OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ciske de Rat (soundtrack)

Ciske de Rat is de originele soundtrack, gecomponeerd door Erik van der Wurff voor de film Ciske de Rat uit 1984 van Guido Pieters. Het album werd uitgebracht in 1984 door RCA Records.
De instrumentale muziek werd uitgevoerd door een orkest (strings) onder leiding van Benny Behr. De muziek werd opgenomen in de Studio Arnold Mühren in Volendam door Henk Mühren, Wisseloordstudio's in Hilversum door John van den Houten en DGG Studio in Hamburg door Behrouz-Vaheb.
Het album bevat ook twee liedjes: "Ik voel me zo verdomd alleen", geschreven door Karin Loomans (tekst) en Herman van Veen (muziek) en "Vergeet nu maar je zorgen", geschreven door Karin Loomans (tekst), Martin Duiser en Peter Schön (muziek). De liederen werden gezongen door Danny de Munk en opgenomen in de Soundpush Studio in Blaricum door Jaap Eggermont, Jan Schuurmans en Emile Elsen.

## Tracklijst

Alle nummers geschreven door Erik van der Wurff, tenzij anders aangegeven.

## Personeel

* Louis Debij – percussie
* Jurre Haanstra – drums
* Bas Krumperman – gitaar
* Cees van der Laarse – basgitaar
* Chris Lookers – gitaar
* Harry Mooten – accordeon
* Nard Reijnders – saxofoon, klarinet (bas), accordeon
* Marcel Schimscheimer – basgitaar
* Peter Schön – synthesizer
* Jan Vermeulen – basgitaar
* Erik van der Wurff – piano, synthesizer, glockenspiel, klavecimbel (Spinet), accordeon, mandoline, panfluit

## Hitnoteringen
### Nederlandse Album Top 100

Hitnotering: (Week 1 t/m 7) 28-04-1984 t/m 09-06-1984 Hitnotering: (Week 8) 23-06-1984 :
| Week: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | | 8 | |
| Positie: | 23 | 14 | 22 | 37 | 35 | 36 | 45 | uit | 48 | uit |
* ↑ Soundtrack Ciske de Rat Dutch Charts, geraadpleegd op 18 oktober 2024
* ↑ Erik van der Wurff - Ciske de Rat (1984) MusicMeter, geraadpleegd op 18 oktober 2024
* ↑ (en) Various – Ciske De Rat Discogs, geraadpleegd op 18 oktober 2024
# De Bieberstein Rogalla Zawadsky

De Bieberstein Rogalla Zawadsky was een van oorsprong Pools geslacht, waarvan leden vanaf 1816 behoorden tot de adel in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden.

## Geschiedenis

De stamreeks begint met Johannes Zawadski († 1620), baljuw en kastelein van Lieckanow.
Een directe nazaat van hem, Andreas Ignatius Lucas de Bieberstein Rogalla Zawadsky (Raczyniewo, Polen, 18 oktober 1763 - Luik, 19 oktober 1847), een zoon van Ignatius Bieberstein, heer van Raczyniewo en van Eleonore Skalawska, kwam als officier naar de Zuidelijke Nederlanden en trouwde in Tongeren in 1791 met Marie-Eugénie Van der Meer (1758-1798). Ze hadden een zoon en een dochter.
In 1816 verkreeg hij inlijving in de adel van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden met de titel baron, overdraagbaar op al zijn afstammelingen, en de inschrijving in de Ridderschap van de provincie Limburg.
De enige zoon, baron Charles-Antoine de Bieberstein (1796-1880), was kolonel en na ontslag uit het leger, werd hij arrondissementscommissaris en Tweede Kamerlid. Na 1830 behield hij de Nederlandse nationaliteit. Hij was in 1820 getrouwd met Henriette Bosch van Drakestein (1801-1878). Ze hadden een zoon, baron Charles-Frédéric de Bieberstein (Utrecht, 4 mei 1834 - Antwerpen, 2 november 1890), die de Belgische nationaliteit aannam en in 1884 opgenomen werd in de Belgische adel, met de titel baron overdraagbaar op alle afstammelingen. Hij trouwde in Antwerpen in 1858 met Emma Le Grelle (1838-1907). Van hun twee zoons en hun dochter waren geen afstammelingen.
In de Nederlandse tak waren ook nog:
* Paul Guillaume Eugene Henri baron de Bieberstein Rogalla Zawadsky (1825-1915), lid van Provinciale en Gedeputeerde Staten van Nederlands Limburg.
** Charles Casimir Marie Hubert baron de Bieberstein Rogalla Zawadsky (1854-1929), lid van de Tweede Kamer.
** Henriette Emma Alphonsia Maria barones de Bieberstein Rogalla Zawadsky (1872-1947), laatste telg van de Nederlandse tak, trouwde in 1897 met de Belg Felix Struye de Swielande (1871-1942), Belgisch senator, in 1908 verheven in de Belgische adel.
* Frederic Henri Joseph baron de Bieberstein Rogalla Zawadsky (1837-1932), vicepresident van de rechtbank in Maastricht.
Van de in Nederland gevestigde Biebersteins overleed Henriette als laatste in 1947. Van de Belgische tak overleed als laatste Fernand de Bieberstein (1859-1935), oudste zoon van Charles-Frédéric, burgemeester van Gestel, doctor in de politieke en administratieve wetenschappen en lid van de Pauselijke Academie.

