OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Shohreh Solati

Fatemeh Solati Nayebi (Perzisch: فاطمه صولتی نایبی - Teheran, 4 januari 1959), beter bekend onder haar artiestennaam Shohreh Solati, is een Iraans zangeres. Ze zingt al vanaf haar zevende levensjaar en heeft gestudeerd aan het conservatorium van Teheran. Sinds de Islamitische Revolutie in Iran heeft ze haar muziekcarrière in ballingschap voortgezet vanuit de Verenigde Staten.

## Discografie
### Singles

| Jaar | Titel | Opmerkingen |
| 1976 | Dokhtar-e-Mashreghi | |
| 1984 | Telesm | met Shahram Shabpareh |
| 1987 | Salam | |
| 1987 | Sheytoonak | |
| 1989 | Yeki Yekdooneh | met Shahram Solati |
| 1990 | Mix | |
| 1990 | Marmar | met Dariush Eghbali, Ebi en Farzin |
| 1991 | Gereftar | |
| 1991 | Sedaye Paa | |
| 1992 | Khatereh 7 | met Moein |
| 1992 | Ham Nafas | |
| 1993 | Jaan Jaan | |
| 1993 | Sekeh Tala | met Shahram Solati en Hassan |
| 1993 | Mehmoon | met Martik |
| 1994 | Panjereha | met Shahram Solati |
| 1994 | Zan | |
| 1996 | Joomeh Be Joomeh | |
| 1996 | Nemizaram Beri | met Shahram Solati en Hassan Sattar |
| 1996 | Ghesseh Goo | |
| 1996 | Love Songs 1 | |
| 1999 | Aksaasho Paareh Kardam | |
| 1999 | Sayeh | |
| 2000 | Hekayat 5 | met Masoud Fardmanesh |
| 2001 | Atr | |
| 2002 | Safar | |
| 2003 | Pishooni | |
| 2004 | Yaram Koo? | met Faramarz Aslani en Siavash Ghomeishi |
| 2005 | Havas | |
| 2008 | Ashegham | |

## Externe link

* (en) Officiële website
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Shohreh (singer) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibliothèque nationale de France: cb169011618 (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4778 6611
* Library of Congress Control Number: n2008209524
* MusicBrainz: 57b8cfa0-e855-4e23-b982-bc5bb07ca577
* Virtual International Authority File: 1953203
* WorldCat (via VIAF): 1953203
# Sinopotamon fujianense

Sinopotamon fujianense is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Dai & Chen.
# Sint-Antoniuskapel (Geulle aan de Maas)

De Sint-Antoniuskapel is een kapel in Geulle aan de Maas bij Geulle in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. De kapel staat aan het Kerkplein midden in de plaats schuin tegenover de Sint-Martinuskerk. Op ongeveer 400 meter naar het zuiden staat aan een kruising de Mariakapel.
De kapel is gewijd aan Antonius van Padua.

## Geschiedenis

In 1908 werd de kapel gebouwd op initiatief van het hoofd van de lagere school.
In 1982 werd de kapel door buurtbewoners van de buurtvereniging Aan de Maas opgeknapt.
In 1998 vond er een renovatie van de kapel plaats.

## Bouwwerk

De bakstenen kapel heeft een halfrond plattegrond en wordt gedekt door dak met leien. De frontgevel is een topgevel die bekroond wordt door een stenen kruis. Op de hoeken van de frontgevel zijn steunberen aangebracht die aan de bovenzijde eindigen in een soort van pinakels. Onder de daklijst is een band aangebracht van om-en-om zwarte en witte stenen. Hoog in de frontgevel is ook een gevelsteen aangebracht met het jaartal 1908. De frontgevel bevat verder de geprofileerde spitsboogvormige toegang die wordt afgesloten met een halfhoog smeedijzeren hek. De toegangsboog heeft wit geschilderde aanzetstenen en sluitsteen met daartussen een strook van afwisselend ongeschilderde bakstenen en wit geschilderde stenen. In de toegangsboog hangt boven het hek een banderol waarop een tekst aangebracht is:
   IN GOD MIJN KRACHT
Van binnen is de kapel wit gepleisterd. Tegen de achterwand is een massief bakstenen altaar gemetseld. Boven het altaar is een spitsboogvormige nis aangebracht van drie rollagen bakstenen. In de nis staat een beeldje van de heilige Antonius van Padua die de monnik toont met een boek in de handen en op zijn arm het kindje Jezus.
# Sint-Antoniuskapel (Grimbergen)

