OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ophrys sect. Pseudophrys

Ophrys sect. Pseudophrys is een sectie (onderverdeling van een geslacht) met ongeveer zeventig terrestrische soorten orchideeën, die deel uitmaakt van het geslacht Ophrys.

## Kenmerken

Pseudophrys verschillen van de andere Ophrys-soorten door de laterale kelkbladen die steeds groengekleurd en asymmetrisch gevormd zijn, en het bovenste kelkblad dat als een helmpje over het gynostemium gebogen is. De bloemlip is drielobbig, met kleine laterale lobben en een veel langere middenlob, zonder aanhangseltje. De middenlob draagt centraal een opvallende longitudinale groef. Het speculum bestaat uit twee halvemaanvormige delen en is meestal weinig opvallend.

## Verspreiding en voorkomen

Pseudophrys komen voor in heel Europa, maar het zwaartepunt ligt in het Middellandse Zeegebied.

## Taxonomie

De sectie Pseudophrys omvat ongeveer 70 soorten spiegelorchissen. Naargelang van de auteur wordt de sectie nog verder onderverdeeld in verschillende groepen.

### Soortenlijst

* Ophrys arnoldii Delforge (1999)
* Ophrys bilunulata Risso (1844)
* Ophrys corsica Soleirol (1853)
* Ophrys eleonorae Devillers-Terschuren & Devillers (1991)
* Ophrys forestieri (Rchb.f.) Lojacono (1908-1909)
* Ophrys funerea Viviani (1824)
* Ophrys fusca s.s. Link (1799)
* Ophrys lupercalis Devillers-Terschuren & Devillers (1994)
* Ophrys lutea Cavanilles (1753)
* Ophrys marmorata G. & W.Foelsche (1998)
* Ophrys peraiolae G. & W.Foelsche & O. & M.Gerbaud (2000)
* Ophrys sulcata Devillers-Terschuren & Devillers (1994)
* Ophrys vasconica (O. & E.Danesh) Delforge (1991)
* Ophrys zonata Devillers-Terschuren & Devillers (1994)
* Bournérias M., Prat D. et al. (collectif de la Société Français d'Orchidophilie), 2005.: Les Orchidées de France, Belgique et Luxembourg, deuxième édition, Biotope, Mèze, (Collection Parthenope), ISBN 2-914817-11-8
# Ophrys sect. Araniferae

Ophrys sect. Araniferae is een sectie (onderverdeling van een geslacht) met ongeveer tachtig terrestrische soorten orchideeën, die deel uitmaakt van het geslacht Ophrys.

## Naamgeving en etymologie

De naam Araniferae is afkomstig van de soort Ophrys aranifera, synoniem van Ophrys sphegodes, de spinnenorchis.

## Kenmerken

Araniferae verschillen van de andere Ophrys-soorten door de bovenste kroonbladen die ten minste half zo groot zijn als de kelkbladen, meestal donkerder gekleurd zijn, en gegolfde randen hebben. De bloemlip is ongedeeld, bol, ovaal van vorm en rood- tot donkerbruin gekleurd. Het speculum is Π- of H-vormig, of bestaat uit twee losse verticale strepen. Een aanhangsel is afwezig of zeer klein.

## Verspreiding en voorkomen

Araniferae komen voor in heel Europa, maar het zwaartepunt ligt in het Middellandse Zeegebied.

