OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wapen van Sint-Joost-ten-Node

Het wapen van Sint-Joost-ten-Node werd op 3 maart 1914 aan de Brusselse gemeente Sint-Joost-ten-Node toegekend.

## Blazoenering

De blazoenering van het wapen luidt als volgt:
   Doorsneden 1, in blauw een zilveren kasteel; 2, in rood, in het rechterdeel een gouden bedelzak, in het linkerdeel een goudgestengelde en -gebladerde druiventros. Wapenspreuk: L'Union fait la force.
Het wapen is in tweeën gedeeld: in het bovenste deel op en blauwe ondergrond een zilveren kasteel. In het onderste deel, dat geheel rood is, twee delen: het eerste bevat een gouden bedelzak. Dit deel kan als een sprekend deel gezien worden, omdat een bedelaar nood heeft. Het tweede bevat een gouden druiventros met gouden bladeren. Om het wapen een lint met daarop de wapenspreuk L'Union fait la force.

## Geschiedenis

De gemeente Sint-Joost-ten-Node werd in 1795 een zelfstandige gemeente. In 1837 kreeg de gemeente per ministeriële omzendbrief een wapen toebedeeld en vroeg deze in 1890 officieel aan. Bij de toekenning in 1914 werd er wel een wapenspreuk aan toegevoegd. Het wapen bevat symbolen voor de geschiedenis van de gemeente: het kasteel symboliseert het kasteel waar de hertogen van Bourgondië residentie hielden. De druiventros symboliseert de wijngaarden die bij het kasteel werden aangelegd.
# Wapen van Sint-Lambrechts-Woluwe

Het wapen van Sint-Lambrechts-Woluwe werd op 10 februari 1936 per Koninklijk Besluit aan de Brusselse gemeente Sint-Lambrechts-Woluwe toegekend. Op 24 juni 1932 besloot de gemeente om het wapen aan te vragen, ondanks het ontbreken van zegelafdrukken.

## Blazoenering

De blazoenering van het wapen luidt als volgt:
   Van sabel met het schildhoofd van zilver beladen met drie naast elkander geplaatste vogels van sabel, gebekt en gepoot van keel, het schild geplaatst voor en naar de rechterzijde van eenen Heiligen Lambertus houdende in de rechterhand een naar linksch gewenden bisschopsstaf, in de linkerhand een open boek en onder zijne voeten verpletterend een gehelmden krijgsman houdende in de linkerhand een zwaard, dit alles van goud.
Het wapen is zwart van kleur met in het zilveren schildhoofd drie zwarte vogels. De vogels hebben rode snavels en poten. Schuin achter het schild staat in het goud, de als schildhouder functionerende, heilige Lambertus. De heilige houdt in zijn rechterhand een bisschopsstaf vast en in zijn linkerhand een opengeslagen boek. De heilige staat op een gehelmde krijgsman die in zijn hand een zwaard vasthoudt. Ook deze krijgsfiguur is van goud.

## Geschiedenis

Sint-Lambrechts-Woluwe is sinds de 11e eeuw bekend en is vernoemd naar de rivier de Woluwe. De heilige Lambertus van Maastricht is de beschermheilige van de plaats. De schepenbank zegelde in 1621 met een zegel waarop de patroonheilige een krijger vertrapt. Zes jaar later toont de heilige juist een alliantiewapen waarop de wapens van de families D'Armstorff en Van der Aa. Aan het eind van dezelfde eeuw werd het wapen van de familie Van Berchem getoond.

## Vergelijkbare wapens

Het volgende wapen is op historische gronden vergelijkbaar met dat van Sint-Lambrechts-Woluwe:
* Het wapen van Sint-Pieters-Woluwe
# Versteend hout

Versteend hout is fossiel hout, waarin alle organische materialen met behoud van de structuur van het hout zijn vervangen door mineralen (meestal door silicaten, zoals kwarts). Het proces van verstening gebeurt onder de grond, wanneer een boom bedolven raakt onder sediment, en kan miljoenen jaren duren. Grondwater dat langzaam door de bodem sijpelt, zet mineralen af op plaatsen waar lignine en cellulose wegrotten. Als de afzetting en rotting even snel gaan, blijft de vorm van de cellen behouden.
De kleinste details kunnen worden vereeuwigd. Versteende jaarringen en verschillende weefsels kunnen tot op microscopisch niveau worden getraceerd. Versteend hout heeft een hardheid van 7 op de hardheidsschaal van Mohs, hetzelfde als kwarts.
Het versteningsproces is inmiddels in een laboratorium tot enkele dagen teruggebracht.

