OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Charles de Kerchove de Denterghem

Charles de Kerchove de Denterghem (Gent, 4 juni 1819 – aldaar, 21 februari 1882) was een Belgisch liberaal politicus.

## Levensloop

Hij was de zoon van burgemeester Constant de Kerchove de Denterghem en van Pauline de Loose. Hij trouwde met Eugénie de Limon de Steenbrugghe. Zijn zoon Oswald werd provinciegouverneur in Henegouwen. Zijn schoonzoon Hippolyte Lippens werd na hem burgemeester van Gent. Na zijn studies aan de Rijksuniversiteit van Gent promoveerde hij in 1841 tot ingenieur.
Hij nam de leiding van de Gentse Liberale Associatie in handen, die onder leiding van zijn vader Constant de gemeenteraadsverkiezingen in 1854 had verloren. Vervolgens werd hij van 1857 tot 1881 burgemeester van Gent en van 1851 tot 1863 provincieraadslid van Oost-Vlaanderen. Bovendien volgde hij voor het arrondissement Gent een parlementaire loopbaan: van 1863 tot 1870 en van 1875 tot aan zijn dood was hij liberaal volksvertegenwoordiger en in 1874 was hij voor enkele maanden senator. Na zijn dood in februari 1882 werd hij in maart vervangen door liberaal Auguste Wagener als volksvertegenwoordiger.
Onder zijn burgemeesterschap werd het stadsonderwijs in Gent gevoelig uitgebreid en het Gentse Zuidkwartier heringericht. Er is in Gent een laan naar hem vernoemd, de Charles de Kerchovelaan, waar een gedenkzuil voor hem werd opgericht. De weg is een deel van de stadsring R40.
In 1870-1871 kocht hij de gronden van de voormalige Gentse citadel aan, die na de val van Napoleon Bonaparte werd afgebroken. Op deze gronden werd het Citadelpark aangelegd.
Zoals verschillende leden van de familie was hij voorzitter van de Koninklijke Maatschappij voor Landbouw- en Plantkunde.

## Kerkhovenoorlog in Gent

Tot diep in de 19e eeuw had de Kerk een monopolistische greep op het begrafeniswezen via de kerkhoven. Maar de secularisatie nam toe net als de bevolkingsaantallen waardoor er nood was aan nieuwe begraafplaatsen. De Kerchove de Denterghem besliste op dat moment dat de nieuwe begraafplaatsen -die door een besluit van keizer Jozef II buiten de stad moesten liggen- katholieken, joden en protestanten samen mochten begraven worden. Dat betekende dat de nieuw aangelegde begraafplaats, de Westerbegraafplaats, niet meer in zijn geheel kon gewijd worden maar elk graf van een katholiek apart.
Dat stuitte op verzet van de Gentse bisschop Henri Bracq die een banvloek wilde uitspreken over iedere katholiek die zich daar toch zou laten begraven, maar de burgemeester week niet. Dat was aanleiding voor katholieken om zich op andere plaatsen te laten begraven. Vrome katholieken zagen zich genoodzaakt om uit te wijken naar kerkelijke begraafplaatsen buiten de stad, zoals in Sint-Amandsberg of Mariakerke. Dat maakte dat er jaarlijks honderden lijkstoeten vanuit de stad Gent vertrokken richting onder meer het kerkhof van Mariakerke. Pas na de Eerste Wereldoorlog kwam er een einde aan de twist, al bleven Sint-Amandsberg en Mariakerke voor veel katholieke Gentenaars tot een heel eind in de 20e eeuw de preferentiële begraafplaats. De Westerbegraafplaats hield er de naam Geuzenkerkhof aan over.
Hij werd opgevolgd door zijn schoonzoon Hippolyte Lippens.
# Barene

Barene is een bestuurslaag in het regentschap Belu van de provincie Oost-Nusa Tenggara, Indonesië. Barene telt 1055 inwoners (volkstelling 2010).
# Sportpersoonlijkheid van het jaar

