OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Aziatische bisschopsooievaar

De Aziatische bisschopsooievaar (Ciconia episcopus), ook wel Aziatische wolnekooievaar genoemd, is een vogel uit de familie van de ooievaars. De vogel werd in 1783 door Pieter Boddaert als Ardea Episcopus beschreven. De soortaanduiding episcopus (bisschop) is een verwijzing naar zijn zwart-witte verenkleed dat doet denken aan de kleding van geestelijken. Door zijn gelijkenis met de Afrikaanse bisschopsooievaar (Ciconia microscelis) werd de soort lang als ondersoort beschouwd.

## Kenmerken

De vogel is 86 tot 95 cm lang. De vogel is overwegend blauw tot purper glanzend zwart, met witte, opvallend zachte nekveren. De staart is zwart en gevorkt, maar dit is onzichtbaar door de lange onderstaartdekveren. Jonge vogels zijn doffer van kleur. De Aziatische soort verschilt in pootkleur (roodachtig, donkere poten) en de donkere veren op de kop. Bij de Afrikaanse ondersoort gaat het zwart geleidelijk over in wit, terwijl bij de Aziatische ondersoort een duidelijke afscheiding bestaat tussen het zwart en wit.

## Verspreiding en leefgebied

* De Aziatische bisschopsooievaar (C. e. episcopus) komt voor in het noorden van Pakistan en India tot in Indochina, het schiereiland Malakka en de Filipijnen.
* De ondersoort neglecta die in 1904 door Friedrich Hermann Otto Finsch werd beschreven komt voor in het zuiden van Sumatra, op het eiland Java en in Wallacea.
Het leefgebied bestaat uit draslanden zoals rivieren, overstromingsvlakten, moerassen en rijstvelden. Komt soms ook voor in half open bosgebieden in de buurt van water. In Nepal en op Celebes wordt de vogel ook in bergland tot op 1400 m boven de zeespiegel aangetroffen.

## Status

De grootte van de wereldpopulatie is in 2020 geschat op 50-250 duizend volwassen individuen. De Aziatische bisschopsooievaar gaat in aantal achteruit. Dit komt vooral door aantasting en versnippering van het leefgebied, natte gebieden met verspreid staande grote bomen om in te nestelen. Verder vormt jacht een gevaar. Om deze redenen staat deze ondersoort als gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Aziatische bisschopsooievaar op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.2). Gearchiveerd op 26 mei 2023.
* 1 2 Del Hoyo et al (red.). All birds of the world. Lynx Barcelona. ISBN 9788416728374

### Externe link

* Website Handbook of the Birds of the World
# Indische gaper

De Indische gaper (Anastomus oscitans) is een grote waadvogel uit de familie van de ooievaars. Hij komt voor in tropisch Azië, strekkende van India en Sri Lanka tot aan Zuidoost-Azië.

## Beschrijving

De Indische gaper is een breed gevleugelde, hoogvliegende vogel die zich vaak laat thermieken op warme luchtstromen. Het is een vrij kleine ooievaarachtige, met een lengte tussen de 68 en 81 centimeter staand op de grond.
De mannetjes onderscheiden zich hierbij van de vrouwtjes doordat ze iets groter zijn. Ook is de snavel van het mannetje langer en zwaarder dan die van het vrouwtje.

### Snavel

De vogel heeft zijn naam te danken aan zijn karakteristieke snavel net zoals die bij zijn Afrikaanse familiegenoot, de Afrikaanse gaper. Ze hebben beide een nauw gat tussen de twee snavelhelften. In het Engels wordt hij daarom ook open bill stork genoemd. De bovenste helft is recht, terwijl de onderste helft een kleine wending heeft waardoor het gat veroorzaakt wordt. Het gat kan een lengte hebben bij volwassen exemplaren van een kleine zes centimeter. De snavelkleur is een doffe groen-hoornachtige kleur. Ook zitten er rood- of zwartgekleurde vlekken en strepen.

### Verenkleed

Over het algemeen is de Indische gaper een grijze vogel. De schouders, vliegveren en sommige gedeelten van de staart zijn zwart van kleur. Tijdens het broedseizoen verandert het grijze verenkleed in een helder wit verenkleed en krijgen de zwarte veren een glans met paars en groene kleuren. Het verenkleed verandert weer in grijs nadat de eieren zijn gelegd.