## Kleuren

Versteend hout komt voor in een breed spectrum aan kleuren door variatie in de afzettingen van mineralen als mangaan, ijzer en koper. Kwarts is kleurloos, maar wanneer bijvoorbeeld ijzer wordt toegevoegd, ontstaan er kristallen met een rode of gele waas, zoals uit onderstaande lijst blijkt:
* Koolstof - zwart
* Kobalt - groen/blauw
* Chroom - groen/blauw
* Koper - groen/blauw
* IJzeroxides - rood, bruin, geel
* Mangaan - roze/oranje
* Mangaanoxiden - zwart
* Silica - wit, grijs

## Vindplaatsen

* Argentinië: Het Parque nacional Bosques Petrificados de Jaramillo in het Argentijnse Santa Cruz wordt beschouwd als een van 's werelds best bewaarde versteende bossen; veel versteende bomen in Patagonië hebben een diameter tot meer dan 3 meter en zijn langer dan 30 meter.
* België: de Geosite Goudberg nabij Hoegaarden
* Cuba: Bosque Fósil de Najasa, een beschermd natuurgebied van 126 ha in de gemeente Najasa, provincie Camagüey;
* Duitsland: Een ca. 291 miljoen jaar geleden, in het Perm-tijdperk, versteend woud lag op de plaats waar thans de stad Chemnitz ligt.
* Griekenland: Het Versteende woud bij Sigri op de westpunt van het eiland Lesbos is waarschijnlijk het grootste versteende woud, meer dan 150 km². Er zijn stammen tot 22 meter lang. Grote bomen, compleet met hun wortels, staan er nog rechtop. Sinds 1985 is het een beschermd natuurmonument.
* Kerguelen: op de Franse eilanden zijn resten gevonden van versteende bossen die negentig miljoen jaar oud zijn.
* Namibië: De versteende bomen vlak bij Khorixas zijn waarschijnlijk als boomstammen over rivieren, vanuit het noorden, naar Namibië gevoerd. Sommige herkenbare stammen zijn 30 m lang.
* Oostenrijk: in de deelstaat Karintië bevinden zich bij Laas resten van een versteend woud.
* Thailand: de langste versteende boomstam heeft een lengte van 72,5 meter, wat er op duidt dat de boom bij leven meer dan 100 meter hoog was.
* Tsjechië: De grootste steen ligt in het Nová Paka museumdorp en is 8,20 m lang.
* Verenigde Staten: De grootste exemplaren in het land halen circa 1,8 m diameter en zijn dus beduidend kleiner dan die in zuidelijk Amerika. Een beroemd park is het Nationaal park Petrified Forest in de staat Arizona.
# Wagner Moura

Wagner Maniçoba de Moura (Salvador, 27 juni 1976) is een Braziliaans acteur.

## Carrière

Moura studeerde journalistiek aan de Federale Universiteit van Bahia, maar besloot toen om een acteercarrière na te streven. Zijn doorbraak kwam in 2007 toen hij de hoofdrol had in het filmdrama Tropa de Elite. Vervolgens is Moura in toenemende mate verschenen in internationale producties. In 2013 speelde hij in de sci-fi film Elysium. In 2015-2016 vertolkte hij het hoofdpersonage Pablo Escobar in de Netflix-serie Narcos, waarvoor hij een Golden Globe-nominatie ontving.

