OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Driekielwaterschildpad

De driekielwaterschildpad (Mauremys mutica) is een schildpad uit de familie Geoemydidae. De schildpad is qua Nederlandstalige naam te verwarren met de driestreepdoosschildpad (Cuora trifasciata). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Theodore Edward Cantor in 1842. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Emys muticus gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De Nederlandse naam is te danken aan de duidelijk zichtbare kiel op het midden van het rugschild, met aan weerszijden twee minder duidelijke laterale kielen. Deze zijn bij de juvenielen meer prominent maar vervagen naarmate de schildpad ouder wordt. De schildkleur van volwassen exemplaren is bruin tot donkerbruin, de naden tussen de hoornplaten zijn donkerder. De maximale schildlengte is ongeveer 20 centimeter.
De huid van de kop en poten is grijs tot groen van kleur aan de bovenzijde, maar geelachtig aan de onderzijde. Achter het oog is een duidelijke brede gele streep zichtbaar die over het trommelvlies doorloopt tot in de nek. Soms is een tweede streep aanwezig van de mondhoek tot onder het trommelvlies. De kop en nek zijn geel gekleurd en soms gevlekt.

## Verspreiding en habitat

De driekielwaterschildpad komt voor in Azië; in China, Japan, Taiwan en Vietnam. De habitat bestaat uit langzaam stromende, grotere wateren zoals moerassen, zowel met als zonder houtige begroeiing. De schildpad is overdag actief en zont graag. De schildpad duikt weleens op in de handel in exotische dieren, ook wordt er op gejaagd voor het vlees of voor als traditioneel medicijn. Over de biologie en levenswijze is weinig bekend.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Driekielwaterschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Verordening (EG) Nr. 1497/2003, Publicatieblad van de Europese Unie. Gearchiveerd op 2 juli 2019.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Mauremys mutica.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Mauremys mutica - Website Geconsulteerd 1 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Kaspische beekschildpad

De Kaspische beekschildpad (Mauremys caspica) is een schildpad die behoort tot de familie Geoemydidae.

## Verspreiding en habitat

De schildpad komt voor in het Kaukasusgebergte in westelijk Azië en in het zuiden en zuidoosten van de Balkan. De schildpad komt voor in de landen Turkije, Syrië, Libanon, Israël, Cyprus en Griekenland (alleen op het eiland Kreta).
De Kaspische beekschildpad is zowel een land- als waterbewoner die in moerassen en poelen leven met een modderige bodem (zelfs in rivieren) en veel planten in en om het water. Als een van de weinige soorten houdt de schildpad wel van een beetje waterstroming en kan erg goed zwemmen. Deze soort is omnivoor en eet kleine waterdieren zoals vis, insecten en amfibieën maar ook wel waterplanten. Ook voor 'landplanten' als sla en kool komen de dieren graag even het water uit. De winterslaap vindt plaats onder water en niet op het land.
Verdraagzaam wat watervervuiling betreft.

## Uiterlijke kenmerken

De schildpad is een middelgrote soort die een schildlengte bereikt tot ongeveer 25 centimeter. Het rugschild of carapax is wat langgerekt en heeft een bruine tot grijze kleur zonder duidelijke tekening. De hoornplaten van het rugschild hebben aan de randen van iedere plaat een opstaande rand. Aan de zijkanten van de relatief lange nek zijn heldere witte lengtestrepen aanwezig die doorlopen tot onder het schild. Ook de juvenielen hebben geen tekening en dat is toch wel uitzonderlijk bij schildpadden. De soort wordt zeldzamer en is inmiddels beschermd.

## Naamgeving en taxonomie

De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Johann Friedrich Gmelin in 1774. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo caspica gebruikt. De Kaspische beekschildpad behoorde lange tijd tot het geslacht Clemmys en werd later bij Emys ingedeeld. Beide geslachten behoren tegenwoordig tot de familie moerasschildpadden (Emydidae).

