OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Tête de veau

Tête de veau is een typisch Limburgs streekgerecht en bestaat uit kalfsvlees en de daarvan getrokken bouillon en champignons in een (met gelatine en of boter en bloem (roux) of zetmeel gebonden tomatensaus, die op smaak wordt gebracht met peper, zout het laten meesudderen van een laurierblaadje en toevoeging van een scheut Madeira.
Tête de veau betekent letterlijk 'kop (of: hoofd) van het kalf' en is een van oorsprong Frans (armeluis)gerecht. Er wordt naar het hoofd van het kalf verwezen, omdat traditioneel alleen vlees afkomstig van het hoofd van het kalf (tong, losgeweekt vlees) wordt gebruikt. Voor de traditionele bereiding wordt het op een kalfsschedel resterende vlees losgeweekt in kokend water. Omdat tête de veau al lang geen armeluisgerecht meer is, of uit andere overwegingen, wordt heden ten dage 'gewoon' rundvlees of varkensvlees verwerkt in het gerecht. Dit is voor een goede Tete de veau echter uit den boze, gebruik van kalfsvlees v. d. nek of schouder gecombineerd met of solo een kalfstong, al dan niet gepekeld, samen met wat kalfs botten heeft absoluut de voorkeur. Tête de veau wordt vaak gegeten als warme aanvulling op een koude schotel, waarbij gekookte eieren, (zure) augurken en brood(jes) niet mogen ontbreken.
Tête de veau wordt doorgaans gegeten op gelegenheden welke de Limburger als speciaal of feestelijk aanmerkt, denk aan carnaval en kermissen. Abusievelijk wordt er paprika(poeder) aan het gerecht toegevoegd waarmee het gerecht betwistbaar toegankelijker/smakelijker wordt.
# Ø

"Ø", "ø" is een klinker en een letter die gebruikt wordt in het Deens, Faeröers en Noors en bestaat uit een O of o met een schuine streep.
De uitspraak van de klinker is ongeveer als het Nederlandse "eu" (fonetisch symbool: [ø]) in het woord "reus".
De oorsprong van de letter is een ligatuur voor de tweeklank "oe", waarbij de horizontale/diagonale lijn van de "e" door de "o" heen wordt geschreven, zodat de ø ontstond.
In modern Deens, Faeröers en Noors is de Ø een aparte letter, en geen ligatuur of variant van de "O". Het symbool "ø" wordt ook in het Internationaal Fonetisch Alfabet gebruikt om de eu-klank van verschillende talen aan te duiden.
De equivalente letter in het Duits, IJslands en Zweeds is de "Ö". De letter is niet equivalent met "Ö" in Fins, Estisch, Hongaars en Turks, aangezien de "Ö" daar niet het resultaat van umlaut is. Het cyrillische alfabet gebruikt "Ө" als equivalente letter.
In het Deens en het Noors (alleen in de schrijftaal Riksmål) is ø ook het woord voor "eiland".

## Wiskunde en techniek

In de verzamelingenleer is ∅ (een grote cirkel met een schuine streep) het symbool voor een lege verzameling of voor de onmogelijke oplossingsverzameling. Buiten de wiskunde wordt dit symbool soms gebruikt als afkorting voor niets.
In de techniek wordt het teken ⌀ (een cirkel met een schuine streep) gebruikt om de diameter van bijvoorbeeld een duiker of buis mee aan te geven. Het teken staat aangegeven als Unicode 2300 in de ISO-10646. De grootte van het teken is afhankelijk van het gebruikte lettertype en de gebruikte software. Zo maakt een tekenprogramma als Revit er automatisch een groter teken van en een programma als Word een klein teken van. In beide gevallen blijft het U+2300 en is de grootte van het symbool afhankelijk van software en lettertype.
* ⌀1000 = een diameter van 1000 mm (= 1 m) (spreek uit: "rond duizend")
* ⌀ = een afkorting voor een benzeenring in de organische chemie