## Filmografie
### Film

* Pop Killer (1998)
* Rádio Gogó (1999)
* Woman on Top (2000)
* Behind the Sun (2001)
* As Três Marias (2002)
* Caminho das Nuvens (2003)
* Carandiru (2003)
* O Homem do Ano (2003)
* Deus é Brasileiro (2003)
* Nina (2004)
* A Máquina (2005)
* Cidade Baixa (2005)
* Tropa de Elite (2007)
* Saneamento Básico (2007)
* Ó Paí, Ó (2007)
* Romance (2008)
* Blackout (2008)
* Tropa de Elite 2 (2010)
* VIPs (2010)
* O Homem do Futuro (2011)
* Father's Chair (2013)
* Elysium (2013)
* Serra Pelada (2013)
* Praia do Futuro (2014)
* Rio, I Love You (2014)
* Trash (2014)
* Puss in Boots: The Last Wish (2022, stem)
* Civil War (2024)

### Televisie

* Sexo Frágil (2003–2004)
* A Lua Me Disse (2005)
* JK (2006)
* Paraíso Tropical (2007)
* A Menina Sem Qualidades (2013)
* Narcos (2015–2016)
* Narcos: Mexico (2018)

## Externe link

* (en) Wagner Moura in de Internet Movie Database
* Bibsys: 11062080
* Biblioteca Nacional de España: XX4825333
* Bibliothèque nationale de France: cb162398470 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1062189396
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1443 7981
* Library of Congress Control Number: no2005015499
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007327025905171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 318190672
* Système universitaire de documentation: 155584383
* Virtual International Authority File: 51414582
* WorldCat (via VIAF): 51414582
# Wagner Rivera

Wagner Apolinaro Rivera (Quito, 18 september 1972) is een voormalig profvoetballer uit Ecuador, die gedurende zijn actieve loopbaan speelde als verdediger.

## Clubcarrière

Rivera begon zijn profcarrière in 1991 bij Santos El Guabo. Daarna speelde hij voor Club Deportivo Espoli, CR Flamengo (Brazilië), Barcelona SC, CDS Santa Rita, Audaz Octubrino en opnieuw Barcelona SC. Rivera won in 1997 met Barcelona SC de nationale titel in zijn vaderland Ecuador. Hij beëindigde zijn loopbaan in 2005.

## Interlandcarrière

Rivera speelde in totaal 23 officiële interlands voor Ecuador. Onder leiding van de Colombiaanse bondscoach Francisco Maturana maakte hij zijn debuut op 25 oktober 1995 in een vriendschappelijke wedstrijd in Santa Cruz de la Sierra tegen Bolivia (2-2), net als Alfonso Obregón en Robert Macías.
Interlands van Wagner Rivera voor  Ecuador :
| № | Datum | Wedstrijd | Uitslag | Competitie | Goals |
| 1 | 25 oktober 1995 | Bolivia – Ecuador | 2 – 2 | Vriendschappelijk | 0 |
| 2 | 2 februari 1996 | Venezuela – Ecuador | 0 – 1 | Vriendschappelijk | 0 |
| 3 | 11 februari 1996 | Libanon – Ecuador | 1 – 0 | Vriendschappelijk | 0 |
| 4 | 16 februari 1996 | Oman – Ecuador | 0 – 2 | Vriendschappelijk | 0 |
| 5 | 18 februari 1996 | Qatar – Ecuador | 1 – 1 | Vriendschappelijk | 0 |
| 6 | 23 februari 1996 | Koeweit – Ecuador | 0 – 3 | Vriendschappelijk | 0 |
| 7 | 25 februari 1996 | Qatar – Ecuador | 1 – 2 | Vriendschappelijk | 0 |
| 8 | 24 april 1996 | Ecuador – Peru | 4 – 1 | WK-kwalificatie | 0 |
| 9 | 2 juni 1996 | Ecuador – Argentinië | 2 – 0 | WK-kwalificatie | 0 |
| 10 | 7 juli 1996 | Chili – Ecuador | 4 – 1 | WK-kwalificatie | 0 |
| 11 | 1 september 1996 | Ecuador – Venezuela | 1 – 0 | WK-kwalificatie | 0 |
| 12 | 9 oktober 1996 | Ecuador – Colombia | 0 – 1 | WK-kwalificatie | 0 |
| 13 | 10 november 1996 | Paraguay – Ecuador | 1 – 0 | WK-kwalificatie | 0 |
| 14 | 12 januari 1997 | Bolivia – Ecuador | 2 – 0 | WK-kwalificatie | 0 |
| 15 | 5 februari 1997 | Mexico – Ecuador | 3 – 1 | Vriendschappelijk | 0 |
| 16 | 12 februari 1997 | Ecuador – Uruguay | 4 – 0 | WK-kwalificatie | 0 |
| 17 | 25 maart 1997 | Guatemala – Ecuador | 0 – 0 | Vriendschappelijk | 0 |
| 18 | 2 april 1997 | Peru – Ecuador | 1 – 1 | WK-kwalificatie | 0 |
| 19 | 30 april 1997 | Argentinië – Ecuador | 2 – 1 | WK-kwalificatie | 0 |
| 20 | 20 juli 1997 | Colombia – Ecuador | 1 – 0 | WK-kwalificatie | 0 |
| 21 | 7 augustus 1997 | Verenigde Staten – Ecuador | 0 – 1 | Vriendschappelijk | 0 |
| 22 | 20 augustus 1997 | Ecuador – Paraguay | 2 – 1 | WK-kwalificatie | 0 |
| 23 | 10 september 1997 | Brazilië – Ecuador | 4 – 2 | Vriendschappelijk | 0 |