De Sportpersoonlijkheid van het jaar was een trofee die jaarlijks in januari werd toegekend aan de grootste Belgische persoonlijkheid van het afgelopen jaar in de sportwereld. Voor deze onderscheiding kwamen niet alleen sportbeoefenaars in aanmerking maar ook trainers, coaches, organisatoren van sportevenementen et cetera. Bij de toekenning werd niet enkel gekeken naar de prestaties, maar ook naar andere aspecten van de persoonlijkheid zoals intelligentie, sportiviteit, doorzettingsvermogen, charisma... Men kon de prijs ook maar 1 maal winnen.
De prijs werd in 1998 in het leven geroepen door de krant Het Nieuwsblad in samenwerking met de Vlaamse openbare televisie VRT die de uitreiking rechtstreeks in beeld bracht. De kijkers konden dan tijdens de uitzending hun stem uitbrengen door middel van televoting. De winnaar ontving als trofee een bronzen beeldje, de Victor. De stemming werd voor het laatst in 2007 gehouden. In 2008 werd de prijs zonder stemming toegekend aan Tia Hellebaut.

## Overzicht van de winnaars

| Jaar | Winnaar/winnares | Discipline/functie |
| 1998 | Dominique Monami | tennis |
| 1999 | Luc Van Lierde | triatlon |
| 2000 | Gella Vandecaveye | judo |
| 2001 | Jacques Rogge | IOC-voorzitter |
| 2002 | Marc Herremans | triatlon |
| 2003 | Kim Clijsters | tennis |
| 2004 | Kim Gevaert | atletiek |
| 2005 | Tom Boonen | wielrennen |
| 2006 | Sven Nys | veldrijden |
| 2007 | Justine Henin | tennis |
| 2008 | Tia Hellebaut | atletiek |
# Togomeer

Het Togomeer (Lac Togo) is het grootste meer in de zuidelijke lagune van Togo, West-Afrika.
Het wordt gescheiden van de zee door een smalle kuststrook. Het meer is ondiep en is een populaire locatie voor watersport. Steden aan de oevers zijn Agbodrafo en Togoville.
# Messingbandmineermot

De messingbandmineermot (Stigmella aeneofasciella) is een vlinder uit de familie van de dwergmineermotten (Nepticulidae). De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1855 door Herrich-Schäffer.

## Kenmerken

De spanwijdte is 4,4-5,5 mm. De kop is zwart. De voorvleugels zijn glanzend messingkleurig met een diep paarse basale band, een glanzende zilveren band voorbij het midden, voorafgegaan door een paarse band, het apicale gebied daarachter is diep paars. De achtervleugels zijn grijs. Volwassenen vliegen van april tot mei en van juli tot augustus. Er zijn twee generaties per jaar.

## Waardplanten

De larven voeden zich met Agrimonia eupatoria, Fragaria vesca, Potentilla anserina, Potentilla erecta en Potentilla reptans. Ze ontginnen de bladeren van hun waardplant. Het eerste deel van de mijn is een lange, slanke gang, vrij recht, vaak volgend op een nerf of de bladrand. Aan het einde verwijdt de gang zich tot een grote blaas.

## Verspreiding

De soort komt voor in Europa.
* Taxonomische informatie over Stigmella aeneofasciella bij Fauna Europaea.
# Afonso de Paiva

Afonso de Paiva (1460-1490) was een Portugese ontdekkingsreiziger ten tijde van koning Johan II van Portugal.
Hij was een telg uit een gegoede familie uit Castelo Branco. Hij erfde het ambt van belastingambtenaar in zijn geboorteplaats en werd koninklijke schrijver voor de Hebreeuwse gemeenschap. In die functie leerde hij de Hebreeuwse en Arabische taal. Hij werd opgemerkt door de koning tijdens de Slag bij Toro in 1476.
Dankzij zijn kennis van de oosterse talen en zijn contacten in het Midden-Oosten werd hij samen uitgestuurd met Pêro da Covilhã om het rijk van Pape Jan te vinden. De route werd uitgestippeld door de kosmografen van het hof. Terzelfder tijd werd Bartolomeu Dias uitgestuurd om de contouren van Afrika te verkennen en een weg naar India te vinden.
Da Covilhã en De Paiva vertrokken op 7 mei 1487 vanuit Santarém en reisden via Barcelona en Napels naar Rhodos. Van de Tempelridders daar kregen ze het advies om zich voor te doen als islamitische handelaren in honing. In deze vermomming reisden Da Covilhã en De Paiva naar Alexandrië. In het gezelschap van Moorse kooplieden uit Fez trokken ze verder naar Caïro en Aden aan het begin van de Rode Zee. Daar scheidden hun wegen. De Paiva ging naar Abessinië, terwijl da Covilhã verder reisde naar India. Ze spraken af elkaar in Caïro weer te treffen.
Eind 1490, begin 1491 keerde Da Covilhã terug in Caïro. Hij trof daar twee joodse afgezanten van João II, een rabbijn en een schoenmaker. Zij vertelden hem dat de Paiva na terugkeer in Caïro was gestorven zonder dat hij verslag van zijn reis had kunnen doen. Na het schrijven van zijn verslag, vertrok Da Covilhã naar Abessinië om de missie van Afonso de Paiva af te maken. Da Covilhã zou de rest van zijn leven gedwongen in Abessinië blijven en zou Portugal nooit terugzien.
# Petauroides minor

