OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jules Corneille Charles van Bommel

Jhr. Jules Corneille Charles van Bommel (Huize De Paauw, Wassenaar, 1 september 1819 - Bergharen, 15 februari 1855) was een Nederlands burgemeester.

## Biografie

Van Bommel werd geboren als telg uit het adellijke geslacht Van Bommel en zoon van jhr. mr. Gerard(us) Andreas Martinus van Bommel (1770-1832), raad, wethouder en burgemeester van Leiden, en diens derde echtgenote Cornelia Maria Petronella van der Kun (1784-1832). Hij studeerde medicijnen te Leiden maar maakte die studie niet af. In februari 1853 werd hij benoemd tot burgemeester van Bergharen, Horssen en Batenburg. Hij bleef dat tot zijn plotselinge overlijden in 1855. Hij was ongehuwd.
* 'Nederland's Adelsboek 80 (1989), p. 152.
# Diaphania terminalis

Diaphania terminalis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld als Phakellura terminalis door Peter Maassen in een publicatie uit 1890. De soort komt voor in Nicaragua en Ecuador.
* Nuss, M.; et al. (2003-2023). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 15-10-2023.
* Genus Cryptographis. Insects catalog Insecta.pro. Geraadpleegd op 16-01-2022.
# Seirarctia echo

Seirarctia echo is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1797 door Smith.
# Pseudolasius tenuicornis

Pseudolasius tenuicornis is een mierensoort uit de onderfamilie van de schubmieren (Formicinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Emery.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Paul Roekaerts

Paul Roekaerts (Leuven, 15 april 1939) is een voormalige Belgische atleet, die gespecialiseerd was in de middellange afstand. Hij nam eenmaal deel aan de Olympische Spelen en veroverde één Belgische titel.

## Biografie
### Atletiek

Roekaerts nam op de 800 m deel aan de Olympische Spelen van 1964 in Tokio, waar hij uitgeschakeld werd in de reeksen.
In 1966 behaalde hij de Belgische titels op de 1500 m. Hij nam dat jaar ook deel aan de Europese kampioenschappen in Boedapest. Hij werd gediskwalificeerd in de reeksen van de 800 m.

### Clubs

Roekaerts was aangesloten bij RFC Luik, afdeling Flémalle. In 1970 stond hij mee aan de wieg van Flémalle Athlétic Club, waar hij trainer en bestuurslid was. Hij was ook bestuurslid van de LBFA.

### Handbal

Roekaerts was ook actief als handballer, waar hij door zijn snelheid werd ingezet als vleugelspeler. Hij speelde bij ROC Flémalle.

### Trivia

De atletiekpiste in Trixhe werd naar hem genoemd.

## Belgische kampioenschappen

| Onderdeel | Jaar |
| 1500 m | 1966 |

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 800 m | 1.47,7 | 1966 | |
| 1500 m | 3.43,9 | | |

## Palmares
### 800 m

* 1961: 2 BK AC – 1.50,1
* 1963: 3 BK AC – 1.53,4
* 1964: 3 BK AC – 1.53,0
* 1964: 6e in reeks OS in Tokio – 1.50,9
* 1966: 2 BK AC – 1.48,9
* 1966: DSQ in reeks EK in Boedapest

### 1500 m

* 1966: 1 BK AC – 3.46,3

## Onderscheidingen

* 2005: Sportverdienste provincie Luik
* 100 jaar Belgische atletiek, uitgave KBAB, 1989
* ↑ Website van Flémalle AC
* ↑ Paul Roekaerts récompensé du mérite sportif liègeois"
Externe links
* (en) Profiel van Paul Roekaerts op sports-reference.com (gearchiveerd)
* Belgische deelnemers Europese kampioenschappen atletiek op website VAL
* Belgische deelnemers Olympische Spelen op website VAL
# Daliyah de Klonia