## Erelijst
### Barcelona SC

* Campeonato Ecuatoriano
    1997
# Halictus tuckeri

Halictus tuckeri is een vliesvleugelig insect uit de familie Halictidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1925 door Friese.
# Veendammer barak

De Veendammer barak (ook Anne Frank-barak) was een barak uit het voormalige Kamp Westerbork in Drenthe. De barak deed na afbraak van dit kamp dienst als schuur bij een boerderij in Veendam. Vlak voor terugplaatsing naar het voormalige kampterrein werd de barak op 19 juli 2009 verwoest in een brand.
Tot op de dag van de brand leek een Westerborkbarak in Veendam van klein belang: hij werd gebruikt als schuur en opslag. Maar toen de barak in vlammen opging, opende het NOS-Journaal met de gebeurtenis. Het zou barak 57 zijn geweest waar Anne Frank en haar zus tijdens hun verblijf werkten aan de demontage van batterijen. Niet veel later was de barak onderwerp in actualiteitenprogramma’s in binnen- en buitenland. In krantenkoppen werd de Veendammer Barak de Anne Frank-barak genoemd. Door de brand veranderde de barak van een schuur, in historisch erfgoed en een symbool voor de Holocaust. De brand bleek aangestoken.

## Geschiedenis

Vanaf 1942 was Kamp Westerbork door de SS in gebruik als doorgangskamp naar de vernietigingskampen voor alle Joden in Nederland. Voor deze functie werd het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork flink uitgebreid, en werd ook deze barak aangebouwd. Kamp Westerbork huisde in de drukste periode zo’n 17.000 gevangenen en ongeveer honderd bouwsels. Begin 1944 is de woonbarak gewijzigd in een werkplaats met een matrassenfabriek en stoffeerderij.
In 1950, na de Tweede Wereldoorlog, veranderde het kamp in een repatriëringkamp voor Indische Nederlanders en kreeg het de naam Schattenberg. Twee jaar later fungeerde Schattenberg ook als woonoord voor Molukkers. Een tiental eenvoudige barakken werd in 1957 verkocht, waaronder ook deze. De barak werd gedemonteerd en in Veendam weer opgebouwd. In de periode 1968-1971 werd ook het grootste deel van de andere barakken gesloopt.

