OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# 75e Legerkorps

Het Duitse 75e Legerkorps (Duits: Generalkommando LXXV. Armeekorps) was een Duits legerkorps van de Wehrmacht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het korps nam alleen deel aan de Italiaanse Veldtocht.

## Krijgsgeschiedenis
### Oprichting

Het 75e Legerkorps werd opgericht op 15 januari 1944, door omdopen van de “Generalkommando Walküre” in Frankfurt am Main in Wehrkreis IX. Eigenlijk werd op dat moment het “75e Legerkorps voor speciale inzet” (LXXV. Armeekorps z.b.V.) gevormd. Pas op 15 juni 1944 kreeg het zijn uiteindelijke naam “75e Legerkorps”.

### Inzet

Op 24 januari 1944 werd het korps op (trein)transport gezet, via München en Verona naar Ligurië. Het korps nam de kustverdediging van de Ligurische kust op zich, maar ook anti-partizanen acties, constructie van vestingwerken op Elba en rond Genua, La Spezia en Livorno. Dit duurde tot midden juli 1944. Op dat moment kwam de frontlijn zover noordelijk, dat deze het gebied van het korps beroerde. Het korps kreeg vanaf nu ook een frontlijn-status, met het meest westelijke stuk van het Italiaanse front. Tussen 17 en 20 augustus werd het korps weer uit het front gehaald en naar het gebied rond Turijn verplaatst. Dit als reactie op de geallieerde landingen in Zuid-Frankrijk (Operatie Dragoon), waarbij het gevaar bestond dat deze legers zich via de Alpenpassen naar Italië zouden bewegen. Het korps kreeg de opdracht een front te vormen in de West-Alpen. In deze positie bleef het korps eigenlijk tot april 1945. In 1945 werd de kern van de verdedigingslinie van het korps gevormd door de 34e Infanteriedivisie en 5e Bergdivisie, af en toe aangevuld met de 2e Italiaanse Infanteriedivisie "Littorio". Nadat het geallieerde lenteoffensief ingezet was, kwam ook de rugdekking van het korps in gevaar. Op 25 april gaf het korps aan zijn divisies (34e Infanteriedivisie, 5e Bergdivisie, 2e Italiaanse Infanteriedivisie "Littorio" en delen van de 4e Italiaanse Bergivisie "Monte Rosa") bevel zich van de grens los te maken en terug te trekken naar Aosta en Turijn. Maar door o.a. partizanen-invloed, kwam het korps niet verder dan het gebied tussen Turijn en het Comomeer.
Het 75e Legerkorps capituleerde op 2 mei 1945 tussen Turijn en het Comomeer aan Amerikaanse troepen.

## Bovenliggende bevelslagen

| Leger | Legergroep | Plaats/regio | Begin | Eind |
| direct onder bevel | Heeresgruppe C | Ligurië | januari 1944 | 17 maart 1944 |
| Armee-Abteilung von Zangen | Heeresgruppe C | Ligurië | 17 maart 1944 | 31 juli 1944 |
| Armee Ligurien | Heeresgruppe C | Ligurië | 31 juli 1944 | 2 mei 1945 |

## Commandanten

| Rang | Naam | Begin | Eind |
| General der Infanterie | Anton Dostler | 15 januari 1944 | 2 juli 1944 |
| General der Gebirgstruppe | Hans Schlemmer | 2 juli 1944 | 2 mei 1945 |
* www.archivportal-d.de - Bundesarchiv
* Georg Tessin – Verbände und Truppen der deutschen Wehrmacht 1933-1945
# Buntu (Kejajar)

Buntu is een bestuurslaag in het regentschap Wonosobo van de provincie Midden-Java, Indonesië. Buntu telt 2358 inwoners (volkstelling 2010).
# Stephan Balkenhol

Stephan Balkenhol (Fritzlar, 10 februari 1957) is een Duitse beeldhouwer.

