OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joseph Beke

Joseph Régis Marie Beke (Menen, 2 juni 1763 - Gijverinkhove, 31 augustus 1846), ook genaamd Beke-Beke was een Belgisch senator.

## Levensloop

Beke was de zoon van Pierre-Joseph Beke en van Marie-Geneviève Claeyssens. Hij trouwde met Marie-Jeanne Beke en werd vaak vernoemd als Beke-Beke (om hem te onderscheiden van andere Bekes in Ieper).
Beroepshalve was hij zoutzieder en zeepzieder. In de Franse Tijd werd hij gemeenteraadslid vanaf 1806 en bleef deze functie waarnemen tijdens het Verenigd koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk België tot in 1838.
In 1837 werd hij katholiek senator voor het arrondissement Ieper en zetelde tot in juni 1839.
Hij was ondervoorzitter van de Ieperse Handelskamer en rechter bij de Handelsrechtbank. Hij was ook lid van het Armenbestuur van Ieper, vanaf 1815.

## Literatuur

* Jean-Luc DE PAEPE & Christiane RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge, 1831-1894. Données biographiques, Brussel, 1996
# Milena Smit

Milena Smit (Elisa Milena Smit Márquez) (Elche, 5 oktober 1996) is een Spaanse film- en tv-actrice.

## Biografie

Milena Smit werd in Elche (Alicante) geboren en heeft een Spaanse moeder en een Nederlandse vader.
Ze kreeg theaterlessen aan de Spaanse theaterschool van Cristina Rota van o.a. Bernardo Hiller. Bekendheid kreeg ze door haar filmrol in No matarás (2020), van David Victori. Voor haar rol in deze film werd ze genomineerd voor de 35e Goya Award als beste debutante. Ze speelde ook in de korte films Diagonales (2018), Innermost (2020), Chimichanga, Adentro (2020), in de serie The Girl in the Mirror (2021) en de horror-film Tin & Tina (2022).
In 2021 kreeg ze een belangrijke rol in Madres paralelas van Pedro Almodóvar, samen met onder anderen Penélope Cruz en Aitana Sánchez-Gijón.
# Pezocatantops kinangopi

Pezocatantops kinangopi is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Uvarov.
# Modicogryllus segnis

Modicogryllus segnis is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Otte & Cade.
# Carl Ferdinand Cori

Carl Ferdinand Cori (Praag, 5 december 1896 – Cambridge (Massachusetts), 20 oktober 1984) was een in Oostenrijk-Hongarije geboren Amerikaans biochemicus en Nobelprijswinnaar. In 1947 won hij samen met zijn vrouw Gerty Cori en de Argentijnse fysioloog Bernardo Houssay de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor hun ontdekking van de manier waarop glycogeen – een glucosederivaat – in het lichaam wordt afgebroken en opnieuw gesynthesiseerd als energiebron en -voorraad.

## Biografie

Cori was de zoon van Carl Isidor Cori, hoogleraar zoölogie aan de Universiteit van Praag, en Martha Lippich. Hij groeide op in Triëst, waar zijn vader directeur was van het Station voor Marinebiologie. Eind 1914 verhuisde de Cori-familie naar Praag, alwaar Cori naar de medische school van de Karelsuniversiteit Praag ging. Hier ontmoette hij Gerty Theresa Radnitz.
Cori werd gerekruteerd voor het Oostenrijk-Hongarijse leger, en diende in het skicorps. Later werd hij overgeplaatst naar een onderzoeksafdeling, waarvoor hij een laboratorium opzette in Triëst. Aan het eind van de oorlog had Cori ook zijn studie afgerond. Samen met Gerty studeerde hij in 1920 af. Datzelfde jaar trouwden de twee, waarna ze beide gingen werken in een kliniek in Wenen.
Cori werd uitgenodigd in Graz om samen te werken met Otto Loewi aan een onderzoek naar het effect van de nervus vagus op het hart. Loewi kreeg hiervoor in 1936 de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde. Een jaar later kreeg Carl een positie aangeboden aan het Staatsinstituut voor de Study of Malignant Diseases (nu het Roswell Park Cancer Institute) in Buffalo, New York. Hij en zijn vrouw verhuisden daarom naar de Verenigde Staten. In 1928 werden de twee officieel Amerikaanse burgers.
Terwijl hij bij het instituut werkte, focuste Cori's werk zich op de stofwisseling van koolhydraten en de functie van enzymen in dierlijke weefsels. Zij ontdekten de glycolyse in gezwellen en isoleerden in 1936 glucose-1-fosfaat, bekend als de Cori-ester, wat leidde tot de ontdekking van het verloop van de katalytische omzetting van glycogeen in glucose door middel van het door hen ontdekte fosforylase. Dit leidde tot de definitie van de Cori-cyclus. Hiervoor kreeg Cori zelf de Nobelprijs in 1947.
In 1931 accepteerde Cori een positie aan de Washington-universiteit in Saint Louis, aan de faculteit medicijnen. In 1942 werd hij hier hoogleraar biochemie. In 1946 won hij de Albert Lasker Award for Basic Medical Research.
Nadat Gerty in 1957 stierf, hertrouwde Carl met Anne Fitz-Gerald Jones. Hij bleef tot 1966 aan de Washington-universiteit, waarna hij met pensioen ging. Hierna ging hij naar de Harvard-universiteit, waar hij zich bezig ging houden met onderzoek naar genetica.
# Supersaw