### Poten

De poten en tenen van de Indische gaper hebben een doffe, vleesachtige kleur.
* ↑ (en) Indische gaper op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Jabiru (geslacht)

Jabiru is een geslacht van vogels uit de familie van de ooievaars (Ciconiidae).

## Soorten

Het geslacht omvat de volgende soort:
* Jabiru mycteria – Jabiroe
* ↑ Gill, F., D. Donsker & P. Rasmussen. (2021). IOC World Bird Names (version 11.2). (en)
# Leptoptilos

Leptoptilos, in het Nederlands maraboe, is een geslacht van vogels uit de familie van de ooievaars (Ciconiidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1831 door Lesson. Het is een geslacht van grote tropische ooievaars. Twee soorten zijn broedvogels in het zuiden van Azië, het derde lid van het geslacht is te vinden in Afrika beneden de Sahara. De meeste ooievaars vliegen met uitgestrekte nek, terwijl de leden van dit geslacht met ingetrokken nek vliegen.

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Leptoptilos crumenifer – Afrikaanse maraboe
* Leptoptilos dubius – Indische maraboe
* Leptoptilos javanicus – Javaanse maraboe

### Uitgestorven

Naast de nog levende soorten zijn ook een aantal uitgestorven soorten bekend:
* Leptoptilos falconeri
* Leptoptilos indicus (voorheen Cryptociconia indica)
* Leptoptilos lüi
* Leptoptilos patagonicus
* Leptoptilos pliocenicus (mogelijk een synoniem voor L. falconeri)
* Leptoptilos richae
* Leptoptilos robustus
* Leptoptilos titan
Ook aan dit geslacht toegekend is Leptoptilos siwalicensis, maar een studie uit 2005 wees uit dat deze soort ook tot een ander geslacht (Ephippiorhynchus) kan behoren.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1. Gearchiveerd op 8 september 2023.
* ↑ Leptoptilos Lesson, 1831. BioLib.cz. Geraadpleegd op 24 december 2010.
* ↑ Zhang, Z., Huang, Y., James, H.F., Hou, L. (2012). A Marabou (Ciconiidae:Letoptilos) from the Middle Pleistocene of Northeastern China. The Auck 129 (4): 699-706. DOI:10.1525/auk.2012.11227.
* ↑ Noriega, J.I., Cladera, G. (2008). First Record of an Extinct Marabou Stork in the Neogene of South America. Acta Palaeontologica Polonica 53 (4): 593-600. DOI:10.4202/app.2008.0404.
* 1 2 Louchart, A., Vignaud, P., Likius, A., Brunet, M., White, T.D. (2005). A large extinct marabou stork in African Pliocene hominid sites, and a review of the fossil species of Leptoptilos. Acta Palaeontologica Polonica 50 (3): 549-563
* ↑ Meijer, H.J.M., Due, R.A. (2010). A new species of giant marabou stork (Aves: Ciconiiformes) from the Pleistocene of Liang Bua, Flores (Indonesia). Zoological Journal of the Linnean Society 160 (4): 707-724. DOI:10.1111/j.1096-3642.2010.00616.x.
# Maleise nimmerzat

De Maleise nimmerzat (Mycteria cinerea) is een grote waadvogel uit de familie van de ooievaars. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1822 als Tantalus cinereus door Thomas Stamford Raffles gepubliceerd. Het is een bedreigde soort uit Zuidoost-Azië.

## Kenmerken

De Maleise nimmerzat heeft een lengte tussen de 92 en 97 centimeter lang. Op een afstand lijkt het een geheel witte vogel. Zijn dikke, gelige snavel wijst aan het uiteinde een beetje omlaag. Zijn gezicht heeft een bloedrode kleur, net zoals zijn lange poten. Aan de onderkant van de vleugel heeft hij een dikke, zwarte rand. Deze is alleen tijdens de vlucht te zien. Onvolwassen vogels hebben een bruiner verenkleed en zijn gestreept op de kop en nek waardoor ze makkelijk te onderscheiden zijn van de volwassen exemplaren. Op de bovenvleugel, te zien als hij staat, heeft hij donkere vlekken. Deze verdwijnen zodra de vogel ouder wordt. Bovendien hebben bij jonge vogels de poten nog niet hun rode kleur; deze zijn lichtroze.
* Een onvolwassen Maleise nimmerzat.
* De Maleise nimmerzat in vlucht.