## Computertoepassingen

* Op Deense, Faeröerse en Noorse toetsenbordindelingen heeft de ø een aparte toets.
* Op de Amerikaans-internationale toetsenbordindeling die in Nederland gebruikt wordt, kunnen ø en Ø met de combinaties Alt Gr+L en ⇧ Shift+Alt Gr+L worden getypt.
* Op de Apple Macintosh is de combinatie Option+O of ⇧ Shift+Option+O.
* Op een toetsenbordindeling waar geen speciale toets of toetsencombinatie voorhanden is, zijn de combinaties voor Ø en ø respectievelijk Alt+157 en Alt+155 en ook Alt+0216 en Alt+0248.
* In HTML worden de codes &Oslash; en &oslash; voor respectievelijk Ø en ø gebruikt. In de ISO 8859-1 of Unicode-tekensets zijn de codes voor Ø en ø respectievelijk 0216 en 0248, of D8 en F8 in hexadecimaal. In Code page 437 is code 237 (0xED) onder andere te gebruiken voor de ø.
* Op Linux met het X Window System kan de ø ingevoerd worden met Compose+/+o en Ø met Compose+/+O.
# Gerechtsplein

Het Gerechtsplein (Frans: Place de la Justice) is een plein in de Belgische hoofdstad Brussel. Het ligt in de Grote Zavel tussen de Gasthuisstraat, Ruisbroekstraat en Lebeaustraat. In het midden overbrugt het viaduct van de Keizerslaan het plein. Aan het Gerechtsplein ligt de achterzijde van de Koninklijke Bibliotheek en het voormalige Belgacomgebouw.

## Geschiedenis

Het Gerechtsplein werd aangelegd in 1820-1821 op de plaats van de in 1812 gesloopte Jezuïetenkerk. Het bijhorende klooster werd door François Verly tot gerechtshof omgebouwd. Het gebouw was in gebruik van 1820 tot 1892, het jaar waarin het Justitiepaleis aan het Poelaertplein gereed kwam. Het gerechtshof aan het Gerechtsplein werd vervolgens gesloopt.
Het plein droeg oorspronkelijk de naam Paleisplein en van 1890 tot 1895 Lebeauplein. In 1891 werd de zuidzijde opengebroken door de aanleg van de Lebeaustraat en in de jaren 1890 de oostzijde na de afbraak van het oude Justitiepaleis opnieuw bebouwd. De westzijde werd in de 20e eeuw door de aanleg van de Noord-Zuidverbinding gesloopt. In 1955 werd naar aanleiding van Expo 58 het viaduct van de Keizerslaan over het plein aangelegd.
In 1874 werd op het plein een standbeeld van Alexandre Gendebien door Charles Van der Stappen onthuld. Het beeld werd in 1956 naar het Frère-Orbansquare verplaatst.

## Kunst

Op het plein bevindt zich het kunstwerk Bleus sur jaune van de Franse kunstenaar Daniel Buren. Het geheel telt 89 in de grond bevestigde masten die een bos vormen waardoorheen voertuigen en voetgangers zich een weg banen. De hoogte van de masten is gelijk en de masten vormen in de hoogte een strakke horizontale lijn. De masten hebben lengtes van 7,50 tot 12,20 meter in functie van de nivellering van de grond. Aan de masten hangen ook vlaggen van dezelfde grootte. Het kunstwerk werd in 2009 ingehuldigd en was een initiatief van voormalig schepen Henri Simons.

## Galerij

* Het Gerechtsplein op een schilderij van Gustave Walckiers (1880)
* De afbraak van het oude justitiepaleis (1892)
* Het Gerechtsplein en de Ruisbroekstraat (1910)
* Het viaduct van de Keizerslaan en een deel van het kunstwerk Bleus sur jaune van Daniel Buren
* Gerechtsplein, Inventaris van het bouwkundig erfgoed
* ↑ Gerechtsplein, Urbis. Gearchiveerd op 2 februari 2023.
* ↑ 89 masten van Buren voor het Gerechtsplein, Brussel Deze Week, 25 juni 2009. Gearchiveerd op 27 november 2022.
# Adults Only

Adults Only is het enige muziekalbum van de slagwerker Mike Botts, dat onder zijn eigen naam is verschenen. Botts is voornamelijk bekend als de drummer van Bread. Als die muziekgroep niet actief is, speelt hij op studioalbums van derden mee, waaronder die van Dan Fogelberg. Het album wordt dan ook volgespeeld met andere (bekende) studiomusici. Het album bevat doorsnee rockmuziek. Opvallend detail; in The Wait zit een fragment van Smoke on the Water van Deep Purple, de muziek zal niet zo snel in verband gebracht worden met Mike Botts, die over het algemeen soft rock speelde.

