OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Stofluizen

De stofluizen, schorsluizen of houtluizen (Psocoptera) vormen een orde van insecten. Ze zijn niet verwant aan andere 'luizen' zoals de bijtende luizen (of vachtluizen), zuigende luizen (schaamluis, hoofdluis en de gevreesde kleerluis) en de bekende bladluizen. Psocoptera is een oude en primitieve orde die stamt uit het Perm, zo'n 295 tot 248 miljoen jaar geleden.

## Uiterlijke kenmerken

Stofluizen komen in ongeveer 5.500 soorten voor en zijn in te delen in 41 families en drie onderklassen. Ze kunnen een aantal millimeter lang worden. De grootste soort, Thyrsophorus metallicus, wordt zelfs een centimeter lang. Ze zijn grijs, geel, wit of bruin van kleur. De meeste soorten hebben een typisch luisachtig uiterlijk; een grote, brede kop, een vrij breed gesegmenteerd ('geribbeld') achterlijf, duidelijk zichtbare voelsprieten en kleine pootjes. De massieve en wendbare kop wordt gebruikt door deze tegen de ondergrond te tikken en zo met soortgenoten te 'communiceren'. Enkele soorten hebben vleugels en deze zijn wereldwijd verspreid.

## Leefomgeving

Stofluizen leven in vochtige omgevingen. In de natuur komen ze onder andere voor onder boomschors, op bladeren en in boomstammen, wijngaarden, stallen, onderkomens van zoogdieren en vogelnesten. Ze worden ook vaak aangetroffen in opslagruimten. Binnenshuis komen ze voor in matrassen, rieten meubelen, boeken en afgewerkte spaanplaten.
Als de stofluis voorkomt in een woning is dit een teken dat het er vochtig is en waarschijnlijk niet goed geventileerd. Meestal komen stofluizen in zo’n klein aantal voor dat ze weinig schade kunnen aanrichten. Ontdekking is dan ook geen reden voor paniek.

## Voeding

De stofluis heeft een asymmetrische mandibel. Hiermee kan ze voedsel zowel kauwen als opzuigen. Ze voeden zich met schimmels, stuifmeel, algen, graanproducten, vlees, groente, dode insecten, stijfsel, korstmossen en alle andere mogelijke organische stoffen. Ook dood dierlijk materiaal, zoals een kadaver of een opgezet dier, kunnen dienen als een voedingsbron.

## Levensloop

Volwassen stofluizen leven van een paar weken tot maximaal ruim een jaar bij verschillende Liposcelis - soorten. Het proces tot volwassenwording kan zich binnen een maand voltrekken. Als de omstandigheden echter minder gunstig zijn kan dit ook langer duren. De stofluizen kunnen zich snel vermenigvuldigen. Eén vrouwtje kan in haar korte leven zo’n 100 eitjes afzetten. Hierdoor kan een groepje al snel tot een lokale plaag leiden.

## Bestrijding

Stofluizen laten zich gemakkelijk bestrijden. Ofwel door de voorwerpen waarop ze leven op te ruimen of door de ruimte droog te stoken of te ventileren wanneer het buiten warm en droog is.
* 1 2 3 4 5 Marcon (1983). Encyclopedie Van Het Dierenrijk. Atrium, p. 72. ISBN 90-6113-334-3.
* ↑ Svennson B. (2010) Nationnalnyckeln till Sveriges flora och fauna. Stövsländor. Pcocoptera. ArtDatabanken, SLU, Uppsala
# Cisaranten Kidul

Cisaranten Kidul is een bestuurslaag in het regentschap Kota Bandung van de provincie West-Java, Indonesië. Cisaranten Kidul telt 17.786 inwoners (volkstelling 2010).
# Woudracer

Woudracer was een bobkart in het Nederlandse Attractiepark Toverland.

## Geschiedenis

Woudracer werd in 2004 geopend samen met de tweede indoorhal van het park, Magic Forest. Toverland was het eerste (en tot op heden enige) pretpark van de Benelux met een bobkartbaan. In de jaren erop werd het station verlegd. Bij de opening lagen het in- en uitstapstation naast elkaar. Het instapstation is enkele meters richting het zuiden verplaatst in een verdiepte ligging. Hierdoor werd de rit voor de bezoeker korter. In juni 2014 bevestigde Toverland, na eerdere berichtgevingen in diverse media, dat de bobkart Woudracer afgebroken en vervangen zal worden. Op 26 oktober 2014 werd Woudracer gesloten. De vervanger, Maximus' Blitz Bahn, opende op 28 maart 2015.
Ter herinnering aan Woudracer liggen er in de wachtrij twee onderdelen van een bobkart. Het betreft een gashendel en een groen plakkaat met daarop in zwarte letters bobkart.

