OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Paul Jan Nelissen

Paul Jan Nelissen (Haarlem, 1954) is een Nederlands scenarioschrijver.
Hij is bekend van De Joodse Raad en Van God Los.
Hij is voltijd scenarioschrijver, geeft daarnaast les in scenarioschrijven, en vervult bestuursrollen in de filmsector.

## Prijzen en nominaties

Scenario
* De Joodse Raad. Gouden Kalf Beste Scenario Dramaserie 2024 (met Roos Ouwehand).
* Van God Los. Gouden Kalf Beste Scenario 2003 (met Pieter Kuijpers).
* De Bende van Oss. Nominatie Gouden Kalf Beste Scenario 2011.
* Oorlogswinter. Nominatie Gouden Kalf Beste Scenario 2009.
Algemeen
* De Joodse Raad. Gouden Kalf Beste Dramaserie 2024.
* De Joodse Raad. Zilveren Nipkowschijf 2024.
* Winter in Wartime (Oorlogswinter). Shortlisted for the 82nd Academy Awards in the category Best International Feature Film 2010.
* Van God Los. Gouden Kalf Beste Film 2003.

## Filmografie (selectie)

* De Joodse Raad (2024) (vijfdelige televisieserie) (met Roos Ouwehand)
* Faithfully Yours (2022) (met Elisabeth Lodeizen en André van Duren)
* Thuisfront (2021) (vierdelige televisieserie) (met Elisabeth Lodeizen)
* Riphagen (2016) (met Thomas van der Ree)
* De bende van Oss (2011) (met André van Duren)
* Oorlogswinter (2008) (met Yasmin Jaffri en Maarten Veldhuis)
* TBS (2008) (met Pieter Kuijpers)
* Van God Los (2003) (met Pieter Kuijpers)
* Wildschut & De Vries (2000-2001) (met Cor de Rijk)
* Onderweg naar Morgen (365 afleveringen)
* Fort Alpha (1996-1997)
* In voor- en tegenspoed (1991-1997) (samen met zijn broer Marc Nelissen)
* ↑ (en) Paul Jan Nelissen. IMDb. Geraadpleegd op 26 maart 2023.
* ↑ (mul) Paul Jan Nelissen in The Movie Database
* ↑ De Joodse Raad. Nederlands Film Festival. Geraadpleegd op 21 oktober 2024.
* ↑ Nederlands Film Festival, Roos Ouwehand en Paul Jan Nelissen winnen Gouden Kalf voor Beste Scenario Dramaserie | EY (2024) (27 september 2024). Geraadpleegd op 21 oktober 2024.
* ↑ Van God los. Nederlands Film Festival.
* ↑ Joodse Raad wint Nipkowschijf – Nipkowschijf. nipkowschijf.nl. Geraadpleegd op 21 oktober 2024.
* ↑ (en) Justin Chang, Nine top Oscar’s foreign-film shortlist. Variety (20-01-10). Geraadpleegd op 26 maart 2023.
* 1 2 Paul Jan Nelissen interview Filmstudies gr 2.
* ↑ Arthur van Amerongen, Zeepwetenschap. De Groene Amsterdammer (16 augustus 1995). Geraadpleegd op 26 maart 2023.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6877 0629
* Library of Congress Control Number: no2011130425
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 245873732
* Système universitaire de documentation: 190603208
* Virtual International Authority File: 168403161
* WorldCat (via VIAF): 168403161
# Maymuna bint al-Harith

Maymuna bint al-Harith (Arabisch: مَيْمُونَة ٱبْنَت ٱلْحَارِث ٱلْهِلَالِيَّة) was de elfde vrouw van Mohammed. Zoals alle andere vrouwen die waren getrouwd met Mohammed stond Maymuna bekend als moeder der gelovigen (naar Soera 33:6).

## Familie

Haar vader was Al-Harith ibn Hazn en haar moeder was Hind bint 'Awf. Ze had als volle zus Umm al-Fadl. Daarnaast had ze als halfzussen met dezelfde vader al-'Asma’ bint al-Harith, Huzaylah bint al-Harith en 'Azzah bint al-Harith en als halfzussen en -broers met dezelfde moeder Mahmiyah bint Jaz’ al-Zubaydl en 'Awn, Asma’ en Salma, de kinderen van 'Umays bint Ma'd.

