OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Eupoecilia sumbana

Eupoecilia sumbana is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1952 door Diakonoff.
# Neocaridina anhuiensis

Neocaridina anhuiensis is een garnalensoort uit de familie van de Atyidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Liang, Zhu & Xiong.
* ↑ (en) Neocaridina anhuiensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Fransen, C. (2012). Neocaridina anhuiensis (Liang, Zhu & Xiong, 1984). Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=586587
# Slag bij Yiling

De Slag bij Yiling (ook bekend als de Slag bij Xiaoting) was een veldslag tussen de Chinese rijken Shu en Wu in 222.

## Oorzaak

De directe aanleiding voor de oorlog was het Beleg van Maicheng. Hierbij werd de Shu-generaal Guan Yu gevangengenomen en terechtgesteld door Lu Meng van Wu. Liu Bei, de keizer van Shu, wilde zijn gezworen broeder Guan Yu wreken, want hij had samen met Guan Yu en Zhang Fei een eed afgelegd samen te leven en te sterven. Liu Bei richtte al zijn woede op het Wu-rijk en de Markies van Wu, Sun Quan.

## Het Shu-leger rukt op

Na zich in 221 tot keizer verklaard te hebben, trok Liu Bei met een enorm leger op naar Wu. Onderweg werd elke weerstand hard de kop ingedrukt.
Sun Quan, de markies van Wu, had snel een verbond gesloten met de keizer van Wei, Cao Pi. Deze maakte hem Koning van Wu.
De jonge strateeg Lu Xun werd met een leger op pad gestuurd om de dreiging tegemoet te gaan.

## Het treffen bij Yiling

Bij de plaats Yiling, net over de grens met Wu, kwamen Liu Bei en Lu Xun tegenover elkaar te staan. Zijn medegeneraals verweten Lu Xun te jong te zijn om het leger te leiden, omdat hij louter beval niet aan te vallen en te blijven verdedigen.
Liu Bei, die niet kon wachten om Wu te gronde te richten, viel elke dag het kamp van de vijand aan, maar stuitte daarbij op een felle verdediging. Zo ging het een tijd, tot zijn soldaten laks en onwaakzaam werden.

## Liu Bei's fouten

Omdat de soldaten het overdag erg warm hadden (het was nazomer), besloot Liu Bei om zijn kampen, die overal en ver uit elkaar lagen, elk te verplaatsen naar dichtbijzijnde bossen om verkoeling te zoeken. Een van zijn officieren stuurde een kaart van de kampenopstelling naar Zhuge Liang, die op inspectie door Shu was. Deze zag het gevaar en probeerde snel het front te bereiken, maar hij zou te laat komen.

## Lu Xun's aanval

Lu Xun had gewacht tot de wind zou draaien in de goede richting, en zijn generaal Zhu Ran op het juiste moment eropuit gestuurd om brandbare materialen in de bossen en bij de kampen neer te leggen, en 's nachts aan te steken. Daarna viel Lu Xun zelf met het leger aan. De vijand, compleet verrast, kon nauwelijks weerstand bieden en moest vluchten. Liu Bei en een klein groepje soldaten vluchtten naar Baidicheng, waar Liu Bei in 223 overleed, en werd opgevolgd door zijn zoon Liu Shan.

## Fictieve gebeurtenissen

De Slag bij Yiling is herverteld in de Roman van de Drie Koninkrijken, waarbij de schrijver (Luo Guanzhong) er enkele gebeurtenissen bij verzonnen heeft:
* In de gevechten doodde de Shu-bondgenoot Sha Moke de Wu-generaal Gan Ning met een pijl, maar hij werd zelf vermoord door Zhou Tai. Historisch was Gan Ning vlak vóór de slag al overleden door ziekte.
* Huang Zhong kwam om het leven in een gevecht. Maar historisch was ook hij al overleden vóór de campagne was begonnen.
# Pterolophia biochreovittata

Pterolophia biochreovittata is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1976 door Breuning.
# Leptocythere bituberculata

Leptocythere bituberculata is een mosselkreeftjessoort uit de familie van de Leptocytheridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1976 door Bonaduce, Ciampo & Masoli.
# Ogen om te zien

Ogen om te Zien is een hoorspel uit de Vlaamse reeks Maskers en Mysterie uit 1997. Het is een verhaal van Charles Maître en in het Nederlands vertaald door Jef Geeraerts. De speelduur bedraagt 45 minuten.

