OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maria Branyas Morera

Maria Branyas Morera (San Francisco, 4 maart 1907 – Olot, 19 augustus 2024) was een Amerikaans-Spaanse supereeuwelinge en van 17 januari 2023 tot haar overlijden op 19 augustus 2024 de oudste erkende levende mens ter wereld.

## Biografie

Branyas Morera werd geboren in 1907 in San Francisco uit een Catalaanse familie. Later verhuisde haar familie terug naar Spanje, naar de stad Banyoles.
In 1931 huwde ze met Joan Moret, met wie ze drie kinderen kreeg. Moret werkte als chirurg. Maria werkte aan zijn zijde als verpleegster. Haar man overleed in 1976.
Na de dood van Lucile Randon op 17 januari 2023 werd ze de oudste geverifieerde levende persoon ter wereld. Dit bleef ze tot 19 augustus 2024, de dag van haar eigen overlijden. Branyas Morera werd 117 jaar oud.
# Witnekdikbekje

De witnekdikbekje (Sporophila fringilloides synoniem: Dolospingus fringilloides) is een zangvogel uit de familie Thraupidae (tangaren).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor op de savannen van oostelijk Colombia tot zuidelijk Venezuela en noordwestelijk amazonisch Brazilië.
* ↑ (en) Witnekdikbekje op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Batu Ampar (Lintang Kanan)

Batu Ampar is een bestuurslaag in het regentschap Empat Lawang van de provincie Zuid-Sumatra, Indonesië. Batu Ampar telt 1135 inwoners (volkstelling 2010).
# Hamburg Masters 2004

De Hamburg Masters is een internationaal hockeytoernooi voor mannen, dat onder auspiciën staat van de Duitse hockeybond. Aan de tiende editie in de Noord-Duitse stad Hamburg deden vier landen mee: Argentinië, Duitsland, Pakistan en Zuid-Korea. Titelverdediger India ontbrak.

## Uitslagen
### Vrijdag 18 juni 2004

* Zuid-Korea-Pakistan 1-1
* Duitsland-Argentinië 2-3

### Zaterdag 19 juni 2004

* Argentinië-Pakistan 3-6
* Duitsland-Zuid-Korea 3-2

### Zondag 20 juni 2004

* Zuid-Korea-Argentinië 5-5
* Pakistan-Duitsland 2-3

## Eindstand

| № | Land | WG | W | G | V | DV | DT | +/– | Punten |
| 1 | Duitsland | 3 | 2 | 0 | 1 | 8 | 7 | +1 | 6 |
| 2 | Pakistan | 3 | 1 | 1 | 1 | 9 | 7 | +2 | 4 |
| 3 | Argentinië | 3 | 1 | 1 | 1 | 11 | 13 | –2 | 4 |
| 4 | Zuid-Korea | 3 | 0 | 2 | 1 | 8 | 9 | –1 | 2 |
1989 · 1993 · 1996 · 1997 · 1998 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019
# Lustslot

Een lustslot, lustkasteel of speelhuis (van Frans: maison de plaisance) was vanaf het einde van de middeleeuwen een kasteel of landhuis dat geen militaire functie had en ook niet als permanente woning was bedoeld.
Eerder was het een plaats waar adellijke lieden op een aangename plaats tijdelijk verbleven om zich te vermaken met bezigheden als jacht (jachtslot), spelen zoals malie, visite ontvangen, en dergelijke activiteiten. Daarbij werd een speelhuis ook gebruikt om zakelijke relaties te smeden of te onderhouden.
Men ziet het woord 'speelhuis' terugkomen in diverse straat- en veldnamen.

