OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# SuperCalc

SuperCalc was een spreadsheetprogramma dat ontwikkeld werd door Sorcim. Oorspronkelijk werd het programma, samen met WordStar, geleverd met de draagbare computer Osborne 1. SuperCalc was beschikbaar voor CP/M, MS-DOS en VMS en was de opvolger van VisiCalc. SuperCalc 20/20 was ook beschikbaar voor PRIMOS op Prime Computers.

## Functies

SuperCalc was een van de eerste spreadsheetprogramma's die kringverwijzingen iteratief kon oplossen (cellen die wederzijds van elkaars resultaat afhankelijk zijn). Het zou tot meer dan 10 jaar na de introductie van SuperCalc duren, vooraleer deze optie in Excel werd geïmplementeerd.

## Geschiedenis

De eerste versie werd uitgebracht in 1981 door Sorcim. In 1984 werd Sorcim overgenomen door Computer Associates. Nieuwere versies werden dan ook CA-SuperCalc genoemd.
# Swanland

Swanland is een civil parish in het bestuurlijke gebied East Riding of Yorkshire, in het Engelse graafschap East Riding of Yorkshire met 3802 inwoners.
# Symfonie nr. 1 (Haydn)

Symfonie nr. 1 (Haydn) kan verwijzen naar:
* Symfonie nr. 1 (Joseph Haydn)
* Symfonie nr. 1 (Michael Haydn)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Symfonie nr. 1 (Haydn) en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Symfonie nr. 1 (Kaipainen)

Jouni Kaipainen componeerde zijn Symfonie nr. 1 opus 20 over een lange tijdspanne van 1980-1985. Hij stond toen nog onder grote invloed van Paavo Heininen; een van zijn leraren.
Kaipainen had zelf nog geen titel van dit werk, toen het op de lessenaar belandde. De (nu) beroemde dirigent Esa-Pekka Salonen zou met het Filharmonisch Orkest van Helsinki de première geven (7 maart 1985). Salonen gaf Kaipainen de hint om het uiteindelijk een symfonie te noemen. Het is echter niet op alle vlakken een traditionele symfonie:
* Er is geen ontwikkeling van thema's, noch beïnvloeden thema's elkaar;
* het werk bestaat uit slechts één achterelkaar te spelen deel, zonder pauzes en hoorbare tempowisselingen.
Wat wel reden voor de naamgeving kan zijn geweest, zijn tempowisselingen aangegeven in partijen en partituur.

## De compositie

De symfonie van 22 minuten begint als een dwarrelwind van instrumenten, de muziek gaat alle kanten op. Dit komt door het veelvuldig toepassen van de glissandotechniek. Langzaam wordt het profiel wat duidelijker. Dan ineens duiken akkoorden en slagwerk op, zoals Gustav Mahler in zijn 10e symfonie had bedoeld/neergezet. Vlak daarna komt de dwarrelwind weer terug en herhaalt de actie zich. Als er weer een uitbarsting is geweest, sterft de muziek alsof alle bladeren naar de bodem zijn gevallen. Een laatste strijk op één enkele viool, dat als een veertje klinkt, besluit de symfonie.

## Bron en discografie

* Uitgave Finlandia (1992); Het BBC Symphony Orchestra o.l.v. EP Salonen.
# Superstring

Superstring is een nummer van het Duitse trance-project Cygnus X uit 1993. In 2000 werd het nummer geremixt door het Nederlandse dj-duo Rank 1. Hun remix werd gebruikt als themanummer tijdens Sensation White 2000.
De originele versie van het nummer werd nergens een hit. De Rank 1 remix uit 2000 haalde de 3e positie in de Nederlandse Top 40, en de 4e positie in de Vlaamse Ultratop 50.

## Externe link

* (en) Superstring op Discogs
# Superstition Mountains

De Superstition Mountains vormen een bergketen in de Amerikaans staat Arizona ten oosten van de hoofdstad Phoenix. De belangrijkste berg is Superstition Mountain. Een ander bekend punt is Weavers Needle, die vaak beklommen wordt.

## Legenden

De Apache-indianen geloven dat er in de Superstition Mountains een gat is dat naar de onderwereld leidt.
De Lost Dutchman's Gold Mine is een legende over een 'vermiste' goudmijn. Waarschijnlijk ligt hij in de Superstition Mountains. De Duitser Jacob Waltz zou hem in de 19e eeuw hebben ontdekt. De Dutchman overleed in 1891 en tot op de huidige dag zoeken goudzoekers vergeefs naar zijn mijn.

