OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# G.T.S.V. Voetius

De Gereformeerde Theologen Studentenvereniging 'Voetius' is een theologisch dispuut uit Utrecht.

## Karakteristieken

Voetius stelt zich ten doel om zowel de gereformeerde theologie in haar volle breedte en diepte te bestuderen als haar leden praktisch te vormen. De vereniging belegt sinds 2012 haar activiteiten in Amsterdam. Dit komt doordat theologie in Utrecht verdwenen is en de PThU een vestiging in het gebouw van de VU heeft.

## Symboliek

De naam verwijst naar Gisbertus Voetius. De zinspreuk van de G.T.S.V. Voetius is: "De vreze des Heren is het beginsel der wijsheid" - (Spreuken 1:7a).

## Geschiedenis

Voetius is opgericht op 4 oktober 1899.

## Interne structuur

Het verenigingsbestuur bestond tot 2012 uit zes leden (praeses, vice-praeses, fiscus, abactis, assessor I en assessor II). Door afname van het aantal leden werd het bestuur in 2012 teruggebracht naar drie leden (praeses, fiscus en abactis).

## Externe structuur

Voetius is lid van PoINT, een samenwerkingsverband van studieverenigingen theologie uit Apeldoorn, Kampen, Leiden en Utrecht.

## Bekende oud-leden

Onder de oud-leden van G.T.S.V. Voetius bevinden zich ook bekende theologen. Enkelen van hen zijn:
* H.G. Abma
* A. Van de Beek
* G. Van den Brink
* J.T. Doornenbal
* J. Van Genderen
* C. Graafland
* F.G. Immink
* I. Kievit
* L. Kievit
* A.G. Knevel
* A. Noordegraaf
* A.J. Plaisier
* R. De Reuver
* P.L.R. Van der Spoel
F.Q.I. (Kampen) · P.F.S.A.R. (Apeldoorn) · Synopsis (Leiden) · Themelios (Utrecht) · To the Point (Kampen) · TSU (Utrecht) · Voetius (Utrecht)
# Robert Hoy

Robert Francis Hoy (New York, 3 april 1927 – Northridge (Californië), 8 februari 2010) was een Amerikaanse acteur en stuntman.

## Biografie

Hoy diende tijdens de Tweede Wereldoorlog bij de marine. Vanaf 1950 werkte hij als stuntman aan speelfilms en televisieseries, voornamelijk uit het westerngenre. De bekendste films waarin hij als stuntman werkte, zijn The Invisible Third van Alfred Hitchcock, Spartacus van Stanley Kubrick en The Outlaw Josey Wales van Clint Eastwood. Over het algemeen werkte hij 44 jaar als stuntman en was hij de dubbel van Telly Savalas, Audie Murphy en Tony Curtis.
Naast zijn werk als stuntman verscheen Hoy vanaf 1950 ook als acteur in speelfilms, maar tot eind jaren 1950 vooral in kleine bijrollen. Daarna werkte hij steeds vaker voor televisie en speelde hij gastrollen in verschillende televisieseries, waaronder de klassieke westernseries Bonanza, The Rifleman en Laramie. Tussen 1967 en 1971 speelde hij de cowboy Joe Butler in 62 afleveringen van de The High Chaparral-serie. Tussen 1978 en 1982 had hij een terugkerende gastrol in de Dallas-serie. Hoy was getrouwd en had een zoon. Een paar weken nadat hij de Golden Boot Award ontving, bezweek hij aan kanker.

