OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Channa

Channa is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van de slangenkopvissen (Channidae).

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Channa amphibeus (McClelland, 1845)
* Channa argus (Cantor, 1842)
* Channa asiatica (Linnaeus, 1758)
* Channa aurantimaculata (Musikasinthorn, 2000)
* Channa bankanensis (Bleeker, 1852)
* Channa baramensis (Steindachner, 1901)
* Channa barca (Hamilton, 1822)
* Channa bleheri (Vierke, 1991)
* Channa burmanica (Chaudhuri, 1919)
* Channa cyanospilos (Bleeker, 1853)
* Channa diplogramma (Day, 1865)
* Channa gachua (Hamilton, 1822)
* Channa harcourtbutleri (Annandale, 1918)
* Channa hoaluensis Nguyen, 2011
* Channa longistomata Nguyen, Nguyen & Nguyen, 2012
* Channa lucius (Cuvier, 1831)
* Channa maculata (Lacépède, 1802)
* Channa marulioides (Bleeker, 1851)
* Channa marulius (Hamilton, 1822)
* Channa melanopterus (Bleeker, 1855)
* Channa melanostigma Geetakumari & Vishwanath, 2011
* Channa melasoma (Bleeker, 1851)
* Channa micropeltes (Cuvier, 1831) – Rode slangkopvis
* Channa ninhbinhensis Nguyen, 2011
* Channa nox (Zhang, Musikasinthorn, Watanabe, 2002)
* Channa orientalis (Shneider, 1801)
* Channa ornatipinnis Britz, 2008
* Channa panaw (Musikasinthorn, 1998)
* Channa pleurophthalma (Bleeker, 1851)
* Channa pulchra Britz, 2007
* Channa punctata (Bloch, 1793)
* Channa stewartii (Playfair, 1867)
* Channa striata (Bloch, 1797)
* ↑ (en) Channa. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Gebufferde azijn

Gebufferde azijn is een toevoeging aan voedsel om de zuurgraad constant te houden. In tegenstelling tot de naam is het geen buffer in de exacte chemische betekenis omdat het niet uit azijnzuur en zijn zouten (acetaten) bestaat.
Gebufferde azijn (E267) wordt verkregen uit azijn en toegevoegde natrium- en kaliumhydroxiden (E524-525) en natrium- en kaliumcarbonaten (E500-501). Het wordt gebruikt als alternatief voor bestaande conserveermiddelen en zuurteregelaars, zoals azijnzuur en zouten daarvan (E 260-263). Door het bufferen wordt de pH-waarde hoger en kan het toegepast worden als conserveermiddel of zuurteregelaar in diverse levensmiddelen, zonder dat de kwaliteit van die levensmiddelen negatief beïnvloed wordt.
# Koutammakou

Het Koutammakou-landschap is gelegen in Noordoost-Togo en strekt zich uit over 50.000 ha, tot in het buurland Benin. De Batammariba leven er in de typische torenhuisjes van gedroogde modder (Takienta) die het symbool voor Togo zijn geworden. Het culturele landschap is opmerkelijk vanwege de landbouwgronden en de bossen, maar vooral vanwege de huizen die een beeld geven van de sociale structuur. Daarom is het landschap in 2004 opgenomen in de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Koutammakou wordt het ideale voorbeeld genoemd van een traditioneel systeem dat nog steeds levend en dynamisch is en waarin de traditionele praktijken verder worden beleefd. De cultuur van de Batammariba wordt er onvervalst weergegeven, vooral door de typische torenhuisjes. Daarnaast getuigt het landschap ook van de spirituele band tussen de Batammariba en hun omgeving.
De meeste huizen zijn twee verdiepingen hoog. Sommigen hebben platte daken, anderen kegelvormige daken. De dorpen waarin ze gegroepeerd zijn bestaan uit ceremoniële plaatsen, rotsen, bronnen en speciale plaatsen voor initiatie-ceremonies.
De Togolese autoriteiten hebben een cultureel managementplan opgezet voor de regio, waarin de Batammariba zelf voldoende inspraak hebben omtrent de toekomst van hun thuisland. Men is er echter niet volledig gerust in omdat de jeugd de kennis van de architectuur niet meer heeft en daarom de typische huizen niet meer kan construeren. Velen trekken naar de steden, anderen blijven wel in Koutammakou wonen maar gebruiken andere materialen voor de huizen.
# T-80