Supersaw is ook wel bekend als de brede synthesizerklank uit de hoofdmelodieën van uplifting trance rond het jaar 2000.
De klank wordt opgewekt door meerdere iets in frequentie verschillende zaagtandsignalen te mengen. Dit wordt ook wel detune genoemd. Door mengen van drie of meer signalen ontstaan complexe zwevingspatronen wat gecombineerd met de vele boventonen van het zaagtandsignaal een "breed" geluid oplevert. Dit effect is te vergelijken met koorzang en met de strijkerssectie van een orkest: zoals een koor niet hetzelfde klinkt als solozang en strijkers niet als een enkele viool, zo klinken licht ten opzichte van elkaar verstemde zaagtandgolven anders dan één enkele zaagtand.
Deze manier van klankopwekking wordt ook veel in andere dance-stijlen gebruikt. In de hardere stijlen wordt het geluid nog meer gedetuned, om het agressiever te laten klinken. De populairste synthesizers om een supersaw te genereren zijn de Roland JP-8000 (die de supersaw als eerste standaard had ingebouwd) en de Access Virus series.
# Joseph Bernard

Joseph Antoine Bernard (Vienne, 18 januari 1866 – Boulogne-Billancourt, 7 januari 1931) was een Franse beeldhouwer.

## Leven en werk

Bernard werd als zoon van een steenhouwer geboren in de stad Vienne in het departement Isère. Hij studeerde van 1881 tot 1886 aan de École des Beaux Arts in Lyon. Zijn eerste werken toonden de invloed van Auguste Rodin, maar na 1900 ging hij en taille directe werken, waarbij hij zich door beeldhouwers als Amedeo Modigliani en Constantin Brâncuşi liet inspireren. Hij exposeerde van 1892 tot 1900 gedurende de Salon de la Société des Artistes Français en in 1901 tijdens de Salon de la Société National des Beaux-Arts. Hij stelde zijn werk niet tentoon van 1901 tot 1908, maar vanaf 1910 weer geregeld tijdens de Salon d'Automne. Naast het monument voor Michael Servet in Vienne is een van zijn grotere werken het marmeren reliëf La Danse (tussen 1911 en 1913) van het Musée d'Orsay in Parijs. Zijn meest bekende werk was het onder meerdere namen bekendstaande Jeune fille à la cruche (ook wel Porteuse d'eau of Jeune fille portant l'eau). In 1914 exposeerde Bernard bij Galerie Les Arts in Parijs niet minder dan tachtig sculpturen, waarmee zijn naam gevestigd leek. Zijn studio verhuisde in 1921 eerst van de Impasse Ronsin (waar Brâncuşi later woonde) naar de Cité Falguière (waar Modigliani en Chaïm Soutine zijn buren waren) en in 1923 woonde en werkte hij in zijn atelierwoning aan de Avenue Robert Schuman 24 in Boulogne-Billancourt.
Na zijn dood in 1931 werd in 1932 een grote overzichtstentoonstelling georganiseerd in het Musée de l'Orangerie.