## Rolverdeling

* Michael Pas - Philippe Didier
* Anton Cogen - Gérard Didier
* Danni Heylen - Hélène Didier
* Mark Willems - Marc Jourdan
* Robin David - Dubois
* Walter Cornelis - Paul Ricci
* Marleen Maes - Sonja Deleuze
* Ludo Busschots - Maurice

## Verhaal

Philippe Didier is een rijkeluiszoontje dat verzeild is geraakt in de Parijse onderwereld. Daar wordt hij verdacht Fernand Deleuze te hebben overreden met zijn sportwagen. Deleuze was de uitbater van de bordeel in de Place de la Concorde. Hélène, zijn stiefmoeder, twijfelt aan de schuld van haar stiefzoon. Ze vermoedt dat Philippe erin wordt geluisd door zijn valse vrienden. Hélène gaat hulp vragen bij haar ex-man Marc Jourdan die hoofdinspecteur is bij de gerechtelijke politie.
# Wapen van Doornik

Het wapen van Doornik is het gemeentelijke wapen van de Henegouwse gemeente Doornik. Het is in 1979 toegekend naar aanleiding van een gemeentelijke fusie twee jaar eerder.

## Geschiedenis

De stad Doornik kreeg in 1426 van de Franse koning Karel VII de drie Franse lelies toegekend. De lelies werden echter pas voor het eerst in 1740 gebruikt. De toren staat in wapens van voor 1824 komt de toren uit de voet van het schild. In 1931 werd de toren hoger in het schild geplaatst, hierdoor staat de toren sindsdien midden op het veld, deze versie wordt tot op heden gebruikt.
De kroon op het schild was tot 1974 een markiezenkroon, dat jaar werd het gewijzigd in een stedenkroon. Deze kroon verwijst naar de stadsrechten die Doornik in de 12e eeuw ontving.

## Blazoenering

De blazoenering luidt als volgt:
   De gueules à la tour d'argent ouverte, crénelée d'une pièce et de deux demies, à la herse levée du même, percée de deui meurtrières, maçonnées de sable, au chef cousu d'azur chargé de trois fleurs de lis d'or rangées, l'écu timbré d'une couronne murale d'or à cinq créneaux.
Het wapen bestaat uit een rood veld met daarop een zilveren toren. In het Frans een tour, waarmee dit wapen een sprekend wapen is, omdat de plaats in het Frans Tournai heet. De poort van de toren is open en toont de kleur van het veld. De voegen en twee vensters zijn allen zwart van kleur. In het blauwe schildhoofd staan drie gouden Franse lelies. Het schild wordt gedekt door een gouden muurkroon van vijf kantelen.
# Eunidia albolineata

Eunidia albolineata is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1959 door Breuning.
# Neoboletus

Neoboletus is een geslacht van schimmels behorend tot de familie Boletaceae. De typesoort is Neoboletus luridiformis.

## Soorten

Volgens Index Fungorum bevat het geslacht 18 soorten (peildatum december 2021):
| Soortnaam | Auteur(s) | Publicatiejaar |
| Neoboletus antillanus | Angelini, Gelardi, Costanzo & Vizzini, | 2019 |
| Neoboletus erythropus | (Pers.) C. Hahn | 2015 |
| Neoboletus ferrugineus | (G. Wu, Fang Li & Zhu L. Yang) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus flavidus | (G. Wu & Zhu L. Yang) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus flavosanguineus | (Lavorato & Simonini) Biketova, Wasser, Simonini & Gelardi | 2021 |
| Neoboletus hainanensis | (T.H. Li & M. Zang) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus immutatus | (Pegler & A.E. Hills) Blanco-Dios | 2018 |
| Neoboletus infuscatus | N.K. Zeng, S. Jiang & Zhi Q. Liang | 2021 |
| Neoboletus luridiformis (Gewone heksenboleet) | (Rostk.) Gelardi, Simonini & Vizzini | 2014 |
| Neoboletus multipunctatus | N.K. Zeng, H. Chai & S. Jiang | 2019 |
| Neoboletus obscureumbrinus | (Hongo) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus praestigiator | (R. Schulz) Svetash., Gelardi, Simonini & Vizzini | 2016 |
| Neoboletus rubriporus | (G. Wu & Zhu L. Yang) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus sanguineoides | (G. Wu & Zhu L. Yang) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus sanguineus | (G. Wu & Zhu L. Yang) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus sinensis | (T.H. Li & M. Zang) Gelardi, Simonini & Vizzini | 2014 |
| Neoboletus tomentulosus | (M. Zang, W.P. Liu & M.R. Hu) N.K. Zeng, H. Chai & Zhi Q. Liang | 2019 |
| Neoboletus xanthopus | (Klofac & A. Urb.) Klofac & A. Urb. | 2014 |
* (en) Index Fungorum
# Soechoj Soe-35