De T-80 is een Russische tank, ontworpen in de Sovjet-Unie en in dienst genomen in 1976. De T-80 is een verdere ontwikkeling van de T-64. De T-80 is de eerste productietank ter wereld die was uitgerust met een gasturbine als hoofdaandrijving. De hoofdingenieur van de T-80 was de Russische ingenieur Nikolaj Popov.
De T-80 is mede ontworpen door de Kirovfabriek in Sint-Petersburg en werd vervaardigd door Transmasj uit Omsk. De tank heeft als hoofdbewapening een 125 mm-kanon met gladde loop en een automatische lader. Met de lader heeft het Sovjetleger al ervaring sinds medio jaren zestig en is een beproefd concept. Het kanon kan anti-tank geleide raketten afvuren naast de gewone munitie. De tank werd ook uitgerust met een laserafstandsmeter waardoor de trefkans toenam. De bestuurdersruimte is aan de voorkant in het midden van de tank. In de tweepersoonskoepel zit de schutter links en de commandant rechts. De motor is een gasturbine van 1000 pk, maar latere versies zijn weer uitgerust met zuiniger dieselmotoren die ook eenvoudiger in het onderhoud zijn. De versnellingsbak telt vijf versnellingen vooruit en één achteruit. De maximumsnelheid op de weg is zo'n 70 km/h en in terrein ongeveer 43 km/h. Met de normale brandstoftanks van 1100 liter ligt het bereik op 335 km.
De T-80 en zijn variaties zijn nog steeds in gebruik in Wit-Rusland, Cyprus, Kazachstan, Pakistan, Rusland, Zuid-Korea en Oekraïne. De T-80U en T-80UM modificaties zijn op dit moment in productie in Omsk. Een geavanceerde afgeleide, de T-84, wordt nog steeds in Oekraïne geproduceerd. Deze laatste is een doorontwikkeling van de T-80UD met een 1200 pk dieselmotor en een aangepaste geschutskoepel.
In 1997 werd een nieuwe tank aangekondigd, de Zwarte Arend, met verlengde chassis van de T-80U en een nieuwe geschuttoren met een nieuw kanon en een nieuw laadsysteem. Ook zat er niemand in de geschuttoren, vanwege de giftige gassen die vrijkomen. Het project is stopgezet en de nieuwe tank T-14 Armata is inmiddels al in productie.

## Operationele geschiedenis

De T-80 werd ingezet tijdens de Russische invasie van Oekraïne in 2022. Zeker 880 stuks gingen verloren (juni 2024), hoofdzakelijk het type T-80BV uit de Sovjettijd.
# Postbrug

De Postbrug is een oeververbinding over het Kanaal door Zuid-Beveland en ligt in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een verkeersbrug voor de Provinciale weg 670 met daarnaast een vrijliggend (brom)fietspad. De brugcombinatie bestaat uit een kokerbrug voor het vaste deel en een basculebrug voor het beweegbare deel. Op en bij de brug is de maximumsnelheid van 60 km/h.

## Scheepvaart

De Postbrug heeft een vast deel en ook ook een beweegbaar deel met een basculebrug. Het vaste deel heeft een doorvaartbreedte van 120 meter, en een doorvaarthoogte van +10,76 meter NAP. Het beweegbare deel heeft een doorvaartbreedte van 25 meter, en een gesloten doorvaarthoogte van +10,07 meter NAP. Omdat het kanaal in open verbinding staat met de Oosterschelde is er ook getij in het kanaal. Het eb- en vloedniveau is ongeveer van −2 tot +2½ meter NAP en daarmee verandert ook de netto doorvaarthoogte. Naast de bruggen zijn hoogtemerken af te lezen. De brug wordt op afstand bediend vanaf de Sluizen Hansweert, te bereiken op VHF-kanaal 22.
* 1 2 3 Rijkswaterstaat: Vaarwegen en Objecten
* ↑ Rijkswaterstaat: Meetpaal Yerseke
# Tavullia

Tavullia is een gemeente in de Italiaanse provincie Pesaro-Urbino (regio Marche) en telt 5822 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 42,3 km², de bevolkingsdichtheid is 138 inwoners per km².
De volgende frazioni maken deel uit van de gemeente: Babbucce, Belvedere Fogliense, Case Bernardi, Padiglione, Rio Salso.