## Erfgoed

In 1985 werd de barak ontdekt als Westerborkbarak. Desondanks werd het bouwwerk al die tijd als schuur gebruikt, en had het dus geen bijzondere status. Het Herinneringscentrum Kamp Westerbork was in 2009 van plan de barak op de originele plek weer op te bouwen, maar de brand maakte dit onmogelijk. Zijn iconische betekenis kreeg de barak pas echt na deze brand. Vanaf die dag sprak men over de barak als oorlogserfgoed.
De overblijfselen van de barak zijn naar het herinneringscentrum overgebracht. Daar bleek na nader onderzoek dat het niet om werkbarak 57 ging, maar om woonbarak 64. De uit de brand overgebleven resten barakdelen zijn in de permanente tentoonstelling te zien.
Na de brand kwamen andere barakken naar voren. Zo bleek er een complete barak in Vechtdal te staan. Ook in Radewijk, Gees, Peize, Mantinge, Zuidwolde, Ees en Amen zijn restanten van barakken teruggevonden die mogelijk van Kamp Westerbork of een van de voormalige Joodse werkkampen zijn. In 2014 is barak 56 die in Zelhem terecht was gekomen teruggeplaatst op het kampterrein.

## Trivia

In 2001 zijn er in de barak opnames gemaakt voor de film The Discovery of Heaven waarin Westerbork een rol speelt.
# Verónica Castro

Verónica Castro (Mexico-Stad, 19 oktober 1952) is een Mexicaans actrice, zangeres en presentatrice. Ze is de moeder van de populaire zanger Cristian Castro.

## Biografie

Castro had al enkele rollen gespeeld als actrice toen ze in 1973 als zangeres een album uitbracht. Ze had enkele hits, waaronder Adios. Na een aantal films en telenovela's kreeg ze in 1979 groot succes met de telenovela Los ricos también lloran dat een groot succes was in Latijns-Amerika, maar ook in andere landen. Ook haar zangcarrière kreeg hierdoor weer een boost en ze bracht ook liedjes uit in andere talen zoals het Italiaans, Portugees en Japans. In de jaren tachtig was ze een pionier in Latijns-Amerika door ook video's op te nemen bij haar liedjes. In 1987 speelde ze in de telenovela Rosa salvaje. De gelijknamige titelsong werd een van haar grootste successen.
In de jaren negentig presenteerde ze vele televisieshows. In 2006 had ze nog groot succes met haar album Por Esa Puerta. In 2009 maakte ze een terugkeer naar de telenovela in Los Exitosos Pérez. Nadat ze een aantal jaren niet meer in tv-producties had meegespeeld werd ze in 2017 gecast als de mater familias Virginia de la Mora. in de nieuwe Netflix-dramedy La Casa de las Flores.

### Privé-leven

In 1970 kreeg Castro een relatie met de komiek Manuel Valdés die tot 1978 duurde. Van 1981 tot 1982 was ze samen met Jorge Martínez. Naast haar zoon Cristian, heeft ze ook nog een zoon Michel.

## Prijzen

List of acting awards and nominations :
| Jaar | Prijs | Categorie | Titel | Resultaat |
| 1988 | TVyNovelas Awards | Beste actrice | Rosa salvaje | Gewonnen |
| 1991 | TVyNovelas Awards | Beste actrice | Mi pequeña Soledad | Gewonnen |
* Biblioteca Nacional de España: XX5583071
* Bibliothèque nationale de France: cb14162606b (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1048668827
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4233 5483
* Library of Congress Control Number: no95058266
* MusicBrainz: 9a167ba2-325f-4262-90ce-6cf5e9636ba4
* Système universitaire de documentation: 192977059
* Virtual International Authority File: 78367190
* WorldCat (via VIAF): 78367190
# Verónica Echegui

Verónica Echegui, geboren als Verónica Fernández de Echegaray (Madrid, 16 juni 1983), is een Spaans actrice.

## Biografie

Na haar opleiding aan de Spaanse Real Escuela Superior de Arte Dramatico de Madrid (RESAD) brak Echegui door met haar hoofdrol in de speelfilm Yo soy la Juani (2006) van regisseur Bigas Luna, waarvoor ze genomineerd werd voor een Premio Goya, Saint Jordi Award en de Barcelona Award voor Beste Actrice won. Dit succes werd snel gevolgd door rollen in diverse films, waaronder El patio de mi cárcel (Belén Macías, 2008), waarvoor Echegui was genomineerd voor een CED Award en de Premio Goya voor beste actrice in 2009. In datzelfde jaar was zij een van Europa's Shooting Stars tijdens de Berlinale. In 2012 maakte zij haar Amerikaanse debuut in The Cold Light of Day met Bruce Willis en Sigourney Weaver in de hoofdrollen. In 2012 was Echegui genomineerd voor de twee belangrijkste Spaanse filmprijzen, Premio Goya voor beste actrice en de Gaudi Award, die zij won voor haar hoofdrol in de film Katmandú, un espejo en el cielo (Icíar Bollaín, 2012).