## Andere betekenissen

Tegenwoordig wordt het begrip "speelhuis" ook wel gebruikt voor uiteenlopende zaken als een theater, een casino, of een bordeel. Ook wordt het wel (meestal in de vorm "speelhuisje") gebruikt als aanduiding van speelgoed voor kinderen.
# Carlos Padilla (politicus)

Carlos M. Padilla (Dupax, 19 september 1944 - 5 mei 2023) was een Filipijns politicus. Padilla was gouverneur van de provincie Nueva Vizcaya van 2016 tot zijn overlijden in 2023. Daarvoor was Padilla lid van het Filipijns Huis van Afgevaardigden van 1987 tot 1992, van 1995 tot 2004 en van 2007 tot 2016. Daarvoor was hij lid van de Batasang Pambansa van 1978 tot 1984 en was hij burgemeester van Dupax en Dupax del Norte van 1972 tot 1978.

## Biografie

Carlos Padilla werd geboren op 19 september 1944 in Dupax in de Filipijnse provincie Nueva Vizcaya. Hij was een zoon van Constancio Padilla en Victoriana Mapiti. Na het behalen van zijn middelbare schoolopleiding voltooide Padilla een Bachelor of Science aan de Philippine School of Commerce, een onderwijsinstelling die later verder ging onder naam naam Polytechnic University of the Philippines.
Padilla was burgemeester van zijn geboorteplaats Dupax van 1972 tot 1975 tot de gemeente werd opgesplitst in Dupax del Norte, Dupax del Sur en Alfonso Castañeda. Padilla was daarna burgemeester van Dupax del Norte tot 1978. Aansluitend werd hij namens de regio Cagayan Valley gekozen tot lid van de Batasang Pambansa, het parlement gedurende het tweede deel van het presidentschap van Ferdinand Marcos. Bij de eerste verkiezingen na de val van Marcos door de EDSA-revolutie werd Padilla gekozen in het Filipijns Huis van Afgevaardigden voor een termijn van 1987 tot 1992. In het Huis was Padilla onder meer voorzitter van de Commissie voor Onderwijs. Nadien was hij van 1995 tot 2004 en van 2007 tot 2016 nogmaals twee periodes van drie opeenvolgende termijnen lid van het Huis van Afgevaardigden. Bij de verkiezingen van 2004 deed Padilla tevergeefs een poging om gekozen te worden in de Senaat van de Filipijnen. Hij eindigde daarbij op de 24 plaats en dus onvoldoende voor een van de twaalf verkiesbare Senaatszetels. In 2016 werd Padilla gekozen tot gouverneur van de provincie Nueva Vizcaya. Bij de verkiezingen van 2019 en de verkiezingen van 2022 werd hij herkozen.
Padilla was een van de initiators van Republic Act 6655, een wet die het middelbaar schoolonderwijs in de Filipijnen gratis maakte. Tevens was hij betrokken bij de oprichting van de National Commission for Culture and the Arts (NCAA) en de Commission on Filipino Languages en 45 middelbare scholen in de provincie Nueva Vizcaya. Ook was hij verantwoordelijk voor samenvoeging van de Nueva Vizcaya State Institute of Technology en de Nueva Vizcaya State Polytechnic College in de Nueva Vizcaya State University
Padilla overleed gedurende zijn derde termijn als gouverneur, in 2023, aan de gevolgen van een hartaanval. Hij was getrouwd met Ruth Rana, voormalig gouverneur. Samen kregen ze drie kinderen.
# Guido Eekhaut

