OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Tarrano

Tarrano is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 14 inwoners (2009).

## Geografie

De oppervlakte bedraagt 3,83 km², de bevolkingsdichtheid is dus 3,7 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# De Clage vanden inquisiteur, meester Pieter Titelmanus

De Clage vanden inquisiteur, meester Pieter Titelmanus, deken van Ronche is een satirisch afscheidslied van de geuzen aan de inquisiteur Pieter Titelmans, geschreven in oktober 1566 kort na diens ontslag.
De anonieme auteur gebruikte de stijl van de rederijkers en maakte voortdurend toespelingen op historische personen en gebeurtenissen. De woorden van het lied worden in de mond gelegd van Titelmans, die klaagt omdat zijn rijk uit is en jammerend afscheid neemt van zijn geestverwanten. Margaretha van Parma had de inquisitie op 26 augustus 1566 opgeschort. In Hondschote circuleerden eerder al liederen tegen Titelmans, die vermoedelijk inspiratie zullen hebben geboden voor De Clage.
Hoewel dergelijke teksten vanwege het gevaar op zeer kleine oplagen werden verspreid, is er toch een exemplaar van overgeleverd in de Universiteitsbibliotheek Gent. De druk wordt toegeschreven aan Ghileyn Manilius in Gent. Zijn stadsgenoot Marcus van Vaernewijck moet het lied hebben gekend, want hij parafraseerde het in zijn dagboek (en deed er zelfs een schepje bovenop).

## Literatuur

* Karel Bostoen, De Clage vanden inquisiteur, meester Pieter Titelmanus in: Dutch Revolt, website Universiteit Leiden, sinds 2014

## Externe link

* De Clage vanden inquisiteur, meester Pieter Titelmanus, deken van Ronche (Google Books)

## Voetnoten

* ↑ Peter J. Arnade, Beggars, Iconoclasts, and Civic Patriots: The Political Culture of the Dutch Revolt, 2008, p. 75. Gearchiveerd op 21 juni 2023.
# Amélie-les-Bains-Palalda

Amélie-les-Bains-Palalda (Catalaans: Els Banys i Palaldà) is een gemeente in het Franse departement Pyrénées-Orientales (regio Occitanie). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Céret. Amélie-les-Bains-Palalda telde op 1 januari 2021 3.565 inwoners, die Améliens of Palaldéens worden genoemd.

## Geografie

De oppervlakte van Amélie-les-Bains-Palalda bedroeg op 1 januari 2021 29,43 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 121,1 inwoners per km². De gemeente ligt in Vallespir.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Externe link

* (fr) Statistische informatie op de website van INSEE
* 1 2 Populations légales 2021.
* ↑ MairesGenWeb. Gearchiveerd op 15 december 2021.
# Floresmenievogel

De Floresmenievogel (Pericrocotus lansbergei) is een zangvogel uit de familie Campephagidae (rupsvogels). Deze vogel is genoemd naar Johan Wilhelm van Lansberge die gouverneur-generaal van Nederlands-Indië was.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op de Kleine Soenda-eilanden.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als doorgaans schaars maar plaatselijk soms vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Floresmenievogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Massasoit

Massasoit of Ousamequin was een opperhoofd (sachem) van Wampanoag ten tijde van de aankomst van de Pilgrim Fathers.

## Biografie

Op 22 maart 1621 werd Massasoit door Squanto geïntroduceerd aan de Pilgrim Fathers. Met zijn broer en co-regent Quadequina ontmoette hij eerst Edward Winslow, die om vrede en handel vroeg. Massasoit zag in de Pilgrims een bondgenoot en sloot met gouverneur John Carver een vredesverdrag waarmee de Pilgrims en de Wampanaog elkaar zouden bijstaan.
Met de hulp van Massasoit wist de kolonie te overleven tijdens de moeilijke eerste jaren. De Pilgrims betaalden Massasoit terug toen hij in de winter van 1623 ernstig ziek werd en door Edward Winslow werd genezen.
Tot zijn dood rond 1661 bleef Massasoit een trouwe bondgenoot van de Pilgrims. Hierna ging de verstandhouding echter snel achteruit en kwam zijn zoon Metacomet tegen de Britten in opstand tijdens King Philip's War.
# Kleine berkenboleet

De kleine berkenboleet (Leccinum schistophilum) is een paddenstoel uit de familie Boletaceae. Ectomycorrhizapartner van berk (Betula) op natte plaatsen op zure zand- of veengrond. Kenmerkend voor deze soort is het kleine, slanke postuur, de lichtgrijze hoed, die in verse staat glimmerige plekjes heeft, alsof er een slak over heeft gekropen.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken
#### Hoed

De hoed heeft een diameter van 2,5 tot 11 cm. De vorm is aanvankelijk convex, daarna afvlakkend tot plat-convex. Het oppervlak is glad, grijsbruin of grijs. De hoed wordt bij beschadiging rozeachtig.