## Filmografie
### Film

Uitgezonderd korte films en televisiefilms.
Filmografie als actrice :
| Jaar | Titel |
| 2006 | Yo soy la Juani |
| 2007 | El menor de los males |
| 2007 | Tocar el cielo |
| 2008 | 8 citas |
| 2008 | El patio de mi cárcel |
| 2008 | La casa de mi padre |
| 2009 | Bunny and the Bull |
| 2010 | La mitad de Óscar |
| 2011 | Verbo |
| 2011 | Seis puntos sobre Emma |
| 2011 | Katmandú, un espejo en el cielo |
| 2012 | The Cold Light of Day |
| 2013 | &ME |
| 2013 | La gran familia española |
| 2014 | Kamikaze |
| 2016 | Me estás matando Susana |
| 2016 | No culpes al karma de lo que te pasa por gilipollas |
| 2017 | La niebla y la doncella |
| 2017 | Lasciati andare |
| 2017 | The Hunter's Prayer |
| 2020 | L'ofrena |
| 2020 | Orígenes secretos |
| 2020 | Explota Explota |
| 2021 | Donde caben dos |
| 2022 | Book of Love |
| 2022 | Historias para no contar |
| 2022 | Objetos |

## Externe link

* (en) Verónica Echegui in de Internet Movie Database
* Biblioteca Nacional de España: XX5159267
* Bibliothèque nationale de France: cb167099403 (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058524596506706
* Gemeinsame Normdatei: 1017966168
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6030 2687
* Library of Congress Control Number: no2011063920
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0159486
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 364226692
* Système universitaire de documentation: 165447796
* Virtual International Authority File: 220736212
* WorldCat (via VIAF): 220736212
# Verwaltungsgemeinschaft Westerwald-Obereichsfeld

De Verwaltungsgemeinschaft Westerwald-Obereichsfeld is een gemeentelijk samenwerkingsverband van vijf gemeenten in de Landkreis Eichsfeld in de Duitse deelstaat Thüringen. Het bestuurscentrum bevindt zich in Küllstedt.

## Deelnemende gemeenten

De volgende gemeenten maken deel uit van de Verwaltungsgemeinschaft:
* Büttstedt
* Effelder
* Großbartloff
* Küllstedt
* Wachstedt
* ↑ (de) Bevölkerung der Gemeinden vom Thüringer Landesamt für Statistik
# Villa Zapakara

Villa Zapakara is een kindermuseum in Paramaribo, Suriname.

## Omschrijving

Geopend in november 2009 aan de Prins Hendrikstraat in Paramaribo, biedt Kindermuseum Villa Zapakara een interactieve tentoonstelling waarin kinderen zelf aan het werk worden gezet. Onder begeleiding brengen de kinderen de tentoonstelling tot leven met verhalen, (rollen)spel en andere activiteiten. Er is naast de tentoonstelling een mediatheek waar boeken en films over kunst en cultuur kunnen worden bekeken, daarnaast worden er workshops en andere culturele activiteiten aangeboden. De totstandkoming is mede mogelijk gemaakt door de Nederlandse Ambassade in Suriname, het Tropenmuseum Junior in Amsterdam, en sponsoren uit Paramaribo.