## Traject

De attractie was te betreden via een meandering van houten hekken. Bezoekers daalde met de wachtrij iets af, omdat het station van de Woudracer lager ligt dan gelijkvloers. Als bezoekers in de bobkart waren gestapt, vertrok de bob bij een groen sein op het stoplicht. De bobslee reed dan een tunnel in om vervolgens buiten aan de achterzijde van het Magic Forest een bochtig parcours af te leggen. Na enkele spiralen boog de baan weer richting het Magic Forest waar deze vervolgens door een uitsparing in de wanden weer naar binnen voer. Alvorens de bobs het station weer bereiken, maakten ze binnen nog een laatste spiraal, waarna bezoekers op eigen gelegenheid diende uit te stappen.
* ↑ Toverlandfansite Woudracer
* ↑ (de) Freizeitparkwelt Woudracer
* ↑ Looopings Toverland bevestigt: bobsleebaan wordt afgebroken - 14 juni 2014
* ↑ Looopings Stukje Efteling in Toverland: bobsleebaan krijgt Alpen-thema - 16 oktober 2014
* ↑ Looopings Bobsleebaan Toverland eerder naar de schroot dan gepland - 27 oktober 2014
* ↑ Toverland Fansite Woudracer wordt gesloopt - 9 december 2014
Lijst van attracties in Attractiepark Toverland · Afbeeldingen
# Mitrella antares

Mitrella antares is een slakkensoort uit de familie van de Columbellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2001 door P. M. Costa & P. J. de Souza.
# Johannes Henricus Zaaijer

Johannes Henricus Zaaijer (Leiden, 29 mei 1876 - Leiden, 9 november 1932) was een Nederlands chirurg. Hij was als hoogleraar Heelkunde verbonden aan de Universiteit Leiden

## Biografie

Zaaijer ging naar de lagere school in Leiden waarna hij naar gymnasium aldaar ging. Daarna maakte hij de overstap naar de Universiteit van Leiden. Hij studeerde eerst plant- en dierkunde maar daarna studeerde hij geneeskunde. Hij was eerst assistent pathologische anatomie en daarna assistent chirurgie. In 1903 promoveerde hij op het proefschrift Bijdrage tot de kennis van den oorsprong en den bouw der naevuscellen en der naevotumoren. Daarna werkte hij als assistent tot en met 1906 als assistent heelkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Vervolgens werd hij 1908 benoemd tot privaatdocent Chirurgische Urologie aan de Universiteit van Leiden. In 1914 volgde zijn benoeming tot hoogleraar Ontleedkunde en in maart het jaar erop hield hij zijn oratie getiteld moderne vredes- en oorlogschirurgie.
Er werd hem in 1920 een hoogleraarschap in Amsterdam aangeboden maar hij bedankte voor de eer. In 1932 volgde zijn benoeming tot rector magnificus. Hij moest zijn rectoraat wegens ziekte vervroegd afbreken maar hij bleef nog wel aan als hoogleraar. Niet veel later kwam hij, op 9 november 1932, in Leiden te overlijden.

### Familie

Johannes Henricus Zaaijer was lid van de familie Zaaijer, waarvan meer leden medicus waren, en een zoon van de hoogleraar ontleedkunde prof. dr. Teunis Zaaijer (1837-1902) en Johanna Petronella Jacoba Scholten (1846-1928), dochter van Jan Hendrik Scholten (1811-1885), hoogleraar godgeleerdheid in Franeker en Leiden. Hij trouwde in 1906 met Christine Albertine Louise van Oordt (1883-1961), met wie hij vier kinderen kreeg; onder zijn (schoon)kinderen waren ook een aantal medici.

