OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Siddharthnagar

Siddharthnagar is een district van de Indiase staat Uttar Pradesh. Het district telt 2.038.598 inwoners (2001) en heeft een oppervlakte van 2751 km².
Het district Siddharthnagar maakt deel uit van de divisie Basti. De hoofdstad is Navgarh (ook Naugarh of Siddharthnagar genoemd). Andere plaatsen binnen het district zijn onder meer Bansi, Shohratgarh en Itwa. Dwars door het district stroomt de rivier de West Rapti. In het noorden grenst Siddharthnagar aan Nepal.
Hoofdstad: Lucknow
Districten:
Divisie Agra: Agra · Firozabad · Mainpuri · Mathura
Divisie Aligarh: Aligarh · Etah · Hathras · Kasganj
Divisie Ayodhya (Faizabad): Ambedkar Nagar · Amethi · Ayodhya (Faizabad) · Barabanki · Sultanpur
Divisie Azamgarh: Azamgarh · Ballia · Mau
Divisie Bareilly: Bareilly · Budaun · Pilibhit · Shahjahanpur
Divisie Basti: Basti · Sant Kabir Nagar · Siddharthnagar
Divisie Benares (Varanasi): Benares (Varanasi) · Chandauli · Ghazipur · Jaunpur
Divisie Chitrakoot: Banda · Chitrakoot · Hamirpur · Mahoba
Divisie Devipatan: Bahraich · Balrampur · Gonda · Shravasti
Divisie Gorakhpur: Deoria · Gorakhpur · Kushinagar · Maharajganj
Divisie Jhansi: Jalaun · Jhansi · Lalitpur
Divisie Kanpur: Auraiya · Etawah · Farrukhabad · Kannauj · Kanpur Dehat · Kanpur Nagar
Divisie Lucknow: Hardoi · Lakhimpur Kheri · Lucknow · Raebareli · Sitapur · Unnao
Divisie Meerut: Bagpat · Bulandshahr · Gautam Buddha Nagar · Ghaziabad · Hapur · Meerut
Divisie Mirzapur: Bhadohi · Mirzapur · Sonbhadra
Divisie Moradabad: Amroha · Bijnor · Moradabad · Rampur · Sambhal
Divisie Prayagraj (Allahabad): Fatehpur · Kaushambi · Pratapgarh · Prayagraj (Allahabad)
Divisie Saharanpur: Muzaffarnagar · Saharanpur · Shamli
# Zwemmen op de Olympische Zomerspelen 2024 – 400 meter vrije slag vrouwen

De 400 meter vrije slag vrouwen op de Olympische Zomerspelen 2024 vond plaats van 26 t/m 28 juli 2024 in de Paris La Défense Arena. Regerend olympisch kampioen was Ariarne Titmus uit Australië.

## Records

Voorafgaand aan het toernooi waren dit het wereldrecord en het olympisch record
| Wereldrecord | Ariarne Titmus | 3.55,38 | Fukuoka | 23 juli 2023 |
| Olympisch record | Katie Ledecky | 3.56,46 | Rio de Janeiro | 7 augustus 2016 |

## Uitslagen

De acht snelste zwemmers in de series kwalificeerden zich voor de finale.