## Tentoonstellingen

De eerste interactieve tentoonstelling Paleisgeheimen over de Ashanti in Ghana is door 17.000 kinderen en begeleiders bezocht en de tweede Ster in de Stad over de miljoenenstad Mumbai door ruim 22.000. Later zijn er tentoonstellingen geweest over onder andere China en Brazilië en Suriname.
# Verrallina rara

Verrallina rara is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Delfinado.
# Vexillum (Costellaria) suluense

Vexillum (Costellaria) suluense is een slakkensoort uit de familie van de Costellariidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1850 door Adams & Reeve.
# Verre buitenland

Het verre buitenland (Russisch: Дальнее зарубежье; Dalnjeje zaroebezje) is een begrip dat in Rusland zijn intrede deed na de val van de Sovjet-Unie. Het wordt gebruikt om landen aan te duiden die niet tot de Sovjet-Unie behoorden (het 'nabije buitenland'). De toevoeging 'verre' slaat daarmee niet op landen die ver weg liggen (de buurlanden Finland, Mongolië en de Volksrepubliek China worden er ook onder gerekend), maar op landen die geen onderdeel vormden van het gebied dat tot 1991 vanuit de Sovjethoofdstad Moskou werd geregeerd.
# Verre Oosten

Het begrip Verre Oosten omvat alle regio's in het oosten van het continent Azië. Het begrip gaat uit van een Europees standpunt en is historisch verbonden met Europese handels- en ontdekkingsreizen. Sinds de tweede helft van de 20e eeuw worden, in plaats van het eurocentrische begrip 'Verre Oosten', steeds vaker de benamingen Oost-Azië en Zuidoost-Azië gebruikt.
In het taalgebruik van het Britse Rijk werd met het begrip Far East sinds het begin van de 19e eeuw alle gebieden oostelijk van Brits-Indië aangeduid, waaronder Indochina, China, Japan, Rusland en Korea. De Amerikanen namen deze terminologie over, hoewel vanuit de Verenigde Staten gezien het Verre Oosten westelijk ligt.
# Hans Bierhuijs

Hans Bierhuijs (Batavia, 15 november 1918 – Waalsdorpervlakte, 30 september 1941) was een Nederlandse verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Johannes Bierhuijs werd in 1918 in Batavia geboren en ging na zijn lagereschooltijd naar Nederland om daar de Haarlemse MTS te volgen. Hij maakte deel uit van de verzetsgroep in Heemstede die onder de leiding stond van broeder Joseph, Johannes Klingen. Bierhuijs was een van zijn informanten.
In de nacht van 20 april op 21 april 1941 probeerde hij met anderen sabotage te plegen op een Duitse trein. Die sabotagepoging mislukte en leidde tot een schietpartij op het Prinsen Bolwerk te Haarlem. Hierbij werd door Bierhuijs een Duitse spoorwegman neergeschoten.
Henk Schoenmaker en een medeverzetsman uit de groep van broeder Joseph, Willem Zietse, werden nadien op 6 mei 1941 in Rotterdam in de val gelokt. De verrader Anton van der Waals ('De Wilde') had hun wijsgemaakt dat hij ze met hun geheime code en enkele andere documenten naar Engeland kon laten vertrekken. Ze vielen echter in de handen van een arrestatieteam van de SD. Uit hun verhoor, of uit gesprekken van Van der Waals met Schoenmaker en Zietse toen ze hem nog vertrouwden, kwam de identiteit vast te staan van de schutter op het Prinsen Bolwerk. Drie weken later, op 11 mei 1941 arresteerde de Sicherheitsdienst Bierhuijs in Rotterdam. Hij was opgespoord door Anton van der Waals en twee weken later was vrijwel de gehele groep van broeder Joseph opgerold.
Bierhuijs, Henk Schoenmaker en broeder Joseph Klingen werden gefusilleerd op de Waalsdorpervlakte. Zietse overleefde de oorlog en getuigde in het proces tegen Van der Waals, die op 7 mei 1948 ter dood werd veroordeeld. Op 26 januari 1950 vond de voltrekking van het vonnis plaats. Het lichaam van Bierhuijs is nooit teruggevonden.
* Haarlem in de Tweede Wereldoorlog - verraad. Virtuele tochten Kennemerland.
* Hans Krol, Oorlogsslachtoffers Heemstede (en Bennebroek) / Bevrijdingsmonumenten. Gearchiveerd op 26 januari 2016. Geraadpleegd op 28 december 2015.