OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Linda Ty-Casper

Linda Ty-Casper (Malabon, 17 september 1931) is een Filipijns schrijfster. Ze schreef elf historische romans en wordt samen met F. Sionil José wel gezien als de belangrijkste schrijver van historische romans in de Filipijnen.

## Biografie

Linda Ty-Casper werd geboren als Belinda Ty op 17 september 1931 in de Filipijnse stad Malabon. Ze studeerde rechten aan de University of the Philippines, waar ze in 1955 als beste van haar jaar afstudeerde. Aansluitend behaalde ze een master-diploma Internationaal Recht aan Harvard University. Ook volgde ze daar een opleiding creatief schrijven. In de Verenigde Staten ontmoette en trouwde ze in 1956 ook haar man, professor Leonard Casper.
In 1963 bracht ze haar eerste boek uit. Deze bundel Transparant Sun and Other Stories bevatte zes korte verhalen. Het jaar erop volgde The Peninsulars, een historische roman dat zich afspeelt in de jaren 50 van de 18e eeuw. Het bleef niet bij deze ene historische roman. Zo schreef ze The Three-Cornered Sun (1979) over de Filipijnse revolutie; Ten Thousand Seeds (1987), over het Manilla net na de Amerikaanse overwinning in de Slag in de Baai van Manilla en The Stranded Whale (2002) over de Filipijns-Amerikaanse Oorlog.
In de jaren '80 en '90 publiceerde ze zes romans die zich afspeelden in de jaren van het Marcos-regime. Dread Empire (1980), Hazards of Distance (1981) en Fortress in the Plaza (1985). De roman Awaiting Trespass: A Pasion, over martelingen door het Marcos-regime werd vanwege het gevoelige onderwerp in 1985 door Readers International in Londen gepubliceerd. Dat gold ook voor de roman Wings of Stone (1986). Een ander boek over de dictatoriale jaren onder Marcos was A Small Party in a Garden (1988). Over de EDSA-revolutie schreef ze een boek genaamd DreamEden (1996).
Naast Transparant Sun publiceerde Ty-Casper nog twee verhalenbundels: The Secret Runner and other Stories (1974) en Common Continent: Selected Stories (1991) In 1993 kreeg ze de South East Asia Write Award toegekend. In datzelfde jaar won ze een UNESCO / PEN Award in de categorie korte verhalen.
Ty is getrouwd met Leonard Casper, een criticus van Filipijnse literatuur. Samen hebben ze twee dochters.

## Bron

* Edna Zapanta-Manlapaz, Filipino women writers in English: their story, 1905-2002, Ateneo de Manila University Press, Manilla, 2003
* Gemeinsame Normdatei: 1089234449
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6342 1647
* Library of Congress Control Number: n82048348
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007269282305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072895969
* Virtual International Authority File: 65347363
* WorldCat (via VIAF): 65347363
# Ons vir jou Suid-Afrika

Ons vir jou Suid-Afrika kan verwijzen naar:
* Ons vir jou Suid-Afrika (album)
* Ons vir jou Suid-Afrika (nummer)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Ons vir jou Suid-Afrika en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Mallacoota schellenbergi

Mallacoota schellenbergi is een vlokreeftensoort uit de familie van de Maeridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Ledoyer.
# Eudonia marmarias

Eudonia marmarias is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Meyrick.
# Geodia berryi

Geodia berryi is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Geodia en behoort tot de familie Geodiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1888 door Sollas.
# Ammobates handlirschi

Ammobates handlirschi is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1895 door Friese.
# Ericandersonia

Ericandersonia is een monotypisch geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van de puitalen (Zoarcidae).

## Soort

* Ericandersonia sagamia Shinohara & Sakurai, 2006
* ↑ (en) Ericandersonia. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Eric Wirix