## Huwelijk met Mohammed

Maymuna was eerst getrouwd met Mas‘ud ibn ‘Amr ath-Thaqafi totdat hij van haar scheidde. Daarna trouwde ze met Abu Ruhm ibn ‘Abdu’l-‘Uzza. Dit huwelijk eindigde toen hij stierf.
In 629, het jaar van de volbrachte oemra, trouwde ze met Mohammed in Sarif, nabij Mekka.

## Dood

Volgens at-Tabari stierf Maymuna als laatste van Mohammeds vrouwen in 680 of 681 tijdens het kalifaat van Yazid I op de leeftijd van 80 of 81. Haar sterfdatum is omstreden, zo stelt Tabari in hetzelfde boek dat Oemm Salama pas na Maymuna stierf.
* ↑ (en) Al-Tabari (1998). The History of al-Tabari vol. 39 Biographies of the Prophet's Companions and Their Successors. State University of New York Press, p. 201.
* ↑ (en) ibn Sa'd, Muhammad (1995). Kitab al-Tabaqat al-Kabir vol. 8: The Women of Madina. Ta-Ha Publishers Ltd, p. 94.
* 1 2 (en) Al-Tabari (1998). The History of al-Tabari vol. 39 Biographies of the Prophet's Companions and Their Successors. State University of New York Press, p. 186.
* ↑ (en) Al-Tabari (1998). The History of al-Tabari vol. 39 Biographies of the Prophet's Companions and Their Successors. State University of New York Press, p. 177.
# Ramlah bint Abi-Sufyan

Ramlah bint Abi Sufyan, (Arabisch: رملة بنت أبي سفيان), ook bekend als Umm Habiba, (Arabisch: أم حبيبة "moeder der liefde") (rond 589-666) was een dochter van Aboe Sufyan en een echtgenote van Mohammed. Zoals alle andere vrouwen van Mohammed wordt zij derhalve tot de Ummu l-Mu'minin ("moeders der gelovigen") gerekend.

## Familie

Ze was een dochter van Safiyyah bint abi al-'As en Abu Sufyan, een hoofdman van de stam der Qoeraisj en iemand die gedurende een groot deel van zijn leven tot Mohammeds felste tegenstanders behoorde. Ze was een zus van Moe'awija, de stichter der Omajjaden-dynastie. Daarnaast was Ramlah verwant aan Oethman ibn Affan, ze was een nicht aan moederszijde en een achternicht van vaderszijde.

## Nalatenschap

Er zijn zo'n 65 door haar vertelde Hadith bekend. De vroege Hadith samenstellers Muhammad al-Bukhari en Muslim al-Hajjaj waren het er over enkelen eens, Muslim heeft er daarnaast nog twee.
# Het Maar (Groningen)

Het Maar (Nedersaksisch: Ut Moar), is een maar, een waterloop, die oorspronkelijk liep van het Hemrik ten zuiden van Haren tot aan de stadsgracht van Groningen, waar het waarschijnlijk uitmondde ter hoogte van de Oude Rondeel en later de Oude Rondeel dwinger.
Tegenwoordig bestaat er nog een klein deel van het Maar, aan de westzijde van Harense wijk Maarwold (Harenermaar), waar het onderdeel is van het Pieterpad, en ten zuiden van de Groningse wijk De Wijert (Helpermaar).
Het Maar is gelegen tussen de hoger gelegen gebieden van de Hondsrug en het Hoornsediep, in een laagveengebied welke ongeveer 6000-3000 jaar geleden is ontstaan in het beekdal van de Drentsche Aa.

