OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Flogned en Skarbol

Flogned en Skarbol (Zweeds: Flogned och Skarbol) is een småort in de gemeente Eda in het landschap Värmland en de provincie Värmlands län in Zweden. Het småort heeft 153 inwoners (2005) en een oppervlakte van 43 hectare. Eigenlijk bestaat het småort uit twee plaatsen: Flogned en Skarbol.
# Paços de Ferreira

Paços de Ferreira is een gemeente in het Portugese district Porto. De gemeente heeft een totale oppervlakte van 72 km² en telde 52.985 inwoners in 2001.

## Sport

De lokale voetbalclub FC Paços de Ferreira speelt anno 2015 in de Portugese hoogste klasse, de Primeira Liga.

## Plaatsen in de gemeente

* Arreigada
* Carvalhosa
* Codessos
* Eiriz
* Ferreira
* Figueiró
* Frazão
* Freamunde
* Lamoso
* Meixomil
* Modelos
* Paços de Ferreira
* Penamaior
* Raimonda
* Sanfins de Ferreira
* Seroa
# Paços (Sabrosa)

Paços is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Sabrosa en telt 1461 habitantes inwoners (2001).
# Pendoorn

De Pendoorn (Gymnosporia buxifolia) - voorheen (Maytenus heterophylla) - is een struik of klein boompje dat wijdverspreid in Zuid-Afrika voorkomt. De jonge takken zijn geel en worden later lichtbruin, dikwijls met zwellingen. De dorens zijn scherp, redelijk dik en zo'n 3 –4 cm lang. Ze kunnen zelfs tot 10 cm lang worden.
De struik bloeit overdadig met witte bloemen die de takken bedekken. Zowel de bloemen als de vruchten trekken vogels en insecten. De struik wordt vanwege zijn onaangename stekels wel als beveiligende omheining om tuinen aangeplant.

## Galerij

* De vruchten
* Een pendoornboompje
* De bloesems
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Pendoring op de Afrikaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Wildflowernursery.co.za.

## Bron

* Algemene gids tot BOME. Keith, Paul & Meg Coates Palgrave. 2000. ISBN 1-86872-527-8
# Pendling

De Pendling is een 1563 meter hoge bergtop en een geliefd wandelgebied in de Brandenberger Alpen in het district Kufstein van de Oostenrijkse deelstaat Tirol. De berg ligt op de gemeentegrens tussen Langkampfen en Thiersee.
Omdat de berg een vulkaanachtige vorm heeft, is lange tijd gesuggereerd dat de Pendling in vroegere tijden een vulkaan zou zijn geweest. Onderzoek heeft dit verhaal echter ontkracht. Aan de voet van de Pendling ligt aan de zijde van het Inndal het Stimmermeer, aan de zijde van het Thierseetal ligt het Thiermeer.
Vanaf de top van de Pendling, waar het Kufsteiner Haus staat, heeft men uitzicht over het Kaisergebergte, de Kitzbüheler Alpen, de Zillertaler Alpen en de Hoge Tauern.
# Pekeldotje

Een pekeldotje is een linnen zakje met strooizout ter grootte van een tennisbal die vooral vroeger gebruikt werd om te voorkomen dat de wasem op de onverwarmde cabineruiten bij vorst van een voertuig zou bevriezen.
Het dotje werd onder meer gebruikt door trambestuurders, op de destijds onverwarmde wagens met open balkons, waarmee de wasem van de ruit kon worden voorbewerkt met pekel zodat werd voorkomen dat deze zou bevriezen. De bestuurder gebruikte dan een lap of een oude krant om de wasem voor de voorruit te vegen zodat de bestuurder zicht bleef houden. De dotjes moesten droog worden bewaard in het magazijn, omdat als ze op de wagen werden bewaard het zout zoveel vocht aantrok dat het dotje onbruikbaar werd. De bestuurders kregen daarom pas bij het uitrijden uit de remise een voldoende aantal dotjes mee. Bij winterweer moest het magazijn dan weer zorgen voor voldoende aanvulling. Bij regenweer werd het dotje niet gebruikt.
Bij de moderne voertuigen met verwarmde cabineruiten, waarbij als er al wasem aanwezig is deze niet kan bevriezen, wordt het dotje niet meer gebruikt.
# Frances MacDonald

Frances MacDonald (Kidsgrove, 24 augustus 1873 - Glasgow, 12 december 1921) was een Schots kunstenares. Ze was de zus van Margaret MacDonald, huwde met Herbert MacNair en geldt als een vooraanstaand vertegenwoordigster van de arts-and-craftsbeweging. Ook wordt ze wel gerekend tot de Glasgow Girls.

