OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maxomys dollmani

Maxomys dollmani is een knaagdier uit het geslacht Maxomys dat voorkomt op Celebes. Hij is gevonden in de Quarles Mountains in het zuiden van Midden-Celebes en op Gunung Tanke Salokko in het zuidoosten. Waarschijnlijk is deze soort het nauwste verwant aan een onbeschreven soort uit Midden-Celebes. Vroeger werd hij als een ondersoort van M. hellwaldii (toen nog Rattus hellwaldii) gezien.
M. dollmani heeft een lange, dikke en zachte vacht. De rug is donker oranjebruin, de onderkant grijs. De staart is van boven grijsbruin en van onder ongepigmenteerd. Ook de punt (een derde) is ongepigmenteerd. De staart is bedekt met vrij lange haren; er zitten 14 tot 16 schubben per centimeter op. De achtervoeten zijn bedekt met fijne, korte lichtgrijze haren. De kop-romplengte bedraagt 145 tot 175 mm, de staartlengte 180 tot 221 mm, de achtervoetlengte 37 tot 38 mm en de oorlengte 21 tot 22 mm. Vrouwtjes hebben drie paren van mammae (een postaxillarieel, een abdominaal en een inguinaal paar).

## Literatuur

* Musser, G.G. 1969. Results of the Archbold Expeditions. No. 92. Taxonomic notes on Rattus dollmani and Rattus hellwaldi (Rodentia, Muridae) of Celebes. American Museum Novitates 2386:1-24.
* Musser, G.G., Marshall, J.T., Jr. & Boeadi. 1979. Definition and contents of the Sundaic genus Maxomys (Rodentia, Muridae). Journal of Mammalogy 60:592-606.
* Musser, G.G. & Carleton, M.D. 2005. Superfamily Muroidea. In Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World. 3rd ed.
* ↑ (en) Maxomys dollmani op de IUCN Red List of Threatened Species.
Maxomys alticola · Maxomys baeodon · Maxomys bartelsii · Maxomys dollmani · Maxomys hellwaldii · Maxomys hylomyoides · Maxomys inas · Maxomys inflatus · Maxomys moi · Maxomys musschenbroekii · Maxomys ochraceiventer · Maxomys pagensis · Maxomys panglima · Maxomys rajah · Maxomys surifer · Maxomys wattsi · Maxomys whiteheadi
# Carebara aborensis

Carebara aborensis is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door William Morton Wheeler.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Carebara urichi

Carebara urichi is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door William Morton Wheeler.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013). Gearchiveerd op 27 februari 2023.
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Carebara cribriceps

Carebara cribriceps is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1927 door William Morton Wheeler.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Carebara longii

Carebara longii is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door William Morton Wheeler.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013). Gearchiveerd op 22 mei 2023.
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Rattus bontanus

Rattus bontanus is een knaagdier uit het geslacht Rattus dat voorkomt op Celebes. Deze soort is bekend van 600 tot 2500 m hoogte in de omgeving van Gunung Lampobatang op Zuidwest-Celebes. Dit dier behoort tot de zogenaamde Rattus xanthurus-groep, die mogelijk een apart geslacht vormt. Deze soort is eerder als een ondersoort van R. xanthurus gezien, maar later werd hij erkend als een aparte soort. De vorm van deze soort in de lagergelegen gebieden, foramineus Sody, 1941, is vaak als een aparte soort gezien, maar morfometrisch lijken deze twee zeer sterk op elkaar; ze worden nu dan ook als één soort gezien. R. pelurus, een andere soort uit de R. xanthurus-groep, is vroeger als een ondersoort van R. foramineus gezien.
* ↑ (en) Rattus bontanus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Musser, G.G. & Carleton, M.D. 2005. Superfamily Muroidea. In Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World. 3rd ed.
Aziatische zwarte rat (Rattus tanezumi) · Bruine rat (Rattus norvegicus) · Engganorat (Rattus engganus) · Nillubergrat (Rattus montanus) · Polynesische rat (Rattus exulans) · Rattus adustus · Rattus andamanensis · Rattus annandalei · Rattus arfakiensis · Rattus argentiventer · Rattus arrogans · Rattus baluensis · Rattus blangorum · Rattus bontanus · Rattus burrus · Rattus colletti · Rattus elaphinus · Rattus everetti · Rattus feliceus · Rattus fuscipes · Rattus giluwensis · Rattus hainaldi · Rattus hoffmanni · Rattus hoogerwerfi · Rattus jobiensis · Rattus koopmani · Rattus korinchi · Rattus leucopus · Rattus losea · Rattus lugens · Rattus lutreolus · Rattus macleari · Rattus marmosurus · Rattus mindorensis · Rattus mollicomulus · Rattus mordax · Rattus morotaiensis · Rattus nativitatis · Rattus niobe · Rattus nitidus · Rattus novaeguineae · Rattus omichlodes · Rattus osgoodi · Rattus palmarum · Rattus pelurus · Rattus pococki · Rattus praetor · Rattus pyctoris · Rattus ranjiniae · Rattus richardsoni · Rattus salocco · Rattus sanila · Rattus satarae · Rattus simalurensis · Rattus sordidus · Rattus steini · Rattus stoicus · Rattus tawitawiensis · Rattus timorensis · Rattus tiomanicus · Rattus tunneyi · Rattus vandeuseni · Rattus verecundus · Rattus villosissimus · Rattus xanthurus · Zwarte rat (Rattus rattus)
# Carebara petulca

