OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Pans doosschildpad

Pans doosschildpad, ook wel Pans waterdoosschildpad (Cuora pani) is een schildpad uit de familie Geoemydidae.

## Naamgeving

De schildpad werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Ming-tao Song in 1984. Later werd de wetenschappelijke naam Cuora chriskarannarum gebruikt. De soortnaam pani is door Ming-tao Song waarschijnlijk gekozen als een eerbetoon aan zijn Chinese collega-herpetoloog Pan Lei waarmee Song veel heeft samengewerkt. Dit is echter niet zeker omdat Song de etymologie van de wetenschappelijke naam nooit heeft toegelicht.

## Uiterlijke kenmerken

Het rugschild of carapax wordt ongeveer 16 centimeter lang, mannetjes blijven kleiner tot ongeveer 11 cm. Het schild is langwerpig van vorm en olijfbruin tot zwart van kleur, de schildrand is lichter. Het schild is enigszins afgeplat en is aan de zijkanten van het midden steiler dan de bovenzijde en de zijkanten, de zijschilden (marginalen) staan wat omhoog. Het buikschild is geel met zwarte markeringen die vervagen naarmate de schildpad ouder wordt. De olijfgroene kop is langwerpig en smal en heeft een iets uit-stekende snuitpunt. De iris is groen, de kaken en kin geel. De nek heeft fijne lichte lengtestrepen. Achter het oog is een gele lengtestreep aanwezig evenals onder het oog op de kaakrand. De voorpoten hebben vergrote schubben, de achterpoten niet. De kleur van de poten is olijfgroen aan de buitenzijde, de binnenzijde en de pootoksels zijn lichter van kleur. De schildpad kan net als alle doosschildpadden het buikschild omhoog klappen ter bescherming tegen vijanden.

## Verspreidingsgebied

Pans doosschildpad is endemisch in China, over de levenswijze en biologie is nog niets bekend.

## Bronvermelding

* ↑ (en) Pans doosschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Cuora pani.
* ↑ Bo Beolens,Michael Watkins,Michael Grayson, The Eponym Dictionary of Reptiles.
Bronnen
* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Cuora pani - Website Geconsulteerd 2 juni 2015
* (en) Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Life on Grey

Life on Grey was een Eindhovense popband, voorloper van Peter Pan Speedrock.

## Ontstaan

Life on Grey wordt in 1984 opgericht door Eddy Stolk, Peter van Elderen en Koen Rijnbeek. Als bassist Hans Fens wordt toegevoegd aan de band is de line-up compleet. Er wordt geëxperimenteerd met verschillende muzikale stijlen en uiteindelijk wordt gekozen voor een mix tussen zware rock met daarover zwaar door de new wave gekenmerkte vocalen.

## Jaren 80

De band begint met optreden en maakt al snel naam binnen het clubcircuit, vooral door veelvuldig door het hele land op te treden. De band groeit door tot een stevig rockensemble. Al in 1987, bassist Erik Rooseboom is vervangen door Bob Muileboom, mag de band meedoen in de finale van de Grote Prijs van Nederland. De band wint niet, maar haalt er wel landelijke bekendheid mee. Hierna begint de band te werken aan hun debuutplaat, Dead Bob, die in 1989 het levenslicht ziet. Opvallend op deze plaat is een cover van Led Zeppelin's Good Times Bad Times. De plaat krijgt aardige recensies en geeft een duidelijk beeld van de band's kunnen, maar is productietechnisch aan de zwakke kant. Daarnaast weet de plaat het live-geluid van de optredens, verzorgd door technicus Erick van Dijk, niet te vangen. Een jaar later verschijnt nog de 7" single Welfare, ook deze plaat brengt niet de beloofde doorbraak.

## Het einde van de band

In de jaren 90 wordt de stijl van Life on Grey langzaamaan steeds harder en schuift het geluid meer naar de jarenzeventigrockstijl. Als een doorbraak uitblijft besluiten de bandleden in 1993 de band op te heffen. Peter van Elderen richt vervolgens met bassist Bob Muileboom de band Peter Pan, het latere Peter Pan Speedrock op en Koen Rijnbeek gaat naar slagwerkgroep Slagerij van Kampen.