#### Buisjes en poriën

De buisjes zijn aanvankelijk lichtgeel, daarna grijsbruin tot donkerbruin, stomp, van smal aangehecht tot breed aangehecht. Ze zijn 9-25 mm lang. Poriën met een diameter van 0,5 mm, witachtig tot geelachtig wit. Bij beschadiging (druk of snijwond) worden ze bruin.

#### Steel

De steel heeft een lengte van 4,5–15 cm en een dikte van 0,9–2,5 cm. De witte steel is bedekt is met fijne, grijze tot bijna zwarte schubjes. De steel verkleurt bij beschadiging in de bovenste helft roze en in de onderste helft blauwgroen. De verkleuringen verschijnen pas na lange tijd, soms pas na een paar uur..

### Microscopische kenmerken

De sporen zijn bijna cilindrisch tot spoelvormig en meten (13,0–) 13,5–17,0 × 5,0–6,5 (–7,5) µm. De lengte-breedteverhouding is 2,8–2,9(–3,0). De basidia zijn 4-sporig en eten 25–30 × 22–23,5. De cystidia in het hymenium zijn tonvormig en meten 30–45 × 7,5–9,0 µm. De cuticulahyfen zijn vergelijkbaar, samengesteld uit cilindrische, bruinachtige tot donkerbruine elementen van 3,5–4,5–8,0 µm breed, soms ook uit bredere elementen (7,0–11,5 µm). Ze zijn bedekt met donkere korrels van grijs of bruinachtig pigment. De caulocystidia zijn spoelvormig, knotsvormig of tonvormig en meten 30–70 × 11–20,5 µm. Er zijn geen gespen aanwezig.

## Vergelijkbare soorten

Grote vruchtlichamen kunnen worden verward met de bonte berkenboleet (L. variicolor), en dan is microscopische controle noodzakelijk.

## Verspreiding

In Nederland komt hij vrij zeldzaam voor. Hij is zeldzaam op de hoge zandgronden, maar verspreiding slecht bekend door verwisseling met de gewone berkenboleet (L. scabrum).
* NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
* (en) Index Fungorum
# Wilhelm Grewe

Wilhelm Georg Grewe (Hamburg, 16 oktober 1911 - Bonn, 11 januari 2000) was een Duitse diplomaat en volkenrechtsgeleerde.
Hij heeft gewerkt als hoofd van de juridische afdeling in het Duitse Bondsministerie voor Buitenlandse Zaken. Ook was hij ambassadeur in Washington en Tokio. Als ambtenaar op het ministerie was hij de bedenker van de Hallsteindoctrine, volgens welke de Bondsrepubliek geen diplomatieke betrekkingen aan zou gaan met landen die de DDR erkenden.
Als volkenrechtsgeleerde is Grewe vooral bekend vanwege zijn boek Epochen der Völkerrechtsgeschichte (1984), een van de standaardwerken op het gebied van de volkenrechtsgeschiedenis. Ook publiceerde hij in vier banden een verzameling van de belangrijkste volkenrechtelijke verdragen onder de titel Fontes Historiae Iuris Gentium.
# Tonny Schellekens-Hermans

Tonny Schellekens-Hermans (Helmond, 30 juli 1934) is een Nederlandse beeldhouwster.
Zij werd als Antonia Walthera Maria Hermans geboren. In haar carrière van ruim 50 jaar heeft zij vele tientallen beelden gemaakt die in de openbare ruimte te vinden zijn, zoals het sculptuur Hillegonda (Rotterdam) in Rotterdam-Hillegersberg uit de jaren 1980 en twee beelden in Rijswijk en Voorburg uit de jaren 1990.