Daliyah de Klonia (Amsterdam Oost, 18 maart 2005) is een voetbalspeelster uit Nederland. Ze speelt als verdediger voor Ajax in de Vrouwen Eredivisie.
Daliyah de Klonia werd geboren in Amsterdam Oost en begon haar carrière bij de voetbalclub Fortuna Wormerveer. In de zomer van 2021 stapt ze over naar de jeugdopleiding van Ajax.
Op 5 augustus 2023 tekent De Klonia haar eerste profcontract voor Ajax.
Vanaf het seizoen 2023/24 maakt de Klonia onderdeel uit van de selectie van de Amsterdammers. Op 11 oktober 2023 maakt de Klonia haar debuut voor Ajax in een met 6-0 gewonnen uitwedstrijd in de Champions League tegen FC Zürich.
Op 5 november 2023 maakt De Klonia haar debuut in de Vrouwen Eredivisie in een met 5-2 gewonnen thuiswedstrijd tegen FC Utrecht. Haar eerste doelpunt maakt de Klonia op 26 november 2023 in een uitwedstrijd bij AZ die met 2-1 wordt gewonnen.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wedstrijden | Doelpunten |
| 2023-24 | Ajax | Nederland | Vrouwen Eredivisie | 4 | 1 |
| 2024-25 | Ajax | Nederland | Vrouwen Eredivisie | - | - |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 4 | 1 |
Laatste update: 24 december 2023

## Interlands

Daliyah de Klonia is jeugdinternational van Nederland onder 19.
* 1 2 Soccerway profiel
* ↑ Ajax contracteert de Klonia en Tolhoek
* ↑ Zesklapper in Zwitserland voor Ajax vrouwen
* ↑ Daliyah de Klonia Soccerway profiel
* ↑ Daliyah de Klonia OnsOranje profiel
1 Van Eijk · 3 Van der Veen · 4 Den Turk · 6 Van de Velde · 7 Van Egmond · 8 Spitse · 9 Tolhoek · 10 Noordam · 12 Van Hensbergen · 13 Niënhuis · 16 Noordman · 17 Jansen · 18 Keijzer · 19 T. Hoekstra · 20 Yohannes · 21 Van Gool · 22 Sabajo · 23 Keukelaar · 24 De Klonia · 25 De Sanders · 26 Kardinaal · 31 Van der Wal · Coach: Reus · Assistent-coach: Luiten
# Spoorlijn Saint-Léonard - Fraize

De spoorlijn Saint-Léonard - Fraize is een voormalige spoorlijn in de Franse Vogezen en loopt van Saint-Léonard naar Fraize via het dal van de Meurthe. De lijn was 7,5 km lang en heeft als lijnnummer 064 000. Voorheen heeft de lijn de nummers 18$^5$ SNCF-nummering of 18$^4$ nummering Est gehad.

## Geschiedenis

De lijn werd op 3 december 1876 geopend en in gebruik genomen door de Compagnie du Chemin de fer des Vosges. Tussen 1883 en 1936 was de Compagnie des chemins de fer de l'Est de exploitant en hierna de SNCF. Het gedeelte tussen Anould en Fraize werd in 1988 gesloten, gevolgd door het gedeelte tussen Saint-Léonard en Anould in 2005.

## Aansluitingen

In de volgende plaats was er een aansluiting op de volgende spoorlijn:

### Saint-Léonard

    RFN 062 000, spoorlijn tussen Arches en Saint-Dié
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Saint-Léonard_-_Fraize
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935_complement.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_EST-1935.pdf
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_Est_1962.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# Bahiatapaculo

De bahiatapaculo (Eleoscytalopus psychopompus; synoniem: Scytalopus psychopompus) is een zangvogel uit de familie tapaculo's (Rhinocryptidae). Het is een endemische vogelsoort van het Atlantisch Woud in Brazilië.

## Vondst en naamgeving

De bahiatapaculo is in juli 1944 in de Braziliaanse stad Ilhéus ontdekt maar gezien als ondersoort van de witborsttapaculo (E. indigoticus). Vijfenvijftig jaar later werd deze vogel als een nieuwe soort beschreven door de Braziliaanse ornithologen Dante Luiz Martins Teixeira en Nei Eni Demas Carnevalli. Zij gaven de vogel de wetenschappelijke naam Eleoscytalopus psychopompus. De soortaanduiding betekent "zielenleider" in het Oudgrieks.

