OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Gekielde muskusschildpad

De gekielde muskusschildpad (Sternotherus carinatus) is een schildpad uit de familie modder- en muskusschildpadden (Kinosternidae).
De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1855. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Aromochelys carinata gebruikt. De soortaanduiding carinatus betekent vrij vertaald 'gekield'.

## Uiterlijke kenmerken

De kleur van het rugschild is lichtbruin tot donkergrijs, op de hoornplaten is een straalsgewijze lijnentekening aanwezig. De maximale schildlengte is 16 centimeter. Het schild is ovaal van de bovenzijde bezien, maar bijna driehoekig van de voorzijde. Dit wordt veroorzaakt door de relatief zeer hoge kiel op het midden van het schild. De soort is hieraan onmiskenbaar te onderscheiden van de andere Sternotherus-soorten en hieraan is de Nederlandse naam te danken. In de Engelse taal wordt de soort scheermes-rugschildpad genoemd. De bek is enigszins gekromd, de snuit steekt duidelijk varkens-achtig uit. Onder de kin zijn twee uitsteeksels aanwezig die een tastzintuiglijke functie hebben, net als de baarddraden van vissen.

## Verspreiding en habitat

De gekielde muskusschildpad komt voor in Noord-Amerika in de Verenigde Staten; in de staten Oklahoma, Arkansas, Mississippi, Texas en Louisiana. Het is een overwegend waterbewonende soort die soms een zonnebad neemt en leeft in moerassen en rivieren in zwak stromend water.

## Voortplanting en levenswijze

Mannetjes zijn na ongeveer 5 tot 6 jaar volwassen bij een schildlengte van ongeveer 10 - 12 centimeter, vrouwtjes al na 4 tot 5 jaar bij een schildlengte van 10 cm. De paring vindt plaats in de lente, en lijkt op die van de sterk verwante muskusschildpad (Sternotherus odoratus). Er worden twee tot 4 eitjes afgezet in ten minste twee legsels per seizoen, die wit van kleur zijn en langwerpig van vorm. De juvenielen hebben als ze uit het ei kruipen een schildlengte van ongeveer 2 tot drie centimeter.
De gekielde muskusschildpad leeft voornamelijk van dierlijk materiaal, zoals slakken, insecten, tweekleppigen en amfibieën, maar ook plantaardig materiaal wordt wel gegeten.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Gekielde muskusschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 97. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Sternotherus carinatus.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Sternotherus carinatus - Website Geconsulteerd 26 november 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Grote Midden-Amerikaanse modderschildpad

De grote Midden-Amerikaanse modderschildpad (Staurotypus triporcatus) is een schildpad uit de familie modder- en muskusschildpadden (Kinosternidae).
De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Arend Friedrich August Wiegmann in 1828. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Terrapene triporcata gebruikt.

## Verspreiding en habitat

De schildpad komt voor in delen van Midden-Amerika in de landen Belize, Guatemala, Honduras en zuidelijk Mexico. Het is een bewoner van langzaam stromende wateren zoals meren en de mondingen van grote rivieren. De schildpad leeft in laaggelegen gebieden tot ongeveer 300 meter boven zeeniveau.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad bereikt een carapaxlengte tot 37,9 centimeter, maar de meeste exemplaren blijven kleiner. Het schild draagt drie duidelijke lengtekielen die langer zijn in vergelijking met andere soorten die drie kielen dragen. Het rugschild is bruin met gele naden tussen de hoornschilden. De schildpad heeft een relatief grote kop, de kop draagt twee baarddraden aan de kin. De kleur van de huid van de poten en de staart is grijsbruin.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Grote Midden-Amerikaanse modderschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 98. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Staurotypus triporcatus.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Staurotypus triporcatus - Website Geconsulteerd 26 november 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Salvins modderschildpad

Salvins modderschildpad (Staurotypus salvinii) is een schildpad uit de familie modder- en muskusschildpadden (Kinosternidae).
De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1864. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Staurotypus (Stauremys) salvinii gebruikt. De naam is een eerbetoon aan de Britse zoöloog Osbert Salvin.
De schildpad komt voor in delen van Midden-Amerika in de landen Belize, El Salvador, Guatemala en Mexico.