### Series

| Rang | Serie | Baan | Naam | Land | Tijd | Bijz. |
| 1 | 3 | 5 | Katie Ledecky | Verenigde Staten | 4.02,19 | Q |
| 2 | 3 | 4 | Ariarne Titmus | Australië | 4.02,46 | Q |
| 3 | 2 | 5 | Erika Fairweather | Nieuw-Zeeland | 4.02,55 | Q |
| 4 | 2 | 4 | Summer McIntosh | Canada | 4.02,65 | Q |
| 5 | 2 | 2 | Jamie Perkins | Australië | 4.03,30 | Q |
| 6 | 2 | 3 | Paige Madden | Verenigde Staten | 4.03,34 | Q |
| 7 | 2 | 6 | Maria Fernanda Costa | Brazilië | 4.03,47 | Q |
| 8 | 3 | 6 | Isabel Marie Gose | Duitsland | 4.03,83 | Q |
| 9 | 3 | 3 | Li Bingjie | China | 4.03,96 | |
| 10 | 3 | 7 | Liu Yaxin | China | 4.04,39 | |
| 11 | 3 | 1 | Waka Kobori | Japan | 4.08,02 | |
| 12 | 2 | 1 | Valentine Dumont | België | 4.08,25 | |
| 13 | 3 | 8 | Ajna Késely | Hongarije | 4.08,90 | |
| 14 | 1 | 4 | Leonie Märtens | Duitsland | 4.09,62 | |
| 15 | 2 | 8 | Anastasiya Kirpichnikova | Frankrijk | 4.10,32 | |
| 16 | 3 | 2 | Gabrielle Roncatto | Brazilië | 4.10,46 | |
| 17 | 2 | 7 | Eve Thomas | Nieuw-Zeeland | 4.11,86 | |
| 18 | 1 | 5 | Agostina Hein | Argentinië | 4.14,24 | |
| 19 | 1 | 6 | Anastasiya Zelinskaya | Oezbekistan | 4.31,71 | |
| 20 | 1 | 2 | Natalia Jean Kuipers | Amerikaanse Maagdeneilanden | 4.33,46 | |
| 21 | 1 | 3 | Karin Belbeisi | Jordanië | 4.37,30 | |

### Finale

| Rang | Naam | Land | Tijd | Baan | Bijz. |
| 1 | 5 | Ariarne Titmus | Australië | 3.57,49 | |
| 2 | 6 | Summer McIntosh | Canada | 3.58,37 | |
| 3 | 4 | Katie Ledecky | Verenigde Staten | 4.00,86 | |
| 4 | 3 | Erika Fairweather | Nieuw-Zeeland | 4.01,12 | |
| 5 | 8 | Isabel Marie Gose | Duitsland | 4.02,14 | NR |
| 6 | 7 | Paige Madden | Verenigde Staten | 4.02,26 | |
| 7 | 1 | Maria Fernanda Costa | Brazilië | 4.03,53 | |
| 8 | 2 | Jamie Perkins | Australië | 4.04,96 | |

## Bronvermelding

* (en) Uitslag series
* (en) Uitslag finale
1924: Martha Norelius · 1928: Martha Norelius · 1932: Helene Madison · 1936: Rie Mastenbroek · 1948: Ann Curtis · 1952: Valéria Gyenge · 1956: Lorraine Crapp · 1960: Chris von Saltza · 1964: Ginny Duenkel · 1968: Debbie Meyer · 1972: Shane Gould · 1976: Petra Thümer · 1980: Ines Diers · 1984: Tiffany Cohen · 1988: Janet Evans · 1992: Dagmar Hase · 1996: Michelle Smith · 2000: Brooke Bennett · 2004: Laure Manaudou · 2008: Rebecca Adlington · 2012: Camille Muffat · 2016: Katie Ledecky · 2020: Ariarne Titmus · 2024: Ariarne Titmus
# Åsted

Åsted kan verwijzen naar:
* Åsted (parochie, Frederikshavn), een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Frederikshavn
* Åsted (parochie, Skive), een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Skive
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Åsted en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Åstol

Åstol is een plaats en eiland in de gemeente Tjörn in het landschap Bohuslän en de provincie Västra Götalands län in Zweden. De plaats heeft 238 inwoners (2005) en een oppervlakte van 14 hectare.
# Åstad (Öland)