## Kenmerken

De bahiatapaculo is een kleine vogel van circa 11 centimeter lengte die 18 gram weegt. De vogel is van boven blauwgrijs, op de rug geleidelijk naar de stuit toe roodbruin. De keel en borst zijn wit, de flanken donkergrijs en de onderbuik is roodbruin. De poten zijn geelbruin, de snavel is tweekleurig, van boven bijna zwart, van onder vuilgeel.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel is endemisch in Brazilië en komt enkel voor aan de zuidkust van de staat Bahia. Het natuurlijke leefgebied (habitat) is subtropisch of tropisch vochtig laaglandbossen op een hoogte tussen de 15 en 200 m boven zeeniveau. Deze leefgebieden liggen in het bioom Atlantisch Woud, waar de vogel voorkomt in rivier- en beekdalen in kleine, dichte moerasbossen met veel ondergroei en klimplanten die hoogstens 50 meter verwijderd zijn van de waterstroom.

## Status

De soort wordt bedreigd door habitatverlies ten gevolge van ontbossing, daardoor raakt het leefgebied versnipperd. De trends in populatie-aantallen zijn dalend. In 2020 werd het totale aantal geschat op een 250-100 volwassen individuen. Om deze redenen staat de bahiatapaculo als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Bahiatapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Handbook of the Birds of the World deel 8, 2003.
# Druppeltapaculo

De druppeltapaculo (Psilorhamphus guttatus) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in zuidoostelijk Brazilië en noordoostelijk Argentinië.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als zeldzaam tot plaatselijk vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Druppeltapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Magdalenatapaculo

De magdalenatapaculo (Scytalopus rodriguezi) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's). Het is een bedreigde, endemische vogelsoort in Midden-Colombia.

## Ontdekking en naamgeving

Reeds in 1986 werd vermoed dat in een gebied dat ligt op de oostelijke hellingen van de Andes (Serranía de las Minas) in het departement Huila een tapaculo voorkwam met afwijkende roep en zang. Omdat het gebied politiek instabiel was, werd er geen uitgebreid onderzoek verricht. Pas in 2003 werden geluidsopnamen gemaakt en een paar vogels verzameld waarvan onder ander het Mitochondriaal DNA werd vergeleken met dat van andere soorten uit het geslacht. De soort werd in 2005 uitgebreid beschreven. De wetenschappelijke naam is een eerbetoon aan de Colombiaanse vogelkundige José Vicente Rodríguez Mahecha. De Nederlandse en Engelse naam verwijzen naar het dal van de rivier de Magdalena. In 2013 werd ontdekt dat 580 km noordelijk in het departement Norte de Santander een kleine populatie voorkwam die als nieuwe ondersoort S. r. yariguiorum werd beschreven.

## Kenmerken

De vogel is ongeveer 11,5 cm lang. Deze donkergrijs gekleurde vogel lijkt sterk op de andere soorten binnen dit geslacht. De soort lijkt sterk op Spillmanns tapaculo (S. spillmanni), maar die is groter en lichter van kleur. De stuit en de flanken van de magdalenatapaculo zijn kaneelkleurig met een patroon van donkere lijntjes. Het oog is donkerbruin en de snavel is zwart. De poten zijn dof bruin, de tenen iets lichter bruin.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in centraal Colombia en telt twee ondersoorten:
* S. r. yariguiorum: noordelijk-centraal Colombia.
* S. r. rodriguezi: zuidelijk-centraal Colombia.
Het leefgebied bestaat uit natuurlijke, vochtige, montane bossen op 1700 tot 2300 m boven zeeniveau waar de vogel zich ophoudt in dichte onderbegroeiing en dicht bij of op de bosbodem foerageert op kleine insecten.

## Status

De magdalenatapaculo heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2017 door BirdLife International geschat op 1500 tot 7000 individuen en de populatie-aantallen nemen af door habitatverlies. Het leefgebied wordt aangetast door ontbossingen waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik zoals beweiding. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Magdalenatapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Krabbe, N. et al., 2005. A new species of Scytalopus tapaculo from the upper Magdalena valley, Colombia. Bull. Brit. Orn. Club 125(2): 93–108. PDF
* 1 2 (en) Fjeldså, J. & Sharpe, C.J., 2018. Magdalena Tapaculo (Scytalopus rodriguezi). In: del Hoyo, J. et al (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/204354 on 13 May 2018).
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.1). Gearchiveerd op 28 mei 2024.
# Muistapaculo

De muistapaculo (Scytalopus speluncae; synoniem: Scytalopus notorius) is een zangvogel uit de familie der tapaculo's (Rhinocryptidae).