## Externe link

* (en) Rode lijst van bedreigde diersoorten

## Bronvermelding

Referenties
* ↑ (en) Salvins modderschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 98. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Staurotypus salvinii.
Bronnen
* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Staurotypus salvinii - Website Geconsulteerd 27 november 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Plasmodium malariae

Plasmodium malariae is een eencellige en een van de vijf Plasmodium-soorten die malaria bij de mens veroorzaken. P. malariae is verantwoordelijk voor de goedaardige malariavariant "Malaria quartana". P. malariae veroorzaakt ongeveer 10% van de malariagevallen.
Plasmodium falciparum · Plasmodium knowlesi · Plasmodium malariae · Plasmodium ovale · Plasmodium vivax
# Elseya caelatus

Elseya caelatus is een schildpad uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Mehdi Joseph-Ouni en William P. McCord in 2022. In veel literatuur wordt de soort nog niet vermeld.
De soortaanduiding caelatus betekent vrij vertaald 'gekerfd' en slaat op de tekening van het rugschild.

## Uiterlijke kenmerken

Elseya caelatus blijft kleiner dan de verwante soort Elseya novaeguineae. Het rugschild is ovaal en relatief laag, het midden van het schild draagt een lage kiel. Het holotype van een vrouwtje had een rugschildlengte van 19,6 centimeter, dat van een mannetje mat 13,8 cm.

## Verspreidingsgebied

De soort komt voor in delen van Azië en leeft endemisch in Indonesië. Hier komt de schildpad alleen voor in de provincie Papoea. Over de habitat en de levenswijze is nog vrijwel niets bekend.

## Bronvermelding
### Referenties

* 1 2 3 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Elseya caelatus.

### Bronnen

* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Elseya caelatus - Website Geconsulteerd 4 april 2023
# Myuchelys bellii

Myuchelys bellii is een schildpad uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door John Edward Gray in 1844. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Phrynops bellii gebruikt. De soort werd ook aan andere geslachten toegekend, zoals Hydraspis, Elseya en het niet langer erkende Wollumbinia. De schildpad behoorde lange tijd tot het geslacht Elseya, waardoor de verouderde wetenschappelijke naam veel in de literatuur wordt gebruikt.
De soortaanduiding bellii is een eerbetoon aan de Britse natuuronderzoeker Thomas Bell (1792-1880). Hoewel de soort al in 1844 is beschreven, werd deze pas weer voor het eerst gezien in 1980 door de bioloog Anders Rhodin.

## Uiterlijke kenmerken

De mannelijke dieren kunnen een schildlengte bereiken van 23 centimeter, de vrouwtjes worden groter tot 30 cm. Het rugschild is sterk afgeplat en heeft een bruine kleur met een geelgekleurde rand die ook op de onderzijde van de marginaalschilden terugkomt. Het buikschild is donkergrijs tot soms geheel zwart van kleur wat weinig voorkomt bij schildpadden. Juvenielen hebben een bruine schildkleur met zwarte vlekken. De schildvorm is bij jonge dieren vrijwel rond, het schild is sterk afgeplat en de marginaalschilden aan de achterzijde van het schild hebben een doornachtig uitsteeksel.
De kleur van de kop is grijs tot zwart, achter de bek is een gele streep aanwezig die doorloopt tot de nek. De schildpad lijkt sterk op de verwante soort Myuchelys latisternum die met een schildlengte tot 28 cm echter groter wordt.

