OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jan Haerynck

Jan Haerynck (Tielt, 17 oktober 1964 – Gent, 14 april 2023) was een Belgisch journalist en schrijver.
Haerynck werd geboren als zoon van de dichter Gwij Mandelinck en Agnes Hondekyn. Hij studeerde bibliotheekwetenschap en liep als 20-jarige stage bij de BRT. Hierna ging hij bij De Morgen werken. Op 22-jarige leeftijd stapte hij over naar Humo, maar na een jaar keerde hij terug naar De Morgen. Nadat hij daar in 1992 een verzonnen verhaal had geschreven over de ambtenaren in de Brusselse Pensioentoren werd hij ontslagen. Haerynck ging verder als freelancer, voor BRT, De Standaard, Esquire, en Het Parool. De uitgeverijen Prometheus en Meulenhoff waren geïnteresseerd in een boek. Haerynck werd in 1995 aanbevolen bij de Volkskrant, waar hij al snel artikelen voor de zaterdagbijlage Het Vervolg schreef.

## Disneyland Parijs

Eind 1996 raakte Haerynck echter in opspraak, nadat de Volkskrant zijn reportage had gepubliceerd over een 10-jarig Duits meisje dat in Disneyland Parijs ontvoerd zou zijn geweest. De directie van het pretpark wilde een klacht indienen bij de Raad voor de Journalistiek, waarop de Volkskrant de kwestie onderzocht. Ook het TROS-programma Vermist onderzocht de zaak en wijdde er op 22 november 1996 een uitzending aan. Alles bleek verzonnen. Het thema was een oeroud broodjeaapverhaal, dat Peter Burger, een onderzoeker van dergelijke verhalen, onmiddellijk als zodanig herkende. De Volkskrant bood haar lezers uitgebreide verontschuldigingen aan en van Haerynck’s diensten wenste de krant geen gebruik meer te maken. Ook De Groene Amsterdammer bleek het slachtoffer van vergelijkbare praktijken door Haerynck te zijn geworden.
Haerynck kwam hierna in Nederland nauwelijks meer aan het werk. Via Raymond van den Boogaard, met wie hij in 2007 contact zocht, mocht hij enkele malen in NRC Handelsblad schrijven. In België schreef hij al snel weer voor Humo en voor Knack. In 2009 vroeg hij een werkbeurs aan voor een boek over zijn vriend Jan Hoet. Toen het Vlaams Fonds voor de Letteren deze aanvraag afwees, ging Haerynck in beroep bij de Raad van State. Het boek over Hoet verscheen in 2014, en werd in de Volkskrant vernietigend besproken.
In 2009 viel Haerynck van een trap waarbij hij ernstig gewond raakt. In 2021 moest een van zijn benen worden geamputeerd. Haerynck overleed twee jaar later op 58-jarige leeftijd in het Universitair Ziekenhuis Gent aan een acute agressieve infectie.
# Grootkopschildpadden

De grootkopschildpadden (Platysternidae) zijn een familie van schildpadden.
De groep werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1869. De grootkopschildpadden werden tot voor kort als een onderfamilie van de familie bijtschildpadden beschouwd.
De familie is monotypisch en kent maar één enkele soort, de grootkopschildpad (Platysternon megacephalum). Deze leeft in Azië en heeft verder geen levende verwanten. Wel zijn er vijf ondersoorten, hoewel de status van sommige hiervan ter discussie staat. De grootkopschildpadden onderscheiden zich voornamelijk op chromosomaal niveau van andere families, en komen alleen voor in China en Indochina. De Nederlandse naam is sprekend; de grootkopschildpad heeft een relatief enorme kop, maar er zijn wel meer schildpadden met een grote kop zoals de bekendere bijtschildpad (Chelydra serpentina).