## Filmografie
### Als acteur

* 1958: Sea Hunt
* 1959: Operation Petticoat
* 1960: Bonanza
* 1963: Laramie
* 1966: The Virginian
* 1967: The High Chaparral
* 1967: Star Trek
* 1968: The Love Bug
* 1973: The Streets of San Francisco
* 1973: Mission: Impossible
* 1975: The Rockford Files
* 1975: Little House on the Prairie
* 1978: Dallas
* 1978: Fantasy Island
* 1979: The Dukes of Hazzard
* 1980: Hawaii Five-O
* 1981: Magnum P.I.
* 1982: Simon & Simon
* 1985: Airwolf
* 1986: Choke Canyon
* 1988: Beauty and the Beast
* 1995: Walker, Texas Ranger

### Als stuntman

* 1954: River of No Return
* 1958: The Defiant Ones
* 1959: North by Northwest
* 1960: Spartacus
* 1963: It's a Mad Mad Mad Mad World
* 1965: Shenandoah
* 1976: The Enforcer
* 1976: The Outlaw Josey Wales
* 1977: The Gauntlet
* 1980: Bronco Billy
* 1982: The Fall Guy
* 1985: North and South
* 1986: Legal Eagles
* ↑ Bob Hoy. IMDb. Geraadpleegd op 17-08-2021.
* ↑ (en) Bob Hoy. Memory Alpha. Geraadpleegd op 17-08-2021.
* ↑ (en) Robert Hoy. prabook.com. Geraadpleegd op 17-08-2021.
* ↑ (en) Robert Hoy obituary. the Guardian (28 februari 2010). Geraadpleegd op 17-08-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Robert Hoy op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Library of Congress Control Number: n87860019
* Virtual International Authority File: 40902873
* WorldCat (via VIAF): 40902873
# De Levensbron (Terneuzen)

De Levensbron is een kerkgebouw van de Nederlandse Gereformeerde Kerken in de Zeeuwse stad Terneuzen, gelegen aan Sloelaan 40.
De Gereformeerde gemeente vrijgemaakt kerkte vanaf 1961 in de kerk aan de Van Cantfortstraat. Een nieuwe kerk werd gebouwd in 1984 naar ontwerp van A. van der Lek. Het is een sober doosvormig bakstenen gebouw met een lage ingangspartij. In 1985 werd een groot orgel in gebruik genomen, vervaardigd door de firma Fama & Raadgever. De totale bouwkosten voor de kerk bedroegen ongeveer 1,6 miljoen gulden. Vanaf 2004 werd het gebouw ook gebruikt door de Hersteld hervormde gemeente.
* ↑ "Ingebruikneming nieuwe Geref. kerk te Terneuzen"in Gereformeerd Gezinsblad d.d. 21 juni 1961
* 1 2 "Nieuw kerkgebouw voor Terneuzen", Nederlands Dagblad, 3 maart 1984. Geraadpleegd op Delpher op 28 mei 2019.
* ↑ "Nieuw orgel in Terneuzen", Nederlands Dagblad, 3 mei 1985. Geraadpleegd op Delpher op 28 mei 2019
# Kandelaarkerk (Schildwolde)

De Kandelaarkerk is een kerkgebouw in Schildwolde in de Nederlandse gemeente Slochteren, dat sinds 1945 in gebruik is door de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt (vanaf 2023 Nederlandse Gereformeerde Kerken).

## Kerkbouw

De kerk is gebouwd in 1911, ter vervanging van de gereformeerde kerk die aan de overzijde van de weg stond. De oude kerk en pastorie waren gebouwd in 1840. Door de toename van het aantal kerkgangers was een groter kerkgebouw nodig. In mei 1911 werd het oude kerkgebouw afgebroken. Het afbraakmateriaal werd verwerkt in de fundering van het nieuwe kerkgebouw. Het voorhuis, de voormalige pastorie die voor de oude kerk stond, is blijven staan toen de kerk werd afgebroken. De pastorie naast de kerk (Hoofdweg 36) werd gebouwd in 1906. door de architect Ytzen van der Veen uit Groningen.
De architect van de nieuwe kerk was Sense Blokzijl uit Ten Boer. De bouw werd uitgevoerd door de firma Harryvan uit Schildwolde. Met de bouw van de kerk kwamen kerk en pastorie weer naast elkaar te staan.