Astad is een dorp met minder dan 50 inwoners (2005) op het eiland Öland. Het ligt in het binnenland. Het behoort tot de gemeente Borgholm.
Åkerby-Lopperstad · Alböke · Äleklinta · Arbelunda · Askelunda · Åstad · Binnerbäck · Björkviken · Bläsinge · Borgehage · Borgholm · Bredsättra · Byrum · Byxelkrok · Bägby · Böda · Dalby · Djupvik · Djurstad · Dödevi · Egby · Enerum · Fagerum · Furuhäll-Blårör-Solbergamarken · Föra · Gillberga · Grankulla · Grankullavik · Greby · Greda · Gunnarslund · Gärdslösa · Hagby · Hagelstad · Hallnäs · Halltorp · Horn · Hässelby · Högenäs · Högsrum · Hörlösa · Ingelstad · Istad · Kalleguta · Kolstad · Kvarnstad · Källa · Källingemöre · Kårehamn · Köpingsvik · Lerkaka · Lilla Horn · Lindby · Lofta · Långlöt · Långöre · Löt · Löttorp · Marsjö · Mellböda och del av Böda · Melösa · Mörby · Nabbelund · Öjkroken · Ölands Bäck · Persnäs · Ramsättra · Runsten-Bjärby · Rälla · Rälla tall · Räpplinge · Sandby · Sandvik · Spjutterum · Stacketorp · Stenninge · Stora Rör · Störlinge · Sättra · Södvik · Sörby · Tjusby · Uggletorp · Vannborga · Vedborm · Vedby · Vedby
# Siniša Zrnić

Siniša Zrnić (15 juni 1970) is een voormalig Bosnisch voetbalscheidsrechter. Hij was in dienst van FIFA en UEFA sinds 2001. In 2011 werd hij voor het leven geschorst.
Zrnić was in februari 2011 in het Turkse Antalya grensrechter bij een interland tussen Estland en Bulgarije. Het duel eindigde in 2–2 en alle vier doelpunten kwamen voort uit strafschoppen. Na een onderzoek van de FIFA werden Zrnić, scheidsrechter Kenan Bajramović en zijn collega-lijnrechter Rizah Ridalović voor het leven geschorst vanwege omkoping.

## Interlands

| Datum | Plaats | Wedstrijd | Uitslag | Competitie | | | |
| 9 februari 2003 | Šibenik, Kroatië | Kroatië – Macedonië | 2 – 2 | Vriendschappelijk | 2 | 0 | 0 |
| 6 september 2006 | Nijmegen, Nederland | Israël – Andorra | 4 – 1 | EK 2008 kwalificatie | 7 | 0 | 1 |
# Sinjaeviella

Sinjaeviella is een geslacht van vlinders uit de familie van de Houtboorders (Cossidae). De wetenschappelijke naam en de beschrijving van dit geslacht werden voor het eerst in 2009 gepubliceerd door Roman Viktorovitsj Jakovlev.
De soorten van dit geslacht komen voor in tropisch Afrika.

## Soorten

* S. elegantissima Yakovlev, 2009
* S. renatae Yakovlev, 2011
* (en) De Prins J. & De Prins W. (2011–2022). Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 17-12-2022.
# Sinjaeviella elegantissima

Sinjaeviella elegantissima is een vlinder uit de familie houtboorders (Cossidae). De wetenschappelijke naam van deze soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Yakovlev.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Sint-Vincentiusinstituut

Het Sint-Vincentiusinstituut is een klooster- en scholencomplex in de Oost-Vlaamse stad Dendermonde, gelegen aan Kerkstraat 95-97.

## Geschiedenis

De Zusters van Sint-Vincentius, afkomstig van Deinze, kochten in 1856 het in de Kerkstraat gelegen Maison de Pensions, toen een kostschool voor lager onderwijs voor meisjes. Dit ging Sint-Vincentiusinstituut heten en breidde zich gestadig uit. Vanaf 1894 werd ook middelbaar onderwijs verzorgd en in 1898 kwam er een opleiding voor kleuterleidsters. In 1920 volgde een technische opleiding.
De kapel, gebouwd in 1862, werd in 1901-1902 door een grotere vervangen naar ontwerp van Alexis Sterck. Aan de door de Duitse bezetter in 1914 veroorzaakte brand ontsnapte de kapel op -naar verluidt- wonderbaarlijke wijze door tussenkomst van Maria, waar een Mariaschrijn aan de straatzijde van de kapel aan herinnert.
In 1922 en ook in 1931 werd de voorgevel aan de straatzijde gewijzigd en in 1923 werd ook het gebouw van de Rijksmiddelbare Jongensschool in de aanpalende Prudens Van Duysestraat aangekocht en in het reeds bestaande scholencomplex geïntegreerd.