## Bezetting

* Eddy Stolk - Zang, gitaar
* Peter van Elderen - gitaar, zang
* Koen Rijnbeek - drums
* Hans Fens - basgitaar (1984-1986)
* Erik Rooseboom - basgitaar (1986-1987)
* Bob Muilboom - basgitaar (1987-1993)

## Discografie
### Albums

| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
| Dead Bob | 1989 | | | | |

### Singles

| Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
| Welfare | 1990 | | | | |
# Air Tenam

Air Tenam is een bestuurslaag in het regentschap Bengkulu Selatan van de provincie Bengkulu, Indonesië. Air Tenam telt 169 inwoners (volkstelling 2010).
# Bergmenievogel

De bergmenievogel (Pericrocotus miniatus) is een zangvogel uit de familie Campephagidae (rupsvogels).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor op Sumatra en Java.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Bergmenievogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Woestijnkapel

De Heilige Kruiskapel, gemeenzaam bekend als de Woestijnkapel, is gelegen in de Woestijnstraat te Gooik in Vlaams-Brabant.

## Geschiedenis

De kapel kwam er in de 13de eeuw, toen de honden van een schaapsherder bij het omwoelen van de grond een geelkoperen kruisbeeld vonden. Het kruis, dat in circa 1280 moet zijn vervaardigd, werd al snel het onderwerp van verering. Zo komt de woestijnkapel ook aan zijn tweede naam: 'de kapel van het Heilig Kruis'. De naam 'woestijn' komt van 'wastijn', een onbebouwde woestenij, zoals deze streek er destijds uitzag.
De woestijnkapel is gelegen op de voormalige bedevaartsroute van Compostella en genoot in de dertiende eeuw grote faam bij pelgrims wegens de aflaat die paus Bonifatius VIII verleende aan iedereen die hier op bedevaart kwam.
Reeds in 1514 werden hier wekelijks twee missen opgedragen, maar het was pas in 1600 dat de huidige kapel er kwam. Een eeuw later werd een eerste grondige verandering aangebracht. In 1758 werd het huidige gewelf aangebracht.

## Architectuur

De kapel bestaat uit een enkelvoudige beuk van drie traveeën, voorafgegaan door een lager ingangsportaal met puntgevel. De leien zadeldaken en dakruiter stralen een speels karakter uit, dankzij de jongste restauratie. De zuidgevel is voorzien van drie steunberen en drie steekboogvensters sinds 1758. De blinde noordmuur is gestut door twee steunberen.
Een centrale steunbeer aanvankelijk verlicht door middel van twee kleine spitsboogvensters, bevindt zich in de koorsluiting. Het portaal met zadeldak, geconstrueerd begin de 17de eeuw heeft schouderstukken en een aandak, en is voorzien van een korfboogdeurtje met druiplijst.
De bouwmaterialen zijn handgemaakte bakstenen en Lembeekse (groene) zandsteen. Binnenin staat een barok portiekaltaar uit 1635 met twee Korinthische zuiltjes. Nog steeds wordt er elke zondag de Heilige Eucharistieviering verzorgd door de pastoor van de parochie Strijland-Gooik. De woestijnkapel is, samen met de onmiddellijke omgeving, sedert meer dan vijftig jaar geklasseerd. Het werd aangeduid als beschermd monument sinds 1942 en als vastgesteld bouwkundig erfgoed in 2021.
De kapel komt voor op enkele wandelroutes en is ook het vertrekpunt van een geo-toeristische landschapswandeling.
* ↑ Boeiend België - bezienswaardigheden: de woestijnkapel.
* ↑ Heemkunde-Gooik: De Woestijnkapel.
* ↑ Inventaris Onroerend Erfgoed - De Heilige Kruiskapel.
# Scardinius elmaliensis

Scardinius elmaliensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de eigenlijke karpers (Cyprinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1997 door Bogutskaya.
* ↑ (en) Scardinius elmaliensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Scardinius elmaliensis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Sahoelrupsvogel

De sahoelrupsvogel (Edolisoma tenuirostre synoniem: Coracina tenuirostris) is een zangvogel uit de familie Campephagidae (rupsvogels) die voorkomt in Nieuw-Guinea en Australië.