De Sint-Antoniuskapel is een kapel in het gehucht Bever dat sinds 1977 deel uitmaakt van Grimbergen in de Belgische provincie Vlaams-Brabant.
Deze bakstenen kapel werd opgericht in 1896 door graaf Alfons de Villegas de Clercamp uit dankbaarheid voor de geboorte van zijn zoon Antoine. Ze ligt tegenover de zuidelijke toegangsdreef van het kasteel van Bever en wordt geflankeerd door twee cipressen. In 1945 werd een tweede dankkapel, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, gebouwd naast de voormalige conciërgewoning aan de noordelijke toegang (Drijpikkelstraat nr. 27).
De kapel moet in het kader van het project van de sneltram langs de A12 geherlokaliseerd worden.
* ↑ Sint-Antoniuskapel in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed. Geraadpleegd op 6 februari 2024.
* ↑ Sneltram Projectnota, Versie 7/10/2021, Werken aan de Ring, De Werkvennotschap (DWV), BrabantNet (BNT), Tractebel Engie, NEY+Partners/BXL, Bureau Bas Smets, p. 287
# Silurichthys ligneolus

Silurichthys ligneolus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de echte meervallen (Siluridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Ng & Tan.
* ↑ (en) Silurichthys ligneolus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Silurichthys ligneolus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Silurus biwaensis

Silurus biwaensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de echte meervallen (Siluridae). De wetenschappelijke naam is gepubliceerd in 1961 door Tomoda.
# Silurichthys schneideri

Silurichthys schneideri is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de echte meervallen (Siluridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Volz.
* ↑ (en) Silurichthys schneideri op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Silurichthys schneideri. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Juan Bautista Topete

Juan Bautista Topete y Carballo (San Andrés Tuxtla, 24 mei 1821 - Madrid, 31 oktober 1885) was een Spaans admiraal en politicus.

## Levensloop

In 1835 trad hij toe tot de marine en nam deel aan de Spaans-Marokkaanse Oorlog van 1859-1860 en aan de Spaans-Peruviaanse Oorlog van 1864-1866. In 1867 werd hij benoemd tot admiraal en havenkapitein van Cádiz en hij nam eveneens deel aan de revolutie van september 1868. Vervolgens maakte hij als minister van Marine deel uit van de Voorlopige Regering die op 8 oktober 1868 in functie trad.
Topete was de ondersteuner van de kandidatuur van de Franse hertog van Montpensier voor het Spaanse koningschap en dit leidde tot ruzie met eerste minister Juan Prim, die de voorkeur gaf aan de Italiaanse hertog van Aosta, die de nieuwe Spaanse koning werd. Na de dood van Prim eind december 1870 was Topete voor enkele weken premier ad interim.
Van 1871 tot 1872 was hij minister van Koloniën, waarna hij in juni 1872 opnieuw voor enkele dagen eerste minister werd. Van 4 januari tot en met 13 mei 1874 was hij nogmaals minister van Marine, waarna hij zich terugtrok uit de politiek.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Juan Bautista Topete op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Biblioteca Nacional de España: XX1181953
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5931 0100
* Library of Congress Control Number: n98048037
* SNAC: w6cc29k4
* Virtual International Authority File: 46077201
* WorldCat (via VIAF): 46077201
# Jongenshuis (Delft)

Het Jongenshuis is een van de laatste patriciërswoningen in Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het pand is in 1892 aan de Oude Delft 137 gebouwd, in opdracht van advocaat W.F. van der Mandele. De eerste steen werd gelegd door zijn 12-jarige neefje Karel Paul van der Mandele, die later onder andere directeur van de Rotterdamsche Bank werd en nauw betrokken was bij de wederopbouw van Rotterdam. Het ontwerp is, net als dat van de Zuiderkerk in Delft, van architect G. v.d. Kaaden in neorenaissance stijl. Het gebouw bevindt zich tegenover het oude Meisjeshuis.