## Publicaties (selectie)

* Bijdrage tot de kennis van de oorsprong en den bouw naevuscellen en der naevotumoren. Leiden 1903
* Over niertransplantatie. 1908
* Een en ander over chirurgische urologie, 1909
* Moderne vredes- en oorlogschirurgie. 1915
* Slokdarmheelkunde, 1913, 1918
* Thoraxchirurgie. 1916, 1927
* Cardiospasmus en andere slokdarm-aandoeningen. 1918
* Heelkunde van het heupgewricht. 1920
* On surgery of the oeshophagus, 1931
* Pijn haar beteekenis, haar bestrijding, 1932
# Station Pederstrup

Station Pederstrup is een spoorweghalte in Pederstrup in de Deense gemeente Faaborg-Midtfyn. Het station werd geopend op 12 juli 1876. Het oorspronkelijke stationsgebouw is in 2006 gesloopt. Sindsdien is er enkel een abri.

## Externe link

* DSB (Deens)
# Cisarap

Cisarap is een bestuurslaag in het regentschap Lebak van de provincie Banten, Indonesië. Cisarap telt 3089 inwoners (volkstelling 2010).
# Wilna Haffmans

Wilhelmina Hermanna Maria Theresia (Wilna) Haffmans (Nijmegen, 1936 - Laren, 2021) was een Nederlandse beeldhouwer en medailleur.

## Leven en werk

Haffmans werd opgeleid aan de Academie voor beeldende kunst in Arnhem (1954-1959), waar ze leerde beeldhouwen van Cephas Stauthamer. In 1957 leerde ze de beeldhouwer Gerard Bruning (1930-1987) kennen, die haar uitnodigde voor een tentoonstelling van Nijmeegse jongeren. Ze trouwden na haar afstuderen in 1959 en vestigden zich in Cuijk. Haffmans verhuisde later naar Malden; haar laatste jaren woonde ze in het Rosa Spierhuis in Laren, waar ze op 9 juni 2021 overleed. Naast werken voor de openbare ruimte in steen en brons, maakte ze klein plastiek en penningen. Ze exposeerde meerdere malen, onder meer in 1997 in Groenlo met haar dochter, de kunstenares Florentijn Bruning. In 2011 ontving Haffmans van de gemeente Cuijk de bronzen merlet, een culturele onderscheiding.

## Werken (selectie)

* Overpeinzing (1959/1960), Cuijk
* Barmhartige Samaritaan (1970), oorlogsmonument in Vlijmen
* Vis (1970), Nijmegen
* Zeemeermin (1971), bij het zwembad in Cuijk
* Duikelvrouwtje (1973), Valkenswaard
* Handstand (1974), Oss
* Andersom (1980), Nijmegen
* Moeder met kind en vogel (1983), Nijmegen
* Fille à fil (1984), Cuijk
* Koorddanser (1986), Cuijk
* Intimiteit (1990), Boekel
* Vrouw op stoeltje (1992), Alphen aan den Rijn
* Duivin (1997), Cuijk
* Nesteldrang (2011), Cuijk. Ontwerp uit 1979, in 2011 aangekocht door de gemeente.
* Levensboom, Cuijk

## Galerie

* Andersom
* Moeder met kind en vogel
* Nesteldrang
* Overweging
* Vrouw op stoeltje
# Păușești-Măglași

Păușești-Măglași is een gemeente in Vâlcea. Păușești-Măglași ligt in de regio Oltenië, in het zuiden van Roemenië.
Steden met gemeentestatus: Râmnicu Vâlcea · Drăgășani Steden zonder gemeentestatus: Băbeni · Bălcești · Băile Govora · Băile Olănești · Berbești · Brezoi · Călimănești · Horezu · Ocnele Mari Gemeenten: Alunu · Amărăști · Bărbătești · Berislăvești · Boișoara · Budești · Bujoreni · Bunești · Câineni · Cernișoara · Copăceni · Costești · Crețeni · Dăești · Dănicei · Diculești · Drăgoești · Fârtățești · Făurești · Frâncești · Galicea · Ghioroiu · Glăvile · Golești · Grădiștea · Gușoeni · Ionești · Lăcusteni · Lădești · Laloșu · Lăpușata · Livezi · Lungești · Măciuca · Mădulari · Malaia · Măldărești · Mateești · Mihăești · Milcoiu · Mitrofani · Muereasca · Nicolae Bălcescu · Olanu · Orlești · Oteșani · Păușești · Păușești-Măglași · Perișani · Pesceana · Pietrari · Popești · Prundeni · Racovița (Vâlcea) · Roești · Roșiile · Runcu · Sălătrucel · Scundu · Sinești · Șirineasa · Slătioara · Stănești · Ștefănești · Stoenești · Stoilești · Stroești · Șușani · Sutești · Tetoiu · Titești · Tomșani · Vaideeni · Valea Mare · Vlădești · Voicești · Zătreni
# Mitrella aranciicoloris