Petauroides minor is een zoogdier uit de familie van de kleine koeskoezen (Pseudocheiridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Robert Collett in 1887.

## Uiterlijke kenmerken

Het is de kleinste soort uit het geslacht Petauroides en kan worden onderscheiden van de andere twee soorten aan de hand van de grijsbruine vacht met crèmekleurige buik.

## Taxonomie

Deze soort werd lang als ondersoort van de reuzenkoeskoes (Petauroides volans) gezien, maar werd in 2020 als aparte soort beschouwd op basis van genetisch en morfologisch onderzoek.

## Voorkomen

De soort komt voor in noordoostelijk Queensland, van Cairns tot Townsville. De soort komt voornamelijk voor in de Wet tropics of Queensland.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Petauroides minor (Collett, 1887). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 09-01-2023.
* 1 2 3 McGregor, D. C., Padovan, A., Georges, A., Krockenberger, A., Yoon, H. J., & Youngentob, K. N. (2020). Genetic evidence supports three previously described species of greater glider, Petauroides volans, P. minor, and P. armillatus. Scientific reports, 10(1), 1-11.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 51. ISBN 978-0-8018-8221-0.
# Bareng (Bareng)

Bareng is een bestuurslaag in het regentschap Jombang van de provincie Oost-Java, Indonesië. Bareng telt 9003 inwoners (volkstelling 2010).
# Spreadsheetmanager

Een spreadsheetmanager is pejoratieve benaming voor een manager die slechts op meetbare gegevens of cijfertjes (de spreadsheet) stuurt. Het impliciete verwijt hierbij is dat er weinig of geen rekening gehouden wordt met minder goed meetbare aspecten, zoals de tevredenheid van klant en werknemer. De impliciete aanname daar weer achter is dat klanttevredenheid en werknemertevredenheid niet meetbaar zouden zijn.
Daarnaast kan de term in niet pejoratieve zin verwijzen naar een functionaris die een (belangrijke) spreadsheet beheert.
# Zeven Steegjes

De Zeven Steegjes is een volksbuurtje in de binnenstad van de stad Utrecht.

## Ligging

De Zeven Steegjes wordt begrensd door de Oudegracht, de Pelmolenweg, de Geertekerk en de voormalige Martinuskerk en bevat een achttal gangen, stegen en straatjes.

## Geschiedenis

In 1761 kwam het rooms-katholiek parochiaal Armbestuur door een legaat van Willem de Kock in het bezit van de eeuwenoude brouwerij 'De Boog' aan de Oudegracht te Utrecht. In 1842 begon het Armbestuur op de achterliggende landerijen met de bouw van eenvoudige woningen. De architecten L. Tollenaar en A.G. Tollenaar verzorgden de ontwerpplannen waarna in meerdere fases is gebouwd. In 1860 werd het aantal woningen op 100 gebracht en in de jaren erna zou dit aantal nog verder oplopen. De woningen waren bestemd voor rooms-katholieke kinderrijke gezinnen die van de charitas afhankelijk waren. De bevolkingsdruk in de steden in die jaren was hoog en de angst voor het uitbreken van besmettelijke ziekten als cholera was reëel. De overheid begon dan ook eisen te stellen aan de bouw van woningen. De bouw van doodlopende sloppen werd verboden. De nieuwe straten moesten recht en de wind moest erdoor kunnen waaien. De huisjes hadden geen eigen wc, noch een keuken. De woningen van de Zeven Steegjes waren niettemin hun tijd ver vooruit.
Tot 1952 zwaaide het rooms-katholieke Armbestuur de scepter over de Zeven Steegjes. Toen kocht de gemeente Utrecht het hele complex. Sindsdien werd er met regelmatige tussenpozen gepraat over de sloop van de buurt omdat de huisjes niet meer van deze tijd zouden zijn. In 1952 verdwenen de latrines en kregen de huisjes een eigen wc. In 1972 werd nog een eenvoudige renovatie uitgevoerd. In 1992 volgde eindelijk een uitgebreide renovatie van de huisjes. Zo kregen ze o.a. een douche en inbouwkeuken. Ruim de helft van de originele bewoners keerde na de renovatie terug.
Anno 2008 zijn er nog 166 woningen over. De Korte Rozendaal, Lange Rozendaal, Kockstraat, Brouwerstraat, Boogstraat, Moutstraat, Suikerstraat en Fockstraat hebben het karakter van een volksbuurt behouden. Het is een levendige buurt met een wijd vertakt sociaal verkeer. Eind augustus wordt ieder jaar nog gedurende drie dagen het traditionele buurtfeest gevierd op de jaardag van koningin Wilhelmina. Met fanfare en kinderoptocht en spelletjes waar ook de volwassenen zich uitbundig in uitleven.
De huizen zijn klein en de straten zijn niet echt breed dus het buurtje doet haar naam alle eer aan. Tal van panden in de Zeven Steegjes zijn gewaardeerd als gemeentelijk monument. Zie voor een overzicht daarvan de lijst van gemeentelijke monumenten in de Zeven Steegjes.
# Universal Edition

