OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joannes Collette

Johannes Maria Josephus Franciscus Benedictus Collette (Blaricum, 20 maart 1918 – Meerssen, 25 mei 1995) was een Nederlands blokfluitist. Hij staat te boek als "Nederlands eerste echte bespeler" van dat muziekinstrument.
Hij was zoon van (glas)kunstenaar Joan Collette (1889-1958) en Petronella Henrica Maria Antonia Coebergh. Colette was getrouwd met Folkertje de Vries/Folly de Vries (Folly Collette).
Hij verkreeg zijn opleiding in eerste instantie op de dwarsfluit en wel via Johan Feltkamp. Onderwijs in muziektheorie kreeg hij van Ernest Willem Mulder. Hij schakelde over naar de blokfluit en bespeelde daarvan elke gangbare variant. Hij was al op jonge leeftijd (zestien) op podia te vinden, meest in Den Haag (Museumconcerten) en omgeving Nijmegen. Naast studie in het bespelen daarvan onderzocht hij ook de methodiek achter het muziekinstrument, hetgeen resulteerde in Leidraad voor de altblokfluit, een driedelig werk, gevolgd door eenzelfde boek over de combinatie alt- en sopraanblokfluit onder de titel Samen spelen en studeren. Als fluitist maakte hij deel uit van diverse ensembles op het gebied van oude muziek zoals Muziekkring Obrecht en Syntagma Musicum met collega Kees Otten.
Collette schreef zelf werken voor het instrument, zo zijn bekend een Suite voor drie sopraanblokfluiten en Melodische studies voor sopraan- en altblokfluit.
Hij was tevens pedagoog op de blokfluit aan instellingen als de Muziekschool Nijmegen en het Utrechts Conservatorium en andere muziekscholen, waaronder het conservatoria van Arnhem, en Maastricht. Een van zijn leerlingen was Gerrit Vellekoop.
Collette bespeelde ook de viola da gamba, vedel en luit.
Hij overleed thuis in Meerssen en werd gecremeerd op Crematorium Nedermaas te Geleen.
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 2, pagina 216
* Redactie, Familieberichten: Bericht van overlijden. de Volkskrant (27 mei 1995). Geraadpleegd op 19 mei 2023 – via delpher.nl.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9306 1613
* MusicBrainz: a9945ec3-f041-4ac6-bf81-69d9d86e52a8
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 072122633
* Virtual International Authority File: 195324913
* WorldCat (via VIAF): 195324913
# Senecaberg

De Senecaberg is een belangrijke post-Karolingische motteheuvel te Grimbergen in het gehucht Borgt.
Deze motte bezit een elliptisch grondplan met assen van 113 en 105 meter en heeft een topplatform van 44 bij 56 meter. Er werden archeologische sporen gevonden van een rechthoekig vakwerkgebouw van 9,3 bij 13,5 meter. Het hoogteverschil met de basis bedraagt 16 meter. Dit mottekasteel werd militair vleugellam gemaakt tijdens de Grimbergse Oorlogen (1141-1159).

## Geschiedenis

Borgt dankt zijn oorsprong en zijn naam aan deze reusachtige burchtheuvel. De naam Senecaberg komt waarschijnlijk van de naam van een vroegere pachter van de heuvel. De motte werd naast de loop van de Tangebeek opgericht om de gracht te voeden en de noordelijke flank te beschermen door de moerassige beemden. Ze zou reeds ten tijde van de Romeinen en Franken een toezichtplaats op de Zenne geweest zijn.
Vanaf circa 1100 stond hier de burcht van de Berthouts, heren van Grimbergen. De Berthouts trachtten hun invloed uit te breiden ten koste van de graven van Leuven. Dit gaf aanleiding tot de Grimbergse Oorlogen (1139 - 1159) waarin de Berthouts uiteindelijk het onderspit moesten delven: na de Slag bij Ransbeek (1142) werd de burcht door graaf Godfried III van Leuven in 1159 met de grond gelijk gemaakt. Hiermee kwam een einde aan de Grimbergse Oorlogen. Later ging de verlaten heuvel over op de graaf van Vianden, die er een plaatselijke schepenbank mocht oprichten.
Wegens recente woningbouw rondom de motteheuvel bekwam de wijk 'de Borcht' het zeldzame ringvormige stratenpatroon.
Op 18 september 1981 werd de Senecaberg als dorpsgezicht beschermd.