## Taxonomie

Familie Platysternidae
* Geslacht Platysternon
** Soort Grootkopschildpad (Platysternon megacephalum)

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Mario Nilo, Piero Giordano, Vittorio Giordano, Carlo Tizzoni, Fernanda Tosco (auteurs), Hanny Mensink, L. E. M. de Boer, Frank de Graaf sr (Nederlandse redactie), Bureau Helen Stenfert Kroese (vertaling) (1988). Geheimen van het dierenrijk - Reptielen en amfibieën 1. Uitgeverij Lekturama, Pagina 139.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Platysternidae.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Platysternidae - Website Geconsulteerd 2 december 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Pauwoogsierschildpad

De pauwoogsierschildpad (Trachemys ornata) is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1831. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Emys ornata gebruikt.
De soort werd lange tijd als ondersoort van de lettersierschildpad (Trachemys scripta) beschouwd, waardoor de verouderde wetenschappelijke naam in de literatuur wordt gebruikt. De pauwoogsierschildpad leeft in Midden-Amerika en komt endemisch voor in Mexico. De schildpad is gevonden in de staten Guerrero, Jalisco, Nayarit en Sinaloa.
De pauwoogsierschildpad bereikt een maximale schildlengte tot 38 centimeter. De kop van de schildpad is voorzien van een oranje oogstreep welke doorloopt in de nek.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Pauwoogsierschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 104. ISBN 90 274 8626 3.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Trachemys ornata.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Trachemys ornata - Website Geconsulteerd 20 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Pseudemys texana

Pseudemys texana is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). Het was tot 1991 een ondersoort van de floridasierschildpad (Pseudemys concinna). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Georg Baur in 1893. Later werd de wetenschappelijke naam Chrysemys concinna texana gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De maximale schildlengte is ongeveer 33 centimeter, de mannetjes blijven kleiner tot ongeveer 25 cm. De schildkleur is groen met heldere gele lijnen bij de juveniele exemplaren, oudere dieren worden steeds donkerder en uiteindelijk zwart, waarbij de strepen vervagen. Het schild is relatief plat en langwerpig. De huidskleur is zwart met gele tot witte strepen, achter het oog loopt een duidelijk zichtbare streep over de nek.

## Algemeen

Pseudemys texana is endemisch in de Verenigde Staten en komt alleen voor in de staat Texas. De habitat bestaat uit rivieren, moerassen en andere grotere oppervlaktewateren. De schildpad is overdag actief en zont graag. Bij verstoring wordt snel het water opgezocht.
De mannetjes zijn al na drie jaar geslachtsrijp, bij de grotere vrouwtjes duurt dit minstens zes jaar. De juvenielen jagen actief op kleine prooien, zowel in het water als op het land. Ze eten voornamelijk visjes, kleine kreeftachtigen en andere ongewervelden, later wordt meer plantaardig voedsel gegeten.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Pseudemys texana op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Pseudemys texana.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Pseudemys texana - Website Geconsulteerd 26 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Trachemys decorata

Trachemys decorata is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Thomas Barbour & Archie Carr in 1940. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam 'Pseudemys decorata gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De schildlengte is ongeveer 30 centimeter, mannetjes blijven kleiner, het schild heeft een kiel op het midden en is langwerpig en elliptisch van vorm. De kleur is grijs tot bruin met lichtere oogvlekken aan de bovenzijde, het buikschild is geel van kleur. De kop en ledematen zijn groen, op de zijkanten van de kop zijn fijne, donkeromzoomde gele strepen aanwezig die doen denken aan een landkaarttekening. Hieraan is de wetenschappelijke soortnaam decorata te danken, die 'gedecoreerd' betekent.

## Algemeen

Trachemys decorata is endemisch op Hispaniola, een eiland in de Caribische Zee dat staatkundig zowel tot Haïti als de Dominicaanse Republiek behoort. De habitat bestaat uit meren en vijvers met een zachte bodem en een rijke plantengroei, de schildpad kan zowel in zoetwater als brakwater worden aangetroffen en neemt graag een zonnebad. Op het menu staat voornamelijk plantaardig materiaal, juvenielen eten met name dieren die ze in en rond het water vinden.

