OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Woodlarkkoeskoes

De woodlarkkoeskoes (Phalanger lullulae) is een zoogdier uit de familie van de koeskoezen (Phalangeridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Oldfield Thomas in 1896.

## Kenmerken

De vachtkleur is zeer variabel. De bovenkant van het lichaam bestaat uit een mozaïek van donkerbruine en lichtbruine vlekken dat bij elk dier anders is, de onderkant is meestal grotendeels wit, vaak met wat bruine vlekken. De kop-romplengte bedraagt 328 tot 407 mm, de staartlengte 276 tot 343 mm, de achtervoetlengte 40,2 tot 55,0 mm, de oorlengte 17,0 tot 22,2 mm en het gewicht 1500 tot 2050 g.

## Verspreiding

Deze soort komt voor op Woodlark, Alcester en mogelijk Madau. Die drie eilanden liggen voor de zuidoostkust van Papoea-Nieuw-Guinea.

## Verwantschap

Deze unieke soort is lange tijd als een ondersoort van de witte koeskoes (P. orientalis) gezien. Waarschijnlijk is deze koeskoes een lange tijd geïsoleerde soort zonder nauwe verwanten.
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of New Guinea. Chatswood: Reed Books, 568 pp. ISBN 978-0-7301-0411-7
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of the South-West Pacific & Moluccan Islands. Chatswood: Reed Books, 464 pp. ISBN 978-0-7301-0417-9
* ↑ (en) Woodlarkkoeskoes op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 46. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Phalanger lullulae O. Thomas, 1896. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 08-01-2023.
# Zuidoostelijke koeskoes

De zuidoostelijke koeskoes (Phalanger intercastellanus) is een zoogdier uit de familie van de koeskoezen (Phalangeridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Oldfield Thomas in 1895.

## Kenmerken

P. intercastellanus is een kleine koeskoes met een variabele vachtkleur. Bij Nieuw-Guinese dieren zijn mannetjes grijsachtig en vrouwtjes roodachtig. Anders dan bij de witte koeskoes hebben vrouwtjes geen witte staartpunt. De kop-romplengte bedraagt 354 tot 440 mm, de staartlengte 277 tot 325 mm, de achtervoetlengte 46,5 tot 55 mm, de oorlengte 19,6 tot 27,3 mm en het gewicht 1400 tot 2000 g.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in het zuidoosten van Papoea-Nieuw-Guinea en op de nabijgelegen eilanden Fergusson, Goodenough, Ito, Kiriwina, Misima, Normanby, Rossel, Sariba, mogelijk Sideia en Sudest. P. mimicus uit zuidwestelijk Nieuw-Guinea en het Kaap York-schiereiland werd tot 2001 ook tot P. intercastellanus gerekend; zelf werd P. intercastellanus ook lange tijd tot de witte koeskoes (P. orientalis) gerekend.
* ↑ (en) Zuidoostelijke koeskoes op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 46. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Phalanger intercastellanus O. Thomas, 1895. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 08-01-2023.
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of the South-West Pacific & Moluccan Islands. Chatswood: Reed Books, 464 pp. ISBN 0-7301-0417-6
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of New Guinea. 2nd ed. Chatswood, New South Wales: Reed Books, 568 pp. ISBN 0 7301 0411 7
# Zuidwestelijke koeskoes

De zuidwestelijke koeskoes (Phalanger mimicus) is een zoogdier uit de familie van de koeskoezen (Phalangeridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Oldfield Thomas in 1922.

## Kenmerken

De bovenkant van het lichaam is grijsbruin, met een zwarte rugstreep, de onderkant is wit. Soms is de buik grijsbruin. De grijpstaart is bij de wortel dezelfde kleur als de bovenkant van het lichaam, maar twee derde is naakt en donkerbruin. De roze oren zijn kort en rond. De kop-romplengte bedraagt (in Australië) 330 tot 400 mm, de staartlengte 280 tot 350 mm en het gewicht 1500 tot 2200 g.

