OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Friedrich Kussin

Friedrich Wilhelm Enno Kussin (Aurich, 1 maart 1895 – Arnhem, 17 september 1944) was een Duits Generalmajor tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was als Stadtkommandant van Arnhem verantwoordelijk voor de reguliere Duitse troepen in Arnhem tijdens de Slag om Arnhem.
In september 1943 kreeg generaal Kussin het bevel over Feldkommandantur 642 die de stad Arnhem moest verdedigen. Zijn hoofdkwartier was de Villa Heselbergh aan de Apeldoornse Weg in Arnhem. Tijdens operatie Market Garden landde de Britse 1e Luchtlandingsdivisie op 17 september 1944 bij Wolfheze om de Rijnbrug in Arnhem te veroveren. Kussin ging in zijn stafwagen op verkenning uit om gedetailleerde informatie te krijgen over de landingen. Die kreeg hij van SS-Sturmbannführer Sepp Krafft, commandant van het SS Panzer Grenadier Ausbildungs und Ersatz Bataillon 16, op zijn hoofdkwartier in Wolfheze. Krafft waarschuwde Kussin niet dezelfde weg terug te nemen naar zijn hoofdkwartier in Arnhem, maar meer de noordelijke route te nemen om eventuele Britse troepen te ontwijken. Kussin negeerde de waarschuwing en nam dezelfde weg terug. De auto van Kussin werd op de kruising Wolfhezerweg en Utrechtseweg door een verkenningspeloton van het Britse 3e Parachute Bataljon onder vuur genomen. Naast Kussin kwamen ook zijn oppasser en zijn chauffeur Josef Willeke om.
Het lichaam van Kussin werd later overgebracht naar de Duitse militaire begraafplaats in Ysselsteyn.
Het verhaal gaat dat Kussin gescalpeerd zou zijn, maar onderzoek wees uit dat dit niet het geval is geweest.

## Militaire loopbaan

* Fahnenjunker: 26 maart 1913
* Fähnrich: 20 november 1913
* Leutnant: 3 augustus 1914
* Oberleutnant: 18 december 1917
* Hauptmann: 1 februari 1926
* Major: 1 juli 1934
* Oberstleutnant: 1 januari 1937
* Oberst: 1 oktober 1939
* Generalmajor: 1 april 1943

## Decoraties

* IJzeren Kruis 1914, 1e Klasse en 2e Klasse
* Erekruis voor Frontstrijders in de Wereldoorlog
* Dienstonderscheiding van Leger en Marine, 1e Klasse (25 dienstjaren)
* De dood van Generalmajor Friedrich Kussin. slag-om-arnhem.nl. Gearchiveerd op 28 oktober 2020. Geraadpleegd op 2 april 2020.
* (en) Friedrich Kussin. warcemeteries.nl. Gearchiveerd op 18 oktober 2021. Geraadpleegd op 2 april 2020.
* Onderzoek Villa Heselbergh: Een Roerige Oorlogsgeschiedenis. T&A Survey (12 maart 2018). Geraadpleegd op 2 april 2020.
* (en) Kussin, Friedrich Wilhelm Enno. ww2gravestone. Gearchiveerd op 26 oktober 2020. Geraadpleegd op 2 april 2020.
* (en) Kussin Junction. battledetective.com. Geraadpleegd op 2 april 2020.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 (en) Kussin, Friedrich. Geraadpleegd 2 april 2020. Gearchiveerd op 12 juli 2023.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 (en) Axis Biographical Research: DAS HEER, GENERALMAJOR, Generalmajor Friedrich Kussin. Geraadpleegd op 24 juli 2021. Gearchiveerd op 24 juli 2021.
* ↑ (en) World War II unit histories & officers: Generale des Heeres 1939-1945, Ku, Kussin, Friedrich (Wilhelm Enno). Geraadpleegd op 24 juli 2021.
# Erbar

Erbar is een schreefloos lettertype ontworpen rond 1922 door Jakob Erbar. Het was het eerste zogenaamde geometrische schreefloze lettertype. Erbars doel was om een drukletter voor alledaags gebruik te ontwerpen, die geen duidelijk specifieke eigenschappen vertoont, een grote leesbaarheid heeft, en vooral een typografisch zuivere harmonie heeft. Zijn uitgangspunt daarbij is dat dit doel bereikt kon worden door gebruik te maken van een fundamenteel element: de cirkel.