Mitrella aranciicoloris is een slakkensoort uit de familie van de Columbellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door K. Monsecour & D. Monsecour.
# Eigenarenmonument plantage Osembo en Ongelegen

Het Eigenarenmonument van de plantage Osembo en Ongelegen is op 15 februari 2020 onthuld en ingewijd door de voorzitter van het plantagebestuur Edo Eeger. Het monument is een herinnering aan de voormalige slaafgemaakten die de houtplantage Osembo en Ongelegen hebben gekocht op 17 februari 1893.

## Monument

Het monument staat op een ronde, roodgeschilderde verhoging. Daarop staan vier Korinthische zuilen die een zeshoekig betonnen plateau dragen. Het basement is donkergrijs geschilderd. De zuilen zijn wit en de kapitelen zijn verguld. Aan het plateau zijn zwarte hardstenen plaquettes bevestigd waarin met gouden letters de volgende tekst is gegraveerd: Plantage Osembo en Ongelegen gekocht 1893. Daaronder zijn de namen van de 31 kopers gegraveerd, waaronder leden van de families Denswil, Ravenberg, Pengel, Gravendam, Vijent, Kensenhuis, Gravenbeek, Linger, Kensmil en anderen.

## Whesimbo

De houtgronden Osembo en Ongelegen liggen aan de Pararivier en worden doorkruist door de voormalige Landsspoorweg. In 1894 had Osembo 64 inwoners. In de volksmond wordt de plantage Whesimbo genoemd. De voorouders van de huidige bewoners hebben onderling een swerie (eed) afgelegd waarin ze beloven dat ze de gronden die ze in 1893 hebben gekocht nooit zullen verkopen. Elke familie heeft een vertegenwoordiger in het plantagebestuur. Op de boedelgrond van Osembo en Ongelegen kan geen akte worden verleend zonder dat het bestuur c.q. de mede-eigenaren daarvoor toestemming hebben verleend.
De huidige omvang van de plantage is minder groot dan in 1893. Aan het begin van de 20e eeuw is grondgebied verkocht aan de overheid voor de aanleg van het eerste gedeelte van de Landsspoorweg tussen Paramaribo en Onverwacht. De aanleg was van belang voor het vervoer van personen en voor het hout van de plantages. De American Bauxite Company kocht in 1915 plantagegrond voor de ontginning van bauxietlagen. In 1959 is een strook grond onteigend ten behoeve van de infrastructuur voor de aanleg van het Brokopondostuwmeer.
De belangrijkste taken van het plantagebestuur zijn het beheer van de grond, het verdedigen van de collectie eigendomsrechten en de bevordering van de economische ontwikkeling van het gebied. Zij draag ook zorg voor cultureel-historische verworvenheden en organiseert activiteiten om de sociale cohesie te bewaren, zoals de jaarlijkse herdenkingsbijeenkomst.
# Baronnies

De Baronnies zijn een Frans bergmassief en regionaal natuurpark dat deel uitmaakt van de Franse Voor-Alpen en een historische streek. Het grootste deel van de streek ligt in het departement Drôme, maar het westelijke deel van de Hautes-Alpes en het noorden van de Vaucluse behoren eveneens tot de Baronnies. Het massief van de Baronnies is een middelgebergte dat wordt gerekend tot de Voor-Alpen van de Dauphiné. Ten noorden van de Baronnies ligt de Diois, ten zuiden liggen de Monts de Vaucluse met de Mont Ventoux en de Montagne de Lure.
Er zijn twee stadjes in de Baronnies: Nyons en Buis.

## Verkeer en vervoer

Doordat de meeste ruggen een oost-westoriëntatie hebben, liggen ook de meeste wegen in deze richting. De belangrijkste verbinding die doorheen de Baronnies gaat is de D94-D994 Nyons-Gap over de Col de la Saulce. Oost-westverbindingen van een lagere orde zijn de D546 Buis - Séderon en de D542 Montbrun - Séderon - Laragne-Montéglin. Daarnaast zijn er nog tal van noord-zuidverbindingen die door het reliëf verschillende passen over moeten: de D70 (Col de la Sausse), de D64 (D94 - Ste-Jalle - D546) en de D61 (vanaf de D94 noordwaarts richting Diois).