## Gebouw

Kerkstraat 95 is een huis in art decostijl uit 1929. Daarnaast vindt men het hoofdgebouw in neoclassicistische stijl op Kerkstraat 97.
De bakstenen kapel van 1901-1902 is in neogotische stijl. Hij heeft een rechthoekige plattegrond met vijfzijdige koorsluiting. De kapel was lange tijd ingesloten door de klooster- en schoolgebouwen en de gebouwen van het voormalige Onze-Lieve-Vrouw van Troostziekenhuis. Sloop van een aantal van deze gebouwen leidde ertoe dat de kapel weer een vrijstaand karakter kreeg. De sobere kapel is voorzien van een achthoekig klokkenruitertje.
* Inventaris Onroerend erfgoed
# Sint-Vincentiuskapel

Een Sint-Vincentiuskapel is een kapel vernoemd naar en gewijd aan de heilige Vincentius.
* Sint-Vincentiuskapel (Maarkedal)
* Sint-Vincentiuskapel (Maastricht)
# Şuhut

Şuhut kan verwijzen naar:
* Şuhut (district), een district van de Turkse provincie Afyonkarahisar
* Şuhut (stad), de hoofdplaats van het district
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Şuhut en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Martinuskerk (Lahnstein)

De Sint-Martinuskerk (Duits: Sankt Martinus-Kirche) is een rooms-katholieke parochiekerk in Lahnstein in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts.

## Bouwgeschiedenis

De oudste bouwdelen van de kerk zijn de rond 1190 gebouwde laatromaanse flanktorens aan het koor van de oorspronkelijk romaanse basiliek. Terwijl de noordelijke toren in de oude vorm bewaard bleef, werd de zuidelijke toren in de 14e eeuw voorzien van een gotische spits met hoekpyramides. Het gotische koor van twee kruisgewelven met een muurtabernakel werd rond 1332 gebouwd. In 1775 werd het oude romaanse kerkschip afgebroken. Op de plaats verrees een barok kerkschip, het huidige middenschip. Tegen het einde van de 19e eeuw werden de beide neogotische zijschepen aangebouwd.
In 1954 werden de muren van de torens naar het interieur van de kerk uitgebroken, waardoor een veel grotere altaarruimte ontstond.

## Interieur

Boven het westelijke ingangsportaal bevindt zich een beeld van de heilige Martinus met een gans.
Uit de gotische periode bezit de kerk een beeld van Anna te Drieën en een Madonnabeeld. Verder heeft de kerk een piëta uit de 15e eeuw. Het vesperbeeld is afkomstig uit de gotische Wenzelkapel te Oberlahnstein. Het epitaaf in het koor van pastoor Richter met een genadestoelmotief stamt uit 1554.
De drie grote barokke beelden van Johannes de Doper, Johannes de Evangelist en de Moeder Gods werden tijdens de secularisatie van het toen gesloten premonstratenzer klooster Rommersdorf uit Heimbach-Weis overgenomen.
In het rechter zijschip bevindt zich tegenwoordig het voormalige hoogaltaar met voorstellingen uit het leven van de heilige Martinus. Het werd in 1905 door de Keulse beeldhouwer August Schmidt gebouwd. In het linker zijschip staat het neogotische Jozef-altaar uit 1911. Het werd gebouwd door de beeldhouwer P. Tillmanns uit Erkelenz. De gesloten vleugels tonen een voorstelling van de geboorte van Christus.
Bij de hoofdingang rechts bevindt zich een beeldengroep van de heilige Antonius uit het atelier Caspar Weis, Lahnstein (1919).
De vensters in het koor tonen scènes uit het leven van Sint-Martinus. Neogotische glasmozaïeken sieren het altaar. Het moderne altaarkruis stamt uit 1974.
De westelijke muur wordt beheerst door de barokke orgelgalerij. Het orgel dateert van 1742 en werd door de beroemde orgelbouwer Johann Michael Stumm gebouwd. Het orgel bezit 21 registers en werd voor het laatst in 1968 gerenoveerd.