## Leefwijze

Deze koeskoes is solitair en 's nachts actief. Overdag verbergt het dier zich in bijvoorbeeld een holle boom, maar 's nachts beweegt hij zich langzaam door de takken op zoek naar eten. Dit dier eet bladeren, fruit en bloemen.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in het zuiden van Nieuw-Guinea en op het schiereiland Kaap York in Noordoost-Australië. De Australische en Nieuw-Guinese populaties vertegenwoordigen aparte ondersoorten, respectievelijk peninsulae Tate, 1945 en mimicus Thomas, 1922. Op Nieuw-Guinea is de soort gevonden van de rivier Mimika (Indonesië) tot Mount Bosavi en de rivier Oriomo (Papoea-Nieuw-Guinea); het is mogelijk dat de koeskoezen van de Aru-eilanden ook tot P. mimicus behoren. In Australië komt de soort voor van de McIlwraith Range tot de Iron Range in regenwouden en acaciabossen. Deze soort werd voorheen tot de witte koeskoes (P. orientalis) gerekend en later tot P. intercastellanus. De soort is in sommige classificaties zelfs in Strigocuscus geplaatst.
* Groves, C.P. 2005. Order Diprotodontia. Pp. 43-70 in Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World: A taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, Vol. 1: pp. i-xxxv+1-743; Vol. 2: pp. i-xvii+745-2142. ISBN 0 8018 8221 4
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* Norris, C.A. & Musser, G.G. 2001. Systematic revision within the Phalanger orientalis complex (Diprotodontia, Phalangeridae): A third species of lowland gray cuscus from New Guinea and Australia. American Museum Novitates 3356:1-20.
* ↑ (en) Zuidwestelijke koeskoes op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 47. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Phalanger mimicus O. Thomas, 1922. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 08-01-2023.
# Gestreepte koeskoes

De gestreepte koeskoes (Pseudochirops archeri) is een zoogdier uit de familie van de kleine koeskoezen (Pseudocheiridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Robert Collett in 1884.

## Uiterlijke kenmerken

Deze koeskoes heeft een dikke, wollige vacht en een behaarde grijpstaart, vaak met een witte punt. De bovenkant is groenachtig, de onderkant vuilwit tot geelbruin. Het gezicht is grijs. Over de rug lopen drie bruine strepen. De kop-romplengte bedraagt 300 tot 380 mm, de staartlengte 310 tot 370 mm en het gewicht 800 tot 1300 g.

## Voorkomen

De gestreepte koeskoes komt voor in tropisch regenwoud in Noordoost-Queensland tussen Paluma en het Mount Windsor Tableland, op minstens 300 m hoogte.

## Levenswijze

Deze soort is 's nachts actief, leeft in bomen, is solitair en eet voornamelijk bladeren. Overdag zit hij opgekruld op een tak. Tussen augustus en november wordt een enkel jong geboren.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* ↑ (en) Gestreepte koeskoes op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 53. ISBN 978-0-8018-8221-0. Gearchiveerd op 10 januari 2023.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Pseudochirops archeri (Collett, 1884). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 09-01-2023.
# Pseudocheirus occidentalis

Pseudocheirus occidentalis is een zoogdier uit de familie van de kleine koeskoezen (Pseudocheiridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Oldfield Thomas in 1884. De soort wordt vaak als ondersoort van de oostelijke koeskoes (Pseudocheirus peregrinus) gerekend.

## Voorkomen

Pseudocheirus occidentalis was voorheen wijdverspreid over het zuidwesten van West-Australië. Door habitatverlies en bejaging door de geïntroduceerde rode vos en verwilderde kat is de soort sterk in aantal afgenomen. Door de IUCN wordt Pseudocheirus occidentalis als "kritiek" aangemerkt. Pseudocheirus occidentalis komt tegenwoordig nog voor in enkele bosgebieden tussen Two Peoples Bay en Collie Ranges en landinwaarts tot Perup.