## Fotogalerij

* Hillegonda (Rotterdam) (1989)
* Waar natuur en cultuur elkaar ontmoeten (Rijswijk) (1996)
* De cirkel doorbroken in Voorburg (1997)
# Dmitri Charin

Dmitri Viktorovitsj Charin (Russisch: Дми́трий Ви́кторович Ха́рин) (Moskou, 16 augustus 1968) is een voormalig Russisch voetballer, die als doelman onder meer voor Chelsea speelde. Met die Engelse club won hij de Europa Cup II in 1998.

## Clubcarrière

Behalve voor Chelsea speelde Charin verder voor Torpedo Moskou, FC Dinamo Moskou, CSKA Moskou en Celtic. Hij sloot zijn loopbaan af bij een club uit de onderste regionen van het Engelse betaalde voetbal, Hornchurch.

## Interlandcarrière

Charin vertegenwoordigde de nationale teams van de Sovjet-Unie (zes interlands), het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (elf interlands) en Rusland (23 interlands). Hij nam met Rusland deel aan het WK voetbal 1994 in de Verenigde Staten, waar de ploeg in de eerste ronde werd uitgeschakeld. Zijn directe concurrenten bij de nationale ploeg in de jaren negentig waren Stanislav Tsjertsjesov en Sergej Ovtsjinnikov. Hij nam met de Sovjet-Unie deel aan de Olympische Spelen van 1988 in Seoul, en won daar de gouden medaille onder leiding van bondscoach Anatolij Bysjovets.

## Erelijst
### Torpedo Moskou

* USSR Cup
    1986

### CSKA Moskou

* Landskampioen Sovjet-Unie
    1991

### Chelsea FC

* FA Cup
    1997
* Football League Cup
    1998
* Europa Cup II
    1998
# Solférino

Solférino is een gemeente in het Franse departement Landes (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 348 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Mont-de-Marsan.

## Geschiedenis

In 1857 kocht keizer Napoleon III een domein van 7.400 hectare in de Landes. Op het domein werden modelboerderijen en cottages gebouwd om de omliggende heidevelden en moerassen te ontwikkelen voor de landbouw en de bosbouw. Er werden nieuwe wegen getrokken en de plaats kreeg een treinstation. In 1863 werd Solférino een gemeente. De plaats werd genoemd naar de Slag bij Solferino. Het experiment was geen onverdeeld succes. De landbouw ter plaatse bleek moeilijk en in de jaren 1930 en 1940 werd de omgeving getroffen door zware bosbranden. Pas vanaf de jaren 1960 kende de landbouw een bloei door de maïsteelt.

## Geografie

De oppervlakte van Solférino bedraagt 100,8 km², de bevolkingsdichtheid is 3,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Solférino met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Valse beveiligingssoftware

Valse beveiligingssoftware (rogue security software in het Engels) is een vorm van malware. Gebruikers geloven dat ze een virus op hun computer hebben staan en zo wordt geprobeerd hen te laten betalen voor bepaalde software die het probleem zogezegd zal oplossen. Eigenlijk doen deze programma's niets of bevatten ze virussen.
# Sint-Apolloniakerk (Appels)

De Sint-Apolloniakerk is de kerk van de Sint-Apolloniaparochie in de Oost-Vlaamse plaats Appels. De kerk is gewijd aan de heilige Apollonia. De kerk werd gebouwd tussen 1786 en 1788.
# Simothraulopsis sabalo

Simothraulopsis sabalo is een haft uit de familie Leptophlebiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Kluge. De soort komt voor in het Neotropisch gebied.
# Želivského

Želivského is een metrostation aan lijn A in de Tsjechische hoofdstad Praag. Het in 1980 geopende station is gelegen in de wijk Strašnice, net ten oosten van Vinohrady. Het station is genoemd naar de middeleeuwse priester Jan Želivský
Nemocnice Motol · Petřiny · Nádraží Veleslavín · Bořislavka · Dejvická · Hradčanská · Malostranská · Staroměstská · Můstek · Muzeum · Náměstí Míru · Jiřího z Poděbrad · Flora · Želivského · Strašnická · Skalka · Depo Hostivař
# Željko Brkić

Željko Brkić (Servisch: Жељко Бркић) (Novi Sad, 9 juni 1986) is een Servisch doelman in het betaald voetbal. Hij verruilde in de zomer van 2016 Udinese voor PAOK Saloniki. Brkić debuteerde in 2010 in het Servisch voetbalelftal.