## Klokken

Het gelui bestaat uit een vijftal klokken. De zwaarste klok, de Martinusklok, weegt 5700 kg en is de grootste klok van het Midden-Rijndal.

## Afbeeldingen

* Interieur
* Barokke orgelgalerij
* Hoogaltaar (tegenwoordig in het zuidelijk zijschip)
* Detail hoogaltaar
* Jozefaltaar
* Portaalbeeld van de Goede Herder

## Externe link

* (de) Website van de Sint-Martinusparochie, Lahnstein
* Beschrijving en geschiedenis
# Sint-Martinuskerk (Kloosterzande)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Kloosterzande, gelegen aan Groenendijk 40.

## Geschiedenis

De katholieke kerk werd in 1648 genaast en werd voortaan als Hervormde kerk benut.
In 1692 kon in een afgelegen buurtschap, Groenendijk, een schuurkerk worden ingericht, welke in 1751 echter afbrandde. Daarna kwam er een stenen kerkgebouw, dat echter geen toren mocht hebben. In 1805 kon het gebouwtje worden uitgebreid en kreeg het een toren. Om de kerk breidde de buurtschap zich tot een nieuwe kern uit.
Een nieuwe kerk werd in 1871 gebouwd, waartoe ook het stenen gebouwtje werd gesloopt.

## Huidige kerk

De nieuwe kerk werd ontworpen door P. Soffers en is een neogotische bakstenen kruisbasiliek. De voorgebouwde toren wordt geflankeerd door twee vierkante traptorens en heeft drie vierkante geledingen met daarbovenop een achtkante lantaarn die door een achtkante spits wordt gedekt. Ook is er een vieringtorentje.
Naast de kerk staat een grote voormalige pastorie waarnaast vroeger de jongensschool stond. De meisjesschool stond achter de kerk, naast de Rooms-katholieke begraafplaats.
De Kruiswegstaties zijn van omstreeks 1920 en afkomstig uit de in 1993 gesloopte Nijmeegse Christus Koningkerk. Voor de kerk staat een Heilig Hartbeeld. Naast de kerk bevindt zich een pastorie van 1877, evenals het kerkgebouw geklasseerd als rijksmonument. De kerktoren werd in 2011-2012 grondig gerestaureerd.
* ReliWiki
* ↑ Gouden windhaan siert weer de Martinustoren, Sheila van Doorsselaar, PZC, 26 maart 2012, bezocht op 28 augustus 2022
# Sint-Martinuskerk (Kester)

De Sint-Martinuskerk is een katholieke parochiekerk gelegen in de dorpskern van Kester, in het Vlaams-Brabantse Gooik. De kerk dateert van 1864 en is gebouwd in een architectuur met neogotische en neoromaanse invloeden. De kerk werd in 2009 voor het eerst als vastgesteld bouwkundig erfgoed opgenomen.

## Kesterweg

Reeds verschillende eeuwen voor de bouw van de kerk vond er een processie plaats, gewijd aan de Heilige Drievuldigheid. Bij de bouw van de nieuwe Sint-Martinuskerk kreeg de ommegang een nieuwe invulling. Daarbij wordt op de eerste zondag na Pinksteren een beeld van de Heilige Drievuldigheid in een processie met paarden, koetsen en fanfares rondgedragen langs onder meer Oetingen en Herfelingen en weer terug naar de kerk in Kester. Deze Paardenprocessie Kester wordt ook wel de Kesterweg genoemd. In 2023 werd de processie als Immaterieel Cultureel Erfgoed erkend door de Vlaamse overheid.