## Geschiedenis

Het is onbekend in welk jaar het Maar is ontstaan of is aangelegd. Mogelijk is het aangelegd tijdens de Grote Ontginning.
Bij aanleg van de Helperlinie in 1695 loopt het Maar tussen de twee westelijke redoutes, daar waar later het gehucht Papiermolen lag en sinds 1955 het zwembad de Papiermolen is gelegen.
Vanaf de Franse tijd wordt vanuit het Maar door slagturven het veen afgegraven voor turfwinning. Hieruit ontstonden de Wolddeelen en Sassenhein. In die tijd stonden er meerdere watermolens aan het Maar en eindigde het vlak voor de stad in het Hoornsediep. Vanaf midden 1800 viel het Maar onder de waterschappen Westerpolder (1859) en Helpman (1862). Het Maar werd vanaf dat moment onderverdeeld in het Helpermaar en het Harenermaar. Bij aanleg van het treinstation, de wijken Rivierenbuurt en De Wijert heeft het Maar daar plaats moeten maken.
* ↑ Haubois, Egbert (1665). Caerte van de vermaerde ende antique stad Groeningen.
* 1 2 Westra, Frans (2014). Sassenhein "Een dorado onder Haren". ISBN 9789462284296. Gearchiveerd op 28 mei 2023.
* ↑ Elias, Jan Willem Witsen (1858). Ontwerp noordelijke deel Noord-Willemskanaal. Gearchiveerd op 29 juli 2023.
# Geochelone platynota

Geochelone platynota is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Edward Blyth in 1863. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo platynota gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

Het rugschild is ovaal van vorm en is zeer bol, de zijkanten lopen steil af. Het schild bereikt een maximale lengte van 26 centimeter, een cervicaalschild ontbreekt. Het rugschild is bruin van kleur en heeft een voor sterschildpadden kenmerkende tekening van lichtgele, maximaal 6 straalsgewijze lijnen tussen de hoornplaten, die een lichter midden hebben. De kleur van de kop en ledematen is lichtbruin tot geel, de kop heeft normale proporties en een uitstekende snuitpunt ontbreekt. De voorpoten zijn aan de voorzijde bedekt met grote, puntige tot ronde schubben, de staart eindigt in een verdikte schub. De mannetjes zijn van de vrouwtjes te onderscheiden door een dikkere en langere staart, de cloaca is bij mannetjes verder naar achter gepositioneerd. Van de verder sterk gelijkende en meer algemeen voorkomende sterschildpad (Geochelone elegans) is de soort te onderscheiden door de buikschilden te vergelijken.

## Algemeen

Geochelone platynota is endemisch in Myanmar, het voormalige Birma, en komt voor in het midden van het land. Omdat het politiek instabiele Myanmar het CITES- verdrag niet heeft ondertekend en geen beschermende maatregelen heeft getroffen voor beschermde diersoorten, gaat de schildpad in aantal en verspreidingsgebied achteruit. De schildpad wordt door de lokale bevolking gegeten en naar China geëxporteerd waar het dier eveneens als voedsel wordt gezien. Ook wordt deze soort aangeboden in de handel in exotische dieren. Door al deze bedreigingen is Geochelone platynota een van de 25 meest bedreigde soorten schildpadden ter wereld.
De habitat bestaat uit droge bossen, aan het eind van februari worden de nesten gegraven. De legsels zijn klein in aantal maar de eieren zijn relatief groot.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Geochelone platynota op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Geochelone platynota.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Geochelone platynota - Website Geconsulteerd 26 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Knobbellandschildpad

De knobbellandschildpad (Psammobates tentorius) is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Thomas Bell in 1828. Later werd de wetenschappelijke naam Testudo tentoria gebruikt.
De schildpad bereikt een maximale schildlengte tot 15 centimeter. De kleur van het schild is donkerbruin tot zwart, met lichtere centra van de hoorplaten en een straalsgewijze tekening. De kop en poten zijn grijsbruin tot roodachtig bruin van kleur.
De knobbellandschildpad komt voor in delen van Afrika, en leeft in de landen Namibië en Zuid-Afrika. De habitat bestaat uit woestijnen, savannen en droge bossen. De schildpad eet uitsluitend plantaardig materiaal. In de wintermaanden gaan ze in een soort rusttoestand tot het weer warmer wordt.