## Geschiedenis

Lettertype Erbar was oorspronkelijk gegoten door de Frankfurtse lettergieterij Ludwig & Mayer, met machinaal vervaardigde matrijzen geleverd door het Duits-Amerikaanse Mergenthaler Linotype Company. Erbar werd later geëxporteerd naar Amerika en werd verkocht door Continental Type Founders Association. Een digitale versie wordt vandaag de dag geleverd door Linotype.

## Populariteit

Het succes van Erbar was destijds een impuls voor het ontwerp van vele nieuwe geometrisch schreefloze (sans-serif) lettertypes door andere lettergieterijen en -uitgeverijen, zoals Futura, Metro, Vogue, Spartan, Twentieth Century en Century Gothic. Onder de hier genoemde voorbeelden is Futura onbetwist het meest beroemde en succesvolle lettertype. Echter, door de samenloop van omstandigheden, waarbij Erbars lettergieterij Ludwig & Mayer niet zo bekend waren, alsmede de internationale opkomst van lettergieterij Bauer Schriftgiesserei waar de Futura werd vervaardigd, en het vroege overlijden van Jakob Erbar verloor dit lettertype zijn populariteit en is er een misverstand ontstaan dat de Futura en niet de Erbar het eerste geometrisch schreefloze lettertype is.

## Varianten

Erbar werd gegoten in vier letterzwaartes en iedere letterbibliotheek bevatte een cursieve en een smalle versie. Andere varianten waren:
* Lumina, een open face (letters met grote "openingen")
* Lux, een letter met contrasterende outlines (omtrekken)
* Phosphor, een vette, inline (lichte openingen in de lettervorm)

## Externe link

* Linotype Erbar
* Friedl, Friedrich · Ott, Nicolaus · Stein, Bernard. Typography: An Encyclopedic Survey of Type Design and Techniques Throughout History. Black Dog & Leventhal, 1998, ISBN 1-57912-023-7.
* Jaspert, W. Pincus · Berry, W. Turner · Johnson, A.F. Encyclopaedia of Typefaces. Blandford Press Lts., 1953, 1983, ISBN 1-84403-670-7.
Referenties
* ↑ Tracy, Walter.Letters of Credit: a View of Type Design. Gordon Fraser, 1998
* ↑ Jaspert, Pincus, Berry and Johnson.The Encyclopedia of Type Faces. Blandford Press Lts.: 1953, 1983. Pp. 269-70
* ↑ Specimen Book of Continental Types, Continental Type Founders Association, N.Y.C., 1929.
# Stella's lori

Stella's lori (Charmosyna stellae) is een papegaai uit Nieuw-Guinea. De wetenschappelijke naam van de soort is in 1886 voor het eerst geldig gepubliceerd door Adolf Bernhard Meyer en vernoemd naar de Oostenrijkse barones Stella Erggelet. De soort werd lang beschouwd als ondersoort van de papoealori.

## Verspreiding en leefgebied

Er zijn drie ondersoorten:
* C. s. goliathina: van westelijk Nieuw-Guinea tot de Adelbert Range in het noordoosten.
* C. s. wahnesi: Huonschiereiland (noordoostelijk Nieuw-Guinea).
* C. s. stellae: zuidoostelijk Nieuw-Guinea.
De soort leeft in bergwouden tussen 1500 en 3100 meter hoogte in Nieuw-Guinea. In het verspreidingsgebied van bestaat een temperatuurverschil tussen dag en nacht dat kan oplopen tot 20 °C.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Stella's lori op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Finsch, O. & Meyer. A.B., 1886. Vögel von Neu Guinea. Zeitschrift für die gesammte Ornithologie 3 p. 9
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.2).
# Baturusa

Baturusa is een bestuurslaag in het regentschap Bangka van de provincie Bangka-Belitung, Indonesië. Baturusa telt 4277 inwoners (volkstelling 2010).
# Ethmia longimaculella

Ethmia longimaculella is een vlinder uit de familie van de grasmineermotten (Elachistidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1872 door Chambers.
# Reteporella cellulosa

Reteporella cellulosa is een mosdiertjessoort uit de familie Phidoloporidae. De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1767 door Carl Linnaeus.
# Gibsonoma budhai

Gibsonoma budhai is een vliesvleugelig insect uit de familie van de Eurytomidae. De wetenschappelijke naam werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door T. C. Narendran.
# Vetvogel

De vetvogel (Steatornis caripensis) is een vogel uit de orde Steatornithiformes. Het is de enige soort in die orde en de enige soort in de familie Steatornithidae en het geslacht Steatornis.

