OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# John Nance Garner

John Nance Garner IV (Detroit (Texas), 22 november 1868 – Uvalde (Texas), 7 november 1967) was een Amerikaans politicus van de Democratische Partij. Hij was van 1933 tot 1941 de 32e vicepresident van de Verenigde Staten onder president Franklin D. Roosevelt.
Garner was afkomstig uit Texas en vestigde er zich als advocaat in 1900. Politiek behoorde hij tot de Democratische Partij. Hij was lid van het Huis van Afgevaardigden van 1903 tot 1933. Vanaf 1931 was hij voorzitter hiervan. Gedurende die dertig jaar in het parlement verwierf hij de reputatie van trouwe dienaar van zijn partij die bezorgd was om de noden van zijn kiesdistrict.
In 1932 was hij aanvankelijk kandidaat voor het presidentschap, maar nam uiteindelijk genoegen met de tweede plaats achter Franklin D. Roosevelt. Garner was vicepresident van 1933 tot 1941. Hij betreurde het het Huis van Afgevaardigden te moeten verlaten en vond zijn nieuwe functie 'geen emmer spuug waard'. Toch was hij belangrijk bij de vlotte goedkeuring van de New Deal-wetten. Hij brak echter met president Roosevelt tijdens hun tweede ambtstermijn naar aanleiding van diens plannen om het Hooggerechtshof te kortwieken. In 1940 daagde Garner Roosevelt uit voor de presidentiële nominatie, maar zonder succes. Garner overleed op 7 november 1967 op 98-jarige leeftijd.
Adams · Jefferson · Burr · Clinton · Gerry · Tompkins · Calhoun · Van Buren · R.M. Johnson · Tyler · Dallas · Fillmore · King · Breckinridge · Hamlin · A. Johnson · Colfax · Wilson · Wheeler · Arthur · Hendricks · Morton · Stevenson · Hobart · Roosevelt · Fairbanks · Sherman · Marshall · Coolidge · Dawes · Curtis · Garner · Wallace · Truman · Barkley · Nixon · L.B. Johnson · Humphrey · Agnew · Ford · Rockefeller · Mondale · Bush · Quayle · Gore · Cheney · Biden · Pence · Harris
* Bibliothèque nationale de France: cb165572275 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1197076484
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 2991 8158
* Library of Congress Control Number: n91085097
* National Archives and Records Administration: 10571984
* SNAC: w6nh5dxv
* Biographical Directory of the United States Congress: G000074
* Virtual International Authority File: 75495458
* WorldCat (via VIAF): 75495458
# Siem Plooijer

Siem Plooijer (Zaandam, 25 juli 1923 – Woudenberg, 19 september 1997) was een Nederlands sporttrainer en -opleider.
Plooijer deed het CIOS in Overveen met voetbal als specialisatie omdat hij die sport zelf beoefend had bij ZVV Zilvermeeuwen. Ook haalde hij certificaten in volleybal, basketbal en atletiek. Naast trainer in het amateurvoetbal was Plooijer werkzaam als bondstrainer van de Nederlandse Kano Bond en betrokken bij de olympische selecties. In 1959 stopte hij omdat hij het niet meer kon combineren met het trainerschap van VV Heerenveen. Van 1961 tot 1969 trainde hij NAC waarmee hij in 1965 uit de Eredivisie degradeerde en een jaar later weer terug promoveerde. In 1966 trad hij bij de KNVB in dienst als bondstrainer. Hij was eerst verantwoordelijk voor het Nederlands amateurvoetbalelftal, dat van zowel een zondag- als een zaterdagteam naar één team ging. In 1969 ging hij zich richten op de opleiding voor beroepsvoetbalcoaches. Wel coachte hij nog kort Jong Oranje. Plooijer was tot zijn pensionering werkzaam bij de KNVB. Hij schreef diverse werken over trainingsmethoden en coaching en was examinator voor de coaches.
* ↑ PERSOONLIJK. Algemeen Dagblad (22 september 1997). Gearchiveerd op 2 april 2015.
* ↑ Delpher Kranten - Het vrĳe volk : democratisch-socialistisch dagblad 10-11-1970. delpher.nl.
* ↑ Delpher Kranten - De waarheid 15-06-1959. delpher.nl.
* ↑ Delpher Kranten - De waarheid 12-11-1959. delpher.nl.
* ↑ Delpher Kranten - Het vrĳe volk : democratisch-socialistisch dagblad 16-05-1961. delpher.nl.
* ↑ NAC Fanzine De Rat Breda ONLINE. derat.nl.
* ↑ Delpher Kranten - Leeuwarder courant : hoofdblad van Friesland 21-03-1966. delpher.nl.
* ↑ Delpher Kranten - De tĳd : dagblad voor Nederland 26-02-1969. delpher.nl.
* ↑ Delpher Kranten - Friese koerier : onafhankelĳk dagblad voor Friesland en aangrenzende gebieden 14-08-1969. delpher.nl.
# Sinopotamon ebianense

