OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Homologe chromosomen

Homologe chromosomen zijn twee overeenkomstige chromosomen in een celkern. Doorgaans, ook bij de mens, komen chromosomen voor als diploïdie, in paren van homologe chromosomen, waarbij één exemplaar van de moeder komt en het andere van de vader. Vrouwen hebben 23 paar homologe chromosomen, terwijl mannen 22 paar homologe chromosomen hebben. De kern van een menselijke cel bevat bijvoorbeeld twee homologe exemplaren van het chromosoom 1.
Twee homologe chromosomen hebben een gelijke opbouw, maar zijn niet identiek. Ze bevatten dezelfde genen op dezelfde plaats, maar met verschillende genetische informatie, omdat de allelen verschillend zijn. Beide homologe chromosomen kunnen bijvoorbeeld coderen voor de oogkleur, maar de ene voor blauwe ogen en de andere voor bruine. Bij de productie van dochtercellen in de meiose, waarbij de chromosomenparen zich splitsen, is ieder chromosoom in een nieuwe dochtercel identiek aan dat van oorspronkelijk de moeder of de vader.
# Roestparasietje

Het roestparasietje (teleomorf:Eudarluca caricis, anamorf:Sphaerellopsis filum) is een hyperparasitaire schimmel, die tot het geslacht Eudarluca behoort. Het leeft als biotrofe parasiet en parasiteert op onder andere Pucciniaceae-soorten.

## Kenmerken

Het roestparasietje parasiteert het uredinium van de roest en vormt daar donkerbruine, bolvormige, 90-300 μm grote pycnidia (ongeslachtelijke fase) met een centrale ostiole. De 14-16 µm lange en 4 µm brede, fusoïde conidiën, die worden gevormd in de bruine, dikwandige, conidiogene cellen van het pycnidium, hebben één tussenwand en aan beide uiteinden een korte slijmdraad. De wand van het pycnidium bestaat uit 3-6 donkerbruine, hoekige cellen. Ook de telia worden geparasiteerd.
In de geslachtelijke fase worden perithecia gevormd met asci. De ascosporen zijn 15 μm lang, 3 μm breed en tweecellig.

## Verspreiding

Het roestparasietje komt voor in Europa, Noord-Amerika, Nieuw-Zeeland en in enkele Aziatische landen. Het komt in Nederland uiterst zeldzaam voor.
* Pycnidia op Prunus
* Pycnidia
* Conidiën
# Contactcenter

Een contactcenter is een afdeling die gespecialiseerd is in het afhandelen van klantcontacten via diverse communicatiekanalen. In het bijzonder telefonie en communicatie via internet (zoals e-mail, messaging en chat) worden in grote aantallen door contact centers afgehandeld. Ook het monitoren en opvolgen van wat er op sociale netwerken gebeurt, behoort tegenwoordig tot het takenpakket van contactcenters.
Contactcenters kunnen gericht zijn op het leveren van klantenservice, maar ook nood- en hulpdiensten maken gebruik van contactcenters.
Door de ontwikkeling van moderne technologieën (van eind twintigste eeuw en begin eenentwintigste eeuw) breidt het takenpakket van een gemiddeld contactcenter zich steeds verder uit. De afgelopen twintig jaar zijn selfservice, 'mijn-omgevingen' en het afwikkelen van klantcontacten via messaging, sms en chat standaard bij vooral middelgrote tot grote ondernemingen.
Goede informatievoorziening en technologie zijn belangrijke randvoorwaarden voor een effectieve contactcenterorganisatie. Een moderne telefooncentrale, kennisbanken en moderne Customer Relationship Management systemen zijn niet meer uit een modern contactcenter weg te denken. Door deze ontwikkeling beschikt een contactcenter over diverse disciplines in diverse vakgebieden. Men kan hierbij denken aan ICT, planning en contentbeheer.
# Lijst van onderscheidingen van de 36. Waffen-Grenadier-Division der SS

Dit is een lijst van onderscheidingen van de 36. Waffen-Grenadier-Division der SS.

