OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Chinees curlingteam (gemengd)

Het Chinese curlingteam vertegenwoordigt China in internationale curlingwedstrijden.

## Geschiedenis

China nam voor het eerst deel aan een internationaal curlingtoernooi voor gemengde landenteams in 2015, toen het van de partij was op het allereerste wereldkampioenschap in deze curlingdiscipline. Het Chinese team, onder leiding van skip Ji Yansong, opende het toernooi met een 7-4-nederlaag tegen gastland Zwitserland. Hierna wisten de Chinezen wel de resterende zeven wedstrijden in de groepsfase te winnen. China drong door tot de halve finales, waarin het verloor van de uiteindelijke wereldkampioen Noorwegen. De strijd om de derde plaats wist het land wel te winnen van Rusland. China verliet het toernooi aldus met een bronzen medaille. Ondanks deze podiumplaats nam China een jaar later niet deel aan het WK. In 2017 was het land wel weer present, en bereikte het een negende plek. In latere jaren ontbraken de Chinezen wederom.

## China op het wereldkampioenschap

| Jaar | Plaats | Skip | WG | W | V | PV | PT |
| 2015 | 3 | Ji Yansong | 13 | 10 | 3 | 86 | 42 |
| 2016 | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname |
| 2017 | 9 | Liu Sijia | 7 | 4 | 3 | 40 | 28 |
| 2018 | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname |
| 2019 | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname |
| 2022 | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname |
| 2023 | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname |
| 2024 | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname | Geen deelname |
Andorra · Australië · België · Brazilië · Canada · China · Chinees Taipei · Denemarken · Duitsland · Engeland · Estland · Filipijnen · Finland · Frankrijk · Hongarije · Hongkong · Ierland · India · Israël · Italië · Japan · Kazachstan · Kenia · Kosovo · Kroatië · Letland · Litouwen · Luxemburg · Mexico · Nederland · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Polen · Portugal · Puerto Rico · Roemenië · Rusland · Schotland · Servië · Slovenië · Slowakije · Spanje · Tsjechië · Turkije · Verenigde Staten · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland
# Auguste Grégoire

Auguste Marie Joseph Grégoire (Den Haag 3 april 1888- Den Haag, 13 juni 1971) was een Nederlands amateurfotograaf, maar verdiende zijn sporen met het verzamelen van oude foto’s.
Hij was zoon van Marie Cornelia Hubertina Schols en koopman Augustinus Josephus Johannes Grégoire. Hijzelf was tussen 1912 en 1919 (echtscheiding) getrouwd met Gezina Maria Streng; een jaar later hertrouwde hij met Sara Catharina Regensburg.
Hij verdiende zijn brood in een hele andere richting. Eerst wilde hij de koopvaardij in; werd daarvoor afgewezen en probeerde het als kunstschilder. Een eerste teken voor zijn hobby was dat hij in dienst trad bij hoffotograaf Henri de Louw. Na twee jaar pakte Grégoire zijn biezen en werd meubelverkoper en –fabrikant.
Zijn in 1934 gestarte collectie bestond uit foto’s die de (geredde) geschiedenis van de fotografie in Nederland in beeld bracht. Inspiratie daartoe kwam van het zicht op een schoonmaakster (of zijn eigen echtgenote) die een foto uit daguerreotypie afstofte, niet alleen het stof verdween, maar ook de afbeelding. Hij liep er stad en land vooraf, keek bij antiquairs, tweede-handswinkels, vlooienmarkten, maar ging ook op bezoek bij beroepsfotografen. Met zijn archief richtte hij een eigen museumpje in (Rembrandtlaan 88). Hij was in die dagen (1923-1948) bestuurslid van de "Haagsche Amateur Fotografen Vereeniging".
Zijn collectie als zodanig werd meerdere keren werd tentoongesteld, zoals in 1978 in het Museum De Lakenhal in Leiden. De Collectie Grégoire was namelijk in 1953 door Grégoire min of meer geschonken aan de afdeling Geschiedenis van de fotografie, onderdeel van het Prentenkabinet van de Universiteit van Leiden, in 1953 gestart onder bewind van Hans van der Waal. Het leidde tot het boekwerk Fotografie in Nederlandsd 1839-1920 van conservator Ingeborg Leijerzapf. Voor die schenking ontving Grégoire de Zilveren Anjer, vanwege zijn speurzin, bekwaamheid en volharding. In 1970 werd hij onderscheiden door de "Féderation Internationale de l’Art Photographique".
In de daarop volgende jaren was de collectie onder meer te zien in het Museum Catharine Gasthuis in Gouda, waarin gekeken kon worden hoe de beginfase en –technieken zich in Nederland (1850-1940) ontwikkelden. Hij had zijn in verzameling niet alleen de exemplaren uit het daguerreotypietijdperk, maar ook alubimedrukken, bromidedrukken, fotogravures, pannotypie en erwinodrukken.
Als fotograaf had hij een afschuw van kleinbeeld; hij vond dat de grootste achteruitgang binnen de fotografie sinds jaren.
* ↑ Bas Roodnat, Belicht verleden in Leiden. NRC Handelsblad (8 december 1978). Geraadpleegd op 4 november 2024 – via delpher.nl.
* ↑ Redactie, Prins Bernhard reikte vier zilveren anjers uit. de Volkskrant (14 juli 1953). Geraadpleegd op 4 november 2024 – via delpher.nl.
* ↑ Yvonne van Eekelen, De fotografie is al 150 jaar lang magie. Trouw (21 augustus 1989). Geraadpleegd op 4 november 2024 – via delpher.nl.
* ↑ Redactie, Wat hebben ze gezegd. Limburgsch Dagblad (10 april 1968). Geraadpleegd op 4 november 2024 – via delpher.nl.
# Phos senticosus