## Archeologie

Op de site werden meerdere opgravingen verricht tijdens de 19e en 20e eeuw. Zij brachten sporen aan het licht van een post-Karolingische bewoning. In 1890 en 1891 lieten Alfred de Loë en A. Rutot proefsleuven op de top van de heuvel graven. In 1908 herhaalden G. Cumont en J. Poils deze pogingen. Van 1966 tot 1968 werd de motte onderzocht door Marc E. Mariën en René Borremans van het Departement van Nationale Voorgeschiedenis en Oud-België van de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis.

## Literatuur

* De Loe A. en Saintenoy P., ‘Le Sénécaberg de Borght-lez-Vilvorde (Brabant)’, Annales de la Société d’archéologie de Bruxelles 7 (1893) 273-308.
* Borremans R., ‘Ceramiek uit de “Borcht” te Grimbergen’, Eigen Schoon en De Brabander 38 (1955) 463-467.
* Borremans R., ‘Grimbergen, onderzoek van de burchtheuvel («Senecaberg»)’, Bulletin van de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis 42 (1970) 319-329.
# Senecio halleri

Senecio halleri is een kruiskruidsoort die inheems is in de Alpen, in de Savoi, in de "Grajische Alpen" en de "Wallische Alpen". Ze is zeldzaam en in Italië beschermd. De populatie in Zwitserland is stabiel, maar de soort staat daar wel op de rode lijst. Ze komt voor op hoogten tussen de 1750 en de 3600 meter.

## Beschrijving

De plant is 5-15 cm hoog en zowel de rechtopgaande stengel, grondbladeren en omwindselbladen zijn grijs tot witviltig behaard. De stengels zijn onvertakt en dragen een enkel bloemhoofdje van 2-2,5-3 cm breed. De binnenste omwindselbladen zijn pm 20 in getal en gepunt. Er zijn 7-20 gele straalbloemen. Het pappus is 4-5 mm lang. De spatelvormige bladeren zijn stomp getand tot gelobd tot veerdelig. De onderste bladen zijn pm 6 cm lang.

## Ecologie

Deze Hemikryptophyt komt vooral op steenachtige grond op een silicaatbodem voor. Ontkieming van zaden vindt plaats na een vorstperiode.
* ↑ Institut für Pflanzenwissenschaften und Botanischer Garten der Universität Bern
* ↑ AlpenPflanze, door Osker Angerer en Thomas Muer, Ulmer natuhrfuhrer.
... · S. alpinus · S. bosniacus · S. doronicum · S. fluviatilis (Rivierkruiskruid) · S. glastifolius · S. halleri · S. haworthii · S. helenitis (Spatelkruiskruid) · S. inaequidens (Bezemkruiskruid) · S. incanus · S. keniensis · S. keniodendron · S. ovatus (Schaduwkruiskruid) · S. squalidus (Glanzend kruiskruid) · S. sylvaticus (Boskruiskruid) · S. triangularis · S. vernalis (Oostelijk kruiskruid) · S. viscosus (Kleverig kruiskruid) · S. vulgaris (Klein kruiskruid) · S. wootonii · ...
# Seuthes

Seuthes kan verwijzen naar:
* Seuthes I, koning van Odrysië (ca. 424-410 v.Chr.)
* Seuthes II, koning van Odrysië (ca. 405-391 v.Chr.)
* Seuthes III, koning van Odrysië (ca. 331-300 v.Chr.)
* de legendarische vader van Abaris
* een geslacht van boktorren, zie Seuthes (insect)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Seuthes en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jerôme-François de Kerchove