## Composities en musici

Botts, zang op alle tracks:
| track | compositie | wie speelt wat | tijd |
| 1 | Squeeze | Botts – slagwerk en saxofoon Bob Glaub – basgitaar Todd Sharp – gitaar Jai Winding - toetsen | 4.35 |
| 2 | Buns of Doom | Botts- slagwerk, toetsen, slaggitaar George Clinton – orgel Chris Spedding- gitaar | 5:34 |
| 3 | Shame | Botts – zang Clinton - toetsen Basil Fung - gitaar | 4:11 |
| 4 | Greed | Boots – slagwerk Jeff Wornell - gitaar Lee Sklar-basgitaar | 4:53 |
| 5 | El Dorado | Botts – slagwerk Sklar – basgitaar Dean Parks –gitaar Andrew Gold – slaggitaar Fung – gitaar Brad Cole - toetsen | 4:10 |
| 6 | What’s that comin’ | Botts – slagwerk,percussie, saxofoon Sklar – basgitaar Fung- gitaar Winding - toetsen | 4:40 |
| 7 | Avenue 63 | Botts- slagwerk, toetsen Glaub – basgitaar Sharp-gitaar | 3:59 |
| 8 | The wait | Botts- slagwerk, toetsen, saxofoon Sklar-basgitaar Fung - gitaar | 4:39 |
| 9 | Old man’s lament | Clinton-toetsen; Chris Colengelo akoestische basgitaar | 3:22 |
| 10 | Murder | Botts- zang, toetsen en basgitaar Gold – gitaar | 4:06 |
| 11 | Sailin’ shoes | Botts- alles | 1:24 |
# Gens Asinia

De gens Asinia was een plebejische gens uit het oude Rome, wiens nomen gentile Asinius of Asinia (voor vrouwen) was. De gens was afkomstig uit Teate, de hoofdstad van de Marrucini (Sil. Ital. XVII 453; Liv., Epit. 73; Catull., 12.). Hun naam was afgeleid van asina, dewelke een agnomen van de Scipiones, zoals asellus dat was van de Annii en de Claudii. De Herius, waar sprake van is bij Silius Italicus (l.c.) ten tijde van de Tweede Punische Oorlog, rond 218 v.Chr., was een voorvader van de Asinii. Maar de eerste persoon met de naam Asinius, die in de geschiedenis opdook, was Herius Asinius, in de Marsische oorlog (90 v.Chr.). De cognomina van de Asinii waren Agrippa, Celer, Dento, Gallus, Pollio en Saloninus. De enige cognomina die voorkomen op munten zijn Gallus en Pollio (Eckhel, V, p. 144.). Naar verluidt dankt de Italiaanse stad Assignano haar naam aan deze gens. Bekende leden van de familie waren:
* Herius Asinius, (? - 90 v.Chr.) stamhoofd van de Marrucini
* Gaius Asinius Pollio, (76 v.Chr. - 5 na Chr.) Romeins politicus, militair en auteur, consul in 40 v.Chr.
* Gaius Asinius Gallus, (41 v.Chr. - 33) Romeins senator, zoon van Gaius Asinius Pollio, consul ordinarius in 8 v.Chr., proconsul tussen 6 en 5 v.Chr. van de provincia Asia.
* Marcus Asinius Agrippa, (8 v.Chr.-27) zoon van Gaius Asinius Gallus en Vipsania Agrippina, consul in 25
* Servius Asinius Celer, (2 v.Chr.(?) - ?) zoon van Gaius Asinius Gallus en Vipsania Agrippina
* Quintus Asinius Gallus, (6 v.Chr.(?) - ?) zoon van Gaius Asinius Gallus en Vipsania Agrippina, verbannen door Claudius wegens samenzwering
* Gaius Asinius Pollio, (11 v.Chr.(?) - ?) zoon van Gaius Asinius Gallus en Vipsania Agrippina, consul in 23
* Asinius Lupus, zoon van Gaius Asinius Gallus en Vipsania Agrippina
* Asinius Saloninus, 4 v.Chr. - 22), zoon van Gaius Asinius Gallus en Vipsania Agrippina
* Marcus Asinius Marcellus, zoon van Marcus Asinius Agrippa, consul in 54
* Lucius Asinius Pollio Uerrucosus, consul 81
* Marcus Asinius Atratinus, consul 89
* Marcus Asinius Marcellus, consul 104
* Gaius Asinius Lepidus Praetextatus, consul 242
* Asinius Quadratus, Romeins historicus uit de 3e eeuw