## Taxonomie

De sectie Araniferae omvat ongeveer 80 soorten spiegelorchissen. Naargelang van de auteur wordt de sectie nog verder onderverdeeld in verschillende groepen.
* Bournérias M., Prat D. et al. (collectif de la Société Français d'Orchidophilie), 2005.: Les Orchidées de France, Belgique et Luxembourg, deuxième édition, Biotope, Mèze, (Collection Parthenope), ISBN 2-914817-11-8
# Nederlands Genootschap voor Heraldiek

Het Nederlands Genootschap voor Heraldiek (NGH) is een in 2014 opgerichte stichting. Het NGH heeft als doel de uitoefening van de heraldiek als immateriiel cultureel erfgoed in Nederland en andere landen te bevorderen.
Het Genootschap kent hiervoor twee speerpunten: het vergroten van de kennis over de heraldiek als cultuurhistorisch fenomeen en het stimuleren van de ‘levende heraldiek’. De heraldiek wordt door het Genootschap o.a. gestimuleerd door het geven van wapenbrieven (registreren van wapens) en het hierbij betrekken van, naar hun oordeel, kwalitatief goede heraldisch ontwerpers en schilders.

## Activiteiten van het NGH

* Uitgave van een kwartaalblad voor heraldiek en zegelkunde, onder de naam 'Blazoen'.
* Het registeren van wapens en het uitgeven van wapenbrieven aan families, corporaties en religieuze organisaties en ambtsdragers.
* Het aanleggen van drie wapenregisters:
** het 'wapenregister familienamen' voor familiewapens en persoonlijke wapens,
** het 'wapenregister corporaties' voor wapens van organisaties, en
** een 'kerkelijk wapenregister' voor wapens van religieuze organisaties en ambtsdragers.
* Uitgave van wapenboeken met de geregistreerde wapens.
* Organisatie van een jaarlijkse Heraldische Dag met lezingen, een heraldische markt en een tentoonstelling.
* Het samenstellen van een 'Gilde der Heraldisch Kunstenaars', met kwalitatief goede heraldisch ontwerpers en tekenaars/schilders als partners.

## Bestuur

* Drs. Hans H. Duitgenius, voorzitter.
* Mr. Drs. Bas. G.A.A. Verkerk, vice-voorzitter.
* Drs. Wibo G. Boswijk, penningmeester.
* Marcel R.C. van Vlaanderen, 1e secretaris.
* Jhr. Mr. Frans J.M.I. van Rijckevorsel, 2e secretaris.
* Dr. Ir. Ralf Hartemink, bestuurslid.

## Commissies
### Raad van Advies

* Mr. Jan T. Anema.
* Prof.Dr. Luc Duerloo

### College van herauten

* Klaas Padberg Evenboer, voorzitter.

### Redactie Blazoen

* William Coolen, hoofdredacteur ad interim.

### Websitecomissie

* Drs. Hans H. Duitgenius, voorzitter.

### Bibliotheek- en documentatiecentrum

* Drs. Wibo G. Boswijk, beheerder.

### Educatieve commissie
## Het Gilde der Heraldische Kunstenaars

Het Gilde is voortgekomen uit het in 1991 opgerichte Heraldisch Gezelschap 'De Kraanvogel'. Tot de oprichters behoorden Karel van den Sigtenhorst (1925-2014) en Henk 't Jong. Leden van het Gilde werkten voor de Hoge Raad van Adel, het CBG, en vervaardigden onder anderen de wapentekeningen voor het Jaarboek van het CBG, het Nederland's Adelsboek en het Nederland's Patriciaat. Ook nu behoren deze werkzaamheden tot de taken van de leden van het Gilde, naast het maken van de wapentekeningen voor de wapenregistraties van het genootschap. Guus van Breugel is de huidige voorzitter van het Gilde der Heraldische Kunstenaars.

## Heraldiek als immaterieel cultureel erfgoed

Door de inspanningen van het genootschap is in 2023 heraldiek toegevoegd aan de lijst van immaterieel cultureel erfgoed in Nederland. Het genootschap zet zich momenteel met deelnemers uit andere landen in voor internationale erkenning als cultureel erfgoed door de UNESCO.
# Urbanus (geslacht)

Urbanus is een geslacht van vlinders uit de onderfamilie Eudaminae van de familie van de dikkopjes (Hesperiidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1807 door Jacob Hübner gepubliceerd. Het geslacht komt uitsluitend voor in de Nieuwe Wereld met een zwaartepunt in het Neotropisch gebied.

