# Amerikaanse presidentsverkiezingen 1836

De Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1836 gingen tussen de Democratische kandidaat en zittend vicepresident Martin Van Buren en vier verschillende kandidaten van de Whig Party.

## Nominaties

Bij de Democratische conventie die in 1835 in Baltimore werd gehouden kreeg Van Buren, die door president Andrew Jackson naar voren was geschoven als beoogd opvolger, de steun ondanks zijn geringe populariteit in de zuidelijke staten. Richard Mentor Johnson werd aangesteld als Van Burens running mate.
De Whigs nomineerden niet minder dan drie kandidaten op hun partijconventie. De partij kon geen overeenstemming bereiken over wie het vaandel van de partij moest dragen en door drie kandidaten aan te stellen die ieder in een bepaalde regio van het land populariteit genoten trachtten de Whigs om zo Van Buren een meerderheid in het kiescollege te onthouden, waarna het Huis van Afgevaardigden een beslissing zou moeten nemen tussen, zo hoopten de Whigs, hun drie kandidaten.
Daniel Webster voerde campagne in het noordoosten van de VS terwijl William Henry Harrison in het westen veel steun genoot. Hugh Lawson White moest in het zuiden stemmen veroveren. Willie Person Mangum was geen officiële kandidaat, hoewel hij wel stemmen in het kiescollege zou veroveren. Ook voor het vicepresidentschap stelden de Whigs meerdere kandidaten voor.

## Presidentskandidaten

* Vicepresident Martin Van Buren uit New York Democratische Partij
* Voormalig Senator William Henry Harrison uit Ohio Whig Partij
* Senator Hugh White uit Tennessee Whig Partij
* Senator Daniel Webster uit Massachusetts Whig Partij
* Senator Willie Mangum uit North Carolina Whig Partij

### Vicepresidentskandidaten

* Afgevaardigde Richard Mentor Johnson uit Kentucky Democratische Partij
* Afgevaardigde Francis Granger uit New York Whig Partij
* Voormalig Senator John Tyler uit Virginia Whig Partij

## Campagne

Van Buren hoopte vooral zijn status als vicepresident onder de populaire Jackson uit te buiten, terwijl de Whigs zonder veel succes zijn beleidsvoornemens trachtten aan te vallen. Van Buren had de zuidelijke staten enigszins gerust weten te stellen waar het (de afschaffing van) de slavernij betrof.

## Uitslag

Van Buren won, ondanks de pogingen van de Whigs om hem een meerderheid in het kiescollege te onthouden, toch de verkiezingen door in alle regio's genoeg stemmen te veroveren om het kiescollege naar zich toe te trekken. Hij won 170 kiesmannen tegen 124 voor de Whig-kandidaten tezamen.
De race om het vicepresidentschap leverde echter geen rechtstreekse overwinnaar op. Johnson, de officiële Democratische kandidaat kreeg "slechts" 147 kiesmannen achter zich, één tekort voor een meerderheid. De Whig-kandidaat voor het op een na hoogste ambt in de VS, Francis Granger, eindigde als tweede in het kiescollege en daardoor moest, zoals voorgeschreven door de grondwet, de Senaat een beslissing nemen, die in het voordeel van Johnson uitviel.
| Kandidaat | Partij | Stemmen | Percentage | Kiesmannen | Running mate |
| Martin Van Buren | Democratische Partij | 763.291 | 50,8% | 170 | Richard Mentor Johnson William Smith$^1$ |
| William Henry Harrison | Whig Party | 549.907 | 36,6% | 73 | Francis Granger John Tyler$^1$ |
| Hugh White | Whig Party | 146.107 | 9,7% | 26 | Francis Granger John Tyler$^1$ |
| Daniel Webster | Whig Party | 41.201 | 2,7% | 14 | Francis Granger John Tyler$^1$ |
| Willie Mangum | Whig Party | 0 $^2$ | 0,0% | 11 | Francis Granger John Tyler$^1$ |
| Overigen | | 2.305 | 0,2% | | |
| TOTAAL | | 1.502.811 | 100% | 294 | |
$^{Voetnoten:}$ $^{1:IndestrijdomhetvicepresidentschapveroverdeJohnson147kiesmannen,Granger77,Tyler47enSmith23,waarnadeSenaatvoorJohnsonkoos.}$