## Clubcarrière

Brkić komt uit de jeugdopleiding van Vojvodina. In 2005 leende die club hem twee jaar uit aan Proleter Novi Sad. In juli 2011 legde het Italiaanse Udinese anderhalf miljoen euro op tafel om de doelman over te nemen. Omdat Samir Handanovič op dat moment eerste doelman was, besloot Udinese om Brkić een jaar te laten rijpen bij Siena. Bij die club speelde hij achttien wedstrijden. Op 9 juni 2015 vertrok hij naar Cagliari, om daar een half seizoen op huurbasis te spelen. In het seizoen 2015/2016 werd Brkić ook verhuurd, ditmaal aan Carpi. In juli 2016 vertrok Brkić definitief bij Udinese, toen hij voor een onbekend bedrag naar PAOK Saloniki overstapte.

## Interlandcarrière

Brkić debuteerde in 2010 in het Servisch voetbalelftal. Hij won de concurrentiestrijd van Vladimir Stojković en was eerste doelman bij Servië in de kwalificatiewedstrijden voor het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië in 2014.
* 1 2 3 Spelersprofiel op transfermarkt.co.uk
* 1 2 Spelersprofiel op soccerway.com
1 Pavlenka · 2 Camara · 5 Michailidis · 6 Lovren · 7 Konstantelias · 8 Bakayoko · 9 Tsjalov · 10 Murg · 11 Taison · 14 Živković · 15 Colley · 16 Kędziora · 18 Gómez · 19 Otto · 20 Vieirinha · 21 Rahman · 22 Schwab · 23 Sastre · 25 Thymianis · 27 Ozdojev · 34 Tissoudali · 42 Kotarski · 47 Shoretire · 54 Balomenos · 70 Samatta · 71 Thomas · 77 Despodov · 99 Tsiftsis · Coach: Lucescu
# 🇮🇲

🇮🇲 is een Unicode vlagsequentie-emoji die gebruikt wordt als regionale indicator voor het eiland Man. De meest gebruikelijke weergave is die van de vlag van Man, maar op sommige platforms (waaronder Microsoft Windows) ziet men de letters IM.
De vlagsequentie is opgebouwd uit de combinatie van de Regional Indicator Symbols 🇮 (U+1F1EE) en 🇲 (U+1F1F2), tezamen de ISO 3166-1 alpha-2 code IM voor Man vormend.
Deze emoji is in 2010 geïntroduceerd met de Unicode 6.0-standaard.

## Gebruik

Deze emoji wordt gebruikt als regionale aanduiding van Man.

## Codering
### Unicode

In Unicode vindt men de 🇮🇲 met de codesequentie U+1F1EE U+1F1F2 (hex).

### Shortcode

Er zijn shortcodes voor 🇮🇲; in Github kan deze opgeroepen worden met :isle_of_man:, in Slack kan het karakter worden opgeroepen met de code :flag-im:.
* ↑ Entry in de Emojipedia
# Sint-Margaretakerk (Baardegem)

De Sint-Margaretakerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Aalst behorende plaats Baardegem, gelegen aan Baardegem-Dorp 43A.

## Geschiedenis

Tot 1258 vormde Baardegem samen met Meldert één parochie waarvan het patronaatsrecht berustte bij de Abdij van Affligem. In 1258 werd Baardegem een zelfstandige parochie en rond die tijd is een vroegromaans zaalkerkje gebouwd. Later ontstond een laatromaans kerkje waarvan het koor gevormd werd door het oudere kerkje. In de 14e eeuw werd het koor verbouwd en werd een traptoren bijgebouwd. In de 15e eeuw werden de noordelijke transeptarm en het middenschip verbouwd. In de 16e eeuw werd de kerk door brand zwaar beschadigd. In 1629 werdde toren hersteld en rond dezelfde tijd werd het interieur aangepast. In 1666 kwam de zuidelijke transeptarm, in barokstijl, tot stand. In 1750 werden verbouwingen uitgevoerd in classicistische stijl.
Omstreeks 1800 en 1970 vonden restauraties plaats.