Guido Eekhaut (Leuven, 1954) is een Vlaams auteur van misdaadromans, speculatieve fictie en literaire fantasie, voor volwassenen als voor de oudere jeugd.
Hij publiceert bij grote en kleine uitgeverijen in Vlaanderen en Nederland. Zijn kortere proza verscheen onder andere in De Gids, Maatstaf, SIC, De Brakke Hond, Lava, Extase, Wonderwaan, Fantastische Vertellingen en vele andere tijdschriften. Verhalen verschijnen ook in vertalingen, onder andere in de VS, Duitsland, Polen, Roemenië, China, Italië, Argentinië en Denemarken. Verscheidene van die verhalen werden bekroond met literaire prijzen. Een van zijn eerste romans, De Cirkeljaren (1986), kreeg de prijs van de Stad Brussel. In de jaren tachtig schreef hij daarenboven hoorspelen, waarvoor hij ook bekroond werd.
Als journalist en interviewer schreef hij tussen 1995 en 2008 voor De Tijd (België), Intermediair, De Standaard, Knack en Bizz. Hij levert tevens essays aan een aantal literaire en politieke tijdschriften, waarin hij zich voornamelijk met geopolitiek, ideologie, futurisme en geschiedenis bezighoudt.
In zijn romans en novellen bewandelt hij voortdurend de grensstreken tussen genres. Geïnspireerd door de betere sciencefiction van de jaren zestig en zeventig en door literaire fantastiek, schreef hij zowel experimentele psychologische romans als 'fantasieën'. Deze laatste spelen zich onder andere af in de (verzonnen) stad Orsenna, die ergens buiten onze ruimte en tijd ligt, maar er wel veel raakvlakken mee heeft. De naam van deze stad is ontleend aan de Franse schrijver Julien Gracq.
Eekhaut won op 31 oktober 2009 de Hercule Poirotprijs voor zijn thriller Absint. Ook het eerste boek onder de schuilnaam Nellie Mandel werd gelijktijdig voor die prijs genomineerd. Het in 2014 verschenen misdaadboek Kingston Noir werd genomineerd voor de Gouden Strop. In 2021 haalde hij de shortlist voor de Gouden Vleermuis, voor zijn volledige oeuvre. Als Nellie Mandel haalde hij ook de shortlists voor de Diamanten Kogel en de Gouden Strop.
In 2019 startte hij bij Uitgeverij Clavis met twee Young Adult reeksen: Enigma en Nomade, die zich in de toekomst afspelen. Beide reeksen zijn bedoeld als één enkel verhaal, waarvan in totaal zeven boeken zijn gepland.
Zijn onwil om specifiek binnen één bepaald genre te schrijven maakt zijn werk moeilijk te klasseren, maar in de Vlaamse krant Het Nieuwsblad werd hij De koning van de onconventionele plot genoemd. Hij vertaalt zijn eigen proza naar het Engels om een ruimere markt te bereiken. Op die manier werden onder andere twee van zijn boeken in de Verenigde Staten uitgeven: Absinthe en Purgatory.
# Station Nordholz

Station Nordholz (Bahnhof Nordholz) is een spoorwegstation in de Duitse plaats Nordholz, in de deelstaat Nedersaksen. Het station ligt aan de spoorlijn Bremerhaven - Cuxhaven. Het station telt één perronspoor. Op het station stoppen alleen treinen van de EVB.

## Treinverbindingen

De volgende treinserie doet station Nordholz aan:
| Serie | Treinsoort | Route | Bijzonderheden |
| RB 33 | Regionalbahn (EVB) | Buxtehude – Bremervörde – Bremerhaven Hbf – Bremerhaven-Lehe – Nordholz – Cuxhaven | |
# Batu Balang

Batu Balang is een bestuurslaag in het regentschap Lima Puluh Kota van de provincie West-Sumatra, Indonesië. Batu Balang telt 5324 inwoners (volkstelling 2010).
# Sebbe Gheerardyns

Sebbe Gheerardyns (11 januari 2005) is een Belgisch voetballer die onder contract ligt bij Cercle Brugge.