## Literatuur

* E. WITTERT VAN HOOGLAND, De Nederlandsche adel, Den Haag, 1913.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1984, Brussel, 1984.
* Nederland's Adelsboek 79 (1988), p. 583-589.
# Jan Walravens

Frans Johannes (Jan) Walravens (Anderlecht, 7 augustus 1920 – Ukkel, 25 juni 1965) was een Belgisch schrijver.

## Biografie

Walravens werd geboren in Anderlecht, waar hij al op jonge leeftijd bevriend raakte met Florent Wellens en Albert Bontridder, later respectievelijk beeldhouwer en dichter/architect. De vrienden werden lid van het avant-gardetijdschrift Tijd en Mens dat Walravens samen met Hugo Claus en Remy C. van de Kerckhove in 1949 oprichtte.
In de Tweede Wereldoorlog werd Walravens vanaf juli 1943 tewerkgesteld in Berlijn; toen hij in de winter dat jaar even kon terugkeren naar België, dook hij onder. Na de oorlog was hij tot aan zijn dood journalist op de kunstredactie van Het Laatste Nieuws.
Walravens werd sterk beïnvloed door het existentialisme van Jean-Paul Sartre, waarover hij diverse artikels schreef en lezingen gaf. Hij was voorvechter van vernieuwing in de maatschappij en de kunst. Zo was hij ook medeoprichter van het Brusselse toneelgezelschap Het Kamertoneel (1953-1957), dat vernieuwend toneel bracht. In 1951 verscheen zijn roman Roerloos aan zee, gevolgd door Negatief in 1958, waarvoor hij de Leo J. Krijnprijs kreeg. In 1955 stelde hij de bloemlezing Waar is de eerste morgen? samen, met experimentele poëzie uit Vlaanderen, waarmee hij zich een voorvechter van het genre betoonde. In 1965 verscheen Jan Biorix, een kroniek in dagboekvorm. Walravens overleed in 1965 vroegtijdig aan lymfeklierkanker.

## Archief

Het Letterenhuis in Antwerpen bewaart een klein archief van Walravens. Van zijn roman Roerloos aan zee is er een handgeschreven versie (met gedeelten die niet opgenomen zijn in het uiteindelijke boek) en een verbeterd typoscript te vinden. Verder bevat zijn archief onder andere autobiografische teksten, bijdragen voor tijdschriften – ook zijn bekende essay ‘Phenomenologie van de moderne poëzie’ (1951), gepubliceerd in Tijd en Mens – toespraken en interviews en een televisiescenario.

## Secundaire literatuur

* Jos Joosten (2018), De verdeelde mens: Jan Walravens (1920-1965), schrijver, ijkpunt, avant-gardist.
* Jan Walravens in De Nederlandse en Vlaamse auteurs
# Pygmalion (toneelstuk)