## Externe link

* Foto's van Kaspische Beekschildpadden

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 107. ISBN 90 274 8626 3.
* 1 2 Michael Chinery. Encyclopedie van de Natuur, Pag: 112.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Mauremys caspica.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Mauremys caspica - Website Geconsulteerd 1 juni 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Vliedberg van Westenschouwen

De vliedberg van Westenschouwen was een mottekasteel in de Nederlandse buurtschap Westenschouwen, provincie Zeeland. De vliedberg lag circa 300 meter ten zuiden van de in 1845 afgebroken kerktoren.
De vliedberg zal zijn ontstaan in twee fasen. De oudste fase betreft de 10e en 11e eeuw waarbij er sprake was van een vluchtheuvel of huisterp. In de volgende fase is deze heuvel opgehoogd ten behoeve van de bouw van het kasteel.
In 1834 was er nog een heuvel aanwezig. Deze was zeven meter hoog en had een diameter van 47 meter. Er moet een voorhof zijn geweest. Het complex werd door grachten omgeven.
De heuvel is tussen 1841 en 1873 afgegraven, maar de Westerseweg maakte tot aan de ruilverkavelingen na de Watersnoodramp van 1953 nog een bocht om de voormalige motte heen.
Tijdens het afgraven van de heuvel zijn tufstenen gevonden die vanwege hun gelijkenis met roggebrood ook wel 'broodkistjes' werden genoemd. Dit zorgde ervoor dat het perceel waar de voorhof heeft gestaan de naam Broodkistje kreeg. Het perceel waar de motte zelf stond, werd Bergwei genoemd.
In 1957 vond de Geologische Dienst opnieuw stukken tufsteen. Tevens werden aardewerkscherven gevonden die dateren uit de 10e en 11e eeuw.
Het terrein van de voormalige motte is sinds 1998 deels overbouwd.
* Westerschouwen. Kastelenlexicon.
* Kuipers, S.F. (januari 1984). Bergen en burgen op Schouwen-Duiveland. Kroniek van het Land van de Zeemeermin 9: pp. 10-12
* Vreenegoor, E. (april 1996). Archeologie in Zeeland in 1995. Nehalennia : p. 29
Aldegonde · Kasteel van Axel · Baarland · Baarsdorp · Barbestein · Biervliet · Bieweg · Blodenburg · Huis der Boede · Brijdorpe · Bruëlis · 't Burchtje · Burggravensteen · Buttinge · Coxijde · Duinbeek · Duivelsberg · Ellewoutsdijk · Filippenburg · Geersdijk · Gistellis · Gravenhof · Slot Haamstede · Kasteel Hellenburg · Herkestein · Heuvelsweg · Hoge Huis · Ter Hooge · Hoogkamer · Kats · Kind van Trente · Kleverskerke · Kortgene · Kreke · Kruiningen · Laterdale · Lodijke · Maalstede (Hulst) · Maalstede (Kapelle) · Magdalon · Hof Ter Moere · Moermond · Te Mortiere · Muiden · Hof ter Nisse (Nisse) · Hof ter Nisse (Ossenisse) · Oostende · Oostende (Goes) · Oosterstein · Poelvoorde · Poortvliet · Popkensburg · De Pottere · Poucques · Pronkenburg · Ravenstein · Saeftingher Slot · Kasteel van Sint-Maartensdijk · Schengen · Sluis · Smallegange · Stavenisse · Tolhuis van Iersekeroord ·Torenberg · Torenhoeve · Toren van Bourgondië · Troye · Valkenisse · Vinninghen · Vlissingen · Voorhoute · Waarde · Watervliet · Weldamme · Welland · Huis te Werf · Te Werve · Westenschouwen · Westhove · Westkerke · Windenburg · Zandenburg · Zwanenburg
# Afrikaanse drieklauw

De Afrikaanse drieklauw of gewone drieklauw (Trionyx triunguis) is een schildpad uit de familie weekschildpadden (Trionychidae). Het is tegenwoordig de enige soort uit het geslacht Trionyx. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peter Forsskål in 1775. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo triunguis gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De kleur van het schild is beige-bruin, de buik is meestal lichter tot wit en het schild is zeer plat en heeft iets weg van een pannenkoek. Het schild is enigszins geribbeld in het midden en heeft vele kleine, lichtere vlekjes, vooral langs de randen. De onderzijde van de ledematen is geel, de bovenzijden van de ledematen en de kop zijn olijfgroen met gele ronde vlekjes. De neuspunt is verlengd en iets breder en afgeplat als bij andere soorten en doet enigszins denken aan een snavel. Het is met ongeveer 70 centimeter een grotere soort weekschildpad, uitschieters tot boven 90 centimeter zijn ook bekend. De mannetjes zijn van de vrouwtjes te onderscheiden door een dikkere en langere staart.