## Golfclub

Jack Nicklaus heeft in Gold Canyon twee golfbanen ontworpen voor de Superstition Mountain Golf & Country Club: de Prospector Course en de Lost Gold Course, beide met 18 holes. Hier worden de LPGA Safeway International, The Countrywide Tradition en de Senior Slam gespeeld.

## Fotogalerij

* Weaver's Needle
* Miner's Needle
* Ingang van het Lost Dutchman State Park
* Superstition Mountain Golf & Country Club
# Sybra varians

Sybra varians is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Breuning.
# Sybra vadoni

Sybra vadoni is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1971 door Breuning.
# Sybra unifasciata

Sybra unifasciata is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Fujimura.
# Sybra variefasciata

Sybra variefasciata is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Breuning.
# Symfonie nr. 1 (Weinberg)

Mieczysław Weinberg voltooide zijn Symfonie nr. 1 in 1942. Het was de eerste in een serie van eenentwintig voltooide symfonieën.
Weinberg was van oorsprong een Poolse Jood. De symfonie werd echter geschreven in Tasjkent in Oezbekistan. Als Poolse Jood moest hij in de jaren voorafgaand aan deze symfonie steeds verkassen. Hij werd geboren in Warschau, maar moest op de vlucht voor nazi-Duitsland. Hij kwam in Minsk, Wit-Rusland, terecht, maar de Duitse opmars was toen nog niet te stuiten. Hij vertrok naar Tasjkent achter de Oeral.
Alhoewel Weinberg nooit les heeft gehad van Dmitri Sjostakovitsj, vertoont het werk van beide componisten toch overeenkomsten. Weinberg en Sjostakovitsj hebben een gezamenlijke muzikale voorvader in Nikolaj Rimski-Korsakov. Weinberg had via zijn Wit-Russische leraar Vasili Zolotaryov met hem te maken, Sjostakovitsj kreeg zelf les van Rimski-Korsakov. Weinberg had voorts Sjostakovitsj muzikaal gevolgd. Zo kwam het dat Weinbergs Eerste symfonie toch sporen bevat van het werk van Sjostakovitsj, met name diens Zesde symfonie. Bovendien vroeg Weinberg Sjostakovitsj’ goedkeuring voor zijn eerste symfonie, die hij dan ook kreeg. Sjostakovitsj was dan ook degene die Weinberg weer naar Moskou haalde, toen het Rode Leger op stoom was gekomen en de situatie rond Moskou weer veiliger werd. Weinberg droeg dit werk dan ook op aan dat leger. Die veiligheid was dan wel voor even, want onder Jozef Stalins schrikbewind kreeg Weinberg weer te maken met vervolging vanwege zijn religieuze afkomst. Hij zou echter nooit opgepakt worden.
De symfonie is opgebouwd in de klassieke vierdelige opzet:
* allegro moderato – doppio piu lento – larghetto – doppio movimento – larghetto – tempo I
* lento
* vivace – allegretto grazioso – tempo I
* Allegro con fuoco
* Uitgave Chandos: Göteborg Symfonieorkest onder leiding van Thord Svedlund, opname 2008
* er is ook een opname bekend uitgegeven door Northern Flowers, dirigent is Aleksandr Titov; het orkest het Sint Petersburg Staats Academisch Symfonie Orkest, in een serie gewijd aan Russische muziek geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog
Nr. 1 · Nr. 2 · Nr. 3 · Nr. 4 · Nr. 5 · Nr. 6 · Nr. 7 · Nr. 8 · Nr. 9 · Nr. 10 · Nr. 11 · Nr. 12 · Nr. 13 · Nr. 14 · Nr. 15 · Nr. 16 · Nr. 17 · Nr. 18 · Nr. 19 · Nr. 20 · Nr. 21 · Nr. 22
# Synanthedon chlorothyris

Synanthedon chlorothyris is een vlinder uit de familie wespvlinders (Sesiidae), onderfamilie Sesiinae.
Synanthedon chlorothyris is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Meyrick in 1935. De soort komt voor in het Afrotropisch gebied.
# João Lisboa

João Lisboa is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Maranhão. De gemeente telt 20.395 inwoners (schatting 2009).
# Joseph Brandès