## Leven en werk

Stephan Balkenhol groeide op in Kassel en bezocht enkele jaren de Europese School in Luxemburg. Balkenhol deed evenwel zijn eindexamen aan het Kasseler Friedrichsgymnasium. Hij studeerde van 1976 tot 1982 aan de Hochschule für bildende Künste Hamburg in Hamburg bij Ulrich Rückriem. Daarna was hij docent aan de Städelschule in Frankfurt am Main. Sinds 1991 is hij hoogleraar aan de Staatliche Akademie der Bildenden Künste Karlsruhe in Karlsruhe.
Balkenhol maakt beelden, reliëfs, tekeningen en zeefdrukken. Zijn grofgehakte en kleurig beschilderde houtsculptures zijn evenwel z'n handelsmerk geworden. Zijn belangrijkste werkmateriaal is populierenhout. Typerend voor zijn stijl is hierbij een sokkel van hetzelfde materiaal. Daarbij lijken beeld en sokkel uit een stuk gemaakt. Het gebruikte materiaal blijft in zijn werk altijd herkenbaar en ook de verflaag verbergt dit niet. Zijn sculpturen tonen mensen, dieren en bouwwerken; soms op een surrealistische wijze gecombineerd. De mens staat voor hem centraal in zijn kunstwerken.
Balkenhol leeft in Karlsruhe en Meisenthal in het departement Moselle in Frankrijk.

## Werken (selectie)
### Musea

* Kunstmuseum Basel
- 12 vrienden (12 Freunde), reliëf in hout van pijnboom van 1988
* Museum für Moderne Kunst, Frankfurt
- 57 pinguïnen (57 Pinguine) in hout van Wawa van 1991
* Museum im Kulturspeicher, Würzburg
- Het grote hoofdreliëf van man en vrouw (Großes Kopfrelief Mann und Frau) 2000, in hout van populier en in kleuren
* Museum Ludwig, Keulen
* Neues Kunstmuseum, Frankfurt am Main
* Museé d'Art Moderne Grand-Duc Jean, Stad Luxemburg
- Castle van 2003, Groothertog Jan van 2006, Groothertogin Josephine Charlotte, reliëfs in hout

### Openbare ruimte

* Palais am Pariser Platz, Berlijn
* Bonhoefferkirche, Wolfsburg
* Vier Männer auf Bojen in Hamburg:
** Hamburg-Altona, Elbe
** Hamburg-Bergedorf, Serrahn
** Hamburg-Mitte, Außenalster
** Hamburg-Harburg, Süderelbe
* Mann auf dem Hals einer Giraffe voor Tierpark Hagenbeck in Hamburg-Stellingen
* Mann + Frau voor de Zentralbibliothek in Hamburg
* Große Säulenfigur, Senser-Platz in Lörrach
* Mann mit Hirsch, Hannover
* Mann im Turm, beeldenroute Gießener Kunstweg in Gießen
* Neue Eiserne Mann (2004), Kleef
* MARTa, Herford
* Der Arm voor het Deutsches Schiffahrtsmuseum, Bremerhaven
* Mann mit ausgebreitenen Armen und weißem Hemd, Kaufinger Hof in München
* Balanceakt (Man in evenwicht) voor het Axel-Springer-Huis in Berlijn
* Sphaera, Kapitelplatz in Salzburg
* Frau im Fels, Toscaninihof in Salzburg
* Zonder Titel, Muzenpark in Almere Stad-West
* Rembrandt, Leiden
* Grote man, kleine man, Amsterdam (1999)

## Fotogalerij

* Große Säulenfigur in Lörrach
* Mann + Frau in Hamburg
* Man op boei Außenalster in Hamburg
* Der Arm voor het Deutsches Schiffahrtsmuseum in Bremerhaven
* Mann mit Hirsch in Hannover
* Sphaera in Salzburg
* Frau im Fels in Salzburg
* Mann auf dem Hals einer Giraffe (2001) in Hamburg
* Neue Eiserne Mann (2004) in Kleef
* Zonder titel (1998) Muzenpark in Almere Stad-West
* Monument voor Richard Wagner, Leipzig (2013)
# Colin Glencannon

Colin St. Andrew Mac-Trockle Glencannon is de naam van de fictieve hoofdpersoon uit een serie verhalen geschreven in de jaren 1930 en 1940 door Guy Gilpatric.
De komische verhalen gaan over de lotgevallen van de sluwe en doortrapte, eeuwig dronken, aanvankelijk tweede machinist van de SS Paxton Merchant en later hoofdmachinist van de SS Inchcliffe Castle die zich in de meest onwaarschijnlijke situaties weet te werken maar daar meestal toch weer zegevierend uitkomt. Zijn eeuwige rivaal is stuurman Mr. Montgomery.
Het eerste verhaal uit de "Mr. Glencannon"-reeks verscheen in 1930 en speelt in 1919. De verhalen werden gepubliceerd in het tijdschrift The Saturday Evening Post en werden later gebundeld gepubliceerd als boeken. Gilpatric schreef later ook twee langere verhalen, "Mr. Glencannon Ignores the War" en, samen met Norman Reilly Raine, "Glencannon meets Tugboat Annie".
In 1952 werd een pilotaflevering van een Glencannon-televisieserie gemaakt. Het duurde echter tot 1957 voor de moeder van Guy Gilpatric (hij was in 1950 overleden) toestemming gaf om de 39-delige serie, met Thomas Mitchell in de hoofdrol, te maken. Zij stelde daarbij de strikte voorwaarde dat elke aflevering eerst aan haar ter goedkeuring vertoond werd.
# Popolasca

Popolasca is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 49 inwoners (2009).