Eric Wirix is een Vlaams televisie- en filmproducent, regisseur en scenarist.
Wirix is via zijn in 1997 met Jan Theys en Peter Simons opgerichte productiemaatschappij Skyline medeproducent van onder meer de series Alexander en Stille Waters, de films De Indringer uit 2005, De Hel van Tanger uit 2006 en Groenten uit Balen uit 2011, alle drie van Frank Van Mechelen, De Texas Rakkers uit 2009 van Wim Bien en Mark Mertens, en de series Aspe, De Rodenburgs, Salamander en Albert II en de langspeelfilm F.C. De Kampioenen: Kampioen zijn blijft plezant uit 2013.
Hij regisseerde ook heel wat afleveringen van Aspe en de langspeelfilm F.C. De Kampioenen: Kampioen zijn blijft plezant. Deze film met de acteurs van de televisieserie F.C. De Kampioenen was de op vijf na meest succesvolle Belgische film aller tijden en lokte begin 2014 reeds 400.000 toeschouwers naar de bioscoopzalen. Hij was assistent-regisseur bij de film De Indringer.
Als scenarist leverde hij bijdragen aan onder meer De Texas Rakkers en een aantal afleveringen van De Rodenburgs.
* ↑ Cinevox - Film van bij ons: ‘Witse’ wordt een bioscoopfilm en komt volgend jaar op 5 maart al uit, 2 augustus 2013, geconsulteerd op 5 januari 2014. Gearchiveerd op 7 mei 2023.
* ↑ De 20 meest succesvolle Vlaamse films aller tijden, De Morgen, 3 januari 2014, geconsulteerd op 5 januari 2014
# Eratoidea levisa

Eratoidea levisa is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door McCleery.
# Eratoidea janeiroensis

Eratoidea janeiroensis is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1915 door E. A. Smith.
# Eratoidea perspicua

Eratoidea perspicua is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door McCleery.
# Ooencyrtus laius

Ooencyrtus laius is een vliesvleugelig insect uit de familie Encyrtidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Noyes.
# Entre onze heures et minuit

Entre onze heures et minuit is een Franse film van Henri Decoin die werd uitgebracht in 1949. Het scenario is gebaseerd op de roman Le Sosie de la morgue (1935) van Claude Luxel.

## Verhaal

In Parijs vinden op één dag twee moorden plaats. De eerste, op een geroyeerde advocaat, vindt in de namiddag bij hem thuis plaats. Enkele uren later, tussen elf uur 's avonds ("onze heures") en middernacht ("minuit"), wordt een beruchte dealer neergeschoten. Commissaris Carrel krijgt de opdracht beide moorden op te lossen.
Het tweede slachtoffer, Jérôme Vidauban, blijkt erg veel op de commissaris te lijken, hij lijkt wel zijn dubbelganger. Carrel besluit die frappante gelijkenis aan te wenden tijdens zijn onderzoek en neemt de plaats van Vidauban in. Op die wijze slaagt hij erin te infiltreren in de kring van Vidauban's handlangers en contactpersonen. Hij raakt verzeild in een wereld vol intriges en vol gangsters van wie Vidauban de leider was. Zij zijn allemaal verbijsterd dat ze hem nog in leven zien.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Louis Jouvet | commissaris Carrel en Jérôme Vidauban |
| Madeleine Robinson | Lucienne Lusigny, de directrice van een modehuis |
| Robert Arnoux | Fred Rossignol, de belangrijkste vennoot van Vidauban |
| Léo Lapara | inspecteur Perpignan |
| Monique Mélinand | Irma, de gouvernante bij de advocaat |
| Simone Sylvestre | Léone, de secretaresse van Vidauban |
| Gisèle Casadesus | Florence, de minnares van Rossignol |
| Jean Meyer | Victor, de pleger van de hold-up bij Lucienne |
| Robert Vattier | Charlie, een zware jongen in dienst van de advocaat |
| Jacques Morel | Bouture, een zware jongen in dienst van de advocaat |

## Nederland

De film bereikte pas in 1953 Nederland onder de titel Het uur voor middernacht. De pers constateerde dat dat eigenlijk te laat was, de hoofdrolspeler was toen al overleden. Wel werd gerept over “knappe beelden en beeldovergangen binnen een weemoedige sfeer en een “bijzonder mooi verfilm speurdersverhaal”. De film draaide onder meer in Arena (Rotterdam), Nöggerath Theater ( Amsterdam) en Wolff Camera (Utrecht).