## Leven en werk

MacDonald was de dochter van een mijnbouwingenieur en verhuisde in 1890 met haar familie naar Glasgow. Daar schreef ze zich in 1891 in aan de Glasgow School Of Art, samen met haar zus Margaret. De twee zussen raakten er bevriend met medestudenten Herbert MacNair, met wie Frances in 1891 in het huwelijk zou treden, en met Charles Rennie Mackintosh, de latere architect, die met haar zus zou trouwen. Gevieren vormden ze een creatief gezelschap, dat in 1894 onder de naam "The Four" voor het eerst naar buiten trad tijdens een gemeenschappelijke expositie. Samen met haar MacNair vestigde ze zich in 1899 in Liverpool en namen ze deel aan diverse tentoonstellingen voor toegepaste kunst, ook internationaal.
MacDonald legde zich, net als haar zus en man, vooral toe op decoratieve kunsten, in een avantgardistische stijl die aansloot bij William Morris' arts-and-craftsbeweging, maar ook bij de secession-kunst van het vasteland. Ook de invloed van William Blake en Aubrey Beardsley is herkenbaar. Ze maakte behalve schilderijen en aquarellen met name veel boekillustraties, gravures, sieraden en textielontwerpen. Kenmerkend was haar elegante, vaak verticale lijnvoering. Keltische mythen vormden een belangrijke inspiratiebron, doorgaans met een mystieke en symbolistische betekenis. In haar latere werk na 1900 waren huwelijk en moederschap de centrale thema's.
MacDonald volgde haar man in 1900 naar Liverpool en keerde in 1909 weer naar Glasgow terug. Ze overleed in 1921, op 48-jarige leeftijd, mogelijk door zelfdoding. Bij haar overlijden had ze geen bijzondere bekendheid, maar na haar dood trok haar werk allengs steeds meer aandacht. Dit tot ergernis van haar man, die uit afgunst een deel van haar nagelaten oeuvre vernietigde. Een selectie uit haar werk is tegenwoordig te zien in het Hunterian Museum and Art Gallery in Glasgow en in de Walker Art Gallery in Liverpool.

## Galerij

* The Choice
* Truth Lies at the Bottom of the Well
* Sleep
* Omen III

## Literatuur

* Robertson, Pamela (red.). Doves And Dreams: The Art of Frances Macdonald and James Herbert Mcnair. Lund Humphries Publishers, 2006. ISBN 0-85331-938-3
# Penser Joch

De Penser Joch (Italiaans, Passo di Pénnes) is een bergpas in het Italiaanse Zuid-Tirol. De 2211 meter hoge pas vormt de verbinding tussen het Sarntal ten noorden van de provinciehoofdstad Bozen (Bolzano) en het Wipptal bij Sterzing (Vipiteno). Hemelsbreed is de route over de Penser Joch de kortste verbinding tussen Bozen en het Oostenrijkse Innsbruck. In 1938 kwam de huidige weg, met de aanlegging van het deel tussen de top en Sterzing gereed.
De pashoogte is zowel vanuit noordelijke als vanuit zuidelijke richting te bereiken via een goed berijdbare weg. Nabij de top is deze echter af en toe smaller en bochtiger. Vanaf de Penser Joch heeft men een goed uitzicht over de Zillertaler Alpen.
Agnello · Aprica · Assietta · Baremone · Brenner · Brocon · Cadibona · Capannelle · Campolongo · Costalunga · Croce Dominii · Cuvignone · Duran · Esischie · Falzarego · Fauniera · Fedaia · Finestre · Forcola di Livigno · Foscagno · Gardena · Gavia · Giau · Giogo di Bala · Grote Sint-Bernhard · Jaufen · Joux · Kleine Sint-Bernhard · Lavaze · Leonessa · Lombarda · Maddalena · Manghen · Maniva · Mendel · Montgenèvre · Mont-Cenis · Monte Cristo · Mortirolo · Nigra · Nivolet · Penser Joch · Platigliolepas · Pfitscherjoch · Plöcken · Pordoi · Pratoriscio · Predil · Presolana · Reschen · Rolle · Sampeyre · San Carlo · San Marco · San Pellegrino · San Zeno · Scale · Sella · Sestriere · Sommeiller · Splügen · Staller Sattel · Staulanza · Stelvio · Tenda · Timmelsjoch · Tonale · Tre Croci · Tremalzo · Umbrail · Val Bighera · Valcavera · Valles · Valparola · Via del Sale · Vivione · Würz
# Penshurst

