OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lomas

Lomas kan verwijzen naar:
* Lomas (Puerto Rico), plaats in Puerto Rico, in de gemeente Canóvanas.
* Lomas (Spanje), gemeente in Spanje, in de provincie Palencia.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Lomas en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Vlag van Mill en Sint Hubert

De vlag van Mill en Sint Hubert is nooit officieel door de gemeenteraad van de Noord-Brabantse gemeente Mill en Sint Hubert aangewezen als gemeentelijke vlag. Toch wordt deze al sinds het midden van de twintigste eeuw gebruikt.
Op 1 januari 2022 is de gemeente Mill en Sint Hubert opgegaan in de gemeente Land van Cuijk, waarmee de vlag als gemeentevlag kwam te vervallen.

## Beschrijving

De beschrijving van de vlag luidt als volgt: Rechthoekig met een verhouding tussen lengte en hoogte als 3:2, met twee banen van gelijke hoogte, de bovenste zwart en de onderste geel. In het midden van de vlag is het wapen van Mill en Sint Hubert afgebeeld, met een hoogte van 1/2 van de hoogte van de vlag.
Onduidelijk is waar de kleuren van de vlag naar verwijzen. Sierksma vermoedt in 1962 dat de kleuren zijn ontleend aan het provinciale wapen.

## Verwant symbool

* Het wapen van Mill en Sint Hubert
Aalburg · Aarle-Rixtel · Alphen en Riel · Bakel en Milheeze · Beek en Donk · Beers · Berghem · Berkel-Enschot · Berlicum · Bladel en Netersel · Borkel en Schaft · Boxmeer · Budel · Chaam · Cuijk · Cuijk en Sint Agatha · Den Dungen · Diessen · Dinteloord en Prinsenland · Drunen · Dussen · Engelen · Erp · Esch · Escharen · Fijnaart en Heijningen · Geffen · Geldrop · Gemert · Giessen · Ginneken en Bavel · Grave · 's Gravenmoer · Haaren · Halsteren · Haps · Heesch · Heeswijk-Dinther · Heeze · Helvoirt · Hoeven · Hooge en Lage Mierde · Hooge en Lage Zwaluwe · Hoogeloon, Hapert en Casteren · Huijbergen · Klundert · Landerd · Leende · Liempde · Lieshout · Lith · Luyksgestel · Maarheeze · Maasdonk · Made en Drimmelen · Megen, Haren en Macharen · Mierlo · Mill en Sint Hubert · Moergestel · Nieuw-Ginneken · Nieuw-Vossemeer · Nistelrode · Nuland · Oeffelt · Oost-, West- en Middelbeers · Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker · Ossendrecht · Oud en Nieuw Gastel · Oudenbosch · Prinsenbeek · Putte · Raamsdonk · Ravenstein · Reusel · Riethoven · Rijsbergen · Rijswijk · Roosendaal en Nispen · Rosmalen · Schaijk · Schijndel · Sint Anthonis · Sint-Oedenrode · Sprang-Capelle · Standdaarbuiten · Terheijden · Teteringen · Uden · Udenhout · Veghel · Vessem, Wintelre en Knegsel · Vierlingsbeek · Vlijmen · Wanroij · Waspik · Werkendam · Westerhoven · Willemstad · Woudrichem · Wouw · Zeeland · Zevenbergen
* (en) Mill en Sint Hubert (Netherlands). FOTW. Geraadpleegd op 17 februari 2019.
* Sierksma, Kl. (1962 (herdruk 2008)). Nederlands vlaggenboek. Het Spectrum, p.94-95. ISBN 9789031502882.
Referenties
# Loison

Loison kan verwijzen naar:
* Loison (plaats), een gemeente in het Franse departement Meuse
* Loison (rivier), een riviertje in het noorden van de Franse regio Lotharingen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Loison en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Vlag van Roggel