## Levenswijze

De vrouwtjes zetten de eieren af tussen oktober en januari, er worden acht tot 23 eieren per nest afgezet. De eieren zijn wit van kleur en zijn 21 millimeter breed en 32 mm lang. De schildpad is een omnivoor, op het menu staan zowel kleine ongewervelden als insecten en kreeftachtigen maar ook plantaardig materiaal wordt gegeten zoals waterplanten en in het water gevallen bladeren. .

## Verspreiding en habitat

De schildpad komt endemisch voor in Australië en is alleen aangetroffen in het zuidoosten van het land in de staat New South Wales. De schildpad komt voor in de riviersystemen van onder andere de Gwydir Rivier en de Namoi Rivier. De habitat bestaat uit smalle tot middelgrote rivieren in omgevingen met een granieten oorsprong en een bodem die bestaat uit zand of grind. Er is een voorkeur voor wateren met enige onderwatervegetatie. De soort is aangetroffen op een hoogte van ongeveer 600 tot 1100 meter boven zeeniveau.

## Beschermingsstatus

Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'bedreigd' toegewezen (Endangered of EN).
Bekende bedreigingen zijn de aantasting van de natuurlijke habitat, de introductie van exotische dieren die de nesten vernietigen en ziektes. In verschillende populaties is een op staar gelijkende oogziekte vastgesteld die de schildpadden kunnen verblinden.
# Peruviaanse kikkerkopschildpad

De Peruviaanse kikkerkopschildpad (Mesoclemmys wermuthi) is een schildpad uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Robert Friedrich Wilhelm Mertens in 1969. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Phrynops wermuthi gebruikt. De soortaanduiding wermuthi is een eerbetoon aan de Duitse herpetoloog Heinz Wermuth (1918 – 2002).
Over de taxonomische status van de soort is veel onzekerheid geweest, de schildpad werd in het verleden gezien als een ondersoort van zowel de soorten gewone kikkerkopschildpad (Mesoclemmys nasuta) als de ruwe paddenkopschildpad (Mesoclemmys tuberculata). De Peruviaanse kikkerkopschildpad werd lange tijd tot het geslacht van de paddenkopschildpadden (Phrynops) gerekend.

## Verspreiding en habitat

De Peruviaanse kikkerkopschildpad komt voor in delen van Zuid-Amerika en leeft in de landen Bolivia, Brazilië, Colombia en Peru. De habitat bestaat uit grotere wateren zoals rivieren en moerassen. Over de levenswijze is nog vrijwel niets bekend.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 139. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Mesoclemmys wermuthi.

### Bronnen

* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Mesoclemmys wermuthi - Website Geconsulteerd 1 mei 2023
* (en) – Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
# Phrynops tuberosus

Phrynops tuberosus is een schildpad uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae).

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Wilhelm Peters in 1870. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Platemys tuberosa gebruikt. Phrynops tuberosus werd lange tijd als een ondersoort beschouwd van de donkere paddenkopschildpad (Phrynops geoffroanus) maar werd later als een aparte soort benoemd.
De soortaanduiding tuberosus betekent vrij vertaald 'voorzien van knobbels' en slaat op de kleine uitsteekseltjes aan bepaalde delen van de huid.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad bereikt een maximale schildlengte tot 35 centimeter, het schild heeft een ovale vorm die overal ongeveer even breed is zodat een bijna vierkante contour ontstaat. De schildkleur is donkerbruin met lichtere strepen, de schildrand heeft een gele kleur. Meestal is er geen opstaande kiel aanwezig op het midden het schild maar juist een gleuf, i tegenstelling tot veel verwante soorten. De kop is grijs van een kleur met een lichtere bredere streep van de neusgaten tot aan de aanzet van de voorpoten.

## Levenswijze

Phrynops tuberosus neemt graag een zonnebad op het land en jaagt in het water. De schildpad is voornamelijk carnivoor, op het menu staan op kleine vissen, insecten en andere kleine ongewervelden.