## Taxonomie

De oude naam van deze vogel is monniksrupsvogel maar bij een grote taxonomische herziening is de naam gewijzigd in sahoelrupsvogel en is aan een groot aantal ondersoorten soortstatus toegekend. In totaal 16 ondersoorten zijn daardoor verplaatst naar de volgende soorten: Müllers rupsvogel, Timorrupsvogel, Bismarckrupsvogel, Centraal-Melanesische rupsvogel, Rosselrupsvogel, Geelvinkrupsvogel, Obirupsvogel, Banggairupsvogel, Noord-Molukse rupsvogel en Zuid-Molukse rupsvogel.

## Kenmerken

De sahoelrupsvogel wordt inclusief staart 26,5 centimeter. Het is een slanke vogel. Het mannetje heeft een bijna zwart 'gezicht' en is verder van boven donker leikleurig en lichter grijs van onder. Het vrouwtje en de onvolwassen vogels zijn grijsbruin. Het vrouwtje heeft een smalle witte wenkbrauwstreep.
De vogels zitten vaak hoog in de bomen en worden eerder gehoord dan gezien. Ze maken een typisch geluid dat lijkt op het geluid van een tropische cicade. De Engelse naam is daarom Cicadabird.

## Verspreiding en leefgebied

De sahoelrupsvogel leeft in bosgebieden, zoals regenbos in de tropische en gematigde klimaatzone, open bosgebieden met struiken, moerasbos en mangrove. De vogel komt voor in Nieuw-Guinea en Australië en telt zes ondersoorten:
* E. t. nehrkorni: Waigeo.
* E. t. aruense: de Aru-eilanden en van zuidwestelijk tot het zuidelijke deel van Centraal-Nieuw-Guinea.
* E. t. muellerii: Kofiau en Misool, Nieuw-Guinea (behalve het zuiden) en de D'Entrecasteaux-eilanden.
* E. t. tagulanum: Sudest en Misima.
* E. t. melvillense: noordelijk Australië.
* E. t. tenuirostre: oostelijk Australië.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd, maar er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort bedreigd wordt in zijn voortbestaan. Daarom staat de sahoelrupsvogel als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Sahoelrupsvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
* ↑ (en) Pizzey, G & R. Doyle, 1980. A field guide to the birds of Australia. Collins, Sydney.
# Pauwoogwaterschildpad

De pauwoogwaterschildpad (Sacalia bealei) is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1831. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Cistuda bealei gebruikt, later Emys Bealei (1835) en nog later Clemmys bealii (1862).

## Uiterlijke kenmerken

Het schild heeft een geelbruine tot donkerbruine kleur, met een lage kiel op het midden van het rugschild. Het schild is langwerpig van vorm en vrij hoog, de maximale schildlengte is 14,5 centimeter. De naam pauwoogwaterschildpad slaat op de oogvlekken in de nek, die bij de vrouwtjes meer geel van kleur zijn en hierdoor veel duidelijker zichtbaar zijn dan bij de mannetjes. Direct achter de oogvlekken lopen drie gele lengtestrepen over de nek. De achterste twee vlekken zijn altijd groter en duidelijker gekleurd. De mannetjes krijgen in de paartijd een roodachtige huidkleur als paarkleed.

## Verspreiding en habitat

De pauwoogwaterschildpad is endemisch in China en komt voor in het zuiden. De schildpad komt voor in de deelgebieden Fujian, Fukien, Guangdong, Guangxi, Hainan en Jiangxi. Volgens sommige bronnen komt de schildpad ook voor in noordelijk Vietnam, maar uit een onderzoek in 2004 is gebleken dat de soort hier ontbreekt. De habitat bestaat uit met bomen begroeide gebieden met kleine stroompjes waar de schildpad in leeft; deze soort is aan water gebonden.