De vlag van Roggel is op 18 december 1979 bij raadsbesluit vastgesteld als gemeentelijke vlag van de voormalige Limburgse gemeente Roggel. De vlag kan als volgt worden beschreven:
   een vlag in banen wit-rood met over alles heen ter breedte van ¼ van de vlaghoogte een geel-blauw geroomd kruis, waarvan een arm is gelegen op de scheiding van broeking en vlucht, met aan de broektop een greep in de vorm van een hoefijzer en aan de broekhoek een omgewende witte hoorn.
De kleuren van de vlag zijn ontleend aan het gemeentewapen en het wapen van het graafschap Horne. De sleutel stond voor Sint-Pieter die ook op het gemeentewapen was afgebeeld. Het hoefijzer als sleutelgreep duidde op het agrarisch karakter van Roggel. De hoorn sloeg op het graafschap Horne. Het kruis wees op het christendom.
In 1991 kwam de vlag als gemeentevlag te vervallen, omdat Roggel samen met Neer opging in de nieuwe gemeente Roggel en Neer, die heeft bestaan tot 2007. Toen ging Roggel en Neer samen met Haelen, Heythuysen en Hunsel op in de fusiegemeente Leudal.

### Verwante afbeeldingen

* Wapen van Roggel
* Wapen van het Huis Horne en het graafschap Horne
Ambt Montfort · Amby · Arcen en Velden · Baexem · Beegden · Belfeld · Bemelen · Berg en Terblijt · Bocholtz · Born · Broekhuizen · Cadier en Keer · Echt · Eijsden · Elsloo · Eygelshoven · Geleen · Grathem · Grubbenvorst · Haelen · Heel · Heel en Panheel · Heer · Helden · Herten · Heythuysen · Hoensbroek · Horn · Horst · Hulsberg · Hunsel · Kessel · Klimmen · Limbricht · Linne · Maasbracht · Maasbree · Margraten · Meerlo-Wanssum · Meijel · Melick en Herkenbosch · Montfort · Munstergeleen · Neer · Nieuwenhagen · Nieuwstadt · Nuth · Ohé en Laak · Onderbanken · Ottersum · Posterholt · Roggel · Roggel en Neer · Schaesberg · Schinnen · Sevenum · Sint Odiliënberg · Sittard · Stevensweert · Stramproy · Susteren · Swalmen · Tegelen · Thorn · Ubach over Worms · Ulestraten · Urmond · Valkenburg-Houthem · Vlodrop · Wessem · Wittem
* Roggel en Neer (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 31 juli 2019.
* ↑ van Westerhoven, Marcel (15 april 2013). De nieuwe gemeente Leudal: Drie Hornse hoorns in de vlag. Vlag! 6 (12)
# Vogelverschrikker

Een vogelverschrikker is een voorwerp dat bedoeld is om vogels af te schrikken. Kraaien en andere kleine en middelgrote vogels zijn vaak ongenode gasten in moestuinen, boomgaarden en op akkerland, omdat zij de geteelde vruchten en pasgezaaide zaden opeten en voor geluidsoverlast zorgen indien zij grote groepen vormen. Ook bij vliegvelden doet men moeite om vogels uit de buurt te houden.
Oorspronkelijk werden voor vogelverschrikkers vooral poppen gebruikt, met gespreide armen en vaak gevuld met stro, om de vogels te laten denken dat de vogelverschrikker een mens was. Er zijn echter ook andere methoden in gebruik, zoals het ophangen van reflecterende slierten van aluminium in fruitbomen of een plastic zak aan een stok.
Al deze vogelverschrikkers werken slechts tijdelijk: na enige tijd zien de vogels dat ze er niets van te vrezen hebben en worden er zelfs nesten in een vogelverschrikker gebouwd.
Andere middelen zijn het ophangen van dode kraaien en het afspelen van angstkreten (het geluid waarmee vogels elkaar waarschuwen) door luidsprekers. Dit is effectief en werkt permanent. Wat ook goed werkt is het gebruik van knalapparaten, zoals gaskanonnen om de vogels weg te jagen. Vogels schrikken van de knallen en vliegen daardoor weg.
* Een vogelverschrikker in de Efteling, Nederland
* Dorothy en de vogelverschrikker in de tovenaar van Oz
* Een vogelverschrikker in Diergaarde Blijdorp, Nederland
* Een "apenverschrikker" in Dogu'a Tembien, Ethiopië
* Gaspistool voor lawaai
# Vlag van Madeira