## Synoniemen

* Eudamus Swainson, 1831
* Goniurus Hübner, 1819
* Lyroptera Plötz, 1881

## Soorten

* Urbanus acawios (Williams, 1926)
* Urbanus albimargo (Mabille, 1875)
* Urbanus ambiguus de Jong, 1983
* Urbanus belli (Hayward, 1935)
* Urbanus carmelita (Herrich-Schäffer, 1869)
* Urbanus chalco (Hübner, 1823)
* Urbanus chales (Godman & Salvin, 1893)
* Urbanus cindra Evans, 1952
* Urbanus dorantes (Stoll, 1790)
* Urbanus doryssus (Swainson, 1831)
* Urbanus dubius Steinhauser, 1981
* Urbanus elmina Evans, 1952
* Urbanus esma Evans, 1952
* Urbanus esmeraldus (Butler, 1877)
* Urbanus esta Evans, 1952
* Urbanus evenus (Ménétriés, 1855)
* Urbanus evona Evans, 1952
* Urbanus huancavillcas (Williams, 1926)
* Urbanus hubellus Freeman, 1968
* Urbanus longicaudus Austin, 1998
* Urbanus magnus Steinhauser, 1981
* Urbanus parvus Austin, 1998
* Urbanus plinius Bell, 1956
* Urbanus procne (Plötz, 1880)
* Urbanus prodicus Bell, 1956
* Urbanus pronta Evans, 1952
* Urbanus pronus Evans, 1952
* Urbanus proteus (Linnaeus, 1758)
* Urbanus reductus (Riley, 1919)
* Urbanus simplicius (Stoll, 1790)
* Urbanus tanna Evans, 1952
* Urbanus teleus (Hübner, 1821)
* Urbanus velinus (Plötz, 1880)
* Urbanus villus Austin, 1998
* Urbanus virescens (Mabille, 1877)
* Urbanus viridis Freeman, 1970
* Urbanus viterboana (Ehrmann, 1907)
* Urbanus zagorus (Plötz, 1880)
* ↑ Hübner, J. (1807). Sammlung exotischer Schmetterlinge 1: pl. 150, 151, 155, 159.
# Spinitibia hodgesi

Spinitibia hodgesi is de vooralsnog enige vlinder in het geslacht Spinitibia uit de familie van de dominomotten (Autostichidae). De wetenschappelijke naam van de soort en het geslacht zijn het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Samgmi Lee & Richard Brown. De soort komt voor in Noord-Amerika, met een zwaartepunt in de staat Mississippi.

## Type

* holotype: mannetje, 18 juni 2007 Richard L. Brown, MEM 38622
* instituut: U.S. National Museum of Natural History, Washington D.C.
* typelocatie: Plymouth Bluff Center, Lowndes County, Mississippi, 33°30’59”N, 88°29’56”W

## Etymologie

De naam van het geslacht, Spinitibia, verwijst naar de doornvormige (spiniforme) haren op de scheen (tibia) van de achterste poot. Het epitheton hodgesi is een eponiem van Ronald W. Hodges, een specialist op het gebied van de Gelechioidea.
* 1 2 3 Lee, S. & Brown, R.L. (2010). Review of the Symmocinae (Lepidoptera: Autostichidae) in North America with description of a new genus and species. Journal of the Lepidopterists' Society 64(4): 177-187.
# Vin de pays