## Restauraties en verbouwingen

In 1949-1950 werd het kerkgebouw gerenoveerd. Toen zijn de glas in loodramen waarin de symboliek van de wijnstok en de ranken was verwerkt, vervangen door de huidige ramen.
De laatste grondige renovatie heeft plaatsgevonden in de jaren 1981-1982. Daarbij is de toren voorzien van een meer solide fundering, zijn dak en muren hersteld en de garderoberuimten bij de hoofd- en zijingang vergroot. Er is een betonvloer met vloerverwarming aangelegd, afgewerkt met plavuizen. Ook zijn nieuwe eikenhouten banken en een nieuwe preekstoel geplaatst.
Voor vergaderingen wordt zalencentrum De Kandelaar gebruikt. Door de jeugd is daarachter een jongerenruimte gebouwd. Dit deel van het gebouw heeft, met een verwijzing naar de naam van kerk en zalencentrum, de Groningse naam t Schienvat.

## Orgel

Het kerkorgel is in 1915 geplaatst door orgelbouwer Mart Vermeulen. Hierbij zijn voornamelijk oudere onderdelen gebruikt. Voor latere uitbreidingen van het orgel is zowel nieuw als gebruikt pijpwerk ingebouwd. Vooral het pijpwerk waarmee het orgel in 1950 is uitgebreid, past niet goed bij het oudste pijpwerk, waardoor de klank van het orgel door de tijd uit balans is geraakt.
In 2002 is het orgel grondig gerestaureerd en uitgebreid door Mense Ruiter, orgelmakers in Zuidwolde (Groningen). Als uitgangspunt is het oudste pijpwerk genomen. Daar zijn de overige bruikbare pijpen omheen gebouwd en verder uitgebreid met nieuwe pijpen, onder meer voor het pedaal. De balg is hersteld en is niet meer in het orgel geplaatst, maar in de toren achter het orgel. Hierdoor kwam in het orgel ruimte vrij voor de nieuwe registers.
# Valsesia

Het Valsesia is een bergdal in de Noord-Italiaans regio Piëmont (provincie Vercelli).
De vallei is uitgesleten door de rivier de Sesia die ontspringt uit de gletsjers van Monte Rosamassief aan het einde van het dal. Het S-vormige hoofddal wordt ook wel Val Grande genoemd. Aan de noordzijde liggen twee grote zijdalen; het Val Mastallone en het Val Sermenza die beiden uitlopen op de bergkam die de scheiding vormt met het Valle Anzasca.
De hoofdplaats van het dal is Varallo Sesia. Deze plaats is ook meteen de meest toeristische centrum in de centrale vallei. Boven het centrum ligt op een berg het religieuze centrum Sacro Monte di Varallo dat met een kabelbaan te bereiken is. De economie is vooral gebaseerd op de industrie in het lage deel van het dal bij Borgosesia, Quarona en Serravalle. Het hoogste deel van het dal is in grote mate afhankelijk van het toerisme. De belangrijkste plaats is hier Alagna Valsesia, 's winters een drukbezocht wintersportcentrum.

## Gemeenten in het dal

Varallo Sesia, Borgosesia, Gattinara, Scopello, Alagna Valsesia, Quarona, Fobello, Rassa, Rimella, Rima San Giuseppe, Rimasco, Boccioleto, Rossa, Carcoforo, Romagnano Sesia, Vocca, Balmuccia, Scopa, Campertogno, Piode, Cravagliana, Serravalle Sesia, Rassa

## Hoogste bergtoppen

* Punta Gnifetti (4559 m)
* Piramide Vincent (4215 m)
* Punta Giordani (4046 m)
* Punta Grober (3497 m)
* Punta Indren (3260 m)
* Stolemberg (3202)
* Punta Stralin (3115 m)