## Clubcarrière

Gheerardyns genoot zijnn jeugdopleiding bij Cercle Brugge. Op 7 mei 2023 maakte hij zijn officiële debuut voor Jong Cercle, het beloftenelftal van Cercle Brugge dat dat seizoen van start was gegaan in de Tweede afdeling: liet trainer Bart Plasschaert hem in de slotfase invallen. In het seizoen 2023/24 speelde hij mee in 26 van de 34 competitiewedstrijden van Jong Cercle, waarin hij slechts eenmaal invaller was. Jong Cercle promoveerde dat seizoen naar Eerste nationale nadat het op 11 mei 2024 in de promotie-playoffs met 1-0 won van Jong KV Mechelen. Gheerardyns mocht in deze wedstrijd in de 90e minuut invallen.
In januari 2024 was Gheerardyns een van de jongeren die van trainer Miron Muslic mee op winterstage met het eerste elftal mochten. Een maand later ondertekende hij zijn eerste profcontract in het Jan Breydelstadion. Op 24 oktober 2024 maakte Gheerardyns zijn officiële debuut voor het eerste elftal van Cercle Brugge: in de Conference League tegen Víkingur Reykjavík (3-1-nederlaag) liet trainer Muslic hem in de 82e minuut invallen voor Dalangunypole Gomis. Cercle Brugge had er bewust voor gekozen om in deze wedstrijd met een veredelde B-ploeg aan te treden.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Supercup | Supercup | Europees | Europees | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2022/23 | Jong Cercle | | Tweede afdeling | 1 | 0 | — | — | — | — | — | — | 1 | 0 |
| 2023/24 | Jong Cercle | | Tweede afdeling | 27 | 4 | — | — | — | — | — | — | 27 | 4 |
| 2024/25 | Jong Cercle | | Eerste nationale | 8 | 0 | — | — | — | — | — | — | 8 | 0 |
| 2024/25 | Cercle Brugge | | Eerste klasse A | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 1 | 0 | 1 | 0 |
| Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | 36 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 37 | 4 |
Bijgewerkt op 24 oktober 2024.
# Station Châteauroux

Station Châteauroux is een spoorwegstation in de Franse stad Châteauroux.
# Darío Conca

Darío Leonardo Conca (General Pacheco, 11 mei 1983) is een Argentijns voormalig voetballer die als aanvallende middenvelder speelde.
Conca begon in de jeugd bij CA River Plate en debuteerde op vijftienjarige leeftijd bij CA Tigre op het tweede niveau. River Plate haalde hem in 2002 terug en hij speelde enkele wedstrijden maar hij brak niet door. Hij werd verhuurd aan Universidad Católica (2004-2006), Rosario Central (2006), en CR Vasco da Gama (2007) voor hij in 2008 door Fluminense gecontracteerd werd. Daar scoorde hij 17 doelpunten in 81 competitiewedstrijden en hij werd in 2011 door Guangzhou Evergrande FC uit China gecontracteerd.. In 2014 speelde hij wederom voor Fluminense. Van begin 2015 tot 2018 kwam hij uit voor Shanghai SIPG. In 2017 speelde hij op huurbasis voor CR Flamengo. In september 2018 werd hij gepresenteerd bij de nieuwe Amerikaanse club Austin Bold FC die in 2019 debuteert in de USL. Na drie gespeelde wedstrijden, verliet hij de club in april 2019. Hierna beëindigde hij zijn loopbaan.
In 2002 speelde hij negen wedstrijden voor Argentinië onder 20.

## Erelijst
### Clubs

* Primera División (Chili): 2005 Clausura
* Campeonato Brasileiro Série A: 2010
* Chinese Football Association Super League: 2011, 2012, 2013
* Chinese voetbalbeker: 2012
* Chinese Supercup: 2012
* AFC Champions League: 2013
* Campeonato Carioca: 2017

### Individueel

* Bola de Ouro: 2010
* Craque do Brasileirão: 2010
* Campeonato Brasileiro Série A team van het jaar: 2010
* Bola de Prata: 2010
* Chinees voetballer van het jaar: 2013
* ↑ https://web.archive.org/web/20130515065924/http://www.bal-gevoel.com/2012/09/foto-top-tien-best-betaalde-spelers-ter.html
# Nikab

De nikab (ook nikaab, niqab of niqaab) (Arabisch: نقاب, niqāb) is de Arabische benaming voor een sluier die het gezicht bedekt en de ogen (meestal) vrijlaat. Dit in tegenstelling tot de boerka (volledige lichaam- en gezichtsbedekking, inclusief de ogen).