Sinopotamon ebianense is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1986 door Huang, Luo & Liu.
* ↑ (en) Sinopotamon ebianense op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Sinopotamon ebianense Huang, Luo & Liu, 1986. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443311
# Sinopotamon emeiense

Sinopotamon emeiense is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1990 door Dai.
* ↑ (en) Sinopotamon emeiense op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Sinopotamon emeiense Dai, 1990. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443312
# Sint-Antoniuskapel (Gooik)

De Sint-Antoniuskapel is een kapel in Kester, een deelgemeente van Gooik. Gelegen in het Pajottenland, provincie Vlaams-Brabant. De kapel is gelegen aan de Kesterweg.

## Historiek

Op historische kaarten uit de 18e en 19e eeuw is te zien hoe op de plek waar de kapel wordt opgericht, een splitsing van wegen getekend is. Vanaf het midden van de 19e eeuw wordt hier een kapel aangegeven en het is daarom een van de oudste pijlerkapellen van het Pajottenland. Heden loopt er een pad naast de kapel.
De pijlkapel is opgetrokken uit witgepleisterde baksteen onder donkere dakpannen en is gewijd aan Sint-Antonius. De gevel bezit een rondboog met een fraaie omlijsting en ijzeren hek en is bekroond met een ijzeren topkruisje. Vandaag wordt de kapel goed onderhouden door de buren.

## Processie

De Sint-Antoniuskapel ligt op de route van de Heilige Drievuldigheidsprocessie, ook wel de paardenprocessie van Kester genoemd.
* ↑ Anne-Mie Havermans, Kapellen in Gooik, Cultuurregio Pajottenland & Zennevallei (2022), inv.nr. GOO017.
# Juan Belmonte

Juan Belmonte García, bijnaam "El Pasmo de Triana" (Sevilla, 14 april 1892 – Utrera, 8 april 1962) was een Spaans stierenvechter en wordt algemeen beschouwd als de grootste matador aller tijden.

## Biografie

Belmonte werd geboren in de Sevillaanse wijk Triana, midden in het corrida-minnende Andalusië. Vanaf 1908 was hij actief als torero en hij trok door Andalusië met een groep, Los Niños Sevillanos genaamd. Op 24 juli 1910 maakte hij zijn debuut en doodde zijn eerste stier.
Belmonte ontwikkelde in de hoogtijdagen van het twintigste-eeuwse stierenvechten een geheel eigen stijl van parar, templar en mandar ("stoppen", "temperen" en "beheersen"). Een beroemde uitspraak van hem was "o te quitas tú, o te quita el toro" (vrij vertaald: "het is óf ik, óf de stier"). Hij stond heel dicht bij de stier en fier rechtop. Dit leidde ertoe dat hij gedurende zijn carrière vele steek- en snijwonden opliep.
Tussen 1913 en 1936, het jaar waarin hij definitief afscheid nam van het stierengevecht na twee eerder aangekondigde afscheidsmomenten in 1922 en 1934, vocht hij vele gevechten. Het hoogtepunt was het jaar 1919, waarin hij 109 gevechten voerde. Dit aantal was een absoluut record en werd nadien slechts in 1965 met 111 corridas door Manuel Bentez Pérez ("El Cordobés") gebroken. De Mexicaanse torero Carlos Arruza vocht 108 partijen en zei daarna voor dat jaar te stoppen uit respect voor "El Pasmo de Triana".