## Voorgeschiedenis

Vroeger stonden er op deze plek twee huizen: een klein pand met nummer 137 en een groot pand met nummer 139. Het grote huis droeg de naam 'De Vergulde Meebael'. Een oude gevelsteen en een korte beschrijving over het huis met uitleg over de naam in de doorgang naar de parkeergarage aan de Phoenixstraat herinnert nog aan dit huis. De man die het pand zijn naam gaf, Paulus van Beresteyn, was erg gehecht aan het huis. In zijn testament schreef hij dat hoopte dat het voor altijd in de familie zou blijven. Na drie generaties van Beresteyn is het pand verkocht door Agneta Deutz, weduwe van Zacharias van Beresteyn, omdat het onderhoud te kostbaar werd.

## Twintigste eeuw

Van der Mandele heeft zijn patriciërswoning niet lang in bezit gehad. De bank van Van der Mandele, Van der Mandele en Zoonen, kwam in de problemen toen de distilleerderij van Lambert van Meerten, waaraan ze ruime kredieten hadden verstrekt, failliet ging. Op 15 september 1901 klapte de bank in elkaar en werd het pand verkocht om schuldeisers schadeloos te stellen.
Van 1926 tot 1968 kreeg het pand de functie van weeshuis. Toen het aantal wezen na de Tweede Wereldoorlog sterk verminderde, werd het pand omgetoverd in een 'Tehuis van werkende jongens', een onderkomen voor jongens met opvoedingsproblemen thuis. De Fundatie van Renswoude had er een fraaie regentenkamer (zie foto). Uiteindelijk is het pand aan de Oude Delft in 1968 verworven door de gemeente Delft voor huisvesting van de afdeling Interne Zaken van de gemeente-secretarie.
In 1984 is naar ontwerp van architect Jo Coenen een aanbouw aan de achterzijde gerealiseerd. Tevens zijn de twee rechter vensterassen doorgebroken om een doorgang naar de Phoenixstraat te forceren.
* Oude foto's Jongenshuis
* De tuin van het Jongenshuis in de jaren 60

## 21e eeuw

Sinds november 2014 is het pand in particulier eigendom en dient het als kantoorruimte voor een ingenieursbureau gespecialiseerd in mechanica. Daarnaast is het tegenwoordig een rijksmonument.
* De foto's zijn afkomstig uit het Archief Delft en zijn onderdeel van collectie Erfgoed Delft en Omstreken. De fotograaf is Petrus Anthonius Odijk.
# Sinosmylus

Sinosmylus is een geslacht van insecten uit de familie van de watergaasvliegen (Osmylidae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.

## Soort

* S. hengduanus C.-k. Yang, 1992
# Sinosquilla

Sinosquilla is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

## Soorten

* Sinosquilla hispida Liu & Wang, 1978
* Sinosquilla sinica Liu & Wang, 1978
# Simon de Bree

Simon David de Bree (Koudekerke, 14 april 1937 – Sittard, 25 juni 2019) was een Nederlands bestuurder.
De Bree studeerde scheikunde aan de Technische Hogeschool Delft. Hij was vanaf 1986 lid en van 1994 tot 1999 voorzitter van de raad van bestuur van Koninklijke DSM NV. Hij werd opgevolgd door Peter Elverding.
Naast zijn functie bij DSM is De Bree ook commissaris geweest bij diverse bedrijven, waaronder Stork NV tussen 1990 en 10 maart 2006. Vanaf 2001 was dat als president-commissaris.
De Bree overleed in 2019 op 82-jarige leeftijd.
* ↑ Simon de Bree (1937-2019), website DSM, 1 juli 2019.
* ↑ Doorzetter Simon de Bree (82) legde basis onder het huidige DSM, De Limburger, 1 juli 2019.
# Joël Dicker

Joël Dicker (Genève, 16 juni 1985) is een Zwitserse schrijver. Hij studeerde aan de faculteit rechten van de Universiteit van Genève. In 2010 behaalde hij zijn mastergraad.
Op 24-jarige leeftijd schreef hij Les Derniers Jours de Nos Pères, een novelle over de Special Operations Executive, een geheime Britse organisatie tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 2010 won Joël Dicker de Prix des Écrivains Genevois, een prijs voor nog niet gepubliceerde manuscripten. In 2012, dus twee jaar nadat hij deze prijs gewonnen had, is Les Derniers Jours de Nos Pères in Frankrijk uitgegeven.
La Vérité sur l’Affaire Harry Quebert (De waarheid over de zaak Harry Quebert) is zijn tweede roman. Een spannend verhaal over een New Yorkse schrijver met schrijversblok, die op bezoek gaat bij zijn oude professor in New Hampshire. De schrijver stuit op een oude moordzaak die verband houdt met een oude liefdesgeschiedenis tussen zijn leermeester en een 15-jarige leerlinge. Joël Dicker ontving voor dit boek de Grand Prix du roman de l'Académie française en de Prix Goncourt des lycéens. In Nederland ontving hij voor dit boek de Prix Tulipe, een Frans-Nederlandse prijs voor de beste Franstalige roman van het jaar. Dit boek betekende de doorbraak voor Joël Dicker. Het is in meer dan dertig talen vertaald.