## Ondersoorten

Er worden tegenwoordig drie ondersoorten erkend, die verschillen in verspreidingsgebied.
* Ondersoort Psammobates tentorius tentorius
* Ondersoort Psammobates tentorius trimeni
* Ondersoort Psammobates tentorius verroxii

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Knobbellandschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 116. ISBN 90 274 8626 3.
* 1 2 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Psammobates tentorius.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Psammobates tentorius - Website Geconsulteerd 27 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Lijst van landschildpadden

Onderstaand een lijst van alle soorten schildpadden uit de familie landschildpadden of Testudinidae. Er zijn 55 soorten die verdeeld worden in 16 geslachten. Vijf geslachten zijn monotypisch wat wil zeggen dat ze slechts door een enkele soort worden vertegenwoordigd.
* Soort Aldabrachelys gigantea
* Soort Astrochelys radiata
* Soort Astrochelys yniphora
* Soort Centrochelys sulcata
* Soort Chelonoidis abingdonii
* Soort Chelonoidis becki
* Soort Chelonoidis carbonarius
* Soort Chelonoidis chathamensis
* Soort Chelonoidis chilensis
* Soort Chelonoidis darwini
* Soort Chelonoidis denticulatus
* Soort Chelonoidis duncanensis
* Soort Chelonoidis hoodensis
* Soort Chelonoidis niger
* Soort Chelonoidis phantastica
* Soort Chelonoidis porteri
* Soort Chelonoidis vicina
* Soort Chersina angulata
* Soort Geochelone elegans
* Soort Geochelone platynota
* Soort Gopherus agassizii
* Soort Gopherus berlandieri
* Soort Gopherus flavomarginatus
* Soort Gopherus morafkai
* Soort Gopherus polyphemus
* Soort Homopus areolatus
* Soort Homopus boulengeri
* Soort Homopus femoralis
* Soort Homopus signatus
* Soort Homopus solus
* Soort Indotestudo elongata
* Soort Indotestudo forstenii
* Soort Indotestudo travancorica
* Soort Kinixys belliana
* Soort Kinixys erosa
* Soort Kinixys homeana
* Soort Kinixys lobatsiana
* Soort Kinixys natalensis
* Soort Kinixys nogueyi
* Soort Kinixys spekii
* Soort Kinixys zombensis
* Soort Malacochersus tornieri
* Soort Manouria emys
* Soort Manouria impressa
* Soort Psammobates geometricus
* Soort Psammobates oculiferus
* Soort Psammobates tentorius
* Soort Pyxis arachnoides
* Soort Pyxis planicauda
* Soort Stigmochelys pardalis
* Soort Testudo graeca
* Soort Testudo hermanni
* Soort Testudo horsfieldii
* Soort Testudo kleinmanni
* Soort Testudo marginata

## Bronvermelding

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Geoemydidae - Website Geconsulteerd 9 juni 2015
# Manouria impressa

Manouria impressa is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Albert Carl Lewis Gotthilf Günther in 1882. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Geoemyda impressa gebruikt en later werd de schildpad tot het geslacht Testudo gerekend.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad bereikt een maximale schildlengte van ongeveer 31 centimeter. De enige andere soort uit het geslacht Manouria, de bruine landschildpad (Manouria emys), wordt bijna twee keer zo lang. Manouria impressa heeft een onmiskenbaar uiterlijk door het opvallende schild. De naden tussen de hoornplaten van het schild zijn verhoogd zodat iedere hoornplaat verzonken lijkt in het schild. Deze naden zijn bovendien licht van kleur en hebben een donkere omzoming zodat het patroon nog beter opvalt.

## Verspreiding en habitat

Manouria impressa komt voor in delen van Azië en leeft in de landen China, Maleisië, Myanmar, Thailand en Vietnam. De habitat bestaat uit relatief droge streken in vergelijking met andere schildpadden. Landschildpadden blijven vaak in de buurt van water maar Manouria impressa kan ver van een waterbron worden aangetroffen. De schildpad leeft in tegenstelling tot de meeste andere schildpadden voornamelijk van paddenstoelen.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Manouria impressa op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Manouria impressa.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Manouria impressa - Website Geconsulteerd 30 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Jacobin (tijdschrift)