## Geografie

De oppervlakte bedraagt 10,24 km², de bevolkingsdichtheid is dus 4,8 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Manarola

Manarola (Manaea in het lokale dialect) is een plaats (frazione) in de Italiaanse gemeente Riomaggiore, provincie La Spezia. Het is de op een na kleinste plaats van de Cinque Terre en heeft een halte langs de spoorlijn Genua - Pisa.

## Algemeen

Manarola is mogelijk de oudste van de steden in de Cinque Terre. Een hoeksteen van de kerk, San Lorenzo, dateert uit 1338. Het lokale dialect is het Manarolese en verschilt van de dialecten in de omgeving. De naam "Manarola" is een dialectische ontwikkeling vanuit het Latijnse "magna rota". In het Manarolese dialect werd dit veranderd in "magna roea", wat "groot wiel" betekent en verwijst naar de molensteen van de stad.
Manarola's primaire bronnen van inkomsten waren traditioneel de visserij en wijnproductie. De plaatselijke wijn, Sciacchetrà, is zeer bekend en werd reeds in Romeinse tijden geprezen. Recentelijk werden Manarola en haar buursteden bekend als toeristische attractie, vooral in de zomer. Het wandelpad tussen Manarola en Riomaggiore wordt Via dell'Amore genoemd: "liefdespad".
* Gemeinsame Normdatei: 7568743-4
# Vahtsarivier

Vahtsarivier (Zweeds – Fins: Vahtsajoki; Samisch: Váhccajohka) is een rivier annex beek, die stroomt in de Zweedse gemeente Kiruna. De rivier verzorgt de afwatering van het Vahtsameer, dat op 752 meter hoogte ligt. De rivier stroomt naar het noordoosten en loost haar water na 13 kilometer in de Suvirivier.
Afwatering: Vahtsarivier → Suvirivier → Könkämärivier → Muonio → Torne → Botnische Golf
# Zachte kaaszwam

De Zachte kaaszwam (Leptoporus mollis) is een schimmel uit de familie Irpicaceae. De leeft saprotroof op dood naaldhout.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

De vruchtlichamen zijn met de zijkant gehecht aan de ondergrond, soms uitgespreid. Vruchtlichamen groeien meestal afzonderlijk en hebben een hoefijzer- of kegelvorm met afmetingen van 1 × 3 × 2 cm, soms langwerpig en plankachtig. Het bovenvlak is aanvankelijk glad, later gerimpeld, witroze of licht roodpurper, bij oudere vruchtlichamen purperbruin. De hymenofoor is eerst witachtig, daarna lichtrood, bruin tot donkerbruin. De poriën variëren van rond tot veelhoekig, met 3-4 per mm. De context is zwak gelaagd, aanvankelijk crème tot rozeachtig van kleur, later licht roze-bruin, zacht en sponsachtig, met een dikte tot 7 mm. De buislaag is tot 1 cm dik en verschilt qua kleur van de context - donker purperbruin.

### Microscopische kenmerken

Deze kaaszwam heeft een monomitisch hyfensysteem. De generatieve hyfen zijn gesepteerd en zelden vertakt, met een dikte van 2,5-5 μm. De trama heeft vergelijkbare hyfen en bevat ook hyfen met lange cellen en talrijke olieachtige insluitsels. Cystidia en andere onvruchtbare hymeniumelementen ontbreken. De basidia hebben vier sterigmata en meten 16-20 × 4-5 μm, met een gesp aan de basis. De sporen zijn worstvormig, hyaliene, glad, niet-amyloïde en meten 5-6 × 1,5-2 μm.