De Soechoj Soe-35 (Russisch: Су-35) (NAVO-codenaam: Flanker-E variant 1) is een multirol straaljager die ontwikkeld is in de Sovjet-Unie. Het toestel is ontwikkeld als onderdeel van een modernisatieprogramma voor de Soe-27 en bracht later de Soe-30 serie voort.

## Ontwikkeling

De ontwikkeling van de Soe-35 begon eind jaren 80 onder de aanduiding T-10M, maar de aanduiding Soe-27M wordt ook gebruikt. In totaal werden elf prototypes gebouwd, vier hiervan (staartnummers 701, 702, 706 en 707) waren verbouwde Soe-27's de andere zeven waren volledig nieuw. Het elfde prototype werd later hernoemd naar Soe-37.
Het modernisatieprogramma waar de Soe-35 uit voortkwam kan het beste gezien worden als een toepassing van nieuw ontdekte technologieën in verschillende gebieden op het originele ontwerp van de Soe-27. Zo beschikt het toestel over de nieuwe N-011 passieve phased-arrayradar, werd het glazen cockpit-principe voor het eerst toegepast in een Sovjet-straaljager en bestaan delen van het toestel uit een met koolstofvezel versterkte kunststof. Ook zijn veel verbeteringen van de Soe-33 overgenomen: de voorvleugels en sonde voor bijtanken in de lucht werden beide overgenomen van dit toestel, evenals het dubbele voorwiel en de extra wapenophangpunten. De brandstofcapaciteit en daarmee het vliegbereik van het toestel werd vergroot door de plaatsing van een extra brandstoftank in elk van de staartvinnen. Hiermee werd de brandstofcapaciteit vergroot van 9400 naar 10.250 kg.
Eind jaren 1990 ontwikkelde KnAAPO een trainingsvariant van de Soe-35 genaamd Soe-35UB. Deze variant nam de N-011M radar over van de Soe-37. Deze tweezitter vloog voor het eerst in 2000.
Soechoj zelf heeft daarna de Soe-35BM ontwikkeld, wederom om de laatste technieken toe te passen. Deze variant beschikt naast de verbeteringen van de gewone Soe-35 over de Irbis-E hybride phased-array radar die dertig luchtdoelen tegelijk kan volgen en acht tegelijk kan aanvallen. Ook kan de radar vier gronddoelen volgen waarvan twee tegelijk aangevallen kunnen worden. Verder beschikt het toestel over twee Saturn 117S motoren met stuwstraalbesturing en een stuwkracht van 142 kN. De voorvleugels werden bij deze variant echter overbodig geacht door de aanwezigheid van de motoren met stuwstraalbesturing.
* (en) /(ru) Rosoboronexport. "Aerospace systems export catalogue", p. 25.
* (en) /(ru) KnAAPO. "The Su-35 single-seat multi-role super-maneuverable fighter".
* ↑ Soechoj is de Nederlandse transliteratie van het Russische Сухой. Deze wordt echter weinig gebruikt. Als internationale handelsnaam gebruikt Soechoj de Engelse transliteratie, Sukhoi. Het prefix voor de vliegtuigmodellen is bij het gebruik van de Engelse transliteratie ook Su in plaats van Soe.
* ↑ (en) Gordon, Yefim & Davidson, Peter. 2006. "Sukhoi Su-27 Flanker", p. 29-32. Warbird Tech Series, vol. 42. ISBN 978-1-58007-091-1.
* ↑ (en) Gordon, Yefim & Davidson, Peter. 2006. "Sukhoi Su-27 Flanker", p. 49. Warbird Tech Series, vol. 42. ISBN 978-1-58007-091-1.
* ↑ (en) /(ru) KnAAPO. "The Su-35 single-seat multi-role super-maneuverable fighter".
# Psorosina hammondi