Joseph Brandès (1772-1849) was een Nederlands politicus uit de 19e eeuw. Hij was, als griffier, lid van de Gedeputeerde Staten van Luik. Ook was hij inspecteur van de provinciale scholen van Luik. Van 2 december 1823 tot 1830 was hij, als opvolger van Werner Jacob, de Nederlandse commissaris van het condominium Neutraal Moresnet. Toen in 1830 de onafhankelijkheidsstrijd van de Zuidelijke Nederlanden losbrak, werd hij verjaagd. Pas in 1835 kwam er een nieuwe commissaris. Ditmaal een Belg, aangezien het nog in oorlog verwikkelde België de rechten, die Nederland in 1816 bij het Grenstraktaat van Aken verkregen had, over had genomen. Joseph Brandès werd dus opgevolgd door Lambert Ernst
# Sinemys

Sinemys is een geslacht van uitgestorven schildpadden uit het Laat-Jura tot het Vroeg-Krijt van China en Japan. Er zijn zes soorten benoemd: de typesoort Sinemys lens uit het Kimmeridgien-Tithonien van Shandong; Sinemys gamera, Sinemys brevispinus en Sinemys chabuensis uit het Valanginien-Albien van Nei Mongol, Sinemys efremovi en Sinemys wuerhoensis uit het Aptien-Albien van Xinjiang.

## Naamgeving

De typesoort Sinemys lens werd in 1930 benoemd door de Zweedse onderzoeker Carl Wiman. De geslachtsnaam is afgeleid van Sinae, Latijn voor 'Chinezen', en het Grieks emys, 'zoetwaterschildpad'. De soortaanduiding is het Latijn lens, 'linze'.
Het typemateriaal bestaat uit een reeks syntypen, de specimina PMU.R 1500, PMU.R 1501, PMU.R 1502, PMU.R 1503, PMU.R 1504, PMU.R 1505 en PMU.R 1506. Het betreft een aantal schilden. Ze maken deel uit van de collectie van de Universiteit van Uppsala.
In 1973 benoemde Yeh de soort Sinemys wuerhoensis op basis van twintig syntypen. In 2007 werd specimen IVPP V4074 aangewezen als het lectotype en de soort werd meteen beoordeeld als een nomen dubium, want de typereeks zou minstens drie aparte taxa vertegenwoordigen waarvan een benoemd werd als de nieuwe soort Ordosemys brinkmania.
In 1993 benoemden Brinkman & Peng de soort Sinemys gamera. De soortaanduiding verwijst naar Gamera, een Japans filmmonster in de vorm van een gigantische schildpad. Het holotype is IVPP V9532-1, een schild. Tientallen specimina zijn aan de soort toegewezen waaronder een schedel.
In 1996 benoemde Chosatzki een Sinemys efremovi. Dat werd later het aparte geslacht Wuguia.
In 2012 benoemden Tong en Brinkman de soort Sinemys brevispinus. De soortaanduiding verwijst naar de korte doornuitsteeksels. Het holotype is IVPP V9538-1, een skelet gevonden bij Chabu Sumu.
In 2018 benoemden Ji en Cheng de soort Sinemys chabuensis. De soortaanduiding verwijst naar de herkomst uit de vindplaats Chabu Sumu. Het holotype is IG 13051, een schild.

## Fylogenie

Sinemys werd in 1963 in een eigen Sinemydidae geplaatst.
* ↑ Fossilworks: Sinemys. www.fossilworks.org. Geraadpleegd op 21-08-2022.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Sinemys op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sinepecten segonzaci

Sinepecten segonzaci is een tweekleppigensoort uit de familie van de Pectinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Schein.
# John Muth

John Fraser Muth (Chicago, 27 september 1930 – Key West, 23 oktober 2005) was een Amerikaans econoom. Hij staat bekend als "de vader van de rationele verwachtingenrevolutie in de economie", voornamelijk als gevolg van zijn artikel "Rational Expectations and the Theory of Price Movements" uit 1961.
Muth behaalde zijn PhD in de wiskundige economie aan de Carnegie Mellon University. In 1954 was hij de eerste ontvanger van de Alexander Henderson Award. Van 1956 tot 1959 werkte hij aan Carnegie Mellon als wetenschappelijk medewerker. Vanaf 1959 tot 1962 was hij er assistent professor, waarna hij van 1962 to 1964 associate professor zonder vaste aanstelling was. Na enige tijd aan de Michigan State University verbonden te zijn geweest was hij van 1969 tot 1994 hoogleraar operations management aan de Indiana University in Bloomington.
Muth beweerde dat de verwachtingen "in wezen hetzelfde zijn als de voorspellingen van de relevante economische theorie." Hoewel hij het rationele verwachtingenprincipe oorspronkelijk in een micro-economische context formuleerde, raakte dit principe later geassocieerd met de macro-economie en het werk van Robert Lucas, Finn E. Kydland, Edward C. Prescott, Neil Wallace, Thomas J. Sargent en anderen.