## Dragers van de Anti-Partizanen Badge
### In zilver

* Heinz Feiertag, SS-Obersturmführer
* Erwin Walser, SS-Hauptsturmführer, Sonder-Kommando Dirlewanger
* Paul Zimmerman, SS-Untersturmführer

### In brons

* Werner Blessau, SS-Hauptsturmführer
* Egyd Ingruber, SS-Obersturmführer, SS Sonder-Batallion 36
* Max Schreiner, SS-Untersturmführer
* Rudolf Stöweno, SS-Hauptsturmführer, SS Sonder-Batallion 36
* Kurt Weisse, SS-Obersturmbannführer, SS Sonder-Batallion 36
# Pnin

Pnin is een roman van Vladimir Nabokov, gepubliceerd in 1957 en geschreven in het Engels. Het boek is ontstaan uit een reeks korte verhalen die tussen 1953 en 1955 in The New Yorker waren verschenen. Het is zijn eerste roman die verscheen na de spraakmakende publicatie van Lolita en bracht Nabokov zijn eerste commerciële succes. De laatste Nederlandse vertaling is van Else Hoog, uit 1993.

## Inhoud en typering

Pnin is een korte, in zekere zin een komische roman, die zich afspeelt in de universitaire wereld. Hoofdpersoon is de onfortuinlijke Russische emigrant, vijftiger, professor Timofey Pnin. Nabokov beschrijft hem in het begin van de roman als volgt: "Hij was op een ideale manier kaal, door de zon gebruind en gladgeschoren, dus hij begon tamelijk indrukwekkend, met die grote bruine kop, een bril met schildpadmontuur (die een infantiele afwezigheid van wenkbrauwen maskeerde), een aapachtige bovenlip, een dikke nek en een krachtpatserstorso in een vrij krap tweedjasje, maar hij eindigde nogal teleurstellend, met een paar spillebenen (nu in flanel gestoken en over elkaar geslagen) en voeten die er fragiel, bijna vrouwelijk uitzagen".
Als leraar Russisch aan het Waindel College leeft Pnin in de vreemde en onthechte academische wereld, waaraan hij zich tevergeefs probeert aan te passen. Pnin is onhandig, verstrooid en pedant, hetgeen voor de roman typerende scènes oplevert: Pnin in de verkeerde trein, op weg naar een lezing, Pnin naar zijn gympies kijkend die meedraaien in de wasmachine, of Pnin die aan boord van het schip dat hem naar de nieuwe wereld brengt een partij schaak speelt met een voormalige krantenredacteur uit Duitsland: “Wenn Sie so, dann ich so, und Pferd fliegt”. Typerend is ook Pnins onvermogen om het Engelse idioom machtig te worden; veel van de humor in het boek komt voort uit zijn onhandige taalgebruik. Pnins waardigheid zorgt er echter voor dat hij niet wordt gereduceerd tot het in de jaren vijftig klassieke stereotype van de ontaarde, niet-geïntegreerde Rus: door alles heen blijft hij steeds een fatsoenlijk man.
Pnin is wel bekritiseerd omdat het meer een serie discrete schetsen dan een roman zou zijn. De kracht van Pnin zou dan ook minder in de inhoud, maar meer in Nabokovs unieke, geroemde stijl en onconventionele humor zitten, die zich met name manifesteren in een aantal unieke taalkundige uitweidingen. Het verhaal zelf kent inderdaad geen echt plot, maar een thematische eenheid is niettemin duidelijk herkenbaar in Pnins onvermogen om zich in de Amerikaanse cultuur thuis te voelen, een gegeven waar Nabokov ook zelf lang last van heeft gehad: in het voorwoord bij de roman geeft hij aan dat, mocht hij geen succes als schrijver hebben gehad, hij zelf heel goed een soort van Pnin had kunnen worden.

## Literatuur

* Boyd, Brian: Vladimir Nabokov: The American Years. Princeton, New Jersey, 1991.
* Boyd, Brian: Nabokov's Pale Fire: The Magic of Artistic Discovery. New Jersey, 1999.
* Guus Luyters: Vladimir Nabokov: een kleine biografie. Amsterdam, 1996.
# Moeder