## Uiterlijke kenmerken

Pseudocheirus occidentalis heeft een lichaamslengte van 32 tot 40 cm met een staart van 30 tot 40 cm lang. Het gewicht bedraagt 850 tot 1000 gram. Pseudocheirus occidentalis heeft een donkergrijsbruine vacht.

## Leefwijze

Pseudocheirus occidentalis is een nachtactief dier en een behendige klimmer. Het voedt zich met bladeren, bloemen en fruit. Pseudocheirus occidentalis leeft in familiegroepen. Er wordt één jong per keer geboren.
* 1 2 (en) Pseudocheirus occidentalis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Pseudocheirus occidentalis O. Thomas, 1888. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 09-01-2023.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 51. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* Field Guide to the Mammals of Australia. P Menkhorst & FA Knight. Oxford University Press (2004).
# Pseudochirulus larvatus

Pseudochirulus larvatus is een zoogdier uit de familie van de kleine koeskoezen (Pseudocheiridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Förster & Rothschild in 1911.

## Voorkomen

De soort komt voor op Nieuw-Guinea.
* ↑ (en) Pseudochirulus larvatus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 52. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Pseudochirulus larvatus (Förster & W. Rothschild, 1911). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 09-01-2023.
# Larry Charles

Larry Charles (20 februari 1956) is een Amerikaans auteur en filmregisseur. Hij is vooral bekend voor zijn vernieuwende, donkere en soms gewaagde Seinfeld-scripts. Hij regisseerde later de serie Curb Your Enthusiasm.
Tot 1994 werkte Larry Charles mee aan Seinfeld, en hij heeft de meest succesvolle episodes op zijn naam staan. In 2006 kwam zijn nieuwe film Borat in de bioscopen, die hij samen met Sacha Baron Cohen maakte. In 2008 regisseerde hij Religulous, een satirische documentaire van Bill Maher over religie.
Zijn laatste werk betreft The Dictator (2012) met daarin wederom Sacha Baron Cohen in de hoofdrol.
* Bibsys: 1032764
* Bibliothèque nationale de France: cb150834110 (data)
* CiNii: DA17538419
* Gemeinsame Normdatei: 137634757
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1596 1793
* Library of Congress Control Number: no2006001071
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jx20050415017
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007452335505171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 299190919
* Système universitaire de documentation: 137523203
* Virtual International Authority File: 12051292
* WorldCat (via VIAF): 12051292
# Tlaxcalteken

De Tlaxcalteken (Nahuatl: tlaxcaltecah, Spaans: tlaxcaltecas) waren een Nahua-groep die woonden in het Dal van Puebla-Tlaxcala, in wat we nu kennen als de Mexicaanse staat Tlaxcala.

## Pre-Spaanse geschiedenis

De Tlaxcalteken waren van oorsprong een conglomoratie van drie etnische groepen die respectievelijk Nahuatl, Otomi en Pinome, spraken. Uiteindelijk werd de Nahuatlsprekende groep de dominante etnische groep.
Ondanks eerdere pogingen van de Azteken werden de Tlaxcalteken nooit veroverd door de Azteekse Driebond. De Azteken stonden hen toe om hun onafhankelijkheid te behouden zodat ze konden participeren in de xochiyaoyatl (Bloemenoorlog) om menselijke offering te faciliteren.