## Verspreiding

De Maleise nimmerzat komt voor in Cambodja en op het schiereiland Malakka en de eilanden Sumatra, Java, Bali, Sumbawa, Sulawesi en Boeton (Indonesië). De grootste populatie bevindt zich op Sumatra, met in 2008/09 misschien nog 1600 exemplaren.

## Leefgebied

De Maleise nimmerzat is vooral een kustbewoner aan de kusten van Indonesië en Maleisië. Hier bewoont hij de mangroven en de moerassen grenzend aan de kust. Hij foerageert meestal in zoutwatermoerassen onder invloed van het getij verder in kleine zoetwaterplassen, visvijvers en rijstvelden. Het voedsel bestaat voornamelijk uit schaaldieren, grote insecten, vissen en kikkers. Deze graait hij met zijn dikke snavel uit het water. Verder landinwaarts komt hij meestal niet voor. Alleen in Cambodja bevindt zich een kleine kolonie aan het Tonlé Sapmeer (volgens literatuur uit 2006: 10-20 paar).

## Status

De Maleise nimmerzat heeft dus een sterk versnipperd verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven groot. De grootte van de totale wereldpopulatie werd in 2014 door BirdLife International geschat op hoogstens 1500 volwassen individuen en de populatie-aantallen nemen af door habitatverlies. Het leefgebied wordt aangetast door vernietiging van de mangrovebossen en allerlei andere ontwikkelingen in kustgebieden waarbij natuurlijke bossen en moerassen worden omgezet in gebied voor agrarisch gebruik, infrastructuur en menselijke bewoning. Daarnaast bestaat er jacht op de soort of worden vogels als kuikens gevangen om als huisdier te houden. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Maleise nimmerzat op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Transactions of the Linnean Society of London (1) 13 p.327 BHL
# Mycteria

Mycteria is een geslacht van vogels uit de familie van de ooievaars (Ciconiidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus. Het geslacht telt 4 soorten.

## Kenmerken

De soorten in dit geslacht zijn grote vogels met een gemiddelde lengte tussen de 90 en 100 centimeter, en een spanwijdte van 1,5 meter. Het verenkleed is over het algemeen wit, met zwarte strepen op de vleugels die goed te zien zijn in de vlucht. De soorten van de Oude wereld hebben een helder gele snavel, een rood of geel gezicht zonder veren en rode poten. Juveniele vogels zijn een pluizige variant van de volwassenen, in het algemeen bruiner van kleur en een vale kleur snavel.

## Leefwijze

Deze ooievaars zijn breed-gevleugelde hoogvliegende vogels die met hun nek en poten uitgestrekt vliegen. Het zijn standbroeders in laagliggende draslanden met veel bomen, waarin ze hun nest maken.
Deze ooievaars lopen traag en rechtop over grote, open draslanden op zoek naar hun prooi, die bij bijna alle ooievaars uit dit geslacht bestaat uit vis, kikkers en grote insecten.

## Verspreiding

Soorten uit dit geslacht komen voor in Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Oost-Afrika en Zuid- en Zuidoost-Azië.

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Mycteria americana – Kaalkopooievaar
* Mycteria cinerea – Maleise nimmerzat
* Mycteria ibis – Afrikaanse nimmerzat
* Mycteria leucocephala – Indische nimmerzat

### Uitgestorven

Bekend van fossielen zijn:
* Mycteria milleri (Midden Mioceen uit Cherry country in de Verenigde Staten)
* Mycteria wetmorei (Laat Pleistoceen uit het westen en zuidoosten Verenigde Staten en Cuba)
De laatste was een grote zustersoort van de kaalkopooievaar, die hem ooit vervangen heeft in de Verenigde Staten.

## Afbeeldingen

* Kaalkopooievaar
* Maleise nimmerzat
* Afrikaanse nimmerzat
* Indische nimmerzat
* ↑ Linnaeus, C. (1758). Systema naturae ed. 10: 140
* ↑ Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2010). IOC World Bird Names (version 2.6) (en)
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1
# Okpara