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel komt voor in het zuidoosten van Brazilië van zuidelijk Espírito Santo tot noordelijk Rio Grande do Sul. De natuurlijke habitats zijn subtropische of tropische vochtige bergbossen op een hoogte onder de 2500 meter boven zeeniveau.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Muistapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Myornis

Myornis is een geslacht van zangvogels uit de familie tapaculo's (Rhinocryptidae).

## Soorten

Het geslacht kent de volgende soort:
* Myornis senilis – Grijze tapaculo
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.1).
# Robbins' tapaculo

Robbins' tapaculo (Scytalopus robbinsi) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's). Het is een endemische soort in Ecuador. De vogel werd in 1997 geldig beschreven en vernoemd naar de Amerikaanse ornitholoog Mark B. Robbins, die de eerste geluidsopnamen van de vogel maakte.

## Herkenning

De vogel is 11 cm lang. Het is een kleine, grijsblauwe vogel met een kort opgewipte donkere staart en een (voor een tapaculo) relatief dikke zwarte snavel. De nek, rug, vleugels, staart en stuit zijn donkerbruin. De flanken zijn bruin gestreept.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in zuidwestelijk Ecuador in een smalle zone van de westelijke uitlopers van de Andes in de provincies El Oro en Azuay. Het leefgebied bestaat uit de ondergroei van vochtig, natuurlijk bos in heuvelland op 700 tot 1250 m boven zeeniveau.

## Status

Robbins' tapaculo heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2018 door BirdLife International geschat op 1900-5000 volwassen individuen en de populatie-aantallen nemen af door habitatverlies. Het leefgebied wordt aangetast door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik. Om deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 4 5 (en) Robbins' tapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Krabbe, N. & T. S. Schulenberg. 1997. Species limits and natural history of Scytalopus Tapaculos (Rhinocryptidae), with descriptions of the Ecuadorian taxa, including three new species. Ornithological Monographs 48 p.46-88.Full publication
# Salvins tapaculo

De Salvins tapaculo (Scytalopus unicolor) is een zangvogel uit de familie Rhinocryptidae (tapaculo's). De Nederlandse naam verwijst naar de Engelse zoöloog Osbert Salvin die deze vogel in 1895 geldig heeft beschreven.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in het westelijke deel van Centraal-Peru.

## Status

De grootte van de populatie is in 2021 geschat op 8500-11.500 volwassen vogels. Het verspreidingsgebied is klein en de aantallen nemen af door habitatverlies. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort daarom de status gevoelig.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Salvins tapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Witborsttapaculo

De witborsttapaculo (Eleoscytalopus indigoticus; synoniem: Scytalopus indigoticus) is een zangvogel uit de familie der tapaculo's (Rhinocryptidae).

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogel is endemisch in Brazilië en komt voor van Bahia tot Santa Catarina en Rio Grande do Sul.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als zeldzaam tot plaatselijk vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Witborsttapaculo op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Apostolische Majesteit

Sinds de regering van de Habsburger Leopold I (1657–1705), keizer van het Heilige Roomse Rijk en koning van Hongarije droegen de koningen en koninginnen van Hongarije steeds de titel "Apostolische Majesteit" en noemden zij zich "Apostolisch Koning van Hongarije". De titel verwijst naar de Hongaarse koning Stephanus (ca. 975–1038) die zich als eerste Hongaarse vorst tot het christendom bekeerde en zijn volk kerstende. Paus Silvester II zou de koning daarom met de apostelen hebben vergeleken en deze titel hebben toegekend. Stephanus werd in 1083 door paus Gregorius VII heilig verklaard. Er zijn geen historische bewijsstukken voor de overlevering dat een paus een bijzondere en erfelijke titel aan de Hongaarse vorst zou hebben toegekend voorhanden maar van 1657 tot aan de regering van Karel IV van Hongarije die in 1918 werd gedwongen om de regering neer te leggen werd de titel algemeen gebruikt.
# Jan Maarten Boll

Jan Maarten Boll ('s-Hertogenbosch, 24 mei 1942 – Amsterdam, 24 november 2020) was een Nederlands advocaat en lid van de Raad van State. Daarnaast was hij bestuurder bij verscheidene culturele instellingen, waaronder voorzitter van de Vereniging Rembrandt.