Universal Edition (UE) is een uitgeverij van klassieke muziek. Ze werd opgericht in 1901 in Wenen om de Oostenrijkse markt te voorzien van klassieke werken (een markt die tot dan gedomineerd werd door in Leipzig gevestigde uitgeverijen), en groeide uit tot een van de toonaangevende uitgeverijen van eigentijdse klassieke muziek.

## Geschiedenis

In 1904 nam UE de uitgeverij Aibl over, en verkreeg zo de rechten van veel werken van Richard Strauss en Max Reger. In 1907, met de komst van Emil Hertzka als directeur sloeg UE een nieuwe richting naar hedendaagse muziek in. Hertzka, die tot zijn dood in 1932 het bewind over de uitgeverij bleef voeren, zorgde ervoor dat zij contracten tekenden met belangrijke moderne componisten, zoals Béla Bartók en Frederick Delius (in 1908), Gustav Mahler en Arnold Schönberg (in 1909). Verder Anton Webern en Alexander Zemlinsky (in 1910), Karol Szymanowski (in 1912), en Leoš Janáček (in 1917). Door de overeenkomst met Schönberg kwamen zij in contact met Alban Berg van wie ook vele werken gepubliceerd werden.
Deze avant-garde richting werd na deTweede Wereldoorlog voortgezet, toen UE werken uitgaf van Luciano Berio, Pierre Boulez, Morton Feldman, Mauricio Kagel, György Kurtág, György Ligeti en Karlheinz Stockhausen. Latere toevoegingen aan de catalogus die van belang zijn zijn Georg Friedrich Haas, Wolfgang Rihm, Cristóbal Halffter, Robert Aitken, Richard Rodney Bennett, Harrison Birtwistle, Georges Lentz, John Rea, Jay Schwartz, Arvo Pärt en Friedrich Cerha.
UE heeft ook een aantal belangrijke historische uitgaven op haar naam staan, waaronder de complete werken van Claudio Monteverdi. In samenwerking met Schott Music publiceerden zij de Wiener Urtext Edition serie. Oorspronkelijk bestond deze collectie uit werken voor één of twee uitvoerenden van Johann Sebastian Bach tot Johannes Brahms, later werd de serie uitgebreid met recentere werken, zoals Ludus Tonalis van Paul Hindemith.

## Procesdreiging

Op 19 oktober 2007 besloot het International Music Score Library Project, dat partituren uit het publieke domein op internet zette, de website te sluiten, nadat zij een aanklacht van UE ontvingen, waarin de verwijdering geëist werd van vele werken waarvan zij voor Oostenrijk en een groot aantal andere landen het copyright claimden, dit ondanks het feit dat IMSLP gehost werd vanuit Canada (Oostenrijkse rechten gelden 20 jaar langer dan Canadese). Internetrecht professor Michael Geist schreef een column voor de BBC waarin hij aanvoerde dat er geen grond bestaat voor de claim van UE.
# Bex (Zwitserland)

Bex is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Vaud, en maakt deel uit van het district Aigle. Bex telt 8.191 inwoners (2022).
Het centrum van de gemeente ligt in de vallei van de Avançon en is vlak. Vlakbij ligt de heuvel Colline de Montet. Naast Bex telt de gemeente nog verschillende kleine gehuchten waarvan Le Châtel met 352 inwoners (2022) het grootste is.
De gemeente is 96,6 km² groot, waarvan meer dan 25 km² bestaat uit bossen.