## Demografie

Tavullia is de woonplaats van Valentino Rossi en telt ongeveer 2130 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 20,0% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 3999 |
| 2001 | 4800 |

## Geografie

De gemeente ligt op ongeveer 170 m boven zeeniveau.
Tavullia grenst aan de volgende gemeenten: Colbordolo, Gradara, Mondaino (RN), Montecalvo in Foglia, Montegridolfo (RN), Montelabbate, Pesaro, Saludecio (RN), San Giovanni in Marignano (RN), Sant'Angelo in Lizzola.

## Trivia

* MotoGP coureur Valentino Rossi is in Tavullia opgegroeid en er (na een verblijf in Londen) weer gaan wonen.
* Sinds 2008 is de maximumsnelheid binnen de bebouwde kom van Tavullia onofficieel bijgesteld van 50 km/u naar 46 km/u, ter ere van Valentino Rossi wiens startnummer 46 is.

## Externe link

* (it) Comune di Tavullia
* Italiaans bureau voor statistiek
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
* ↑ Autoblog.com
Acqualagna · Apecchio · Auditore · Barchi · Belforte all'Isauro · Borgo Pace · Cagli · Cantiano · Carpegna · Cartoceto · Casteldelci · Colbordolo · Fano · Fermignano · Fossombrone · Fratte Rosa · Frontino · Frontone · Gabicce Mare · Gradara · Isola del Piano · Lunano · Macerata Feltria · Maiolo · Mercatello sul Metauro · Mercatino Conca · Mombaroccio · Mondavio · Mondolfo · Monte Cerignone · Monte Grimano · Monte Porzio · Montecalvo in Foglia · Monteciccardo · Montecopiolo · Montefelcino · Montelabbate · Montemaggiore al Metauro · Novafeltria · Orciano di Pesaro · Peglio · Pennabilli · Pergola · Pesaro · Petriano · Piagge · Piandimeleto · Pietrarubbia · Piobbico · Saltara · San Costanzo · San Giorgio di Pesaro · San Leo · San Lorenzo in Campo · Sant'Agata Feltria · Sant'Angelo in Lizzola · Sant'Angelo in Vado · Sant'Ippolito · Sassocorvaro · Sassofeltrio · Serra Sant'Abbondio · Serrungarina · Talamello · Tavoleto · Tavullia · Urbania · Urbino
# Fokker D.XII

De Fokker D-XII was een jachtvliegtuig dat door Fokker werd ontwikkeld en gebouwd.
De Fokker D-XII was een verdere ontwikkeling uit de Fokker D.IX en D.XI. Het toestel was uitgerust met een zeer dunne, rechte vleugel. Het prototype werd uitgerust met een Hispano Suiza motor van 300 pk.
Er werd in Amerika een jachtvliegtuigcompetitie uitgeschreven voor jachtvliegtuigen die waren uitgerust met een Curtiss D-12 motor. Deze zou worden aangeduid als P.W.7. Er werd een contract opgesteld met Fokker voor de levering van een aantal toestellen. In Nederland werd de Hispano Suiza motor vervangen door de Curtiss motor. Er werden twee D-XII op stapel gezet met N-stijlen i.p.v V-stijlen tussen de vleugels.
De D-XII met Curtiss motor voldeed niet aan de eisen van de Amerikanen en de drie toestellen werden niet aangekocht. Hiermee eindigde ook de loopbaan en de productie van de D-XII.