## Spaanse Koloniale Geschiedenis

De Tlaxcalteken vormden een alliantie met Hernán Cortés en zijn medeveroveraars en diende als instrument in de invasie van Tenochtitlan, de hoofdstad van het Azteekse rijk, en ze hielpen de Spanjaarden om het Dal van Mexico te bereiken.
Dankzij deze alliantie genoten de Tlaxcalteken enige privileges onder de inheemse bevolking van Mexico. Zo mochten ze vuurwapens dragen, paarden berijden, adellijke titels dragen en autonoom heersen over hun eigen nederzetting.
De Tlaxcalteken werden ook gebruikt om enkele nederzettingen in het noorden van Mexico op te zetten (waaronder een gedeelte van het hedendaagse zuidoostelijke deel van Texas) waar dit de Spanjaarden zelf niet lukte door verovering van plaatselijke stammen. Ze werden meegenomen naar gebieden die werden bewoond door nomadische stammen (bekend als de Chichimeken) om te dienen als voorbeeld voor de lokale inheemse groep en om te werken op de haciëndas en in de mijnen.
de Tlaxcalteken kolonies bestonden uit nederzettingen in het huidige San Luis Potosí, Zacatecas, Durango, Coahuila, Nuevo León — Nueva Tlaxcala de Nuestra Señora de Guadalupe de Horcasistas, vandaag de dag ook wel bekend als Guadalupe, en Santiago de las Sabinas, ook wel bekend als Sabinas Hidalgo — en Jalisco (Villa de Nueva Tlaxcala de Quiahuistlán, bekend als Colotlán).
# Dactylopsila tatei

Dactylopsila tatei is een zoogdier uit de familie van de buideleekhoorns (Petauridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Eleanor M.O. Laurie in 1952. Het is nu een bedreigde diersoort omdat deze buideleekhoorn leeft binnen een zeer beperkt gebied van het eiland waarbinnen oerbos wordt omgezet in landbouwgrond.

## Voorkomen

Dactylopsila tatei is een endemische soort die uitsluitend voorkomt op het eiland Fergusson, een eiland in Papoea-Nieuw-Guinea dat behoort tot de D'Entrecasteaux-eilanden in de provincie Milne Bay.
* 1 2 (en) Dactylopsila tatei op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Laurie, 1952. Mammals collected by Mr. Shaw Mayer in New Guinea 1932-1949. Bulletin of the British Museum (Natural History), Zoology Series, vol. 1, p. 269-318.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 54. ISBN 978-0-8018-8221-0. Gearchiveerd op 11 januari 2023.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Dactylopsila tatei Laurie, 1952. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 10-01-2023.
# The Long Hot Summer (The Style Council)

The Long Hot Summer is een lied van The Style Council uit 1983. In Engeland haalde het de derde plaats, in Nederland werd het twee maanden te laat uitgebracht om nog een zomerhit te kunnen worden.

## Geschiedenis

The Long Hot Summer werd opgenomen voor de ep A Paris tijdens een verblijf in de Franse hoofdstad. Zanger-gitarist Paul Weller, die The Jam had ontbonden om de soulkant op te kunnen gaan, zou voor dit nummer geïnspireerd zijn door Between the Sheets van de Isley Brothers. De bijbehorende videoclip, waarin Weller en toetsenist Mick Talbot de rivier opgaan en onderweg de als beatnik verklede drummer Steve White tegenkomen, veroorzaakte opschudding vanwege een door sommigen als homo-erotisch ervaren scène.
In 1989, tijdens de nadagen van The Style Council, werd The Long Hot Summer heruitgebracht in een remixversie waarbij Wellers ad-libs in het laatste refrein op de voorgrond werden geplaatst; ditmaal werd het een top 30-notering.
# Muskuskangoeroeratten