## Verspreiding

In Nederland komt de zachte kaaszwam zeer zeldzaam voor. Hij staat op de rode lijst in de categorie 'Bedreigd'.
# Buntul Gayo

Buntul Gayo is een bestuurslaag in het regentschap Bener Meriah van de provincie Atjeh, Indonesië. Buntul Gayo telt 376 inwoners (volkstelling 2010).
# Gemaal Monnickendam

Gemaal Monnickendam is een in 2023 in gebruik genomen boezemgemaal in de Nieuwendam even ten noorden van Monnickendam, gemeente Waterland; dat water uit de Schermerboezem via de Purmer Ee in de Gouwzee pompt.
Het gemaal is gebouwd in opdracht van het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier, heeft een capaciteit van 1.200 m$^3$ per minuut.
In verband met de klimaatverandering wordt de gezamenlijke capaciteit van de eerdergebouwde boezemgemalen, het Zaangemaal (1966) in Zaandam en De Helsdeur (1972) bij Den Helder, niet meer toereikend geacht. Daarom is, behalve dit gemaal in 2023, ook in 2017 het Gemaal C. Mantel bij Schardam gereedgekomen.
In droge periodes is het gemaal geschikt om water uit het Markermeer op te voeren naar de Schermerboezem met een capaciteit van 400 m$^3$ per minuut.
Op 28 november 2023 werd het gemaal door de aannemerscombinatie Friso Civiel en Van Hattum en Blankevoort opgeleverd aan het Hoogheemraadschap, nadat het al in oktober 2023 in gebruik was wegens de hevige regenval in dat najaar.
Het ontwerp kwam van architect Derko-Jan Dollen van SOOH dat samenwerkte met Hollands Zicht. Hij liet het grootste deel van het ingegraven gemaal onder de grond verdwijnen om zo min mogelijk verstoring van het polderwateruitzicht vanaf de dijk te krijgen. Dat uitzicht op de polders werd door de bouw van het gemaal versterkt doordat uitbouwen als een soort terrassen met uitkijkpost (kunnen) dienen.

## Externe link

* Bouw nieuw gemaal Monnickendam YouTube.
Bron
* Gemaal Monnickendam, website HHNK;
Referenties
* ↑ Gemaal Monnickendam officieel overgedragen Nieuwsbericht HHNK d.d. 28 november 2023
* ↑ Geen schade door storm Ciarán Nieuwsbericht HHNK d.d. 14 november 2023
* ↑ Gemaal Monnickendam op SOOH (geraadpleegd 29 november 2023)
# Gluck (schilder)

Gluck (Londen, 13 augustus 1895 - Steyning, 10 januari 1978), geboren als Hannah Gluckstein, was een Engelse schilder van portretten, landschappen en bloemstillevens die tussen 1920 en 1940 zeer werden gewaardeerd. Gluck wordt tegenwoordig gezien als een van de eerste mensen die openlijk durfde te breken met gangbare genderpatronen. Aan het begin van de 21e eeuw werd het werk, en het onconventionele leven, van Gluck herontdekt.

## Jeugd en opleiding

Gluck werd als Hannah Gluckstein geboren in een rijke Brits-Joodse familie, als kind van Joseph Gluckstein en de Amerikaanse operazangeres Francesca Halle. Tegen de wens van de familie in volgde Gluck een opleiding tot beeldend kunstenaar aan de St Johns Wood School of Art. Eenmaal meerderjarig en financieel zelfstandig kocht Gluck een atelier in Cornwall. Rond 1918 begon Gluck zich te kleden als man, had kortgeknipt haar, rookte pijp en stond erop alleen met de naam Gluck te worden aangesproken.

## Werk

Vanaf 1920 begon Glucks werk waardering te krijgen, vooral de portretten en bloemstillevens. Gluck werd met name bekend door studies van gestileerde boeketten. Dit werk was geïnspireerd op de bloemstukken en arrangementen van de in die tijd zeer bekende bloemsierkunstenares Constance Spry, met wie Gluck een relatie had. In de jaren twintig en dertig waren er regelmatig exposities van Glucks werk, dat ook commercieel succesvol was. Gluck leefde in Cornwall letterlijk in de nabijheid van de kunstenaarsgroep de Newlyn School, maar heeft zich nooit aan een stroming of groep verbonden. Glucks werk mocht alleen 'solo' worden tentoongesteld en nooit als onderdeel van groepsexposities.
Gluck ontwikkelde een speciale lijst voor schilderijen: de ‘Glucklijst’ bestaat uit drie lijsten van afnemende grootte, die op elkaar zijn bevestigd. Kleur en dessin van de lijst zijn gelijk aan de muur waarop het schilderij hangt. De Glucklijst werd een standaard element van modernistische en art-deco-woninginrichting.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Gluck minder actief en namen belangstelling en commercieel succes af. Gluck richtte zich jarenlang volledig op het ontwikkelen van kwaliteitsstandaarden voor olieverf. In de jaren zestig kende Gluck een opleving van creativiteit en productiviteit; een overzichtstentoonstelling van nieuw werk in 1973 was succesvol. Gluck stierf in 1978.