## Gebouw

Het gebouw is bijna helemaal gebouwd in Balegemse steen. Het betreft een kruisbasiliek met ingebouwde laatromaanse westtoren (3e kwart van de 13e eeuw) en bijbehorende traptoren (1e kwart van de 14e eeuw). De westgevel heeft een roosvenster. De ingebouwde toren op vierkante plattegrond heeft drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Het zuidelijk transept heeft een klokgeveltje in barokstijl.
Het koor is iets lager dan het kerkschip.

## Interieur

De kerk bezit een schilderij van Gaspar de Crayer uit 1653, dat de val van Christus en de heilige Veronica verbeeldt. Er zijn twee terracotta-beelden en één houten beeld van Sint-Margareta, mét de draak, uit de 17e eeuw. In Sint-Jozef in terracotta is van 1688. Een terracotta-beeld van Johannes de Doper en Christus, is van ongeveer 1750. Een houten Mariabeeld is van ongeveer 1600, een houten beeld van Sint-Jozef met Kind is van de 2e helft van de 18e eeuw en een houten Christusbeeld is van het eerste kwart van de 18e eeuw.
Er is een 18e eeuwse biechtstoel en een herinneringskruis voor Jan Frans Vonck,één der leiders van de Brabantse Omwenteling (1789-1790). Er is ook een grafsteen voor de familie Vonck.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Pancratiuskerk (Mesch)

De Sint-Pancratiuskerk te Mesch is een van de oudste stenen kerken van Nederland en is nog steeds als parochiekerk in gebruik. Het eenbeukige schip dateert deels uit de 9e eeuw. Het onderste gedeelte van de noordelijke buitenmuur heeft een van oorsprong Romeinse metselwijze in visgraatverband. Dit uniek voor Nederland. Het koor werd rond 1400 vervangen door het huidige mergelstenen koor in gotische stijl. De oorspronkelijke toren is in 1875 ingestort. Toen architect Johannes Kayser de kerk in 1888 en 1889 restaureerde, werd de gelegenheid aangegrepen om het schip met één travee te verlengen en de toren drie meter naar het westen te herbouwen. Deze toren is in neoromaanse stijl. Tijdens de restauratie werden de muren van het schip bovendien opgemetseld tot dezelfde hoogte als het koor. Het eerder genoemde visgraatmotief is bij de nieuwe bouwdelen voortgezet.
De kerk is een rijksmonument en gewijd aan Pancratius. Het gebouw is op de achtergrond te zien in de openingsscène van de tv-serie Dagboek van een herdershond.

## Literatuur

* M.C. Caumartin, 'L'Eglise de Mesch' in: Publications de la société d'archéologie dans le duché de Limbourg, Maastricht, 1866, p. 176-184, met afbeelding van de toenmalige situatie na p. 176. Digitaal

## Externe link

* Parochie H. Pancratius Mesch
# Sint-Mauruskerk (Elsegem)

De Sint-Mauruskerk is een kerkgebouw in de Oost-Vlaamse plaats Elsegem, een deelgemeente van Wortegem-Petegem. De kerk is toegewijd aan Maurus.

## Bouwgeschiedenis

Het gebouw werd in 1775 met financiële steun van toenmalige burgemeester A. Xavier de Ghellinck en pastoor F.J. Van Den Spieghel verbouwd tot neoclassicistische kerk met behoud van de kerktoren en het priesterkoor.
De kerk en de omgeving werd in 1980 en 2001 als monument beschermd. In de kerk bevindt zich een zeldzame 17de-eeuwse orgelkast. Bij de kerk ligt het kerkhof van Elsegem.

## Galerij

* Het hoofdaltaar met de heilige Maurus
* Het kerkschip
* Het kerkorgel
* Het kerkportaal
* Kruisafneming, anonieme 18e-eeuwse kopie naar Peter Paul Rubens, Vlaamse School
* Sint-Mauruskerk (Elsegem) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
Referenties
* ↑ Orgel Elsegem website Orgels Vlaamse Ardennen
# Sint-Mauruskerk (Holsbeek)