## Boeken

* 2005 Le Tigre (novelle), Editions Hèbe
* 2012 Les Derniers Jours de Nos Pères
* 2012 La Vérité sur l’Affaire Harry Quebert. Nederlandse vertaling: De waarheid over de zaak Harry Quebert. Vertaald door Manik Sarkar. De Bezige Bij, Amsterdam, 2014. ISBN 9789023456490
* 2015 Le Livre des Baltimore. Nederlandse vertaling: Het boek van de Baltimores. Vertaald door Manik Sarkar. De Bezige Bij, Amsterdam, 2016. ISBN 9789023496113
* 2018 La Disparition de Stephanie Mailer. Nederlandse vertaling: De verdwijning van Stephanie Mailer. Vertaald door Manik Sarkar. De Bezige Bij, Amsterdam, 2019. ISBN 9789403149509
* 2020 L’enigme de la chambre 622. Editions de Fallois, Parijs, 2020. ISBN 9791032102381 Nederlandse vertaling: Het mysterie van kamer 622. Vertaald door Manik Sarkar. De Bezige Bij, Amsterdam, 2020. ISBN 9789403110318
* 2022 L’Affaire Alaska Sanders. Nederlandse vertaling: De zaak Alaska Sanders vertaald door Angela Knotter-de Boer. De Bezige Bij, Amsterdam, 2022. ISBN 9789403187419
# Joël Godeau (diplomaat)

Joël Godeau (Parijs, 25 oktober 1954) is een Frans diplomaat. Hij diende zijn land als ambassadeur voor Suriname en Liberia, en als zaakgelastigde voor Soedan en Gambia.

## Biografie

Joël Godeau studeerde af aan het Institut d'études politiques de Paris (Sciences Po) en het Institut national des langues et civilisations orientales (met als hoofdvak literair Arabisch), en behaalde een certificaat aan het Institut d’études arabes et islamiques (in het vak Maghrebijns-Arabisch).
Hij werkte enkele jaren vanaf 1978 en van 1990 tot 1992 bij de directie Afrika en tussendoor op diplomatieke posten in Algerije, Abu Dhabi en Libië. Vervolgens werd hij uitgezonden naar posten in Mauritanië, Mali, Madagaskar en Libanon. Hierna werd hij gedetacheerd naar het ministerie van Binnenlandse Zaken om als diplomatiek raadsman de prefect van Réunion te dienen.
In november 2010 trad hij aan als ambassadeur in Paramaribo voor Suriname, Guyana en de Caricom. Hij kondigde aan dat Frankrijk, via Frans-Guyana, als buurland vriendschaps- en samenwerkingsbanden met Suriname wil. Hij sprak over "een gedeelde verantwoordelijkheid voor de veiligheid aan beide zijden van de Marowijnerivier" en over ontwikkeling voor de inwoners aan beide kanten van de rivier.
Van 2013 tot 2017 was hij ambassadeur in Liberia en in 2018 zaakgelastigde in Soedan. Sinds oktober van dat jaar is hij zaakgelastigde in Gambia vanuit de ambassade in Senegal.
Godeau werd in Suriname onderscheiden met het grootlint in de Ere-Orde van de Palm en in eigen land als ridder in het Legioen van Eer.
* 1 2 3 4 5 Franse ambassade in Gambia, Joël Godeau, Chargé d’affaires en Gambie
* 1 2 Starnieuws, Franse ambassadeur wil "dynamische economische samenwerking", 16 november 2010
* ↑ Dagblad Suriname, Franse ambassadeur gedecoreerd, 17 september 2013
# Sint-Barbarakerk (Leveroy)

De Sint-Barbarakerk is de parochiekerk van de Nederlands-Limburgse plaats Leveroy, gelegen aan Dorpstraat 2.