## Massief

Het hoogste punt wordt gevormd door de Mont Mare met een hoogte van 1603 meter.
De noordelijke grens van het bergmassief van de Baronnies wordt doorgaans gelegd bij het dal van de rivier Aygues (D94). De grens van de historische streek wordt vaak iets noordelijker gelegd, op of nabij de waterscheiding tussen Drôme en Eygues zodat gemeenten als Cornillon-sur-l'Oule, la Charce en zelfs Valdoule nog tot de Baronnies worden gerekend. In dit laatste geval is le Duffre in de Montagne de l'Aup het hoogste punt van de Baronnies in zijn meer ruime, historische omschrijving.

### Hydrologie

De Baronnies worden gedraineerd door zijrivieren van de Rhône in het westen (Aygues, Ouvèze en Toulourenc) en door zijrivieren van de Durance in het oosten (Blême, Céans, Méouge). De hoofdwaterscheiding van de Baronnies, tussen Rhône en Durance loopt onder meer over volgende bergpassen: Col d'Arron (1448 m, onverhard), Col des Tourettes (1126 m), Col de la Saulce (874 m), Col de la Flachière (853 m), Col du Reychasset (1052 m), Col de Perty (1302 m), de col op de D546 in Mévouillon (889 m) en de Col de Macuègne (1068 m).
# Cisarua (Samarang)

Cisarua is een bestuurslaag in het regentschap Garut van de provincie West-Java, Indonesië. Cisarua telt 6292 inwoners (volkstelling 2010).
# Windwijzer

Een windwijzer of windvaan is een instrument om de richting van de wind mee te bepalen.
Meestal bestaat hij uit een metalen plaatje dat vrij beweegbaar is om een verticale as. Aan de ene zijde van de as heeft het plaatje een groter oppervlak, aan de andere zijde vaak een pijlpunt: het wijzende deel. Het wordt op een hoge plek geplaatst en zal door de winddruk in de wind draaien en zodoende de windrichting aanwijzen. Onder de wijzer is vaak een liggend kruis aangebracht met de letters N, O, Z en W. Er zijn ook windwijzers die elektronisch uitgelezen worden.
Ter verfraaiing krijgt het plaatje vaak een vorm, meestal die van een haan; een dergelijke windwijzer wordt wel windhaan genoemd. Maar ook andere afbeeldingen komen als windwijzer voor. Een kerktoren met een scheepje als windwijzer wordt een scheepjeskerk genoemd.
Op de markt van Hengelo die een lange neus maakt naar de omliggende steden - de Hengeler Weendwiezer.
Een goede plek voor een windwijzer is de punt van een kerktoren – het haantje van de toren.
# Mitrella avena

Mitrella avena is een slakkensoort uit de familie van de Columbellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1859 door Reeve.
# Johannes Martinus Coffeng

