OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sigourney Weaver

Susan Alexandra (Sigourney) Weaver (New York, 8 oktober 1949) is een Amerikaanse actrice. Ze werd in 1987 genomineerd voor een Academy Award voor haar hoofdrol in Aliens en kreeg in 1989 ook nominaties voor haar hoofdrol in Gorillas in the Mist: The Story of Dian Fossey én voor haar bijrol in Working Girl. Meer dan tien filmprijzen werden haar daadwerkelijk toegekend, waaronder twee Golden Globes, een BAFTA Award en een Saturn Award.

## Biografie

Weaver is de dochter van televisieproducent en president van NBC Pat Weaver en de Britse actrice Elizabeth Inglis. Ze veranderde haar naam op veertienjarige leeftijd in 'Sigourney', naar een personage uit het boek The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald. Ze studeerde af aan Stanford en Yale (in dezelfde klas als Meryl Streep).
In de jaren zeventig speelde ze in experimentele en klassieke toneelstukken, onder andere van haar voormalige klasgenoot Christopher Durang. Door haar lengte (ze is 1,82 meter) werd ze vaak genegeerd door de meeste producenten en regisseurs.
In 1976 kreeg Weaver een rolletje in de soap Somerset. Het jaar daarop maakte ze haar filmdebuut: ze was zes seconden te zien in Annie Hall van Woody Allen. In 1978 had ze haar eerste hoofdrol in Madman, waarna ze het jaar daarop doorbrak in Ridley Scott's Alien, wat wellicht haar bekendste rol werd. De rol van Ellen Ripley maakte van Weaver een van de grootste actrices van het moment. Ze vervolgde haar carrière met dramafilms als Eyewitness (1981) en The Year of Living Dangerously (1982), met Mel Gibson. In 1984 speelde ze haar eerste komische rol in Ghostbusters.
In 1986 kwam het eerste vervolg op Alien uit. In Aliens zette Weaver Ripley neer als een intelligente, krachtige vrouw. Ze werd voor haar rol beloond met een eerste Oscarnominatie. Ook voor haar rol als dierenrechtenactiviste Dian Fossey in Gorillas in the Mist en in Working Girl (beide in 1988) werd ze genomineerd voor een Oscar. Ze liep de prijs alle drie de keren mis, maar kreeg wel Golden Globes voor de laatstgenoemde twee films.
Voor haar rol in The Ice Storm uit 1997 kreeg ze haar vierde Golden Globe-nominatie en won ze een BAFTA voor beste vrouwelijke bijrol.
Weaver trouwde op 1 oktober 1984 met regisseur Jim Simpson, met wie ze in april 1990 een dochter kreeg.

## Externe link

* (en) Sigourney Weaver in de Internet Movie Database
* Bibsys: 98053848
* Biblioteca Nacional de España: XX1177459
* Bibliothèque nationale de France: cb13901048c (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058525301406706
* CiNii: DA1009647X
* Gemeinsame Normdatei: 118916955
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2141 9263
* Library of Congress Control Number: n88032867
* MusicBrainz: ca435991-8c0e-4469-b1ce-164046e1fbb4
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: pna2005262036
* Nationale bibliotheek van Australië: 35814078
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007428876405171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000001274195
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073189588
* SNAC: w67s8qhc
* Système universitaire de documentation: 034532498
* Trove: 1099667
* Virtual International Authority File: 85082285
* WorldCat (via VIAF): 85082285
# Acrobates

Acrobates is een geslacht van buideldieren uit de familie der vliegende buidelmuizen (Acrobatidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1818 gepubliceerd door Anselme Gaëtan Desmarest.