## Specificaties

* Type: Fokker D.XII
* Fabriek: Fokker
* Rol: Gevechtsvliegtuig
* Bemanning: 1
* Lengte: 6,74 m
* Spanwijdte: 11,00
* Hoogte: 2,77 m
* Leeggewicht: 998 kg
* Maximum gewicht: 1400 kg
* Motor: 1 × Curtiss D-12 watergekoelde V-12, 330 kW (440 pk)
* Propeller: tweeblads
* Eerste vlucht: 21 augustus 1924
* Aantal gebouwd: 3

### Prestaties

* Maximumsnelheid: 250 km/u
* Kruissnelheid: 220 km/u
* Vliegbereik: 1100 km
# Mars (Londen)

Mars is een Brits historisch merk van motorfietsen. De volledige bedrijfsnaam was: Mars Motor Company, Finchley, London.
De Mars Motor Company begon in 1905 met de productie van motorfietsen. Feitelijk waren het gemotoriseerde fietsen, die werden voorzien van inbouwmotoren van het Europese vasteland. De keuze voor die motoren was in die tijd logisch, omdat de Britse motorindustrie zich nog niet echt ontwikkeld had door de ontmoedigende wetgeving, zoals de Red Flag Act van 1865, die het verplicht stelde om iemand met een rode vlag voor een gemotoriseerd voertuig te laten lopen. In 1905 was de maximumsnelheid in het Verenigd Koninkrijk ongeveer 32 km/uur. Het Belgische merk Minerva speelde daarop in toen David Citroen een filiaal in Holborn Viaduct (Londen) opende waar hij Minerva-inbouwmotoren verkocht. Dat maakte het veel makkelijker om de eerste Britse motorfietsmerken op te zetten, zoals Mars. Men gebruikte echter ook de eveneens populaire Fafnir-motoren uit Aken. In 1910 werd de productie beëindigd, wat op zich ook weer logisch was omdat vanaf 1904 veel Britse fabrikanten, zoals JAP, AJS en Matchless, hun eigen motoren moderne zijklepmotoren op de markt brachten, waardoor de snuffelklepmotoren van Minerva en Fafnir snel verouderden en uiteindelijk zelfs niet meer geleverd werden.
* Erwin Tragatsch: Alle Motorräder 1894-1981: Eine Typengeschichte. 2500 Marken aus 30 Ländern' Stuttgart 1997, ISBN 3-87943-410-7
* Erwin Tragatsch: The Illustrated Encyclopedia of Motorcycles', Secaucus 1985. ISBN 0890098689
# Fokker D.X

De Fokker D.X was een door Fokker gebouwd parasol-hoogdekker jachtvliegtuig.
Reinhold Platz ontwierp in Duitsland een eenpersoons hoogdekker jachtvliegtuig met vrijdragende vleugels, dat werd aangeduid als de V.41. Met de bouw werd nog wel begonnen maar dit werd later verboden omdat Duitsland geen militaire vliegtuigen meer mocht bezitten. De V.41 kwam met vele andere vliegtuigen van Fokker per trein naar Nederland.
Een van de vernieuwingen aan de D.X waren de intrekbare radiatoren voor de motorkoeling. Het toestel was bewapend met twee machinegeweren in de rompneus
In 1923 ging het prototype naar een jachtvliegtuigcompetitie op Quartra Vientor in Spanje. In een duikvlucht trad er vleugelbreuk op en het toestel stortte neer. De piloot bleef ongedeerd. Toch bestelde de Spaanse regering tien toestellen. Deze werden in 1923 afgeleverd.
Finland kocht ook een D.X maar plaatste geen vervolgorder.

## Specificaties

* Type: Fokker D.X
* Fabriek: Fokker
* Rol: Geveschtsvliegtuig
* Bemanning: 1
* Lengte: 8 m
* Spanwijdte: 14 m
* Maximum gewicht: 1250 kg
* Motor: 1 × Hispano-Suiza 8Fb V-8 watergekoelde V-8, 223 kW (299 pk)
* Propellers: tweeblads met vaste spoed
* Eerste vlucht: 1921
* Aantal gebouwd: 11 + 1 prototype

### Prestaties

* Maximumsnelheid: 225 km/u

### Bewapening

* Boordgeschut: 2 × 7,92 mm LMG 08/15 Spandau machinegeweer
# Cessna 170

De Cessna 170 is een licht, eenmotorig sportvliegtuig dat door Cessna tussen 1948 en 1956 geproduceerd werd. Het is de vierzitter versie van de Cessna 140 en werd in 1956 opgevolgd door de Cessna 172. Er werden ruim vijfduizend vliegtuigen van dit type gebouwd, waarvan er nu nog ongeveer tweeduizend in bedrijf zijn.