Phos senticosus is een slakkensoort uit de familie Buccinidae. De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1758 door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.
# Lernaea cyprinacea

Lernaea cyprinacea is een eenoogkreeftjessoort uit de familie Lernaeidae. De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1758 door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.
# Purpura persica

Purpura persica is een slakkensoort uit de familie Muricidae. De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1758 door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.
# Abdul Karim Qassem

Abdul Karim Qassem (Arabisch: عبد الكريم قاسم , `Abd al-Karīm Qāsim) (Bagdad, 21 november 1914 – aldaar, 9 februari 1963) was een Iraaks militair en politicus van sjiitische en soennitische afkomst.
Qassem volgde een militaire opleiding aan de militaire academie. Hij vocht in de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948-1949. Nadien sloot hij zich aan bij de Vrije Officieren, een groep Arabische nationalistische officieren die gekant waren tegen de Iraakse monarchie en geïnspireerd waren door de Egyptische president Nasser.
Op 14 juli 1958 pleegden de Vrije Officieren onder leiding van generaal Abdul Karim Qassem en de kolonels Abdel Salem Arif en Abdel Rahman Arif, gesteund door de Arabische Socialistische Ba'ath-partij een coup. Koning Faisal II, praktisch zijn gehele familie en de voormalige premier Nuri al-Said kwamen hierbij om het leven. Daarna werd de republiek uitgeroepen en Qassem werd premier.
Hoewel aanvankelijk een nasserist (zie ook Arabisch nationalisme), werd hij spoedig zijn rivaal en verbrak hij de contacten tussen de Vrije Officieren en de Egyptische president. Qassem zocht vervolgens contact met de Iraakse Communistische Partij die felle tegenstanders waren van het Arabisch nationalisme.
In 1959 pleegden vicepremier Arif, enkele leden van de Vrije Officieren en de Ba'ath-partij een mislukte coup. Qassem liet zijn tegenstanders vervolgens opsluiten (de meeste coupplegers kregen later amnestie of celstraffen) en gesteund door de communistische partij sloot hij een vriendschapsverdrag met de Sovjet-Unie. In augustus 1960 probeerden Koerdische communisten in Kirkoek de macht te grijpen. Qassem liet de opstand onderdrukken en verbood daarop de Iraakse Communistische Partij. Daarna richtte Qassem zich op het verbeteren van het lot van de armen, onder andere door woningbouwprojecten.
In 1963 kwam er een einde aan het bewind van Qassem, toen de Ba'ath-partij de macht greep en Qassem die in het ministerie van Defensie verbleef liet executeren.
# Jan Lindemans (geschiedschrijver)

Jan J.R.M. Lindemans (Opwijk, 2 juli 1888 – Brussel, 14 september 1963) was een docent, Germaanse filoloog en geschiedkundige.