## Herontdekking

Na het verschijnen van een biografie in 2013 groeide de belangstelling voor het leven en werk van Gluck, die wordt gezien als een van de eerste mensen die openlijk durfde te breken met gangbare genderrollen. Glucks werk is echter conventioneler dan veel mensen verwachten. In 2017 werd er in Londen voor het eerst in veertig jaar weer een expositie van Glucks werk gehouden. De BBC maakte naar aanleiding van die tentoonstelling een documentaire met de titel 'Gluck, who did she think he was?'.

## Literatuur

* Diana Souhami. Gluck: Her Biography. 2013. ISBN 978-1780878881.
# Second Chance (1953)

Second Chance is een Amerikaanse thriller uit 1953 onder regie van Rudolph Maté. Destijds werd de film in Nederland uitgebracht onder de titel Besmeurde liefde.

## Verhaal

De bokser Russ Lambert snelt zijn liefje Clare te hulp in Mexico. Zij is op de vlucht voor een huurmoordenaar, die haar ex-minnaar achter haar aan heeft gestuurd, omdat hij bang is dat ze tegen hem zal getuigen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Robert Mitchum | Russ Lambert |
| Linda Darnell | Clare Shepperd |
| Jack Palance | Cappy Gordon |
| Sandro Giglio | Conducteur |
| Rodolfo Hoyos jr. | Vasco |
| Reginald Sheffield | Mijnheer Woburn |
| Margaret Brewster | Mevrouw Woburn |
| Roy Roberts | Charley Malloy |
| Salvador Baguez | Agent Hernandez |
| Maurice Jara | Fernando |
| Judy Walsh | Maria |
| Dan Seymour | Felipe |
| Fortunio Bonanova | Mandy |
| Milburn Stone | Edward Dawson |
| Abel Fernández | Rivera |

## Externe link

* (en) Second Chance in de Internet Movie Database
* ↑ Cinema Context Nederlandse titel
It Had to Be You (1947) · The Dark Past (1948) · No Sad Songs for Me (1950) · D.O.A. (1950) · Union Station (1950) · Branded (1950) · The Prince Who Was a Thief (1951) · When Worlds Collide (1951) · The Green Glove (1952) · Sally and Saint Anne (1952) · Paula (1952) · The Mississippi Gambler (1953) · Second Chance (1953) · Forbidden (1953) · The Black Shield of Falworth (1954) · Siege at Red River (1954) · The Violent Men (1955) · The Far Horizons (1955) · The Rawhide Years (1955) · Miracle in the Rain (1956) · Port Afrique (1956) · Three Violent People (1957) · The Deep Six (1958) · For the First Time (1959) · Revak the Rebel (1960) · The 300 Spartans (1962) · Il dominatore dei 7 mari (1962) · Aliki My Love (1963)
# Vasticardium sewelli

Vasticardium sewelli is een tweekleppigensoort uit de familie van de Cardiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Prashad.
# Mysteries of dawn

Mysteries of dawn is een studioalbum van Gert Emmens.

## Inleiding

Het dubbelalbum, het eerste in de carrière van Emmens als soloartiest, bevat elf muzikale sfeertekeningen (sonische landschappen) van een wakker wordende wereld nog gevat in nevelen. Hij bouwt die in navolging van eerdere (en latere) albums op uit klanken uit analoge synthesizerapparatuur, opgesteld door Jos van Ras. Boven de sequencer (vooral in het titelnummer) laat Emmens lange, enigszins lome melodielijnen lopen in de trant van de Berlijnse School voor elektronische muziek. Opnamen vonden plaats in de eigen geluidsstudio in Ede. Emmens is al jarenlang verbonden aan Groove Unlimited.