Jerôme François Jean Adrien de Kerchove (Gent, 1 oktober 1743 - 1 november 1818) was een Gents edelman. Hij was de tweede zoon van Gerard Joseph de Kerchove (1709-1763), Heer van Ousselghem, en van Marie Anne Colette della Faille (1701-1767), Vrouwe van Ter Elst.
Jerôme de Kerchove was, op het einde van het ancien régime, de laatste heer van Ter Elst (zie Teralfene). Hij trouwde met Marie-Florence Robert de Maurepas dite de Choisy (1737-1806). Zijn broer, Emmanuel de Kerchove (1739-1815), was heer van Ousselghem en is de stamvader van de familie die de naam de Kerckhove d'Ousselghem draagt. Jerôme is de stamvader van de familie die de naam de Kerchove d'Exaerde draagt. Ze zijn beiden te onderscheiden van de tak die de naam de Kerchove de Denterghem draagt. De namen van de drie vroegere heerlijkheden die deze familietakken aan hun familienaam toevoegden waren alle drie geërfd van de nakomelingen van Pieter Lanchals en kwamen in de familie de Kerchove door het huwelijk in 1698 van Anna Lanchals (1669-1735), barones van Exaerde, vrouwe van Denterghem en Ousselghem, met Jean-François de Kerchove (1672-1733), heer van Etikhove, de grootouders van Jerôme-François.
De beide zonen van Jerôme-François, Charles (1766-1849) en generaal-majoor François de Kerchove (1774-1847) (die trouwde met Rosalie van Pottelsberghe de la Potterie) bekommerden er zich niet om, onder het Verenigd koninkrijk, erkenning van hun adellijke status te bekomen, in tegenstelling tot andere takken van de familie. Het zijn de vierde zoon van François, Constant de Kerchove (1812-1900) en verschillende zoons van zijn drie andere zoons die in het laatste kwart van de negentiende eeuw adelserkenning aanvroegen en bekwamen.
De achterkleindochter van Jérôme-François, Alice Marie de Kerchove trouwde in 1860 met Albert, Baron d' Udekem d' Acoz uit Leuven. Zij zijn de betovergrootouders van prinses Mathilde. Het echtpaar Jerôme de Kerchove - de Choisy behoort dus eveneens tot de rechtstreekse voorouders van prinses Mathilde en haar familie.

## Literatuur

* Généalogie Kerchove, in: Annuaire de la noblesse belge, 1859, blz. 194-215.
* Baron BONAERT & Baron de Kerchove d'Ousselghem, Les van de Kerchove à la Colombe. 1350-1550, 1983.
* J. VAN GOEY, Bijdrage tot de geschiedenis van Exaerde, Eksaarde, 1936.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1991 & Annuaire 2005
# Jerônimo de Souza Lôbo

Jerônimo de Souza Lôbo (Vila Rica do Ouro Preto, XVIII eeuw – aldaar, 1810) was een Braziliaans componist, organist, violist en fluitist. Hij is de vader van de componist Antônio de Souza Queiroz.

## Levensloop

Omdat er geen nadere informatie over zijn geboorte bekend is, werd vermoed, dat hij de zoon van de "Patriarca Musical de Vila Rica", Antônio de Souza Lôbo is. Hij was lid van en werkzaam voor de broederschap Irmandade de São José dos Homens Pardos en vanaf 1780 tot zijn dood organist aan de kerken van de broederschap Irmandade do Santíssimo Sacramento de Vila Rica, Matriz de Nossa Senhora do Pilar en van de Ordem Terceira de Nossa Senhora de Monte do Carmo de Vila Rica.
Als componist schreef hij vooral kerkmuziek.

## Composities
### Missen en gewijde muziek

* Antífona para Corpus Christi
* Antífona Salve Sancte Pater para a Novena de São Francisco de Assis
* O Patriarcha Pauperum, para a Novena de São Francisco de Assis, hymne
* 3 Credos em Ré
* 3 Ladainhas em Dó
* 2 Ladainhas em Si bemol
* Matinas de Santissimo Antônio
* Novena de Nossa Senhora do Carmo
* Responsórios de São Francisco de Paula
* Setenário de Nossa Senhora das Dores

#### Officiën voor de Goede Week

* Ofício para 5ª Feira Santa
* Ofício para 6ª Feira Santa
* Ofício para Sábado Santo
# Sextus Julius Africanus

Sextus Julius Africanus (ca. 160 – ca. 240) was een christelijke reiziger en historicus die leefde aan het einde van de tweede en begin van de derde eeuw. Hij schreef in het Grieks en kende ook Latijn en wat Hebreeuws.
Julius Africanus beschrijft zich als iemand die geboren was in Jeruzalem, toen het Romeinse Aelia Capitolina. Eerder was hij een soldaat en heiden geweest, maar al zijn werken schreef hij na zijn bekering tot het christendom. Later wordt hij geassocieerd met Emmaüs en voerde in 221 of 222 een delegatie aan om deze plaats de status van polis te verlenen. Dit werd door of Heliogabalus of Severus Alexander toegekend en Emmaüs kreeg toen de naam Nicopolis. Voor de rest is weinig met zekerheid bekend over zijn leven. Volgens de Suda was hij van oorsprong een Libiër, de classicus Gelzer concludeerde dat hij uit het Latijn-sprekende deel van Africa kwam. Men weet niet of hij een leek of een geestelijke was.
Julius Africanus is belangrijk door zijn invloed op Eusebius en op alle latere kerkhistorici. Hij is bekend vanwege zijn geschiedenis van de wereld, de chronografiai. Deze situeert de schepping in het jaar 5500 v.Chr., en dateert de geboorte van Jezus 5501 jaar na de schepping. Het werk had een apologetisch doel. Het oorspronkelijke werk is verloren gegaan, maar sommige delen zijn te vinden in de chronicon van Eusebius.
Hij stelde een harmonisering voor van de afstammingsregisters in Matteüs en Lucas op basis van het leviraat. Hij was kritisch over het verhaal over Susanna in het boek Daniël en zag het als een onechte, late toevoeging.
# Sextus Appuleius