## Voortplanting

De voortplanting loopt waarschijnlijk het gehele jaar door, de paring vindt plaats onder water. Een legsel bestaat uit 6 tot 18 eieren, er worden tot vier legsels per jaar afgezet. De eieren zijn langwerpig van vorm en wit van kleur. De juvenielen komen na zo'n 61 tot 80 dagen uit, ze zijn zeer licht van kleur en hebben een schildlengte van ongeveer 3 tot vier centimeter lang.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Trachemys decorata op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Trachemys decorata.
* ↑ C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour, Turtles of the World. Gearchiveerd op 26 april 2015. Geraadpleegd op 12 oktober 2011.

### Bronnen

* (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Trachemys decorata - Website Geconsulteerd 27 mei 2015
* (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
* (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website
# Sterrenmosfamilie

De sterrenmosfamilie (Mniaceae) is een familie van mossen uit de orde Bryales.

## Kenmerken

De soorten uit de sterrenmosfamilie hebben vaak opvallend grote, platte bladeren. Qua vorm zijn deze afgerond tot tongvormig. De cellen van het blad zijn in grote lijnen zeshoekig. Aan de rand van het blad bevindt zich bijna altijd een rand van langwerpige cellen. De meeste soorten hebben bladeren met enkele of dubbele tanden. (Bij een dubbele tand ontstaan op één punt aan de rand van het blad twee kleine tandjes, die boven elkaar of heel dicht bij elkaar liggen.).
De planten verschillen nogal qua uiterlijk. Er zijn rechtopstaande en uitgestrekte types. Bij veel soorten groeien vruchtbare en steriele stengels anders. Een of meer sporenkapsels ontstaan uit een perichaetium.
De sporenkapsel is altijd verhoogd op een lange seta. De vorm is cilindrisch, eivormig tot peervormig. De sporenkapsel hangt of knikt altijd. Het peristoom is dubbel getand.

## Verspreiding

De familie is verspreid over het noordelijk halfrond.

## Taxonomie

De sterrenmosfamilie valt onder de orde Bryales. Het bestaat uit 15 geslachten met ongeveer 370 soorten in twee onderfamilies:
* Onderfamilie Mielichhoferioideae
** Mielichhoferia
** Pohlia
** Pseudopohlia
** Schizymenium
** Synthetodontium
* Onderfamilie Mnioideae
** Cinclidium
** Cyrtomnium
** Epipterygium
** Leucolepis
** Mnium
** Orthomnion
** Plagiomnium
** Pseudobryum
** Rhizomnium
** Trachycystis
# Haven van Goedereede

De haven van Goedereede is de voormalige haven van Goedereede. Goedereede was (zoals de naam aangeeft) een "veilige haven" door de gunstige ligging voor de scheepvaart en kreeg in 1312 stadsrechten (waarin al haringvangst werd vermeld). Rond 1430 kreeg het stadje een haven. In de 15de eeuw verrees een toren (de Havenpoort uit het wapen van Goedereede). Vanaf de zestiende eeuw ontstonden zandbanken bij de haven, waardoor Goedereede steeds moeilijker bereikbaar werd.
De oude haven van ongeveer 20 bij 100 meter heeft een historische spuisluis uit 1593. Na de Watersnoodramp werd de haven in 1958 voor de waterveiligheid afgesloten met een dam, waardoor de schepen niet meer bij Goedereede konden komen. De haven komt uit in een kanaal, dat in verbinding staat met het Haringvliet. Langs de kaai bij de haven en op de Markt staan verschillende historische panden, waaronder het raadhuis van Goedereede en De Gouden Leeuw. Elk jaar in juli vindt het Havenconcert plaats in de oude haven.
# Interactieve darkride

Een interactieve darkride of shooting darkride (Nederlands: Schietende darkride) is een soort darkride, waarbij bezoekers op een actieve manier betrokken worden met de attractie.