## Rivaliteit

Van 1914 tot 1920 had Belmonte een professionele rivaliteit met José Gómez Ortega "Joselito", een concurrent in de strijd om "grootste stierenvechter aller tijden". Dit zorgde ervoor dat de populariteit van het stierenvechten in het straatarme Spanje van die tijd tot grote hoogten opgezweept werd. Dat het stierenvechten toen populair was, blijkt uit de uitspraak van een van de bekende matadores van die tijd, El Guerra, die zei "el que quiera verlo torear que se dé prisa", "hij die hem wil zien stierenvechten, moet opschieten". Aan dit tijdperk kwam een einde toen Joselito levensgevaarlijk gewond raakte bij een corrida, waar ook Belmonte aan meedeed, op 16 mei 1920.
Na zijn afscheid publiceerde Belmonte samen met Manuel Chaves Nogales een autobiografie die uitkwam in 1937; "Juan Belmonte, Matador De Toros: Su Vida Y Sus Hazanas". Belmonte was een goede vriend van de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway en laatstgenoemde laat Belmonte optreden in zijn boek "Death in the Afternoon". Net als Hemingway pleegde ook Belmonte zelfmoord in 1962 door middel van een geweerschot.

## Na zijn dood

De schrijver Manuel Chaves Nogales schreef een biografie over Belmonte en de madrileense popgroep Gabinete Caligari schreef het nummer "Sangre española" ('Spaans bloed') over Belmontes zelfmoord. De film Belmonte onder regie van Juan Sebastián Bollaín over zijn leven werd uitgebracht in 1995.

## Externe link

* Juan Belmonte in het Portal Taurino (Spaanstalig)
# Juan Bautista de Toledo

Juan Bautista de Toledo (verm. in het Baskenland nabij Ribadesella, datum onbekend - Madrid, 19 mei 1567) was een Spaanse beeldhouwer en architect uit Madrid.
Hij is op een onbekende datum en plaats geboren en er is niets van zijn kindertijd bekend. In 1547 ging Toledo naar Rome waar hij leerling was van Michelangelo Buonarroti. Daarna ging hij naar Napels waar hij werd opgeroepen door onderkoning, Don Pietro de Toledo, om te werken als architect voor keizer Karel V. Hij ontwierp daar veel gebouwen, inclusief het Strada di Toledo (in 1870 hernoemd tot Strada di Roma), de kerk van St. Giacomo degli Spagnuoli, de vierkante bastions van het Castello Nuovo; een groot paleis in de Napolitaanse wijk Posillipo, en een aantal fonteinen.
In 1559 werd hij teruggeroepen naar Madrid door Filips II van Spanje en werd aangewezen als hoofdarchitect van de koninklijke werken in Spanje. Zijn jaarlijkse salaris als architect van de kroon was eerst meer dan 220 dukaten. Dit in overeenstemming met het beleid van Filips II die Spaanse kunstenaars een gemiddeld salaris gaf totdat hij hun kunnen had gezien. In Madrid ontwierp hij het Casa de la Misericordia en de façade van de kerk van Descalzas Reales, in de wijk Casa de Campo. Hij creëerde ook werken bij Aceca; aan het paleis van Aranjuez, het Martininos de las Posadas, het paleis Cardinal Espinosa en een villa bij Esteban de Ambran voor secretaris D. de Vargas. Toledo's meesterwerk was het Escorial, het klooster, La Granjila de La Fresneda de El Escorial en het kanaal El Escorial (watertoevoer naar het klooster). Hij hield toezicht op El Escorial (het klooster en de omgeving ervan) tot zijn dood in 1567. El Escorial werd afgebouwd door Juan de Herrera.
Er wordt ook gemeld dat hij het Palacio del Buen Retiro heeft ontworpen en, in samenwerking met Gaspar de Vega, het hoofdontwerp van La Granjilla de La Fresneda de El Escorial.
* Bibliothèque nationale de France: cb120758427 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 11864288X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7970 457X
* Library of Congress Control Number: n87854062
* Système universitaire de documentation: 252871448
* Union List of Artist Names: 500010394
* Virtual International Authority File: 95744434
* WorldCat (via VIAF): 95744434
# José Cid