Vin de pays is een Franse naamsaanduiding op het gebied van wijn. Aanvankelijk gecreëerd per decreet van 13 september 1968 tot 4 september 1979, maar afgeschaft per decreet 2000-848 op 1 september 2000. Het doel was de grote hoeveelheid geproduceerde wijn die nog niet geregeld zijn door een appellation d'origine contrôlée toch te classificeren. Na 2000 kent men de beschermde geografische aanduiding IGP.
Wijnen in deze klasse zijn zogenaamde landwijnen met een bepaalde nationale oorsprong. De condities voor de benaming vin de pays zijn:
* opbrengst per hectare minder dan 90 hl voor de witte wijnen, 85 hl voor de rode en rosé wijnen. Alleen wijngoederen waar de totale opbrengst niet meer is dan 100 hl/ha komen in aanmerking.
* het minimale alcoholgehalte is verschillend per streek: 10% in de Midi, 9,5% in het Zuidwesten en de Centre Est en 9% voor de Val de Loire en de Est.
* het gehalte van anhydride sulfaat (SO$_2$) 125 mg/l voor de rode wijnen; 150 mg/l voor de witte en rosé wijnen. (Voor de wijnen met een hoeveelheid suiker hoger of gelijk aan 5 g/l mag het gehalte voor rode wijn niet boven de 150 mg/l zijn en witte en rosé wijnen niet boven de 175 mg/l).
Voor de vluchtige zuurgraden worden strikte regels gehanteerd, terwijl sommige Vins de Pays moeten voldoen aan striktere voorwaarden dan anderen.
# Kingli

Kingli (Duits: Müllershof) is een plaats in de Estlandse gemeente Saaremaa, provincie Saaremaa. De plaats heeft de status van dorp (Estisch: küla).
Tot in oktober 2017 lag Kingli in de gemeente Laimjala. In die maand werd Laimjala bij de fusiegemeente Saaremaa gevoegd.

## Bevolking

Het dorp had 25 inwoners op 31 december 2011 en 19 inwoners op 31 december 2021.

## Ligging

Ten zuiden van Kingli ligt het beschermde natuurgebied Kingli hoiuala (5,1 km²).

## Geschiedenis

Kingli werd voor het eerst genoemd in 1398 onder de naam Rymecke, ook wel Rehemeggi. In 1458 werd het dorp met de grond eromheen in leen gegeven aan Hans Swart. In 1517 kwam het gebied in handen van de familie Möller, vandaar de Duitse naam Müllershof. In het midden van de 16e eeuw werd een landgoed Müllershof gesticht. In 1605 werd het verkocht aan Frommhold Berg. Later in de 17e eeuw fuseerde Müllershof met het landgoed Nemes (Neemi). De familie Berg bleef de eigenaar tot 1830. Daarna was het landgoed tot de onteigening in 1919 in handen van de familie von Ditmar.
Rond 1939 werd het dorp Laheküla (nu Allikalahe) afgesplitst van Kingli. Tussen 1977 en 1997 maakte het weer tijdelijk deel uit van Kingli.
* ↑ https://andmed.stat.ee/et/stat/rahvaloendus__rel2021__rahvastiku_paiknemine__elukoht-ja-soo-vanusjaotus/RL21003; Statistische database van het Estisch bureau voor de statistiek; geraadpleegd op: 6 december 2024.
* 1 2 Hans Feldmann, Heinz von zur Mühlen en Gertrud Westermann, Baltisches historisches Ortslexikon. Teil 1. Estland (einschließlich Nordlivland), Böhlau Verlag, Köln/Wien, 1985, blz. 367.
* ↑ (en) Population by Place of Residence (Settlement), Sex and Age, 31 December 2011. Estisch bureau voor de Statistiek (31 december 2011). Geraadpleegd op 6 december 2024. Tik boven het middelste vak ‘Kingli village’ in.
* ↑ (en) Population by Place of Residence (Settlement), Sex and Age, 31 December 2021. Estisch bureau voor de Statistiek (31 december 2021). Geraadpleegd op 6 december 2024. Tik boven het voorlaatste vak ‘Kingli village’ in.
* ↑ (et) Kingli hoiuala (KLO2000210). Eelis Infoleht. Gearchiveerd op 6 december 2024. Geraadpleegd op 6 december 2024.
* ↑ (et) Marja Kallasmaa, Kingli. Dictionary of Estonian Place names. Gearchiveerd op 6 december 2024. Geraadpleegd op 6 december 2024.
* ↑ (et) Marja Kallasmaa, Allikalahe. Dictionary of Estonian Place names. Gearchiveerd op 17 augustus 2023. Geraadpleegd op 6 december 2024.
# Hendricus Wessel