## Levenswijze

De levenswijze en voortplanting is weleens beschreven, maar alleen van in gevangenschap gehouden exemplaren en niet in het wild. De eieren worden niet begraven zoals bij veel andere schildpadden het geval is, maar worden in kuiltjes afgezet. Wat de schildpad in het wild eet is niet bekend, maar uit waarnemingen van in gevangenschap gehouden exemplaren is bekend dat ze alles aannemen, van garnalen en vissen tot fruit.

## Externe link

* Afbeeldingen en informatie

## Bronvermelding

Referenties
* ↑ (en) Pauwoogwaterschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Grzimek, Bernhard, … e.a. (red.) (1973). Het leven der dieren : encyclopedie van het dierenrijk. Dl. VI: Reptielen. 2e dr. Het Spectrum, Utrecht. 742 p. ISBN 90-274-8626-3. Oorspr. Nederlandse uitg.: 1971. Vert van: Grzimeks Tierleben : Enzyklopädie des Tierreiches. VI. Band: Kriechtiere. Kindler Verlag, Zürich, 1971.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Sacalia bealei.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.
Bronnen
* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Sacalia bealei - Website Geconsulteerd 2 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# George Lawrence Price

Soldaat George Lawrence Price (Regiment nummer: 256265) (15 december 1892 - 11 november 1918) was een Canadees soldaat. Hij wordt algemeen beschouwd als de laatste soldaat van het Britse Rijk die gedood werd tijdens de Eerste Wereldoorlog.

## Biografie

George Price werd geboren in Falmouth in Canada op 15 december 1892, en groeide op in Church Street, dat nu Port Williams, Nova Scotia heet. Hij diende met de "A" Company van het 28ste Bataljon van de Canadian Expeditionary Force.

## 11 november 1918

Soldaat Price nam deel aan een patrouille die het dorpje Havré moest veroveren. Na de oversteek van het Centrumkanaal naar de stad Ville-sur-Haine onder Duits mitrailleurvuur, liepen Price en zijn patrouille naar een rij van huizen met de intentie om de vijandelijke mitrailleur, die hen bij de oversteek had lastiggevallen, te overmeesteren. De patrouille betrad het huis van waaruit ze dachten dat de schoten kwamen, maar trof de Duitsers niet aan, want de Duitsers hadden door de achterdeur het huis verlaten, terwijl de patrouille door de voordeur binnenkwam. Vervolgens zetten ze de zoektocht verder maar vonden het volgende huis opnieuw leeg. George Price werd doodgeschoten in de buurt van zijn hart door een Duitse sluipschutter toen hij uit het huis liep naar de straat, tegen het advies van een bewoner in, om 10u58 op 11 november 1918. Hij overleed dus twee minuten voor de wapenstilstand, die om 11 uur een einde maakte aan de oorlog.

## Gedenktekens

Price werd begraven in Havre Old Communal Cemetery, een van de begraafplaatsen die later toegevoegd is aan de St Symphorien military cemetery, ten zuidoosten van Bergen.nToevallig is dit ook de laatste rustplaats van John Parr en George Edwin Ellison, respectievelijk de eerste en de laatste Engelse soldaten gedood in de Eerste Wereldoorlog.
Op 11 november 1968, zijn 50ste sterfdag en tevens de 50ste verjaardag van de wapenstilstand, plaatsten overlevenden van zijn patrouille een gedenkplaat op de muur van een huis in de buurt van de plaats waar hij was gedood. De Engelse inscriptie luidt:
"To the memory of 256265 Private George Lawrence Price, 28th North West Battalion, 6th Canadian Infantry Brigade, 2nd Canadian Division, killed in action near this spot at 10.58 hours, November 11th, 1918, the last Canadian soldier to die on the Western Front in the First World War. Erected by his comrades, November 11th, 1968."
Deze wordt gevolgd door de Franse tekst.
Het huis is inmiddels afgebroken, maar de plaat is op een baksteen op een stenen monument in de buurt van de plaats waar het huis oorspronkelijk stond geplaatst; zij bevindt zich dus nog steeds in de buurt van de plek waar hij stierf.
In 1991 bouwde de stad Ville-sur-Haine een nieuwe voetgangersbrug over het Centrumkanaal. Er werd een referendum gehouden en op 11 november van dat jaar werd de brug officieel uitgeroepen tot "Passerelle George Price".
# Sint-Franciscuskerk (Elsum)

De Sint-Franciscuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Geel behorende plaats Elsum, gelegen aan de Dr.-Peetersstraat 88.