José Cid (Chamusca, 4 februari 1942) is een populaire Portugese zanger.
In 1980 vertegenwoordigde hij Portugal op het Eurovisiesongfestival in Den Haag met het lied Um grande, grande amor. Het aanstekelijke lied werd 7de, Portugal werd in 1972 ook 7de en het zou tot het festival van 1996 duren vooraleer die plaats verbeterd werd, 6de namelijk. De slechte resultaten van Portugal zijn vooral te wijten dat het een taal is die weinig mensen begrijpen met vele doffe klanken (zoals het Nederlands). Cid had dat begrepen en maakte een heuse Europese melodie van zijn refrein, die als volgt klonk.
Addio, Adieu, Auf Wiedersehen, Goodbye. Amore, Amour, Meine Liebe, Love of my Life ...'
Hij is een gevierd zanger in zijn land en had grote hits met liedjes als "Olá vampiro bom", "A Rosa que te dei", "Como o macaco gosta de banana", "Mosca Superstar" en "Cai neve em Nova York". In 1998 gaf hij nog eens acte de présence op het Eurovisiesongfestival, toen hij het liedje "Se eu te pudesse abraçar" componeerde. Vertolkt door de groep Alma Lusa (waarvan ook Cid zelf deel uitmaakte), en gedirigeerd door Mike Sergeant (die als arrangeur al betrokken was geweest bij "Um grande, grande amor"), behaalde het lied een gedeelde twaalfde plaats.
1964: António Calvário · 1965: Simone de Oliveira · 1966: Madalena Iglésias · 1967: Eduardo Nascimento · 1968: Carlos Mendes · 1969: Simone de Oliveira · 1971: Tonicha · 1972: Carlos Mendes · 1973: Fernando Tordo · 1974: Paulo de Carvalho · 1975: Duarte Mendes · 1976: Carlos do Carmo · 1977: Os Amigos · 1978: Gemini · 1979: Manuela Bravo · 1980: José Cid · 1981: Carlos Paião · 1982: Doce · 1983: Armando Gama · 1984: Maria Guinot · 1985: Adelaide Ferreira · 1986: Dora · 1987: Nevada · 1988: Dora · 1989: Da Vinci · 1990: Nucha · 1991: Dulce Pontes · 1992: Dina · 1993: Anabela · 1994: Sara Tavares · 1995: Tó Cruz · 1996: Lúcia Moniz · 1997: Célia Lawson · 1998: Alma Lusa · 1999: Rui Bandeira · 2001: MTM · 2003: Rita Guerra · 2004: Sofia Vitória · 2005: 2B · 2006: Nonstop · 2007: Sabrina · 2008: Vânia Fernandes · 2009: Flor-de-Lis · 2010: Filipa Azevedo · 2011: Homens da Luta · 2012: Filipa Sousa · 2014: Suzy · 2015: Leonor Andrade · 2017: Salvador Sobral · 2018: Cláudia Pascoal · 2019: Conan Osíris · 2021: The Black Mamba · 2022: Maro · 2023: Mimicat · 2024: Iolanda
* Biblioteca Nacional de España: XX1379229
* Gemeinsame Normdatei: 1065848242
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7043 119X
* MusicBrainz: 61999b78-db51-4331-b8d3-7fff1bc8bf70
* Virtual International Authority File: 294250068
* WorldCat (via VIAF): 294250068
# Jongens, jongens, wat een meid

Jongens, jongens, wat een meid is een Nederlandse korte film uit 1965 onder regie van Pim de la Parra. De film is het debuut van De la Parra als regisseur en betekende tevens zijn eerste samenwerking met producent Wim Verstappen.

## Plot

Een jonge vrouw (Shireen Strooker) uit Amsterdam besluit om op een dag haar één jaar oude jeep te verkopen op straat. Een passant op de fiets (Joop Admiraal) helpt haar auto te repareren en charmeert haar tijdens dit proces. Hij toont echter geen interesse in het kopen van de auto, waarop het meisje besluit om haar wagen tentoon te stellen aan de Rijksweg. Een man (Henk van Ulsen) pikt haar op en beweert dat hij een filmacteur is, op weg naar Rome om te werken aan een film met Anita Ekberg, waarna hij zijn vestiging zal vinden in Amsterdam om te werken met jonge filmmakers. Als hij is uitgepraat geeft hij haar het adres van een autodump, waar de vrouw onmiddellijk naartoe rijdt om haar jeep te verkopen. Nadat de eigenaar haar vertelt dat de auto in te goede staat is, keert ze moedeloos terug naar stadscentrum, waar een andere man Philip (Philip Mechanicus) haar lastigvalt.
De vrouw keert gefrustreerd terug naar huis, waar de vriend (Lex Schoorel) van haar huisgenoot (Barbara Meter) haar probeert te zoenen. Ze vindt toevlucht in haar jeep en pikt op straat een vriendin (Yoka Berretty) op, die haar meeneemt naar een solo-optreden van een muzikant (Julian Coco). Vervolgens spreekt ze af in een café met Philip en sluit met hem een deal: een week lang ruilt ze haar jeep voor zijn auto. Philip maakt het voorstel in de overtuiging dat de vrouw na een week haar jeep terugwil. Na de overeenkomst neemt hij haar mee naar een autoracebaan in Zandvoort, waar ze op de hielen worden gezeten door de politie.
Aan het einde geeft de vrouw toe dat ze niet van haar jeep af wil. Hoewel ze niet zullen samenwonen, zien Philip en de vrouw elkaar elke nacht.