## Soorten

Acrobates werd lang als een monotypisch geslacht beschouwd met als enige soort de vliegende buidelmuis (Acrobates pygmaeus), maar sinds 2015 wordt een tweede soort erkend: Acrobates frontalis.
Er worden 2 soorten in dit geslacht geplaatst:
* Acrobates frontalis (de Vis, 1887)
* Acrobates pygmaeus (Shaw, 1794) – Vliegende buidelmuis
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.). Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 56. ISBN 978-0-8018-8221-0. Gearchiveerd op 13 januari 2023.
* ↑ Aplin, K. P. (2015). Family Acrobatidae (feather-tailed gliders and feather-tailed possum). Handbook of the mammals of the world, 5, 590-591.ISBN 978-84-96553-99-6
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Mammal Diversity Database (Version 1.10) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Gearchiveerd van origineel op 25 december 2022. Geraadpleegd op 13-01-2023.
# Vederstaartbuidelmuis

De vederstaartbuidelmuis (Distoechurus pennatus) is een klimbuideldier uit Nieuw-Guinea. De vederstaartbuidelmuis is de enige soort van het geslacht Distoechurus, dat samen met de Australische vliegende buidelmuizen de familie der vliegende buidelmuizen (Acrobatidae) vormt. De soort is van zeeniveau tot op 1900 m hoogte gevonden in de meeste delen van Nieuw-Guinea en komt voornamelijk voor in door mensen verstoorde bossen en zelfs in dorpen en tuinen. Hoewel er vooralsnog slechts één soort wordt erkend, hoewel de vachtkleur regionaal variabel is.

## Kenmerken

Dit kleine klimbuideldier is te herkennen aan de rij haren aan de zijkanten van de staart waaraan het dier zijn naam dankt. De bovenkant van het lichaam is grijs, de onderkant wit. Over het midden van de kop loopt een brede witte streep, met daarnaast, langs de ogen, een zwarte streep. Onder die streep, van de oren over de wangen tot de bek, loopt weer een witte streep, en daaronder, aan de zijkanten van de hals, loopt een tweede zwarte streep. Vrouwtjes hebben meestal twee, maar soms vier mammae. Vrouwtjes zijn groter dan mannetjes. De kop-romplengte bedraagt 10,5 tot 13,5 cm, de staartlengte 126 tot 155 mm, de achtervoetlengte 18,5 tot 21,2 mm, de oorlengte 9,5 tot 13,8 mm en het gewicht 38,0 tot 62,0 g.

## Leefwijze

De vederstaartbuidelmuis is een actieve, beweeglijke klimmer met scherpe nagels aan alle tenen. Het dier maakt nesten in boomholtes en waarschijnlijk ook tussen bladeren. De soort eet insecten (liefst cicaden) en plantaardig materiaal als fruit.

## Voortplanting

Deze dieren leven in groepjes van 2 tot 3 dieren. Waarschijnlijk krijgen vrouwtjes per worp een of twee jongen, die eerst in de buidel worden gedragen, waarna ze later op haar rug meeliften.
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of New Guinea. 2nd ed. Chatswood, New South Wales: Reed Books, 568 pp. ISBN 0 7301 0411 7
* ↑ (en) Vederstaartbuidelmuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 56. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Distoechurus pennatus (W. Peters, 1874). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 15-01-2023.
* ↑ Charlotte Uhlenbroek (2008) - Animal Life, Tirion Uitgevers BV, Baarn. ISBN 978-90-5210-774-5
# Vliegende buidelmuizen

Vliegende buidelmuizen (Acrobatidae) zijn een familie van klimbuideldieren uit de superfamilie Petauroidea, die ook de buideleekhoorns, de slurfbuidelmuis en de kleine koeskoezen omvat. Er zijn twee soorten de vliegende buidelmuis (Acrobates pygmaeus) uit de oostkust van Australië en de vederstaartbuidelmuis (Distoechurus pennatus) uit Nieuw-Guinea. Er zijn geen fossielen bekend.

## Kenmerken

Een van de beide soorten, de vliegende buidelmuis, heeft een vlieghuid, net als de suikereekhoorns en de reuzenkoeskoes. Hoewel de vederstaartbuidelmuis geen vlieghuid heeft, duidt zijn lichaamsbouw erop dat hij er wel één gehad heeft. Een bijzonder kenmerk van de familie is de staart, die door de lange haren op een veer lijkt. Vliegende buidelmuizen zijn klein, met een kop-romplengte van 6,5 tot 13,2 cm en een gewicht van 10 tot 62 gram. Ze hebben een zachte, grijsbruine vacht.