Penshurst is een civil parish in het bestuurlijke gebied Sevenoaks, in het Engelse graafschap Kent met 1628 inwoners.
# Perdita pernitens

Perdita pernitens is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Timberlake.
# Francesco Raibolini

Francesco Raibolini of Francesco Francia, Bologna, ca. 1450, aldaar 5 januari 1517 was een Italiaanse kunstschilder, goudsmid, en medailleur die actief was tijdens de Italiaanse renaissance.
Hij genoot zijn opleiding samen met Marco Zoppo. Zijn oudst bekende werk is de Felicini Madonna uit 1494. Na zijn opleiding werkte Francia samen met Lorenzo Costa. Hij werd beïnvloed door de stijl van Ercole de' Roberti en Costa. Nadat Francia hofschilder in Mantua werd, raakte hij meer beïnvloed door het werk van Pietro Perugino en Rafaël. Hij werkte samen met Biagio Pupini.
Werken van Francia zijn onder andere te zien in de Gemäldegalerie Alte Meister in Dresden, in de National Gallery of Ireland in Dublin, in de Pinacoteca Nazionale di Bologna en in de National Gallery in Londen.

## Galerij

* Bartolomeo Bianchini, ca. 1500, National Gallery, Londen
* Maria met Kind, St. Francis, St. Catharina, en de jonge Johannes de Doper, 1504, Kunsthistorisches Museum, Wenen
* Bisschop Altobello Averoldo, ca. 1505, National Gallery of Art, Washington
* Doop van Christus, 1509, Gemãldegalerie Alte Meister, Dresden

## Externe link

* Francesco Raibolini op Artcyclopedia met veel links
* Biblioteca Nacional de España: XX840956
* Bibliothèque nationale de France: cb13497381g (data)
* Gemeinsame Normdatei: 102458979
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1557 4371
* KulturNav: 577bd5a8-2259-49d8-bfe3-e473fcb003f7
* Library of Congress Control Number: nr92040908
* National Gallery of Victoria: 10151
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0183472
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002741143
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 071411461
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A005465045
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 28947
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: VEAV047468
* Système universitaire de documentation: 080722318
* Union List of Artist Names: 500115527
* Virtual International Authority File: 293063947
* WorldCat (via VIAF): 293063947
# Francesco Raselli

Francesco Raselli (Le Prese bij Poschiavo, 28 maart 1948 – Giswil, 28 september 1983) was een Zwitsers componist, muziekpedagoog, hoornist en organist.