Jacobin is een van oorsprong Amerikaans driemaandelijks tijdschrift en een website over politiek en cultuur. Jacobin biedt een uitgesproken links en socialistisch perspectief, geschreven door – in vergelijking tot bijvoorbeeld klassiek-linkse uitgaven als Dissent of New Politics – vertegenwoordigers van een jongere generatie radicale linkse denkers. De naam is een verwijzing naar de Jakobijnen in de Franse Revolutie.
Jacobin begon op het internet in september 2010. In 2011 volgde het eerste gedrukte blad. Elke editie telt 80 à 100 bladzijden in kleur. Er bestaan abonnementsformules voor het papieren tijdschrift en de online versie. Anno 2018 zijn er zo'n 30.000 abonnees. Online haalde het magazine in 2017 meer dan een miljoen weergaves per maand.
In 2013 kondigde Jacobin een samenwerking aan met Verso Books en Random House: Jacobin Books. In de reeks worden boeken uitgegeven met kritische analyses over politiek, economie en cultuur vanuit een socialistisch perspectief.
Sinds de presidentscampagne van Bernie Sanders in 2015 wordt het tijdschrift gelinkt aan de toenemende populariteit van democratisch socialisme in de Verenigde Staten.
In 2022 ontstond er ook een Nederlandse versie van het tijdschrift met Hannah van Binsbergen als hoofdredacteur en Stichting Dissident als uitgever, waarvan het nulnummer in oktober 2023 is verschenen. Papieren nummers zijn alleen via een abonnement verkrijgbaar, en niet via de boekhandel.
# Koyasan

Koyasan (高野山,Kōya-san) is een berg in de prefectuur Wakayama ten zuiden van Osaka. De berg werd voor het eerst betrokken door de monnik Kukai, de stichter van het Shingon-boeddhisme, in 819. Koyasan is nu vooral bekend als hoofdkwartier van het Shingon-boeddhisme, een belangrijke school binnen het Japanse boeddhisme. Het oorspronkelijke klooster is gelegen in de vallei op 800 m hoogte, te midden van de acht pieken van de berg. Geleidelijk aan is het klooster versmolten met de gemeente Koya. Op de berg vindt men een religieuze universiteit en 120 tempels.
Belangrijke locaties zijn:
* De Okunoin-begraafplaats (奥の院), met het mausoleum van Kukai is dit de grootste begraafplaats van Japan;
* Danjogaran (壇上伽藍);
** Konpon Daitō (根本大塔), een pagode die volgens de Shingon-leer het centrale punt van een mandala is die niet enkel Koyasan, maar heel Japan bedekt;
* Kongobu-ji (金剛峰寺), het hoofdkwartier van het Shingon-boeddhisme.
In 2004 erkende UNESCO Koyasan, als onderdeel van de drie heilige plaatsen en pelgrimsroute in het Kii-gebergte, als Werelderfgoed.

## Externe link

* (en) Heilige plaatsen en pelgrimsroutes in de Kii Bergen (UNESCO).
* Gemeinsame Normdatei: 4230223-7
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00634467
* Virtual International Authority File: 246167871
* WorldCat (via VIAF): 246167871
# Retina-display

Retina-display is een merknaam gebruikt door Apple voor lcd-schermen en super retina xdr-schermen die volgens hen een pixeldichtheid hebben die hoog genoeg is, zodat het menselijk oog geen onderscheid meer kan maken tussen losse pixels vanaf een bepaalde kijkafstand. Deze verschilt per apparaat, omdat je verder van je Macbook af zit dan van je iPhone. Volgens Apple moet men bij een Retina-display op een iPhone bij een afstand van 30,48cm (12 inch) de pixels niet meer kunnen onderscheiden.
Verschillende Apple-producten beschikken over een Retina-scherm, waaronder de iPhone, iPod touch, iPad, 12 inch MacBook (Retina), 13 inch (33,02cm) en 15 inch (38,1cm) MacBook Pro en de iMac 4K en 5K. De pixeldichtheid bij Retina-schermen ligt rond de 327 ppi (pixels per inch), dit verschilt echter per apparaat. De meest recente apparaten met een Retina-scherm zijn de iPhone 13 met een resolutie van 2340 x 1080 pixels bij 476 ppi, de iPhone 14 met een resolutie van 2532 x 1170 pixels bij 460 ppi en de iPhone 14 Pro met een resolutie van 2556 x 1179 pixels bij 460 ppi.
De naam 'Retina' komt van de medische term retina, het netvlies.
# Sardijnse grasmus

De Sardijnse grasmus (Curruca sarda synoniem: Sylvia sarda) is een zangvogel uit de familie van Sylviidae.