## Anatomie

De vetvogel is een 40 tot 49 centimeter grote roodbruine vogel met witte vlekken op keel, kop en vleugels. Hij weegt tussen de 350 en 375 gram. Het verenkleed van mannelijke en vrouwelijke exemplaren zijn gelijk.
Net als nachtzwaluwen heeft deze vogel een lange staart en lange vleugels, maar zeer korte poten. De vogels hebben een goed ontwikkelde reukzin en grote ogen.

## Levenswijze

Overdag roesten groepen vetvogels in donkere grotten, soms wel enkele kilometers diep. Hier vindt de vetvogel zijn weg met behulp van echolocatie, net als salanganen. Hij gebruikt klikkende geluiden met een hoge frequentie van 1500 tot 2500 hertz.
's Nachts trekken groepen vetvogels eropuit en maken daarbij vluchten van soms wel 75 kilometer van de rustplaats vandaan. Het voedsel waar ze dan op uit zijn bestaat uit vethoudende vruchten van bepaalde soorten palmen en laurier. Met zijn relatief grote en sterke snavel werkt de vetvogel deze vruchten in hun geheel naar binnen. Het voedsel wordt overdag in de rustplaats, verteerd. De vetvogel is de enige vogel die zich 's nachts met plantaardig voedsel voedt.

## Voortplanting

Vetvogels leven en broeden in kolonies van hoogstens 50 paren. Het nest bestaat uit een stapeltje van gedroogde modder, uitwerpselen en uitgebraakt fruit.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Midden-Amerika, het Caraïbisch gebied en het noorden van Zuid-Amerika. In Suriname is de vogel een dwaalgast.

## Ontdekking

Alexander von Humboldt ontdekte de vetvogels tijdens zijn Zuid-Amerikaanse expeditie naar Venezuela in de grot Cueva del Guacharo in het nationale park van de deelstaat Monagas, ongeveer 13 kilometer van de plaats Caripe. Vandaar het achtervoegsel caripensis in de wetenschappelijke naam.
Humboldt en zijn vriend, de jonge arts en botanicus Aimé Bonpland, onderzochten op 18 september 1799 het voorste gedeelte van 10.5 km lange kalksteengrot, de grootste in Zuid-Amerika. Hij schoot daar twee exemplaren van de vetvogel. Hij beschreef hoe de plaatselijke inwoners de jonge vogels verzamelden kort voordat ze vliegvlug werden. Door de vogels urenlang te koken, kon bakvet uit deze vogels worden gewonnen. Steatornis is letterlijk vetvogel, afgeleid van het Oudgriekse στέαρ (stéar =vet) en ὄρνις (órnis=vogel) (oilbird in het Engels).
* ↑ (en) Vetvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (fr) Humboldt, 1817. Steatornis caripensis (protoniem). Bull. (Sci.) Soc. Philom. Paris, 4, p. 52. BHL
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
* ↑ https://web.archive.org/web/20110831073254/http://www.eol.org/pages/1178221
# Frédéric De Jongh

