OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Tronchuda-kool

Tronchuda-kool (Portugees: couve-tronchuda) (Brassica oleracea var. costata), ook Portugese kool (Portugees: couve-portuguesa) genoemd, is een variëteit van kool die oorspronkelijk in Portugal werd gekweekt. Deze koolvariëteit heeft dikke, groene bladeren met dikke, vlezige, witte bladnerven (Latijn: costata, 'geribd') die op een korte, dikke stronk staan. De bladkool kreeg haar naam tronchuda, synoniem van 'troncha' (stronkig), vanwege de dikke stronken en bladnerven, in het Portugees 'tronchos' of 'talos' genoemd. Tronchuda-kool is ook bekend als penca, voornamelijk in het noorden van Portugal. De uitdrukking penca is van preromaanse oorsprong, waarschijnlijk Keltisch met de betekenis 'direct van de stengel geplukt', een bladeigenschap. Tronchuda-kool en Galicische kool vormen samen een unieke groep met dezelfde genetische achtergrond binnen Brassica oleracea.

## Cultivatie

De planten worden geteeld om hun grote, groengekleurde, eetbare bladeren met de dikke, vlezige, witte bladnerven, voornamelijk in Portugal, Galicië (Spanje) en in regio's in de wereld met een sterke Galicische of Portugese invloed. Ze zijn perfect aangepast aan de kustgebieden in Zuidwest-Europa met milde winters en koele zomers. De bladeren worden over het algemeen gebruikt als gekookte groente, met name in traditionele Portugese gerechten, zoals bijvoorbeeld cozido-à-portuguesa of 'kabeljauw met penca', die tijdens kerstvieringen wordt geserveerd. Tronchuda-kool is vooral geliefd vanwege de sappige, zoetige smaak van de dikke bladeren en hoofdnerf, die ondanks haar dikte zacht is.

## Afbeeldingen

* Tronchuda-kool op een markt in Rissani (Marokko)
* Tronchuda-kool op een markt in Ávila (Spanje)
# Trotommidea ruficeps

Trotommidea ruficeps is een keversoort uit de familie bloemspartelkevers (Scraptiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Pic.
# Trotonotus bettoni

Trotonotus bettoni is een vlinder uit de familie tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Butler.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Triplonychus dubius

Triplonychus dubius is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1891 door Fleutiaux.
# Turkse literatuur

De Turkse literatuur (Turks: Türk edebiyatı of Türk literatürü) bestaat uit alle geschreven en gesproken werken in het Turks. Dat kan zowel in het Osmaans zijn als in hedendaags Turks. De Osmaanse taal is echter de basis voor de meeste literaire werken, die sterk werden beïnvloed door het Perzisch en Arabisch.
De geschiedenis van de Turkse literatuur bestrijkt bijna 1500 jaar. Het oudste bekende voorbeeld van geschreven Turks zijn de Orhon-inscripties gevonden in de Orhonvallei in Centraal-Mongolië. Deze dateren terug tot de achtste eeuw en zijn mogelijk afkomstig van nomaden.

## De twee tradities van Turkse literatuur

De Turkse literatuur kan worden onderverdeeld in twee verschillende tradities die tot aan de 19e eeuw nauwelijks invloed op elkaar uitoefenden. De eerste van deze twee tradities is de Turkse volksliteratuur. De tweede is de geschreven literatuur.
Het grootste verschil tussen deze twee is de variatie van de taal die wordt gebruikt. De volksliteratuur bestond vaak uit mondeling doorvertelde verhalen en bleef zo vrij van invloeden door Perzische en Arabische literatuur. Deze tak van de Turkse literatuur wordt vooral gedomineerd door gedichten. Verder was de Turkse volksliteratuur vaak verbonden met liederen.
De geschreven literatuur daarentegen maakte voor de oprichting van de Republiek Turkije in 1923 sterk gebruik van invloeden uit de Perzische en Arabische literatuur. Dit gaat terug tot de Seltjoekse periode van eind 11e tot begin 14e eeuw. Tijdens deze periode was het Perzisch de officiële schriftelijke taal. Toen het Ottomaanse Rijk in de 14e eeuw werd gesticht, werd deze traditie voortgezet.