## Verspreiding en habitat

Phrynops tuberosus komt voor in delen van Zuid-Amerika, en leeft in de landen Venezuela, Colombia, Peru, Brazilië, Bolivia en Argentinië. Vermoedelijk komt de soort ook voor in Guyana. De habitat bestaat uit ondiepe, langzaam stromende wateren met een modderbodem. Onder andere rivieren en meren zijn een geschikte habitat.

## Beschermingsstatus

Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is nog geen beschermingsstatus toegewezen. Op de schildpad wordt niet hevig gejaagd en veel populaties lijken niet sterk te zijn aangetast.

## Bronvermelding

Referenties
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the world - Peters' side-necked turtle (Phrynops geoffroanus tuberosus).
* 1 2 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Phrynops tuberosus.
* 1 2 Franck Bonin, Bernard Devaux & Alain Dupré, vertaald door Peter C.H. Pritchard (2006). Turtles of the World. Johns Hopkins University Press, Pagina 70. ISBN 0801884969.
Bronnen
* (en) – Franck Bonin, Bernard Devaux & Alain Dupré, vertaald door Peter C.H. Pritchard - Turtles of the World – Pagina 70 – 2006 – Johns Hopkins University Press – ISBN 0801884969
* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Phrynops tuberosus - Website Geconsulteerd 21 juni 2023
* (en) Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
# Warren Parry

Warren Parry (Wrey's Bush, 9 januari 1964) is een darter uit Nieuw-Zeeland. Zijn bijnaam is Wazza.

## Carrière

Parry haalde in 1999 de finale van de WDF World Cup Singles waarin hij verloor van Raymond van Barneveld met 1-4. Parry won de WDF Asia-Pacific Cup in 2000. In 2006 haalde Parry de PDC World Darts Championship maar hij verloor in de eerste ronde van Mark Walsh met 0-3. In 2008 haalde Parry weer de PDC World Darts Championships. Hij verliest in de eerste ronde van Alex Roy met 2-3. In 2010 verliest Parry weer in de eerste ronde. Raymond van Barneveld is met 0-3 te sterk.

## Resultaten op Wereldkampioenschappen
### WDF

* 1995: Laatste 64 (verloren van Geoff Wylie met 1-4)
* 1997: Laatste 32 (verloren van Peter Hinkley met 1-4)
* 1999: Runner-up (verloren van Raymond van Barneveld met 1-4)
* 2001: Laatste 32 (verloren van Brian Sorensen met 0-4)
* 2005: Laatste 64 (verloren van Stian Lyngfeldt met 2-4)
* 2007: Voorronde (verloren van Gudjon Hauksson met 2-4)

### PDC

* 2006: Laatste 64 (verloren van Mark Walsh met 0-3)
* 2008: Laatste 64 (verloren van Alex Roy met 2-3)
* 2010: Laatste 64 (verloren van Raymond van Barneveld met 0-3)
* 2017: Voorronde (verloren van Jerry Hendriks met 0-2)

## Externe link

* Profiel en statistieken op Darts Database
# Portugees Open

Het Portugees Open is een golftoernooi dat deel uitmaakt van de Europese PGA Tour sinds 1973 en van de Ladies European Tour sinds 2002.

## Heren

In de loop der jaren hebben verschillende toernooien van de Europese Tour plaatsgevonden in Portugal, waarvan het Portugees Open het oudste evenement is:
* Portugees Open: sinds 1973; in 1980, 1981 en 2010 niet gespeeld;
* Vinho Verde Atlantic Open: alleen in 1990, gewonnen door Stephen McAllister;
* Madeira Island Open: sinds 1993;
* Portugal Masters: sinds 2007;
* Estoril Open: 1999, op de Penha Longa Golf Club, gewonnen door Jean François Remesy.
In 2010 werd het Portugees Open geannuleerd. In hetzelfde jaar startte de Portugal Masters.