Frédéric De Jongh (Brussel, 13 december 1897 - Mont Valérien, 28 maart 1944) was een Belgisch schooldirecteur en verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog, die samen met zijn dochter Andrée De Jongh de ontsnappingsroute Comète opzette, waardoor honderden geallieerde piloten via Frankrijk en Spanje Engeland konden bereiken.
Frédéric De Jongh was het hoofd van de school in de Gaucheretstraat 81 in Schaarbeek, die vandaag zijn naam draagt. In 1941 hielp hij zijn jongste dochter Andrée, die hij liefkozend de bijnaam Kleine Cycloon gaf (hij vertelde haar het verhaal van Edith Cavell en Gabrielle Petit, naar wier graf hij de kinderen van zijn school elk jaar meenam), met het opzetten van een vluchtroute voor geallieerden die op Belgisch grondgebied waren gevallen en voor ontmaskerde verzetsstrijders die ook naar Engeland wilden terugkeren. Frédéric De Jongh was verantwoordelijk voor de onderduikadressen in Brussel en de voorraden die nodig waren om deze vliegeniers te verbergen in bezet België. In april 1942 was zijn aanwezigheid in Parijs vereist om de operaties te coördineren. Om hem daarbij te helpen, kreeg hij de hulp van Andrée Dumon, die in augustus 1942 werd gearresteerd. Haar zus, Aline Dumon (Michou), nam de fakkel over en ontsnapte in 1944 ternauwernood aan arrestatie. Frédéric De Jongh, aangeklaagd door de mol Jacques Desoubrie, werd op zijn beurt gearresteerd door de Gestapo op 7 juni 1943. Hij werd op 28 maart 1944 geëxecuteerd in het fort van Mont Valérien.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Frédéric De Jongh op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ https://www.1030.be/fr/enfance-education/enseignement/annuaire-des-ecoles/ecole-8-frederic-de-jongh. Gearchiveerd op 19 september 2021.
* ↑ https://www.freebelgians.be/articles/articles-3-20+andree-de-jongh-une-vie-vouee-aux-autres-vie.php. Gearchiveerd op 12 juli 2023.
* ↑ Edward Stourton, Cruel Crossing: Escaping Hitler Across the Pyrenees, Random House, 2013, 352 p.
* ↑ https://forcedlanding.pagesperso-orange.fr/comete.htm. Gearchiveerd op 26 april 2023.
# Loofhout

Indien gebruikt om een houtsoort aan te duiden, is loofhout het hout geleverd door een loofboom. Dit wil zeggen een boom die hoort tot de tweezaadlobbigen (in de voormalige, ruime omschrijving). Dit staat dan tegenover naaldhout dat geleverd wordt door bomen die horen tot de naaktzadigen. Het woord loofhout wordt ook wel gebruikt om een loofbos aan te duiden.
Bekende voorbeelden van loofhout zijn beuken, eiken, esdoorn, etc.

## Verschil met naaldhout

In de anatomische structuur is loofhout anders dan naaldhout. Veruit de meeste loofhoutsoorten hebben houtvaten als waterdragende elementen, terwijl naaldhoutsoorten altijd tracheïden hebben.
In fysische eigenschappen is de variatie tussen loofhoutsoorten veel groter dan die tussen naaldhoutsoorten. Het hardste en zwaarste loofhout is veel zwaarder dan het zwaarste naaldhout, terwijl het zachtste en lichtste loofhout lichter is dan het lichtste naaldhout. Dit komt omdat de tweezaadlobbigen veel en veel meer soorten omvatten dan de naaktzadigen. Ook komen de tweezaadlobbigen in veel meer verschillende omstandigheden voor, waaraan de soort dan aangepast is.

## Verwarring

In het Engels worden voor loofhout en naaldhout resp. de termen "hardwood" en "softwood" gebruikt. In het verlengde daarvan worden in het Nederlands ook wel "hardhout" en "zachthout" gebruikt. Met name de term "hardhout" is echter een verraderlijke: in het Nederlands wordt "hardhout" ook vaak gebruikt voor hout dat ten minste gemiddeld van hardheid is (dit kan bij gelegenheid ook wel naaldhout zijn), met name in de samenstelling "tropisch hardhout". Dergelijk hardhout is slijtvaster en sterker dan bijna al het naaldhout: "tropisch hardhout" wordt gebruikt voor bijvoorbeeld kozijnen, voor vloeren, of voor brugdekken en steigers.
    Bijvoorbeeld : "De Emmabrug in Willemstad werd met 478 kuub hardhout gerestaureerd."
Het klassieke voorbeeld van wat in het Engels een "hardwood" (loofhout) is maar in het Nederlands geen "hardhout" is balsa-hout, dat dan zachter is dan alle commerciële naaldhoutsoorten.
In Nederland is hardhout vaak meranti, merbau, (beide voor deuren), azobé (voor beschoeiingen) of bangkirai (voor tuinhout).
# Styelicola bahusia

Styelicola bahusia is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Ascidicolidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Lützen.
# Baumata