## Werken (selectie)

* Salomé (1906), Fondation de Coubertin in Saint-Rémy-lès-Chevreuse
* Reliëf La Fête des pampes (quatre bacchantes) (1906),
* L'Effort vers la nature (1906/07), Musée d'Orsay in Parijs
* Monument à Michel Servet (1908) in Vienne
* Chants immortel (1908), Fondation de Coubertin
* Jeune fille à la cruche of Porteuse d'eau (1908), Musée d'Orsay in Parijs, Musée des Beaux-Arts in Lyon en Trammell Crow Center Sculpture Garden in Dallas (Texas)
* Chanteuse (1910), Fondation de Coubertin
* Reliëf La Danse (1911/13), Musée d'Orsay in Parijs
* Jeune fille se coiffant (1912)
* Jeune bacchante of Jeune faunesse (1912/1919), Musée d'Orsay in Parijs
* Buste Serenité
* Grande bacchante (1912/19), Musée d'Orsay in Parijs
* La Tendresse (1924), Fondation de Coubertin
* Femme à l'enfant (1913/25), Musée d'Orsay in Parijs, het Openluchtmuseum voor beeldhouwkunst Middelheim in Antwerpen en Trammell Crow Center Sculpture Garden in Dallas (Texas)
* Faune dansant (1927), Musée des Beaux-Arts in Lyon
* Reliëf Danseuses aux cymbales (1913/29), Musée d'Orsay in Parijs

## Fotogalerij

* Jeune faunesse, Parijs
* Buste Serenité, Parijs
* Jeune fille portant d'eau, Dallas
* Femme à l'enfant, Dallas
* Jeune fille se coiffant (1912)
# Micropodabrus subalbus

Micropodabrus subalbus is een keversoort uit de familie soldaatjes (Cantharidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1983 gepubliceerd door Wittmer.
# Pezocatantops

Pezocatantops is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1953 door Dirsh.

## Soorten

Het geslacht Pezocatantops omvat de volgende soorten:
* Pezocatantops impotens Johnston, 1937
* Pezocatantops kinangopi Uvarov, 1941
* Pezocatantops lobipennis Sjöstedt, 1933
* Pezocatantops ngongi Uvarov, 1941
* Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun. Orthoptera Species File. Version 5.0/5.0. http://Orthoptera.SpeciesFile.org [bezocht 15 april 2013]
# De ondergang van Briareus

De ondergang van Briareus (Engelse titel: The twilight of Briareus) is een sciencefictionroman uit 1974 van de Britse schrijver John Middleton Murry Jr, schrijvend onder zijn pseudoniem Richard Cowper. Voor Cowper was The twlight geen direct succes; het werd door zijn uitgeverij afgewezen. Cowper schreef daarop daarover een satirische roman Clone, dat wel werd uitgegeven en een succes werd. Vervolgens verscheen The twilight alsnog. Voor Nederland lag het anders. De ondergang verscheen qua tijd voor Cowpers debuutroman Kuldesak (Born 68), beide in de Born SF-reeks. Clone is voor zover bekend niet in het Nederlands vertaald.

## Synopsis

De ondergang van Briareus is geschreven als een vastlegging van de avonturen van Calvin Johnson, een leraar. Het is dan 2016. Het verhaal begint in 1983 als Johnson samen met zijn vriendin Margaret aan het wandelen is. Het Engeland van toen was anders dan het Engeland dat we in 1983 kenden. De reden daarvoor is dat tijdens de kroning van Victoria van het Verenigd Koninkrijk in 1851 heel ver weg de ster Briareus binnen enkele seconden veranderde in een supernova. Die ster staat 130 lichtjaar van de Aarde af, maar heeft na die 130 jaar invloed op het leven op Aarde. Mensen blijken onvruchtbaar te zijn geworden en een aantal mensen krijgt paranormale gaven (Zeta-mensen). Empathie wordt tot het uiterste opgerekt, en ook telepathie vindt haar weg naar de mensheid. Op geologisch vlak blijkt de Golfstroom te zijn verplaatst en bevindt het Verenigd Koninkrijk in een permanente herfst/winter. Als er een nieuwe balans is gevonden blijkt de wijziging van leefpatronen niet veroorzaakt te zijn door het verval van de ster zelf, maar door de bewoners van de nabij rondcirkelende planeet, die alleen via telepathische weg communiceren.
Johnsons medewerker Spencer Unwin ordent alle gegevens die Johnson heeft achtergelaten en “geeft” ze “uit”. Het verhaal gaat over de moeilijke acceptatie van de nieuwe leefpatronen als gevolg van empathie en telepathie, daardoorheen is een seksthema gevlochten. Als alles geordend is sluit Unwin af met losse fragmenten en een nawoord. Daarin blijkt dat er op de minder dichtbevolkte aarde een nieuwe balans is ontstaan en dat de mensen ook weer kinderen kunnen krijgen. Die hebben allen de Zeta-factor. Johnson wordt gezien als zijnde een tussenfase; hij kan de oude en nieuwe mens begrijpen en worstelt met die overgang.