## Rolbezetting

| Acteur | Personage |
| Strooker, Shireen Shireen Strooker |
| Admiraal, Joop Joop Admiraal |
| Ulsen, Henk van Henk van Ulsen |
| Schoorel, Lex Lex Schoorel | Lex |
| Mechanicus, Philip Philip Mechanicus | Philip |
| Berretty, Yoka Yoka Berretty |
| Brakel, Nouchka van Nouchka van Brakel |
| Meter, Barbara Barbara Meter | Barbara |
# Sinosia inornata

Sinosia inornata is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Schaus.
# Juju Noda

Juju Noda (Japans: 野田樹潤, Noda Juju, Tokio, 2 februari 2006) is een Japans autocoureur. Zij is de dochter van voormalig Formule 1-coureur Hideki Noda.

## Carrière

Noda testte vanaf negenjarige leeftijd diverse auto's in het formuleracing. In 2019 maakte zij haar debuut in het formuleracing in de Lucas Oil Winter Race Series, waarin zij veertiende werd.
In 2020 maakte Noda haar Formule 4-debuut in het Deense Formule 4-kampioenschap voor het team van haar vader, Noda Racing. Op de Jyllands-Ringen won zij direct haar eerste race in het kampioenschap en zij behaalde gedurende het seizoen nog twee andere podiumplaatsen. Met 85 punten werd zij zesde in het kampioenschap.
In 2021 zou Noda deelnemen aan het Amerikaanse Formule 4-kampioenschap voor het team Jay Howard Driver Development. Zij was de snelste in de eerste vrije training, maar trok zich voorafgaand aan de kwalificatie terug uit de klasse en verscheen niet aan de start van een race. In plaats daarvan keerde zij met Noda Racing terug naar de Deense Formule 4. Zij behaalde gedurende het seizoen vijf podiumplaatsen, waardoor zij met 149 punten zevende werd in de eindstand.
In 2022 begon Noda het seizoen in de Drexler-Automotive Formula 3 Cup bij het team Vadum Racing. Daarnaast werd zij dat jaar uitgenodigd voor een test van de W Series op het Circuit de Barcelona-Catalunya. Zij was de enige aanwezige coureur die niet automatisch was gekwalificeerd om deel te nemen aan het volledige seizoen of aanwezig was tijdens een vorige test in Arizona. Een paar weken later werd zij door de organisatie geselecteerd om aan het volledige W Series-seizoen deel te nemen.
# Jourdain

Jourdain kan verwijzen naar:
* Jourdain (metrostation)
* Henri Jourdain (1863-1931), Frans kunstschilder
* Jourdain (automerk), Frans automerk
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jourdain en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Judy Blume

Judith Blume (geboortenaam: Judith Sussman) (Elizabeth (New Jersey), 12 februari 1938) is een Amerikaanse schrijfster van kinderboeken en jeugdliteratuur.

## Levensloop

Blume studeerde pedagogiek aan de New York-universiteit. Als een poging om zichzelf te vermaken, begon Blume verhalen te schrijven. In 1969 publiceerde ze haar eerste boek, The One in the Middle is the Green Kangaroo. Haar derde boek Are You There, God? It's Me, Margaret (1970) oogstte lof voor haar openhartige kijk op het begin van de puberteit en haar natuurlijke, zij het eenvoudige, schrijfstijl.
Aan de andere kant leidde dit tot pogingen om de oplagen van haar volgende boeken te verminderen. Haar botheid bracht haar ook in conflict met ouders, maar aan de andere kant had ze een opmerkelijke relatie met haar lezers en negeerde ze confrontaties. Blume was een van de eerste jonge volwassen auteurs die een aantal van haar romans schreef over tieners over controversiële onderwerpen als masturbatie, menstruatie, tienerseks, anticonceptie en de dood. Van haar romans zijn meer dan 82 miljoen exemplaren verkocht en ze zijn in 32 talen vertaald.
Ze heeft vele prijzen gewonnen voor haar schrijven, waaronder de Margaret A. Edwards Award van de American Library Association (ALA) in 1996 voor haar bijdragen aan jeugdliteratuur. Ze werd erkend als een Living Legend van de Library of Congress en ontving in 2004 de National Book Foundation-medaille voor haar opmerkelijke bijdrage aan Amerikaanse brieven.
Op 15 augustus 1959 trouwde ze met John M. Blume. Ze kregen twee zonen, Randy en Lawrence. Ze gingen in 1975 uit elkaar. Datzelfde jaar trouwde ze met Thomas A. Kitchens, maar ze scheidden in 1978. In het volgende decennium ontmoette Blume George Cooper. In 1987 trouwde ze met Cooper, haar huidige echtgenoot, met wie ze in de Florida Keys woont.
# Josh Doherty