## Levenswijze

De beide soorten zijn 's nachts actieve boombewoners. Overdag verbergen ze zich op allerlei plaatsen, zoals boomholtes en zelfgemaakte nesten. Ze leven in groepen van tot 20 dieren, maar die groepen hebben geen structuur en blijven ook niet lang. Ze eten insecten, wormen, vruchten en nectar.

## Indeling

Deze dieren werden eerst tot de grote familie Phalangeridae gerekend, maar later werden ze bij de buideleekhoorns in de familie Petauridae geplaatst. Sinds de jaren '80 van de 20e eeuw worden ze als aparte familie gezien. Ze zijn mogelijk nauw verwant aan de slurfbuidelmuis.
De familie omvat de volgende soorten:
* Geslacht Acrobates
** Acrobates frontalis
** Vliegende buidelmuis (Acrobates pygmaeus)
* Geslacht Distoechurus
** Vederstaartbuidelmuis (Distoechurus pennatus)
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Mammal Diversity Database (Version 1.10) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 15-01-2023.
Koala's · Wombats · Dwergbuidelmuizen · Koeskoezen · Slurfbuidelmuis · Kleine koeskoezen · Buideleekhoorns · Vliegende buidelmuizen · Muskuskangoeroeratten · Kangoeroeratten · Kangoeroes
# Buideleikelmuis

De buideleikelmuis (Cercartetus concinnus) is een klimbuideldier uit het geslacht der buidelslaapmuizen (Cercartetus).

## Kenmerken

De buideleikelmuis is een klein, muisachtig buideldier. De bovenkant van het lichaam is bruin en is scherp gescheiden van de witte onderkant. Rond de ogen zit een smalle donkere ring. De staart is nauwelijks behaard. De lange, ronde oren en de weinig behaarde bek zijn allebei vleeskleurig. De kop-romplengte bedraagt 70 tot 100 millimeter, de staartlengte 70 tot 95 millimeter en het gewicht 8 tot 18 gram.

## Leefwijze

Deze soort is 's nachts actief en kan zowel op de grond als in bomen worden gevonden. Het dier eet geleedpotigen en nectar en bouwt een nest van boombast en bladeren in een boomholte of iets dergelijks.

## Voortplanting

Vrouwtjes kunnen per jaar twee of drie nesten van tot zes jongen krijgen.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in het zuidwesten van West-Australië en in het zuiden en zuidoosten van Zuid-Australië, oostelijk tot de westelijkste delen van New South Wales en Victoria, en ook op Kangaroo Island.
* ↑ (en) Buideleikelmuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 44. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Cercartetus concinnus (Gould, 1845). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 05-01-2023.
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
# Papoeabuidelslaapmuis

De Papoeabuidelslaapmuis (Cercartetus caudatus) is een klimbuideldier uit het geslacht der buidelslaapmuizen (Cercartetus).

## Kenmerken

De bovenkant van het lichaam is bruingrijs en gaat via de geelbruine flanken geleidelijk over tot de witte onderkant. Net als bij andere buidelslaapmuizen zit er een grote zwarte vlek om elk oog. De lange, donkerbruine staart is op de wortel na naakt. De kop-romplengte bedraagt 100 tot 110 mm, de staartlengte 128 tot 150 mm en het gewicht 25 tot 40 g in Australië. Bij de Nieuw-Guinese dieren bedraagt de kop-romplengte 86,5 tot 109 mm, de staartlengte 140 tot 158 mm, de achtervoetlengte 15 tot 18,4 mm, de oorlengte 13 tot 17,5 mm en het gewicht 15,5 tot 24 g.

## Leefwijze

Deze soort is 's nachts actief, leeft in bomen en eet geleedpotigen en nectar. Dit dier vindt beschutting in een rond nest van bladeren, dat het bouwt in een boomholte of op een andere beschutte plaats.

## Voortplanting

Van augustus tot november en van januari tot februari zijn er geboortes waargenomen. Er worden tot vier jongen geboren, die na 66 tot 80 dagen gespeend worden.