## Externe link

* (en) Ike Bannon, Remembering the Man Behind Rational Expectations, necrologie van John F. Muth
* Bibliothèque nationale de France: cb12304983x (data)
* CiNii: DA0622183X
* Gemeinsame Normdatei: 170135977
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0874 8417
* Library of Congress Control Number: nr00012436
* Mathematics Genealogy Project: 131957
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00524666
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0240085
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 13167014X
* Système universitaire de documentation: 073262951
* Virtual International Authority File: 17289042
* WorldCat (via VIAF): 17289042
# Siem Buijs

Siem Buijs (Goes, 10 december 1944) is een Nederlands politicus. Buijs studeerde geneeskunde aan de Harvard-universiteit en van 1963 tot 1968 aan de Rijksuniversiteit Leiden. Hij behaalde in 1970 zijn huisartsendiploma.
De in Wissenkerke woonachtige politicus was voor het CDA lid van de Tweede Kamer vanaf 19 mei 1998 tot 2006. Daarvoor was hij van 1972 tot 1 mei huisarts en van 18 april 1998 tot 15 mei van hetzelfde jaar lid van de Provinciale Staten van Zeeland. De nieuwe zorgverzekeringswet was een belangrijk onderwerp, maar ook de toegankelijkheid van zijn eigen beroepsgroep: hij zorgde ervoor dat het huisartsbezoek buiten de no-claimregeling bleef.
Huisarts en CDA-politicus Siem Buijs heeft veel betekend voor de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV). Tijdens zijn 25 jaar als huisarts in Goes was hij onder andere secretaris van de LHV en hoofdredacteur van het LHV-tijdschrift De Huisarts in Nederland.
Tot medio 2005 was Buijs ook adviseur Goodwillfondsen huisartsen. Hij is ook lid van het hoofdbestuur van de Nederlandse Vereniging van Kerkvoogdijen. Bij de Tweede Kamerverkiezingen 2006 stelde hij zich niet meer kandidaat.
In december 2006 begon Buijs met de presentatie van een business to business talkshow op de Zeeuwse regionale zender Maximaal TV, onder de naam Zeeland Business TV.
De minister overhandigde hem in 2009 namens de koningin de onderscheiding Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9066 6975
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 177250607
* Parlement.com: vg09lljtu4zb
* Virtual International Authority File: 284357679
* WorldCat (via VIAF): 284357679
# Shoji Ikitsu

Shoji Ikitsu (Fukuoka, 20 mei 1977) is een voormalig Japans voetballer.

## Carrière

Shoji Ikitsu speelde tussen 1996 en 1999 voor Avispa Fukuoka en Sagan Tosu.

## Statistieken

| Japan | Japan | Japan | League | League | Emperor's Cup | Emperor's Cup | J-League Cup | J-League Cup | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | League | Wed. | Goals | Wed. | Goals | Wed. | Goals | Wed. | Goals |
| 1996 | Avispa Fukuoka | J. League 1 | 0 | 0 | | | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1997 | Avispa Fukuoka | J. League 1 | 8 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 8 | 0 |
| 1998 | Avispa Fukuoka | J. League 1 | 3 | 0 | | | | | 3 | 0 |
| 1999 | Avispa Fukuoka | J. League 1 | 0 | 0 | | | | | 0 | 0 |
| 1999 | Sagan Tosu | J. League 2 | 17 | 0 | | | | | 17 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 28 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 28 | 0 |

## Externe link

* (ja) J.League statistieken J.League Data Site
# Sinopotamon decrescentum

Sinopotamon decrescentum is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1986 door Dai, Chen, Zhang & Lin.
* ↑ (en) Sinopotamon decrescentum op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Sinopotamon decrescentum Dai, Chen, Zhang & Lin, 1986. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443309
# Sinopotamon convexum

Sinopotamon convexum is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1995 door Dai.
* ↑ (en) Sinopotamon convexum op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Sinopotamon convexum Dai, 1995. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443307
# Sint-Antoniuskapel (Haler)

De Sint-Antoniuskapel is een kapel in Haler in de Nederlandse gemeente Leudal. De kapel staat aan de Uffelsestraat niet ver van de Uffelse Beek en de Uffelse Molen, ten zuidoosten van het dorp.
De kapel, gewijd aan de heilige Antonius van Padua, is een gemeentelijk monument.