De vlag van Madeira bestaat uit drie even brede verticale banen in de kleurencombinatie blauw-geel-blauw met in het midden van de gele (gouden) baan het kruis van de Orde van Christus.
De blauwe banen symboliseren dat Madeira omgeven is door de oceaan en de gele baan symboliseert het gunstige klimaat dat voor welvaart heeft gezorgd. Het kruis herinnert aan twee kapiteins van prins Hendrik de Zeevaarder, die lid waren van de Orde van Christus. Zij strandden in 1419 in een storm op een Madeirees eiland, dat zij uit dank voor hun overleven Porto Santo ("Heilige Haven") noemden. Het jaar erna werd een expeditie gestuurd om de eilandengroep te bevolken en onder Portugees gezag te stellen.
De vlag werd officieel aangenomen op 28 juli 1978, ruim vier jaar na de Anjerrevolutie die onder meer leidde tot autonomie voor Madeira.
# Vlag van Woudenberg

De vlag van Woudenberg is de vlag van de Utrechtse gemeente Woudenberg. De vlag werd op 27 juni 1957 bij raadsbesluit door de gemeente aangenomen. De beschrijving luidt:
   Drie horizontale banen van gelijke breedte, zijnde de bovenste en onderste baan van geel en de middelste baan verdeeld in drie horizontale banen van gelijke breedte, zijnde de bovenste en onderste van zwart en de middelste van rood.
De kleuren zijn gelijk aan de gebruikte kleuren in het wapen van Woudenberg, waarna de vlag zorgvuldig op het wapen werd afgestemd. De vlag bestaat uit drie horizontale banen van gelijke hoogte. De bovenste en onderste baan zijn geel, de middelste is gelijk verdeeld in drie banen van zwart, rood en zwart.

## Verwant symbool

* Wapen van Woudenberg
* Woudenberg (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 20 juli 2019.
* Sierksma, Kl. (1962 (herdruk 2008)). Nederlands vlaggenboek. Het Spectrum, p.132-133. ISBN 9789031502882.
Amersfoort · Baarn · Bunnik · Bunschoten · De Bilt · De Ronde Venen · Eemnes · Houten · IJsselstein · Leusden · Lopik · Montfoort · Nieuwegein · Oudewater · Renswoude · Rhenen · Soest · Stichtse Vecht · Utrecht
· Utrechtse Heuvelrug · Veenendaal · Vijfheerenlanden · Wijk bij Duurstede · Woerden · Woudenberg · Zeist
# Vlag van Wouterswoude

De vlag van Wouterswoude is de dorpsvlag van het Nederlandse dorp Wouterswoude, in de Friese gemeente Dantumadeel. De vlag werd in 1996 geregistreerd.

## Beschrijving

De beschrijving van de vlag is als volgt:
   Drie even hoge lengtebanen groen, geel en zwart, aan de broekzijde belegd met respectievelijk een omgekeerde witte halve maan, een blauwe cichoreibloem en een gele eikel, geplaatst in de vorm van een broekingsdriehoek, waarbij het hart van de bloem op de punt van de (denkbeeldige) broekingsdriehoek ligt. Elk van die figuren zijn in de precieze verhouding van de banen waar ze in geplaatst zijn.
De kleuren zijn afkomstig van het dorpswapen.

## Symboliek

* Groene baan met zilveren halve maan: staat voor het gebied waar het dorp in ligt, de Dokkumer Wouden.
* Gouden baan: verwijst naar de zandgrond van het dorp.
* Cichoreibloem: duidt op de chichoreifabriek in de dorpskernen.
* Zwarte baan met eikel: verwijzing naar het veen en de eikenbomen die er te vinden zijn.
# Vihula (plaats)

Vihula (Duits: Viol) is een plaats in de Estlandse gemeente Haljala, provincie Lääne-Virumaa. De plaats heeft 85 inwoners (2021) en heeft de status van dorp (Estisch: küla).
Vihula maakte tot in 2017 deel uit van de gelijknamige gemeente. In dat jaar fuseerde Vihula met de gemeente Haljala. De plaats ligt op het terrein van het Nationaal Park Lahemaa. Door Vihula stroomt de rivier Mustoja.