Muskuskangoeroeratten (Hypsiprymnodontidae) zijn een familie van klimbuideldieren uit de onderorde Macropodiformes die voorkomt in Australië. Er is nog slechts één levende soort, de muskuskangoeroerat (Hypsiprymodon moschatus), een klein beestje dat tegenwoordig alleen nog maar in de regenwouden van het noordoosten van Queensland leeft. Er is echter een aantal veel grotere fossiele soorten bekend; de grootste, Propleopus oscillans, woog 60 kilo. In totaal zijn er acht fossiele soorten bekend.
Hoewel de muskuskangoeroeratten vaak binnen de familie kangoeroeratten (Potoroidae) worden geplaatst, duiden de meeste fylogenetische analyses erop dat de andere kangoeroeratten nauwer verwant zijn aan de kangoeroes (Macropodidae) dan aan de muskuskangoeroerat, zodat die nu in een aparte familie wordt geplaatst.
De familie omvat de volgende soorten:
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 56. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Mammal Diversity Database (Version 1.10) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 15-01-2023.
* ↑ Burk, A., M. Westerman, and M. S. Springer. 1998. The phylogenetic position of the musky rat-kangaroo and the evolution of bipedal hopping in kangaroos (Macropodidae: Diprotodontia). Systematic Biology 47:457–474
* ↑ Burk, A., & Springer, M. S. (2000). Intergeneric relationships among Macropodoidea (Metatheria: Diprotodontia) and the chronicle of kangaroo evolution. Journal of Mammalian Evolution, 7(4), 213-237.
* 1 2 3 Bates, H., Travouillon, K. J., Cooke, B., Beck, R. M. D., Hand, S. J., & Archer, M. (2014). Three new Miocene species of musky rat-kangaroos (Hypsiprymnodontidae, Macropodoidea): description, phylogenetics and paleoecology. Journal of Vertebrate Paleontology, 34(2), 383-396.
Koala's · Wombats · Dwergbuidelmuizen · Koeskoezen · Slurfbuidelmuis · Kleine koeskoezen · Buideleekhoorns · Vliegende buidelmuizen · Muskuskangoeroeratten · Kangoeroeratten · Kangoeroes
# Langneuspotoroe

De langneuspotoroe (Potorous tridactylus) is een zoogdier uit de familie van de kangoeroeratten (Potoroidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Robert Kerr in 1792.

## Kenmerken

De bovenkant van het lichaam is bruingrijs, de onderkant lichtgrijs. De korte, donkere, nauwelijks behaarde staart loopt taps toe. De oren zijn klein en donker. De kop-romplengte bedraagt 340 tot 400 mm, de staartlengte 180 tot 250 mm, de achtervoetlengte 70 tot 82 mm en het gewicht 660 tot 1600 g.

## Leefwijze

Deze solitaire soort is grotendeels 's nachts actief, leeft op de grond en eet van alles, van schimmels tot fruit, groene planten en geleedpotigen.

## Voortplanting

Vrouwtjes kunnen per jaar tot twee jongen krijgen, die het hele jaar door geboren worden.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in Zuidoost-Australië van Zuidoost-Queensland tot West-Victoria, op Tasmanië en op de eilanden Kingeiland, Flinderseiland en French Island. Op Tasmanië komt hij algemeen voor, maar op het vasteland is hij zeldzaam.

## Ondersoorten

De langneuspotoroe heeft de volgende ondersoorten:
* Potorous tridactylus tridactylus (Kerr, 1792) – komt voor in oostelijk Australië, in Queensland en New South Wales ten noorden van Sydney.
* Potorous tridactylus apicalis (Gould, 1851) – komt voor op Tasmanië en eilanden in Straat Bass.
* Potorous tridactylus trisulcatus (McCoy, 1865) – komt voor in zuidoostelijk Australië, in Victoria, Zuid-Australië en New South Wales ten zuiden van Sydney.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
* ↑ (en) Langneuspotoroe op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 58. ISBN 978-0-8018-8221-0. Gearchiveerd op 17 januari 2023.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Potorous tridactylus (Kerr, 1792). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 16-01-2023.
* ↑ Frankham, G. J., Handasyde, K. A., & Eldridge, M. D. (2012). Novel insights into the phylogenetic relationships of the endangered marsupial genus Potorous. Molecular Phylogenetics and Evolution, 64(3), 592-602.
* ↑ Eldridge, M. D. B., Frankham, G. J., Wilson, D. E., & Mittermeier, R. A. (2015). Family Potoroidae (bettongs and potoroos). Handbook of the Mammals of the World, 5, p. 626. ISBN 978-84-96553-99-6
# Hooge Vuursche

Hooge Vuursche is een landgoed en voormalige buurtschap bij Lage Vuursche, gemeente Baarn. Het ligt aan de weg van Baarn naar Hilversum, de Hilversumsestraatweg. Voor de postcodes ligt Hooge Vuursche "in" Baarn.
Tot en met 1857 behoorde het tot de gemeente De Vuursche. In 1840 telde het 53 inwoners in 4 huizen.