Carebara petulca is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door William Morton Wheeler.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Rattus salocco

Rattus salocco is een knaagdier uit het geslacht Rattus dat voorkomt op Celebes. Deze soort is alleen bekend van het zuidoostelijke schiereiland van Celebes, op 300 en 1500 m hoogte. Dit dier behoort tot de zogenaamde Rattus xanthurus-groep, die mogelijk een apart geslacht vormt. Hoewel deze soort meestal als een ondersoort van Rattus xanthurus wordt gezien, werd in 2005 verwezen naar een nog ongepubliceerd artikel waarin wordt aangetoond dat R. salocco een aparte soort is, het meest verwant aan R. marmosurus.
* ↑ (en) Rattus salocco op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Musser, G.G. & Carleton, M.D. 2005. Superfamily Muroidea. In Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World. 3rd ed.
Aziatische zwarte rat (Rattus tanezumi) · Bruine rat (Rattus norvegicus) · Engganorat (Rattus engganus) · Nillubergrat (Rattus montanus) · Polynesische rat (Rattus exulans) · Rattus adustus · Rattus andamanensis · Rattus annandalei · Rattus arfakiensis · Rattus argentiventer · Rattus arrogans · Rattus baluensis · Rattus blangorum · Rattus bontanus · Rattus burrus · Rattus colletti · Rattus elaphinus · Rattus everetti · Rattus feliceus · Rattus fuscipes · Rattus giluwensis · Rattus hainaldi · Rattus hoffmanni · Rattus hoogerwerfi · Rattus jobiensis · Rattus koopmani · Rattus korinchi · Rattus leucopus · Rattus losea · Rattus lugens · Rattus lutreolus · Rattus macleari · Rattus marmosurus · Rattus mindorensis · Rattus mollicomulus · Rattus mordax · Rattus morotaiensis · Rattus nativitatis · Rattus niobe · Rattus nitidus · Rattus novaeguineae · Rattus omichlodes · Rattus osgoodi · Rattus palmarum · Rattus pelurus · Rattus pococki · Rattus praetor · Rattus pyctoris · Rattus ranjiniae · Rattus richardsoni · Rattus salocco · Rattus sanila · Rattus satarae · Rattus simalurensis · Rattus sordidus · Rattus steini · Rattus stoicus · Rattus tawitawiensis · Rattus timorensis · Rattus tiomanicus · Rattus tunneyi · Rattus vandeuseni · Rattus verecundus · Rattus villosissimus · Rattus xanthurus · Zwarte rat (Rattus rattus)
# Tateomys macrocercus

Tateomys macrocercus is een knaagdier uit het geslacht Tateomys dat voorkomt op Celebes. In totaal zijn er acht exemplaren bekend, die zijn gevangen in 1975 tussen 6500 en 7500 voet hoogte op Gunung Nokilalaki. De soort leeft in "mossy forest" (bergregenwoud). De soort komt sympatrisch voor met de enige andere soort van het geslacht, Tateomys rhinogradoides, en met Melasmothrix. Deze soort eet voornamelijk wormen, is ’s nachts actief en leeft op de grond.
T. macrocercus is een kleine, middelgrote, grijsbruine rat met een lange neus, kleine ogen, een zeer lange staart en witte voorvoeten. Het dier is kleiner dan T. rhinogradoides en heeft een veel langere staart. De voeten dragen kortere en smallere klauwen. Ook is de schedel minder verlengd. De vacht lijkt op die van T. rhinogradoides, maar is wolliger en minder fluweelachtig. De staart is van boven donker blauwgrijs en van onder lichtgrijs, soms met donkergrijze vlekken. De meeste exemplaren hebben een witte staartpunt. Anders dan Tateomys rhinogradoides heeft T. macrocercus kleine voorvoeten en lange, smalle achtervoeten. Vrouwtjes hebben 0+2=4 mammae. De kop-romplengte bedraagt 110 tot 120 mm, de staartlengte 160 tot 175 mm, de achtervoetlengte 30 tot 31 mm, de oorlengte 17 tot 19 mm en het gewicht 35 tot 55 gram.
Tateomys macrocercus · Tateomys rhinogradoides
# John Fentener van Vlissingen