## Externe link

* (en) Entre onze heures et minuit in de Internet Movie Database
* ↑ Redactie, Film van de week. Het Vrije Volk (7 februari 1953). Geraadpleegd op 17 april 2023 – via delpher.nl.
# Entree

| Entree van het Meisjeshuis in Delft, met rijk versierd bovenlicht | De monumentale entree van het Petit Palais in Parijs, tegenwoordig een kunstmuseum |
Een entree, ingang of voordeur is de (hoofd)ingang tot een gebouw of terrein.
Deze opening kan worden afgesloten met een deur of poort. Er zijn ook plaatsen waar de ingang op een andere manier wordt afgesloten. Voorbeelden daarvan:
* een parkeerterrein of garage afgesloten met een slagboom
* een metrostation afgesloten met een tourniquet of hek
Entrees worden meestal zo uitgevoerd dat ze een bepaalde uitstraling hebben. Daarmee zeggen ze iets over de bewoners of gebruikers van het pand. Een entree kan deftig uitgevoerd zijn en een uitstraling hebben van luxe en rijkdom, maar ook van een doorsnee woning of van armoede. Verschil in uitstraling wordt bereikt door aard en vorm van de gebruikte materialen voor de entree, maar ook door het meenemen in het ontwerp van de directe omgeving van de ingang. Elke stijlperiode in de bouwkunst gaf de entree een ander aanzien, passend bij de filosofie van de betreffende stijl.
# Entrecote

Entrecote is een gesneden stuk rundvlees van de dunne lende en heeft een klein vetrandje.
Entrecote (Frans; uitgesproken [ãtʀəˈkoːt]) betekent letterlijk vertaald 'tussen de ribben' en werd traditioneel dan ook gesneden uit het ribgedeelte tussen voorste en achterste deel van de rug van het rund. In Nederland wordt de entrecote van het achterste deel, de dunne lende gesneden. Aan het stuk heet het contrafilet omdat het tegenover de haas (filet) in de rug ligt.
Wat in Nederland entrecote genoemd wordt, wordt in Frankrijk faux filet genoemd.

## Soorten

De T-bone steak kan alleen maar gesneden worden uit de hele runderlende, waar de filet nog aan vastzit. De T-bone steak bevat een T-vormig stuk been, dat de halve ruggengraat is, en een klein stukje filet (of zelfs geen) en een stuk entrecote.
Een entrecote minute is een dunne entrecote geschikt voor één persoon.
Een dubbele entrecote of een triple entrecote, wordt ook opgediend voor één persoon.
Een côte à l’os wordt gesneden uit de zesrib. Aan elke steak zit één rib vast. De Engelsen noemen dit een clubsteak.
De Engelsen en Amerikanen spreken ook nog over een Porterhouse steak. Dit is een T-bone steak met een groot stuk filet. De grootte kan variëren, maar volgens het U.S. Department of Agriculture's Institutional Meat Purchase Specifications moet het minstens 1.25 inches (32 mm) dik zijn op het wijdste deel. (in tegenstelling tot een T-bone die maar ten minste 0.5 inches (13 mm) dik moet zijn.)
# Eridolius elegans

Eridolius elegans is een vliesvleugelig insect uit de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1835 door Stephens.
# Eridolius dahlbomi

Eridolius dahlbomi is een vliesvleugelig insect uit de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1857 door Holmgren.
# Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Edewalle)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Kortemark behorende dorp Edewalle, gelegen aan de Pastoor D. Vanhautestraat.

## Geschiedenis

Vermoedelijk stond in Edewalle al in de 15e eeuw een kapel dat een Mariabeeldje bezat, dat werd aangeroepen tegen blindheid, kreupelheid en Catherinewielen. Tijdens de Beeldenstorm (einde 16e eeuw) zou de kapel in brand zijn gestoken. Het beeldje werd, zo beweert althans de legende, teruggevonden in een gevelde boom in het Edewallebos. Het beeldje zou in een houten kapelletje zijn geplaatst om in 1626 in een nieuw kapelletje (Onser Vrauwen Cappelleken) te worden geplaatst, aan de verering waarvan in 1689 een aflaat werd verleend. In 1772 werd, in opdracht van baron van Huerne, een stenen kapel voor het beeldje gebouwd. In 1794 werd deze kapel door de Fransen gedeeltelijk vernield. Het beeldje werd door een molenaar in veiligheid gebracht en teruggegeven aan de baron. In 1817 (of 1850?) werd het beeldje aan de parochie van Kortemark geschonken. De kapel werd in 1887 afgebroken, toen de Edewallestraat werd rechtgetrokken en van kasseien voorzien.
Van 1869-1871 werd de huidige kerk gebouwd in opdracht van baron Ludovicus Gilles de Pelichy. Zij kreeg de rang van proosdij, waarin wel missen werden opgedragen, maar geen doopsels, huwelijken of begrafenissen mochten plaatsvinden, waarvoor men op Handzame en Kortemark bleef aangewezen. Het beeldje keerde terug naar de kerk te Edewalle, die in 1901 alsnog tot parochiekerk werd verheven.
De kerk werd beschadigd tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar van 1920-1924 hersteld.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen zaalkerk onder zadeldak, voorzien van een dakruiter. Bij de ingang vindt men een gedenkplaat voor de militaire slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog.
Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf. Het interieur is uit de tijd van de bouw en werd voornamelijk door baron de Pelichy bekostigd. Het orgel is van 1874 en werd vervaardigd door de firma Loncke, waarvan een deel omstreeks 1970 door dezelfde firma in een nieuw orgel werd toegepast.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Erodona mactroides