## Levensloop

Jan was de zoon van Louis Lindemans en jonkvrouw Constance de Waepenaert de Kerrebrouck. Hij studeerde Germaanse filologie aan de KU Leuven van 1905 tot 1909. Vervolgens promoveerde hij aan zijn alma mater tot doctor met het proefschrift "Het Natuurgevoel bij Vondel". Hij was ook een autodidact geschiedkundige. In 1919 werd hij benoemd tot directeur van het Rijkshoger Normaal Instituut voor Landbouwhuishoudkunde in Laken. Naast zijn directiefunctie was hij docent opvoedkunde en methodologie. Hij vervolmaakte zich met een drie maand durende opleiding in de Verenigde Staten in 1920 en werd door het KB van 17 november 1920 benoemd tot docent wijsbegeerte en methodenleer aan de dat jaar opgerichte Rijkslandbouwhogeschool van Gent. In de zomer van 1953 werd hij er tot het emeritaat toegelaten. De Rijkslandbouwhogeschool ging per 1 oktober 1969 als Faculteit Landbouwwetenschappen op in de Rijksuniversiteit te Gent.
Hij zetelde van 1919 tot 1923 in de Verbeteringsraad voor het Landbouwonderwijs, van 1921 tot 1950 in de Nationale Commissie voor de verfraaiing van het Landleven, werd briefwisselend lid van de Koninklijke Commissie voor Toponymie en Dialectologie in 1926 en werkend lid vanaf 25 januari 1935 en lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde op 5 juli 1939. Van 1941 tot 1948 was hij lid van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen in de provincie Brabant en in 1945 werd hij lid van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden.
Lindemans hield zich als geschiedkundige vooral bezig met toponymie, familiekunde en parochiaal verleden van zijn streek Brabant (heden: Vlaams-Brabant. In 1911 was hij een van de stichters van het nog bestaande geschiedenistijdschrift "Eigen Schoon en de Brabander". Dit tijdschrift behandelde de geschiedenis van West-Brabant. Hij publiceerde veelvuldig over familiekunde, plaatselijke geschiedenis, toponymie en filologie.

## Eerbetoon

Lindemans werd in 1958 grootofficier in de Leopoldsorde (na eerdere ordetekens als ridder, officier en commandeur) en was officier in de Orde van Leopold II.

## Familie

Lindemans was gehuwd met Maria Van Nuffel en samen hadden ze negen kinderen waaronder de oudste tweelingbroers kerkjurist Jan en arts Paul, volksvertegenwoordiger en senator Leo en Scheutist Steven Lindemans.
* ↑ Onze geschiedenis, Eigen Schoon & De Brabander. Gearchiveerd op 30 mei 2023.
* ↑ Jan Lindemans: Hoe maak ik mijn stamboom op. Kleine inleiding tot de Vlaamsche familiegeschiedenis, 1942.
* ↑ Jan J.R.M. Lindemans (1888-1963), Liber Memorialis 1920-1970, Rijksuniversiteit te Gent, Faculteit van de landbouwwetenschappen, A. Cottenie. Gearchiveerd op 16 april 2019.
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: lind010
* Gemeinsame Normdatei: 1030193967
* Library of Congress Control Number: n92048446
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072564873
* Système universitaire de documentation: 129762776
* Virtual International Authority File: 50880677
* WorldCat (via VIAF): 50880677
# Spoorlijn Mertzwiller - Seltz

De Spoorlijn Mertzwiller - Seltz was een Franse spoorlijn van Mertzwiller naar Seltz. De lijn was 34,8 km lang en heeft als lijnnummer 153 000.

## Geschiedenis

De lijn werd geopend op 1 november 1893 door de Reichseisenbahnen in Elsaß-Lothringen. Reizigersverkeer werd opgeheven op 1 oktober 1947. Goederenvervoer tussen Mertzwiller en Walbourg en Betschdorf en Hatten heeft plaatsgevonden tot 1954. Het gedeelte tussen Hatten en Seltz werd gesloten in 1971 en tussen Walbourg en Betschdorf in 1989. Daarna is de lijn opgebroken.