Psorosina hammondi is een vlinder uit de familie van de snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1872 door Riley.
# Parvicursoridae

De Parvicursoridae zijn een groep theropoden behorend tot de Maniraptora.
Een familie Parvicursoridae werd in 1996 benoemd door A.A. Karhu en A.S. Rautian om Parvicursor een plaats te geven. Een definitie als klade is nooit gegeven en daarmee is de inhoud vaag. Parvicursor was het enige bekende lid van de familie.
Koerotsjkin bracht in 2000 Mononykus onder bij de Parvicursoridae, in tegenstelling tot de oorspronkelijke beschrijvers. In 2009 deed Alifanov hetzelfde met Ceratonykus zodat de term een groep alvarezsauriërs lijkt aan te gaan duiden in Azië en Noord-Amerika, als tegenstelling met een dan tot de Zuid-Amerikaanse vormen beperkt Alvarezsauridae.
Paleontoloog Paul Sereno beschouwt het begrip als overbodig en synoniem aan het gebruikelijker Alvarezsauridae.
In 2010 brachten Jonah Choniere e.a. de inhoud van Parvicursoridae onder bij een Parvicursorinae.

## Literatuur

* Karhu, A.A., Rautian A.S. (1996) "A new family of Maniraptora (Dinosauria: Saurischia) from the Late Cretaceous of Mongolia", Paleontological Journal, 30:583-592
* E. N. Kurochkin. 2000. "Mesozoic birds of Mongolia and the former USSR", in: M. J. Benton, M. A. Shishkin, D. M. Unwin & E. N. Kurochkin (eds.), The Age of Dinosaurs in Russia and Mongolia, Cambridge University Press, Cambridge pp. 533-559
* J. N. Choiniere, X. Xu, J. M. Clark, C. A. Forster, Y. Guo and F. Han, 2010, "A basal alvarezsauroid theropod from the early Late Jurassic of Xinjiang, China", Science 327(5965): 571-574
# St. Louis Southwestern Railway

De St. Louis Southwestern Railway (reporting mark SSW), was een spoorwegmaatschappij uit de Verenigde Staten en was vooral bekend onder de naam The Cotton Belt Route of kort Cotton Belt.

## Geschiedenis

De St. Louis Southwestern Railway werd op 15 januari 1891 opgericht. De basis van de SSW lag in enkele lokale spoorwegen die tussen het noordoosten van Texas, Arkansas en het zuidoosten van Missouri liepen. De firma kreeg in 1905 trackage rights (toestemming om een bepaald deel van de spoorlijn te gebruiken) over de Missouri Pacific Railroad zodat ze St. Louis in Missouri konden bereiken.
De St. Louis Southwestern en zijn opvolgers bezaten in 1945 1607 mijl aan spoorlijnen, in 1965 1555 mijl en in 1981 2115 mijl nadat ze de Golden State Route van de Rock Island hadden overgenomen.

## Overnames

Op 14 april 1932 kreeg de Southern Pacific Company toestemming van de Interstate Commerce Commission om de SWW over te nemen. Men bleef wel tot 1992 onder eigen beheer en naam verdergaan. In 1996 nam de Union Pacific Railroad de Southern Pacific over waardoor langzamerhand de naam van de SWW verdween.

## Cotton Belt passagiersdienst

De St. Louis Southwestern hadden een passagiersdienst van St. Louis naar Texas Points en van Memphis naar Shreveport en Dallas. De Cotton Belt's Lone Star reed van Memphis Union Station naar Dallas Union Terminal met een aftakking van Lewisville, Arkansas naar Shreveport, Louisiana. De Morning Star was een tweede treinset die hier reed en vanuit St. Louis Union Station opereerde. Vanaf begin 1950 werd de passagiersdienst langzamerhand afgebouwd, de laatste passagierstrein reed op 30 november 1959.

## Externe link

* (en) Handbook of Texas St. Louis Southwestern Railway
# Wapen van Hollandscheveld

Het Wapen van Hollandscheveld is een niet bij de Hoge Raad van Adel geregistreerd, dus niet erkend, dorpswapen. Het dorp Hollandscheveld hoort bij de Nederlandse gemeente Hoogeveen.