## Geschiedenis

Elsum behoorde aanvankelijk tot de Sint-Amandusparochie te Geel. In 1969 werd Elsum een zelfstandige parochie die in 1974 officieel werd erkend.
In 1971-1972 werd een kerk gebouwd naar ontwerp van Eugeen Spiessens.

## Gebouw

De zaalkerk, in de stijl van het naoorlogs modernisme, is gebouwd in beton met enkele bakstenen en glazen wanden. De kerk heeft een plat dak en voor de kerk bevindt zich een betonnen zuil met een kruis, waarin een klokje hangt.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sceloenopla pulcherrima

Sceloenopla pulcherrima is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1858 gepubliceerd door Joseph Sugar Baly.
# Indigoboleet

De indigoboleet (Gyroporus cyanescens) is een schimmel behorend tot de familie Gyroporaceae. Hij is een ectomycorrhizapartner van oude loof- en naaldbomen, vooral eiken, beuk en grove den op droge, voedselarme, humusarme zandgrond zonder strooisellaag, vaak in zandverstuivingen. De vruchtlichamen kunnen zeer ver, tot 20 m, van de boom groeien in het open zand. Vruchtlichamen komen voor in september en oktober. De boleet is gemakkelijk te herkennen door de bleke kleur, diepblauw verkleurende poriën en vlees, gekamerde steel en de habitat.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken
#### Hoed

De hoed heeft een diameter van 5 tot 10 cm. De kleur is bleek geel, okergrijs tot licht grijsbruin.

#### Steel

De steel is grof vezelig-viltig met een droog oppervlak. De steel is aanvankelijk gevuld, dan gekamerd met onregelmatige holten.

#### Poriën

De poriën zijn fijn, rond en geel van kleur. Zowel de poriën als het vlees verkleuren bij doorsnijden intens hemelsblauw tot indigo.

#### Vlees

Het vruchtvlees is bleek, kruimelig en broos en kleurt onmiddellijk korenblauw bij de minste verwonding.

#### Geur en smaak

De geur en smaak is zwak en onopvallend.

#### Sporenprint

De sporenprint is citroengeel.

### Microscopische kenmerken

De sporen zijn glad, onregelmatig elliptisch en meten 9–10,5 × 5–6 µm. De hyfen hebben gespen.

## Verspreiding

De indigoboleet komt zeldzaam voor in heel Europa. In Nederland komt hij matig algemeen. Hij komt voor op de hoge zandgronden en hier en daar in de duinen. De soort toont over de periode na 1970 een lichte teruggang, weliswaar met grote schommelingen. Na 2000 is een licht herstel opgetreden. Hij staat op de rode lijst in de categorie 'bedreigd'.

## Foto's

* Poriën
* Knalblauwe verkleuring na doorsnijden
* ↑ (en) Index Fungorum
* 1 2 3 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 7 augustus 2023.
# Rhinoclemmys melanosterna

Rhinoclemmys melanosterna is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De wetenschappelijke naam werd voor het eerst gepubliceerd in 1861 door John Edward Gray. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Geoclemmys melanosterna gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De schildkleur is donkerbruin tot zwart, het schild is ovaal van vorm en heeft een kiel op het midden. Het buikschild is roodbruin tot zwart met gele randen en een gele middennaad tussen de buikschilden. De relatief kleine kop is donker tot zwart en heeft een groene tot rode U-vormige streep die boven het oog begint, om het oog heen loopt en onder het oog eindigt. De schildlengte is ongeveer 30 centimeter, mannetjes blijven kleiner tot 25 centimeter. Ze zijn verder van vrouwtjes te onderscheiden door een langere en dikkere staart. Opmerkelijk is dat exemplaren die in zoetwater leven roodgestreept zijn, terwijl dieren die in zoetwater leven gele tot groene strepen hebben.