## Referentie

* W. Smith, art. Asinia Gens, in W. Smith (ed.), A dictionary of Greek and Roman biography and mythology, I, Londen, 1870, p. 385.
# Zuil van Constantijn

De Zuil van Constantijn (Çemberlitaş sütunu in het Turks), de porfieren zuil of de verkoolde zuil, is een Romeinse kolom in Istanboel. De zuil staat voor de stichting van Constantinopel, het Nieuw Rome, de nieuwe hoofdstad van het Romeinse Rijk, gesticht door keizer Constantijn de Grote.

## Geschiedenis

De kolom werd plechtig ingewijd op 11 mei 330, met een mix van christelijke en heidense ceremonies. Hij bevond zich in het midden van het Forum van Constantijn (vandaag in het district Fatih). Door de eeuwen heen werd de kolom aanzienlijk beschadigd door verschillende aardbevingen en branden.
In 416 liet keizer Theodosius II van Byzantium de trommels versterken met ijzeren banden nadat de kolom was geraakt door de bliksem. In 1079 werd hij opnieuw door de bliksem getroffen. In 1106 beschadigde er een storm het bovenste deel van de kolom, het beeld en waarschijnlijk drie van de porfieren cilinders gingen verloren. Het is mogelijk dat de kapel eronder, bij deze gelegenheid werd verwoest. Keizer Manuel I Komnenos (1143-1180) gaf opdracht tot de restauratie van de zuil en liet er een kruis op monteren. We kunnen nog steeds de inscriptie zien, die deze restauratie herdenkt : "de vrome Manuel liet het heilige monument, getekend door de tijd, restaureren" (in het Grieks: "ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΕΡΓΟΝ ΕΝΘΑΔΕ ΦΘΑΡΕΝ ΧΡΟΝΩ ΚΑΙΝΕΙ ΜΑΝΟΥΗΛ ΕΥΣΕΒΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ").
De bronzen cirkels die de verbindingen tussen de trommels bedekten, werden in 1204 tijdens de Vierde Kruistocht door de kruisvaarders meegenomen. Het kruis werd door de Ottomanen verwijderd na de Val van Constantinopel in 1453.
De aardbeving in 1779, gevolgd door een brand verwoestte de buurt. De brand liet overal op de kolom zwarte vlekken achter, waardoor hij de bijnaam "verkoolde kolom" kreeg. Sultan Abdülhamit I liet het monument restaureren door de sokkel en de eerste trommel te versterken. Het platform waarop de kolom rustte, werd 2,50 m onder de grond gevonden.
In de jaren 1929-1930 werden opgravingen uitgevoerd door de Deense theosoof Carl Vett, wiens doel voornamelijk was het Palladium van Troje te ontdekken en de relikwieën, die aan de voet van de kolom waren begraven op te graven. De restauratiewerkzaamheden aan de kolom begonnen in 1955. De sleuven in porfiermarmer werden opgevuld en de metalen cirkels die de trommels met elkaar verbonden, werden in 1972 vervangen. Het werk werd begin 2000 voltooid.