## Geschiedenis

Mogelijk was er al in de 13e eeuw een kapel bij Leveroy. In de 15e of 16e eeuw was er een gotische kapel, die in 1620 tot parochiekerk werd verheven. Vanaf 1700 werden door Horn giften aan de parochie gedaan om het interieur te vervolmaken.
In 1839 werd de gotische kerk door een eenvoudige zaalkerk vervangen, waarbij de gotische toren behouden bleef. In 1923 werd, door Jos Wielders, een nieuwe kerk naast de oude gebouwd. In 1924 werd de oude kerk gesloopt. Wielders ontwierp een gebouw volgens de principes van de Amsterdamse School. Het was een kruiskerk met een kort schip. Het gewelf werd gesteund door betonnen spanten. Op 15 november 1944 werd de kerk opgeblazen door de zich terugtrekkende Duitse bezetter. Slechts de betonnen spanten bleven overeind staan.
Slechts de fundamenten van de kerk konden behouden blijven, de rest werd gesloopt en in 1949 werd een nieuwe, wat grotere, kerk in gebruik genomen. Ook nu was Jos Wielders de architect.
Bij de kerk staat een Heilig Hartbeeld dat werd geplaatst ter gelegenheid van de ingebruikname van de nieuwe kerk in 1925. Het beeld werd geleverd door atelier Thissen, waarschijnlijk naar een ontwerp van Albert Verschuuren.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen kruiskerk. De aan de zijkant aangebouwde toren, die gedekt wordt door een ingesnoerde naaldspits, omvat de toegang naar de kerk. Boven de rondbogige ingang is een Barbarabeeld in reliëf aangebracht, uitgevoerd in keramiek door Renald Rats (1948). Boven het koor bevindt zich een wandschildering door H.M. Kluytmans uit 1961.
Het orgel is een Verschueren-orgel uit 1953.
* Kerken in Limburg
# Sint-Barbarakerk (Maldegem)

De Sint-Barbarakerk is een kerkgebouw in de Belgische plaats Maldegem. De kerk is toegewijd aan Barbara van Nicomedië.
De eerste kerk werd hier in 1074 gebouwd met Sint-Pieter als patroonheilige. Het was een kruiskerk. De zware onderbouw van deze kerk is nog bewaard.
De viering en het onderste stuk van de vieringtoren werden rond 1300 opgetrokken en rust op trompen. Het huidige laatgotisch priesterkoor is uit de 15e eeuw, het transept werd in 1620 herbouwd. De achtkantige vieringtoren werd gedeeltelijk herbouwd in de eerste helft van de 17e eeuw. Het schip, verwoest in 1578, is dan weer neoclassicistisch en stamt uit 1878-79.
Zware steunberen stutten de westelijke frontgevel van de kerk. In de hoek, gevormd door de noordbeuk en een transeptarm, staat een achtkantige traptoren, langs waar men de toren kan bereiken. In de kerk staan altaren uit de 17e en de 18e eeuw. Het kerkorgel is gebouwd door Hooghuys. De Sint-Antoniusommegang uit de 19e eeuw, rond de kerk, is een uiting van volksdevotie.

## Galerij

* Het schip
* Het koor
* de achterzijde
* Het kerkorgel, gebouwd door Louis-Benoît Hooghuys
# Jujubinus augustoi

Jujubinus augustoi is een slakkensoort uit de familie van de Trochidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Rolán & Gori.
# Jujube