De Okpara is een 362 kilometer lange rivier in Benin. Het is de belangrijkste zijrivier van de Ouémé, die uitmondt op de linkeroever van deze rivier. Het stroomgebied van de Okpara bedraagt meer dan 10.000 km². De rivier ontspringt in het departement Borgou. De rivier stroomt zuidwaarts en vormt over geruime afstand de grens tussen Benin en Nigeria. Net als veel rivieren in Benin is de Okapara vervuild door het gebruik van chemische producten in de landbouw langs de oever.
* ↑ (en) Benin - 2.5 Waterways Assessment. lca.logcluster.org. Geraadpleegd op 22 oktober 2024.
* ↑ (fr) Kougblenou, C., Evaluation du risque de génotoxicité de l’eau de la rivière Okpara à Kika au Bénin. International Journal of Biological and Chemical Sciences (9 november 2018). Geraadpleegd op 25 oktober 2024.
# Jan van Eyl

Jan van Eyl of Jan van Eijl (Eindhoven, 31 januari 1926 – Enschede, 30 juni 1996) was een Nederlandse beeldhouwer.

## Leven en werk

Johannes Jacobus Jozef Maria van Eijl werd geboren in Eindhoven. Hij studeerde beeldhouwkunst bij de hoogleraren Jan Bronner en Piet Esser aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. In 1954 huwde hij de beeldhouwster Marie Eitink. Zij vestigden zich in haar geboorteplaats Enschede. Aan de Enschedese Academie voor Kunst en Industrie leidde hij met onder anderen Carel Visser en Pearl Perlmuter de beeldhouwafdeling.
Het werk van Van Eyl was aanvankelijk figuratief, maar werd over het algemeen abstracter, waarbij vormen uit de natuur een belangrijke rol speelden.

## Werken (selectie)

* 1953 Gedenkzuil met reliëfrand, Bezuidenhoutseweg/Achtseweg Zuid, Eindhoven (herplaatst 2002)
* 1955 Metaalreliëf, Europatunnel Spoorstraat, Hengelo (in samenwerking met Marie Eitink)
* 1955 Beeldengroep voor kerststal (Java teakhout), Sint-Jan de Doperkerk, Waalwijk (i.s.m. met Marie Eitink)
* 1958 Reliëf, schoolgebouw M.A. de Ruyterlaan, Hengelo
* 1959 Paalklimmende jongens (natuursteen), Hoge Hondstraat/Ceintuurbaan, Deventer
* 1963 Midwinterhoornblazer (brons), gemeentehuis, Hengelo
* 1963 Levensgang (brons) windwijzer toren van het gemeentehuis, Hengelo (in samenwerking met Marie Eitink)
* 1965 Zonder titel, Voormalige Landbouw Praktijkschool Urkerweg, Emmeloord
* 1969 Zonder titel (koper), Park de Kotten, Enschede
* 1975 Zonder titel, Bejaardencentrum De Bloemendal, Deventer
* 1976 Twee zeilen in de golven (roodkoper), Kadijk, Delfzijl
* 1979 Zonder titel (brons), Wethouder Nijhuisstraat, Enschede
* 1979 Waterplastiek (brons), Nijverheidsstraat, Enschede

## Fotogalerij

* Paalklimmende jongens (1959), Deventer
* Zonder titel (1975), Deventer
# Jan Poulus

Jan Poulus (Schiedam, 29 januari 1916 ― 30 november 1991) was een Nederlands voetballer. De middenvelder speelde voor SVV en VSV.
Hij kwam eenmaal uit voor het Nederlands elftal. Dat was op 31 maart 1940 thuis tegen Luxemburg. In deze interland in Stadion De Kuip, die met 4-5 werd verloren, maakten naast Jan Poulus nog vier spelers hun debuut onder wie Abe Lenstra.
Jan Poulus maakte als 17-jarige zijn opwachting in de hoofdmacht van SVV. Hij ging werken bij Hoogovens en stapte daarom in 1940 over naar VSV dat een niveau hoger (Eerste klasse) speelde. Hij stopte al op 27-jarige leeftijd als voetballer om als trainer aan de slag te gaan. H.V. & C.V. Quick was zijn eerste club. Na de Tweede Wereldoorlog keerde hij terug bij VSV als trainer.
Het werd een succesvolle periode. VSV won de kampioenstitel in het seizoen 1948/49 in de westelijke Eerste klasse. In de strijd om het landskampioenschap eindigde de Velsense club als vijfde. VSV wist wel als enige deelnemer landskampioen SVV te verslaan (0-4).
Bij BV De Graafschap was hij vier jaar trainer in het betaald voetbal. Na zijn vertrek in Doetinchem in 1959 had hij nog enkele amateurverenigingen onder zijn hoede. Onder meer RKSV Blauw Zwart, SV Hoogvliet en DOTO (Pernis).
# Lijst van rivieren in Benin

Dit is een lijst van rivieren in Benin. De rivieren in deze lijst zijn geordend naar drainagebekken en de opeenvolgende zijrivieren zijn ingesprongen weergegeven onder de naam van elke hoofdrivier.