## Loopbaan

Boll werd, na zijn studie Nederlands Recht in Leiden, advocaat, eerst in Den Haag (tot 1979), later in Amsterdam. Op 1 januari 1993 werd hij benoemd tot lid van de Raad van State, in 2010 bekleedde hij het ambt staatsraad. Deze laatste functie bekleedde hij tot 2012, waarna hij als 70-jarige met leeftijdsontslag ging.
Daarnaast was Boll bestuurder bij diverse stichtingen, waarvan veel in de culturele sector, zoals Stichting Nationaal Fonds Kunstbezit en Koninklijk Concertgebouworkest. Ook is hij lid geweest van onder meer de Commissie voor Kerkordelijke aangelegenheden Nederlandse Hervormde Kerk en de Rijkscommissie voor de Musea. Sinds 1993 was hij een van de ruim 300 directeuren van de Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen en in 2004 werd hij benoemd tot officier in de Orde van Oranje-Nassau. In 2009 kreeg hij bij zijn afscheid als voorzitter van de Vereniging Rembrandt de Museummedaille.

## Privéleven

Boll is de zoon van Jan Huibert Boll (1900-1975) en advocate mr. Emma Carolina Clara Lion (1904-1993). Hij was sinds 24 mei 1975 getrouwd met museumdirecteur Pauline Kruseman. Hij was lid van het CDA.
Mr. J.M. Boll overleed in 2020 na een kortstondig ziekbed op 78-jarige leeftijd.

## Varia

* Op 10 december 2006 hield Boll de negende Bernardus Hartogensis-lezing over de synagoge in Den Bosch, getiteld, 'Een monumentale drie-eenheid van religieus erfgoed', onder die titel ook uitgegeven in samenwerking met boekhandel Selexyz en Adr. Heinen in 's-Hertogenbosch, ISBN 9086800548.
* De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.

### Noot

* ↑ CV Boll op website Raad van State. Gearchiveerd op 6 februari 2008. Geraadpleegd op 14 augustus 2023.
* ↑ Familiebericht, NRC Handelsblad, 1 december 2020.
# Humboldtpinguïn

De humboldtpinguïn (Spheniscus humboldti) is een pinguïnsoort die als koloniebroeder leeft aan de kusten van Peru en Chili. De soort dankt haar naam aan de Duitse wetenschapper en ontdekkingsreiziger Alexander von Humboldt.

## Kenmerken

De vogel is in hoofdzaak grijszwart met een zilverwitte buikzijde, een zwarte band over de borst en een witte wenkbrauwstreep. Rond de snavelbasis heeft het dier een roze partij. Eens per jaar ruien ze, waarbij het oude verenkleed verdrongen wordt door een glanzend nieuw verenpak. De poten zijn zwart. De lichaamshoogte bedraagt 56 tot 66 cm en het gewicht 4 tot 5 kg.

## Voedsel

In ondiep water maakt de pinguïn jacht op scholenvissen, zoals ansjovis, haring en sardine. Natuurlijke vijanden te water zijn orka's, zeehonden en zeeleeuwen. Aan de wal kunnen ze prooi worden voor honden, vossen, slangen en verwilderde katten. Ratten eten eieren en kuikens.

## Voortplanting

Humboldtpinguïns leggen meestal twee eieren, die door beide ouders worden uitgebroed in nesten onder de grond of in holen. De broedtijd bedraagt ongeveer 32 dagen. De soort is na 2-3 jaar geslachtsrijp.