John Arthur Fentener van Vlissingen (4 maart 1939) is een Nederlandse zakenman. Hij behoort tot de rijkste Nederlanders en heeft grote investeringen in de reisindustrie gedaan. Het vermogen van John Fentener van Vlissingen wordt in 2020 door Quote geschat op € 2,1 miljard euro.
John Fentener van Vlissingen is de middelste van de drie zonen van Jan Fentener van Vlissingen (1907-1987), president-directeur van de Steenkolen Handels Vereeniging (SHV), het huidige SHV Holdings. Zijn broers ir. Frits Fentener van Vlissingen (1933-2006) en dr. Paul Fentener van Vlissingen (1941-2006) waren beiden voorzitter van de raad van bestuur van SHV. Als enige van de drie broers maakte John Fentener van Vlissingen geen carrière in het familiebedrijf, maar richtte hij in 1975 zijn eigen onderneming BCD Holdings N.V. op. Het bestaat uit BCD Travel (zakenreizen), Travix (online reizen), Park ’N Fly (parkeren nabij luchthavens), Airtrade Holland (consolidating en fulfillment) en Parkmobile International (mobiele parkeer- en verkeersapplicaties). BCD Holdings is in 2020 actief in 109 landen met circa 14.900 medewerkers en een totale omzet, inclusief partneromzet, van 27,5 miljard dollar.
John Fentener van Vlissingen is oprichter van de lobbygroep "Stichting Familie Onderneming" om familiebedrijven beter voor het voetlicht te brengen. Dit gebeurt onder andere door het uitreiken van de Familiebedrijven Award.
# MegaMan NT Warrior

MegaMan NT Warrior, in Japan bekend als Rockman.EXE (ロックマン エグゼ, Rokkuman Eguze), is een anime- en mangaserie gebaseerd op Capcoms Mega Man Battle Network-computerspelserie, een deel van de Mega Manfranchise. De mangaserie werd geschreven door Ryo Takamisaki en liep in Shogakukans CoroCoro Comic tussen 2001 en 2006. Van de animeserie, geproduceerd door Xebec, werden vijf seizoenen uitgezonden op TV Tokyo in Japan tussen maart 2002 en september 2006. Ondanks de gemeenschappelijke namen, verschillen de verhalen van de spel-, anime- en mangaversies van de Battle Networkserie sterk van elkaar.
De animeserie werd in Nederland uitgezonden op Jetix. In Vlaanderen verscheen de reeks op VTM bij TamTam.

## Verhaal

De serie toont de vriendschap tussen Lan Hikari en zijn NetNavi, MegaMan.EXE terwijl ze te maken hebben met bedreigingen van verschillende NetCrimeorganisaties. Lan is samen met zijn vrienden Maylu Sakurai, Dex Ogreon, Yai Ayano, Tory Froid, en hun Navis: Roll, Gutsman, Glide, IceMan. Hoewel de serie aanvankelijk vrij dicht bij het verhaallijn van de spellen blijft, begint het later sterk af te wijken in de serie. Bijvoorbeeld, in de anime er is geen bewijs dat Lan en MegaMan tweelingbroers waren, in de spellen echter wordt het duidelijk tegen het einde van de eerste Battle Network-spel.
# Skibo Castle