## Werking

Bij het gros van de interactieve darkrides zijn de scènes langs de baan ingericht als een soort schiettent. Er staan dan in de scènes verschillende doelen opgesteld waar bezoekers vanuit hun voertuig op moeten schieten. Dit gebeurt met behulp van een laserpistool dat aan het voertuig zit bevestigd.
De doelen kunnen (stilstaande) objecten zijn, maar ook animatronics. Wanneer een bezoeker raak schiet, zet de bezoeker daarmee ofwel iets in werking, zoals het bewegen van een object, of krijgt hier punten voor (of beide). In dit laatste geval ziet elke bezoeker dan ofwel op het einde van de rit zijn eindscore, vaak op een groot scherm aan de muur bij het buitengaan van de attractie, ofwel op een schermpje op het voertuig. Wanneer dit op een schermpje op het voertuig gebeurt, is het vaak zo dat je gedurende de hele rit je op dat moment huidige score ziet. Een aantal attractieparken heeft ervoor gekozen om een topscore bij te houden, bijvoorbeeld in de vorm van een top-10.
Gezien de bezoekers in een voertuig zitten en de doelwitten moeten raken, is de snelheid van de voertuigen meestal laag. Een transportsysteem dat veel gebruikt wordt bij een interactieve darkride is het endless chain system - dit houdt in dat alle voertuigen aan elkaar vastzitten en samen een 'eindeloze' trein vormen - maar ook losse voertuigen die rails op de vloer volgen worden regelmatig toegepast. Bij beide systemen zit vaak een ingebouwd systeem dat ervoor zorgt dat de voertuigen om hun eigen as kunnen draaien.
Een interactieve darkride kan als toevoeging hebben dat het schieten op bepaalde doelen de route van de attractie kan bepalen en/of bepaalde objecten in werkingen worden gesteld.

## Primeurs

* De eerste interactieve darkride ter wereld is El Paso in Bobbejaanland.
* De eerste interactieve darkride van Nederland is Discovery Club in Avonturenpark Hellendoorn.
* De eerste interactieve darkride van Duitsland is Abenteuer Atlantis in Europa-Park.
* De eerste interactieve 3D-darkride van Europa is Maus au Chocolat in Phantasialand.
* De eerste interactieve 3D-darkride van Nederland was Mia and Me in het failliete park Yumble Roermond.
* LEGO NINJAGO The Ride is de eerste interactieve darkride ter wereld waarbij de handen van bezoekers als laserpistolen fungeren. Deze darkride is te vinden in diverse Legoland-parken
* ↑ Niet te missen in… Bobbejaanland. www.parkplanet.nl. Gearchiveerd op 11 juni 2020. Geraadpleegd op 11 juni 2020.
* ↑ Bobbejaanland pretpark attractie: El Paso Special. LetsGoDigital (27 maart 2018). Gearchiveerd op 11 juni 2020. Geraadpleegd op 11 juni 2020.
Categorie · Afbeeldingen
# Het Tuinfeest

Het Tuinfeest was een jaarlijks terugkerend poëzie-evenement in Deventer. Het werd tot en met 2019 georganiseerd door Theater Bouwkunde aan de vooravond van de Deventer Boekenmarkt. Poëziefestival DichterBij is sinds 2021 het vervolg op Het Tuinfeest, maar niet meer op de dag voor de boekenmarkt.