## Aansluitingen

In de volgende plaatsen is of was er een aansluiting op de volgende spoorlijnen:

### Mertzwiller

    RFN 159 000, spoorlijn tussen Haguenau en Hargarten-Falck

### Walbourg

    RFN 146 000, spoorlijn tussen Vendenheim en Wissembourg
    RFN 154 000, spoorlijn tussen Walbourg en Lembach

### Seltz

    RFN 145 000, spoorlijn tussen Straatsburg en Lauterbourg
* https://routes.fandom.com/wiki/Ligne_Mertzwiller_-_Seltz
* http://users.fini.net/~bersano/francais-french/carnet_de_profils_plans_de_gare/profils_Est_1962.pdf
* Société National de Chemins de fer Français (1964): Lignes ouvertes au trafic marchandises
# Suze de Lint

Suzanna Gerdina (Suze) de Lint (Princenhage, 5 oktober 1878 – Den Haag, 27 oktober 1953) was een Nederlands schilder, tekenaar en etser.

## Leven en werk

Suze de Lint, lid van de familie De Lint, was een dochter van de arts Cornelis Johannes de Lint (1827-1901) en Hermina Agatha Theodora van Genderen (1837-1892). Ze tekende en schilderde graag, maar haar vader wilde dat ze onderwijzeres werd. Na zijn overlijden kon ze het zich veroorloven de overstap naar de kunst te maken. Ze verhuisde in 1902 naar den Haag, waar ze studeerde aan de Academie van Beeldende Kunsten. Ze kreeg les van onder anderen Johannes Josephus Aarts en Eduard August Becht. In 1909 studeerde ze een jaar in Parijs, waarna ze terugkeerde naar Den Haag.
De Lint schilderde, tekende en etste bloemstillevens, landschappen en paddenstoelen. Ze was lid van de Pulchri Studio en de Haagse Kunstkring en exposeerde meerdere malen, onder andere tijdens De Vrouw 1813-1913. Ze gaf les aan Justus van Beusekom en Lydia Hoeffelman. De Lint wordt beschouwd als een expert op mycologisch gebied; ze maakte een studie van paddenstoelen, gaf cursussen op dit gebied en werd consul van Zuid-Holland van de Nederlandse Mycologische Vereniging.
Suze de Lint overleed enkele weken na haar 75e verjaardag, ze werd begraven op Oud Eik en Duinen.

## Etsen van Suze de Lint in het Rijksprentenkabinet

Het Rijksmuseum Amsterdam bezit ruim veertig etsen van Suze de Lint.
* Bosrand met kale bomen
* Knotwilgen bij een sloot
* Straatgezicht in Hooge Zwaluwe
* Landweg met vervallen schuur
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ Nederland's Patriciaat 29 (1943), p. 285.
* ↑ "Bij Suze de Lint", Het Vaderland, 9 oktober 1932.
* 1 2 Pieter A. Scheen (1969) Lexicon Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950. 's-Gravenhage: Kunsthandel Pieter A. Scheen N.V. Volume 1, p. 714.
* 1 2 "Schilderes Suze de Lint overleden", Algemeen Handelsblad, 30 oktober 1953.
# Zwarte Brug (Montferland)

De Zwarte Brug is een voormalige en herstelde brug over het Netterdensch Kanaal / Grenskanaal (vroeger de Berghsche Wetering) tussen 's-Heerenberg en Lengel in de provincie Gelderland en aan Duitse zijde in de gemeente Emmerik. Het Netterdensch kanaal, even verderop 'Die Wild' geheten, vormt hier de Nederlandse rijksgrens met Duitsland.
De restanten van de oude Zwarte Brug hebben bestaan tot 1987. Toen werd de Berghsche Wetering opnieuw geprofileerd. De brug lag bij grenspaal 704. De brug had haar naam niet te danken aan zwarte handel of smokkel, maar aan het zwart geteerde hout waaruit ze bestond. De naam voor deze brug op topografische kaarten tussen 1883 en 1955 was 'Emmenhorster Brug'. Het oudste teken van het bestaan van deze brug dateert uit 1878. In 1945, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, werd de brug opgeblazen door Duitse soldaten.
In de jaren 1990 werd op deze plaats een nieuwe houten brug gerealiseerd. Het Nederlandse fietspad is hier ten einde. Aan Duitse zijde verbreedt het pad zich tot een landweg langs enkele boerderijen, kruist middels een viaduct de A3 en loopt door het Emmerikse Ortsteil Klein-Netterden naar de Speelberger Straße.