De jujube (borstbes, borstbezie, rode dadel) is de vrucht van twee nauw verwante, zeer sterk op elkaar gelijkende soorten uit de Rhamnaceae, de Indiase jujube (Ziziphus mauritiana) en de Chinese jujube (Ziziphus jujuba). De jujube is een groenblijvende of in droge perioden bladverliezende, tot 15 meter hoge struik of boom. De hangende takken van de jujube zijn met een donzige beharing bezet en ze groeien zigzaggend tussen de opeenvolgende bladeren. De verspreide, alternerend geplaatste, 4 -5 x 6 - 9 cm grote bladeren zijn rond tot ovaal, gaafrandig of met een lichte zaagrand en van boven donkergroen en glanzend.
De jujube draagt steenvruchten die in vorm en grootte sterk variëren. Ze zijn rond tot peervormig en onrijp groen van kleur. Tijdens het rijpen verkleurt de vrucht van groen naar goudgeel met roodbruine vlekken. De uitgerijpte vrucht is geheel rood. Kort hierna wordt de vrucht zachter en begint te rimpelen.
Ze worden tot 4 x 6 cm groot, wilde vormen worden echter slechts zo'n 2,5 cm groot. De schil van de jujube is glad of ruw, glanzend, stevig en zo'n 1 mm dik. Het wittige vruchtvlees is matig sappig, in rijpe toestand pappig. Het ruikt fruitig en smaakt zoet naar peren.
Op de jujubebomen leven lak-schildluizen (Coccus lacca), die verzameld worden en waarvan schellak wordt gemaakt.
De Indiase jujube is inheems in India en de Chinese jujube, die onderscheiden kan worden door de kale onderzijde van het blad, is inheems in China. Beide soorten worden veel in (sub)tropische gebieden in Afrika, Amerika en Azië gekweekt.
In Nederland wordt de jujube af en toe ook op de markt aangeboden.
* Blad van Indiase jujube
* Vrucht
* Verse en gedroogde jujube

## Medicinaal gebruik

In Zuid-Azië wordt de wortel van de Z. nummularia gebruikt tegen hoesten, misselijkheid, hoofdpijn, koorts, urineweginfecties en als wormverdrijvend middel. In de Chinese geneeskunde worden verschillende variëteiten gebruikt voor verschillende doeleinden: onder andere als middel ter kalmering, tegen slapeloosheid en door dromen verstoorde nachtrust, ter verbetering van de huidskleur, vermindering van pijn en spanningen, tegen griep en koorts bij kinderen. Arabieren gebruiken de bladeren tegen darmparasieten en wormen, abscessen, steenpuisten en gezwollen ogen. In Zimbabwe wordt Z. mucronata wortel gebruikt voor urineweg- en gynaecologische klachten.

## Verwijzingen

* ↑ "Fruit Facts". California Rare Fruit Growers, Inc, 1996. Web. 20 Nov. 2014. <https://web.archive.org/web/19961101124759/http://www.crfg.org/pubs/ff/jujube.html>
* ↑ Azam-Ali, S, Bonkoungou, E., Bowe, C., deKock, C., Godara, A., Williams, J.T. (2006). Ber and other jujubes. International Centre for Underutilised Crops, Southhampton, Pg. 33-35. ISBN 085432 8580.
# Joura

Joura is een nagar panchayat (plaats) in het district Morena van de Indiase staat Madhya Pradesh.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 25.514 mensen in Joura, waarvan 54% mannelijk en 46% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 64%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Jorne Carolus

Jorne Carolus (Hasselt, 22 februari 1992) is een Belgisch voormalig (baan)wielrenner.

## Carrière

Carolus reed van 2012 tot 2013 voor de opleidingsploeg van Lotto-Belisol, in 2013 werd hij stagiair bij dezelfde ploeg. In 2014 reed hij opnieuw voor de opleidingsploeg. Hij werd Belgisch kampioen op de weg voor beloften en werd in verschillende onderdelen op de baan Belgisch kampioen.

## Erelijst
### Baan

| Jaar | BK |
| Junioren |||||
| 2009 | 1 Ploegenachtervolging 1 Ploegensprint 1 Ploegkoers 2 Sprint |
| 2010 | 1 Ploegenachtervolging 2 Ploegkoers 3 Ploegensprint |

### Weg
#### 2011

* Zonnegem
* Brussel-Zepperen

#### 2012

* Hasselt Rapertingen
* Belgisch kampioenschap op de weg beloften

#### 2013

* Rotselaar
* 1e en 3e etappe Ronde van de Provincie Oost-Vlaanderen

#### 2014

* Rummen-Geetbets IC 2 - GP Georges Lassaut
Bak · Bellemakers · Bille · Bulgaç · Cordeel · De Clercq · De Greef · Debusschere · Dehaes · Dockx · Greipel · Hansen · Henderson · Kaisen · Meersman · Neyens · Reynés · Robert · Roelandts · Sieberg · Van der Sande · Van De Walle · D. Vanendert · J. Vanendert · van Leijen · Vangenechten · Wellens · Van den Broeck · Willems · Broeckx (stagiair) · Carolus (stagiair)
* http://www.cyclingarchives.com/coureurfiche.php?coureurid=37875
* https://www.wvcycling.com/nl/renner/9783/
* https://www.procyclingstats.com/rider/jorne-carolus