## Dracht

Het kledingstuk wordt gedragen door sommige islamitische vrouwen in het Midden-Oosten. In bepaalde landen is het een door de overheid voorgeschreven dracht. Door migratie zijn er ook in Europa en elders gelovige islamitische vrouwen die het kledingstuk gebruiken wanneer zij zich buitenshuis begeven. Het dragen van een nikab is echter verboden in België, Frankrijk, Italië en sinds 2019 ook in Nederland. Vanwege veiligheidsredenen zijn sinds 2017 nikab en boerka ook in Marokko verboden.

## Omschrijving

Een nikab bestaat, in tegenstelling tot een boerka, slechts uit een stuk stof vaak van donkere kleur om het gezicht mee te bedekken. Die wordt soms over een gewone hoofddoek heen of aanvullend op een chador gedragen en zit dus niet vast aan andere kledingstukken. Veelal wordt de nikab gedragen in combinatie met een bedekkende mantel of jurk, zoals een abaya.
* Drie vrouwen in Adana die nikabs dragen
* Een vrouw in Aleppo (Syrië) die een nikab draagt
* Een Saoedische vrouw die een nikab draagt
* Een Egyptische vrouw die een nikab draagt
# Methacrylzuur

Methacrylzuur of 2-methylpropeenzuur is een carbonzuur met de brutoformule C$_4$H$_6$O$_2$. Het kan beschouwd worden als acrylzuur met een methylgroep op de alfapositie. De stof komt voor als een kleurloze vloeistof of, in vaste toestand, kleurloze kristallen met een karakteristieke prikkelende geur.

## Synthese

De meest gebruikte methode om methacrylzuur op industriële schaal te bereiden, is de hydrolyse van methacrylamidesulfaat. Dit laatste wordt bekomen door de reactie van acetoncyanohydrine in geconcentreerd zwavelzuur. Dit cyanohydrineproces heeft als nadeel dat er veel zwavelzuur nodig is (ongeveer 1,6 kilogram zwavelzuur voor 1 kilogram methacrylzuur) en dat er ammoniumsulfaat als bijproduct ontstaat. Indien men in plaats van hydrolyse, methanolyse van methacrylamidesulfaat uitvoert wordt methylmethacrylaat bekomen.
Een ander proces betreft de oxidatie van isobuteen of tert-butanol tot methacroleïne en vervolgens tot methacrylzuur.
Methacrylzuur kan ook bereid worden uit 2-hydroxyisoboterzuur door afsplitsing van water.

## Toepassingen

Methacrylzuur is een belangrijke grondstof voor polymeren. Het polymeer van het methylester van methacrylzuur is polymethylmethacrylaat (PMMA) dat onder de naam plexiglas of perspex bekendstaat.
Polymeren of copolymeren van (meth)acrylzuur of hun esters worden met de verzamelnaam acrylics aangeduid. Ze hebben een uitgebreid toepassingsgebied en worden onder andere gebruikt in de productie van coatings, elastomeren, kleefstoffen, superabsorberende polymeren, plastics en kunstvezels, oppervlakteactieve stoffen en producten voor waterbehandeling.

## Toxicologie en veiligheid

Methacrylzuur is een corrosieve stof voor de ogen, huid en luchtwegen. Net zoals acrylzuur kan methacrylzuur gemakkelijk polymeriseren, waardoor gevaar voor brand of ontploffing ontstaat. Bij opslag en transport moet daarom steeds een stabilisator zoals hydrochinon of catechol toegevoegd worden.
# Antonnis Rogiersz. Uten Broec