## Afbeeldingen

* Zwarte Brug in 2019
* Grenskanaal bij de Immenhorst

## Externe link

* De Zwarte Brug op Berghapedia
# Raoul Hynckes

Raoul Hynckes (Brussel, 11 mei 1893 - Blaricum, 19 januari 1973) was een Nederlands kunstschilder van Belgische afkomst.
De stijl van Hynckes was aanvankelijk impressionistisch, maar in de jaren dertig van de twintigste eeuw begon hij allegorische stillevens te schilderen op een zeer realistische wijze en in een uiterst fijne en minutieuze schildertrant (verdorde bomen, oude spijkers, doodshoofden). Hij wordt gerekend tot de magisch realisten. Regelmatig werkte hij ook als boekbandontwerper en ontwerper van affiches.
Hynckes verwierf verder bekendheid door zijn autobiografische geschrift De vrienden van middernacht, verschenen in de reeks Privé-Domein.
Hynckes was getrouwd met de schilderes Marguérite Hynckes-Zahn.

## Werk in openbare collecties (selectie)

* Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam
* Museum voor Moderne Kunst Arnhem
* Museum MORE, Gorssel

## Externe link

* Biografie plus enkele schilderijen
* ↑ Marguérite Hynckes-Zahn
* ↑ Objecten in het Museum Boijmans Van Beuningen
* Bibliothèque nationale de France: cb15587408x (data)
* Biografisch Portaal: 62556005
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: hync001
* Gemeinsame Normdatei: 119473151
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6678 606X
* Library of Congress Control Number: no89013693
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068879571
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 40862
* Système universitaire de documentation: 193282534
* Union List of Artist Names: 500056058
* Virtual International Authority File: 69739922
* WorldCat (via VIAF): 69739922
# National Lampoon's Christmas Vacation 2: Cousin Eddie's Island Adventure

National Lampoon's Christmas Vacation 2: Cousin Eddie's Island Adventure (ook bekend als Christmas Vacation 2: Cousin Eddie's Island Adventure) is een Amerikaanse komische film uit 2003 en een vervolg op National Lampoon's Christmas Vacation (1989). Matty Simmons was verantwoordelijk voor het script en de regie was in handen van Nick Marck.
De meeste critici beweren dat National Lampoon's Christmas Vacation met Chevy Chase in de hoofdrol beter zou zijn dan Christmas Vacation 2.

## Verhaal

In deze film werkt Eddie samen met een chimpansee als testpersoon voor een firma. Uiteindelijk blijkt dat deze firma moet bezuinigen wat betekent dat een van beide testpersonen zal moeten vertrekken. Dit wordt Eddie, omdat hij minder slim zou zijn dan de chimpansee. Als de chimpansee Eddie bijt krijgt hij een schadevergoeding door middel van een reis naar een eiland in de Stille Zuidzee (Grote Oceaan). Op dit eiland gaat niet alles even vlekkeloos en er gebeuren de meest vreemde dingen.

## Rolverdeling

Hoofdpersonages:
* Eddie Johnson - Randy Quaid
* Catherine Johnson - Miriam Flynn
* Audrey Griswold - Dana Barron
* Clark 'Third' Johnson - Jake Thomas
* Muka Laka Miki - Sung Hi Lee
* Oom Nick - Edward Asner

## Trivia

* Dana Barron speelt in deze film opnieuw Audrey Griswold. Dit deed zij ook in National Lampoon's Vacation. Nu is zij echter ouder en heeft zij een vriend.
* Dit is de enige film in de Vacation-reeks waarin Chevy Chase en Beverly D'Angelo niet spelen. In de film zijn zij op vakantie en bevinden zij zich ergens anders. De enige terugkerende personages zijn Eddie en Catherine Johnson (Randy Quaid en Miriam Flynn respectievelijk).
# National Lampoon's European Vacation

National Lampoon's European Vacation is een Amerikaanse komische film uit 1985 geschreven door John Hughes en geregisseerd door Amy Heckerling.
European Vacation is de tweede film in een reeks van vier Vacation-films met Chevy Chase en Beverly D'Angelo in de hoofdrollen. De rollen van Audrey en Rusty Griswold worden vertolkt door respectievelijk Dana Hill en Jason Lively.