Sextus Appuleius was een populaire naam in de gens Appuleia. Bekende dragers waren:
* Sextus Appuleius (consul in 14)
* Sextus Appuleius (echtgenoot Octavia maior)
* Sextus Appuleius (consul in 29 v.Chr.)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sextus Appuleius en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sextus Hermetidius Campanus

Sextus Hermetidius Campanus was een Romeins senator aan het eind van de eerste eeuw.
Op 28 december 93 (onder keizer Domitianus) was hij in functie als legatus Augusti pro praetore van Judea. Daarbij had hij het Legio X Fretensis onder zijn bevel. Hoelang Campanus het ambt bekleed heeft, valt uit de beschikbare historische gegevens niet met zekerheid vast te stellen, maar uit het gegeven dat dit ambt een springplank vormde naar het consulaat, wordt wel opgemaakt dat Campanus tot 97 in Judea bleef.
Vermoedelijk was hij in 97, onder keizer Nerva, consul suffectus. De lijst met consuls waarop men deze gedachte baseert, is ter plaatse beschadigd, maar de letters Se (van het praenomen Sextus) zijn leesbaar. Over het algemeen neemt men aan dat Hermetidius Campanus bedoeld is, maar de identificatie is niet zeker.
# Setodes viridis

Setodes viridis is een schietmot uit de familie Leptoceridae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Setodes vichitrita

Setodes vichitrita is een schietmot uit de familie Leptoceridae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst gepubliceerd in 1987 door Fernand Schmid.
# Joe Alaskey

Joseph (Joe) Francis Alaskey III (Troy, 17 april 1952 – Watervliet, 3 februari 2016) was een Amerikaans acteur. Hij was vooral bekend als de stem van Bugs Bunny en Daffy Duck. Hij deed ook de stem van Grandpa Pickles in Rugrats, Yosemite Sam, Tweety, Plucky Duck en Sylvester the cat.
Alaskey begon als stemacteur in 1989 bij Warner Bros alwaar hij Mel Blanc verving. Daarnaast was hij ook de stem van president Richard Nixon in Forrest Gump. Hij was actief tot aan zijn overlijden ten gevolge van kanker in 2016.

## Externe link

* Joe Alaskey op IMDB
* ↑ (en) hollywoodreporter.com - Alaskey died Wednesday at his home in Green Island, N.Y., following a short illness. Gearchiveerd op 25 januari 2021.
* ↑ (en) Los Angeles Times - Alaskey, who was also Yosemite Sam in the live-action and animated film "Who Framed Roger Rabbit" (1988), died Wednesday in Green Island, N.Y., after a short illness. Gearchiveerd op 3 april 2023.
* ↑ Het Laatste Nieuws - Alaskey leverde ook de stem van voormalig president Richard Nixon in 'Forrest Gump' (1994) en die van Yosemite Sam en Foghorn Leghorn in de hitfilm 'Who Framed Roger Rabbit' uit 1988.
* Biblioteca Nacional de España: XX5733648
* Bibliothèque nationale de France: cb145067468 (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 0291 1861
* Library of Congress Control Number: no2011129532
* MusicBrainz: 492b5fcb-64ef-405f-92ab-7548494a4495
* Virtual International Authority File: 12537641
* WorldCat (via VIAF): 12537641
# Joe Adler

Joe Adler (Los Angeles, 29 maart 1993) is een Amerikaans acteur.

## Carrière

Adler begon in 2010 met acteren in de televisieserie NCIS, waarna hij nog meerdere rollen speelde in televisieseries en films. Hij speelde in onder andere Prom (2011), The Mentalist (2013-2015) en Grey's Anatomy (2015-2016).