## Kenmerken

Deze vogel heeft een lengte van ± 12,5 cm.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort broedt op Corsica en Sardinië en overwintert in Noord-Afrika.

## Voorkomen in Nederland

In april 2021 is deze soort voor het eerst waargenomen in Nederland.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Sardijnse grasmus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Sardijnse grasmus in Julianadorp. Dutchbirding.nl
# Woestijngrasmus

De woestijngrasmus (Curruca nana syn.: Sylvia nana) is een zangvogel uit de familie van Sylviidae. De vogel werd in 1883 door Wilhelm Hemprich en Christian Ehrenberg beschreven.

## Kenmerken

Deze vogel heeft een lengte van 11,5 tot 12,5 cm. Het is een grijsbruin tot zandkleurige vogel. Deze soort is iets donkerder van kleur dan de Afrikaanse woestijngrasmus (C. deserti) die lange tijd als ondersoort van de woestijngrasmus werd beschouwd. De vogel is licht grijsbruin op de rug, daar waar de Afrikaanse woestijngrasmus meer gelig lichbruin is. Verder heeft deze soort zwarte vlekjes op de staartpennen terwijl die bij de Afrikaanse woestijngrasmus egaal van kleur zijn.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Afghanistan, Azerbeidzjan, Bahrein, China, Djibouti, Egypte, Eritrea, Ethiopië, Iran, Irak, Israël, Jordanië, Kazachstan, Koeweit, Mongolië, Oman, Qatar, Saoedi-Arabië, Somalië, Soedan, Syrië, Tadzjikistan, Tunesië, Turkmenistan, Verenigde Arabische Emiraten, Oezbekistan, en Jemen. Het leefgebied bestaat uit stenige of zandige halfwoestijnen en droge steppe.

### Voorkomen in Nederland

Er zijn in Nederlands drie gedocumenteerde (bevestigde) waarnemingen van deze soort.
# Renault Magnum

De Renault Magnum is een truck geproduceerd door het Franse Renault Trucks van 1990 tot 2013. Het kreeg in 1991 de titel International Truck of the Year.
Later introduceerde Renault de AE die een luxer uitrustingsniveau bezat, later werd dit de standaard en de naam AE Magnum was daarmee geboren.
Bij de introductie van de Magnum Integral is de naam AE compleet komen te vervallen. Magnum was de nieuwe naam voor het vlaggenschip van Renault Trucks. De bijnamen gebruikt voor deze Renault zijn 'wolkenkrabber', 'vissenkom' en 'aquarium', de laatste twee bijnamen vanwege de groter dan gebruikelijke voorruit.
# Barracuda's

De barracuda's (Sphyraenidae) behoren tot de familie van baarsachtige vissen. Het enige geslacht van deze familie is Sphyraena Klein, 1778.

## Kenmerken

Deze vraatzuchtige rovers beschikken over vervaarlijke tanden in de kaken, een slank, fijngeschubd, torpedovormig lichaam en een stevige, gelobde staart gebouwd op voortstuwing. De vis kan ongeveer 165 centimeter lang worden.

## Verspreiding en leefgebied

In het Indo-Pacifisch gebied komt men ze meestal met honderden tegelijk tegen. Deze scholen komen vooral voor langs de zeezijde van de wanden van het koraalrif. De zeesnoek (Sphyraena sphyraena) komt ook in de Middellandse Zee voor. Op het Caraïbisch rif echter leven ze vaak solitair.

## Gevaar voor de mens

In sommige delen van de wereld worden ze meer gevreesd dan haaien, maar meestal zijn dergelijke verhalen sterk overdreven. Er zijn slechts weinig betrouwbare getuigenissen van ongevallen, al dan niet met dodelijke afloop, ten gevolge van een aanval van barracuda's.
* De grote dierenencyclopedie, (1993) Zuidnederlandse Uitgeverij N.V., Aartselaar, België. ISBN 90-243-5204-5.