## Verspreiding

Deze soort komt voor in de bergen van Nieuw-Guinea, op 1500 tot 3450 m hoog, op het nabijgelegen eiland Fergusson en in Noordoost-Queensland, in regenwoud en eik- en eucalyptusbossen tussen Cooktown en Mount Spec.

## Ondersoorten

Er worden twee ondersoorten erkend:
* Cercartetus caudatus caudatus (Milne-Edwards, 1877) – komt voor op Nieuw-Guinea.
* Cercartetus caudatus macrurus (Mjöberg, 1916) – komt voor in noordoost-Queensland in Australië.
De Australische populatie wordt als een aparte ondersoort gezien. Deze dieren zijn groter, hebben een kortere staart en wegen minder dan Nieuw-Guinese dieren. Het is goed mogelijk dat C. c. macrurus in feite een aparte soort is. Op Nieuw-Guinea komt deze soort alleen voor op de Centrale Cordillera en het Huon Peninsula, maar niet op bergen in de buurt van de Centrale Cordillera als Mount Karimui of de North Coast Ranges.
* ↑ (en) Papoeabuidelslaapmuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 44. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Cercartetus caudatus (Milne-Edwards, 1877). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 05-01-2023.
* Flannery, T.F. 1995. Mammals of New Guinea. 2nd ed. Chatswood, New South Wales: Reed Books, 568 pp. ISBN 0 7301 0411 7
* Menkhorst, P. & Knight, F. 2001. A Field Guide to the Mammals of Australia. South Melbourne: Oxford University Press, x+269 pp. ISBN 0 19 550870 X
# Marcos Rocha

Marcos Luis Rocha Aquino (Sete Lagoas, 11 december 1988) is een Braziliaans voetballer die doorgaans speelt als rechtsback. In januari 2019 verruilde hij Atlético Mineiro voor Palmeiras. Rocha maakte in 2013 zijn debuut in het Braziliaans voetbalelftal.

## Clubcarrière

Marcos Rocha speelde al in de jeugdopleiding van Atlético Mineiro. De rechtsback speelde voor twee clubs op huurbasis, namelijk Uberlândia en CRB. Op 16 mei 2009 mocht hij debuteren in het eerste elftal van Atlético Mineiro, toen er met 2–1 werd gewonnen van Grêmio. Het eerste doelpunt van Marcos Rocha in dienst van Galo viel op 20 augustus 2009. Er werd die dag met 2–2 gelijkgespeeld tegen Avaí. In 2010 werd Rocha nog tweemaal verhuurd, namelijk aan Ponte Preta en América Mineiro. Na zijn terugkeer in Belo Horizonte kreeg Marcos Rocha weer een basisplaats. In januari 2018 werd hij voor het restant van het jaar verhuurd aan Palmeiras. Na deze verhuurperiode nam Palmeiras de vleugelverdediger definitief over.

## Interlandcarrière

In 2013 maakte Rocha zijn debuut in het Braziliaans voetbalelftal. Op 25 april speelde hij met de Seleção thuis tegen Chili (2–2 gelijkspel). Bondscoach Luiz Felipe Scolari liet hem in de tweede helft invallen voor Jean. Op 7 september kwam Marcos Rocha opnieuw uit voor Brazilië: thuis tegen Australië viel hij een kwartier voor tijd in voor Maicon.
Interlands van Marcos Rocha voor  Brazilië :
| № | Datum | Wedstrijd | Uitslag | Competitie |
| Als speler bij Atlético Mineiro |||||||
| 1 | 25 april 2013 | Brazilië – Chili | 2 – 2 | Vriendschappelijk |
| 2 | 7 september 2013 | Brazilië – Australië | 6 – 0 | Vriendschappelijk |

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Atlético Mineiro |
| Campeonato Mineiro | 4 | 2012, 2013, 2015, 2017 |
| Copa do Brasil | 1 | 2014 |
| Copa Libertadores | 1 | 2013 |
| Recopa Sudamericana | 1 | 2014 |
| Palmeiras |
| Série A | 2 | 2018, 2022 |
| Campeonato Paulista | 3 | 2020, 2022, 2023 |
| Copa do Brasil | 1 | 2020 |
| Supercopa do Brasil | 1 | 2023 |
| Copa Libertadores | 2 | 2020, 2021 |
| Recopa Sudamericana | 1 | 2022 |
# Sinoutskerke