## Externe link

* Website van de berggemeente Valsesia
# Antiboise

Antiboise is een soort dressing, vernoemd naar de stad Antibes aan de Côte d'Azur. De voorloper van de Antiboise was de Sauce vierge, die iets andere ingrediënten bevat en een flinke hoeveelheid boter. Antiboise word meestal geserveerd met vlees, en visgerechten en is geliefd vanwege zijn rijkelijke en licht zure smaak.
Een klassieke antiboise bestaat uit tomaat die geplisseerd en in brunoise gesneden is, knoflook, sjalotten, zeezout, zwarte peper, azijn en olijfolie. De sjalotten en knoflook worden in de pan aangefruit in de olijfolie, waarna dit wordt vermengd met de tomaat. Dit geheel wordt nog afgemaakt met zwarte peper en zeezout om het geheel op smaak te krijgen. Veelvoorkomende alternatieve versies van de antiboise bevatten tevens enkele druppels balsamico, basilicum en soms ook ansjovis
* 1 2 Antiboise | Looye Kwekers. www.looye.com. Geraadpleegd op 4 november 2024.
* ↑ Antiboise, een echte Franse klassieker. Toch?. Kokswereld (2 februari 2022). Geraadpleegd op 5 november 2024.
* ↑ Antiboise Recept - AH Allerhande. Geraadpleegd op 05-11-2024.
# Vereniging voor Vreemdelingenverkeer

De Vereniging voor Vreemdelingenverkeer (kortweg VVV genoemd) is een organisatie in Nederland waarin plaatselijke of regionale recreatiebedrijven en -instanties samenwerken om het toerisme naar de betreffende locatie te bevorderen. De VVV's geven bezoekers informatie over de betreffende stad of streek en bemiddelen bij het reserveren van overnachtingen en dergelijke. Daarnaast trachten zij het toerisme verder te ontwikkelen.
De inkomstenbron bestaat uit de verkoop van artikelen als kaarten, gidsen, cadeaubonnen en souvenirs. Daarnaast dragen de deelnemende recreatiebedrijven als vertegenwoordigde gemeenten financieel bij aan de VVV-activiteiten.
In Nederland worden de individuele VVV's overkoepeld door VVV Nederland, dat functioneert als licentiegever van het VVV merk. In 2017 werd gestart met Kennisnetwerk Destinatie Nederland, een netwerk van 80 Destinatie- en Citymarketing organisaties.

## Geschiedenis

De eerste VVV werd in Nederland opgericht te Valkenburg aan de Geul in 1885. In Nederland bestonden in 1910 88 afdelingen van de VVV, waarbij in totaal 429 vestigingen waren aangesloten. Daarnaast waren er 11 Regionale Bureaus. Er waren 1300 medewerkers en 1000 vrijwilligers.

### Amsterdam

In Amsterdam was sinds 1883 de Vereeniging tot bevordering van het Vreemdelingenverkeer werkzaam. Niet iedereen was hiermee tevreden, want in 1902 werd naast deze vereniging een nieuwe vereniging opgericht: 't Koggeschip. In 1919 fuseerden deze twee verenigingen tot de Vereeniging tot bevordering van het Vreemdelingenverkeer 't Koggeschip. Deze vereniging behartigde de plaatselijke belangen door het organiseren van feesten, wedstrijden en orgelconcerten. In 1937 werd de Vereeniging tot bevordering van het Vreemdelingenverkeer "Amsterdam" (V.V.V.) opgericht. Deze nieuwe vereniging kreeg steun van zowel de gemeente Amsterdam als de plaatselijk Kamer van Koophandel en later ook het bedrijfsleven. Sinds 2013 is Amsterdam Marketing, als citymarketing organisatie van de stad Amsterdam verantwoordelijk voor de VVV’s op Schiphol, op het Stationsplein (In het NZ Hollands Koffiehuis tegenover Centraal Station) en in de IJhal van Centraal Station (Iamsterdam Store/Visitorcenter/ VVV). Daarnaast coördineert Amsterdam Marketing ook een aantal VVV locaties in de metropool Amsterdam.

## Duitsland

Organisaties vergelijkbaar met een VVV heten in het Duitse taalgebied vaak Verkehrsverein of Touristik-Verein. De VVV van Burgdorf (Hannover) heeft toevallig echter ook de afkorting VVV. Het begrip moet niet worden verward met Verkehrs-Verband. Een dergelijke organisatie gaat doorgaans over lokaal en regionaal vervoer, o.a. openbaar vervoer per bus.
# De Vriendschap (film)

De Vriendschap is een Nederlandse speelfilm uit 2001.