#### Winnaars vanaf 1973

| Jaar | Baan | Winnaar |
| Portuguese Open |||
| 1973 | Penina Golf | Jaime Benito |
| 1974 | Estoril Golf Club | Brian Huggett |
| 1975 | Penina Golf | Hal Underwood |
| 1976 | Quinta do Lago | Salvador Balbuena |
| 1977 | Penina Golf | Manuel Ramos |
| 1978 | Penina Golf | Howard Clark |
| 1979 | Vilamoura Golf Club | Brian Barnes |
| 1980 | geen toernooi | geen toernooi |
| 1981 | geen toernooi | geen toernooi |
| 1982 | Penina Golf | Sam Torrance |
| 1983 | Troia Golf | Sam Torrance |
| 1984 | Quinta do Lago | Tony Johnstone |
| 1985 | Quinta do Lago | Warren Humphreys |
| 1986 | Quinta do Lago | Mark McNulty |
| 1987 | Golf do Estoril | Robert Lee |
| 1988 | Quinta do Lago | Mike Harwood |
| Portuguese Open TPC |||
| 1989 | Quinta do Lago | Colin Montgomerie |
| 1990 | Quinta do Lago | Michael McLean |
| Portuguese Open |||
| 1991 | Estela Golf Club | Steven Richardson |
| 1992 | Vila Sol Golf | Ronan Rafferty |
| 1993 | Vila Sol Golf | David Gilford |
| 1994 | Penha Longa Atlantico | Phillip Price |
| 1995 | Penha Longa Atlantico | Adam Hunter |
| 1996 | Aroeira | Wayne Riley |
| 1997 | Aroeira | Michael Jonzon |
| 1998 | Penina Golf | Peter Mitchell |
| Algarve Portuguese Open |||
| 1999 | Penina Golf | Van Phillips |
| 2000 | Penina Golf | Gary Orr |
| Algarve Open de Portugal |||
| 2001 | Quinta do Lago | Phillip Price |
| 2002 | Vale do Lobo | Carl Pettersson |
| 2003 | Vale do Lobo | Fredrik Jacobson |
| Algarve Open de Portugal Caixa Geral de Depositos |||
| 2004 | Penina Golf | Miguel Angel Jiménez |
| Estoril Open de Portugal Caixa Geral de Depositos |||
| 2005 | Oitavos Dunes | Paul Broadhurst |
| Algarve Open de Portugal Caixa Geral de Depositos |||
| 2006 | Penina Golf | Paul Broadhurst |
| Estoril Open de Portugal |||
| 2007 | Oitavos Dunes | Pablo Martín (AM) |
| 2008 | Oitavos Dunes | Grégory Bourdy |
| 2009 | Oitavos Dunes | Michael Hoey |
| 2010 | Penha Longa Golf Club | geannuleerd |
Het eerste Open vond plaats op de Penina Golf Club. Het eindigde in een play-off tussen Bernard Gallacher en Jaime Benito. In 2009 behaalt de Noord-Ier Michael Hoey zijn eerste overwinning op de Europese Tour na een play-off van drie holes tegen Gonzalo Fernandez-Castaño uit Spanje. Derde werd Francesco Molinari en Maarten Lafeber werd 12de, Wil Besseling en Inder van Weerelt 54ste.

#### Winnaars voor 1973

| Jaar | Winnaar |
| 1970 | Brian Huggett |
# Oranje Nassaulaan (Amsterdam)

De Oranje Nassaulaan is een straat in Amsterdam in de wijk Oud-Zuid. Het is de langste straat in de villabuurt Willemsparkbuurt-Noord (ook bekend als het Lanenkwartier), nabij het Vondelpark. De straat begint aan de Koningslaan, loopt langs het Emmaplein en gaat via brug 136, de Anna Paulownabrug, over de bij het Vondelpark behorende Willemsparkvijver en eindigt op de Amstelveenseweg. De straat is in 1902 door de gemeenteraad van Amsterdam vernoemd naar het Nederlandse vorstenhuis Oranje-Nassau.
Aan de straat liggen enkele rijksmonumenten:
* woonhuis, Emmaplein 2 (verbonden met Emmalaan 10 en 8)
* villa, Oranje Nassaulaan 26 (met een eveneens beschermd tuinhuis)
* villa, Oranje Nassaulaan 63
en één gemeentelijk monument:
* Woonhuis op nr 18-20
* Villa op 26
# Toegangshek Vondelpark (Amstelveenseweg)