## Levensloop

Raselli's familie vertrok kort naar zijn geboorte naar Sarnen. Hier groeide hij op en kreeg zijn eerste muzieklessen. Raselli studeerde hoorn en orgel aan het Konservatorium für Klassik und Jazz te Zürich. In 1971 won hij een internationale hoorn-wedstrijd te Genève. Verder studeerde hij aan de Folkwang Hochschule in Essen bij Hermann Baumann.
Hij was hoornist in verschillende orkesten hoornist, zoals in het Orkest van de Süddeutscher Rundfunk in Stuttgart en van 1975 tot 1981 solo hoornist bij het Radio-Sinfonie-Orchester Basel. Vanaf 1981 was hij freelance solist, kamermusicus (Camerata Luzern, Schweizer Bläsersolisten) en componist.
Raselli was muziekdocent voor hoorn aan de Musikhochschule Luzern in Luzern. Tot zijn leerlingen behoren onder anderen Walter Dillier, Joseph Koller, Lukas Christinat, Christian Lampert, Reinhard Turi, Martin Roos en Fridolin von Ah. Als componist liet hij rond 40 werken achter, vooral voor harmonieorkest.

## Composities
### Werken voor harmonieorkest

* 1982 Jubiläumsmarsch, voor harmonieorkest
* 1982 Tagebuch, voor groot klarinetensemble (16 klarinetten) en contrabas
* Älplerchilbi Tänze (gecomponeerd voor de «Niinermuisig» Sarnen)
** Älplerchilbi Galopp
** Anäli, muesch nid truirig si
** Wer nid will, hed gha (Schatobriang)
** Suiri Milch
* Für Eva, Ländler
* Für Magdalena (gecomponeerd voor de «Niinermuisig» Sarnen)
* Für Maria, Allegro
* Intermezzo per otto clarinetti

### Muziektheater
#### Toneelmuziek

* Suite zu "Bruäder Chlais", toneelmuziek
** Ouverture
** Langsam
** Intermezzo
** Sehr bewegt
** Breit
** Allegro

### Kamermuziek

* 1972-1974 Septett 1972/74, voor klarinet, fagot, hoorn, viool, altviool, cello, contrabas
* 1978 Intermezzo in Es groot, voor hoorn en orgel
* Für Magdalena, voor bugel en orgel
* Kwintet, voor 2 trompetten, hoorn, trombone en tuba
** Andante, Allegro
** Romance
** Menuett
** Finale
# Francesco Ragonesi

Francesco Ragonesi (Bagnaia, 21 december 1850 - Poggio a Caiano, 14 september 1931) was een Italiaans geestelijke en kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk.
Ragonesi bezocht het seminarie van Viterbo en studeerde vervolgens aan het Pauselijk Athenaeum San Apollinare in Rome, waar hij promoveerde in de theologie en de beide rechten. Na zijn priesterwijding werkte hij in de zielzorg in het bisdom Viterbo. Hij was ook hoogleraar kerkgeschiedenis en Bijbelexegese aan het seminarie. Hij was de canonicus van het kapittel van de Dom van Viterbo. Van 1885 tot 1904 was hij vicaris-generaal van het bisdom. In 1889 was hij door paus Leo XIII al benoemd tot huisprelaat. In 1904 trad hij in dienst bij het Staatssecretariaat van de Heilige Stoel. Hij werd delegaat in Colombia. In september van dat jaar werd hij benoemd tot titulair aartsbisschop van Mira. Hij werd tot bisschop gewijd door kardinaal-staatssecretaris Rafael Merry del Val. In 1913 werd hij apostolisch nuntius in Spanje, waar hij tot 1921 zou blijven.
Paus Benedictus XV creëerde hem kardinaal in het consistorie van 7 maart 1921. De San Marcello al Corso werd zijn titeldiakonie. Kardinaal Ragonesi nam deel aan het conclaaf van 1922 dat leidde tot de verkiezing van Achille kardinaal Ratti, die de naam Pius XI aannam. Hij werd in 1926 benoemd tot prefect van de Hoogste Rechtbank van de Apostolische Signatuur en in 1927 tot camerlengo van het College van Kardinalen.
Hij overleed in het moederhuis van de Zusters van het Heilig Hart van Jezus in Poggio a Caiano, waar hij zich om gezondheidsredenen had teruggetrokken. Zijn lichaam werd in eerste instantie begraven op Campo Verano. Later werd zijn as in een urn bijgezet in de kapel van het naar hem vernoemde Liceo Scientifico Cardinal Ragonesi in Viterbo.
* Biografische aantekening, met foto, op The Cardinals of the Holy Roman Church
* Twee afbeeldingen van de kardinaal
* Biblioteca Nacional de España: XX1408090
* Bibliothèque nationale de France: cb14978421q (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1137117559
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6144 7691
* Virtual International Authority File: 87166645
* WorldCat (via VIAF): 87166645
# Francis Vanverberghe