## Moderne literatuur

De hedendaagse Turkse literatuur vindt haar oorsprong in de periode 1896 tot 1923, toen de republiek Turkije officieel werd opgericht. In deze periode vonden drie literaire stromingen plaats:
* de Edebiyyât-ı Cedîde (ادبيات جدیده; "Nieuwe Literatuur") stroming: deze stroming ontstond in 1891 met de komst van het tijdschrift Servet-i Fünûn (ﺛﺮوت ﻓﻨﻮن; "Scientific Wealth"). Hierin werden wetenschappelijke onderwerpen behandeld naar westers voorbeeld.
* de Fecr-i Âtî (فجر آتى; "Ochtend van de toekomst") stroming: in de Servet-i Fünûn-editie van 24 februari 1909 maakte een groep jonge schrijvers, die later bekend kwamen te staan als de Fecr-i Âtî-groep, bekend dat ze tegen de Edebiyyât-ı Cedîde-stroming waren. De groep was tegen de westerse invloeden en wilde een herkenbare Turkse literatuur maken. De groep was echter geen lang leven beschoren.
* de Millî Edebiyyât (ملى ادبيات; "Nationale literatuur") stroming: een stroming die was ontstaan in de dagen voor de oprichting van de republiek. Zij had haar wortels zowel in de traditionele Turkse als in de westerse literatuur en was grotendeels verantwoordelijk voor de hedendaagse Turkse literatuur.

## Afbeeldingen

* Een pagina van de Dîvân-ı Fuzûlî, de verzamelde gedichten van de 16e-eeuwse Ottomaanse dichter Fuzûlî
# Turkse ontvoeringen

De Turkse ontvoeringen (IJslands: Tyrkjaránið) waren een reeks overvallen en gijzelnemingen die in de periode van 4 tot 19 juli 1627 plaatsvonden in IJsland. Zowel Austurland (de oostkust van het eiland) als de Vestmannaeyjareilanden in het zuiden kregen bezoek van vanuit Algiers en Salé opererende Barbarijse zeerovers van deels Nederlandse afkomst. Dat deze acties "Turkse" ontvoeringen genoemd werden, komt omdat Barbarije in de 17e eeuw nominaal onder Ottomaans gezag stond, en in het Noorden iedereen die uit dat gebied kwam al snel als 'Turks' werd omschreven.
In 1627 huurde de uit Haarlem afkomstige zeeroverkapitein Jan Janszoon een slaafgemaakte Deense zeeman in om hem en zijn mannen naar IJsland te loodsen. Daar plunderden zij de stad Reykjavík. Niet tevreden met de gemaakte buit besloot Janszoon om mensen gevangen te nemen om die in Barbarije als slaven te kunnen verkopen. Over het aantal ontvoerden verschillen de bronnen, waarbij de schattingen uiteenlopen van 8 tot 400. Onder hen waren ook Deense en Nederlandse zeelieden.
Allen die tegenstand boden, werden vermoord. De piraten waren alleen geïnteresseerd in jonge en gezonde mensen. Naar verluidt werden de anderen bijeengedreven in een kerk die vervolgens in brand werd gestoken. De zeerovers probeerden ook nog het plaatsje bij fort Bessastaðir aan te vallen, maar werden door kanonvuur en het optreden van de plaatselijke militie van hun plannen weerhouden.
De ontvoerde IJslanders werden verkocht op de slavenmarkt van Salé. De bekendste ontvoerde was Guðríður Símonardóttir die als slavin en concubine in Algiers verbleef maar vrijgelaten werd nadat door koning Christiaan IV van Denemarken losgeld betaald was.
# Tritomacrus testaceus

Tritomacrus testaceus is een keversoort uit de familie boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1833 door Newman.
# Tritomacrus

Tritomacrus is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1838 door Newman.

## Soorten

Tritomacrus is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Tritomacrus testaceus Newman, 1833
* ↑ (fr) Tavakilian, G. (auteur) & Chevillotte, H. (software) (2012) Base de données Titan sur les Cerambycidés ou Longicornes. (bezocht 30 januari 2014)
# Tristychius

Tristychius is een monotypisch geslacht van uitgestorven haaien die leefden van het Vroeg-Carboon tot het Laat-Krijt.

## Kenmerken

Tristychius arcuatus werd ongeveer zestig centimeter lang. De haai had een paar grote stekels aan de basis van elke rugvin. De borst- en buikvinnen hadden een smalle basis en waren daardoor heel flexibel. De bovenste staartlob was aanzienlijk groter dan de onderste.