Skibo Castle (Schots-Gaelisch: Caisteal Sgìobail) is een groot privékasteel bij Dornoch, in de heuvels van de Highlands aan de oostkust van Schotland. Het landgoed beslaat ruim 10.000 hectare.
Het kasteel dateert uit het einde van de 12e eeuw. Het werd gebouwd door Gilbert de Moravia, bisschop van Caithness, en tot 1545 werd het door bisschoppen bewoond. In 1545 werd het kasteel aan John Gray gegeven ter versteviging van de banden tussen de bisschop en de familie Gray, uit angst voor de protestanten, die steeds verder naar het noorden kwamen.
Robert Gray stond het in 1745 af. Een familielid kocht het later en bouwde er een huis. Het landgoed wisselde regelmatig van eigenaar totdat het in 1872 werd gekocht door Evan Charles Sutherland-Walke, die het huis aanvankelijk uitbreidde en het landgoed beter onderhield. Toch was het geheel in verval geraakt toen Andrew Carnegie (1835-1919) het in 1897 voor een jaar huurde met optie tot koop. Carnegie kocht het landgoed in 1898. Hij liet het huis opknappen, kocht veel land bij en liet in 1898 door John Sutherland een 9-holes golfbaan aanleggen. De baan werd na Carnegies dood verwaarloosd. Het landgoed bleef tot 1982 eigendom van de familie Carnegie.
In 1990 besloot Peter de Savary 50.000.000 gulden in het landgoed te investeren. Het kasteel werd gerenoveerd en heeft nu 21 zeer luxueuze gastenkamers. The Carnegie Club werd in 2008 opgericht. De golfbaan werd door Donald Steel en Tom Mackenzie geheel opnieuw aangelegd en tot een 18-holes baan uitgebreid. David Thomson werd de head-pro. Verder kan men er vissen, paardrijden, croquet, snooker of tennis spelen of zwemmen in het historische edwardiaanse zwempaviljoen. Een paradijs voor maximaal 500 leden die dertig verschillende nationaliteiten hebben.
In 2003 werd de club verkocht aan Ellis Short, een Iers-Amerikaanse zakenman. Het is sinds 2008 een besloten club waarvan men slechts op uitnodiging lid kan worden.
Na een verblijf op het kasteel wordt men gerechtigd tot het dragen van de Skibo kilt.

## Trivia

* In 1995 trouwde Sam Torrance hier met actrice Suzanne Danielle.
* Op 28 december 1997 trouwde acteur Robert Carlyle hier met Anastasia Shirley.
* Op 20 december 2000 trouwde Madonna hier met de Britse regisseur Guy Ritchie.
* In december 2001 trouwden Ashley Judd en autocoureur Dario Franchitti hier.
# Sint-Pieterstoren

De alleenstaande Sint-Pieterstoren of, in de volksmond, Peperbusse in de Belgische stad Oostende is het enige wat overgebleven is van de oude Sint-Pieterskerk, die in 1896 door brand is verwoest.

## Bouwhistoriek

De zware vierkante voet van de toren stamt uit 1478; de huidige achthoekige bovenbouw uit 1729.
Op 20 juli 1478 werd de eerste steen gelegd van de St. Pieterstoren. In de toren woonde een kluizenares, die er op 8 februari 1484 haar intrede nam. Drie jaar later overleed deze vrouw.
De Sint-Pieterskerk was een eenbeukige gotische kerk, waarvan de bouw gestart werd in 1438. Deze kerk werd tweemaal verwoest, eerst tijdens het Beleg van Oostende (1601-1604) en een tweede maal in 1706 door beschieting door de Engelse vloot tijdens de Spaanse Successieoorlog (1702-1713).
In 1675 werd het barokke deel van de nieuwe kerk ingehuldigd. In 1729 werd de achthoekige bovenbouw op de vierkante basis voltooid. In 1764-1766 bouwde men tegen de noordgevel de monumentale Calvarie met Vagevuur', een uitbeelding van dit christelijke tafereel. Dit werd opgericht door de Confrerie van de Berg van Barmachtigheid, aan de noordkant van de 'Peperbusse'.
Op 14 augustus 1896 brandde de Sint-Pieterskerk bijna volledig af. Alleen de toren bleef staan. Op aandringen van enkele bekende kunstenaars, zoals Fernand Khnopff en Emile Verhaeren, werd in 1910 besloten de toren niet af te breken. Het had een grote historische waarde als laatste getuige van het Oostende daterend van voor het Beleg van Oostende. In 1925 gebeurde er dan eindelijk een restauratie, waarbij het barokportaal heropgebouwd werd tegen de zuidgevel. De toren werd een beschermd monument op 5 november 1946. Na de nieuwe restauratie van 1987-1989 wordt de toren regelmatig opengesteld voor het publiek.
Aan de overzijde staat de kapel met het praalgraf van de eerste Belgische koningin Louise Marie. Deze behoort tot de nieuwere neo-gotische Sint-Petrus-en-Pauluskerk.