Francis Vanverberghe (Marseille, 3 maart 1946 - Parijs, 27 september 2000) was een Frans-Belgisch mafiabaas.
Wegens zijn familienaam werd Francis Vanverberghe algemeen Francis le Belge genoemd. Zijn vader was van Belgische afkomst. Vanverberghe was nauwelijks 18 toen hij zijn eerste veroordeling opliep. Hij hield vol en klom op in de hiërarchie van de Franse misdaad, in het milieu van de Zuid-Franse havenstad Marseille. Daar werd hij een niet te omzeilen peetvader van de georganiseerde criminaliteit, die zich bezighield met drugs, prostitutie en andere illegale praktijken. Een andere peetvader was Tany Zampa, van wie de ouders Napolitaanse migranten in Marseille waren.
Vanverberghe zat 12 jaar in de gevangenis. De Oscar-winnende film The French Connection is gedeeltelijk gebaseerd op de werkzaamheden van de bende van Vanverberghe.
Op 27 september 2000 werd hij neergeschoten in zijn woonplaats Parijs, door een huurmoordenaar van een rivaliserende bende.
# Francis Vere

Francis Vere (ook wel Franciscus Veer) (1560-1609) was een Engelse militair die tijdens de Tachtigjarige Oorlog in dienst was van het Staatse leger. Zo was hij infanterie-aanvoerder tijdens de Slag bij Nieuwpoort in 1600, en gouverneur van de stad Oostende tijdens het drie jaar durende Beleg van Oostende. Vere diende voor een lange periode onder Maurits van Nassau, de latere prins van Oranje, en voerde een Engels regiment soldaten aan die in dienst waren van de Republiek der Nederlanden en meevochten tegen de Spanjaarden. Vere werd uiteindelijk generaal en speelde een rol bij veel van de belegeringen en veldslagen van Maurits.
Bij het Beleg van Sluis in 1587 was hij al reeds in de Nederlanden actief en onderscheidde hij zich, onder de leiding van Roger Williams en Thomas Baskerville. Bij het Beleg van Bergen op Zoom in 1588 was hij aanwezig in de stad die werd belegerd, maar stand hield door hard vechten, en uiteindelijk werd ontzet. Hij kreeg ter plekke op het slagveld een ridderschap toegekend voor zijn verdiensten. In 1589 werd Vere sergeant-majoor van de Engelse troepen in het Staatse leger en niet lang daarna kreeg hij de algehele leiding op zich. Deze positie hield hij gedurende vijftien campagnes, vrijwel allen succesvol. Vere verkreeg een grote persoonlijke reputatie en zijn Engelse troepen stonden bekend om hun goede training. Zijn legerkamp had aantrekkingskracht op vele beginnende soldaten, zoals zijn broer Horatius, maar ook personen als Ferdinando Fairfax, Gervase Markham, en Miles Standish.
In 1592 werd hij met zijn leger door koningin Elizabeth I van Engeland teruggeroepen naar de Engeland om vervolgens in Frankrijk ingezet te kunnen worden in de Hugenotenoorlog, waarbij koning Hendrik IV van Frankrijk tegen de Spanjaarden vocht. De Republiek vond echter een uitweg, waardoor zij de hulp van Vere konden inroepen wanneer zij in nood kwamen. Daarom bleef Vere tijdens het Beleg van Coevorden in eerste instantie aan de zijlijn toekijken, maar werd bij een aanval van de Spaanse stadhouder Francisco Verdugo toch verzocht om bijstand. Ook aan de Slag op de Tielenheide (1597) nam hij deel.
In 1600 commandeerde Vere in de Slag bij Nieuwpoort circa 3000 infanteristen en vocht hij voornamelijk in de duinen. Na de slag werd hij geloofd wegens zijn handelen.
Nadat koning Jacobus I van Engeland vrede sloot met Spanje, ging Vere met pensioen. Zijn ervaringen, waaronder die van het slagveld bij Nieuwpoort, schreef hij in de jaren voor zijn dood op in het stuk Commentaries of the Divers Pieces of Service. Vere stierf in 1609, vlak nadat de Nederlanden het Twaalfjarig Bestand hadden gesloten met Spanje. Hij werd begraven in de Westminster Abbey.