## Levenswijze

Zoals alle weekschildpadden heeft ook deze soort geen hoornplaten op het relatief zachte schild en brede poten met zwemvliezen tussen de tenen. Hierdoor kan in het water sneller worden gezwommen, maar op het land zijn deze eigenschappen juist een nadeel. De Afrikaanse drieklauw komt alleen uit het water om eitjes af te zetten of om te zonnen, maar deze activiteiten vinden altijd direct langs de waterkant plaats. De schildpad leeft in ondiepere delen van grotere wateren; grote meren en rivieren, onder andere in de Nijl. Met name de warmere delen van langzaam stromend zoetwater hebben de voorkeur, maar ook in brakwater is de soort aangetroffen en zelfs in zee, kilometers van een riviermonding.

## Algemeen

De Afrikaanse drieklauw komt voor in grote delen van Afrika; van Egypte tot Angola en van Senegal tot Somalië en ook in uiterst zuidelijk Europa in zuidelijk Turkije. Het voedsel bestaat uit allerlei dieren die in het water leven, zoals slakken, vissen en amfibieën, ook aas en plantendelen worden wel gegeten.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Afrikaanse drieklauw op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 162. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Lekturama Encyclopedie. Geheimen der dierenwereld deel 7 – De kille wereld der stilte – Reptielen. Uitgeverij Lecturama, Pagina 193.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Trionyx triunguis.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Trionyx triunguis - Website Geconsulteerd 2 december 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Almassora

Almassora is een gemeente in de Spaanse provincie Castellón in de regio Valencia met een oppervlakte van 33 km². Almassora telt 25.632 inwoners (1 januari 2016).

## Demografische ontwikkeling

    AlmassoraBron: INE; 1857-2011: volkstellingen
* (en) Spaans bureau voor statistiek (1 januari 2016)
Aín · Albocàsser · Alcalà de Xivert · L'Alcora · Alcudia de Veo · Alfondeguilla · Algimia de Almonacid · Almassora · Almedíjar · Almenara · Alquerías del Niño Perdido / Les Alqueries · Altura · Arañuel · Ares del Maestrat · Argelita · Artana · Atzeneta del Maestrat · Ayódar · Azuébar · Barracas · Bejís · Benafer · Benafigos · Benassal · Benicarló · Benicasim / Benicàssim · Benlloc · Betxí · Borriol · Burriana / Borriana · Cabanes · Càlig · Canet lo Roig · Castell de Cabres · Castellfort · Castellnovo · Castelló de la Plana · Castillo de Villamalefa · Catí · Caudiel · Cervera del Maestre · Chilches / Xilxes · Chodos / Xodos · Chóvar · Cinctorres · Cirat · Cortes de Arenoso · Costur · Les Coves de Vinromà · Culla · Eslida · Espadilla · Fanzara · Figueroles · Forcall · Fuente la Reina · Fuentes de Ayódar · Gaibiel · Geldo · Herbers · Higueras · La Jana · Jérica · La Llosa · Lucena del Cid / Llucena · Ludiente · La Mata de Morella · Matet · Moncofa · Montán · Montanejos · Morella · Navajas · Nules · Olocau del Rey · Onda · Oropesa del Mar / Orpesa · Palanques · Pavías · Peñíscola / Peníscola · Pina de Montalgrao · La Pobla de Benifassà · La Pobla Tornesa · Portell de Morella · Puebla de Arenoso · Ribesalbes · Rossell · Sacañet · La Salzadella · San Jorge / Sant Jordi · San Rafael del Río · Sant Joan de Moró · Sant Mateu · Santa Magdalena de Pulpis · Segorbe · La Serratella · Sierra Engarcerán · Soneja · Sot de Ferrer · Sueras / Suera · Tales · Teresa · Tírig · Todolella · Toga · Torás · El Toro · Torralba del Pinar · La Torre d'En Besora · La Torre d'en Doménec · Torreblanca · Torrechiva · Traiguera · Useras / Les Useres · Vall d'Alba · La Vall d'Uixó · Vall de Almonacid · Vallat · Vallibona · Vila-real · Vilafamés · Villafranca del Cid / Vilafranca · Vilanova d'Alcolea · Vilar de Canes · La Vilavella · Villahermosa del Río · Villamalur · Villanueva de Viver · Villores · Vinaròs · Vistabella del Maestrat · Viver · Xert · Zorita del Maestrazgo · Zucaina
# Canarische atalanta