## Nieuwe invulling

In 2017 werd een plan opgestart om de kerk te herbestemmen als parochiezaal en vergaderzalen.
* ↑ Parochiekerk Sint-Martinus. inventaris.onroerenderfgoed.be (8 oktober 2021). Geraadpleegd op 31 juli 2023.
* ↑ Wegwijs in Gooik, Een informatiegids voor Gooik - Strijland, Kester - Leerbeek en Oetingen (1990), p. 7
* ↑ Paardenprocessie van Kester erkend als immaterieel erfgoed. Vlaanderen.be (25 juni 2023). Geraadpleegd op 1 augustus 2023.
* ↑ Kerk van Kester wordt parochiezaal. Het Nieuwsblad (21 april 2017). Geraadpleegd op 31 juli 2023.
# Łubowo (Groot-Polen)

Łubowo is een dorp in het Poolse woiwodschap Groot-Polen, in het district Gnieźnieński. De plaats maakt deel uit van de gemeente Łubowo en telt 880 inwoners.
# Sint-Armengolkerk

De Sint-Armengolkerk (Catalaans: església de Sant Ermengol de l'Aldosa) is een barokke kerk op het Plaça del Poble in L'Aldosa de la Massana in de Andorrese parochie La Massana. Het gebedsgebouw is gewijd aan de heilige Armengol van Urgell.
De rechthoekige Sint-Armengolkerk, met vierkante apsis, bevat een retabel met zowel een barok reliëf als enkele 19e-eeuwse werken op doek die toegeschreven worden aan de schilder Oromí uit het Spaanse La Seu d'Urgell.
# Sint-Arnolduskerk

De Sint-Arnolduskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Anzegem behorende plaats Tiegem, gelegen aan Westdorp 1.

## Geschiedenis

De oudste vermelding van een kerk is uit de 13e eeuw, maar waarschijnlijk was daarvoor al een primitief kerkgebouw aanwezig. In het tweede kwart van de 13e eeuw werd een nieuwe, vroeggotische, kerk gebouwd. Deze had een toren op vierkante plattegrond die in de 16e eeuw waarschijnlijk werd verhoogd. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de Sint-Diederiksabdij nabij Reims.
Einde 16e eeuw was de kerk sterk in verval en omstreeks 1600 vonden er herstelwerkzaamheden plaats. Midden 17e eeuw werd een schatkamer gebouwd en 1768 werd een zuidbeuk toegevoegd.
In 1891 werd een plan opgesteld om de kerk in neogotische stijl te vergroten. Architect was Auguste Van Assche. In 1899 werd de vernieuwde kerk ingewijd.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd en in 1924 werd hij hersteld. In 1944 werd het koor vernield door het zich terugtrekkende Duitse leger. In de daaropvolgende jaren werd de schade hersteld.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met vieringtoren en dwarsschip. De vieringtoren is in Doornikse steen en heeft een achtkante bovenbouw, gedekt door een hoge achtkante spits die enigszins getordeerd is. Het hoofdkoor is driezijdig afgesloten. In de oksel van het transept en de noordelijke zijbeuk bevindt zich een traptorentje op ronde plattegrond.

## Interieur

Het kerkmeubilair is grotendeels neogotisch.
* Interieur
* Kruisbeeld
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Apolloniakerk (Oeren)

De Sint-Apolloniakerk is de voormalige parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Alveringem behorende dorp Oeren, gelegen aan de Oerenstraat.

## Geschiedenis

Deze kerk is gebouwd in de 16e eeuw, maar er zijn nog resten van de voorgaande romaanse kerk in de muren verwerkt. Deze kerk was gebouwd in ijzerzandsteen. De huidige kerk is een bakstenen gebouw in laatgotische stijl.
Uit het Concordaat van 1802 vloeide de vereniging van de parochies van Alveringem en Oeren voort, waarbij de kerk van Oeren in 1808 werd gedegradeerd tot kapel.
Vanaf 1915 werden Belgische gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog rond de kerk begraven en ontstond de Belgische militaire begraafplaats van Oeren. In 1965 werd in de Sint-Apolloniakerk een glas-in-loodraam, uitgevoerd door Ivo Bakelants, aangebracht ter herinnering aan de gesneuvelden.

## Gebouw

De huidige bakstenen kerk omvat een zware westtoren met bakstenen spits, een driebeukig schip en een eenbeukig verlaagd koor.
Het kerkmeubilair is neogotisch en omvat onder meer een Sint-Apolloniabeeld.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Jan-de-Doperkerk (Herve)

De Sint-Jan-de-Doperkerk (Église Saint-Jean-Baptiste) is de parochiekerk van de Belgische stad Herve, gelegen aan het Place de l'Église op een hoogte van 290 meter.