## Musici

* Gert Emmens - synthesizers, elektronica, drumstel

## Muziek

De beide eindtracks zijn opgedragen nummers. Until we meet again aan schoonvader Anton (van eerste vrouw) overleden in 2022; The final dawn aan Hans Prisma (Hans Moret, 1980-2022), amateurpresentator van een nicheprogramma The superclean dreammachine (alleen elektronische muziek).
* Sonic Immersions over Mysteries of dawn (geraadpleegd 19 november 2024)
* Paul Rijkens: IO Pages 185 (juni 2023), recensie
* exemplaar van het album
# Bunut (Dolok)

Bunut is een bestuurslaag in het regentschap Padang Lawas Utara van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Bunut telt 380 inwoners (volkstelling 2010).
# Vasticardium philippinense

Vasticardium philippinense is een tweekleppigensoort uit de familie van de Cardiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Hedley.
Rechter en linker klep van hetzelfde exemplaar:
* Rechter klep
* Linker klep
# Dossenheim-sur-Zinsel

Dossenheim-sur-Zinsel is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin (regio Grand Est). De plaats valt onder het arrondissement Saverne en is sinds de oprichting op 1 januari 2015 onderdeel van het kanton Ingwiller. Daarvoor behoorde het tot het kanton Bouxwiller. Dossenheim-sur-Zinsel telde op 1 januari 2021 1.036 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Dossenheim-sur-Zinsel bedroeg op 1 januari 2021 17,2 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 60,2 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Erbajolo

Erbajolo is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 107 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Corte.

## Geografie

De oppervlakte van Erbajolo bedraagt 15,0 km², de bevolkingsdichtheid is dus 7,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Erbajolo met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Bunut Barat

Bunut Barat is een bestuurslaag in het regentschap Asahan van de provincie Noord-Sumatra, Indonesië. Bunut Barat telt 5089 inwoners (volkstelling 2010).
# Sancristóbalspotlijster

De sancristóbalspotlijster (Mimus melanotis) is een endemische vogelsoort uit de familie mimidae die voorkomt op het eiland San Cristóbal van de Galapagoseilanden. In januari 1837 kreeg de vogelkundige John Gould de balgen van de vogels die Charles Darwin op de Galapagoseilanden had verzameld. Vrij kort daarna in 1837 verschenen in de Proceedings of the Zoological Society of London (geldige) beschrijvingen van vogelsoorten die nieuw waren voor de wetenschap. Pas twee jaar later verscheen het uitgebreide reisverslag met illustraties van de nieuwe vogelsoorten.

## Verspreiding en leefgebied

De sancristóbalspotlijster komt voor binnen een gebied dat slechts 138 km² groot is. Volgens een schatting uit 2004 leefden daar 5300 volwassen vogels. Het leefgebied bestaat uit half open gebieden met struikgewas, parkachtig landschap met bomen, plantages en mangrove. Dicht laaglandbos, weilanden of verstedelijkt gebied worden gemeden.

## Status

De populatie neemt in aantal af. Hiervoor worden een groot aantal factoren genoemd waarbij de voornaamste zijn: de introductie van uitheemse parasieten (door Culex quinquefasciatus verspreide vogelmalaria), verstedelijking en intensivering van de landbouw. Om deze redenen staat deze endemische spotlijster als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Sancristóbalspotlijster op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (la) (en) Proceedings of the Zoological Society of London Pt5 no.50 p.27 BHL.
* ↑ (en) John Gould, Birds. Part 3 No. 2 The zoology of the voyage of H.M.S. Beagle, onder redactie van Charles Darwin, Smith Elder and Co.London.
# Tandwouw

De tandwouw (Harpagus bidentatus) is een roofvogel uit de familie van de havikachtigen (Accipitridae).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van oostelijk Mexico tot zuidoostelijk Brazilië en telt twee ondersoorten:
* H. b. fasciatus: van zuidelijk Mexico tot westelijk Colombia en Ecuador.
* H. b. bidentatus: van oostelijk Colombia tot Bolivia en oostelijk Brazilië.

## Status

De grootte van de populatie is in 2019 geschat op 0,5-5 miljoen volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Tandwouw op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1). DOI:10.14344/IOC.ML.13.1
# Vansomerenia

Vansomerenia is een geslacht van vlinders van de familie van de Lycaenidae, uit de onderfamilie van de Aphnaeinae. De wetenschappelijke naam en de beschrijving van dit geslacht werden voor het eerst in 1997 gepubliceerd door Alan Heath.
Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Vansomerenia rogersi (Riley, 1932) uit Kenia en Tanzania.
# Jamarje

Jamarje is een plaats in de gemeente Rakovica in de Kroatische provincie Karlovac. De plaats telt 9 inwoners (2001).
# Bunutin (Bangli)

Bunutin is een bestuurslaag in het regentschap Bangli van de provincie Bali, Indonesië. Bunutin telt 3344 inwoners (volkstelling 2010).