park in de Vijverswijk van de gemeente Anderlecht in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het park van 9 hectare groot, gelegen tussen de Marius Renardlaan en de Maurice Carêmelaan, wordt beheerd door de gemeente Anderlecht.

## Geschiedenis

Het park werd in de jaren 1960 ingericht onderaan in de vallei van de Neerpedebeek en bestaat uit een brede strook land met een aantal vijvers, omgeven door natuurlijke begroeiing zoals mattenbies, pijlkruid, gele plomp, waterweegbree, ruwe wilgenroos, pitrus, gele lis, riet en lisdodde. De vijvers vormen een biotoop voor een groot aantal watervogels. Op de oevers staan talrijke schietwilgen en verder zijn er treurwilgen, meidoorns en een aantal esdoornvariëteiten te vinden.
De opbouw van het park met brede dolomietpaden, parkmeubilair en speeltuinen is typisch voor de jaren 1960.
Het park werd op 17 september 1998 erkend als beschermd erfgoed.