## Vondsten

Vondsten zijn bekend uit Europa, met name Schotland.
Literatuur
* D. Palmer, B. Cox, B. Gardiner, C. Harrison & J.R.G. Savage (2000). De geïllustreerde encyclopedie van dinosauriërs en prehistorische dieren, Köneman, Keulen. ISBN 3 8290 6747 X
* L. Agassiz. 1837. Recherches Sur Les Poissons Fossiles. Tome III (livr. 8-9). Imprimérie de Petitpierre, Neuchatel viii-72
* GIEBEL, C.G. (1848) Die Fische der Vorwelt, mit steter Berücksichtigung der lebenden Fische. Erster Band: Wirbelthiere. Dritte Abtheilung: Fische: i-xii, 1-467. Leipzig (Brockhaus).
* STOCK, T. (1883) On the structure and affinities of the genus Tristychius Agass. Annals and Magazine of Natural History, (Series 5), 12: 177-190, pl. VII
* TRAQUAIR, R.H. (1903) On the distribution of fossil fish-remains in the Carboniferous rocks of the Edinburgh district. Transactions of the Royal Society of Edinburgh, 40 (3): 687-707 DOI: 10.1017/S0080456800034761
* WOODWARD, A.S. (1924) On a hybodont shark (Tristychius) from the Calciferous Sandstone Series of Eskdale (Dumfries-shire). Quarterly Journal of the Geological Society of London, 80: 338-342
* JEANNET, A. (1929) Additions et rectifications à la note intitulée: Les poissons fossiles originaux conservés a l´Institut de Géologie de l´Université de Neuchatel. Bulletin de la Société Neuchateloise des Sciences Naturelles, 53: 197-199 DOI: 10.5169/seals-88664
* DICK, J.R.F. (1978) On the Carboniferous shark Tristychius arcuatus Agassiz from Scotland. Transactions of the Royal Society of Edinburgh, 70 (4): 63-109 DOI: 10.1017/S0080456800012898
* PATON, R.L. (1993) Elasmobranch fishes from the Viséan of East Kirkton, West Lothian, Scotland. Transactions of the Royal Society of Edinburgh, 84 (3-4): 329-330 DOI: 10.1017/S0263593300006143
* COATES, M.I. & GESS, R.W. (2007) A new reconstruction of Onychoselache traquairi, comments on early chondrichthyan pectoral girdles and hybodontiform phylogeny. Palaeontology, 50 (6): 1421-1446 DOI: 10.1111/j.1475-4983.2007.00719.x
* MAISEY, J.G. (2008) The Postorbital Palatoquadrate Articulation in Elasmobranchs. Journal of Morphology, 269 (8): 1022-1040 DOI: 10.1002/jmor.10642
* GINTER, M. & HAMPE, O. & DUFFIN, C.J. (2010) Handbook of Paleoichthyology, Vol. 3D: Chondrichthyes Paleozoic Elasmobranchii: Teeth Verlag Dr. Friedrich Pfeil, pp. 168, 154 fig., 4 Tab.
* BRAZEAU, M.D. & FRIEDMAN, M. (2014) The characters of Palaeozoic jawed vertebrates. Zoological Journal of the Linnean Society, 170 (4): 779-821 DOI: 10.1111/zoj.12111
Noten
* ↑ Tristychius. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 05-05-2023.
* ↑ Fossilworks: Tristychius. www.fossilworks.org. Geraadpleegd op 05-05-2023.
# Trisula celebensis

Trisula celebensis is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Roepke.
# Trisula superba

Trisula superba is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door Seydel.
# Trogoderma quadrifasciatum

Trogoderma quadrifasciatum is een keversoort uit de familie spektorren (Dermestidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1893 gepubliceerd door Thomas Broun.
# Trogoderma primum

Trogoderma primum is een keversoort uit de familie spektorren (Dermestidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1882 gepubliceerd door Jayne.
# Typhonia cremata

Typhonia cremata is een vlinder uit de familie van de zakjesdragers (Psychidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Edward Meyrick.
# Tubiclavoididae

Tubiclavoididae is een familie van neteldieren uit de klasse van de Hydrozoa (hydroïdpoliepen).

## Geslacht

* Tubiclavoides Moura, Cunha & Schuchert, 2007
# Tubiferidae

Tubiferidae zijn een uitgestorven familie van weekdieren uit de klasse van de Gastropoda (slakken).

## Taxonomie

De volgende taxa zijn bij de familie ingedeeld:
* Geslacht † Tubifer Piette, 1856
** † Tubifer striatus Piette, 1856
# Turbo imperialis

Turbo imperialis is een soort van zeeslakken uit het geslacht Turbo en de familie Turbinidae.
# Turje

Turje is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Hrastnik in de NUTS-3-regio Zasavska. De plaats telde 269 inwoners op 1 januari 2020.
# Tunes (Silves)

Tunes is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Silves en telt 2022 inwoners (2001).
Tunes is vooral bekend als belangrijk spoorwegknooppunt in Zuid-Portugal.
# Tuneiras do Oeste

Tuneiras do Oeste is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Paraná. De gemeente telt 8.777 inwoners (schatting 2009).