De canarische atalanta (Vanessa vulcania) is een vlinder uit de onderfamilie Nymphalinae van de familie Nymphalidae.
De soort komt voor op de Canarische Eilanden met uitzondering van Lanzarote, en op Madeira. Vroeger werd de soort gezien als ondersoort van Vanessa indica; sinds onderzoek van Leestman in 1992 wordt ze echter als soort opgevat.
De soort lijkt vrij veel op de atalanta - het duidelijkste verschil zit in de oranje band op de voorvleugel, die met zwarte inkepingen en een zwarte vlek wordt onderbroken. De spanwijdte bedraagt 54 tot 60 millimeter.
De canarische atalanta gebruikt Urtica morifolia en kleine brandnetel als waardplanten. De rups leeft verborgen tussen samengebonden blad. De soort vliegt het hele jaar door.

## Externe link

* Captain's European Butterfly Guide
* ↑ (en) Canarische atalanta op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Godart, J.-B. (1819). Encyclopédie méthodique. Histoire naturelle des animaux 9(1): 320
# Campti

Campti is een plaats (town) in de Amerikaanse staat Louisiana, en valt bestuurlijk gezien onder Natchitoches Parish.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 1057. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 1063, een stijging van 6 (0,6%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 2,5 km², geheel bestaande uit land. Campti ligt op ongeveer 35 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 28 km rond Campti.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Campti op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
* ↑ U.S. Board on Geographic Names. Topical Gazetteers Populated Places. Hoogtecijfers van National Elevation Dataset
# Camptidius elongatus

Camptidius elongatus is een keversoort uit de familie loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1823 door Wiedemann.
# Campsurus zunigae

Campsurus zunigae is een haft uit de familie Polymitarcyidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2017 door Molineri en Salles.
# Canton (Ohio)

Canton is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Ohio, en valt bestuurlijk gezien onder Stark County. De stad werd gesticht in 1805 aan de west- en middentak van de Nimishillen Creek. Canton is de plaats waar voormalig president William McKinley begraven ligt; het McKinley National Memorial met de William McKinley Presidential Library & Museum zijn in de plaats gevestigd. Verder zijn er de First Ladies National Historic Site en de Pro Football Hall of Fame, die de stad de bijnaam Hall of Fame City hebben gegeven.
In Canton bevindt zich de enige bisschopszetel van de Roemeense Grieks-Katholieke Kerk buiten Roemenië.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 80.806. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 78.924, een daling van 1882 (-2,3%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat Canton een oppervlakte van 53,2 km², geheel bestaande uit land. De stad ligt aan de Nimishillen Creek, zo'n 96 kilometer ten zuiden van Cleveland.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 8 km rond Canton.

## Presidentsverkiezingen 2008

Najaar 2008 koos het tv-programma EenVandaag Canton als uitvalsbasis om de Amerikaanse verkiezingen te verslaan. In de eerste plaats is Ohio steevast een cruciale staat in de verkiezingsstrijd, in de tweede plaats is Canton demografisch vrijwel even divers als de Verenigde Staten in hun geheel, en geldt ook vanwege de sociale problemen als een micro-versie van de Amerikaanse samenleving.

## Geboren

* Jean Peters (1926-2000), actrice
* Boz Scaggs (1944), singer-songwriter
* Lee Wilkof (1951), acteur
* Kimberlé Crenshaw (1959), rechtsgeleerde
* Tommie Earl Jenkins (1965), acteur
* Marilyn Manson (1969), zanger
* Macy Gray (1970), zangeres, liedjesschrijver en actrice
* Jake Abel (1987), acteur, zanger en model
* Elsa Jean (1996), actrice
# Carangoides hedlandensis

Carangoides hedlandensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van horsmakrelen (Carangidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1934 door Whitley.
* ↑ (en) Carangoides hedlandensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Carangoides hedlandensis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Cap carbonate