Een moeder is een vrouw met een of meerdere kinderen. Het betreft een eerstegraads verwantschap. De relatie van een moeder tot haar kinderen wordt aangeduid met de term moederschap.
In de meeste gevallen heeft de vrouw het nageslacht zelf gebaard, waarbij ook wel wordt gesproken van de biologische moeder. Als het kind biologisch gezien een andere moeder heeft dan de vrouw die als zodanig wordt beschouwd, dan wordt al naargelang de specifieke situatie gesproken van een adoptiemoeder, pleegmoeder of stiefmoeder, meer in het algemeen ook wel van een juridische of wettelijke moeder. In de praktijk wordt deze vrouw echter doorgaans gewoon 'moeder' genoemd.
Voor vrouwen die zelf niet in staat zijn een zwangerschap uit te dragen kan draagmoederschap een oplossing zijn. Het paar dat een kind wenst vraagt in dit geval aan een andere vrouw om het kind voor hen te dragen. Een persoon kan bij een zwangerschap de rol van moeder hebben, terwijl het juridische geslacht van deze persoon man is.
In de overgrote meerderheid van alle talen ter wereld begint het woord voor "moeder" met de (voor zeer jonge kinderen makkelijk te articuleren) letter m.

## Termen

Bekende alternatieve koosnaampjes voor een moeder in het Nederlands zijn: mama, ma, mam, mams, mammie, moeke, ma'ke, moe, moer, moemsie, moes, moesje, mem (Fries), mamaatje, mutti (uit het Duits) en mamsie.
* De moeder van iemands vader of moeder is diens grootmoeder.
* De moeder van een partner of echtgenoot wordt schoonmoeder genoemd.

## Personen naar wie verwezen wordt met de term "moeder"

* De Bijbelse figuur Eva wordt soms aangeduid met de term "moeder van alle levenden".
* Maria, de moeder van Jezus, wordt ook aangeduid met de termen "Moeder Gods", "Moeder van de levenden" of "Moeder van het woord".
* Onze-Lieve-Vrouw van Smarten wordt soms ook aangeduid met de naam "Moeder van Smarten".
* Moeder Teresa, katholieke zuster, stichteres van de Missionarissen van Naastenliefde en Nobelprijswinnares voor de vrede
* De planeet aarde wordt soms ook aangeduid met de termen "moeder", "moederaarde", "Moeder Aarde" of "Moeder Natuur". Zij wordt dan gezien als de moedergodin, een vruchtbaarheidsgodin die de vruchtbare aarde verbeeldt.
* De term "moeder" wordt ook gebruikt voor een vrouw aan het hoofd van een instelling of gesticht, bijvoorbeeld de eerwaarde moeder van een klooster.

## Trivia

* Moederdag is in een aantal landen een feestdag, speciaal gewijd aan moeders.
* Een moedermaatschappij, moederonderneming of moederbedrijf is een onderneming die eigenaar is van een of meer andere bedrijven, die dochterondernemingen worden genoemd.
* In het Guiness Book of Records staat Valentina Vassilyev genoteerd als moeder van de meeste kinderen. Zij kreeg 69 kinderen in 27 zwangerschappen tussen 1725 en 1765. Hierbij zaten 16 tweelingen, 7 drielingen en 4 vierlingen.
# Syndroom van Evans

Het syndroom van Evans of Evanssyndroom is een auto-immuunaandoening waarbij sprake is van overmatige vernietiging van rode bloedcellen en bloedplaatjes onder invloed van het eigen immuunsysteem. Deze verschijnselen worden respectievelijk ook wel AIHA en ITP genoemd.

## Oorzaken

Soms kan geen oorzaak worden gevonden voor het syndroom. Vaak is een maligne lymfoom de oorzaak.

## Diagnose

De diagnose bestaat altijd uit het bepalen van een AIHA en een ITP. De diagnose "Evans [, syndroom van]" wordt niet of slechts losjes gebruikt door artsen.

## Behandeling

Wanneer een onderliggende ziekte de oorzaak blijkt, zal het syndroom verdwijnen als de oorzaak is verholpen.
Voor beide vormen van cytopenie kan een splenectomie een oplossing zijn.
Een allogene stamceltransplantatie wordt soms toegepast om het syndroom te genezen, dit is echter een riskante ingreep.
# Velika Jazbina

Velika Jazbina is een plaats in de gemeente Samobor in de Kroatische provincie Zagreb. De plaats telt 225 inwoners (2001).
# Van Cortlandt Park