## Ontvangst

Alhoewel recensenten in de sciencefictionhoek het een redelijk boek vonden, kreeg het wisselende reacties. Het boek zou in onbalans zijn. Het kwam wel op de lijst voor de Locus Award, maar eindigde als tiende.
* hardcopy van de Born-versie
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel The Twilight of Briareus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Briareus als ster bestaat niet, Briareus is een van de Hekatoncheiren uit de Griekse mythologie
# Muziek voor Albion Moonlight

Muziek voor Albion Moonlight is een liedbundel van de Engelse componist David Bedford.
Bedford is voornamelijk bekend vanwege zijn werk als degene die van het muziekalbum Tubular Bells van Mike Oldfield een versie voor orkest maakte. Daarnaast kwam er af en toe filmmuziek van zijn hand. In tegenstelling tot die vaak melodieuze muziek componeerde ook serieuze muziek, waarbij hij niet in een bepaalde muziekstroming is te vangen. Bedford schreef voor verrassende combinaties of ensembles. Er is bijvoorbeeld een werk van hem Gods, Goddesses and Magical Creatures, dat is geschreven voor een orkest bestaande uit dove kinderen. Muziek voor Albion Moonlight is een toonzetting van teksten van Kenneth Patchen, al dan niet afkomstig uit zijn epistel The Journals of Albion Moonlight, volgens velen een surrealistisch werk, waarin de zintuigelijke waarneming tot het uiterste worden opgerekt. De première van het werk werd gegeven op het Cheltenham festival van 1965, door sopraan Josephine Nendick met het English Chamber Orchestra onder leiding van John Carewe.

## Muziek

Het werk bestaat uit vier delen:
* So it ends
* If we are to know where we live
* Lament for the makers of songs
* Fall of the evening star.
De muziek die de sopraan begeleidt, dient als een soort skelet waarin de teksten zijn gehangen. Een samenspel tussen zangeres en overige musici is er eigenlijk niet. Melodielijnen ontbreken in zowel de zang- als in de muziekpartij. De instrumentatie is uiterst dun gehouden. De zangeres heeft de taak de tekst niet alleen te zingen, maar ook qua stem te interpreteren. Dat houdt in dat de stem op allerlei mogelijke manieren wordt gebruikt; schreeuwen, krijsen, fluisteren en spreken alles komt voor in de liederen. Zo moet ook nog het karakter van de tekst weergegeven, angstig en dan weer brutaal. Er wordt nogal wat gevergd van de zangeres.
Daartegenover staan zes musici, die dan weer een cluster spelen en even later diezelfde cluster geheel uiteengerafeld noot voor noot spelen. De muziek komt dan in de buurt van bijvoorbeeld Igor Stravinsky (L'Histoire du soldat) en Alban Berg. Sommige passages vertonen qua muziek gelijkenis met Atlas Eclipticalis van John Cage als de musici geheel los van elkaar een losse noot spelen (pointillisme). Het ensemble bevat daarbij een bijzonder blaasinstrument binnen de klassieke muziek. Eén van de spelers heeft een volwassen blaaspartij voor de altmelodica. Bedford gaf ten tijde van componeren les op een school en werd aangenaam getroffen door het relatief eenvoudige instrument dat wel in staat is akkoorden te spelen.
Deel twee bevat een compositiestijl die bijna geen van alle blaas- of strijkmuzikanten echt bevalt; het zo forte mogelijk spelen van een staccato toon; het levert een (volgens hun) amuzikaal en bizar geluid op.

## Orkestratie

* sopraan
* dwarsfluit, klarinet, altmelodica, piano, viool en cello.