Hendricus Franciscus Wessel (Amsterdam, 17 december 1887 – aldaar, 4 augustus 1977) was een Nederlandse atleet, die was gespecialiseerd in de marathon. Hij werd Nederlands kampioen op de 25 km, Nederlands recordhouder op de marathon en vertegenwoordigde Nederland eenmaal op de Olympische Spelen.

## Biografie

In 1918 werd Wessel Nederlands kampioen op de 25 km met een tijd van 1:40.21. Hij vertegenwoordigde Nederland op de Olympische Spelen van 1920 in Antwerpen, waar hij deelnam aan de marathon. Hierin behaalde hij een 26e plaats in 3:00.17,0. Zijn landgenoot Christiaan Huijgens moest in deze wedstrijd voor de finish opgeven. De olympische marathon werd gewonnen door de Fin Hannes Kolehmainen in een wereldrecord van 2:32.35,8.
Hendricus Wessel, die lid was van de Amsterdamse atletiekvereniging Blauw-Wit, vestigde in 1914 met een tijd van 3:11.23,8 het allereerste Nederlandse record op de marathon. Dit hield stand tot 1931. Hoewel zijn in 1920 in Antwerpen gelopen tijd aanzienlijk sneller was, werd dit niet als Nederlands record erkend. Dit had te maken met het feit, dat de KNAU tot 1932 het beleid voerde om prestaties die in het buitenland waren geleverd, voor zover die hiervoor in aanmerking kwamen, niet als Nederlands record te erkennen. Wessel heeft bovendien van 1917 tot 1929 het Nederlandse record op het niet meer gangbare onderdeel half uur hardlopen in handen gehad met een afstand van 8.738,70 m.

## Nederlandse kampioenschappen

| Onderdeel | Jaar |
| 25 km | 1918 |

## Palmares
### 25 km

* 1918: 1 NK - 1:40.21

### marathon

* 1914: 1 marathon van Amsterdam - 3:11.23,8
* 1920: 26e OS - 3:00.17
* Blankers, J., Haitsma, J. en Moerman, J. (1951) Gouden boek der K.N.A.U., Uitgegeven ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum. N.V. Drukkerij Joh. Mulder
* Heere, A. en Kappenburg, B. (2000) 1870 – 2000, 130 jaar atletiek in Nederland. Groenevelt b.v. ISBN 90-90-12867-0
* Bijkerk, T. (2004) Olympisch Oranje. De Vrieseborch ISBN 90-6076-522-2
* ↑ Uit Nederlandse records - Wetenswaardigheden, gepubliceerd in 1870 - 2000, 130 jaar atletiek in Nederland door Heere en Kappenburg, bron: zie hierboven
* ↑ Niet erkend als Nederlands kampioenschap
Externe links
* (en) Profiel van Hendricus Wessel op sports-reference.com (gearchiveerd)
# Bartolomeo Cristofori

Bartolomeo Cristofori di Francesco (Padua, 4 mei 1655 – Florence, 27 januari 1731) was een Italiaans muziekinstrumentenbouwer. Hij werd vooral bekend door de uitvinding van de pianoforte.
Bartolomeo Francesco werd geboren in Padua en kreeg aanvankelijk bekendheid als klavecimbel- en spinetbouwer. Hij verhuisde in 1690 naar Florence, waar hij voor Ferdinando de' Medici ging werken.
Zijn grootste bekendheid kreeg hij door zijn uitvinding van de eerste stap op de lange weg van klavecimbel naar piano tussen 1698 en 1708. Hij noemde het instrument klavecimbel che fà il piano e il forte, een klavecimbel dat hard en zacht kan spelen. Deze naam werd ingekort tot "pianoforte", en later tot piano. Tegen die tijd is het instrument al flink doorontwikkeld. Alessandro Scarlatti, G.F. Händel en Arcangelo Corelli kwamen langs om Cristofori's uitvinding uit te proberen. Toen De' Medici in 1713 overleed, had Bartolomeo Cristofori vier van deze instrumenten gebouwd.
Zijn oudst bekende instrument bevindt zich in het Muziekinstrumentenmuseum van Florence.
# Psammotis