Sinoutskerke is een gehucht in de gemeente Borsele in de provincie Zeeland. In 1930 had het gehucht 41 inwoners. In de kerk is op zondag 13 februari 1906 nog een laatste dienst gehouden, later in dit jaar zijn toren en kerk afgebroken en is slechts het kerkhof overgebleven. Sinoutskerke is historisch verbonden aan Baarsdorp, eerst als heerlijkheid en later als gemeente. Deze gemeente ging in 1816 op in de gemeente 's-Heer Abtskerke.

## Bezienswaardigheden

De vliedberg van Sinoutskerke.
# Gebekoeskoes

De gebekoeskoes (Phalanger alexandrae) is een zoogdier uit de familie van de koeskoezen (Phalangeridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Flannery & Boeadi in 1995.

## Voorkomen

De soort komt alleen voor op het eiland Gebe in Indonesië.
* ↑ (en) Gebekoeskoes op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Flannery, T. F. (1995). Systematic revision within the Phalanger ornatus complex (Phalangeridae: Marsupialia), with description of a new species and subspecies. Australian Mammalogy, 18(1), 35-44. DOI:10.1071/AM95035
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 45. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Phalanger alexandrae Flannery & Boeadi, 1995. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 08-01-2023.
# Phalanger pelengensis

Phalanger pelengensis (Engels: Banggai Cuscus) is een zoogdier uit de familie van de koeskoezen (Phalangeridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Tate in 1945.

## Beschrijving

De soort is endemisch in Indonesië en komt daar voor op de eilanden van de Soela-archipel en op de Banggai-eilanden (waaronder Peleng) ten oosten van Celebes.

## Taxonomie

De soort werd voorheen tot het geslacht Strigocuscus gerekend, maar uit genetisch onderzoek bleek dat het nauwer verwant was aan de echte koeskoezen en werd vervolgens in het geslacht Phalanger geplaatst.
Er worden twee ondersoorten erkend:
* Phalanger pelengensis pelengensis (Tate, 1945) – komt voor op de Banggai-eilanden (Peleng).
* Phalanger pelengensis mendeni (Feiler, 1978) – komt voor op de Soela-eilanden.
* ↑ (en) Phalanger pelengensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 3 4 Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.). Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 49. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Phalanger pelengensis Tate, 1945. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 08-01-2023.
* ↑ Meredith, R. W., Westerman, M., & Springer, M. S. (2009). A phylogeny of Diprotodontia (Marsupialia) based on sequences for five nuclear genes. Molecular phylogenetics and Evolution, 51(3), 554-571. DOI:10.1016/j.ympev.2009.02.009
* 1 2 Helgen, K. M., Jackson, S. M., Wilson, D. E., & Mittermeier, R. A. (2015). Family Phalangeridae (cuscuses, brush-tailed possums and scaly-tailed possum). Handbook of the Mammals of the World, 5, 456-497. ISBN 978-84-96553-99-6.
# Schubstaartkoesoe

De schubstaartkoesoe (Wyulda squamicaudata) is een klimbuideldier uit de familie der koeskoezen (Phalangeridae) in de bossen bij de westkust van de Kimberley, een streek in het noorden van West-Australië. Het is de enige levende soort van het geslacht Wyulda. Deze soort is het nauwst verwant aan de koesoes (Trichosurus); sommigen hebben de schubstaartkoesoe in dat geslacht geplaatst.
Dit gedrongen dier is kleiner dan de echte koesoes. De bovenkant is lichtgrijs , de onderkant vuilwit. De staartwortel is geelbruin. Van de ogen tot de staart loopt een smalle, donkere rugstreep. Het eerste deel van de grijpstaart is dik behaard; de rest is onbehaard en bedekt met schubben. De kop-romplengte bedraagt 300 tot 390 mm, de staartlengte 300 mm en het gewicht 1300 tot 2000 g.
Deze solitaire soort is 's nachts actief, leeft in bomen en eet bladeren, bloemen en fruit. Het dier gebruikt zijn grijpstaart om bij voedsel te kunnen. De dag brengt hij door in rotsspleten. De schubstaartkoesoe paart van maart tot augustus. Er wordt een enkel jong geboren, dat na 25 weken de buidel verlaat en na 32 weken gespeend wordt.
* ↑ (en) Schubstaartkoesoe op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 50. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Wyulda squamicaudata W. B. Alexander, 1919. Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 06-01-2023.
# Spilocuscus papuensis