Johannes Martinus Coffeng, bekend als Joh. M. Coffeng, (Amsterdam, 8 maart 1887- Amsterdam, 26 maart 1966) was een Nederlands makelaar in effecten.
Hij was zoon van Anna Dina D’Alle en Johannes Martinus Coffeng. Hijzelf was getrouwd met Janna Neumeier.
Zijn bekendheid kreeg hij echter niet van zijn leven bij bankinstellingen, commissies en verenigingsleven en de van daaruit uitgegeven Coffeng's Gids voor niet-officieel genoteerde fondsen ter beurze van Amsterdam (1925). Hij werd bekend vanwege zijn liefhebberij het toneel. Hij was al op middelbare leeftijd toen hij aan het werk ging bij het Toneelmuseum; hij nam toen een al uitgebreide collectie toneelattributen in. Hij nam in 1937 plaats in het bestuur en zou tussen 1950 en 1964 er conservator zijn (wist de collectie-Hartman te redden) en ook enige tijd secretaris van Vereniging Het Toneelmuseum. In die periode werd een steeds weer verhuizend rommelig archief op orde gebracht en hij was mede-initiator om het museum een eigen pand te geven; het werd Herengracht 168, Amsterdam. Coffeng hield van systematiek, want hij wist ook een boekwerk uit te geven: Lexicon van de Nederlandse Tonelisten (Polak & Van Gennep, 1965). Dat boekwerk, bekend als De Coffeng, kreeg eerst in 1984 een opvolger in Acteurs- en kleinkunstenaarslexicon van Piet Hein Honig, dat middels eenzelfde opzet tot stand kwam.
Als amateur-historicus schreef hij wel voor Ons Amsterdam Amstelodanum. Een geheel andere kant van hem was dat hij in zijn jonge jaren ook amateurbokser was en samen met Piet Toepoel en (journalist) Guus Moussault in 1911 de Nederlandse Boksbond (NBB; hij werd er secretaris van) van de grond kreeg.
Hij ontving diverse eerbetonen. Hij was ridder in de Orde van Oranje-Nassau, kreeg de Zilveren Anjer (1957), erepenning van de stad Amsterdam (1957) en was ook in het bezit van een zilveren plaquette van de Vereniging van Schouwburgdirecteuren (1960).
Hij overleed thuis aan Apollolaan 104 en werd begraven op Zorgvlied.
* Weduwe, Familieberichten: Bericht van overlijden. Algemeen Handelsblad (28 maart 1966). Geraadpleegd op 6 november 2024 – via delpher.nl.
* Redactie, J.M. Coffeng overleden. Algemeen Dagblad (29 maart 1966). Geraadpleegd op 6 november 2024 – via delpher.nl.
* Redactie, J.M. Coffeng overleden. Het Parool (29 maart 1966). Geraadpleegd op 6 november 2024 – via delpher.nl.
# Ciseeng (plaats)

Ciseeng is een bestuurslaag in het regentschap Bogor van de provincie West-Java, Indonesië. Ciseeng telt 7232 inwoners (volkstelling 2010).
# Windy Corner

Windy Corner kan verwijzen naar:
* Windy Corner (Man) - bocht in de A18 op het eiland Man, deel van het TT-parcours
* Guards Cemetery, ook wel Guards Cemetery, Windy Corner - een begraafplaats uit de Eerste Wereldoorlog in Cuinchy, Frankrijk
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Windy Corner en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Mitrella azpilicuetai

Mitrella azpilicuetai is een slakkensoort uit de familie van de Columbellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Rolán.
# Elodie Heloise

Elodie Heloise (Utrecht, 1968) is een Nederlands auteur, woonachtig op Curaçao. Haar romandebuut Blauwe tomaten stond op de longlist voor de Libris Literatuur Prijs 2024.

## Leven en werk

Heloise groeide op in Curaçao waar zij naar het Radulphus College ging. Vervolgens studeerde zij in Nederland aan Hogeschool Saxion. In 2006 publiceerde zij haar eerste boek, Herinneringen aan Curaçao.
Ze werkte tien jaar in de journalistiek voor de Curaçaose media, onder meer van 2010 tot 2013 als redacteur bij het Antilliaans Dagblad en van 2013 tot 2015 als eindredacteur en hoofdredacteur bij de Amigoe. Daarnaast schreef ze columns voor onder andere Radio Paradise FM en had een rubriek Face in the Crowd bij het Antilliaans Dagblad en Uit de kunst (For di Arte) bij het Antilliaans Dagblad en de Extra. In deze periode onderzocht zij veel sociaal-maatschappelijke thema’s en ontwikkelde zich tot een maatschappelijk geëngageerd schrijver.
Naast haar eigen boeken leverde zij bijdragen aan boeken van anderen, waaronder Kas di Shon, Kas di Pueblo, Curaçao Religions, Gedenkboek van de Nationale Bibliotheek, Gods Wijngaard in de West en het fotoboek van Bea Moedt Curaçao, my lasting love affair.
Haar nominatie voor de Libris Literatuur Prijs beschouwt Heloise als een groot cadeau voor de literatuur van Curaçao en ze hoopt dat hij zal leiden tot een beter platform voor jonge Caribische schrijvers. Op haar Facebookpagina schreef ze op 2 februari 2024: Mission accomplished: Caribische literatuur weer op de agenda in het hele koninkrijk.
Sinds 2015 is zij in het dagelijks leven manager van cultureel centrum Landhuis Bloemhof.