Het Toegangshek Vondelpark (Amstelveenweg) is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid.
Het Vondelpark kent diverse ingangen. Deze zijn aangebracht in de loop der jaren. Van alle toegangen is een aantal tot rijksmonument verklaard. Ten eerste is er de toegang aan de Stadhouderskade, de hoofdingang. Daarnaast werden de toegangen aan de P.C. Hooftstraat, Roemer Visscherstraat, Vondelstraat bij nummer 120, Vondelstraat bij nummer 164 en Koninginneweg tezamen als monument verklaard. De toegangen aan de Van Eeghenstraat en die aan de Amstelveenseweg kregen weer een apart monumentennummers in het register.

## Hekwerk

Het hekwerk aan de Amstelveenseweg bestaat uit een meterslang hekwerk met twee poorten. Het zou geplaatst zijn in de periode 1925 tot en met 1930, maar is de jaren zestig verplaatst in verband met de verbreding van de Amstelveenseweg. Al eerder werd het aangepast, toen in 1945 het Oorlogsmonument Amstelveenseweg van Ferdinand Jantzen in het hekwerk werd opgenomen. Het hekwerk bestaat een plint van grofkorrelig beton met daarop een smeedijzeren hek. Plint en hekwerk worden onderbroken door grofkorrelige betonnen pijlers met bollen buitenzijde en kleine uitstulping aan de bovenzijde; de pijlers zijn lager uitgevoerd dan plint en hek tezamen. Het hek bestaat uit dubbele metalen staven die gelast zijn aan een sierlijk frame.

## Toegangspoort Zuid

In dezelfde uitvoering vindt men aan de zuidkant een toegangspoort. Het gaat hier om een brede toegang met twee grofkorrelige betonnen pijlers waaraan de hekwerken van de centrale toegang zijn opgehangen. Deze pijlers zijn veel hoger uitgevoerd dan die in het hekwerk. Beide hekken met ijzeren plint in die poort lopen schuin af. Deze hoofdtoegang wordt geflankeerd door twee kleinere poorten. De poorten bestaan uit toegangshekken die kleiner zijn uitgevoerd dan de centraal geplaatste; ze hangen aan ijzeren pijlers. De centrale toegang is afgeschermd door een inrijblokkade; het park is alleen toegankelijk voor voetgangers, fietsers, nooddiensten en onderhoudsvoertuigen. Deze ingang is onderdeel van de hoofdfietsroute Amsterdam–West naar -Centrum.

## Toegangspoort Noord

De noordelijke toegang aan de Amstelveenseweg ter hoogte van de Zocherstraat is veel eenvoudiger van opzet. Ze is een verlenging van de terreinafscheiding, behalve dat de betonnen plint vervangen is door een ijzeren en het hekwerk beweegbaar is. Als inrijblokkade is hier een betonnen amsterdammertje geplaatst; deze toegang is overigens alleen voor voetgangers te gebruiken. Het park ligt lager dan de Amstelveenseweg. Daar waar de toegang zuid glooiend aansluit, zijn hier trappen toegepast om het hoogteverschil te overbruggen.
Het totaal werd in november 1996 alleen in het monumentenregister opgenomen als belangrijk onderdeel van het Vondelpark, daar waar de andere genoemde toegangen ook kunst- of architectonische waarden kregen toebedeeld.
* Monumentenregister, geraadpleegd 22 december 2019