## Trivia

* 1891 De pages van Francis Vere. Een verhaal uit den 80-jarigen oorlog. Almelo, W. Hilarius Wzn. Vert. van: By England's aid, or, The freeing of the Netherlands (1585-1604) van G.A. Henty, 1891. Vertaald uit het Engels door Titia van der Tuuk
* (en) The Encyclopædia Britannica Company: The Encyclopædia Britannica: A Dictionary of Arts, Sciences, Literature and General Information. 1911
# Perenjori

Perenjori is een plaats in de regio Mid West in West-Australië.

## Geschiedenis

John Forrest verkende de streek in 1869. In 1894 werd er goud ontdekt. Dan Woodall was de eerste Europeaan die zich in de streek vestigde. In 1905 leidde hij er het Perangery Station.
In april 1913 werd beslist een nevenspoor ('siding') langs de in 1915 te openen spoorweg tussen Wongan Hills en Mullewa Perenjori te noemen. Perenjori is afgeleid van de Aboriginesnaam van een nabijgelegen waterbron. In 1915 besliste de overheid er een dorp te ontwikkelen. Op 16 februari 1916 werd het dorp Perenjori officieel gesticht.
Het 'Perenjori Hotel' werd in 1919 gebouwd, het politiekantoor in 1926, de gemeenschapszaal met de kantoren van het lokale bestuur in 1929, het postkantoor in 1930 en de 'St Joseph's Church' in 1937. In 1985 werd een nieuw politiekantoor geopend.

## Beschrijving

Perenjori is het administratieve en dienstencentrum van het lokale bestuursgebied (LGA) Shire of Perenjori, een landbouwdistrict. Het is een verzamel- en ophaalpunt voor de oogst van de in de streek bij de Co-operative Bulk Handling Group aangesloten graanproducenten.
Het dorp heeft een bibliotheek, een basisschool, een gemeenschapszaal, een zwembad en enkele andere sportfaciliteiten. In 2021 telde het 259 inwoners, tegenover 260 in 2006.

## Transport

Boogardie ligt 340 kilometer ten noordnoordoosten van de West-Australische hoofdstad Perth, 200 kilometer ten oostzuidoosten van Geraldton en 85 kilometer ten noordnoordwesten van het aan de Great Northern Highway gelegen Wubin.
De spoorweg in Perenjori maakt deel uit van het goederenspoorwegnetwerk van Arc Infrastructure.
Net ten noorden van het dorp ligt een startbaan: Perenjori Airport (ICAO: YPJI).

## Toerisme

Het 'Perenjori & Districts Tourist Centre' biedt informatie over onder meer onderstaande bezienswaardigheden:
* het Pioneer Museum,
* de Monsignor Hawes Church,
* de John Forrest Lookout,
* enkele wandelingen waaronder de The Camel Soak Walk, de Rabbit Proof Fence Walk, de Latham Wildflower Walk en de Caron Rail Trail,
* de Wildflower Way.

## Klimaat

Boogardie kent een warm steppeklimaat, BSh volgens de klimaatclassificatie van Köppen. De gemiddelde jaarlijkse temperatuur bedraagt er 19,7 °C en de gemiddelde jaarlijkse neerslag 312 mm.
# Frans Smissaert

Jhr. Frans Alexander Evert Lodewijk Smissaert (Den Haag, 28 augustus 1862 - Laren (NH), 16 december 1944) was een Nederlandse kunstschilder.