## Ontwerp en historie

De eerste versie van de Cessna 170 was een vierpersoons versie van de Cessna 140 met een dubbele vleugelstijl. Het toestel was van metaal, maar de vleugels hadden nog een doekbespanning. In 1949 kwam model 170A op de markt met een volledig metalen constructie, enkele vleugelstijl en met een vleugel V-stelling van nul graden.
Het model Cessna 170B werd in 1952 geïntroduceerd en onderging diverse aanpassingen tot de productie van dit toestel stopte in 1956. De meest opvallende verandering in vergelijking met de Cessna 170A waren de grote "semi Fowler" flaps die ook gebruikt werden op de Cessna L-19 Bird Dog. De flaps waren door Cessna gelabeld als Para-lift maar de term Barndoor is een meer gebruikelijke beschrijving. De flaps hadden vier standen: 0, 20, 30 en 40 graden.

## Specificaties

* Type: Cessna 170
* Fabriek: Cessna
* Bemanning: 1
* Passagiers: 3
* Lengte: 7,61 m
* Spanwijdte: 11,0 m
* Hoogte: 2,01 m
* Vleugeloppervlak: 16,2 m²
* Leeg gewicht: 547 kg
* Brandstof: 160 liter
* Maximum gewicht: 998 kg
* Motor: 1 × Continental C145-2 luchtgekoelde zescilinder boxermotor, 145 pk (108 kW)
* Eerste vlucht: 1 juni 1948
* Aantal gebouwd: 5174 (1948-1956)
Prestaties:
* Maximumsnelheid: 230 km/u
* Kruissnelheid: 190 km/u
* Overtreksnelheid: 84 km/u
* Klimsnelheid: 3,5 m/s
* Plafond: 4700 m
* Vliegbereik: 855 km
# NZH Tramlijn Leiden-Noordwijk aan Zee

De NZH (officieel NZHTM, later NZHVM) Tramlijn Leiden-Noordwijk aan Zee was een normaalsporige streektramlijn in Zuid-Holland. De opening was op 15 juni 1912. Eerst waren de trams crème-kleurig. Vanaf 1924 reden er blauwe trams, net als op de andere NZH-lijnen. Deze bijnaam is nog steeds een begrip.
In de loop der jaren werd de lijn steeds meer een sneltramlijn, in tegenstelling tot de Katwijkse tak. Vanwege veel vrije baan, veel dubbelspoor en het tracé door de polders had de lijn een geheel ander karakter dan de Katwijkse tak. Bij de verbouwing van het stoomtram-spoor werden enkele reconstructies uitgevoerd, en kwam er veel dubbelspoor. Ook na de electrificatie waren er nog verleggingen of plannen daartoe. Er werd niet meer schuin langs hotel Huis ter Duin tot op de boulevard te Noordwijk aan Zee gereden, wegens zandoverlast. Het eindpunt was bij het Pickeplein. Tussen station Leiden en posthof maakten de HTM -trams naar Wassenaar-Den Haag gebruik van dezelfde rails. De bovenleiding spanning was 1200 volt. In Noordwijk was er deels enkelspoor door smalle straten. Maar ook het dubbelspoor was soms zo krap dat er een maximumsnelheid van 5,5 km/u gold. Te Rijnsburg reed de tram uit Noordwijk tegen het verkeer in en was er tot 1951 een verbindingsspoor door de Oegstgeester weg, dat diende voor de dienst weg&werken van de NZH. Waarschuwingslichten(rode knipperlichten) waren zeldzaam; daarom werd de fluit veel gebruikt.

## Materieel

Van 1912 tot 1925 reden de trams serie A/B 100 op deze lijn. Na 1925 ook de serie A/B 400 en 500, en na 1949 serie 600 met bijwagens. De Noordwijkse lijn was zeer geschikt voor proefritten van trams die in werkplaats Rijnsburg waren gereviseerd. Ook met de Haarlemse, later Leidse stadstrams serie 300 werd proef gereden op deze lijn.