## Atlantische Oceaan

* Volta (Ghana)
** Pendjari
*** Kara
* Mono
* Couffo (Kouffo)
* Ouémé
** Zou
*** Agbado
** Okpara
** Alpouro
* Niger
** Oli
** Sota
*** Bouli
*** Tassiné
** Alibori
*** Pako
** Mékrou
# Greifswalder SC

Greifswalder SC was een Duitse voetbalclub uit de Voor-Pommerse stad Greifswald is. De club bestond van 1926 tot 2003, toen de club failliet ging. De opvolger van de club is Greifswalder SV 04, dat later fuseerde tot het huidige Greifswalder FC.

## Geschiedenis
### Oprichting tot aan WOII

Het voetbal kwam in 1911 naar Greifswald toen de plaatselijke turnclub met een voetbalafdeling begon. De sport werd meteen populair en al snel kwam het idee om een nieuwe voetbalclub op te richten, Greif Greifswald von 1912. Het was de ploeg van de turnclub die echter de eerste successen behaalde door een toernooi in Leipzig te winnen. Door de Eerste Wereldoorlog werd echter een halt geroepen aan de sportieve ontwikkeling. In 1923 moesten in heel Duitsland de turn- en voetbalafdelingen van elkaar gescheiden worden. De voetbalafdeling werd zelfstandig onder de naam VfB Greifswald.
Op 3 januari 1926 fusioneerde VfB met SV Greif om zo Greifswalder SC te vormen. De club had zware concurrentie van SC Preußen Greifswald, maar reeds in 1927 promoveerde de club naar de Vorpommernliga, de hoogste klasse en een onderdeel van de Baltische voetbalbond. Een eerste succes volgde in 1929 toen de club de beker van Voor-Pommeren won tegen Concordia Stralsund. In 1933 werd de club kampioen van Voor-Pommeren en plaatste zich zo voor de Pommerse eindronde. GSC was de eerste club die erin slaagde om in de eindronde een club uit Stettin te verslaan. In de finaleronde met nog drie clubs uit Stettin eindigde de club op een gedeelde eerste plaats samen met Stettiner SC. In de beslissende wedstrijd voor een ticket naar de Brandenburgse eindronde verloor de club nipts met 2-1.
Na dit seizoen werd de Gauliga Pommern ingevoerd als hoogste klasse en de regionale competities verdwenen. Door het goede resultaat plaatste de club zich hiervoor. De Gauliga was opgedeeld in twee reeksen van zeven clubs. In een groep met vijf clubs uit Stettin werd de club zesde. In 1935/36 werd de club tweede achter Stettiner SC. In 1937 werden de twee reeksen samen gevoegd tot één reeks van tien clubs en in 1939 degradeerde de club uit de hoogste klasse.

### 1990-2003

Na het einde van de Tweede Wereldoorlog werden alle Duitse voetbalclubs ontbonden. Een groot gedeelte van de voormalige tegenstanders speelden op grondgebied dat nu Pools werd en deze clubs verdwenen voorgoed. Ook Greifswalder SC leek voor eeuwig geschiedenis, maar na de Duitse hereniging werd op 21 juni 1990 het historische Greifswalder SC heropgericht. Deze club verving BSG KKW Greifswald dat actief was ten tijde van de DDR. In 2002 ging de club failliet, waardoor ze uit de Verbandsliga Mecklenburg-Vorpommern degradeerden. Op 30 juni 2003 werd de club officieel opgeheven. De voetballers sloten zich aan bij ESV Empor Greifswald. Na de helft van het seizoen fusioneerde deze club met Greifswalder SV 98 en SSV Grün-Schwarz Greifswald en werd zo Greifswalder SV 04 dat het seizoen afmaakte in de Verbandsliga.