## Sint-Pieterstoren in de kunst

* James Ensor : "Gezicht op Oostende" (1888) - ets op papier (85 x 135 mm)
* James Ensor : "Stoomschepen" (1889) ets op papier (73 x 112 mm) (met de Peperbusse op de achtergrond).
* Gustaaf Sorel: illustratie De Duivel en de Fee (1976) bij het boek "Als d'Oude Peperbusse vertelt"

## Volksbenamingen

Volgens De Dikke Desnerck zijn er twee bijnamen voor de ruïneuze Sint-Pieterstoren. De toren wordt vergeleken met een ouderwetse pepermolen (peperbusse) vanwege de vorm. Ook de bijnaam "De Blok" is een vergelijking die vooral opgaat met de onderkant van de toren. Al is het ook een "blok" (huizenblok).
# Nethinius acuticollis

Nethinius acuticollis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Villiers.
# Sint-Stefanuskerk (Saint-Étienne-au-Mont)

De Sint-Stefanuskerk of Sint-Stevenskerk (Frans: Église Saint-Étienne) is de parochiekerk van het tot het Franse departement Pas-de-Calais behorende, in de gemeente Saint-Étienne-au-Mont gelegen plaatsje Écault.
De kerk ligt op een heuveltop van 124 meter, de Moustier Saint-Etienne genaamd. Hier ontwikkelde zich de kern van Saint-Étienne. Volgens een 13e-eeuws document zou hier in 1121 al een kerk hebben gestaan. Delen van het 12e-eeuwse gebouw zijn nog aanwezig, en wel betreft de drie traveeën van het schip. Dit zijn de enige overblijfselen van cisterciënzer architectuur in Noord-Frankrijk.
In de 16e eeuw werd deze kerk vernield door de Engelsen. In 1630 werd de kerk herbouwd, maar de middelen daartoe waren schaars, zodat een bescheiden bouwwerk ontstond.
In 1803 beschreef de deken van Samer het gebouw als zeer bouwvallig. Een simpele klokkengevel moest de klok herbergen. Einde 19e eeuw werd een bescheiden klokkentoren gebouwd.
Ondertussen had de kern van de gemeente zich naar het dal verplaatst, waar men sinds 1895 kerkte in de nieuwe Sint-Theresiakerk. De Sint-Stefanuskerk werd voortaan nog onderhouden door de gemeente. De kerk bleef omringd door een kerkhof.
# Sint-Stephanuskerk (Borne)

De Sint-Stephanuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Grotestraat 207 in Borne.
De kerk werd in 1887 ontworpen door architect Nicolaas Molenaar sr. Op 8 april 1888 werd de eerste steen gelegd.
Het is een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl, met een transept. De kerk is binnen 48,9 meter lang en 18,25 meter breed. Het schip telt vier traveeën en is 9,55 meter breed. Na het transept volgt nog een travee van het priesterkoor, met een zevenzijdige sluiting. Op het oorspronkelijk ontwerp ontbrak de toren, die pas in 1894 op de linkerhoek naast de hoofdingang werd gebouwd. De 46 meter hoge toren heeft vier vierkante geledingen. De naaldspits is achtkantig, tussen vier topgevels. De drie luidklokken werden in 1949 in de toren geplaatst.
Binnen is de kerk overdekt met kruisribgewelven. Het hoofd- en zijaltaar, de kansel en het triomfkruis werden gefabriceerd door de Haagse firma Te Poel en Stoltefus. De heiligenbeelden werden gemaakt door de ateliers van F.W. Mengelberg en J.P. Maas. Het orgel werd in 1907 gemaakt door orgelbouwer Gradussen en werd in 1969 gewijzigd door de firma Vermeulen uit Alkmaar. De muren werden in 1912 met fresco's beschilderd door J.A. Waterkamp, maar deze werden later overgeschilderd en zijn pas in 2005 weer ontdekt en gedeeltelijk zichtbaar gemaakt.
Na de liturgische wijzigingen van het Tweede Vaticaans Concilie werd de kerk in 1967 gemoderniseerd, waarbij nieuwe vloeren werden aangelegd en de gepolychromeerde muren en plafonds werden overgeschilderd. Het interieur werd daarbij sterk gewijzigd, zo verdween de biechtstoel en moest het linker zijaltaar plaatsmaken voor een orgel. In 1987-1988 werd de kerk gerestaureerd.
De kerk wordt tot op heden gebruikt door de parochie "Sint-Stephanus". Het kerkgebouw is een Rijksmonument. Molenaar ontwierp ook het in 1894 gebouwde Sint-Johannesgesticht, dat naast de kerk ligt.
* Stephanuskerk
* Interieur
* Iconen
* Heilige Franciscus

## Bron

* Website kerk
* Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
* Bonje in Borne, De verwikkelingen rond de bouw van de nieuwe Stephanuskerk (1885-1888), door Hans Gloerich, Heemkundevereniging Bussemakerhuis Borne (2008).