Psammotis is een geslacht van vlinders uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst voorgesteld door Jacob Hübner in een publicatie uit 1825.
De typesoort van het geslacht is Pyralis pulveralis Hübner, 1796

## Soorten

* P. decaryalis (Viette, 1954)
* P. haematidea (Hampson, 1913)
* P. orientalis Munroe & Mutuura, 1968
* P. pulveralis Hübner, 1796 - Wolfspootlichtmot
* P. roseus Maes, 2005
* P. rubrilinearis Seizmair,, 2023
* P. rubrivena (Warren, 1892)
* P. turkestanica Munroe & Mutuura, 1968
* P. viminalis Scopoli, 1763
* (en) Nuss, M.; et al. (2003-2023). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 29-4-2023.
# Bisdom Sarh

Het bisdom Sarh (Latijn: Dioecesis Sarhensis) is een van de zeven rooms-katholieke bisdommen van de kerkprovincie in Tsjaad en is suffragaan aan het aartsbisdom N'Djaména. Het bisdom met zetel in de stad Sarh heeft een oppervlakte van 45.180 km².
Het bisdom telde in 2004 ongeveer 111.300 katholieken, wat zo'n 10,3% van de totale bevolking van 1.078.134 was, en bestond uit 15 parochies. In 2020 waren dat ongeveer 220.000 katholieken (13,2% van de bevolking) en 22 parochies.

## Geschiedenis

* 22 december 1961: Oprichting als bisdom Fort-Archambault uit delen van bisdom Fort-Lamy
* 22 augustus 1972: Hernoemd tot bisdom Sarh
* 1 december 2001: Gebied verloren na oprichting apostolische prefectuur Mongo

## Speciale kerken

De kathedraal van het bisdom Sarh is de Cathédrale Notre Dame de l’Immaculée Conception in Sarh.

## Leiderschap

* Bisschop van Fort-Archambault
** Henri Véniat, S.J. (22 december 1961 – 22 augustus 1972)
* Bisschop van Sarh
** Henri Véniat, S.J. (22 augustus 1972 – 7 maart 1987)
** Matthias N'Gartéri Mayadi (7 maart 1987 – 11 juni 1990, later aartsbisschop)
** Edmond Jitangar (sinds 11 oktober 1991 – 2016)
** Miguel Ángel Sebastián Martínez, M.C.C.I. (2018 – )
# Steef van Musscher

Steven (Steef of Steph) van Musscher (Haarlem, 26 februari 1902 – aldaar, 9 mei 1986) was een Nederlandse atleet, die zich had toegelegd op het hink-stap-springen. Hij nam eenmaal deel aan de Olympische Spelen, maar bereikte bij die gelegenheid niet de finale.