## Erelijst

Kampioen Voor-Pommeren
    1933

## Bekende (oud)spelers

Toni Kroos
# Xanthorhoe emmelopis

Xanthorhoe emmelopis is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Turner.
# Pachytella mongolica

Pachytella mongolica is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Heyrovský.
# Sybilla integra

Sybilla integra is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1859 door Fairmaire & Germain.
# Kem (stad)

Kem (Russisch: Кемь, Fins: Vienan Kemi) is een historische stad in de Russische deelrepubliek Karelië, gelegen aan de spoorweg van Petrozavodsk naar Moermansk. De stad ligt bij de monding van de rivier de Kem, aan de kust van de Witte Zee.
Kem werd eerst vernoemd als een landgoed van de Novgorodse stadhouder Marfa Boretskaja in 1450, toen deze het gebied schonk aan het Solovetski-klooster. In 1657 werd er een houten fort opgericht.
Ook van hout is de opmerkelijke kathedraal, gebouwd tussen 1711 en 1717. De iconostase van de kathedraal toont waardevolle 17e-eeuwse iconen uit Novgorod.
Ook op het grondgebied van Kem bevond zich de Podoezjemye-luchtmachtbasis, die tijdens de Koude Oorlog een belangrijke schakel in de luchtverdediging van noordwestelijk Rusland vormde.
Bestuurlijk centrum: Petrozavodsk Belomorsk · Kem · Kondopoga · Kostomoeksja · Lachdenpochja · Medvezjegorsk · Olonets · Pitkjaranta · Poedozj · Segezja · Soeojarvi · Sortavala
# Stenelmis tarsalis

Stenelmis tarsalis is een keversoort uit de familie beekkevers (Elmidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1937 gepubliceerd door Joseph Delève.
# Michael Porter

Michael E. Porter (Ann Arbor, 23 mei 1947) is een Amerikaans professor aan de Harvard Business School. Porter volgde een universitaire opleiding in Princeton, en behaalde zijn doctoraat in de bedrijfseconomie in 1973 aan Harvard. Hij is een icoon op het vlak van concurrentiestrategieën. Vooral zijn vijfkrachtenmodel ('Competitive Forces Model' of 'Five Forces Model'), waardeketenmodel ('Value Chain Model') en de door hem ontwikkelde typologie over generieke concurrentiestrategieën behoren tot de basiskennis van iedere manager. Porter was de eerste die de betekenis van het werk van managers voor het succes van een onderneming in kaart bracht.
In het door McKinsey in 1979 bekroonde artikel "How Competitive Forces Shape Strategy", reikt hij met zijn vijf omgevingskrachten ondernemingen een methode aan om de markt en het concurrentiegedrag te analyseren.
In zijn eerste boek Competitive Strategy uit 1980 gaat Porter voornamelijk in op het "wat" en "waarom" van strategie. In zijn tweede boek Competitive Advantages draait het met name om het "hoe" van strategie.
Porter stelt hierbij dat ondernemingen op zoek moeten naar hun concurrentievoordeel. Een concurrentievoordeel kan volgens hem voortvloeien uit het gegeven dat de onderneming tegen lagere kosten dan de concurrent kan aanbieden of door een stuk toegevoegde waarde te creëren, zodat de afnemer meer wil betalen voor het product of dienst.
In zijn derde boek Competitive Advantage of Nations stelt Porter dat succesfactoren van ondernemingen worden gecreëerd door een land of regio. Hij schetst in dit boek een aantal criteria op grond waarvan een onderneming de aantrekkelijkheid van een vestigingspunt kan beoordelen. Porter komt steeds vaker tot de conclusie dat uiteindelijk de omgeving van de organisatie, de cluster waarbinnen de organisatie kan opereren, de oorsprong is van duurzaam concurrentievoordeel.

## Erkenning

In 2000 werd Michael Porter benoemd tot Bishop William Lawrence University Professor te Harvard, de hoogste erkenning die Harvard toekent aan zijn eigen professorenkorps. Porter werd doctor honoris causa aan intussen 25 universiteiten, waaronder McGill University, HHL Leipzig Graduate School of Management, INCAE Business School en op 8 oktober 2018 aan de KU Leuven.

## Kritiek

Porter werd door academici bekritiseerd omwille van zijn inconsistente logische argumentatie en beweringen. Critici wijzen ook op het gebrek aan empirische onderbouwing en op het feit dat hij zijn standpunt verdedigt met selectieve case studies. Bovendien laat Porter na om naar de originele bedenkers van zijn postulaten te verwijzen die hun oorsprong hebben in pure micro-economische theorieën.
# Sybra bicristipennis

Sybra bicristipennis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1961 door Breuning.
# Sybra biguttata

Sybra biguttata is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1927 door Aurivillius.