## Compositie

Hoe de zuil er oorspronkelijk uitzag is giswerk. Men vermoedt dat ze 50 meter hoog was met daarboven op een beeld van Apollo of een allegorie van Sol Invictus. Vandaag is de zuil 37 meter hoog, sokkel inbegrepen, en bestaat uit zeven cilindrische porfieren blokken, samengehouden met metalen banden.

## Galerij

* Schets van de oorspronkelijke (vermoedelijk) zuil (1912)
* ca.1870
* 1912
* heden
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Colonne de Constantin op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Torre del Vescovo

De Torre del Vescovo of Bisschopstoren is een torengebouw en voormalig ziekenhuis in het centrum van de Siciliaanse havenstad Catania. De wijk heet Antico Corso en de straat waar de toren staat, heet Via Antico Corso.

## Toren vanaf 1302

Het gaat om een van de oudste torens van Catania. Begin 14e eeuw, te starten met 1302, werd een verdedigingstoren gebouwd. Dit was een idee van het heersende Huis Aragon. De toren stond vlak buiten en voor de middeleeuwse ringmuur. De lokalisatie was noordwest ten opzichte van Catania. Ze had een verdedigingsfunctie richting binnenland, met name tegen indringers die langs de voet van de Etna over de heuvel Collina di Montevergine zouden aanvallen.
Bisschop Antonio de’Vulpone, bisschop van Catania kocht de toren; vandaar kreeg de toren haar naam. Hij richtte de toren in als lazaret, zodat zwaar zieken buiten de middeleeuwse stad werden verzocht. De toren had met andere woorden een dubbele functie: een militaire en een verplegende. De eerder kleine afmetingen van de toren waren problematisch tijdens pestepisodes in de stad.

## Toren vanaf 1556

Van de middeleeuwse toren is enkel de vierhoekige basis bewaard. De rest dateert van 1556. Keizer Karel V, die koning van Sicilië was, besliste om de stad Catania te versterken tegen invallende Ottomanen. De Mura di Carlo V bestonden uit een fortengordel van elf bastions en een ringmuur met zeven poorten rondom Catania. De Torre del Vescovo werd heropgebouwd met blokken vulkaansteen, zoals de andere gebouwen uit 1556, en bezat waarschijnlijk twee verdiepingen met bovenaan kantelen voor boogschutters. De vulkaanstenen werden afgewisseld met fragmenten van terracotta en samengehouden met mortel.
Onmiddellijk naast de Torre del Vescovo verrees een van de elf bastions, namelijk de Bastione degli Infetti of het Bastion van de Besmetten. Naast de militaire functie moest dit bastion ook dienen als gasthuis. De gezamenlijke naam van de Torre del Vescovo en de Bastione degli Infetti was Ospedale degli Infetti ofwel Ziekenhuis voor Besmetten. Deze naam werd gegeven bij de pestuitbraak van 1576 en de naam is gebleven.
Van het ziekenhuiscomplex bleef nog weinig overeind na de Etna-uitbarsting van 1669 en de aardbeving van 1693. Er bleven een torenruïne en de basismuren van het bastion over.
* ↑ (it) Bella, Camillo, Bastione degli Infetti. Etna Natura (2024).
* ↑ (it) Caloggero, Ignazio, Torre del Vescovo. La Sicilia in Rete. Heritage (2020).
* ↑ (it) Le Mura di Carlo V (Catania). City Map Sicilia. Industria 01 NSC.
* ↑ (it) Urso, Marco d', La Torre del Vescovo: una costruzione bellica e medica. It.Catania. Italia.it SRL (2024).
* ↑ De lavastroom stroomde langs de westkant van de stad in de zee.
# Station Harkstede-Scharmer

Station Harkstede-Scharmer (geografische afkorting Hsr) was een stopplaats aan de Woldjerspoorweg tussen Groningen en Weiwerd. De stopplaats was in gebruik van 1 juli 1929 tot 5 mei 1941.
Het stationsgebouw, ontworpen door de architect Ad van der Steur, is van het Standaardtype Woldjerspoor, maar de plattegrond is spiegelbeeldig aan die van de zes andere stations van dit type. Dat had te maken met de gewenste situering van de goederenloods.
Het station is anno 2018 deels in gebruik als brandweerkazerne. Bij het station, aan de Vijverlaan, ligt het voormalige spoordok met zwaaikom waar de schepen konden draaien. Dit is nu onderdeel van een kinderboerderij.