## Filmografie
### Films

Uitgezonderd korte films.
* 2023 Before the World Set on Fire - als Kasper
* 2023 Americana - als Fun Dave
* 2022 The Greatest Beer Run Ever - als Red
* 2020 The Bloodhound - als Jean Paul Luret
* 2018 Kill Game - als Nathan Nesbitt
* 2016 Zoobiquity - als Richard Samuels
* 2014 The Maze Runner - als Zart
* 2011 Field of Vision - als Cory Kimble
* 2011 Prom - als Rolo

### Televisieseries

Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
* 2022 Bosch: Legacy - als Jeffrey Herstadt - 2 afl.
* 2021 All Rise - als Leonard Smith - 2 afl.
* 2018 American Crime Story - als Jerome - 2 afl.
* 2017-2018 Damnation - als DL Sullivan - 10 afl.
* 2017 Twin Peaks - als Roger - 3 afl.
* 2015-2017 Grey's Anatomy - als dr. Isaac Cross - 18 afl.
* 2013-2015 The Mentalist - als Jason Wylie - 26 afl.
* 2012-2014 Shameless - als Colin Milkovich - 3 afl.
* (en) Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Joe Adler op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (en) Joe Adler in de Internet Movie Database
# Jockey Club Innovation Tower

De Jockey Club Innovation Tower is een gebouw van de Hong Kong Polytechnic University, ontworpen door Pritzker-winnaar Zaha Hadid, waarin de School of Design en de Jockey Club Design Institute for Social Innovation gehuisvest zijn. De bouwwerkzaamheden begonnen in 2009 en het hele project werd in augustus 2013 voltooid. In 2016 won het gebouw de RIBA-prijs voor internationale uitmuntendheid.

## Ontwerp

   “Het vloeiende karakter van de Innovation Tower wordt gegenereerd door een intrinsieke compositie van het landschap, vloerplaten en lamellen die de klassieke typologie van de toren oplost in een iconisch naadloos stuk. Deze vloeiende interne en externe binnenplaatsen creëren nieuwe openbare ruimtes van een intieme schaal die een aanvulling vormen op de grote open tentoonstellingsforums en openluchtrecreatiefaciliteiten om een diversiteit aan openbare ruimtes te bevorderen.”
Het gebouw heeft een vloeroppervlak van 15.000 vierkante meter en biedt plaats aan ongeveer 1.800 medewerkers en studenten. In het gebouw vind je onder andere een collegezaal, tien klaslokalen, projectruimtes, ontwerpstudio's, vergaderruimten en een personeelskantoor, evenals een designmuseum, tentoonstellingsruimten en een gemeenschappelijke lounge.

## Locatie

De Jockey Club Innovation Tower is gelegen op een smalle, onregelmatige locatie aan het noordoostelijke punt van de universiteitscampus. Het gebouw is verbonden met het hart van de campus en moedigt de verschillende faculteiten en scholen van de universiteit aan om multidisciplinaire initiatieven te ontwikkelen en samen te werken met de gemeenschap, de overheid, het bedrijfsleven, niet-gouvernementele organisaties en de academische wereld.
* ↑ Jockey Club Innovation Tower wins RIBA Award for International Excellence and Heydar Aliyev Center shortlisted for RIBA International Prize. Zaha Hadid Architects (27 oktober 2016).
* ↑ RIBA International Prize 2016. Royal Institute of British Architects. Gearchiveerd op 4 juni 2023.
* ↑ The Architecture. PolyU Design. Gearchiveerd op 6 februari 2023.
* ↑ Innovation Tower. Archello. Gearchiveerd op 18 augustus 2023.
* ↑ Jockey Club Innovation Tower at Hong Kong Polytechnic University: Topping-out. Zaha Hadid Architects (4 oktober 2012).
* ↑ Jockey Club Innovation Tower. Zaha Hadid Architects.
# John Holshuijsen