Baumata is een bestuurslaag in het regentschap Kupang van de provincie Oost-Nusa Tenggara, Indonesië. Baumata telt 1915 inwoners (volkstelling 2010).
# Maarten Jagermeester

Maarten Jagermeester (Herentals, 2 augustus 1951), een pseudoniem van Frans Van Tendeloo, is een Vlaams schrijver en dierenarts.
Maarten is opgegroeid op een boerderij en omdat hij zoveel van dieren hield, is hij dierenarts geworden. Het schrijven was eerst een hobby, maar ondertussen heeft hij toch al meer dan twintig boeken neergepend. Jagermeester (een afleiding van de bessenlikeur Jägermeister) had ook jarenlang een vaste rubriek in het hondentijdschrift Woef.
Zijn boeken gaan steeds over het welzijn van dieren. Zijn inspiratie haalt hij telkens uit voorvallen die in zijn praktijk gebeuren. Jagermeesters boeken bevatten veel afwisseling; telkens weet hij de dieren en hun gewoontes zeer treffend en in een jeugdige taal in beeld te brengen. De auteur vindt humor in zijn werk erg belangrijk. Toch schrikt hij er niet voor terug om ook ernstigere thema's - zoals proeven op dieren - in zijn werk aan bod te laten komen. Tot 2012 schreef hij vooral kinderboeken, sinds 2013 concentreert hij zich op boeken voor volwassenen.
# Eubeckerella

Eubeckerella is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie van de Ormyridae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door T. C. Narendran.

## Soorten

Het geslacht Eubeckerella is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Eubeckerella malaica Narendran, 1999
* Noyes, J.S. (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012
# Wimpelnachtzwaluw

De wimpelnachtzwaluw (Caprimulgus vexillarius) is een vogel uit de familie van de nachtzwaluwen (Caprimulgidae).

## Beschrijving

De wimpelnachtzwaluw is 30 cm lang. Deze nachtzwaluw heet zo omdat bij het volwassen mannetje een paar van de handpennen in de vleugel heel lang zijn, tot wel twee maal de totale lengte van de vogel. Deze sierveren zijn grotendeels wit met wat bruine tinten aan de buitenzijde van de veer. Van boven heeft de vogel de voor nachtzwaluwen gebruikelijke warmbruine kleuren. Opvallend aan deze soort is zijn groot formaat en een lichte buik.

## Verspreiding en leefgebied

De broedgebieden van de wimpelnachtzwaluw liggen in Centraal-Afrika tot in Zambia. In de winter trekken zuidelijke populaties soms naar het noorden tot in Zuid-Soedan. Het is een algemene vogel van bebost gebied, vaak in rotsig heuvelland.

## Status

De wimpelnachtzwaluw heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om deze redenen staat deze nachtzwaluw als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* Verzameld exemplaar (vrouwtje)
* Jong mannetje
* 1 2 (en) Wimpelnachtzwaluw op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (la) (en) Gould, 1838. Semeïophorus (Macrodipteryx?) vexillarius (protoniem). Icon. Avium, pt 2, pl. 13, text. BHL, BHL plate
* ↑ (en) Williams, J.G. & N. Arlott, 1986. A field guide to the birds of east Africa. Collins, London. ISBN 9780002 191791
# Gerelm Hinckaert

Gerelm Hinckaert, ook Gerelinus en Geerem († vóór 1366) was de stamvader van het Brabantse adelsgeslacht Hinckaert.

## Leven

Door zijn huwelijk rond 1330 met Margareta van Brabant, gezegd van Mechelen, verbond hij zich met een buitenechtelijke tak van het Brabants hertogelijk huis. Margareta was een dochter van Henneken van Mechelen, bastaardzoon van hertog Jan I van Brabant.
Hinckaert was schepen van Brussel in 1349-1350 en werd in die periode ook geridderd.
De wapenspreuk Recht gaet Hincaert zou herinneren aan de kreupelheid van Gerelm. Het zouden de woorden zijn geweest waarmee de Maagd Maria zijn gebed verhoorde door hem miraculeus te genezen.