Erodona mactroides is een tweekleppigensoort uit de familie van de Erodonidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1801 door Louis-Augustin Bosc d'Antic.
* ↑ Bosc, L. A. G. (1801). Histoire naturelle des coquilles, contenant leur description, les moeurs des animaux qui les habitent et leurs usages. Deterville, Paris. vol. 1, 343 p.; vol. 2, 330 p.; vol. 3, 292 p.; vol. 4, 280 p.; vol. 5, 255 p., 1 table, 44 plates., available online at http://www.biodiversitylibrary.org/bibliography/10436 page(s): vol 2, p. 329.
* ↑ Huber, M. (2012). Erodona mactroides Daudin Bosc, 1801. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=397073
# Opisthocystis pedistylus

Opisthocystis pedistylus is een platworm (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig. De soort leeft in of nabij zoet water.
Het geslacht Opisthocystis, waarin de platworm wordt geplaatst, wordt tot de familie Polycystididae gerekend. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1986 door Timoshkin.
# Ernst Messerschmid

Ernst Willi Messerschmid (Reutlingen, 21 mei 1945) is een Duits voormalig ruimtevaarder. Messerschmid zijn eerste en enige ruimtevlucht was STS-61-A met de spaceshuttle Challenger en vond plaats op 30 oktober 1985. Tijdens de missie werd er wetenschappelijk onderzoek gedaan in de Spacelab module.
Messerschmid begon in 1982 zijn training voor astronaut. In 1985 ging hij als astronaut met pensioen. Van 2000 t/m 2004 was hij directeur van het Europees Astronautencentrum in de Duitse stad Keulen.
* (en) Biografie op ESA.int, 27 juli 2005, geraadpleegd 9 april 2017
* (en) Biografie op Spacefacts.de, 6 februari 2017, geraadpleegd 9 april 2017
# Epitonium polacia

Epitonium polacia is een slakkensoort uit de familie van de Epitoniidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door Dall.
# Ophelia elongata

Ophelia elongata is een borstelworm uit de familie Opheliidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Ophelia elongata werd in 1984 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Hutchings & Murray.
# Ophelia assimilis

Ophelia assimilis is een borstelworm uit de familie Opheliidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Ophelia assimilis werd in 1953 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Tebble.
# Estádio Moisés Lucarelli

Het Estádio Moisés Lucarelli, beter bekend onder de naam Estádio Majestoso of kortweg Majestoso, is een voetbalstadion in Campinas in de staat São Paulo. Het stadion heeft een maximale capaciteit van ruim 19.722. Het is de thuisbasis van voetbalclubs Ponte Preta en Red Bull Brasil.

## Geschiedenis

Het stadion werd geopend op 12 september 1948 en was op dat moment het derde grootste stadion van het land, vandaar de bijnaam Majestoso. De eerste wedstrijd die er gespeeld werd verloor Ponte Preta met 0-3 van XV de Piracicaba. Het toeschouwersrecord werd gevestigd in 1978 toen er 34.985 supporters kwamen opdagen om te zien hoe São Paulo FC met 1-3 zegevierde.
Op 16 april 1994 werd de hoogste zege ooit behaald in het stadion, een 8-1 tegen Ferroviária. Red Bull Brasil dat pas in 2007 opgericht werd speelt nu ook in het stadion.
# Estádio Maria Lamas Farache

Het Estádio Maria Lamas Farache, ook bekend als Frasqueirão is een multifunctioneel sportstadion in de stad Natal, de hoofdstad van de staat Rio Grande do Norte. Het stadion heeft een capaciteit van 18.000 dat nog uitgebreid wordt naar 24.000. Het wordt voornamelijk gebruikt voor voetbalwedstrijden van de club ABC.
Tijdens het WK 2014 werd het stadion gebruikt als trainingscenter voor ploegen die hun wedstrijden speelden in de grotere Arena das Dunas.
# Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Linde)