## Verhaal

Twee oude jeugdvrienden: Pieter en Gijs (gespeeld door respectievelijk Gerard Cox en Willem Nijholt) ontmoeten elkaar weer na 40 jaar in Rotterdam. Deze hernieuwde kennismaking gaat niet zonder slag of stoot. Destijds moest Gijs in militaire dienst en uitgezonden worden naar Nederlands-Indië. Dat wilde hij niet, dus vluchtte het land uit met steun van zijn vriend Pieter, die hierbij enig eigenbelang had. Hij kon immers trouwen met de vrouw op wie zowel hij als Gijs verliefd waren.
Toen ze elkaar na 40 jaar terugzagen, was deze vrouw al overleden en Pieter heeft inmiddels een dochter (Nelly; gespeeld door Mary-Lou van Stenis) en een kleindochter (Iris; gespeeld door Karina Smulders) bij die vrouw gekregen. Maar nu worden Gijs en Pieter opnieuw verliefd op dezelfde vrouw (Zwaantje; gespeeld door Pleuni Touw) en trouwt Gijs uiteindelijk met haar. Vlak na hun huwelijk wordt echter duidelijk dat Gijs ongeneeslijk ziek is en nog maar kort te leven heeft. Hij sterft uiteindelijk door een Drion-pil (euthanasie) en Pieter gaat van zijn erfenis alsnog een tocht met een cruiseschip maken samen met zijn weduwe (op wie hij ook verliefd was).
# Sint-Maartensdal

Sint-Maartensdal is een complex van appartementsgebouwen in het centrum van de Belgische stad Leuven. De hoogbouwwijk werd ontworpen door architect Renaat Braem. Een van de torenblokken is met een hoogte van 115 m (inclusief antenne) het hoogste gebouw van Leuven. Eigenaar van het complex is de sociale huisvestingsmaatschappij Dijledal.

## Naamgeving

De wijk kreeg de naam van Sint-Maartensdal omdat tot het midden van de 20e eeuw hier de priorij van Sint-Maartensdal was gelegen, toen omgevormd tot de Sint-Maartenskazerne. De referentie naar Sint-Maarten volgde uit de opening van de toenmalige priorijkerk op de naamdag van Sint-Maarten.

## Geschiedenis

De opdracht werd Braem in 1955 gegeven door toenmalig Leuvens burgemeester Franz Tielemans. Conform de politieke meerderheid in het college van burgemeester en schepenen werden de socialistisch Leuvense architect Albert Moerkerke voor lokale uitvoering en de liberale ingenieur-architect Jan De Mol voor de administratieve afwerking aan het ontwerpteam toegevoegd. De bouw verliep in meerdere fases tussen 1960 en 1971.
In 1994 opende in het noorden van het complex het gelijknamige buurtcentrum Sint-Maartensdal. Tussen 1998 en 2002 renoveerde het Leuvense architectenbureau A33 de torens van het complex en voegde het een tweede trappenhuis toe. Ook de oorspronkelijke beige bakstenen betonnen cordons, witte glasalplaten en houten raamprofielen maakten plaats voor roodkeramische en zinken gevelbekledingen met grijs buitenschrijnwerk. In 2004 werden ook de laagblokken ingrijpend gerenoveerd met onder meer gladde gevels met hangende terrassen. In 2020 werd de torenspits van de hoogste bouw gerenoveerd. De renovatiewerken aan de overige woonblokken zijn nog niet helemaal voltooid.

## Bouwstijl

De stijl verschilt grondig van bv. de Modelwijk in het Brusselse Laken met diens strakke woonblokken. In Sint-Maartensdal wisselen drie hexagonale "gekonsentreerde" torenblokken af met drie langwerpige woonblokken in visgraatvorm. Een van de torenblokken haalt, met de op het dak geplaatste antenne, een hoogte van 115 m. De torenspits op deze centrale woontoren is 45 m hoog. De Société Belge des Urbanistes et Architectes Modernistes (SBUAM) bekroonde de wijk in 1967 als "meest opmerkelijke realisatie recent gebouwd in België".