Pygmalion is een toneelstuk in vijf akten van de Iers-Britse schrijver George Bernard Shaw. Shaw schreef het stuk in 1913 en het ging op 16 oktober van dat jaar in een door Shaw verzorgde Duitse versie in première in het Hofburg Theater in Wenen. De eerste opvoering in Engeland vond plaats op 11 april 1914 in His Majesty’s Theatre, met Mrs. Patrick Campbell in de hoofdrol. De eerste opvoering in Nederland vond plaats op 26 januari 1915 in het Verkadetheater in Den Haag.
Het stuk kende veel succes, wat leidde tot verschillende filmversies, een Duitse Pygmalion uit 1935, een Nederlandse Pygmalion uit 1937 en de door Shaw goedgekeurde Britse Pygmalion uit 1938. Deze versies hebben een iets andere afloop dan het oorspronkelijke verhaal: in de films komt het ten slotte tot een verstandhouding tussen de hoofdpersonen, professor Higgins en Eliza Doolittle, terwijl dat in het oorspronkelijke stuk niet gebeurt.
Van het toneelstuk werden voor de Nederlandse televisie bewerkingen gemaakt in 1962 door de NCRV (met Kitty Janssen en Han Bentz van den Berg) en 1976 door de KRO (met Willeke Alberti en Coen Flink).
Op basis van het filmverhaal ontstond de musical My Fair Lady, die in 1956 op Broadway in première ging. In 1960 volgde de Nederlandse première. In 1964 verscheen de zeer succesvolle filmversie met Rex Harrison en Audrey Hepburn in de hoofdrollen.
De titel van het stuk verwijst naar de mythische Griekse figuur Pygmalion.

## Verhaal

Het verhaal draait om professor Henry Higgins, een deskundige op het gebied van fonetiek (gebaseerd op de befaamde foneticus Daniel Jones) en het eenvoudige Cockney sprekende bloemenverkoopstertje Eliza Doolittle. Higgins gaat een weddenschap aan met zijn vriend kolonel Pickering dat hij erin zal slagen om Eliza in korte tijd niet alleen perfect Engels te leren maar haar ook de gangbare etiquette in de hogere kringen eigen te maken. Hij slaagt uiteindelijk in zijn opzet, maar tijdens het proces is Eliza zodanig geëmancipeerd geraakt, dat zij aangeeft niet langer afhankelijk te zijn van Higgins en haar eigen weg te kunnen gaan.

## Externe link

* (en) De tekst van Pygmalion in Project Gutenberg
* ↑ De nieuwe courant, 2-1-1915.
# Boy Zonderman

Boy Zonderman was een typetje uit het Nederlandse kinderprogramma Het Klokhuis. Het personage werd vertolkt door Frank Groothof.
Het betreft over het algemeen absurdistische korte sketches, geschreven door Jan Riem. De sketches werden uitgezonden vanaf het van start gaan van Het Klokhuis in 1988.

## Inhoud

Boy is een wat onnozele punker met een licht spraakgebrek, een buikje en een 'stoer' loopje. Tijdens de sketches gaat hij steevast in discussie met de 'verteller' Aart Staartjes, die daarbij veelvuldig voor "bijgoochem" wordt uitgemaakt.
Zonderman draagt in elke aflevering een zwart met wit gaasshirt waar een paar flinke scheuren in zitten, een leren riem en een zwarte leren broek. Die broek wordt ook weleens afgewisseld met een strakke legging met een panterprint. Als hobby verzamelt Boy Zonderman confetti, uit Nederland en de overzeese gebieden, in het bijzonder die van vóór de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast is hij een dierenvriend: hij houdt van vogels en is ook erg gehecht aan zijn badeendje.
Nagenoeg elke sketch begon met een loopje op een gillende gitaar en de stem van Staartjes, die de standaardwoorden "Uit het woelige leven van... Boy Zonderman" uitsprak.
* 1 2 Uitzending - Compilatie drama. www.hetklokhuis.nl (9 januari 2013). Gearchiveerd op 13 mei 2022. Geraadpleegd op 15 maart 2022.
* ↑ Boy Zonderman. Het Parool (8 oktober 1992). Geraadpleegd op 15 maart 2022 – via Delpher.
* ↑ Boy Zonderman verzamelt confetti | Het Klokhuis van Vroeger. Gearchiveerd op 15 maart 2022 – via YouTube.
* ↑ Boy Zonderman geeft de weerhaan eten | Het Klokhuis van Vroeger. Gearchiveerd op 15 maart 2022 – via YouTube.
* ↑ Boy Zonderman is zijn badeendje kwijt | Het Klokhuis van Vroeger. Gearchiveerd op 15 maart 2022 – via YouTube.
# EMG