Het Van Cortlandt Park is een stadspark in het uiterste noorden van het stadsdeel The Bronx in New York. Het in 1888 geopende park valt onder het bestuur van het New York City Department of Parks and Recreation. Die beheren het park, met lokale steun van de Van Cortlandt Park Conservancy en de Friends of Van Cortlandt Park. De oppervlakte is circa 464 ha. Het is het op twee na grootste publiek park van New York, groter dan Central Park in Manhattan.
Het park is genoemd naar de familie Van Cortlandt, een 17e-eeuwse Nederlandse familie. In het park ligt het oude landhuis van de familie, in 1748 gebouwd door Frederick Van Cortlandt. Dit huis is tegenwoordig gekend als het Van Cortlandt House Museum en is tevens het oudste huis in The Bronx.
Ook de grootste vijver van The Bronx, Van Cortlandt Lake, en de oudste publieke golfbaan van het land liggen in het park.
In het park zijn ook restanten te vinden van een spoorlijn die er ooit doorheen liep. Deze spoorlijn was al aangelegd voordat er van een park sprake was en kwam dus later in het park te liggen. Het park had ook een eigen station: Van Cortlandt Park station. Op 29 mei 1958 reed de laatste reizigerstrein van de New York Central Railroad over deze lijn; de laatste goederentrein reed er in 1981.
Het park kan bereikt worden met metro-lijn 1 waar het noordelijk eindstation Van Cortlandt Park-242nd Street direct toegang geeft tot het park.
* ↑ Van Cortlandt Park, Forgotten New York
* ↑ Remnants Of Railroad History In Van Cortlandt Park, New York City Department of Parks & Recreation
# Van Collen

Van Collen (ook: Van Colen en: Van Colen van Bouchout) is een geslacht waarvan leden sinds 1815 en 1816 tot de Nederlandse adel respectievelijk tot de Belgische adel behoren en waarvan de Belgische tak in 1839 en de Nederlandse adellijke takken in 1853 uitstierven.

## Geschiedenis

De stamreeks begint met Servatius van Collen die in 1536 te Aken wordt vermeld.

### Oude adelsbesluiten

Op 26 maart 1630 werd een lid van het geslacht, Jan van Colen, in de adelstand verheven door keizer Ferdinand II. Op 14 oktober 1716 werd een ander lid verheven tot ridder des H.R.Rijks door keizer Karel VI.

### Belgische tak

In 1613 vestigde een nazaat van de stamvader, Barthélémy († 1615), zich te Antwerpen. Door het huwelijk in 1693 van Servais van Colen (1672-1705) met Marie Catherine Courtois, vrouwe van Boechout (1672-1730) kwam de heerlijkheid en het kasteel van Boechout in de familie van Colen. Een afstammeling, Lodewijk, later Louis-Paul van Colen de Bouchout, heer van Boechout (1766-1820) werd op 26 april 1816 benoemd in de ridderschap van Antwerpen en verkreeg zo met zijn afstammelingen het predicaat van jonkheer/jonkvrouw; met een dochter stierf deze tak in 1839 uit. De heerlijkheid en het kasteel van Boechout gingen daarna over naar het Belgische adellijke geslacht Plantin-Moretus (van Boechout), nazaten van de bekende drukkers Christoffel Plantijn (ca. 1520-1589) en Jan Moretus (1543-1610), dat het nog steeds bezit.

### Nederlandse tak

Een kleinzoon van stamvader Servatius van Collen, ook een Servatius van Collen († 1610), werd door keizer Rudolf II verbannen wegens het belijden van de protestantse godsdienst, en vestigde zich daarop in Amsterdam; hij werd de stamvader van de Nederlandse takken. Door het huwelijk in 1680 van mr. Ferdinand van Collen (1651-1735) met Maria de Bordes, vrouwe van Gunterstein en Tienhoven (1649-1719) kwam het goed Gunterstein in de familie Van Collen. Bij KB van 21 augustus 1815 werd hun nazaat Ferdinand van Collen (1781-1835) ingelijfd in de Nederlandse adel. Via zijn dochter jkvr. Johanna Maria Elisabeth van Collen, vrouwe van Gunterstein en Tienhoven (1820-1853) kwam Gunterstein in de familie van haar man, Daniel Willink van Collen (1808-1871), heer van Gunterstein en Tienhoven na het overlijden van zijn vrouw; hij kreeg in 1845 bij KB naamswijziging van Willink tot Willink van Collen.
Via de laatste van de tak Willink van Collen, namelijk via een dochter van het echtpaar Willink-Van Collen, Albertina Margaretha Catharina Willink van Collen (1853-1935), kwam Gunterstein in het geslacht van haar echtgenoot jhr. Louis Corneille Quarles van Ufford (1842-1888) in welk geslacht het goed zich nog steeds bevindt.
* État présent de la noblesse belge (1986), p. 287.
* De Nederlandse adel. Besluiten en wapenbeschrijvingen. 's-Gravenhage, 1989, p. 70.
* Nederland's Adelsboek 81 (1990-1991), p. 247-258.
* Luc Duerloo, Paul Janssens, Wapenboek van de Belgische adel van de 15de tot de 20ste eeuw. Brussel, 1992, p. 549-551.
* Nederland's Patriciaat 36 (1950), p. 368-378 (familie Willink / Willink van Collen).
# Verfeil (Tarn-et-Garonne)