## Geschiedenis

In 1901 werd de kapel gebouwd uit dankbaarheid voor genezing van een familielid van de Spaanse griep.
In 1984 was de kapel in vervallen toestand en werd de Sniekstraat verbreed. De kapel werd toen afgebroken en steen voor steen verderop heropgebouwd.

## Gebouw

De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een verzonken zadeldak met pannen. Op de vier hoeken van de kapel zijn er hoekpilasters aangebracht en onder daklijst van de zijgevels een muizentand. De frontgevel en achtergevel zijn een topgevel met schouderstukken met op de top van de frontgevel een smeedijzeren kruis. In de achtergevel is een gevelsteen aangebracht met daarin de tekst Anno 1901 en de namen J. van Esser en Ant. Verstappen. De frontgevel bevat een klimmend fries met eronder een ruitvormige gevelsteen met daarin de tekst H. ANTONIUS van PADUA B.V.O. (BVO = bid voor ons). In de frontgevel bevindt zich een segmentboogvormige toegang die wordt afgesloten met een groene houten deur met daarin een opening afgesloten met witte spijlen.
Van binnen is de kapel wit gepleisterd. In de achterwand is het altaarblad geplaatst met hierop een beeld van de heilige Antonius van Padua. Het beeld toont de heilige in bruine monnikspij met tussen zijn rechterarm een lelietak (symbool voor maagdelijke reinheid) en op zijn linkerhand ligt een open boek met hierop het kindje Jezus.
# Joseph Othmar von Rauscher

Jozef Othmar von Rauscher (Wenen, 6 oktober 1797 - aldaar, 24 november 1875) was een Oostenrijkse rooms-katholieke kardinaal, en prins-aartsbisschop van Wenen.

## Jeugd en roeping

Hij werd geboren als oudste zoon van Ridder Franz Seraph von Rauscher, een vooraanstaand katholieke edelman uit Wenen. Hij studeerde eerst (op verzoek van zijn vader) aan het gymnasium van Wenen. Als jongeling publiceerde hij enkele gedichten. Later vond hij een roeping. Zijn ouders verzetten zich tegen het idee dat hun zoon geestelijke zou worden, maar zonder succes.
In 1823 werd hij tot priester gewijd, waarna hij werkzaam werd in de pastorale zorg. Sinds 1825 doceerde hij als hoogleraar kerkgeschiedenis en canoniek recht aan het lyceum in Salzburg. In 1849 werd hij benoemd tot bisschop van Seckau, hij ontving zijn wijding uit de handen van Friedrich Kardinaal von Schwarzenberg. Een paar jaar later tot aartsbisschop van Wenen. Rauscher, die - vanwege zijn langdradige preken - de bijnaam Plauscher verwierf, zegende op 24 april 1854 het huwelijk in tussen keizer Frans Jozef I en Elisabeth in Beieren (Sisi).
Rauscher was betrokken bij de totstandkoming van het concordaat tussen Oostenrijk en de Heilige Stoel, dat een einde maakte aan de onderschikking van de katholieke hiërarchie aan het keizerlijk gezag.
In 1870 nam hij deel aan het Eerste Vaticaans Concilie, waarbij het dogma van de pauselijke onfeilbaarheid werd vastgesteld.

## Varia

In 1862 wijdde hij zijn opvolger Johann Rudolf Kutschker tot bisschop.
* ↑ http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/braus.html
* Bibliothèque nationale de France: cb10683256r (data)
* CiNii: DA08804442
* Gemeinsame Normdatei: 118787977
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1772 7888
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jx20090402013
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000003191339
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073859141
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A012578244
* SNAC: w6282fkz
* Système universitaire de documentation: 203646371
* Virtual International Authority File: 84450180
* WorldCat (via VIAF): 84450180
# José Colomer Fonts

José Maria Colomer Fonts (Catalonië, 26 juli 1942) is een Spaanse striptekenaar.