EMG kan verwijzen naar:
* Elektromyografie
* EMG Belgium, een Belgisch bedrĳf gevestigd te Vilvoorde dat zich bezighoudt met het technisch faciliteren van mediaproducties
* EMG Deutschland, een Duits bedrĳf gevestigd te Hürth dat zich bezighoudt met het technisch faciliteren van mediaproducties
* EMG Nederland, een Nederlands bedrijf gevestigd te Hilversum dat zich bezighoudt met het technisch faciliteren van mediaproducties
* Erdee Media Groep, een christelijke mediaorganisatie
* Syndroom van Beckwith-Wiedemann, een genetische aandoening
* Educatieve Maatregel Gedrag en verkeer (EMG), een cursus die het CBR kan opleggen aan weggebruikers die gevaarlijk gedrag vertonen
* EMG (bedrijf), Amerikaanse fabrikant van gitaarelementen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van EMG en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Henri Chapron

Henri Chapron (Nouan-le-Fuzelier, 30 december 1886 – Parijs, 14 mei 1978) was een Franse carrosseriebouwer. Hij stichtte zijn bedrijf in 1919 in Neuilly-sur-Seine.
Chapron begon zijn bedrijf met het bouwen van carrosserieën voor bedrijfswagens op chassis van voormalige legervoertuigen (vooral Fords). Daarna bouwde hij tot in de jaren vijftig vooral personenauto's op basis van chassis van duurdere merken zoals Bugatti, Fiat, Hispano Suiza, Talbot, Delage, Delahaye en Hotchkiss.
Nadat in de jaren vijftig steeds meer autofabrikanten overstapten op de bouw van zelfdragende carrosserieën (en ze dus geen los chassis meer leverden), moesten ook de carrosseriebouwers stoppen of omzien naar alternatieven. Chapron zag echter een goede mogelijkheid in de Citroën DS, waarvan de carrosserie op een apart, stijf platform was gebouwd. Op basis van dat model ontwikkelde hij twee cabriolets: de tweezitter 'La Croisette' en de vierzitter 'Le Caddy'.
De presentatie van de cabriolets van Chapron op de Parijse autosalon van 1958 leidde tot een directe samenwerking met Citroën, die ook een cabriolet versie wilde produceren. Dit mondde in 1960 uit in de presentatie van een cabriolet, ontworpen door Flaminio Bertoni, de chef-ontwerper van Citroën. Deze auto werd door Citroën - en dus onder haar fabrieksgarantie - aan het publiek aangeboden. De auto's werden evenwel gebouwd door Chapron op basis van een versterkt platform; hetzelfde als dat van de stationcar (de 'break') en uitgevoerd in de versies ID en DS. Chapron paste de zijruiten, achterschermen en het kofferdeksel aan en voorzag de auto uiteraard van een opvouwbare kap. Van dit 'fabrieksmodel', de 'Décapotable Usine' werden in totaal (versies ID en DS) 1.365 stuks door Chapron vervaardigd.
Daarnaast bouwde Chapron ook eigen ontwerpen van coupé's en cabriolets op basis van de DS, zoals de Croisette, Palm Beach, Le Dandy, Lorraine, en Le Leman. In 1968 realiseerde Chapron in opdracht van de Franse Staat nog een speciale DS presidentiële ten behoeve van de toenmalige president Charles de Gaulle. In 1972 volgden nog twee cabriolet-uitvoeringen van de Citroën SM voor de regering van Georges Pompidou. Onder de benaming Mylord werden nog een vijftal SM cabriolets verkocht aan particuliere klanten. Daarnaast werden zeven exemplaren gebouwd van een bijzondere berline-uitvoering van de SM, onder de naam 'Opéra'.
Na Chapron's overlijden in 1978 zette zijn echtgenote het bedrijf nog enige tijd voort. Daarbij werden auto's ontwikkeld op basis van de Citroën CX, de Peugeot 604 en de Peugeot 104.
Het bedrijf werd na faillissement gesloten in 1985.
* Enkele voorbeelden van Chapron-modellen
* 1931 Delage D8 Roadster
* 1937 Hispano Suiza K6
* 1937 Delahaye 145
* 1931 Delage
* 1948 Delage D8
* 1948 Delahaye 175 S
* Citroën DS Décapotable Usine (derde neus; modeljaren 1968-1975)
* 1971 Citroën Le Leman
* Citroën SM Opéra
* 1972 Citroën SMPresidentielle
* 1975 Citroën SM Mylord (in 2014 geveild voor EUR 548.000)
# Verdrag van Adrianopel (1568)

Het Verdrag van Adrianopel werd gesloten op 17 februari 1568 in Adrianopel tussen de afgevaardigde van de Habsburgse monarchie, Antun Vrančić en de vertegenwoordiger van het Ottomaanse Rijk, Sokollu Mehmet Paşa.