## Toren

De kerk heeft een zware, naastgebouwde toren uit de 13e eeuw. Dit is een overblijfsel van de vroegere burcht, die deel uitmaakte van de stadsmuren. Het betreft de voormalige donjon, waarvan de muren tussen de 3,1 en 2,5 meter dik zijn. De toren bestaat uit vier geledingen en is gebouwd in zandsteenblokken met hoekbanden in kalksteen.
In de 17e eeuw werd de toren bekleed met kalkstenen platen, welke in 1923 weer verwijderd werden. Toen werden ook drie grafstenen ingemetseld die voorzien waren van wapenschilden, en wel uit 1630, 1654 en begin 18e eeuw.
De klokkenverdieping en de gedraaide torenspits met flankerende torentjes werd in de 17e eeuw toegevoegd. De spits is hoog om in overeenstemming te zijn met de afmetingen van de toren. De toren is in totaal 49 meter hoog.

## Kerk

De kerk heeft een driebeukig schip, de zuidelijke zijbeuk is van 1625, de noordelijke zijbeuk van 1626. Het transept en het driezijdig afgesloten koor zijn van 1653. De vijf westelijke traveeën zijn voorzien van frontalen. Een vieringtoren siert het dak van de kerk.

## Kerkhof

Vroeger was de kerk omringd door een kerkhof. Dit werd in 1855 verplaatst naar het huidige Place Albert I$^{er}$ toen men de Rue du Collège verbreedde. In 1897 werd het opnieuw verplaatst, nu naar de Route de Soumagne. Het verhaal gaat dat de arbeiders die dit werk verrichtten de tanden van de overledenen verzamelden, van mening als zij waren dat, indien je daarmee een pijnlijke tand of kies zou aanraken, de pijn ogenblikkelijk verdwenen zou zijn.

## Interieur

De communiebank en de preekstoel is in régencestijl van 1739. Het noordelijk zijaltaar heeft een altaarstuk, voorstellende Maria Hemelvaart, een kopie naar Rubens, van 1653. Het zuidelijke zijaltaar heeft een schilderstuk van Bertholet Flémal, voorstellende het Debat over het Heilig Sacrament. Van Walthère Damery is het schilderstuk op het hoofdaltaar, voorstellende de Maagd der Deugden.
Het doopvont is van 1574 en heeft vier maskers. Het orgel is van 1672. Het marmeren wijwatervat is 18e-eeuws, en ook de biechtstoelen zijn van het midden der 18e eeuw. De eiken lambrisering is van Jean l'Egyptien van 1777. F. von Kessel portretteerde omstreeks 1750 Maria Theresia van Oostenrijk. Van Matthieu de Tombay zijn enkele houtgesneden beelden (eind 18e eeuw), zoals Sint-Rochus en een Johannes de Doper. Ook uit de 18e eeuw zijn een Sint-Barbara en een Maria met Kind. De glas-in-loodramen zijn van het midden der 19e eeuw. Ook een aantal heiligenbeelden zijn van die tijd.
* (nl) Open Churches - Kerk van Saint-Jean-Baptiste te Herve
* BALaT KIK-IRPA
* (fr) Inventaris onroerend erfgoed
* (fr) Stad Herve
# Simous

Simous is een geslacht van kevers uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1882 door Chaudoir.

## Soorten

Het geslacht Simous omvat de volgende soorten:
* Simous aeneus (Laferte-Senectere, 1851)
* Simous annamita Csiki, 1931
* Simous borneensis Bates, 1889
* Simous laevissimus (Chaudoir, 1882)
* Simous lampros Bates, 1892
* Simous mouhotii (Chaudoir, 1869)
* Simous nigriceps (Wiedemann, 1821)
* Simous nubilus Andrewes, 1933
* Simous obscurus Louwerens, 1951
* Simous viridissimus Louwerens, 1951
* ↑ Anichtchenko A. et al., (editors): Carabidae of the World. www.carabidae.org (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)