## Beschrijving

De beschrijving van het wapen van Hollandscheveld luidt als volgt:
    Van azuur beladen met twee gekruiste sleutels van keel met de baarden naar boven; aan beide zijden vergezeld van een gouden bijenkorf, waarboven twee bijen van hetzelfde; over alles heen paalsgewijs een veenschop van sabel met het handvat naar beneden.
Het blauw op het wapen staat voor het water, de schop op het wapen staat tevens ook op de windwijzer van de kerk van Hollandscheveld, het staat voor een veenschop die tijdens de ontginning van Drenthe en Groningen gebruikt werden om de bovenste veenlaag weg te halen.
De bijenkorven op het wapen komen oorspronkelijk uit het gemeentewapen van Hoogeveen. De bijenkorven met de bijen stonden niet in de plaats Hoogeveen zelf, maar daar buiten, dus in het Hollandscheveld.
De sleutels in het wapen zijn afkomstig uit het wapen van Leiden.
Had het wapen wel erkend geweest, dan zou het een raadselwapen betreffen, omdat de kleuren blauw, rood en zwart elkaar in een wapen niet aan mogen raken.
Anloo · Beilen · Borger · Dalen · Diever · Dwingeloo · Eelde · Gasselte · Gieten · Havelte · Nijeveen · Norg · Odoorn · Oosterhesselen · Peize · Roden · Rolde · Ruinen · Ruinerwold · Schoonebeek · Sleen · Smilde · Vledder · Vries · Westerbork · De Wijk · Zuidlaren · Zuidwolde · Zweeloo Dorpswapens: Hollandscheveld · Wapse · Zorgvlied
* Nederlandse Gemeentewapens: Hollandscheveld
Referenties
* ↑ Pama, C. (1987) Rietstaps Handboek der Heraldiek. pag. 61-62. Leiden: E.J. Brill. ISBN 90 04 08352 9
# Eupeodes flaviceps

Eupeodes flaviceps is een vliegensoort uit de familie van de zweefvliegen (Syrphidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1857 door Rondani.
# Neobombylodes multisetosus

Neobombylodes multisetosus is een vliegensoort uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1857 door Loew.
# Nibbiano

Nibbiano is een gemeente in de Italiaanse provincie Piacenza (regio Emilia-Romagna) en telt 2392 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 44,0 km², de bevolkingsdichtheid is 56 inwoners per km².

## Demografie

Nibbiano telt ongeveer 1086 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 2,5% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 2449 |
| 2001 | 2388 |

## Geografie

Nibbiano grenst aan de gemeenten Borgonovo Val Tidone, Canevino (PV), Golferenzo (PV), Pianello Val Tidone, Ruino (PV), Santa Maria della Versa (PV), Volpara (PV), Zavattarello (PV) en Ziano Piacentino.
* Italiaans bureau voor statistiek
Agazzano · Alseno · Alta Val Tidone · Besenzone · Bettola · Bobbio · Borgonovo Val Tidone · Cadeo · Calendasco · Caorso · Carpaneto Piacentino · Castel San Giovanni · Castell'Arquato · Castelvetro Piacentino · Cerignale · Coli · Corte Brugnatella · Cortemaggiore · Farini · Ferriere · Fiorenzuola d'Arda · Gazzola · Gossolengo · Gragnano Trebbiense · Gropparello · Lugagnano Val d'Arda · Monticelli d'Ongina · Morfasso · Ottone · Piacenza · Pianello Val Tidone · Piozzano · Podenzano · Ponte dell'Olio · Pontenure · Rivergaro · Rottofreno · San Giorgio Piacentino · San Pietro in Cerro · Sarmato · Travo · Vernasca · Vigolzone · Villanova sull'Arda · Zerba · Ziano Piacentino
* Virtual International Authority File: 234819660
* WorldCat (via VIAF): 234819660
* ↑ Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018. Istituto Nazionale di Statistica. Geraadpleegd op 16 maart 2019.
# Urgull