## Geschiedenis

Het landgoed dat bij Vihula hoort (Estisch: Vihula mõis) werd voor het eerst genoemd in 1501. Het landhuis is bewaard gebleven en behoort met de landhuizen van Palmse en Sagadi tot de attracties van het Nationale Park Lahemaa. Het landgoed was in het bezit van Duits-Baltische families, onder wie de familie von Helffreich. In 1810 kwam het in handen van de familie von Schubert. Het huidige landhuis en zijn bijgebouwen (waaronder een stal, een ijskelder, een palmenhuis en een watermolen) zijn gebouwd in opdracht van deze familie tussen 1820 en 1890.
Nadat Estland in 1920 definitief onafhankelijk was geworden, werd het landgoed onteigend, maar de familie von Schubert bleef nog tot in 1939 in het landhuis wonen. In dat jaar vertrok de familie, zoals het overgrote deel van de Baltische Duitsers, als gevolg van het Molotov-Ribbentroppact naar Duitsland.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was in het landhuis een opleidingsinstituut voor de Abwehr gevestigd. Na de oorlog werd het eerst een bejaardentehuis en daarna het hoofdkantoor van een kolchoz.
Sinds 1991 zijn het landhuis met zijn bijgebouwen en het park eromheen in handen van een vennootschap, die het complex geheel heeft laten restaureren. Het complex wordt gebruikt als hotel, club, conferentie-oord en kuuroord; de Engelse naam luidt Vihula Manor Country Club & Spa.
Het dorp zelf kampt, zoals veel dorpen in Estland, met een teruglopend inwoneraantal. In 2000 woonden er nog 132 mensen.

## Foto's

* Landhuis van Vihula, hoofdgebouw
* Trappenhuis in het landhuis
* In het park rond het landhuis
* Links de watermolen, rechts de vroegere wodkastokerij. Het water is de rivier Mustoja
* Het theehuis in de winter
* Windmolen in het park bij het landhuis
* Heilige lindencirkel bij Vihula
# Viiala

Viiala is een voormalige gemeente in de Finse provincie West-Finland en in de Finse regio Pirkanmaa. De gemeente had een totale oppervlakte van 51 km² en telde 5285 inwoners in 2003.
Sinds 1 januari 2007 behoort Viiala samen met Toijala tot de nieuwe gemeente Akaa.

## Galerij

* Militaire begraafplaats in Viala
* Station Viiala
Akaa · Hämeenkyrö · Ikaalinen · Juupajoki · Kangasala · Kihniö · Lempäälä · Mänttä-Vilppula · Nokia · Orivesi · Parkano · Pirkkala · Punkalaidun · Pälkäne · Ruovesi · Sastamala · Tampere · Urjala · Valkeakoski · Vesilahti · Virrat · Ylöjärvi
Voormalige gemeenten:
Äetsä · Aitolathi · Eräjärvi · Ikaalisten maalaiskunta · Karkku · Kiikka · Kuhmalahti · Kuorevesi · Kuru · Kylmäkoski · Längelmäki · Luopioinen · Mänttä · Messukylä · Mouhijärvi · Pohjaslavi · Sääksmäki · Sahalahti · Suodenniemi · Suoniemi · Teisko · Toijala · Tottijärvi · Tyrvää · Vammala · Viiala · Viljakkala · Vilppula
# Viidaleppia serrataria

Viidaleppia serrataria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Prout.
# Vihula (gemeente)

Vihula (Estisch: Vihula vald) was een gemeente in de Estlandse provincie Lääne-Virumaa. De gemeente telde 1887 inwoners op 1 januari 2017. In 2011 waren dat er 1603. De oppervlakte bedroeg 367,1 km². De hoofdplaats was Võsu, de enige plaats in de gemeente met de status van alevik (vlek). Daarnaast telde de gemeente 52 dorpen, waarvan Käsmu, Palmse, Võsupere, Vergi, Vihula en Annikvere de grootste waren. De gemeente lag aan de noordkust van Estland, aan de Finse Golf.
In 2017 is Vihula opgegaan in de gemeente Haljala.
* ↑ Maakatastri statistika. Geraadpleegd op 12 december 2018.
* ↑ http://pub.stat.ee/px-web.2001/Dialog/varval.asp?ma=RV0241&ti=RAHVASTIK+SOO%2C+VANUSE+JA+HALDUS%DCKSUSE+V%D5I+ASUSTUS%DCKSUSE+LIIGI+J%C4RGI%2C+1%2E+JAANUAR&path=../Database/Rahvastik/01Rahvastikunaitajad_ja_koosseis/04Rahvaarv_ja_rahvastiku_koosseis/&lang=2; Statistisch Bureau van Estland; geraadpleegd op: 30 mei 2017.
* ↑ (en) Cijfers van het Estisch bureau voor statistiek; tik onder het middelste vak ‘Vihula rural municipality’ in.
# Villa Delfia

Villa Delfia is het 40e stripverhaal van De Kiekeboes. De reeks wordt getekend door striptekenaar Merho. Het album verscheen in 1987.