## Literatuur

* Paul De Win, "Bijdrage tot de genealogie van de Brabantse familie Hinckaert, inzonderheid in de 15de eeuw", in: Eigen Schoon en De Brabander, 2013, nr. 4, p. 503, 517
# Strumigenys mola

Strumigenys mola is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2000 door Fisher.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Baumata Timur

Baumata Timur is een bestuurslaag in het regentschap Kupang van de provincie Oost-Nusa Tenggara, Indonesië. Baumata Timur telt 1995 inwoners (volkstelling 2010).
# Joodse begraafplaats (Winsum)

De Joodse begraafplaats langs de Netlaan (verlengde van de Munsterweg) in Winsum werd in 1867 in gebruik genomen. De Joodse gemeenschap bestond echter al langer, want bij de ressortale indeling van 1821 werd Winsum al erkend. Aanvankelijk werden de doden begraven in Groningen, maar omdat de gemeente in leden bleef groeien, was een eigen begraafplaats zeer gewenst.
In 1909 werden het bruggetje en het ijzeren toegangshek geplaatst. Dit was een geschenk van Betsy Boasson. Met dit hek is de begraafplaats een rijksmonument. Op de begraafplaats staan 50 grafstenen, waarvan de oudste uit 1867 en de jongste uit 1941.
Reeds voor de Tweede Wereldoorlog was het aantal Joden in Winsum flink afgenomen. De synagoge (uit 1878) aan het Sjoelplein (Nieuwstraat) in Obergum werd in 1934 verkocht en doet vandaag de dag dienst als cultureel centrum.
# Dolores Keane

Dolores Keane (Caherlistrane, 26 september 1953) is een Ierse zangeres.
Zij staat bekend als de stem van Ierland. Zij werd door haar tantes Sarah en Rita Keane geïntroduceerd in de muziek toen zij nog maar vijf jaar oud was. Zij is een zuster van de muzikant Seán Keane. Zij was de eerste zangeres van de bekende groep De Dannan. Zij trouwde in 1977 met John Faulkner, toerde met hem enige jaren rond en maakte toen een opname van My Own Dear Galway Bay. Daarna had zij een omvangrijke solocarrière. Naast haar zang speelt zij fluit, whistle, hurdy gurdy en bodhrán.

## Discografie

* The Essential Collection - Dolores Keane - 2007
* The very best of Dolores Keane - 2003
* Sail Og Rua - 2000 - Dolores zingt Jimmy Mo Mhile Stor, Carolan's Cup, Green Grow, The Laurels en Galway Bay. In Sail Og Rua zingt zij een duet met haar tante Sarah.
* The Best of Dolores Keane - 1998
* Night Owl - 1998
* Solid Ground - 1993 - Dolores zingt Emigrant Eyes, The Summer of My Dreams, Solid Ground, Nothing to Show en Finer Things
* The Best of De Danann - 1990
* Lion in a Cage - 1989
* Dolores Keane - 1988
* Ballroom met De Danann - 1987
* Anthem met De Danann - 1985
* Farewell To Eirinn - 1980
* Broken Hearted I'll Wander - 1979
* There Was A Maid - 1978
* De Danann, hun eerste LP - 1975
* A Woman’s Heart (1e deel) - Dolores zingt Caledonia en The Island - 1992
* A Woman’s Heart (2e deel) - Dolores zingt Never Be The Sun en Solid Ground - 1994
* A Woman’s Heart - A Decade On (3e deel) - Dolores zingt Where Have All The Flowers Gone met Tommy Sands. - 2003
* The Definitive Irish Folk Collection Deel 2 - Dolores zingt Never Be The Sun.
* Éist Aris - Dolores zingt Tainse im Chodlagh. - 2000
* Celtic Twilight, Deel 6 - Dolores zingt Aileen's Lament. - 2003
* Holding Up Half The Sky Deel 1 - Dolores zingt Storm in My Heart. - 1996
* Holding Up Half The Sky Deel 2 - Dolores zingt The Low, Low Lands of Holland. - 1997
* Bringing It All Back Home Deel 1 - Dolores zingt Sonny (met Mary Black en Emmylou Harris). - 1998
* Bringing It All Back Home Deel 2 - Dolores zingt Grey Funnel Line (met Mary Black en Emmylou Harris) - 1999
* Bibliothèque nationale de France: cb140371009 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 13469547X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5515 5836
* Library of Congress Control Number: n94043818
* MusicBrainz: ab05807f-c127-4cb5-9f72-72ec47096632
* Virtual International Authority File: 5132482
* WorldCat (via VIAF): 5132482