Verfeil is een gemeente in het Franse departement Tarn-et-Garonne (regio Occitanie) en telt 320 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Montauban.

## Geografie

De oppervlakte van Verfeil bedraagt 18,0 km², de bevolkingsdichtheid is 17,8 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Verfeil (Tarn-et-Garonne) met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Victor Van Eetvelt

Victor Karel Honoré Alena (Vic) Van Eetvelt (Mariekerke, 8 maart 1939) is een voormalig Belgisch politicus voor de CVP.

## Levensloop

Hij doorliep zijn secundair onderwijs aan het Sint-Jan Berchmanscollege te Antwerpen. Vervolgens studeerde hij politieke en sociale wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven, alwaar hij in 1962 afstudeerde als licentiaat. Daarna behaalde hij in 1964 zijn graduaat Gezinswetenschappen aan het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen en in 1963 een aggregaat aan de Katholieke Universiteit van Leuven. Tijdens zijn studies was Van Eetvelt beroepshalve van 1963 tot 1965 bediende bij Wegebo en vervolgens werd hij docent aan het Coloma Instituut te Mechelen.
Hij werd politiek actief voor de CVP en werd voor deze partij van 1965 tot 1974 arrondissementsecretaris van de partijafdeling van het arrondissement Mechelen. Van 1971 tot 1974 was hij gemeenteraadslid en burgemeester van Putte. Bovendien was hij van 1971 tot 1985 en van 1987 tot 2000 provincieraadslid van Antwerpen en van 1974 tot 1985 en van 1987 tot 2000 gedeputeerde van de provincie.
Van 1985 tot 1987 zetelde hij tevens in de Belgische Senaat als rechtstreeks verkozen senator voor het arrondissement Mechelen-Turnhout. In de periode december 1985-december 1987 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Vlaamse Raad. De Vlaamse Raad was vanaf 21 oktober 1980 de opvolger van de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd, en was de voorloper van het huidige Vlaams Parlement.
Zijn broer Jozef Van Eetvelt was ook politiek actief. Op 3 december 1980 werd hij eveneens benoemd tot ridder en op 26 november 1992 tot officier in de Leopoldsorde.
* Fiche Victor Van Eetvelt; ODIS
* ↑ Biografische fiche Victor Van Eetvelt; Vlaams Parlement
# Victor Van Hamme

Victor Franciscus Van Hamme (Gent, 4 juli 1897 - aldaar, 14 december 1971) was een Belgisch gewichtheffer.

## Levensloop

Van Hamme nam tweemaal deel aan de Olympische Zomerspelen, met name in 1924 te Parijs en in 1928 te Amsterdam. In 1924 werd hij zestiende in de gewichtsklasse van de middengewichten (≤75kg) en in 1928 twaalfde bij de lichtgewichten (≤67,5kg).
Omstreeks 1940 was hij actief als coach in het worstelen bij SC Gent.
* (en) Fiche V. Van Hamme, Olympics
* Fiche V. Van Hamme, sportuitslagen.org
* ↑ (en) Biographical information Victor Van Hamme, Olympedia
* ↑ (en) Fiche V. Van Hamme, Sport-reference (Internet Archive)
* ↑ De oproep van Sportingcl. Gent werd krachtig beantwoord (p.6), De Gentenaar, 28 juni 1940
# Victor Van Cauteren

Victor Théophile Van Cauteren (Zele, 19 januari 1877 - 17 november 1935) was een Belgisch politicus voor de Liberale Partij.