## Verkeer en vervoer

De plaats ligt aan de wegen BR-487 en PR-479.
* Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, Inwonertallen 2009
# Turkse knoop
## Touwknoop

De gewone Turkse knoop is een eindeloze, in cirkel gelegde, driedraadsvlecht, die gemaakt wordt met één doorlopende draad. Het is echter ook mogelijk een vlecht met meer dan drie draden te vlechten.
Met name in scoutingcontext wordt hij nog weleens gebruikt om de twee uiteinden van de das bijeen te houden.

## Tapijtknoop

De Turkse knoop is ook een andere benaming voor de symmetrische tapijtknoop, zoals gebruikt bij het knopen van Oosterse tapijten. Nog een synoniem hiervoor is de term Ghiordes-knoop.
# Tír na nÓg

Tír na nÓg (Oudiers: Tír inna n-Oc) is een mythische plaats in de Iers-Keltische mythologie waar de sídhe woonden. Deze paradijselijke plaats zou ver ten westen van Ierland liggen. De naam betekent: Land van de jeugd.
De merkwaardige schrijfwijze is correct Iers. De n is een voorvoegsel bij het woord Óg, dat jeugdig betekent. Het is in het Iers heel gewoon dat de tweede letter van een woord een hoofdletter is.

## Beschrijving

Het is het land van de eeuwigdurende jeugd, de woonplaats van de Sídhe of Tuatha Dé Danann, de Ierse elfen. Een van deze elfen, de schone elfenvrouw Niamh ontvoerde ooit haar geliefde, de sterfelijke held Oisín, naar Tír na nÓg. Hij was een sterfelijke die enige tijd in het land van de elfen verbleef. In Tír na nÓg lijkt de tijd stil te staan of in ieder geval langzamer te verstrijken dan in de sterfelijke wereld. Zo bleken er driehonderd jaar verstreken toen Oisín terugkeerde in de sterfelijke wereld. Niemand wordt oud in het land, terwijl ook ziekten er ontbreken. Het klimaat is altijd gematigd, niet te warm en niet te koud. Een echt paradijs waar de bloemen eeuwig bloeien. Niemand voert oorlog en er is noch pijn, noch droefenis.

## Locatie

Het eiland ligt ten westen van Ierland en staat op geen enkele kaart. Volgens een legende uit de Middeleeuwen kan men het eiland soms zien liggen, maar wie dichterbij komt ziet het gelijk verdwijnen in de mist.

## Toegang

Tír na nÓg is alleen bereikbaar via het water. Een deel van de tocht moet onder water worden afgelegd. Alleen de paarden van de sidhe zijn in staat over de golven te rijden alsof het vaste grond betreft. Oisín zit op het magische paard van Niamh als hij naar Tír na nÓg wordt gebracht. Als hij uiteindelijk terug wil schenkt Niamh hem een magisch paard. Ze waarschuwt hem dat hij niet de grond mag aanraken als hij terugkeert. Als Oisín terugkomt in Ierland schrikt hij van het feit dat er driehonderd jaar zijn verstreken. Hij valt van zijn rijdier en krijgt de last van alle verstreken aardse jaren over zich heen. Gelijk veroudert hij in een oogwenk. Aangezien alleen de sidhe het eiland kunnen betreden, mogen stervelingen alleen in hun gezelschap meereizen.

## Andere namen

Tír na nÓg is eigenlijk het Ierse equivalent van het Walhalla of de Elyseïsche velden en heeft veel andere namen:
* Oileán na mBeo - eiland van levenden
* Tír na mBuadha - land van deugden
* Uí na Beatha - eiland van leven
* Tír na mBeo - land van levenden
* The Land of Promise
* Land of Youth
* Land Over Sea
* Land Under-Wave
Ook het spookeiland Hy Brasail (Breasals eiland) zou met de mythe in verband hebben kunnen staan.
# Tubificoides vestibulatus

Tubificoides vestibulatus is een ringworm uit de familie van de Naididae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Erséus & Bonomi.
# Twickelerlaan