## Dienstregeling

Er was ieder half uur een rechtstreekse tram Leiden-Noordwijk aan zee voorzien, en ook andersom. Aangezien de lijn Leiden-Katwijk ook om de 30 minuten reed, was er tussen Leiden en Rijnsburg ongeveer een kwartierdienst. De rijtijd naar Noordwijk aan Zee bedroeg 26 minuten, en de afstand was 11,5 km. In de zomer reden sommige trams uit Noordwijk door naar Den Haag via Leiden en Voorschoten.

## Haltes

Leiden:
* Station
Oegstgeest:
* Café van Rooy
* splitsing
Rijnsburg:
* splitsing
* Brouwersstraat
* Hooghe Krocht
Noordwijk:
* Jan Zwanenburg
* Achterweg
* Zwarteweg
* Beeklaan
* Noordwijk Binnen Dorp (wisselplaats)
* Molenstraat
* Nieuwe Zeeweg
* Hoofdstraat
* Tramstation

## Opheffing

De lijn werd gesloten op 8 oktober 1960. Het traject Leiden-Rijnsburg remise bleef nog 13 maanden in stand voor remise-ritten zonder passagiers.

## Herinneringen

Op straat zijn er geen herinneringen te vinden. Van de serie 100, 300 en 400 is een exemplaar bewaard gebleven. De A106 en A327 hebben als standplaats Den Haag en rijden af en toe. De B412 staat in het NZH-Vervoermuseum te Haarlem.
Bronnen
* L.J.P. Albers, Tussen strand en waterland, uitgeverij Kluwer, 1981.
* D.v.d. Spek, NZH Railatlas, uitgeverij Schuyt&co, 1997.
* ↑ NZH Railatlas
# Spoorlijn Púchov–Horní Lideč

De Slowaakse spoorlijn Púchov - Horní Lideč (lijn 125) is algemeen gekend als de generaal Štefánik-spoorweg. Ze is geëlektrificeerd, dubbelsporig, en verbindt Púchov (Slowakije) met Horní Lideč in Moravië (Tsjechië). In Horní Lideč sluit deze lijn aan, op de spoorweg naar Vsetín. De maximumsnelheid is 90 km/u.

## Geschiedenis

De eerste initiatieven voor de bouw van een spoorweg van Lipník nad Bečvou (Tsjechië) via Vsetín en de Lyský-pas naar Púchov (Slowakije) dateren uit het begin van de jaren 1860. De concessie werd op 23 oktober 1863 verleend aan de heren Emiel Raikem uit Vsetín en J.B. Even uit Brussel. In deze concessie werd voorgeschreven dat de indienststelling van de verbinding Lipník nad Bečvou - Púchov diende te geschieden binnen een termijn van vier jaren. Vermits evenwel de bouwwerken geen aanvang namen, werd de concessie op 24 maart 1871 nietig verklaard.
Toen na de Eerste Wereldoorlog de gemeenschappelijke natie "Tsjecho-Slowakije" werd opgericht, leidden in Tsjechië en in Slowakije de spoorwegen in belangrijke mate naar de toenmalige Oostenrijkse en Hongaarse hoofdsteden: Wenen en Boedapest. Tussen het oosten en het westen van de eengemaakte staat waren er weinig verbindingen. Vanzelfsprekend was ingevolge de nieuwe staatsindeling vanaf 1918 een gewijzigde mobiliteitspolitiek noodzakelijk, met als doel spoorlijnen te creëren tussen het Tsjechische deel van het land en het Slowaakse deel. Dit diende te gebeuren, zowel voor het vervoer van reizigers als voor het transport van goederen. Vanuit deze optiek werd het oude project voor een spoorweg over de Lyský-pas nieuw leven ingeblazen.
Aldus bouwde men vanuit Přerov (Tsjechië) via Ostrava en via de Lyský-pas een spoorweg naar Púchov in Slowakije. Deze nieuwe lijn "Horní Lideč - Púchov" werd op 2 mei 1937 in gebruik genomen en werd in 1960 als eerste geëlektrificeerd. Ze is een onderdeel van de verbinding: Praag - Olomouc (Tsjechië) - Žilina (Slowakije) - Košice - Čierna nad Tisou (Slovaaks-Oekraïense grens).