## Externe link

* Hoogbouwwijk Sint-Maartensdal, Agentschap Onroerend Erfgoed
* ↑ Bekende torenspits Sint-Maartensdal in Leuven wordt gerenoveerd: "Belangrijk herkenningspunt", VRT NWS, 16 december 2019.
* ↑ Stad en Dijledal renoveren iconische torenspits Sint-Maartensdal, Leuven Actueel, 22 december 2019.
# Allodape friesei

Allodape friesei is een vliesvleugelig insect uit de familie van de bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1915 door Embrik Strand.
De diersoort komt voor in Zimbabwe.
* ↑ (2008) Integrated Taxonomic Information System (ITIS) Bee Checklist 3 oktober 2008 (niet meer beschikbaar, nieuwe lijst hier)
* ↑ GBIF. Diersoorten die voorkomen in Zimbabwe. The Global Biodiversity Information Facility (GBIF). Opgevraagd op 19 december 2011.
# Darma (Darma)

Darma is een bestuurslaag in het regentschap Kuningan van de provincie West-Java, Indonesië. Darma telt 6296 inwoners (volkstelling 2010).
# Loreto-di-Casinca

Loreto-di-Casinca is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 234 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Corte.

## Geografie

De oppervlakte van Loreto-di-Casinca bedraagt 8,0 km², de bevolkingsdichtheid is 29,3 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Christus' Hemelvaartkerk

Christus' Hemelvaartkerk kan verwijzen naar:
* Christus' Hemelvaartkerk (Grave), een voormalige rooms-katholieke kerk
* Christus' Hemelvaartkerk (Maastricht), een voormalige rooms-katholieke kerk in de Maastrichtse wijk Pottenberg
* Christus' Hemelvaartkerk (Sittard), een rooms-katholieke kerk in de Sittardse wijk Vrangendael
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Christus' Hemelvaartkerk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Bongerdbrug

De Bongerdbrug is een klapbrug in Amsterdam-Noord.
Begin 21e eeuw werd het industrieterrein en volkstuinencomplex De Bongerd omgebouwd tot een woonwijk. Om deze nieuwe woonwijk een verbinding te geven met het “oude” deel van Amsterdam-noord en haar fietsroutes werden er over Zijkanaal I een aantal bruggen gelegd, zoals de Kadoelenbrug en Theo Fransmanbrug. Nadat in de winter van 2017 begonnen werd met de voorbereidende werkzaamheden voor de Bongerdbrug werden in september 2018 de per schip aangevoerde diverse brugdelen op hun plaats gehangen. Op 12 december 2018 kon dan de centraal gelegen brug geopend worden, die ontworpen is door FKG Architecten uit Zaandam. De brug heeft twee verschillende types landhoofden. De oostelijke ligt op een oude dijk (Waterlandse Zeedijk) tussen de woonboten; de westelijke bestaat uit een pijler die in buitendijks grond. Het brugval wordt hydraulisch aangedreven. De twee in het water staande pijlers worden bescherm door remmingswerk.
Ten noordoosten van de brug staat aan de kade een oude hijskraan met de naam "Het paard van noord" aan de kade.
* Pieters Bouwtechniek
* FKG Architecten
* Akerveld Engineering
* YouTube met filmpje begin december 2018, brug met een omhoogstaande val
* Buurtvereniging Het Hogeland
# United States Dairy Export Council