## Externe link

* Reliwiki - Borne, Sint-Stephanuskerk
# Sint-Stefanuskerk (Walhorn)

De Sint-Stefanuskerk (Sankt Stephanuskirche) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Lontzen behorende plaats Walhorn, gelegen aan de Dorfstraße.

## Geschiedenis

De uit breuksteen opgetrokken kerk bestaat uit een in oorsprong romaanse toren (12e eeuw), een 15e-eeuws gotisch schip en een koor met driezijdige afsluiting van 1391. De zijbeuken werden 1724-1725 toegevoegd en in 1769 werd een sacristie achter de kerk gebouwd. In 1868 werd de kerk gerestaureerd door Hugo Schneider, en van 1880-1883 werd de toren, met name de bovenste geleding, gereconstrueerd door L. Palm. Het neogotisch kerkmeubilair werd van 1870-1880 naar ontwerp van Hugo Schneider vervaardigd.

## Interieur

Het neogotisch hoofdaltaar werd in 1873 vervaardigd door Jean Lange. Het is geplaatst op een stenen tafel uit 1504, met daarop grisailles van Jean Lange. Een ander altaar is van 1624, uitgevoerd in marmer. Gérard Breurer vervaardigde in 1871 het aan Onze-Lieve-Vrouw gewijde noordelijke zijaltaar. Het zuidelijke zijaltaar is van dezelfde kunstenaar en toont een Sint-Anna te Drieën. Breuer ontwierp ook de biechtstoelen, de preekstoel en dergelijke. Het orgel is van 1859 en werd vervaardigd door de firma Müller.
Uit 1700 stamt een fraai gedetailleerde grafzerk van Nicolas Wilhelm Beckers, die heer van Walhorn was. Het nabijgelegen kerkhof bezit diverse grafkruisen, het oudste is van 1587. Buiten de kerk bevindt zich ook een bijzonder gotisch muurtabernakeltje, van 1502, voorzien van twee maskers.
* BALaT KIK-IRPA
# Nephrotoma smithersiana

Nephrotoma smithersiana is een tweevleugelige uit de familie langpootmuggen (Tipulidae). De soort komt voor in het Afrotropisch gebied.
# Nephrotoma solomonis guadalcanarana

Nephrotoma solomonis guadalcanarana is een tweevleugelige uit de familie langpootmuggen (Tipulidae). De soort komt voor in het Australaziatisch gebied.
# Nephrotoma solomonis solomonis

Nephrotoma solomonis solomonis is een tweevleugelige uit de familie langpootmuggen (Tipulidae). De soort komt voor in het Australaziatisch gebied.
# Nephrotoma sinensis

Nephrotoma sinensis is een tweevleugelige uit de familie langpootmuggen (Tipulidae). De soort komt voor in het Palearctisch en Oriëntaals gebied.
# Nephrotoma solomonis

Nephrotoma solomonis is een tweevleugelige uit de familie langpootmuggen (Tipulidae). De soort komt voor in het Australaziatisch gebied.
# Siphopteron leah

Siphopteron leah is een slakkensoort uit de familie van de Gastropteridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Klussmann-Kolb & Klussmann.
# Nico Veeken

Nico Veeken (Amsterdam, 24 mei 1949) is een voormalig Nederlands profvoetballer en trainer.
Hij speelde in zijn jeugd bij amateurclub RKSV Pancratius in Badhoevedorp en later in de jeugd bij Ajax, waar hij één jaar in het B-elftal voetbalde. Daarna speelde hij bij Blauw Wit en VV Uithoorn. In 1972 toonde N.E.C. interesse. Veeken besloot echter om bij de Belgische club KSV Waregem te gaan spelen. Na twee succesvolle seizoenen kreeg hij last van blessures; in zijn derde seizoen onderging hij twee knieoperaties en een liesoperatie. Hij werd vervolgens uitgeleend aan KRC Harelbeke. In 1976 ging Veeken toch bij N.E.C. spelen, waar hij het eerste seizoen 24 wedstrijden speelde en twee keer doel trof en het tweede opnieuw van oude blessures last had en niet verder geraakte dan 8 wedstrijden om dan definitief te stoppen.