De Sint-Mauruskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Holsbeek, gelegen aan de Gebr. van Tiltstraat 1.
Deze kerk bezit een voorgebouwde zandstenen toren van 1564 die oorspronkelijk drie geledingen had maar in de 20e eeuw met een geleding werd verhoogd. In 1910 werd de eigenlijke kerk geheel herbouwd tot een bakstenen basilicale kruiskerk in neogotische stijl. De kerk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd toen een V1 insloeg. Daarna werd hij gerestaureerd.
De kerk bezit een biechtstoel uit de 17e en een uit de 18e eeuw. Er is een passiedrieluik van 1540. Een schilderij De kroning van Maria (1760) is vervaardigd door Pieter Jozef Verhaghen. Een Sint-Anna-te-drieën is 15e-eeuws. Een 17e-eeuws Sint-Antoniusbeeld is in renaissancestijl.
# Sint-Pieterskerk (Kuurne)

De Sint-Pieterskerk te Kuurne is een moderne driehoek-/tentvormige kerk. Ze is de nieuwste kerk in Kuurne en is gelegen in de parochie Sint-Pieter, de tweede grootste van Kuurne (naast de Sint-Michiel, de kerk van Sint-Katharina is de kleinste). Ten gevolge van de snelle aangroei van de bevolking op de wijken De Kathoek en 't Hoge werd op 19 september 1946 die nieuwe parochie Sint-Pieter opgericht.

## Ontstaan en architectonische waarden

Na twee voorlopige bidplaatsen, eerst in een vlasschuur op 't Hoge en later in de gymlokalen van de gemeentelijke jongensschool (Boudewijnschool afdeling Sint-Pieter, die sinds enkele jaren Pienter werd herdoopt), werd in de loop van 1971 de nieuwe moderne kerk in dienst genomen. Het ontwerp werd door drie Kuurnse architecten gemaakt en de kerk werd ook volledig onder hun leiding gebouwd. De kerk is modern en heeft beslist architectonische waarde. Het glasraam in betonwerk van 80 m² in de westgevel is een weerspiegeling van Maria die haar armen beschermend spreidt naar de parochianen toe, wier huizen worden afgebeeld in dat raam. Voor het raam staat een orgel dat wekelijks wordt bespeeld tijdens de zondagsviering.
Het hele gebouw is opgevat als een tent in twee delen, met het hoofdaltaar bijna in het midden, in de vorm van de vissersschuit van Petrus, de patroon van de parochie.

## Hoofdaltaar

Doordat het hoofdaltaar in het midden staat, wordt de kerk in twee delen gedeeld. Bij het hoofdaltaar staat het tabernakel (kerk), waar de kelk en de hostieschaal worden bewaard. Bij elke christelijke periode wordt dit gedeelte van de kerk versierd met linten, bloemen, tekeningen van de schoolkinderen,…
Achter het hoofdaltaar, in de oostelijke kant van de kerk, staat een tweede, kleiner altaar voor de kleine dienstvieringen door de week. Aan de noordzijde van dat altaar staat een kunstwerk dat opnieuw de vissersschuit van Petrus voorstelt die Jezus’ hulp inroept tijdens de grote storm. Ook hangen er enkele geweven schilderijen die de apostelen en Jezus afbeelden alsook een groot, modern kruisbeeld.
Opnieuw bij de westkant kan men een kleine zijbeuk vinden, waar de doopvont staat. Dit is voor de kleine familiale aangelegenheden, zowel voor heugelijke gebeurtenissen als voor begrafenissen.

## Kerktoren

De kerktoren staat apart van de kerk zelf en is ongeveer 30 meter hoog. ’s Winters wordt hij versierd met kerstversiering en op de belangrijke kerkdagen luiden alle klokken. Bij de uurslagen luidt alleen de onderste klok.

## Kerkelijke activiteiten

Elk jaar gebeurt er een autowijding waar alle parochianen en christenen van de omliggende gemeenten mogen komen om hun auto te laten wijden. Ook fietsen, buggy’s zijn welkom.
Op het grasplein dat naast de kerk ligt worden jaarlijks loopwedstrijden georganiseerd (voor kleuters en kinderen van het lager onderwijs) alsook een paaseierenzoektocht. Het grasplein voor de kerk wordt veel gebruikt om luchtballonnen te laten opstijgen.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sisis plesius

Sisis plesius is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sisis. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Ralph Vary Chamberlin.
# Sisyrnodytes subater

Sisyrnodytes subater is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Oldroyd.
# Sisyrophanus

Sisyrophanus is een vliegengeslacht uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Karsch.
# Sisyrophora pfeifferae

Sisyrophora pfeifferae is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1863 door Lederer.