## Verhaal

Aan de Côte Anyeau in Frankrijk worden er aanslagen gepleegd op een aantal beroemde restaurants: Boulchique, La vaiselle en or en La mère Matuvu. Marcel Kiekeboe wordt in opdracht van Kreuvett naar de plaats van het delict gestuurd en ontdekt dat de beroemde schrijver Lambert Saint Val bij de aanslagen telkens aan de dood ontsnapte. Fanny dringt Villa Delfia, de woonst van Saint Val, binnen, met behulp van haar nieuwe vriend Pascal. Ze worden ontdekt door de gevaarlijke gangster Sam Etégal.
# Villa Doria Pamphilj

Villa Doria Pamphilj (ook wel Villa Doria Pamphili) is een park in Rome, gelegen op de helling van de Gianicolo die eigendom was van de prinsen en prinsessen Doria Pamphili. De villa en het omliggende park aan de Via Aurelia Antica zijn nu eigendom van de staat en het ommuurde park is vrij toegankelijk. Centraal in het park staat een klein buitenhuis, het Casino del Bel Respiro dat vermoedelijk ontworpen werd door Alessandro Algardi voor Paus Innocentius X.. Ook is er een 'slangenfontein' van Bernini te vinden in het park.
Het park is een geliefd toevluchtsoord voor joggers, wandelaars en fietsers. Ook is er een (biologisch) restaurant.
Het park wordt doorsneden door een drukke verkeersweg, de Via Leone XIII. Voor fietsers en voetgangers is er een loopbrug om over te steken.
Het park is door de Verenigde Naties (FAO) uitverkoren om 90 vanuit alle continenten op aarde afkomstige boomsoorten te huisvesten. Een meerjarenplan, waar op 15 oktober 2023 mee is begonnen. https://www.fao.org/fao-italy/projects/park
# Vlekborstmiervogel

De vlekborstmiervogel (Hylophylax naevioides) is een zangvogel uit de familie Thamnophilidae (miervogels).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van Honduras tot Ecuador en telt twee ondersoorten:
* H. n. capnitis: van oostelijk Honduras tot westelijk Panama.
* H. n. naevioides: van oostelijk Panama tot westelijk Ecuador.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Vlekborstmiervogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.1).
# Vogels van de Meester

Vogels van de Meester is het zesde stripalbum uit de Ravian-reeks. Het album is getekend door Jean-Claude Mézières met scenario van Pierre Christin.

## De verhalen

Ravian en Laureline lijden schipbreuk op een planeet die als één groot ruimteschepenkerkhof lijkt te dienen. Ze worden gered door een gemengd volk, bestaande uit eveneens gestrande astronauten en onderzoekers, afkomst van meerdere planeten. Deze inwoners worden onderdrukt door 'De Meester', een onbekend wezen dat zich door zijn slaven laat verzorgen en daarbij wordt geholpen door een enorme zwerm vogels die een gekmakend gif met zich dragen.
# Virbalina

Virbalina is een geslacht van uitgestorven kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Soort