Jan Hendrik (John) Holshuijsen, ook gekend als Johnny Holshuijsen (Amsterdam, 28 oktober 1961) is een Nederlands voormalig voetballer. Hij stond onder contract bij Ajax, PEC Zwolle en FC Volendam.
Holshuijsen begon bij DJK en doorliep de jeugdopleiding van Ajax. Hij debuteerde in het seizoen 1979/80 maar raakte aan het einde van dat seizoen zwaar geblesseerd. Na zijn herstel werd hij teruggezet naar een lager team en volgde een verhuur aan PEC Zwolle. In 1983 ging Holshuijsen naar FC Volendam waar hij in 1986 zijn loopbaan besloot. Hij kwam uit voor de Nederlandse UEFA-jeugd en begon na zijn spelersloopbaan een bedrijf in tegel- en tapijtlijm in Volendam.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Goals |
| 1979/80 | Ajax | Nederland | Eredivisie | 2 | 0 |
| 1980/81 | Ajax | Nederland | Eredivisie | 0 | 0 |
| 1981/82 | → PEC Zwolle | Nederland | Eredivisie | 18 | 2 |
| 1982/83 | FC Volendam | Nederland | Eerste divisie | 30 | 6 |
| 1983/84 | FC Volendam | Nederland | Eredivisie | 32 | 5 |
| 1984/85 | FC Volendam | Nederland | Eredivisie | 24 | 3 |
| 1985/86 | FC Volendam | Nederland | Eerste divisie | 33 | 8 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 139 | 24 |
# John Hopcroft

John Edward Hopcroft (Seattle, 7 oktober 1939) is een Amerikaans theoretisch informaticus. In 1986 ontving hij samen met Robert Tarjan een Turing Award voor hun werk op het gebied van algoritmen en datastructuren. Sinds 2004 is hij IBM-hoogleraar voor toegepaste wiskunde aan de Cornell-universiteit.

## Levensloop

In 1962 behaalde Hopcroft zijn Mastersgraad in de elektrotechniek aan de Stanford-universiteit. Zijn promotie volgde in 1964. Na drie jaar als universitair docent op de Princeton-universiteit gewerkt te hebben, verhuisde hij in 1967 naar de Cornell-universiteit, waar hij tot op heden in verschillende hoedanigheden heeft gewerkt, waaronder van 1987 tot 1992 als voorzitter van de informatica-afdeling en van 1994 tot 2001 als Joseph Silbert Dean of Engineering.
Hopcroft is een van de grondleggers van de automatentheorie binnen het gebied van formele talen. Ook doet hij onderzoek naar algoritmen en datastructuren. Hij is co-auteur van enkele standaardwerken in beide gebieden.

## Prijzen

In 1986 kreeg Hopcroft samen met Robert Tarjan een Turing Award voor hun bijdragen op het gebied van algoritmen en datastructuren. In 2005 kreeg hij hier ook een Harry H. Goode Memorial Award voor. Bovendien werd hem in 2010 samen met Jeffrey Ullman de John von Neumann-medaille toegekend voor hun werk op het gebied van formele talen.
# John Hope (Groenendaal)

John Hope (Amsterdam 14 februari 1737 – 1784) was een Nederlands koopman en bankier.
Hij werd geboren als Jan Hope en was enig kind van de bankier Thomas Hope (een neef van Henry Hope) en Margaretha Marcelis, de dochter van de rijke Amsterdamse koopman Jan Marcelis. Hij was als kind doopsgezind gedoopt, maar liet zich op 26-jarige leeftijd als John dopen in de Nederlandse Hervormde Kerk.
Hope was eigenaar van Groenendaal in Heemstede waar hij 's zomers verbleef van 1767 tot zijn dood in 1784. Hij werd onder andere bekend om zijn vuurmachine, de eerste stoommachine gemaakt voor een tuin. Hij had een apparaat nodig, omdat de vijzel van de windmolen die hij eerst geïnstalleerd had niet voldeed om zijn fraaie tuin in Engelse stijl te voorzien van water. De tuin ligt namelijk boven NAP en in plaats van water eruit te pompen, moest hij juist water erin laten stromen. De stoommachine deed dienst van 1781 tot na de Franse tijd. In 1842 is het apparaat afgebroken, want als stoom-curiositeit kon het niet langer op tegen de veel grotere stoomketel van het Gemaal De Cruquius dat toen in aanbouw was.
John Hope en zijn vrouw Barbara van der Hoeven waren naast tuinieren en kunst geïnteresseerd in porselein. Zij had aandelen in de porseleinmanufactuur van Joannes de Mol in Oud-Loosdrecht. In 1782, na het faillissement werd hij een van de vier nieuwe eigenaren. De fabriek werd verplaatst naar Amsterdam.
Zijn jongste zoon Adrian Elias heeft Groenendaal nog verder verfraaid, onder andere met de Belvedere, een torentje dat een eeuw gestaan heeft op de heuvel achter het Vrijheidsbeeld en de Walvisbank, een parkbank gemaakt van walvisbeenderen.