# Rites of Spring (band)

Rites of Spring is een voormalige Amerikaanse posthardcoreband uit Washington. De band werd opgericht in 1984 en bracht in zijn korte bestaan één studioalbum uit. Rites of Spring werd vanwege hun liedteksten wel de eerste emoband genoemd, hoewel de band dit verwierp. Rites of Spring stond bekend om hun energieke optredens. Ze gaven nooit toegiften. Samen met Embrace en Beefeater waren ze een van de steunpilaren van de Revolution Summer-beweging van 1985, die plaatsvond in het hardcore punkcircuit in de stad Washington.
Muzikaal verhoogde Rites of Spring het hectische geweld en de diepgewortelde passie van hardcore punk, terwijl het tegelijkertijd experimenteerde met de compositorische regels.
De band speelde slechts 19 shows, 16 rond Washington en 3 erbuiten. Zanger-gitarist Guy Picciotto en drummer Brendan Canty gingen eind jaren 1980 in Fugazi spelen met producent en voormalig Minor Threat-zanger Ian MacKaye, terwijl bassist Mike Fellows Mighty Flashlight oprichtte en een solocarrière heeft gehad.

## Bezetting

* Guy Picciotto (gitaar, zang)
* Edward Janney (gitaar)
* Mike Fellows (basgitaar)
* Brendan Canty (drums)

## Geschiedenis

De band werd in 1984 geformeerd door zanger-gitarist Guy Picciotto, gitarist Eddie Janney, bassist Mike Fellows en drummer Brendan Canty in Washington. De groepsnaam is afkomstig van Stravinsky's ballet Le Sacre du printemps. Nadat de band enkele concerten had gespeeld, namen ze in februari 1985 hun titelloze debuutalbum Rites of Spring op dat werd uitgebracht bij Dischord Records. Het album werd geproduceerd door Ian MacKaye (Fugazi, Minor Threat) en Michael Hampton (Embrace, The Faith, SOA). In 1986 vonden de opnamen plaats voor de ep All Through a Life. De band viel kort hierna uit elkaar. In 1987 werd de ep uitgebracht.
De ep All Through a Life werd in 1991 aan de compilatie End on End toegevoegd. In 2001 verscheen een geremasterde versie. In 2012 verscheen de al in 1994 opgenomen demo Six Song Demo. David Pott-Negrine van Drowned in Sound gaf de plaat een 7 en noemde het "an interesting and enjoyable release from one of the best bands and labels in hardcore". Hij schreef schreef verder dat "it’s certainly one for the collector".
Nadat de band uit elkaar viel, richtten Picciotto, Janney en Canty samen met Hampton One Last Wish op. Er vond een reünie plaats onder de naam Happy Go Licky, hoewel de leden in deze formatie meer experimentele muziek maakte.

## Belang en invloed

Louis Patterson van The Guardian noemde Rites of Spring "the most influential punk group that pretty much no one has ever heard of". Kurt Cobain (Nirvana) rekende hun enige album tot zijn 50 favoriete albums. Het album belandde op meerdere lijsten van beste emo- of posthardcorealbums. Rolling Stone plaatste de band met het album in 2016 in de lijst van 40 greatest one-album wonders.

## Discografie

* 1985: Rites of Spring
* 1987: All Through a Life (ep)
* 1991: End on End (compilatiealbum)
* 2012: Six Song Demo (demo)

## Externe link

* (en) Rites of Spring op Discogs

### Noot

* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Rites of Spring op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

### Bron

* (en) Rites of Spring in de database van AllMusic

### Verwijzingen

* ↑ (en) Rites Of Spring. Discogs. Geraadpleegd op 01-01-2022.
* ↑ (en) Rites of Spring. Musician Biographies (29 juli 2021). Geraadpleegd op 01-01-2022.
* ↑ (en) Boyle, Tara, Remembering Rites Of Spring And A Lasting D.C. Musical Moment. WAMU (22 mei 2015). Gearchiveerd op 31 maart 2021.
* ↑ (en) Guy Picciotto. Discogs. Geraadpleegd op 01-01-2022.
* ↑ (en) Eddie Janney. Discogs. Geraadpleegd op 01-01-2022.
* ↑ (en) Mike Fellows. Discogs. Geraadpleegd op 01-01-2022.
* ↑ (en) Brendan Canty. Discogs. Geraadpleegd op 01-01-2022.
* 1 2 (en) Pott-Negrine, David, Album Review: Rites of Spring - Six Song Demo. Drowned in Sound (22 oktober 2012). Gearchiveerd op 31 maart 2021.
* ↑ (en) Owings, Henry H., Happy Go Licky. Trouser Press (27 december 2019). Gearchiveerd op 31 maart 2021.
* ↑ (en) Patterson, Louis, Rites of Spring and the summer that changed punk rock. The Guardian (27 november 2012). Gearchiveerd op 22 februari 2021.
* ↑ (en) Kennedy, Thomas, "Top 50 by Nirvana". Joyful Noise (9 mei 2013). Gearchiveerd op 5 maart 2021.
* ↑ (en) 10 Emo Albums Every Music Fan Should Own. Gearchiveerd op 30 maart 2021.
* ↑ (en) The 20 best pre-2000s emo albums. Kerrang! (12 mei 2020). Gearchiveerd op 30 maart 2021.
* ↑ (en) Top 20 emo albums in history: Complete list. LA Weekly (10 oktober 2013). Gearchiveerd op 30 maart 2021.
* ↑ (en) Bayer, Jonah, Burgess, Aaron, Exposito, Suzy, Galil, Leor, Montgomery, James & Spanos, Brittany, 40 Greatest Emo Albums of All Time. Rolling Stone (4 september 2019). Gearchiveerd op 30 maart 2021.
* ↑ (en) Johnston, Emma, The 10 essential post-hardcore albums. Metal Hammer (28 september 2016). Gearchiveerd op 30 maart 2021.
* ↑ (en) Weingarten, Christopher R. et al., 40 Greatest One-Album Wonders. Rolling Stone (14 juli 2016). Gearchiveerd op 5 april 2021.
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8818 473X
* Library of Congress Control Number: no99085528
* MusicBrainz: b2ff1a6d-9198-4646-b068-8965242d245b
* Virtual International Authority File: 128168753
* WorldCat (via VIAF): 128168753