## Bron en discografie

* Uitgave Lyrita: Jane Manning (specialiste in dit soort zangtechnieken), leden van het London Symphony Orchestra onder leiding van John Carewe

## Externe link

* Deel van de partituur als voorbeeld 15 (example 15)
# Russische Communistische Partij

Russische Communistische Partij (RCP) (Russisch: Русские коммунистической партии (Ркп)) was de bolsjewistische partij (bolsjewieken) na het sluiten van de Vrede van Brest-Litovsk in februari 1918. Na de stichting van de Sovjet-Unie in 1922 werd de naam gewijzigd in Communistische Partij van de Sovjet-Unie.
# Koetbarrage

De Koetbarrage of Kutbarrage is een stuw in de Tigris in de buurt van de plaats Al-Koet in het gouvernement Wasit in Irak.
De barrage is 516 m lang, 10,5 m hoog en heeft 56 doorgangen die ieder 6 m breed zijn. De maximale wateruitlaat bedraagt 6000 m$^3$, maar de eigenlijke uitlaat is de laatste tien jaar niet boven 2000 m$^3$ gekomen. Over de barrage loopt een weg, en er is een sluis om scheepvaartverkeer door te laten. De barrage is bedoeld om het waterpeil in de Tigris te controleren en om water naar het Gharrafkanaal te dirigiren, dat stroomopwaarts van de Koetbarrage van de Tigris afvloeit. Voor de bouw van de Koetbarrage ontving het Gharrafkanaal alleen water tijdens overstromingen in de Tigris. Het waterpeil in het Gharrafkanaal wordt gecontroleerd door de Gharrafhoofdregulator, die in dezelfde periode is gebouwd als de Koetbarrage.
De Koetbarrage werd gebouwd tussen 1934 en 1939 door de Britse firma Balfour Beatty. Aan de bouw werkten 2500 Arabische en Kurdische arbeiders mee. Er werd 1223288 m$^3$ grond verwijderd. Voor de barrage zelf werd 191139 m$^3$ beton gebruikt. Door een overstroming van de Tigris in 1936 werd de bouwplaats tijdelijk overstroomd en moest de bouw tijdelijk stilgelegd worden.
In 1952 werd 26440 hectare land geïrrigeerd met water uit het Gharrafkanaal. Van dit land werd 14080 ha. verdeeld onder kleinschalige boeren als onderdeel van een sociaal landhervormingsprogramma. Deze boeren ontvingen 10 ha per familie en moesten wonen op het land dat ze bebouwden. In 2005 werden herstelwerkzaamheden uitgevoerd aan de Koetbarrage en de Gharrafhoofdregulator voor een totaalbedrag van 3 miljoen US$.
* ↑ Iraqi Ministries of Environment, Water Resources and Municipalities and Public Works (2006). New Eden Master Plan for integrated water resources management in the marshlands areas. New Eden Group, "Annex III: Main water control structures (dams and water diversions) and reservoirs".
* ↑ Sayigh, Yusif Abdalla (1978). The economies of the Arab world: development since 1945. Taylor & Francis, London, 30. ISBN 978-0-85664-474-0.
* 1 2 (1939). The Kut Barrage Irrigation Scheme. Nature 143 (3610): 18–19. DOI: 10.1038/143018c0.
* ↑ (fr) de Vaumas, Étienne (1952). Les grands travaux des irrigation en Irak. Annales des Géographie 61 (328): 473–474.
* ↑ Fisk, Brad (1952). Dujaila: Iraq's pilot project for land settlement. Economic Geography 28 (4): 343–354. DOI: 10.2307/141972.
* ↑ Ministry Projects. Ministry of Water Resources. Gearchiveerd op 4 juni 2009. Geraadpleegd op 30 January 2010.
# Synechogobius hasta

Synechogobius hasta is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de grondels (Gobiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1845 door Temminck & Schlegel.
* ↑ (en) Synechogobius hasta op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Synechogobius hasta. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Milo (Italië)

Milo is een gemeente in de Italiaanse provincie Catania (regio Sicilië) en telt 1070 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 18,2 km², de bevolkingsdichtheid is 59 inwoners per km².
De plaats dient niet te worden verward met het Griekse eiland Milos dat in het Italiaans ook Milo is geheten en de vindplaats is van de Venus van Milo.

## Geografie

De gemeente ligt op ongeveer 720 m boven zeeniveau.
Milo grenst aan de volgende gemeenten: Giarre, Sant'Alfio, Zafferana Etnea.