Josh Doherty (15 maart 1996) is een Noord-Iers voetballer die bij voorkeur als middenvelder speelt. Hij stroomde in 2014 door vanuit de jeugd van Crawley Town.
Doherty maakte op 3 mei 2014 zijn debuut in het betaald voetbal in het shirt van Watford. Hij verving die dag in de 80ste minuut Cristian Battocchio in een wedstrijd tegen Huddersfield Town. Hij tekende twee weken na zijn debuut zijn eerste professionele contract bij de club.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2013/14 | Watford | Championship | 1 | 0 | 0 | 0 | — | — | 1 | 0 |
| 2014/15 | Watford | Championship | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | 0 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
Bijgewerkt op 28 september 2015.
* ↑ Young defender Josh Doherty handed pro deal after completing his Academy scholarship
* ↑ Profiel Doherty bij Soccerway
1 Bachmann · 2 Ngakia · 3 Sierralta · 5 Porteous · 6 Pollock · 7 Ince · 8 Tsjakvetadze · 10 Louza · 11 Vata · 12 Sema · 13 Almeida · 14 Dwomoh · 15 Tikvić · 16 Keben · 17 Sissoko · 18 Jebbison · 19 Bayo · 20 Doumbia · 21 Ogbonna · 22 Morris · 23 Bond · 24 Dele-Bashiru · 34 Baah · 36 Ebosele · 37 Larouci · 39 Kayembe · 45 Andrews · Coach: Cleverley
# Sinanapis crassitarsa

Sinanapis crassitarsa is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Dwergkogelspinnen (Anapidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sinanapis. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Wunderlich & Song.
# Juillac-le-Coq

Juillac-le-Coq is een gemeente in het Franse departement Charente (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 657 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Cognac.

## Geografie

De oppervlakte van Juillac-le-Coq bedraagt 14,6 km², de bevolkingsdichtheid is 45,0 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Juillac-le-Coq met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Kaartnoorden

Het kaartnoorden of grid-noorden geeft op een kaart de richting van het noorden aan. Tegenwoordig is op kaarten het noorden meestal aan de bovenzijde. Met het kaartnoorden ligt de oriëntatie van de kaart vast. Op oude kaarten werd vaak het oosten als bovenzijde van de kaart genomen. Het woord oriëntatie, oriënt is oosten, verwijst daar nog naar.
Kaarten zijn vaak voorzien van een rooster (grid) dat op het kaartnoorden is georiënteerd. Doordat de aarde een bol is en een kaart een plat vlak, treedt er altijd een vervorming op. Bij veel kaartprojecties loopt de richting van het geografische noorden niet voor alle punten op de kaart evenwijdig aan de kaartrand (het kaartnoorden). In oost-Nederland ligt het geografische noorden op de topografische kaart (met stereografische projectie) iets westelijk (afnemend tot -1,5°), in het westen juist iets oostelijk (oplopend tot +1,5°). Deze afwijking noemt men meridiaanconvergentie. Alleen op de meridiaan door de O.L. Vrouwekerk te Amersfoort, het centrum van het Nederlandse Rijksdriehoeksnet, is de afwijking 0°.
Dit is goed zichtbaar in de hiernaast afgebeelde kaart, waar veel grenzen van de westelijke staten langs de parallellen en meridianen lopen. De grenslijnen lopen op de kaart niet precies horizontaal en verticaal. Alleen in het midden van de kaart is het noorden precies boven.

## Relatie met relatieve richtingen

Op moderne kaarten wordt het noorden haast altijd boven afgebeeld, het zuiden beneden, het westen links en het oosten rechts. Bij een kaart van Antarctica is meestal de nulmeridiaan boven.
Bij sterrenkaarten is ook het noorden boven en het zuiden beneden, maar het westen is rechts en het oosten links. Dit houdt verband met het feit dat men de sterren ziet door naar boven te kijken.
Bij een kaart van de maan of een planeet wordt meestal het noorden beneden getoond. In een normale telescoop staat het beeld immers omgekeerd.