## Verspreiding en habitat

De soort komt voor in Zuid-Amerika: in Panama, Colombia en Ecuador. De habitat bestaat uit verschillende waterige milieus, van meren en rivieren tot vijvers in zowel savanne-achtige terreinen als diep in het regenwoud. Er is een tolerantie voor brak water, deze soort neemt graag een zonnebad.

## Levenswijze

De nesten kunnen gedurende het gehele jaar worden gemaakt met een piek in juni tot augustus en november. Het nest bestaat niet uit een gegraven holte maar de eieren worden onder de rottende bladeren verstopt. Er worden slechts één of twee (soms drie) eieren per keer afgezet. Het voedsel bestaat voornamelijk uit plantaardig materiaal, in gevangenschap gehouden exemplaren nemen echter ook huisdierenvoer aan.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Rhinoclemmys melanosterna.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Rhinoclemmys melanosterna - Website Geconsulteerd 3 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Zenyatta Mondatta

Zenyetta Mondatta (geschreven als Zenyattà Mondatta op de albumhoes) is het derde studioalbum van de Britse rockband The Police, uitgebracht op 3 oktober 1980. Het album bracht de hitsingles Don't Stand So Close to Me en De Do Do Do, De Da Da Da voort. Dit album combineert elementen van rock, reggae en punk en wordt gezien als één van de meest succesvolle en invloedrijke werken van de band.

## Achtergrondinformatie

De titel "Zenyetta Mondatta" bevat geen bestaande woorden. Dit is door de bandleden zelf bedacht, omdat ze wilden dat de titel 'leuk en lekker' klonk. De woorden zijn wel van verscheidene dingen afgeleid. Zenyatta is een combinatie van twee dingen. Het eerste deel, zen, staat ook gewoon voor zen. Het tweede deel, yatta, staat voor de Jomo Kenyatta, de eerste president van Kenia. Mondatta is eveneens afgeleid van twee dingen. Het eerste deel, Mond, is afgeleid van het Franse woord voor wereld, monde. Het tweede deel, atta, verwijst naar de titel van het vorige album Reggatta de Blanc.
De tracks op het album werden geschreven tijdens de tweede tournee van The Police en opgenomen in vier weken. De opnames vonden plaats in de Wisseloordstudio's in Hilversum. Het viel de band echter zwaar om het opnemen én het toeren te combineren. De bandleden hebben daarom vaak hun teleurstelling over het album geuit en gingen zelfs zo ver dat ze twee nummers opnieuw opnamen tijdens een korte reünie in 1986. Drummer Stewart Copeland zei over de tijdsdruk: "We hadden meer hooi op onze vork genomen dan we aankonden. We hadden het album net af om 4 uur 's ochtends op de dag dat we aan onze volgende wereldtournee begonnen. We gingen een paar uur naar bed en reisden toen naar België voor het eerste optreden. Het was erg krap".
Desondanks was "Zenyetta Mondatta" een groot succes. Het album was goed voor een nummer 1-notering in de Britse albumlijst. Ook leverde het The Police twee Grammy Awards op; ze wonnen in de categorie Rock Performance by a Duo or Group with Vocal, en in de categorie Best Rock Instrumental Performance voor de single "Don't Stand So Close to Me". The Village Voice riep het album uit tot het 28e beste album van 1980. In de Nederlandse Album Top 100 haalde het album de tweede positie.

## Tracklist

Alle nummers zijn geschreven door Sting, tenzij anders is aangegeven. Het album bestaat uit de volgende nummers:
* ↑ Zenyatta Mondatta van The Police - platenuitleg
# Air Tiris

Air Tiris is een bestuurslaag in het regentschap Kampar van de provincie Riau, Indonesië. Air Tiris telt 6122 inwoners (volkstelling 2010).