De Twickelerlaan is een laan in de gemeente Hof van Twente die deel uitmaakt van het landgoed Twickel.
De Twickelerlaan werd aangelegd rond 1686 en vormde met de recht voor het kasteel gelegen Kooidijk een van de belangrijkste assen van de toenmalige aanleg. Hij verbond kasteel Twickel met de grote postweg van Delden richting Hengelo in het zuiden en de weg naar Almelo in het noorden.
Om de aanleg van de laan mogelijk te maken ruilde de toenmalige heer van Twickel, Jacob II van Wassenaer Obdam (1645-1714), in 1684 en 1685 verschillende landerijen met onder andere de Meijer van Delden.
Om met koetsen te kunnen keren werden op verscheidene plaatsen rondelen aangebracht: bij de aansluiting op de (huidige) Hengelosestraat, bij de kruising met de Bornsestraat en bij de Lepel en de Vork. Het rondeel bij de Bornsestraat is recent hersteld.
Na de aanleg van de spoorlijn liet Twickel de Nieuwe Weg aanleggen die de Twickelerlaan met het station verbond. Deze verbinding tussen kasteel en station werd door de aanleg van de Deldense rondweg eind jaren 70 weer verbroken.

## Bezienswaardigheden
### Kasteelboerderij

De Kasteelboerderij werd gebouwd in 1787. Kort daarvoor had men het terrein geëgaliseerd door de kamp die er lag af te graven. De boerderij heeft de vorm van een T-huis. Tegenwoordig doet de Kasteelboerderij dienst als rentmeesterij.

### Moestuin van Twickel

Op de noordwestelijke hoek van de kruising tussen Twickelerlaan en Bornsestraat ligt de ommuurde moestuin van kasteel Twickel. Oorspronkelijk lag deze schuin tegenover het kasteel. Eduard Petzold verplaatste de moestuin eind 19e eeuw naar zijn huidige plaats. Binnen de ommuring liggen een boomgaard, de eigenlijke moestuin en verscheidene kassen en broeibakken, waaronder een ananassenkas. Ook is er tegenwoordig een kwekerij gevestigd.

### Museumboerderij Wendezoele

Aan de laan ligt de boerderij 'n Truun (Erve Brinkcate) Hier is het museum Wendezoele gevestigd dat laat zien hoe het Twentse boerenleven rond 1950 eruitzag. Wendezoele is een Twents woord voor de draaibare boom waaraan de ketel met veevoer hing die in een los hoes boven het open vuur werd gekookt. Om en nabij het museum liggen de goed onderhouden akkers, tuinen en de boomgaard.

### De Lepel en de Vork

Tegelijk met de aanleg van de laan werden ten noorden van de laan twee vijvers gegraven die nu de Lepel en de Vork worden genoemd. Aan de overzijde van de laan werd een bergje opgeworpen met aan de voet een derde, kleinere vijver die met een sloot verbonden is met de noordelijke vijver aan de overzijde.

### Dikke Steen

Tegenover de Lepel en de Vork ligt de zogenaamde Dikke Steen. Deze werd hier in 1845 geplaatst nadat deze na de markenverdeling van Azelo daar werd uitgegraven en met 12 paarden naar de Twickelerlaan werd getrokken.

## Externe link

* Site van Museumboerderij Wendezoele
# Tusschenwater (natuurgebied)

Tusschenwater is een natuurgebied in de gemeente gemeente Tynaarlo in de Nederlandse provincie Drenthe.

## Ligging

Het Tusschenwater ligt ten oosten van Zuidlaren en ten zuiden van De Groeve. Het gebied ligt in het noordelijk deel van het dal van de rivier de Hunze en heeft een oppervlakte van ongeveer 230 ha. Iets ten noorden van het Tusschenwater stroomt de Hunze in het Zuidlaardermeer. Het gebied vormt een belangrijke schakel in de reeks natuurgebieden die loopt van het zuidelijkere deel van het Hunzedal naar de natuur in en rond het Zuidlaardermeer.
Het gebied maakte in het verleden deel uit van de Oostermoerse venen, een uitgestrekt moerasveengebied ten oosten van de Hondsrug, waar de Hunze doorstroomde. Deze vroeger sterk meanderende rivier werd in de loop der tijd gekanaliseerd.