## Loopbaan

Van Musscher, die lid was van de Haarlemse atletiekvereniging AV Haarlem, werd in 1928 uitgezonden naar de Olympische Spelen in Amsterdam, waar hij uitkwam op zijn specialiteit. Hij kwam in zijn serie tot 13,93 m, wat niet voldoende was om door te stromen naar de finale. In de totaalrangschikking eindigde hij uiteindelijk als vijftiende.
Wellicht zijn beste prestatie leverde Van Musscher in 1930 tijdens de open Engelse kampioenschappen. Daar werd hij met een sprong van 14,01 tweede achter zijn landgenoot en eeuwige rivaal Wim Peters. Peters was het ook, die het voor Steef van Musscher onmogelijk maakte om ooit Nederlands kampioen te worden. Eén keer was hij er dichtbij: in 1935 werd hij op de NK achter Peters tweede, terwijl hij twee jaar ervoor al eens brons had veroverd. Peters was op het gebied van het hink-stap-springen echter een klasse apart, wat alleen al blijkt uit het feit, dat deze atleet tussen 1924 en 1942 liefst zestien gouden NK-medailles veroverde.
Van Musscher, die in het dagelijks leven particulier rechercheur was, werd later actief in de biljartsport.

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Jaar |
| hoogspringen | 1,65 m | 1929 |
| verspringen | 6,50 m | 1926 |
| hink-stap-springen | 14,13 m | 1930 |

## Palmares
### hink-stap-springen

* 1928: 15e OS - 13,93 m
* 1930: 2 AAA-kamp. - 14,01 m
* 1933: 3 NK
* 1935: 2 NK
* Blankers, J., Haitsma, J. en Moerman, J. (1951) Gouden boek der K.N.A.U., Uitgegeven ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum N.V. Drukkerij Joh. Mulder
* Koumans, J. (1972) De 50 besten "aller tijden" KNAU
* Heere, A. en Kappenburg, B. (2000) 1870 – 2000, 130 jaar atletiek in Nederland Groenevelt b.v. ISBN 90 90 12867 0
* Bijkerk, T. (2008) Olympisch Oranje Tirion Uitgevers BV ISBN 978 90 4391 201 3
* ↑ Uit Olympisch Oranje door Ton Bijkerk (2008), bron: zie boven
Externe links
* Honderd Haarlemse Helden: Steph van Musschert op de website van AV Haarlem
* (en) Profiel van Steef van Musscher op sports-reference.com (gearchiveerd)
# Arabistraat

De Arabistraat is een straat in Paramaribo die loopt van de Bonistraat naar de Powisistraat.

## Naamgever

De straat is vernoemd naar Arabi, ook wel geschreven als Alabi (1783-1820). Zijn vader, Abini, was opperhoofd van de Saramaccaners en werd na de vrede met de Saramaccaners van 1762 benoemd tot granman van zijn volk. Nadat een aanval door stamhoofden van de Matawai, Musinga en Mbeku hield hij zich aan het verdrag en streed aan de zijde van het gezag, waarbij hij zijn leven liet. Arabi besloot na een ritueel in het bos en advies van oude mannen om geen wraak te nemen op de Mbeku. Hij volgde hierna zijn vader op als granman.

## Bouwwerken

De Arabistraat is het verlengde van de Atamastraat en begint vanaf de Bonistraat. Op de hoek staat daar het pand van de Stichting Scholings Instituut voor de Vakbeweging in Suriname (SIVIS). Verderop in de straat bevindt zich sinds 2014 een sportpark en speeltuin. Na de Abonestraat is een deel onverhard (stand 2023). Hier staat een houtverwerkingsbedrijf en bouwbedrijf.

## Gedenkteken

In de Arabistraat staat op het terrein van het Scholingsinstituut voor de Vakbeweging in Suriname (SIVIS)) het borstbeeld van Louis Doedel (1905-1980). Hij was in 1931 26 jaar oud en had de leiding over de Surinaamse Volksbond. Tijdens schermutselingen werd hij opgepakt. Aanvankelijk bleef hij tot mei 1937 in de gevangenis zitten. Vervolgens werd hij zonder proces in een psychiatrische inrichting opgesloten waar hij na 43 jaar op 75-jarige leeftijd overleed.
| Onderwerp | Type | Kunstenaar | Onthulling | Locatie | Omschrijving |
| Borstbeeld van Louis Doedel | borstbeeld | Erwin de Vries | 2013 | bij SIVIS | [[Louis Doedel]], vakbondsleider |