## Fotogalerij

* Station Harkstede-Scharmer
* Station Harkstede-Scharmer
* Het spoordok bij station Harkstede-Scharmer
* Station Harkstede-Scharmer op Stationsweb
0: Groningen · 5: Roodehaan · 7: Engelbert · 9: Bieleveldslaan · 10: Harkstede-Scharmer · 15: Kolham · 17: Froombosch · 19: 's Gravenschans · 20: Slochteren · 22: Wijgchelsheim · 23: Schildwolde-Hellum · 25: Zandelaan · 26: Siddeburen · 27: Leentjerweg · 32: Tjugchem-Meedhuizen · 37: Weiwerd
Appingedam · Bad Nieuweschans · Baflo · Bedum · Delfzijl · -West · Eemshaven · Grijpskerk · Groningen · -Europapark · -Noord · Haren · Hoogezand-Sappemeer · Kropswolde · Loppersum · Martenshoek · Roodeschool · Sauwerd · Scheemda · Stedum · Uithuizen · Uithuizermeeden · Usquert · Veendam · Warffum · Winschoten · Winsum · Zuidbroek · Zuidhorn
Voormalige stations: zie de lijst van voormalige spoorwegstations in Groningen
# Samson & Marie 2

Samson & Marie 2 is het tweede cd-album van de televisieserie Samson en Marie. Het album verscheen op 1 oktober 2021. Op het album staan twee nieuwe nummers (IJsjes en Het lachlied) en tien al eerder uitgebrachte nummers van Samson en Gert. Op het album zijn de stemmen van Dirk Bosschaert als Samson en Marie Verhulst als Marie te horen. De teksten zijn van Gert Verhulst, Danny Verbiest, Hans Bourlon, Ivo de Wijs, Johan Vanden Eede en Roland Verlooven.
De uitgave van het album werd op 29 september ingeluid met een spaghettimaaltijd voor 100 kinderen in Plopsaland De Panne.

## Tracklist

* ↑ Op, op, de inspiratie is op... Maken Samson & Marie er zich gemakkelijk vanaf met gerecycleerd album?, HLN, 1 oktober 2021
* ↑ Samson en Marie trakteren 110 kinderen in Plopsaland op spaghetti en liedjes uit nieuw album, De krant van West-Vlaanderen, 2 oktober 2021
# Fré Kolkman

Fré Kolkman (Deventer, 10 november 1888 - 7 oktober 1983) was een Nederlands voetballer.
Fré Kolkman was in zijn actieve jaren een van de steunpilaren van het team waarmee Go Ahead onder meer landskampioen werd in het seizoen 1916-1917.
In 1911 kwam Go Ahead in de eerste klasse. Als eerste volksclub. Fré Kolkman was daarbij aanwezig als voetballer. Met zijn broer Willem en met Willem Koster vormde hij de middenlinie. In het doel stond Karel Hollander (broer van Han Hollander). Backs waren Dirk Meijer en Jan Oostenenk. De voorhoede bestond uit Moos Polak, Henne van Putten, Wim Roetert, Junte Koopman en Jaap Nijenhuis. Op de kop af vijf jaar later behaalde Go Ahead het eerste kampioenschap in de eerste klasse door het Zutphense Be Quick met 4-3 te kloppen. De gebroeders Haes (Edu en Bertus), de gebroeders Pijpenbroek (Arnold en Jan) en Gerrit van der Waarde hadden inmiddels hun intrede in het eerste elftal gedaan en kort daarna verscheen de Engelsman Jimmy Miller, van wie de roodgelen bijzonder veel hebben geleerd.
Fré was een middenvelder, die door zijn gedrevenheid en felheid de bijnaam De Snook had gekregen. Bij een verkiezing tot beste speler ooit bij Go ahead, eindigde hij in 2000 op een verdienstelijke 6e plaats. Met uitzondering van het seizoen 1913-14, toen hij voor FC Hilversum uitkwam, speelde hij zijn gehele voetbalcarrière bij Go Ahead. Fré werd in 1935 samen met Jan Halle, Jan Oostenenk, Willem Koster en Junte Koopman tot lid van verdienste benoemd. In 1979 werd hij, na 70 jaar lid te zijn van Go ahead, benoemd tot ere-lid en werd de speld door toenmalig voorzitter Herman Waanders opgespeld.
Hij was na zijn actieve voetbalcarrière nog jaren actief als scheidsrechter op landelijk niveau. In het dagelijks leven verdiende hij de kost als meubelmaker om zijn gezin met 10 kinderen te onderhouden.
# Poison