## Treinen

Anno 2023 heeft het Slowaakse grensstation Púchov onder meer treinververbindingen:
* in de richting Slowakije: naar Žilina, Košice, Trenčín, Bratislava
* in de richting Tsjechië: naar Praag (Praha hlavní nádraží)
* overdag is er voor het grensverkeer elke 2 uren een verbinding Púchov - Horní Lideč en vice-versa.

## Stations en stopplaatsen

* Púchov
    Vertakkingen naar:
   * Bratislava
   * Žilina
* Púchov závody
* Púchov zastávka
* Dohňany
* Záriečie
* Lúky pod Makytou
* Lysá pod Makytou
* Strelenka
    Grensovergang Slowakije-Tsjechië via de Lyský-pas
* Strelná
* Horní Lideč
# Cessna Airmaster

De Cessna Airmaster is een Amerikaans eenmotorig hoogdekker vliegtuig met een vast landingsgestel. Het toestel met vier zitplaatsen maakte zijn eerste vlucht op 19 augustus 1934. Totaal zijn er, inclusief alle varianten, door vliegtuigfabrikant Cessna 183 exemplaren van gebouwd.

## Ontwerp en historie

De Cessna Airmaster C-34 zorgde in de jaren 1930 voor een opleving van de Cessna vliegtuigfabriek na de moeilijke jaren van de great depression. Het voor die tijd moderne toestel had vrijdragende houten vleugels. De romp was geconstrueerd van metalen buizen met houten vormlatten en bespannen met doek. Alle C-34 modellen plus opvolgers werden voortgestuwd door Warner Super Scarab luchtgekoelde zevencilinder stermotoren van 145-175 pk. De latere modellen C-145 en C-165 konden ook worden uitgerust als watervliegtuig met een drijveronderstel.
Begin jaren 1940 werd de productie van de Airmaster gestaakt omdat het toestel te arbeidsintensief (en dus te duur) was om te produceren. Hierna schakelde Cessna over op geheel aluminium vliegtuigen waarvan de Cessna 140 de eerste was.

## Varianten
### C-34

    Vierzitter met een 145 pk Warner Super Scarab motor. (42 gebouwd)

### C-37

    Airmaster met een 12,7 centimeter breder interieur, verbeterd onderstel en elektrisch bedienbare flaps. (46 gebouwd)

### C-38

    Model met een breder landingsgestel met gebogen wielpoten en een groter verticaal staartvlak. (16 gebouwd)

### C-39

    Originele aanduiding van de C-145.

### C-145

    Model met een 145 pk Warner Super Scarab motor.

### C-165

    Model met een 165 pk Warner Super Scarab motor.

### C-165D

    Model met een 175 pk Warner Super Scarab motor.

### UC-77B, UC-77C, UC-77D en UC-94

    Type-aanduidingen van de Airmaster binnen de Amerikaanse Luchtmacht (USAAF) gedurende de Tweede Wereldoorlog.

## Specificaties

* Type: Cessna Airmaster
* Fabriek: Cessna
* Bemanning: 1
* Passagiers: 3
* Lengte: 7,57 m
* Spanwijdte: 10,31 m
* Hoogte: 2,21 m
* Vleugeloppervlak: 17 m²
* Leeg gewicht: 590 kg
* Brandstof: 130 liter
* Maximum gewicht: 1007 kg
* Motor: 1 × Warner Super Scarab 7-cilinder luchtgekoelde stermotor, 145 pk (108 kW)
* Eerste vlucht: 19 augustus 1934
* Aantal gebouwd: 183
Prestaties:
* Maximumsnelheid: 261 km/u
* Kruissnelheid: 230 km/u
* Overtreksnelheid: 76 km/u
* Klimsnelheid: 5,1 m/s
* Plafond: 5800 m
* Vliegbereik: 890 km

## Vergelijkbare vliegtuigen

* Noorduyn Norseman
* Stinson Reliant
* De Havilland Beaver
* Beechcraft Staggerwing
* Fokker Super Universal
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Cessna_Airmaster op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Phillips, Edward H: Cessna, A Master's Expression, Flying Books, 1985. ISBN 978-0-911139-04-4