Een cap carbonate is in de geologie een gesteentelaag bestaande uit kalksteen, die de bovenste laag vormt van een in een ijstijd afgezette opeenvolging.
Tijdens ijstijden is het albedo (het lichtweerkaatsend vermogen) van het aardoppervlak veel hoger dan normaal, zodat het koude klimaat zichzelf versterkt. Het einde van een ijstijd komt daarom meestal pas als grote hoeveelheden extra broeikasgassen, zoals kooldioxide, in de atmosfeer terechtkomen. De extra broeikasgassen versterken het broeikaseffect zodanig dat het klimaat weer warmer wordt.
Door het warmere klimaat en het grotere oppervlakte oceaanwater na afloop van een ijstijd vindt er meer verdamping plaats en wordt het klimaat natter. De grotere hoeveelheid neerslag "wast" de kooldioxide uit de atmosfeer in de vorm van zure regen (regenwater waarin koolzuur is opgelost). Het gevolg is een grotere snelheid van chemische verwering. Deze verwering slaat bijvoorbeeld toe in het door gletsjers in de ijstijd afgezette puin in morenes. Dit wordt als het ware uitgeloogd, calciumcarbonaat (kalk) lost in het water op. Het water stroomt uiteindelijk naar de oceaan, zodat de concentratie opgeloste kalk in het zeewater stijgt, wat leidt tot wereldwijde afzetting van kalklagen.
# Cap cai

Cap cai, soms gespeld als cap cay (Chinees 雜菜; pinyin: zácài; Pe̍h-ōe-jī: cha̍p-chhài; letterlijk 'gemengde groenten'), is de Hokkien-afgeleide term voor een populair Chinees Indonesisch en Peranakaans roergebakken groentegerecht dat afkomstig is uit de Fujian-keuken. In Nederland is het bekend als (de Indonesische versie van) tjaptjoi en de meest geserveerde versie van tjaptjoi.
Diverse groenten zoals bloemkool, wittekool, paksoi, Chinese kool, wortel, babymaïs, champignons en prei worden fijngehakt en geroerbakt in een wok met een kleine hoeveelheid bakolie en water. Gehakte knoflook en ui met zout, suiker, sojasaus, Chinese kookwijn en oestersaus zijn toegevoegd voor de smaak. De vloeibare sauzen worden ingedikt met maïszetmeel.
Cap cai kan worden gemaakt als een vegetarisch gerecht, of gemengd met vlees zoals kip, lever of spiermaag, rundvlees, vis, garnalen of inktvis en plakjes rundvlees of vis bakso (gehaktballen). Het type en de aantallen groenten verschillen afhankelijk van receptvariaties en de beschikbaarheid van groenten in elk huishouden, maar de meest voorkomende groenten in eenvoudige cap cai zijn bloemkool, kool en wortel.
# Cap d'Antibes

Cap d'Antibes is een kaap aan de Middellandse Zee en tevens het schiereiland dat de baaien Golfe Juan in het westen en Baie des Anges in het oosten scheidt. Het schiereiland ligt in de Franse stad Antibes.
Aan de Boulevard du Cap ligt de 7 hectare grote Jardin Thuret, een botanische tuin met een collectie planten en bomen - waaronder zeer zeldzame soorten - uit alle warme streken van de aarde. Deze tuin kan op werkdagen gratis worden bezocht. Op het Plateau de la Garoupe staat de Phare de La Garoupe, een vuurtoren die 's nachts zijn stralenbundels 70 km ver over zee zendt.
Ook ligt er op een terras de Sanctuaire de La Garoupe (of Chapelle Notre-Dame), bestaande uit twee gedeelten, respectievelijk uit de 13e en 16e eeuw.
Aan de westkust van het schiereiland aan de Boulevard John F. Kennedy bevindt zich het Musée Naval et Napoléonien in de oude Batterie du Grillon. Hier is te zien hoe men destijds grote zeilschepen bouwde. Er bevindt zich tevens een borstbeeld van Napoleon door de kunstenaar Canova. Aan de zuidwestkant van de kaap is het exclusieve Hôtel du Cap-Eden-Roc te vinden. Vlakbij is de Villa 'Les Chenes Verts' waar Jules Verne verbleef.
# Carangolia puliciformis

Carangolia puliciformis is een vlokreeftensoort uit de familie van de Urothoidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1961 door J.L. Barnard.
# Capel St. Andrew

Capel St. Andrew is een civil parish in het bestuurlijke gebied Suffolk Coastal, in het Engelse graafschap Suffolk. In 2001 telde het civil parish 77 inwoners.
# Capela (Sergipe)

Capela is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Sergipe. De gemeente telt 28.960 inwoners (schatting 2009).