Spilocuscus papuensis is een zoogdier uit de familie van de koeskoezen (Phalangeridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Anselme Gaëtan Desmarest in 1822. Het is de enige gevlekte koeskoes waarbij zowel de mannetjes als vrouwtjes gevlekt zijn.

## Voorkomen

De soort komt voor op het eiland Waigeo en het nabijgelegen eiland Gam in Indonesië.
* ↑ (en) Spilocuscus papuensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C. P. (2005). "Order Diprotodontia". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 48. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2022). Spilocuscus papuensis (Desmarest, 1822). Mammal Diversity Database (Version 1.10). DOI: 10.5281/zenodo.7394529. Geraadpleegd op 09-01-2023.
# Kontikia

Kontikia is een geslacht van op het land levende platwormen uit de familie Geoplanidae. Het geslacht werd in 1954 opgericht door Claudio Gilberto Froehlich.
De platwormen komen voor in Noord- en Zuid-Amerika, eilanden in de Atlantische Oceaan en de Indopacifische regio. Er zijn een twintigtal soorten beschreven. Verscheidene soorten zijn als invasieve soorten aangetroffen op diverse plaatsen; zo zijn Kontikia andersoni en Kontikia ventrolineata, oorspronkelijk uit Australië en/of Nieuw-Zeeland, aangetroffen op het Schotse eiland Colonsay.
* ↑ C.G. Froehlich, "Sobre morfologia e taxonomia das Geoplanidae." Bol. da Faculdade de Filosofia, Ciências e Letras da Universidade de São Paulo, Série Zoologia, São Paulo vol. 19 (1955), blz. 192-251.
* ↑ E.G. Hancock. "Flatworm (Platyhelminthes, Tricladida) records from Colonsay, including two species new to Scotland." The Glasgow Naturalist vol. 24 Part 3 (2005), blz. 64. Gearchiveerd op 19 augustus 2023.
# Boreomysis semicoeca

Boreomysis semicoeca is een aasgarnalensoort uit de familie van de Mysidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Hansen.
# Nine Paths

Nine Paths is het vijfde album van de Nederlandse symfonische rockband Knight Area, uitgebracht in 2011 door The Laser's Edge. De titel van het album is ontleend aan de Tarot. Aan de CD is medewerking verleend door Charlotte Wessels, de zangeres van de symfonische metalband Delain. Al kort na de verschijning verschenen in binnen- en buitenland lovende recensies. Het album is opgenomen in de privégeluidsstudio "The Pitt" van de band. Voor het eerst heeft de band het mixen en masteren niet in eigen beheer uitgevoerd. Neil Kernon heeft de CD gemixt, de mastering werd verzorgd door Alan Douches. De CD werd op 8 oktober 2011 gepresenteerd in de DRU Cultuurfabriek in Ulft.
De Nine Paths hebben betrekking op de negen nummers van het album, die dan weer gelieerd zijn aan specifieke Tarotkaarten. De nummers hebben wel onderling een verbinding met elkaar, maar van een conceptalbum is geen sprake, aldus de band.

## Musici

* Mark Smit – zang
* Gerben Klazinga – toetsinstrumenten
* Mark Vermeule – gitaar
* Gijs Koopman – basgitaar, baspedalen
* Pieter van Hoorn – drumkit

## Tracklist

De muziek is geschreven door Klazinga, met uitzondering van "The River" (Koopman) en "Angels's Call" (Smit). De teksten zijn geschreven door Mark Smit met uitzondering van "Clueless" (Jankees Braam).