## Context en overeenkomst

Tijdens de inname van Szigetvár in 1566 door de Ottomanen stierf sultan Süleyman I. Beide partijen vonden het wijs om aan tafel te gaan zitten. Na vijf maand van onderhandelen werd er overeengekomen dat de Habsburgers een jaarlijkse tribuut zouden betalen van 30.000 dukaten. Transsylvanië, Moldavië en Walachije werden vazalstaten van het Ottomaanse Rijk.
Het verdrag hield ongeveer 25 jaar stand. In 1574, 1583 en 1590 werd het verlengd.
* (en) Setton, Kenneth M. (1984). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume IV: The Sixteenth Century from Julius III to Pius V. Philadelphia: The American Philosophical Society. ISBN 0-87169-162-0.
# Verdrag van Constantinopel (1700)

Het Verdrag van Constantinopel was een vredesverdag die de Russisch-Turkse Oorlog (1686-1700) tussen het Russische Rijk en het Ottomaanse Rijk beëindigde. Het verdrag werd ondertekend in Constantinopel (nu Istanboel) op 8 augustus 1700.
Op 5 augustus 1699 voeren twaalf Russische schepen van de nieuwe Russische marinebasis Taganrog door de Zwarte Zee naar de straat van Kertsj. Tsaar Peter de Grote eiste dat het fregat Krepost, met de Russische ambassadeur aan boord, door mocht varen naar Constantinopel. Het Russische fregat voer onder begeleiding naar Constantinopel.
Op 13 september verscheen het fregat voor de Bosporus. De sultan zond een bericht naar het schip waarin hij hen feliciteerde en verwelkomde. Hij zond ook schepen om de ambassadeur en zijn gevolg aan wal te brengen, maar Oekraintsev, de ambassadeur, weigerde, hij wilde op de Bosporus zelf varen, tot aan de stad zelf. De sultan legde er zich bij neer, en het schip ging voor anker in de Gouden Hoorn, recht voor het paleis van de sultan.
De onderhandelingen werden geopend drie maanden na de aankomst van Oekraintsev, daarna volgden 23 bijeenkomsten. Daarin werden de verschillende eisen van Tsaar Peter besproken: hij eiste Azov op, net als de forten die hij veroverd had in de benedenloop van de Dnjepr. Hij wilde ook het recht met Russische handelsschepen, maar geen oorlogsschepen, de Zwarte Zee te bevaren. Hij vroeg de sultan de Krim-Tataren te verbieden rooftochten in Oekraïne te ondernemen en het recht van de kan (de heerser van de Krim-Tataren) op een jaarlijkse schatting uit Moskou te ontnemen. Als laatste wilde hij ook permanente Russische diplomaten in Constantinopel, en hij wilde dat orthodoxe geestelijken speciale privileges zouden krijgen bij het Heilig Graf in Jeruzalem.
In juni 1700 werd een compromis ondertekend: Rusland mocht Azov, en het omliggende gebied tot op tien dagreizen van de muren eromheen, behouden. De forten van de benedenloop van de Dnjepr daarentegen gingen terug naar de Turken. De eisen over de Zwarte Zee hadden de Russen al laten vallen, omdat de sultan geen duimbreed toegaf. De Turken beloofden officieel dat de orthodoxe christenen toegang kregen tot Jeruzalem. De schatting voor de kan van de Krim-Tataren werd formeel aanvaard, wat enig protest van de regerende kan, Devlet Kerei, veroorzaakte, maar werd later bij de Vrede van Proet gewoon vergeten.
Rusland kreeg ook het recht voor een permanente ambassadeur in Constantinopel met dezelfde status als die van Groot-Brittannië, Frankrijk, de Republiek of Oostenrijk.
Met de vrede met het Ottomaanse Rijk had Rusland de handen vrij om de oorlog aan Zweden te verklaren, wat het begin van de Grote Noordse Oorlog betekende.
# Poggio-Mezzana

Poggio-Mezzana is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 662 inwoners (2009).