## Biografie

Smissaert was een telg uit het adellijke geslacht Smissaert en een zoon van ontvanger jhr. Marinus Paulus Smissaert (1825-1900) en jkvr. Elisabeth Françoise Sophia van Rappard (1826-1904), telg uit het geslacht Van Rappard. Hij groeide op in Den Haag en was gefascineerd door het Hollandse landschap. Zijn schilderijen hebben vaak de duinen en het polderlandschap tot onderwerp. Hij trouwde in 1898 met jkvr. Wilhelmina Frederika Martini Buys (1871-1953), telg uit het geslacht Martini; dit huwelijk bleef kinderloos.
Smissaert had op 12-jarige leeftijd al tekenles van Frid. Becker maar begon pas met schilderen toen hij achtendertig jaar was. Hij ging van 1900-1902 naar de Haagse Academie waar hij les kreeg van Frits Jansen. Later kreeg hij vijf jaar lang les van Willem Roelofs, toen die in Brussel woonde. Ook had hij regelmatig contact met Willem van Konijnenburg.
Smissaert verhuisde vaak, hij werkte tussen 1887 en 1898 veel in Den Haag en Utrecht. Vannaf 1898 woonde hij met zijn echtgenote in Voorburg tot 1903. Tussen 1903 en 1913 was hij vaak in Parijs waar hij in contact kwam met Eugène Burnand die hem aanmoedigde religieuze onderwerpen te schilderen. De gemeente Laren heeft een schilderij dat hij van het kerkhof maakte. In 1914 verhuisde hij naar Laren, waar de Larense School grote bekendheid genoot, en ontmoette daar kunstenaars zoals Albert Neuhuys en Anton Mauve. Zijn atelier was aan de Torenlaan 45 in villa 'Le Grand Chaumière'.

## Exposities

Smissaert was lid van de Kunstenaarsvereniging Laren-Blaricum, Pulchri Studio, de Haagse Kunstkring en de Société Internationale d'Aquarellistes. Hij exposeerde in Den Haag, Amsterdam en Brussel (1910), maar ook in Parijs (1912, 1913), Berlijn, München en zelfs St Louis. In 1912 deed hij mee aan de tentoonstelling 'Hedendaagse Kunst' in 1912 in Amsterdam.

## Werk

* Drinkende koeien in een polderlandschap, 47x53cm, gesigneerd foto (in 2005 verkocht via Christie's, Amsterdam)
* Nettenboeters, 64,8x96,5 cm, gesigneerd foto (in 2007 verkocht via Christie's Londen)
* Nettenboeters, 48.5x64cm, gesigneerd, 1900 (in 1992 verkocht via Christie's Amsterdam)
* Drie kindjes in polderlandschap, 44,8x69cm, gesigneerd foto
* Kerkhof van Laren foto

## Afbeeldingen

* Gezicht op de Fontaine de l'Observatoire in Jardin du Luxembourg te Parijs 1914.
* Brug over stadsgracht.
* Een duinlandschap.
# Frans Slot

Johannes Franciscus (Frans) Slot (Epe, 22 september 1909 - aldaar, 19 oktober 1974) was een Nederlandse beeldend kunstenaar.

## Leven en werk

Slot werd als keramist opgeleid door de beeldend kunstenaar Chris Lanooy. Na zijn opleiding was hij werkzaam in het bedrijf van Lanooy. Na de Tweede Wereldoorlog vestigde hij zich als zelfstandig keramist in zijn geboorteplaats Epe. Hij was de leermeester van een nieuwe generatie Nederlandse keramisten, waaronder Fré Beerends, Johan Broekema, Theo Genemans, Laurens Goldewijk, Jan de Graaf, Nora Kretz, Hans van Riessen en Alex van de Wal.
Slot trouwde op 15 april 1948 te Epe met Lien Beijerman. Hij overleed in oktober 1974 op 65-jarige leeftijd in zijn woonplaats Epe.
In 2009 werd, ter gelegenheid van het feit dat Slot 100 jaar geleden werd geboren, een overzichtstentoonstelling van zijn werk in Epe gehouden.
Een door Lanooy vervaardigd portret van Slot in een gebrandschilderd glas-in-loodraam bevindt zich in de Lanooy lounge bij de raadszaal in het gemeentehuis van Epe.