* Virbalina virbalina Sidaravichiene, 1992 †
# Lophuromys brevicaudus

Lophuromys brevicaudus is een knaagdier uit het geslacht Lophuromys dat voorkomt op 2400 tot 3750 m hoogte in de Ethiopische bergen ten oosten van de Grote Slenk. Deze soort behoort tot het ondergeslacht Lophuromys en is daarbinnen verwant aan L. flavopunctatus en L. melanonyx; tot 1998 werd deze soort tot L. flavopunctatus gerekend.
L. brevicaudus is een middelgrote, gespikkelde Lophuromys met een korte staart en een zachte, korte, grijze vacht. De vachten zijn lang en licht. De haren aan de bovenkant van de staart zijn zwart, die aan de onderkant wit. Het karyotype bedraagt 2n=68, FNa=78. De kop-romplengte bedraagt 96 tot 134 mm, de staartlengte 44 tot 68 mm, de achtervoetlengte (c.u.) 21,3 tot 25,0 mm, de oorlengte 15 tot 19 mm en het gewicht 26 tot 60 g.
* Lavrenchenko, L.A., Verheyen, W.N. & Hulselmans, J. 1998. Systematic and distributional notes on the Lophuromys flavopunctatus Thomas, 1888 species-complex in Ethiopia (Muridae - Rodentia). Bulletin van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen, Biologie 68:199-214.
* Musser, G.G. & Carleton, M.D. 2005. Superfamily Muroidea. Pp. 894-1531 in Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2 vols., 2142 pp. ISBN 978-0-8018-8221-0
Kivumys: Lophuromys luteogaster · Lophuromys medicaudatus · Woosnamborstelhaarmuis (Lophuromys woosnami) Lophuromys: Lophuromys angolensis · Lophuromys ansorgei · Lophuromys aquilus · Lophuromys brevicaudus · Lophuromys brunneus · Lophuromys chercherensis · Lophuromys chrysopus · Lophuromys dieterleni · Lophuromys dudui · Lophuromys eisentrauti · Lophuromys flavopunctatus · Lophuromys huttereri · Lophuromys kilonzoi · Lophuromys laticeps · Lophuromys machangui · Lophuromys makundii · Lophuromys margarettae · Lophuromys melanonyx · Lophuromys menageshae · Lophuromys nudicaudus · Lophuromys pseudosikapusi · Lophuromys rahmi · Lophuromys rita · Lophuromys roseveari · Lophuromys sabunii · Lophuromys sikapusi · Lophuromys simensis · Lophuromys stanleyi · Lophuromys verhageni · Lophuromys zena
# Lophuromys eisentrauti

Lophuromys eisentrauti is een knaagdier uit het geslacht Lophuromys dat voorkomt op 2550 m hoogte op Mount Lefo in Kameroen. Deze soort behoort tot het ondergeslacht Lophuromys en is daarbinnen verwant aan L. aquilus en in het bijzonder L. dieterleni. Er bestaat een mogelijkheid dat L. eisentrauti dezelfde soort vertegenwoordigt als L. eisentrauti, L. zena, L. chrysopus en L. rubecula uit andere Afrikaanse gebergten (de laatste soort wordt tegenwoordig als een synoniem van L. aquilus gezien).
L. eisentrauti werd oorspronkelijk (in 1979) beschreven als een ondersoort van L. sikapusi, maar in 1992 als een aparte soort erkend wegens haar zeer geringe grootte vergeleken met L. sikapusi. De schedellengte van het holotype bedraagt 26,80 mm.

## Literatuur

* Hutterer, R., Dieterlen, F. & Nikolaus, G. 1992. Small mammals from forest islands of eastern Nigeria and adjacent Cameroon, with systematical and biogeographical notes. Bonner zoologische Beiträge 43(3):393-414.
* Musser, G.G. & Carleton, M.D. 2005. Superfamily Muroidea. Pp. 894-1531 in Wilson, D.E. & Reeder, D.M. (eds.). Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2 vols., 2142 pp. ISBN 978-0-8018-8221-0
* Verheyen, W., Hulselmans, J.L.J., Dierckx, T. & Verheyen, E. 2002. The Lophuromys flavopunctatus Thomas 1888 species complex: a craniometric study, with the description and genetic characterization of two new species (Rodentia-Muridae-Africa). Bulletin van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen, Biologie 72:141-182.
* ↑ (en) Lophuromys eisentrauti op de IUCN Red List of Threatened Species.
Kivumys: Lophuromys luteogaster · Lophuromys medicaudatus · Woosnamborstelhaarmuis (Lophuromys woosnami) Lophuromys: Lophuromys angolensis · Lophuromys ansorgei · Lophuromys aquilus · Lophuromys brevicaudus · Lophuromys brunneus · Lophuromys chercherensis · Lophuromys chrysopus · Lophuromys dieterleni · Lophuromys dudui · Lophuromys eisentrauti · Lophuromys flavopunctatus · Lophuromys huttereri · Lophuromys kilonzoi · Lophuromys laticeps · Lophuromys machangui · Lophuromys makundii · Lophuromys margarettae · Lophuromys melanonyx · Lophuromys menageshae · Lophuromys nudicaudus · Lophuromys pseudosikapusi · Lophuromys rahmi · Lophuromys rita · Lophuromys roseveari · Lophuromys sabunii · Lophuromys sikapusi · Lophuromys simensis · Lophuromys stanleyi · Lophuromys verhageni · Lophuromys zena