## Verspreiding

Niet alle pinguïnsoorten zijn gebonden aan koude streken op of in de buurt van het zuidpoolgebied. De humboldtpinguïn komt voor langs de kust van Peru en Chili, waar de koude, maar voedselrijke Humboldtstroom aan het oppervlak komt. Eens broedde hij daar in holen in de guano. Het winnen van deze vogelmest heeft daar echter een eind aan gemaakt en heeft het aantal humboldtpinguïns sterk teruggebracht. Behalve aantasting van de habitat hebben roofdieren en ratten het voorkomen gedecimeerd. In 2013 werd het aantal op circa 50.000 geschat. Zeven jaar later waren het er volgens het IUCN naar schatting nog zo'n 24.000. In chili ligt het Nationaal Reservaat Humboldtpinguïn.
* Humboldtpinguïn op ei
* Humboldtpinguïn onder water
* Humboldtpinguïn in de dierentuin
* 1 2 (en) Humboldtpinguïn op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Chile's Humboldt penguins under threat of extinction. Phys.org (28 april 2013). Gearchiveerd op 30 september 2013. Geraadpleegd op 28 april 2013.
# Stormbandpinguïn

De stormbandpinguïn, kinbandpinguïn of keelbandpinguïn (Pygoscelis antarcticus) is een soort pinguïn.

## Kenmerken

Het verenkleed is, net als de meeste andere pinguïns, glanzend blauwzwart en wit van kleur. Over de keel loopt een dun zwart streepje, waaraan het dier zijn naam dankt. De stormbandpinguïn is een standvogel. De lengte varieert tussen de 68 en 77 centimeter en het gewicht tussen de 3,2 tot 5,3 kilogram. Het verenkleed is bij beide geslachten gelijk.

## Voortplanting

Ze leggen twee eieren in een nest, dat bestaat uit een rond platform, gemaakt van steentjes. Het midden van de platform is bekleed met veertjes, botjes en dergelijke.

## Verspreiding

Het verspreidingsgebied beslaat Antarctica, Peter I-eiland, Zuid-Georgië en de Zuidelijke Sandwicheilanden, de Zuidelijke Orkneyeilanden, Zuidelijke Shetlandeilanden, Bouvet en de Ballenyeilanden, die tot Nieuw-Zeeland behoren. De stormbandpinguïn komt voornamelijk voor langs de kust van poolgebieden, waar licht pakijs te vinden is. Ze broeden dicht op elkaar in grote kolonies, op die delen van de kust waar geen ijs ligt. In jaren waarin er lang ijs op zee blijft liggen, is het broedsucces laag, omdat de pinguïns dan niet kunnen foerageren.

## Status

De grootte van de populatie wordt geschat op 8 miljoen volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Literatuur

In zijn boek In de voetsporen van Shackleton beschrijft Albert Beintema hoe een Nederlands-Braziliaanse team onderzoek deed aan de thermoregulatie van keelbandpinguïnkuikens en ook zijdelings aan macaronipinguïns, ezelspinguïns en zuidpoolkippen op Elephanteiland (Zuidelijke Shetlandeilanden).
* Foto's en een video van de stormbandpinguïn
* Stormbandpinguïns die proberen op een ijsberg te komen
* 1 2 (en) Stormbandpinguïn op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Martínez, I., et al, 2018. Chinstrap Penguin (Pygoscelis antarcticus). In: del Hoyo, J., et al (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from https://www.hbw.com/node/52460 on 19 November 2018).
* ↑ Pers. comm. A. Beintema
* ↑ Beintema, A., 1995. In de voetsporen van Shackleton. Atlas, Amsterdam. ISBN 90-254-12637. (Mede door dit onderzoek, uitgevoerd in 1988/89 kreeg Nederland in 1990 toegang tot de club van landen van het Antarctisch Verdrag)
# Laima Jukelienė

Laima Jukelienė (Marijampolė, 22 september 1942 - Kaunas 1 januari 1994) was een voormalig basketbalspeelster die uitkwam voor het nationale basketbalteam van de Sovjet-Unie.

## Carrière

Jukelienė speelde haar gehele carrière van 1960 tot 1969 voor KPI Kaunas. In 1969 stopte ze met basketbal.
In 1966 won Jukelienė met de Sovjet-Unie de gouden medaille op het Europees kampioenschap basketbal vrouwen 1966.

## Erelijst

* Europees Kampioenschap: 1
** Goud: 1966