## Geschiedenis

De plaats werd voor het eerst vermeld in 574. In de middeleeuwen hing Bex af van het graafschap Savoye. De heren van Bex bouwden hun kasteel op de heuvel Colline de Chiètres. In de 15e eeuw kwamen Bex en Aigle in handen van de republiek Bern. In 1798 sloot Bex zich aan bij het kanton Vaud. In de 19e eeuw en de eerste decennia van de 20e eeuw was Bex een toeristische trekpleister. Toeristen zochten er het zuivere water en de zuivere lucht op. Er kwam ook industrie, mede dankzij de aanwezige waterkrachtcentrales.

## Externe link

* Statistische gegevens over deze gemeente bij Bundesamt für Statistik
* ↑ (fr) Présentation de la commune. bex.ch. Geraadpleegd op 8 september 2023.
* ↑ (fr) F. Gillard, Histoire. bex.ch. Geraadpleegd op 8 september 2023.
* Bibliothèque nationale de France: cb16051142g (data)
* Gemeinsame Normdatei: 4202911-9
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 002277
* Library of Congress Control Number: n83010249
* MusicBrainz: e1a46084-362a-4ed7-b6c1-1dbd91700927
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007564479905171
* Virtual International Authority File: 155971893
* WorldCat (via VIAF): 155971893
Aigle · Bex · Chessel · Corbeyrier · Gryon · Lavey-Morcles · Leysin · Noville · Ollon · Ormont-Dessous · Ormont-Dessus · Rennaz · Roche · Villeneuve · Yvorne
# Casalta

Casalta (Corsicaans: A Casalta of Ap Casalta d'Ampugnani) is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 54 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Corte.

## Geografie

De oppervlakte van Casalta bedraagt 4,8 km², de bevolkingsdichtheid is dus 11,3 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Pseudochirops coronatus

Pseudochirops coronatus is een zoogdier uit de familie van de kleine koeskoezen (Pseudocheiridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Oldfield Thomas in 1897.

## Voorkomen

De soort komt voor in het Arfakgebergte in Nieuw-Guinea.
* ↑ (en) Pseudochirops coronatus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 53. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Pseudochirops coronatus (O. Thomas, 1897). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 09-01-2023.
# Geuzenkade

De Geuzenkade is een straat in de Amsterdamse wijk de Baarsjes en dus niet, anders dan de naam doet vermoeden, in Geuzenveld. De straat is onderdeel van het Plan Landlust uit 1931.
De Geuzenkade is in de jaren dertig aangelegd en ligt op het grondgebied van de vroegere gemeente Sloten. De straat loopt voor een groot deel evenwijdig met het vroegere Slatuinenpad dat liep van de buurtschap De Baarsjes naar het dorp Sloterdijk, dwars door warmoezeniertuinen in de Baarsjespolder.
De straat loopt van noord naar zuid en ten oosten van de Willem de Zwijgerlaan en ten westen van de Kostverlorenvaart. Een deel ervan is kade langs deze vaart. De straat begint in het noorden achter de Jan van Galenstraat, waar vroeger het Hallen Theater stond, en loopt dan in een rondje over in de Geuzenstraat die weer overgaat in de Geuzenkade. Het laatste stuk van de Geuzenstraat naar de Wiegbrug heet Korte Geuzenstraat.
De straat is evenals de Geuzenstraat bij een raadsbesluit van 27 april 1933 vernoemd naar de Geuzen. Naast de Geuzenstraat bestaat ook de Korte Geuzenstraat. Deze naam werd op 27 oktober 1978 vastgesteld om de daar gelegen Oranjehof, een in 1942 voor alleenstaande werkende vrouwen gebouwd appartementengebouw, een betere adresaanduiding te geven, waarbij een vernummering voor de hele Geuzenstraat kon worden voorkomen. Tegenwoordig wonen er naast vrouwen ook mannen.
Aan de Geuzenkade ligt de Geuzenhof, een woningcomplex uit 1933-1935 met 600 woningen, gebouwd rondom een gemeenschappelijke tuin, ingericht door Mien Ruys. Het waren voor die tijd zeer moderne woningen met onder meer een douche en centrale warmwatervoorziening. Het complex werd gebouwd door Bouwbedrijf Huibert van Saane namens de N.V. Landlust en was geïnspireerd op het Karl-Marx-Hof in Wenen waar de huizen ook rond een gemeenschappelijke binnenplaats staan.
Bijzonder van de Geuzenkade is, dat precies bij de bocht, vier wateren bij elkaar komen tegenover de Kop van Jut (Kostverlorenvaart, Westelijk Marktkanaal, Hugo de Grootgracht en Bilderdijkgracht). Langs de Geuzenkade ligt een brede groenstrook en een tweetal plantsoentjes.
* ↑ De Nieuwe Grachtengordel - De realisatie van het algemeen Uitbreidingsplan van Amsterdam; pagina 126. ISBN 978 90 6868 716 3
* ↑ Wiersma, J.A. (1978) De naam van onze straat. Amsterdam : Stadsdrukkerij van Amsterdam. ISBN 90-6274-006-5
# Bareng (Kabat)