Poison kan verwijzen naar:
* Poison (band), een Amerikaanse glamrockband
* een film:
** Poison (2024), Nederlands-Duits-Luxemburgse film uit 2024
** Poison (2023), film uit 2023
** Poison (2000), televisiefilm uit 2000
** Poison (1991), Amerikaanse film uit 1991
* een muzieknummer:
** Poison (Alice Cooper), een nummer van Alice Cooper
** Poison (Nicole Scherzinger), een nummer van Nicole Scherzinger
** Poison (The Prodigy), een nummer van The Prodigy
* Poison (parfum), een parfum van het Huis Dior
* Poison Arts, een Japanse hardcorepunkband, voorheen bekend als Poison
* Poison the Well, een hardcoreband uit Miami, Florida
* The Poison, een album van Bullet For My Valentine
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Poison en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Uitweg

Uitweg is een plaats in de gemeente Lopik, in de Nederlandse provincie Utrecht. Het dorp ligt op de rechteroever van de Lek. Het is ontstaan langs de weg die de Lopikerwetering/Enge IJssel verbindt met de Lekdijk. Uitweg wordt als plaats pas sinds de jaren '70 vermeldt op topografische kaarten.

## Bezienswaardigheden

* Het wiel van Uitweg, dat is ontstaan bij een dijkdoorbraak op 23 maart 1751.
# Indische goudenregen

De Indische goudenregen (Cassia fistula) of trommelstokkenboom is een plant uit de vlinderbloemenfamilie.
Het is een tot 18 m hoge boom met een korte stam en een brede, losse kroon. In de bloeiperiode laat de boom vaak wat bladeren vallen, maar deze is nooit lang kaal. De bladeren staan afwisselend geplaatst, zijn tot 50 cm lang en zijn evengeveerd in acht tot zestien deelblaadjes. De deelblaadjes zijn eirond, toegespitst en tot 20 cm lang.
De bloemen groeien in 30-80 cm lange, hangende trossen, die doen denken aan die van de in Europa voorkomende (giftige) goudenregen (Laburnum anagyroides), die echter tot de onderfamilie Papilionoideae behoort. De bloemen zijn circa 4 cm breed en bestaan uit vijf kortgesteelde, licht- tot diepgele kroonbladeren. Het vruchtbeginsel en de onderste drie, groene meeldraden staan omhooggekromd. De vruchten zijn tot 60 cm lange, circa 2 cm dikke, staafvormige peulen die bij rijpheid bruinzwart worden en een rij netjes gestapelde, platte zaden omgeven door kleverig, bruin vruchtvlees bevatten.
De vruchten worden verhandeld onder de namen pijpkassia, trommelstokken of oudemannetjesdrop. Het zoetige vruchtvlees vormt een mild laxeermiddel. Ook wordt het vermengd met water opgedronken. De bloemen kunnen tot een siroop worden verwerkt die ook een laxerende werking heeft. Tevens kunnen de bladeren worden verwerkt in een thee met een mild laxerende werking. In India wordt de bast van de boom gebruikt als looimiddel.
De Indische goudenregen komt oorspronkelijk uit India en Sri Lanka. Het is een nationaal symbool van Thailand en op veel Thaise provinciewapens te zien. Tegenwoordig kan de soort wereldwijd in tropische gebieden worden aangetroffen. De plant wordt veel in tuinen en langs straten aangeplant.