De Urgull is een heuvel in het Spaanse Baskenland, aan de oever van de Cantabrische Zee, ingeklemd tussen de baai La Concha en de monding van de rivier Urumea. Aan de voet van de heuvel, op de landtong aan de zuidkant, ligt de binnenstad van San Sebastian. De heuvel met een hoogte van 123 meter doet dienst als stadspark. Op de top ligt het Castillo de la Mota, een complex van historische verdedigingswerken, met daarin 3 kapellen waarvan er één bekroond is met een twaalf meter hoog beeld van Jezus Christus. Het Castillo de la Mota wordt tegenwoordig gebruikt voor exposities.
Aan de noord- en westkant wordt de heuvel omzoomd door de Paseo Nuevo, een soort boulevard die uitzicht biedt over de Atlantische Oceaan en de Baai van La Concha. Aan de voet, ten westen van de binnenstad, ligt de voormalige vissershaven en het aquarium.
# Patrick Desruelles

Patrick Desruelles (Antwerpen, 24 april 1957) is een Belgische voormalige atleet, die gespecialiseerd was in het polsstokhoogspringen. Hij behoorde drie jaar lang tot de top tien van de wereld. Hij werd meervoudig Belgisch kampioen polsstokhoogspringen. Ook nam hij eenmaal deel aan de Olympische Spelen, maar won bij die gelegenheid geen medaille.

## Biografie
### Nationale titels

Desruelles is geboren en getogen in Antwerpen. Zijn eerste succes boekte hij in 1978. Hij werd toen voor de eerste keer Belgisch kampioen polsstokhoogspringen. In totaal zou hij zesmaal deze titel winnen. Een jaar later won hij een zilveren medaille bij de AAA kampioenschappen. Met een hoogte van 5,40 m eindigde hij achter de Amerikaan Mike Tully (goud; 5,45) en voor de eveneens Amerikaan Ralph Haynie (brons; 5,30). In zowel 1979 als 1981 behaalde hij een bronzen medaille bij de halve finale van de Europacup met respectievelijk 5,40 (Malmö, Zweden) en 5,30 (Villeneuve d'Ascq, Frankrijk).

### Deelname aan OS + Belgisch record

Desruelles nam op 23-jarige leeftijd deel aan de Olympische Spelen van 1980 in Moskou. Hij kwam hierbij uit op zijn specialiteit, het polsstokhoogspringen. Doordat hij geen geldige hoogte wist te produceren, eindigde hij op een gedeelde laatste plaats in de kwalificatieronde. Op 22 februari 1981 behaalde hij op het EK indoor in het Franse Grenoble een hoogte van 5,60. Dit was een verbetering van het Belgische record. Dit record hield stand tot 1995, toen het door Domitien Mestré werd verbeterd tot 5,65. In de zomer van hetzelfde jaar sprong Desruelles ook outdoor over 5,60.

### Eeuwige roem

Na zijn sportieve carrière werd hij trainer. Hij is de broer van sprinter, verspringer en eveneens olympisch atleet Ronald Desruelles (Europees indoorkampioen 60 m 1986). In 2009 nam hij deel aan het televisieprogramma Eeuwige roem. Hij verloor de nachtproef van ex-atlete Betty Vansteenbroek in een thema-aflevering rond stressbestendigheid.

## Belgische kampioenschappen

Outdoor
| Onderdeel | jaar |
| polsstokhoogspringen | 1978, 1979, 1980, 1981, 1983, 1984 |

## Persoonlijk records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| polsstokhoogspringen (outdoor) | 5,60 m | 23 augustus 1981 | Nice |
| polsstokhoogspringen (indoor) | 5,60 m | 22 februari 1981 | Grenoble |

## Palmares
### polsstokhoogspringen

* 1978: 1 BK AC - 5,30 m
* 1979: 1 BK AC - 5,30 m
* 1980: 1 BK AC - 5,15 m
* 1980: geen score OS
* 1981: 1 BK AC - 5,30 m
* 1983: 1 BK AC - 5,30 m
* 1984: 1 BK AC - 5,30 m

## Onderscheidingen

* Gouden Spike - 1977
* (en) Profiel van Patrick Desruelles op sports-reference.com (gearchiveerd)
# St. Louis Park (Minnesota)

St. Louis Park is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Minnesota, en valt bestuurlijk gezien onder Hennepin County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 44.126.

## Geboren in St. Louis Park

* Thomas Friedman (1953), Amerikaans journalist, columnist en publicist van Joodse komaf
* de Gebroeders Coen:
* Joel Coen (1954), filmregisseur
* Ethan Coen (1957), filmregisseur

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 28,2 km², waarvan 27,7 km² land en 0,5 km² water.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 8 km rond St. Louis Park.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over St.-Louis-Park op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1