## Levensloop

Van Cauteren werd beroepshalve huisarts.
Hij was liberaal gemeenteraadslid van Zele. Van 1918 tot 1919 zetelde hij eveneens namens het arrondissement Dendermonde in de Kamer van volksvertegenwoordigers en in 1932 was hij enkele maanden provinciaal senator van Oost-Vlaanderen.
Zijn zoon Eugène Van Cauteren was ook politiek actief.

## Bron

* PAUL VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement 1894-1972, Antwerpen, 1972.
# Variaties en fuga op een thema van Johann Kuhnau

Variaties en fuga op een thema van Johann Kuhnau, soms ook Kuhnauvariaties genoemd is een compositie van Hendrik Andriessen uit 1935. Het is zijn enige werk voor strijkorkest.
Andriessen pakte de melodie op toen zijn dochter aan de piano een werk, Partita nr. 6 uit Neuer-Clavier-Übung uit 1692, van Johann Kuhnau studeerde. De componist vond een fragment waaromheen hij zijn compositie kon schrijven. Het is een werk in het genre thema en variaties. Andriessen had echter daarvoor een andere standaard. Hij vertaalde het thema van Kuhnau naar modernere klassieke muziek. Hij paste onder meer parallelle kwinten toe. Dat geeft het werk een serene klank. Er zijn vijf variaties afgesloten met een fuga: 1. Thema moderato, 2. Grazisoso ma tranquillo, 3. Allegro con spirito, 4. Molto moderato e espressivo, 5. Sostenuto e espressivo, 6. Grave e passionato en 7. Allegretto con eleganza.
Het werk wordt heden ten dage nog steeds uitgevoerd. Het Limburgs Symfonie Orkest had het in 2009 nog op de lessenaar staan in een drietal concerten, samen met de Kindertotenlieder van Gustav Mahler. Gedurende de Tweede Wereldoorlog was het nergens te horen. Andriessen had zich niet aangesloten bij de Kultuurkamer en liet zijn afkeuring van het Hitlerregime blijken. Een ban van zijn werk, naast tijdelijke opsluiting van hemzelf, was het gevolg.
Het werk is geschreven voor het Utrechtsch Studenten Concert, dat in 1935 zijn lustrum vierde. De dirigent was toen Bert van Lier, aan wie het werk ook is opgedragen.

## Orkestratie

Strijkorkest: viool 1 en 2, altviool, cello, contrabas

## Discografie

* Uitgave Et'cetera: Radio Philharmonisch Orkest o.l.v. Jaap van Zweden in een opname van mei 2005
* Uitgave Challenge Classics: Residentie Orkest o.l.v. Willem van Otterloo in een opname uit 1952
* Nederlands Muziekcentrum
* compact disc
# Via Ostiensis

De Via Ostiensis was een Romeinse weg die Rome verbond met zijn zeehaven Ostia.
De 30 km lange weg werd aangelegd in de 4de eeuw v.Chr. Hij begon in Rome bij het Forum Boarium en verliet de stad oorspronkelijk bij de Muur van Servius Tullius via de Porta Trigemina. Toen in de 3de eeuw de Aureliaanse Muur was aangelegd, verliet hij de stad bij de Porta Ostiensis, die later Porta San Paolo is genoemd naar de basiliek Sint-Paulus buiten de Muren die iets verderop langs de Via Ostiensis ligt. In een van de torens van deze stadspoort is tegenwoordig het kleine Museo della Via Ostiense gevestigd met originele vondsten uit de Romeinse tijd en reconstructies. De huidige Via Ostiense volgt grotendeels hetzelfde traject als de oorspronkelijke Via Ostiensis.

## Catacomben

In Rome liggen enkele catacombecomplexen aan de Via Ostiensis, te weten:
* Catacombe van Commodilla
* Catacombe van Sint-Tecla
# Via Quattro Novembre

De Via Quattro Novembre is een weg in Rome.
De Via Quattro Novembre is een korte weg, die al na een paar meter de naam Via Cesare Battisti krijgt. De Via Cesare Battisti is ook vrij kort en verbindt de drukke Via Nazionale met de Piazza Venezia. De Via IV Novembre dankt zijn naam aan de Italiaanse overwinning tijdens de Eerste Wereldoorlog op 4 november 1918 op Oostenrijk-Hongarije, dat zich daarop overgaf aan de Italianen.