## Achtergrond

In 1999 werd dit gedichtenfestival in tuinen van de oude binnenstad van Deventer voor de eerste maal gehouden. Bijna dertig Nederlandstalige dichters, onder wie Marjoleine de Vos en Jan Wolkers, lazen toen voor uit eigen werk. Gerrit Komrij die ook aanwezig was, sprak zich daar voor het eerst in dichtvorm uit over het dichterschap des vaderlands. Remco Campert las het gedicht van Martinus Nijhoff voor waaraan het festival zijn naam dankt. Veel dichters kwamen in de loop der jaren meerdere malen terug.
Het festival begon om vier uur 's middags en duurde tot middernacht. De dichters rouleerden volgens een schema tussen een tiental grote en kleine podia in binnentuinen rond een middeleeuwse kloostergebouw die in gebruik zijn als bibliotheek en archief. Het publiek had de keuze te blijven in dezelfde tuin, of rond te gaan en zo een eigen programma samen te stellen. Theaterrestaurant De Bouwkunde verzorgde een lopend buffet.
Bekende en minder bekende Nederlandse en Vlaamse poëten lazen tijdens Het Tuinfeest voor uit eigen werk. De bezoekers konden ook kennismaken met debutanten. Er was aanvullend een muzikaal programma met 'het betere Nederlandstalige lied', uitvoerenden varieerden in de loop der jaren van Trijntje Oosterhuis en Spinvis tot Joop Visser. Er was ruimte voor maximaal 1300 bezoekers.
* ↑ Nieuw poëziefestival in Deventer: Het Tuinfeest wordt DichterBij De Stentor, 26 juli 2021
* ↑ gedicht Het tuinfeest van M. Nijhoff
# Piet Kok

Pieter Herman Gerrit Cornelis (Piet) Kok (Utrecht, 9 november 1919 – Deventer, 13 mei 1981) was een Nederlands Evangelisch-Luthers predikant en glazenier.

## Leven en werk

Kok studeerde theologie in Amsterdam (1939-1943) en werd Evangelisch-Luthers hulppredikant in Utrecht en Leeuwarden. In Utrecht volgde hij lessen bij de schilder Willem van Leusden. Na de oorlog studeerde hij aan de afdeling monumentale kunsten van de Amsterdamse Rijksacademie (1945-1950) als leerling van Gé Röling en Heinrich Campendonk. Hij trouwde in 1947 met zijn medestudent Dirkje Alberta (Dirkje) Meulenbroek. Kok werd in 1950 beroepen in Weesp. Hij deed in 1965 doctoraalexamen in Utrecht en was van 1968 tot 1975 president van de Lutherse synode.
Kok maakte vanaf 1948 meer dan tachtig ramen, uitgevoerd met glas in lood, glas in beton, glas-appliqué en gezandstraald glas. Hij ontwierp de ramen, maakte zelf de kartons en verzorgde het schilderwerk. De ramen werden uitgevoerd in het atelier van Willem Bogtman in Haarlem en later in Tilburg bij atelier Brabant. Kok maakte figuratieve ramen voor kerken, scholen, bedrijven en particulieren, vaak met een religieus thema (Bijbelse taferelen en christelijke symbolen). Hij maakte twee gedenkramen, één in de Nicolaïkerk in Utrecht voor de verzetsstrijder Johan Brouwer (1956) en één in Austin Friars in Londen voor koningin Wilhelmina (1966). Zijn echtgenote schilderde het portret van de koningin, zij voltooide ook zijn laatste ramen voor de Lutherse kerk in Weesp. Naast ramen maakte Kok onder meer muurschilderingen, mozaïeken en draadplastieken. Hij was lid van de Vereniging van Beoefenaars der Monumentale Kunsten en nam in 1956 deel aan de verenigingstentoonstelling Opdracht in het Stedelijk Museum Amsterdam.
Kok overleed in 1981, op 61-jarige leeftijd.

## Werken (selectie)

* ramen (1949) voor de Lutherse kerk in Culemborg
* tien ramen (1950-1966) voor de Lutherse kerk in Wildervank
* gedenkraam Johan Brouwer (1956) in de Nicolaïkerk in Utrecht
* glas (1958) voor de Duinzichtkerk in Den Haag
* ramen (1965) voor de Lutherse kerk in Enkhuizen
* drie ramen voor basisschool De Meerpaal in Naarden
* Koningin Wilhelminaraam (1966) voor Austin Friars in Londen
* ramen (1969) voor het Maarten Lutherhuis in Amsterdam (overgebracht naar de Augustanakerk)
* drie ramen (1971-1978) in het koor van de Grote of Laurentiuskerk in Varsseveld
* ramen (1973-1979) voor de Lutherse kerk in Arnhem
* mozaïek van de Goede Herder (1976) voor het Luthers Weeshuis aan de Weteringschans (in 1986 overgebracht naar de Augustanakerk)
* vier ramen (1976-1978) in de noordwand van het schip van de Nederlands Hervormde kerk in Heelsum
* ramen (1981) voor de Lutherse kerk in Weesp
* raam voor de Goede Herderkerk in Hoogeveen