De United States Dairy Export Council (USDEC) is een Amerikaanse non-profitorganisatie die de wereldwijde handelsbelangen van de Amerikaanse zuivelsector vertegenwoordigt. Het werd in 1995 opgericht door Dairy Management Inc. De USDEC werkt samen met de Foreign Agricultural Service van het ministerie van Landbouw en maakt gebruik van lidmaatschapsbijdragen voor lobbyactiviteiten.
Sinds 24 februari 2021 wordt de organisatie geleid door Krysta Harden, onderminister van Landbouw van 2013 tot 2016. Zij volgde Tom Vilsack op, die op dezelfde dag werd beëdigd als minister van Landbouw in het kabinet-Biden. Vilsack leidde de organisatie van 2017 tot 2021 en was eerder al minister van Landbouw in het kabinet-Obama van 2009 tot 2017.
* ↑ (en) About us. U.S. Dairy Export Council. Geraadpleegd op 2 februari 2021.
* ↑ (en) Krysta Harden Named USDEC President and CEO. U.S. Dairy Export Council (24 februari 2021). Geraadpleegd op 25 februari 2021.
* ↑ (en) Tom Vilsack to Take Helm of U.S. Dairy Export Council. U.S. Dairy Export Council (17 januari 2017). Gearchiveerd op 20 september 2019. Geraadpleegd op 2 februari 2021.
# Niketas Triphyllios

Niketas Triphyllios (Oudgrieks Νικήτας Τριφύλλιος) (overleden op 30 april 803) was een van de hoogste ambtenaren van het Byzantijnse Rijk tijdens het bewind van de Byzantijnse keizerin Irene van Byzantium (regeerde 797-802). Niketas bekleedde de positie van domesticus van de Scholae.

## Biografie

Niketas maakt voor het eerst zijn opwachting op het publieke toneel in de triomftocht die Irene op Paasmaandag (1 april) van het jaar 799 hield. Op dat moment was hij reeds domesticus van de Scholae (commandant van het Scholae-regiment (een elite-eenheid)) en houder van de hoogste waardigheid van Patrikios. Niketas was een van de vier patrikioi (samen met Bardanes Tourkos, Constantijn Boilas en zijn eigen broer Sisinnios), die vier witte paarden leidden, die de keizerlijke koets trokken, een rol die hem markeert als een van de meest prominente van Irenes aanhangers onder de hoogwaardigheidsbekleders van de staat.
Een paar weken later, in mei, verslechterde Irenes gezondheid aanzienlijk. De kwestie van haar opvolging raakte daardoor in een stroomversnelling. Op dit punt verbonden Niketas (en mogelijk ook zijn broer) zich met de eunuch-ambtenaar Aetios om de invloed van Irenes machtige eerste minister, de eunuch Staurakios te beteugelen. De twee wendden zich persoonlijk tot de keizerin en beschuldigden Stauriakos van een samenzwering om de troon te grijpen. Staurakios kwam er vanaf met een berisping door keizerin Irene, maar nam daarna stappen om gewapende steun te werven om Aetios' en Niketas' controle van de hoge officieren in het leger het hoofd te bieden. De twee kampen bleven daarna tot februari 800 in een patstelling, toen het Staurakios verboden werd om nog verder contacten met het leger te onderhouden en toen Aetios gepromoveerd werd tot de machtige post van strategos van het Anatolische thema. Ondanks het feit dat Staurakios snel daarna dodelijk ziek werd, starten zijn aanhangers een opstand in Cappadocië. Staurakios overleed echter op 3 juni 800, nog voordat het nieuws van het neerslaan van de opstand in Cappadocië de hoofdstad had bereikt.
Ondanks zijn eerdere steun voor Irene keerde Triphyllios zich het volgende jaar tegen het fiscale beleid van de keizerin, evenals de toenemende invloed van Aetios, die Niketas' broer Sisinnios als strategos van Thracië door zijn eigen broer Leo verving. Hij was onder de leiders van de omverwerping door de Logothetes tou genikou (logotheet-generaal), Nikephoros I op 31 oktober 802. Na de omwenteling bleef hij zijn functie als domesticus van de Scholae houden tot aan zijn plotselinge dood op 30 april 803. De Byzantijnse kroniekschrijvers melden het gerucht dat hij mogelijk in opdracht van Nikephoros zou zijn vergiftigd, maar gezien Nikephoros' nauwe relatie met Sisinnios, ook na de dood van Niketas, lijkt dit onwaarschijnlijk.