De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk is de parochiekerk van het Belgische dorp Linde. De kerk bevindt zich aan het Pastoor Lootspleintje.
Vanaf ongeveer 1700 bestond in Linde reeds een kapel, mogelijk de voorloper van de huidige Sint-Donaaskapel. Bij deze kapel lag een kluizenaarshut. De kluizenaar gaf les aan de kinderen, maar hij vertrok in 1720.
Nadat Linde in 1851 tot zelfstandige parochie was verheven, afgesplitst van die van Peer, werd een kerk in neoromaanse stijl gebouwd die in 1860 gereed kwam, onder architectuur van Herman Jaminé. De kerk werd nog vergroot in 1910, waarbij Hyacinth Martens en Vincent Lenerz de ontwerpers waren. Het schip werd naar het westen uitgebreid en een nieuwe toren werd gebouwd. Op het pleintje voor de kerk werd een treurbeuk geplant.
Het meubilair van de kerk is goeddeels vervaardigd in de 2e helft van de 19e eeuw, zoals een orgel uit 1879. Enkele gipsen beelden uit 1845 zijn afkomstig van de Sint-Donaaskapel.

## Externe link

* Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Linde) op Onroerend Erfgoed
# Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Lier)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk, is een kerk in de Belgische stad Lier, provincie Antwerpen.
Het is een driebeukige bakstenen kerk met neogotische en -romaanse elementen, opgetrokken in 1928 naar ontwerp van R. Lemaire. Er is sprake van een rechthoekige plattegrond met een schip van zes traveeën plus de ingangstravee, een tweeledig koor met vlakke sluiting en ten zuiden een ingebouwde vierkante toren, bovenaan achtzijdig, onder een leien spits. Er is natuursteen gebruikt voor onder meer dekstenen en lekdrempels.
De noordgevel wordt gemarkeerd door het ingangsportaal (rondboogdeur) met erboven drie oculi en links ervan een vijfzijdig traptorentje. Middenbeuk onder zadeldak (mechanische pannen) geopend door gekoppelde spitsboogvensters. Smallere zijbeuken onder lessenaarsdaken, geritmeerd door versneden steunberen en geopend door spitsboogvensters met gekleurd glas in lood. Het interieur is bepleisterd met een spitsboogarcade (bogen van zwarte en gele baksteen) gedragen door pijlers.
# Eteone pigmentata

Eteone pigmentata is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Eteone pigmentata werd in 1992 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Blake.
# Eteone leptotes

Eteone leptotes is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Eteone leptotes werd in 1992 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Blake.
# Eteone maculata

Eteone maculata is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Eteone maculata werd in 1843 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Örsted.
# Ophiomidas

Ophiomidas is een geslacht van slangsterren uit de familie Ophiolepididae.

## Soorten

* Ophiomidas alatum Koehler, 1904
* Ophiomidas aurum McKnight, 2003
* Ophiomidas dubius (Lyman, 1878)
* Ophiomidas reductum Koehler, 1904
# Oostenrijk op het Eurovisiesongfestival 1982

Oostenrijk nam deel aan het Eurovisiesongfestival 1982, gehouden in Harrogate, Verenigd Koninkrijk. Het was de 21ste deelname van het land aan het festival.

## Selectieprocedure

De Oostenrijkse omroep koos ervoor om dit jaar opnieuw een nationale finale te organiseren om hun kandidaat aan te duiden voor het festival.

## In Harrogate

Op het festival in Harrogate moest Oostenrijk aantreden als 10de , na Zweden en voor België. Na het afsluiten van de stemmen bleek dat Oostenrijk op een 9de plaats was geëindigd met 57 punten. Van Nederland kreeg het geen punten, van België kreeg het 6 punten.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| | Verenigd Koninkrijk | Spanje | Cyprus  Turkije | België  Denemarken |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| Ierland | Israël Joegoslavië | | | |

### Punten gegeven door Oostenrijk
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Verenigd Koninkrijk |
| 10 punten | Zwitserland |
| 8 punten | Zweden |
| 7 punten | Israël |
| 6 punten | Noorwegen |
| 5 punten | Cyprus |
| 4 punten | België |
| 3 punten | Turkije |
| 2 punten | Luxemburg |
| 1 punt | Duitsland |
* ↑ http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=298
1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969-1970 · 1971 · 1972 · 1973-1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008-2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024