## Geografie

De oppervlakte bedraagt 8,9 km², de bevolkingsdichtheid is 45 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Grauwe poon

De grauwe poon (Eutrigla gurnardus) is een straalvinnige vis uit de familie van de ponen (Triglidae) en behoort tot de orde van de schorpioenvisachtigen (Scorpaeniformes). De volwassen vis is gemiddeld 30 cm,maar kan maximaal 60 cm lang en 0,95 kg zwaar worden. De vis heeft twee rugvinnen, de eerste met zeven tot tien stekels, de tweede met achttien tot twintig vinstralen. De buikvin heeft zeventien tot twintig vinstralen.

## Leefomgeving

De grauwe poon komt in zeewater en brak water voor. De vis komt voor aan de Atlantische kusten van West-Europa en Noord-Afrika, de Noordzee, Oostzee, Middellandse Zee en Zwarte Zee. De grauwe poon is de meest voorkomend soort poon in de Noordzee en langs de kusten van de Lage Landen. De diepteverspreiding is 10 tot 300 m onder het wateroppervlak.

## Relatie tot de mens

De grauwe poon is voor de beroepsvisserij van ondergeschikt belang. Het is alleen bijvangst met een lage prijs per kilo. De grauwe poon komt niet voor op de Rode Lijst van de IUCN. Omdat er geen quota bestaan voor de visserij in de Noordzee wordt in de Goede Visgids ook deze poon beschouwd als 'Vermijden'.

## Voetnoot

* 1 2 H.Nijssen & S.J. de Groot, 1987. De vissen van Nederland. KNNV uitgeverij Utrecht/Zeist
* ↑ Goede Visgids Online
# Regio Kitikmeot

Kitikmeot is een van de drie regio's waarin het Canadese Territorium Nunavut is onderverdeeld. De Inuitnaam ervan is "Kikitmoet Qitirmiut" (ᕿᑎᕐᒥᐅᑦ). De regio beslaat het zuidelijke- en oostelijke deel van het eiland Victoria (het andere deel behoort tot de Northwest Territories). Andere grote eilanden zijn Koning Willemeiland en Prins van Waleseiland, van dit laatste behoort enkel het zuidelijke deel tot Kitikmeot. Tot slot behoort een deel van het vasteland van Canada tot de regio, inclusief een deel van het schiereiland Boothia. De regionale hoofdplaats is Cambridge Bay (1.351 inw.).
Kitikmeot werd in 1999 in zijn huidige vorm ingesteld, nadat Nunavut een zelfstandig territorium ging vormen.

## Plaatsen en nederzettingen

* Cambridge Bay (Iqaluktuuttiaq)
* Gjoa Haven
* Kugaaruk (Pelly Bay)
* Kugluktuk (Coppermine)
* Taloyoak
* Bathurst Inlet
* Umingmaktuuq (Bay Chimo)

## Basisgegevens

(2001)
* Inwoners: 4.816
* Bevolkingsgroei: (1996-2001): +3,7%
* Woningen: 1.300
* Bevolkingsdichtheid: 0,011 / km²
* Van alle Canadese districten/regio's (gebieden die onder een staat of territorium vallen) neemt Kitikmeot de 286e plaats (van de 288) in, er zijn maar twee gebieden die nog minder inwoners hebben. Op het niveau van Nunavut neemt Kitikmeot de 3e plaats (van de 3) in.
# Axel Heibergeiland

Axel Heibergeiland is een Canadees eiland in het territorium Nunavut. Het eiland is onderdeel van de Koningin Elizabetheilanden in de Noordelijke IJszee en maakt daarmee deel uit van de Canadese Arctische Eilanden. Het ligt ten westen van Ellesmere-eiland en is hiervan gescheiden door Nansen Sound (in het noorden) en Eureka Sound (in het zuiden). Pas in 1899 is het eiland door de Noor Otto Sverdrup ontdekt en vernoemd naar de consul Axel Heiberg.

## Geografie

Met een oppervlakte van 43.178 km² is het eiland qua grootte het zevende eiland van Canada en het 32e van de wereld.
Axel Heibergeiland vertoont vele indrukwekkende fjorden en is bedekt met gletsjers en ijs. Het erg bergachtige eiland maakt deel uit van de Arctische Cordillera. Het hoogste punt van het eiland is Outlook Peak met een hoogte van 2.211m. Het eiland is onbewoond, al is er in de zomer een bewoonde basis, McGill-Station.

## Externe link

* website McGill-Station
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Axel Heiberg Island op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.