## Verhaal

In deze film doen de Griswolds mee aan een televisiequiz waarmee ze een reis naar Europa kunnen winnen. Ze moeten het hierbij (verkleed als varken, volgens de regels van het spel) opnemen tegen een gezin dat bekendstaat om zijn slimheid. Uiteindelijk winnen de Griswolds en mogen zij op vakantie naar Europa. In Europa bezoeken ze Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en Italië. Natuurlijk gaat er weer het een en ander mis tijdens hun reis en komen ze de vreemdste personen tegen. Rusty ontmoet enkele meisjes, ze worden beroofd van hun videocamera en ze zorgen voor heel wat ravage. Bij Stonehenge laten ze bijvoorbeeld (door een ongeluk) alle stenen omvallen.

## Rolverdeling

Hoofdpersonages:
| Acteur | Personage |
| Clark Griswold | Chevy Chase |
| Ellen Griswold | Beverly D'Angelo |
| Audrey Griswold | Dana Hill |
| Russell 'Rusty' Griswold | Jason Lively |
| Engelse man op fiets | Eric Idle |
| Dief van de videocamera | Didier Pain |
| Dief | Victor Lanoux |

## Trivia

* Dit is de enige Vacation-film waarin Eddie (Randy Quaid) en Catherine (Miriam Flynn) en hun gezin niet voorkomen.
* Het was eigenlijk de bedoeling om dezelfde acteurs te vragen voor de rollen van Audrey en Rusty Griswold, maar omdat Anthony Michael Hall (Rusty in de eerste film) bezig was met een andere film, werd besloten twee nieuwe acteurs te zoeken.
# Lelångenleden

Lelångenleden is een regionale langeafstandsfietsroute in Zweden. De route start in Årjäng en eindigt in Uddevalla. De route is vernoemd naar de Uddevalla - Lelångens Järnväg, een voormalige smalspoorlijn tussen Uddevalla en Lelången. Het traject is bewegwijzerd in twee richtingen met de naam en het nummer 104 en is als regionale route onderdeel van de nationale fietsroutes van Zweden.

## Traject

De route start in Årjäng. De route volgt het voormalige tracé van de smalspoorlijn Uddevalla - Lelångens Järnväg. De route voert door het landschap Dalsland.
In Bengtsfors kan worden aangesloten op de landelijke route Unionsleden welke de route kruist.
In eindpunt Uddevalla kan worden aangesloten op de EuroVelo EV12 Noordzeeroute.

## Aansluitingen met Europese routes

* In Uddevalla kan worden aangesloten op de EuroVelo EV12 Noordzeeroute.

## Aansluitingen met andere routes

* In Bengtsfors kruist de route de landelijke route Unionsleden.

## Externe link

* Lelångenleden
# Renilde Hammacher-van den Brande

Renilde Hammacher-van den Brande (Edegem, 31 maart 1913 – Brussel, 10 december 2014) was een Belgisch kunsthistorica en conservator. Ze was ook de weduwe van de Nederlandse kunsthistoricus Bram Hammacher (1897-2002).
Renilde Hammacher-van den Brande was vooral bekend als hoofdconservator moderne en hedendaagse kunst van het Museum Boijmans van Beuningen, een functie die ze van 1962 tot en met 1978 vervulde. In die hoedanigheid kocht zij werken aan van gerenommeerde kunstenaars als Mark Rothko, Man Ray, Salvador Dalí en René Magritte. Ook organiseerde ze tentoonstellingen met werken van Dan Flavin, David Hockney en Joe Tilson. Ze bracht vanaf de jaren zestig het surrealisme naar Nederland.
Hammacher was onder andere coördinator van de tentoonstelling en catalogus Het symbolisme in Europa in 1975-1976.
Vanwege haar honderdste verjaardag op 31 maart 2013 organiseerde het museum twee overzichtstentoonstellingen.
Zij overleed in 2014 op 101-jarige leeftijd.
* informatie overzichtstentoonstelling Museum Boijmans van Beuningen
* Overlijdensbericht
* Gemeinsame Normdatei: 174217498
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8400 7234
* Library of Congress Control Number: n82045524
* Nationale Bibliotheek van Letland: 000202846
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007433033405171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068627963
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 489454
* Système universitaire de documentation: 02691347X
* Virtual International Authority File: 92864965
* WorldCat (via VIAF): 92864965