Anton(n)is Rogiersz. Uten Broec (onbekend - Utrecht, 1468/1469) was een boekverluchter die rond 1465 actief was in de Zuidelijke en Noordelijke Nederlanden/Utrecht. Hij is begraven in 1468 of 1469 in de Utrechtse Buurkerk.
Uit het oeuvre van Antonnis Rogiersz. Uten Broec zijn meerdere verluchte handschriften vandaag de dag bekend. In twee Zuid-Nederlandse werken staat zijn naam vermeld in de miniaturen. In het verleden werden anonieme verluchtingen uit Noord-Nederlandse werken toegeschreven aan een kunstenaar die de noodnaam de Meester van de Bostonse Stad Gods kreeg. Stilistisch lijken deze verluchtingen uit de Zuid-Nederlandse en Noord-Nederlandse werken sterk op elkaar. Na archiefonderzoek bleek dat er in dezelfde tijd ook een Antonnis Rogiersz. Uten Broec in Utrecht woonde. Deze Utrechtse Antonnis, wiens familie vermoedelijk werkzaam was in Utrecht, was waarschijnlijk dezelfde Antonnis die zijn naam achterliet in de miniaturen van de Zuid-Nederlandse werken. Vermoedelijk heeft de in Utrecht geboren Antonnis tot ongeveer 1460 in de Zuidelijke Nederlanden gewerkt en daarna tot zijn dood in de Noordelijke Nederlanden. De Noord-Nederlandse werken van de Meester van de Bostonse Stad Gods worden inmiddels ook geheel of gedeeltelijk toegeschreven aan Antonnis Rogiersz. Uten Broec.
Antonnis Rogiersz. Uten Broec was werkzaam in een eeuw dat de boekverluchting in de stad Utrecht tot een hoogtepunt kwam. Hij wordt tot de laatste meesters van de Utrechtse boekverluchting gerekend.

## Enkele toegeschreven werken

* Stad Gods van Augustinus, 1466, Boston, Public Library, f. Med. 10
* Getijdenboek, ca. 1470, Den Haag, Koninklijke Bibliotheek, 131 G 4
* Getijdenboek, ca. 1450, Utrecht, Universiteitsbibliotheek, Hs. 5 J 27
* ↑ Klaas Van Der Hoek, 'Antonis Rogiersz. Uten Broec. Een Verluchter Uit Utrecht, Werkzaam in De Zuidelijke En De Noordelijke Nederlanden.' Oud Holland 117, no. 3/4 (2004), pp.119-36.
# Stationsgebouw Maastricht

Het stationsgebouw van Maastricht is sinds 1997 een rijksmonument. Het stationsgebouw is opgetrokken in rode baksteen op een plint van graniet, met granieten detaillering en is voorzien van diverse trapgevels (inclusief de toren). Het gebouw is verfraaid met beeldhouwwerk van onder andere drie granieten leeuwen met het stadswapen van Maastricht boven de hoofdentree. Deze leeuwen zijn gehouwen door S.J. Tempelman en ontworpen voor Van Heukelom en W.C. Brouwer die met zijn aardewerkfabriek ook de tegelreliëfs met provinciewapens in de kroonlijst heeft geleverd.
Ook in het interieur doet de detaillering sterk denken aan de robuuste architectuur van Berlage. De oorspronkelijke glas-in-loodvensters van Jan Schouten in de hal zijn in 1944 verloren gegaan en in 1949 vervangen door ramen van Charles Eyck. De nieuwe vensters werden aangeboden door 23 Limburgse gemeenten langs de spoortrajecten Maastricht-Weert en Maastricht-Heerlen. Ze symboliseren de (toen) 11 provincies en bevatten de gemeentewapens. In de stationshal tussen de doorgang naar de passage naar de perrons bevindt zich een groot tegeltableau van De Sphinx, ontworpen door Edmond Bellefroid in 1939 ter gelegenheid van het eeuwfeest van de Nederlandse spoorwegen.
Tijdens de restauratie van de voormalige wachtkamer 3$^e$ klasse (nu AH To Go) is een wandschildering van de Maastrichtse kunstenaar Henri Schoonbrood opnieuw zichtbaar gemaakt. Het kunstwerk zat verborgen achter een laag behang. De wandschildering is gemaakt in 1961 in opdracht van Mosa en Kristalunie, de bekende keramiek- en glasproducenten uit Maastricht. Tijdens de restauratie van 2018-2021 is tevens een grote natuurstenen fontein in de stationshal teruggeplaatst, die op zeker moment was verwijderd, maar door gelukkige omstandigheden en met behulp van de gemeente Maastricht kon worden teruggekocht van een particulier.
De passerelle uit 1983 en het glazen entreegebouw uit 2009-2010 zijn moderne toevoegingen aan het stationsgebouw.
Op het stationsemplacement bevinden zich twee andere rijksmonumenten: de goederenloods, omstreeks 1915 in Berlagestijl ontworpen door George van Heukelom, en het modernistische seinhuis Post T van architect Sybold van Ravesteyn uit 1933.
* Trapgevels en toren
* Zuidvleugel
* Hoofdentree
* Sculptuur hoofdentree
* Interieur stationshal
* Glas-in-loodvensters hal
* Vm. Grenswisselkantoor
* Trap
* Stationspassage
* Detail interieur
* Tegeltableau eeuwfeest
* Detail noordgevel en tegeltableau
* Perronoverkapping
* Interieur passarelle
* Perrons en passarelle
* Passarelle en entree Meerssenerweg
* Perrons en rangeerterrein
* Perrons kopstation
* Seinhuis Post T
* NS-goederenloods
# Batu Bedulang