Bareng is een bestuurslaag in het regentschap Banyuwangi van de provincie Oost-Java, Indonesië. Bareng telt 1537 inwoners (volkstelling 2010).
# Sprecodes

Sprecodes is een geslacht van kevers uit de familie somberkevers (Zopheridae).

## Soorten

Deze lijst is mogelijk niet compleet.
# NGC 7444

NGC 7444 is een lensvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Waterman. Het hemelobject werd op 3 oktober 1785 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel.

## Synoniemen

* MCG -2-58-16
* PGC 70219
# Jerry Garcia

Jerome John (Jerry) Garcia (San Francisco, 1 augustus 1942 – Forest Knolls, 9 augustus 1995) was een Amerikaans muzikant die voornamelijk bekend geworden is als zanger en gitarist van Grateful Dead.
Garcia had geleerd snaarinstrumenten te spelen, dit ondanks het feit dat hij als kind een deel van zijn rechtermiddelvinger was kwijtgeraakt bij een ongeval met houthakken. Hij verliet de middelbare school in 1960 zonder diploma en ging in het leger. Na enkele maanden werd hij ontslagen na een aantal keren zonder verlof afwezig te zijn geweest, en twee keer voor de krijgsraad te zijn gedaagd.
Samen met Robert Hunter - die later de belangrijkste tekstschrijver van the Grateful Dead zou worden - ging Garcia aan de slag als muzikant en gaf hij gitaar- en banjoles. Hij speelde in die tijd voornamelijk bluegrass en folk. In 1964 sloot hij zich aan bij Mother McCree's Uptown Jug Champions, waar ook Bob Weir en Ron McKernan in speelden. Een jaar later zou deze band zich omdopen in The Warlocks, en nog iets later in Grateful Dead. Garcia speelde elektrische gitaar.
In de loop der jaren zou Garcia naast Grateful Dead in meerdere andere bands actief zijn, waaronder de Jerry Garcia Band. Tevens bleef hij folk en bluegrass spelen, onder anderen met David Grisman. Ook speelde hij jazz, en speelde met Merl Saunders en Howard Wales, en werkte mee aan een album van saxofonist Ornette Coleman. In het nummer Teach your children van Crosby, Stills, Nash & Young speelt hij pedal steel guitar.
Behalve muzikant was Garcia ook schilder. Zijn schilderijen vormden de basis voor een succesvolle reeks stropdassen.
Jerry Garcia was drie keer getrouwd, en was vader van vier dochters. In 1995 stierf hij als gevolg van een hartaanval, in een afkickcentrum.
* Biblioteca Nacional de España: XX890730
* Bibliothèque nationale de France: cb13966327p (data)
* CiNii: DA08800190
* Gemeinsame Normdatei: 119278367
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8115 081X
* Library of Congress Control Number: nr91045129
* MusicBrainz: 1ecff755-607d-4130-9a8a-8873f27e5de5
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00440516
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jn20000700588
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007450311005171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 097816353
* LIBRIS: 213118
* SNAC: w6fb5w39
* Système universitaire de documentation: 085491551
* Virtual International Authority File: 36777071
* WorldCat (via VIAF): 36777071