## Samenwerkingsproject

Het natuurgebied Tusschenwater is het resultaat van een samenwerkingsproject van de gemeente Tynaarlo, de provincie Drenthe, het waterschap Hunze en Aa's, het waterbedrijf Groningen en de stichting Het Drentse Landschap dat in 2019 werd voltooid. Het nieuw gevormde natuurgebied bestaat grotendeels uit moerasland en nat grasland. Dwars door het natuurgebied stroomt de Hunze, waarvan de loop is aangepast door het weer terugbrengen van de oude meanders. Het gebied dient deels als waterwingebied en deels als een nieuw gebied voor waterberging. Het gebied is inmiddels ook een belangrijk foerageergebied voor onder andere kluten, ganzen en eenden. Het wordt beheerd door Het Drentse Landschap.

## Galerij

* De deelgebieden Sansum en Schuftmaden in Tusschenwater
* Zicht vanaf de Dijk in Tusschenwater
* Moerasland/nat grasland
* De Hunze in Tusschenwater

## Voetnoten

* ↑ Hunzedal verrijkt met natuurgebied Tusschenwater. Het Drentse Landschap. Gearchiveerd op 6 mei 2019. Geraadpleegd op 26 december 2022. ; op deze pagina van Het Drentse Landschap wordt gesproken over een totale oppervlakte van ca. 250 ha. Tusschenwater. Het Drentse Landschap. Gearchiveerd op 5 augustus 2020. Geraadpleegd op 26 december 2022. – op deze pagina van dezelfde organisatie wordt een oppervlakte van 230 ha. genoemd.
# Tulearinia stylifera

Tulearinia stylifera is een sponssoort in de taxonomische indeling van de kalksponzen (Calcarea). De spons leeft in de zee en zijn steencel bestaat uit calciumcarbonaat.
De spons behoort tot het geslacht Tulearinia en behoort tot de familie Minchinellidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1977 door Vacelet.
# Tule Lake Unit

Tule Lake Unit is een van de onderdelen van het World War II Valor in the Pacific National Monument, dat in totaal negen historische sites in Alaska, Californië en Hawaï omvat. Het bevindt zich in Modoc County, in het uiterste noorden van Californië, op minder dan 15 kilometer van de grens met Oregon. Het omvat een voormalig interneringskamp voor Japanse Amerikanen uit de Tweede Wereldoorlog.

## Geschiedenis

In 1942, na de aanval op Pearl Harbor, liet president Franklin Delano Roosevelt Japans-Amerikaanse en Japanse inwoners van de staten langs de Amerikaanse westkust in kampen interneren. Eén zo'n kamp was het Tule Lake War Relocation Center, waar vanaf 27 mei 1942 zo'n 11.800 Japanse Amerikanen verbleven, voornamelijk uit Sacramento County (Californië), King County (Washington) en Hood River County (Oregon).
In 1943 veranderde de functie van Tule Lake echter: het werd een interneringskamp voor Japans-Amerikaanse gevangenen uit de andere kampen wier 'trouw' aan de Verenigde Staten twijfelachtig werd bevonden of die een gevaar vormden voor de veiligheid in de kampen. Het Tule Lake Segregation Center, zoals het van 1943 tot 1946 heette, werd berucht als het grootste en meest repressieve interneringskamp. In 1944 bedroeg de bevolking 18.700 mensen. Terwijl de negen andere interneringskampen in 1945 sloten, bleef Tule Lake operatief tot maart 1946.
Camp Tulelake, een voormalig Civilian Conservation Corps-kamp, huisvestte van 1944 tot 1946 Duitse krijgsgevangenen.
Sedert 1974 zijn er verschillende pelgrimages naar Tule Lake georganiseerd, met name om een officiële verontschuldiging van de Amerikaanse overheid te bekomen. Pas in 1988, met de Civil Liberties Act, zorgde het Congres voor herstelbetalingen aan de slachtoffers van de interneringskampen. In 1972 werd de plaats erkend als California Historical Landmark (nr. 850-2) en in 2006 erkende de federale overheid het als National Historic Landmark. In december 2008 wees president George W. Bush het kamp samen met acht andere plaatsen in Hawaï en Alaska aan als onderdeel van het nieuwe World War II Valor in the Pacific National Monument. De site kan bezocht worden; er is een bezoekerscentrum.
# Tuleariocaris neglecta

Tuleariocaris neglecta is een garnalensoort uit de familie van de Palaemonidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Chace.
# Tunnel van Saint-Aignan

De tunnel van Saint-Aignan is een scheepvaarttunnel op het Canal des Ardennes in het Franse departement Ardennes in de regio Grand Est.
De scheepstunnel heeft een lengte van ongeveer 200 meter en bevindt zich tussen sluis 4 te Saint-Aignan en sluis 3 'Malmy' in de gemeente Chémery-Chéhéry.