## Kasteel

Het belangrijkste gebouw van de Hooge Vuursche is het gelijknamige kasteel, tegenwoordig in gebruik als congrescentrum.

## Landgoed

Het 19 hectare grote landgoed Hooge Vuursche is een onderdeel van de 1200 hectare grote Boswachterij De Vuursche. Hiertoe behoren ook landgoed Buitenzorg, landgoed Groeneveld, Paardenbos, Roosterbos, Baarnse Bos, Lage Vuursche, de Zeven Linden en De Stulp. Het beheer door Staatsbosbeheer is gericht op het terugkrijgen van het oorspronkelijke eiken- en berkenbos. In de Hooge Vuursche wisselen loofbossen en dennenbossen elkaar dus af. Midden in het bos bevinden zich enkele weilandjes. De witte paaltjesroute voert langs de Kruisvijver en de Pannenkoekvijver. De Pannenkoekvijver kreeg haar bijnaam door de vorm. De ronde vijver heeft een sloot aan de zuidzijde die als steel van de koekenpan kan worden beschouwd. In de vijver ligt een eilandje dat met bomen begroeid is. De kruisvormige vijver lag vroeger in de zichtlijn van het eerste kasteel de Hoge Vuursche dat lang geleden is afgebroken. Aan de Kaapweg ligt een paalkampeerplaats voor drie trekkerstenten. In het gebied zijn Neolithische bewoningssporen aangetroffen. Ook liggen er meerdere grafheuvels.
In de Vuursche broeden meer dan zestig vogelsoorten, waaronder vier spechtensoorten. Daarnaast komen er roofvogels voor als buizerd, sperwer, havik, boomvalk, wespendief, bosuil en ransuil.

## Galerie

* Pannenkoekvijver richting de 'steel' met rechts het eilandje
* Pannenkoekvijver met rechts het eilandje
* lange lanen als zichtlijnen in het bos
* open terrein
* Kruisvijver

## Literatuur

* Edward W. Leeuwin: An Arts and Crafts Garden on the Utrechtse Heuvelrug. The Garden Layout for Castle »De Hooge Vuursche« in Baam. In: Die Gartenkunst 15 (1/2003), p. 127–140. ISSN 0935-0519
* Annejuul Moll-Breebbart, Edward W. Leeuwin: Birds on De Hooge Vuursche. The aviary of the eighteenth-century county estate De Hooge Vuursche. In: Die Gartenkunst 20 (1/2008), p. 143–150.
* Utrechtse Heuvelrug-Noord en Eemland, ISBN 90-6064-829-3
* https://web.archive.org/web/20071019040014/http://www.hoogevuursche.nl/splash/

### Referenties

* ↑ Website Hooge Vuursche
* ↑ Vorstelijk Baarn
* ↑ IVN Eemland
# Podomyrma abdominalis

Podomyrma abdominalis is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1887 door Carlo Emery. Odoardo Beccari had deze soort op Ternate verzameld.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Emery. "Catalogo delle Formiche esistenti nelle collezioni del Museo Civico di Genova." Annali del Museo Civico di Storia naturale di Genova Serie 2, vol. V (1887-88), blz. 459
# Wufang Shangdi

De vijf manifestaties van Shangdi zijn in het Chinees volksgeloof de vijf manifestaties van Shangdi. Dit idee dateert uit de Shang-dynastie.
De vijf zijn:
* Gele Keizer - Huangdi 黄帝
* Blauwgroene Keizer - Cāngdì 蒼帝
* Zwarte Keizer - Heidi 黑帝
* Rode Keizer - Chidi 赤帝
* Witte Keizer - Baidi 白帝