## Afbeeldingen

* Laurentiuskerk Varsseveld
* Nicolaïkerk, Utrecht
* Nederlands Hervormde kerk, Heelsum
# Neutrofiele granulocyt

Een neutrofiele granulocyt of kortweg neutrofiel is een granulaire witte bloedcel die een essentieel onderdeel vormt van het immuunsysteem. Neutrofielen vormen de grootste groep leukocyten en maken ongeveer 60% uit van het totale aantal witte bloedcellen dat in een gezond lichaam aanwezig is. Neutrofiele granulocyten zijn kort levende cellen die de primaire immuunrespons vormen waarmee infecties snel gecontroleerd worden. Neutrofielen fagocyteren bacteriën, virussen en schimmels: ze zorgen ervoor dat deze vernietigd worden. Een tekort aan neutrofielen (neutropenie) leidt tot een grotere gevoeligheid voor vooral bacteriële infecties.
Een neutrofiel is een volgroeide granulaire witte bloedcel met een kern van twee tot vijf kwabben die met elkaar verbonden zijn door dunne chromatinedraden. De granulairen van de neutrofiel verkleuren door opname van een mengsel van zure en basische kleurstoffen; vandaar de naam neutrofiel (neutraal; noch zuur noch basisch).
De hoofdfunctie van de neutrofielen bestaat uit het opnemen en verteren van specifieke stoffen en vooral van schadelijke bacteriën. Dit proces van opname en inwendige vertering wordt fagocytose genoemd. Neutrofielen maken zich groter tot een soort capsule waarin de ziekteverwekker wordt gevangen. De ruimte waarin indringers vastzitten heet het fagosoom. De granulairen in de neutrofielen bevatten afbraakenzymen die in fagosoom vrijkomen om de indringers te verteren. Heel wat neutrofiele granulocyten overleven de strijd niet; veel dode granulocyten kunnen het lichaam verlaten als pus of etter.
De kern van een oudere neutrofiel is verdeeld in segmenten. In een vroeger stadium van de ontwikkeling van deze cel is de kern nog staafvormig. Een relatief grote hoeveelheid staafkernigen (dus veel jonge cellen) wordt geduid als een "linksverschuiving" en is een teken van acute infectie. Bij een absoluut verhoogd aantal (staafkernige) neutrofiele granulocyten kan worden gedacht aan afwijkingen in het beenmerg waarbij er te veel leukocyten worden aangemaakt.

## Overzicht hematopoëtische stamcel rode beenmerg

Onderstaand overzicht schetst de verschillende ontwikkelingsstadia van witte bloedcellen. Neutrofielen ontwikkelen zich uit myeloblasten in het rode beenmerg. De promyelocyten zijn precursors van de uiteindelijke granulocyten.
Hematopoëse :
| Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Erytropoëse | Trombopoëse |
| Myeloblast | Myeloblast | Myeloblast | Monoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | | Pro-erytroblast | Megakaryoblast |
| Myeloblast | Myeloblast | Myeloblast | Monoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | | Erytroblast | Megakaryoblast |
| Myeloblast | Myeloblast | Myeloblast | Monoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | | Normoblast | Megakaryoblast |
| Promyelocyt | Promyelocyt | Promyelocyt | Monocyt | Lymfocyt | Lymfocyt | Lymfocyt | | Reticulocyt | Megakaryocyt |
| Neutrofiele granulocyt | Basofiele granulocyt | Eosinofiele granulocyt | Macrofaag | B-cel | T-cel | NK-cel | Mastocyt | Erytrocyt | Trombocyt |