Batu Bedulang is een bestuurslaag in het regentschap Aceh Tamiang van de provincie Atjeh, Indonesië. Batu Bedulang telt 608 inwoners (volkstelling 2010).
# Julio Ramón Ribeyro

Julio Ramón Ribeyro Zúñiga (Lima, 31 augustus 1929 – aldaar, 4 december 1994) was een Peruviaans schrijver en journalist. Hij overleed op 65-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Ribeyro stond bekend als een verwoed roker.
Ribeyro werkte in de jaren zestig samen met zijn landgenoten Mario Vargas Llosa en Luis Loayza als journalist in Parijs voor het Franse persbureau Agence France-Presse. Hij werd bekend door zijn verhalenbundel Gieren zonder veren. Hij schreef ook romans, poëzie en theater, en kreeg vlak voor zijn dood de belangrijke Mexicaanse prijs Juan Premio Juan Rulfo de literatura latinoamericana y del Caribe. Dat leverde hem een bedrag op van 10.000 dollar. Hij studeerde literatuur en rechten aan de Universidad Católica in zijn geboortestad Lima.
* ↑ https://www.infobae.com/america/cultura-america/2019/08/31/90-anos-de-julio-ramon-ribeyro-cuentos-politica-y-preguntas-literarias-a-la-vida/; geraadpleegd op: 14 december 2023.
* ↑ https://elpais.com/diario/1994/12/05/cultura/786582010_850215.html; geraadpleegd op: 14 december 2023.
* ↑ "Familiebericht". "NRC Handelsblad". Rotterdam, 05-12-1994. Geraadpleegd op Delpher op 25-09-2017, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=KBNRC01:000030806:mpeg21:a0070
* Bibsys: 90137190
* Biblioteca Nacional de Chile: 000035162
* Biblioteca Nacional de España: XX1119212
* Bibliothèque nationale de France: cb11921102g (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058511992006706
* CiNii: DA05402690
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: ribe006
* Gemeinsame Normdatei: 118788612
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0886 2105
* Library of Congress Control Number: n50044868
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: kup19970000082502
* Nationale bibliotheek van Australië: 35450270
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007431460005171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069832021
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A003742474
* Russische Staatsbibliotheek: 000127522
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: RAVV028823
* LIBRIS: 358249
* SNAC: w6q55phz
* Système universitaire de documentation: 027089053
* Virtual International Authority File: 34461950
* WorldCat (via VIAF): 34461950