## Loopbaan

Hij begon zijn carrière in de jaren 70 met verhalen voor Spaanse stripboeken. Van 1978 tot 1983 werkte hij voor Francisco Bargadà’s Studio Recreo, waar hij strips in diverse stijlen en genres tekende voor verschillende Europese uitgevers, waaronder de Nederlandse en Deense Disneyredacties. In de jaren 1981 tot 1983 tekende hij anoniem ook diverse verhalen voor de Italiaanse bladen Topolino en Almanacco Topolino. Daarna heeft hij bij de eveneens Spaanse studio’s Comicon en Tello Art zijn werk voor de Nederlandse en Deense Disneyredacties voortgezet. Vanaf 1988 begon hij ook weer, op freelance basis, voor Italiaanse Disneyuitgaven te tekenen. In 2005 verschenen de laatste verhalen van deze tekenaar.

## Externe link

* (en) José Colomer Fonts, Lambiek.net
# José Coronado

José María Coronado García (Madrid, 14 augustus 1957) is een Spaans acteur.

## Filmografie
### Film

Uitgezonderd korte films en televisiefilms.
Filmografie als acteur :
| Jaar | Titel |
| 1987 | Waka-Waka |
| 1988 | Jarrapellejos |
| 1988 | Berlín Blues |
| 1988 | El tesoro |
| 1988 | Brumal |
| 1989 | La luna negra |
| 1990 | Yo soy ésa |
| 1992 | Salsa rosa |
| 1992 | Aquí, el que no corre... vuela |
| 1993 | Cràpules |
| 1994 | Una chica entre un millón |
| 1994 | El cianuro... ¿solo o con leche? |
| 1996 | The Disappearance of Garcia Lorca |
| 1998 | La mirada del otro |
| 1998 | La vuelta de El Coyote |
| 1998 | Frontera Sur |
| 1999 | Goya en Burdeos |
| 2000 | Cascabel |
| 2001 | Anita no perd el tren |
| 2002 | La caja 507 |
| 2002 | Poniente |
| 2002 | La vida de nadie |
| 2003 | La vida mancha |
| 2003 | Lo mejor que le puede pasar a un cruasán |
| 2003 | Los reyes magos |
| 2004 | A + (Amas) |
| 2004 | Fuera del cuerpo |
| 2004 | El Lobo |
| 2006 | Animals ferits |
| 2006 | La dama boba |
| 2006 | La distancia |
| 2006 | GAL |
| 2007 | Tuya siempre |
| 2007 | La crisis carnívora |
| 2008 | Todos estamos invitados |
| 2009 | Luna caliente |
| 2011 | No habrá paz para los malvados |
| 2012 | El cuerpo |
| 2013 | Los últimos días |
| 2013 | Fill de Caín |
| 2013 | El amor no es lo que era |
| 2013 | En solitaire |
| 2014 | Betibú |
| 2014 | Murieron por encima de sus posibilidades |
| 2014 | Fuego |
| 2015 | Sólo química |
| 2016 | La corona partida |
| 2016 | Cien años de perdón |
| 2016 | Secuestro |
| 2016 | El hombre de las mil caras |
| 2016 | Contratiempo |
| 2017 | Es por tu bien |
| 2017 | Oro |
| 2018 | Tu hijo |
| 2020 | Madrid, int.Vivir sin Permiso |
| 2021 | Way Down |
| 2021 | La familia perfecta |
| 2022 | Historias para no contar |
| 2022 | "Entrevías" 3 seizoenen |
| 2023 | Cerrar los ojos |
* Bibsys: 10072986
* Biblioteca Nacional de España: XX1096384
* Bibliothèque nationale de France: cb150378173 (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058528856606706
* Gemeinsame Normdatei: 130221570
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1442 1533
* Library of Congress Control Number: no2001096956
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0155777
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007457709205171
* Système universitaire de documentation: 059909641
* Virtual International Authority File: 38019605
* WorldCat (via VIAF): 38019605
# José Constancia

José V. Constancia (Willemstad, 9 maart 1945) is een Curaçaos voormalig voetballer die als aanvaller speelde.
Constancia speelde acht jaar voor CRKSV Jong Colombia waarmee hij in 1967 de finale van de CONCACAF Champions Cup verloor. In 1968 ging hij naar de Verenigde Staten. Hij was op Jamaica en Haïti op proef bij Detroit Cougars maar kwam uit voor Oakland Clippers in de NASL. Hij kwam tot drie wedstrijden voor de club en keerde terug bij Jong Colombia. Constancia kwam ook uit voor het Nederlands-Antilliaans voetbalelftal.