## Externe link

* https://web.archive.org/web/20120908092555/http://www.comunedimilo.ct.it/
* Italiaans bureau voor statistiek
Aci Bonaccorsi · Aci Castello · Aci Catena · Aci Sant'Antonio · Acireale · Adrano · Belpasso · Biancavilla · Bronte · Calatabiano · Caltagirone · Camporotondo Etneo · Castel di Judica · Castiglione di Sicilia · Catania · Fiumefreddo di Sicilia · Giarre · Grammichele · Gravina di Catania · Licodia Eubea · Linguaglossa · Maletto · Maniace · Mascali · Mascalucia · Mazzarrone · Militello in Val di Catania · Milo · Mineo · Mirabella Imbaccari · Misterbianco · Motta Sant'Anastasia · Nicolosi · Palagonia · Paternò · Pedara · Piedimonte Etneo · Raddusa · Ragalna · Ramacca · Randazzo · Riposto · San Cono · San Giovanni la Punta · San Gregorio di Catania · San Michele di Ganzaria · San Pietro Clarenza · Sant'Agata li Battiati · Sant'Alfio · Santa Maria di Licodia · Santa Venerina · Scordia · Trecastagni · Tremestieri Etneo · Valverde · Viagrande · Vizzini · Zafferana Etnea
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Tetrastemma roseocephalum

Tetrastemma roseocephalum is een soort in de taxonomische indeling van de snoerwormen (Nemertea). De huid van de worm is geheel met trilharen bedekt. De snoerworm jaagt op prooien van zijn eigen omvang en vangt deze met behulp van zijn slurf.
De worm behoort tot het geslacht Tetrastemma en behoort tot de familie Tetrastemmatidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Yamaoka.
# De ondergang van de islamitische wereld. Een prognose

De ondergang van de islamitische wereld. Een prognose (ISBN 9789025437398, originele Duitse titel : Der Untergang der islamischen Welt: Eine Prognose, ISBN 9783426275443) is een boek uit 2010 van de Duits-Egyptische politicoloog en islamcriticus Hamed Abdel-Samad.
Daarin betoogt Abdel-Sammad dat de islam over zijn hoogtepunt is. Als grondoorzaak wijst hij op de tegenstelling dat hedendaagse moslims materiële verworvenheden van de moderne maatschappij wel consumeren, maar zich op geestelijk vlak niet openstellen voor evenzeer bij die moderne maatschappij behorende begrippen als vrijheid, gelijkheid en geloofskritiek. Bovendien zouden moslims in het westen enerzijds in grote mate financieel-economisch afhankelijk zijn van de westerse maatschappelijke ordening, maar tegelijkertijd de onderliggende morele waarden verachten. De kloof tussen leer en maatschappij neemt zo toe; de islam kan steeds slechter antwoorden bieden op de vragen van het moderne leven en verliest aan relevantie. Adbel-Samad ziet een oplossing in wat hij een "post-Koran-discours" noemt: een religieus-ethisch islamitisch reveil, weliswaar op basis van de Koran nadat men die evenwel de status als letterlijk woord Gods ontnomen heeft.
# Schandpaal (Melle)

De schandpaal is een object op het Gemeenteplein in de Oost-Vlaamse plaats Melle.

## Geschiedenis

Deze schandpaal zou zijn opgericht aan het eind van de 17e of tijdens de 18e eeuw en wel door de heren van Melle, de markiezen Rodriquez d'Evora y Vega. Deze stond bij het leenhof van het Land van Rode en werd na de Franse tijd verwijderd. Verschillende delen ervan werden later teruggevonden waaronder de achthoekige opstap en de zuil. De bekroning van de zuil, in bezit van de nazaten van de markiezen, woonachtig in het Kasteel Ten Bieze te Beerlegem, konden niet verkregen worden. Deze bekroning werd daarom gekopieerd door beeldhouwer Gerard Thienpont. Het betreft een zittende leeuw die het wapenschild van de familie Rodriquez d'Evora y Vega draagt.
De leeuw bevindt zich op een ronde zuil van 266 cm hoogte die rust op een achthoekige sokkel.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Salebriaria fructetella

Salebriaria fructetella is een vlinder uit de familie van de snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Hulst.
# Synhalcampella

Synhalcampella is een geslacht van zeeanemonen uit de klasse van de Anthozoa (bloemdieren).

## Soort

* Synhalcampella ostroumowi of Synhalcampella oustromovi (Wyragévitch, 1905)