OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Brahms-Haus (Baden-Baden)

Het Brahms-Haus is een museum in het stadsdeel Lichtental in Baden-Baden in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg. Het is gewijd aan het werk en leven van de componist Johannes Brahms.

## Geschiedenis en composities

Brahms leerde het fraaie huis op de heuvel kennen na een tip van Clara Schumann, een componiste en pianiste die met de componist Robert Schumann getrouwd was. Brahms woonde hier in de zomermaanden tussen 1865 en 1874 en onderhield een nauwe vriendschap met haar.
Hij schreef of volbracht hier enkele van zijn belangrijkste composities. Dit waren bijvoorbeeld zijn eerste en tweede symfonie, pianokwintet in f-mineur (opus 34), strijksextet nr. 2 (opus 36) en verschillende delen van Ein deutsches Requiem.

## Museum en studieruimte

In de jaren zestig van de 20e eeuw bevond het huis zich in een erbarmelijke staat en stond op de nominatie om afgebroken te worden. De Brahmsvereniging wist het huis in 1967 in handen te krijgen. Het huis is rond 1850 gebouwd en is sindsdien qua stijl gelijk gebleven.
Het museum is gevestigd in de vroegere woonruimtes van Brahms. Verder is op de begane grond een gastenstudio met een omvangrijke bibliotheek ingericht. Musicologen, componisten en studenten uit de hele wereld komen hier op uitnodiging telkens enige tijd om te werken en leren.

## Galerij

| Werktafel | Kamerpiano |
| Beeldje van Brahms | Clara Schumann |
# Seabiscuit (paard)

Seabiscuit (23 mei 1933 – 17 mei 1947) was een beroemd racepaard uit de Verenigde Staten.
Seabiscuit werd een van de grootste kampioenen ooit. Het paard was een steun voor de natie tijdens de grote depressie en was het onderwerp van een film uit 1949 getiteld The Story of Seabiscuit. In 2001 kwam er een boek uit en in 2003 werd er wederom een film over het renpaard gemaakt, ditmaal getiteld Seabiscuit.

## Trivia

* In populaire media (vooral films en televisieseries) wordt regelmatig verwezen naar (de naam) 'Seabiscuit', meestal als personificatie van een gedoodverfde winnaar.
# Joris van den Bergh

Johannes Antonius Arnoldus (Joris) van den Bergh (Utrecht, 17 februari 1882 – 's-Gravenhage, 1 juli 1953) was een pionier van de Nederlandse (sport)journalistiek.
Hij was oorspronkelijk werkzaam als ambtenaar. Daarnaast schreef hij sinds 1900, voornamelijk over sport, in vele weekbladen en kranten als de Nieuwe Rotterdamsche Courant en het Algemeen Dagblad. Alhoewel hij over verschillende sporten schreef was zijn grote liefde het wielrennen.
Van den Bergh stond mede aan de basis van de eerste Nederlandse deelname aan de Tour de France in 1936. Daarna was hij enige jaren ploegleider in deze ronde. In 1939 gaf hij voor de VARA-microfoon het eerste Nederlandse radioverslag over de Ronde van Frankrijk. Hij schreef een aantal boeken, onder andere over de sprinter Piet Moeskops. De titel van een van zijn boeken, Mysterieuze krachten in de sport, dat handelt over de mentale aspecten en facetten van de sport, is een staande uitdrukking geworden in de Nederlandse sportjournalistiek. Dit boek uit 1941 met een slothoofdstuk van Karel Lotsy werd opnieuw uitgebracht in 2008.
Vele latere sportjournalisten beschouwen hem als de grondlegger van hun vak.

## Tweede Wereldoorlog

Minder bekend is zijn brochure "De Post in de Vloeiweide". In dit 32 pagina's tellende boekje wordt verhaald over de geschiedenis van de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog in de omgeving van de Vloeiweide (Rijsbergen), waar bij de familie Neefs een verzetsploeg was ondergebracht. Op een verschrikkelijke manier zijn hier op 4 oktober 1944 negen personen, leden van de familie Neefs en van de verzetsploeg door de Duitsers om het leven gebracht, terwijl acht andere leden gevangen werden genomen en de volgende dag in het Mastbos zijn gefusilleerd. Ter nagedachtenis aan deze tragische gebeurtenis wordt elk jaar op de eerste zondag na 4 oktober bij het monument op de Vloeiweide een herdenkingsdienst gehouden.
# Arthur Stace

Arthur Malcolm Stace (Sydney, 9 februari 1885 - aldaar, 30 juli 1967) beter bekend als Mr Eternity, was een Australische soldaat.

## Biografie

Stace was een alcoholist vanaf zijn tienerjaren tot het begin van de jaren dertig. In de jaren veertig bekeerde hij zich tot het christendom en zijn boodschap begon te verspreiden door het woord 'Eternity' in kopergravure te schrijven met geel krijt op voetpaden en drempels in en rond Sydney, van Martin Place tot Parramatta; van 1932 tot zijn dood in 1967. Hij werd een legende in de plaatselijke folklore van de stad, het verhaal van zijn leven heeft boekadaptaties, museumexposities, standbeelden, een opera en een film geïnspireerd. In het National Museum of Australia wordt nog een geschrift van hem bewaard.
Geschat wordt dat hij het woord "Eternity" in de afgelopen 35 jaar meer dan een half miljoen keer heeft geschreven.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Arthur Stace op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Chris Cunneen, Stace, Arthur Malcolm (1885–1967). Australian Dictionary of Biography (1990). Gearchiveerd op 28 maart 2021. Geraadpleegd op 28 maart 2021.
* ↑ Making your life count for eternity. Anglican Church League, Sydney, Australia. Gearchiveerd op 19 maart 2021. Geraadpleegd op 27 maart 2021.
* Australian Dictionary of Biography: stace-arthur-malcolm-8615
* Nationale bibliotheek van Australië: 60602871
* Trove: 1469981
* Virtual International Authority File: 973150748992316420008
* WorldCat (via VIAF): 973150748992316420008
# Slegge (gereedschap)

Een slegge, sleg of slei is een zware hamer met een houten of kunststof kop en een lange steel. De ronde of vierkante kop is vaak aan beide zijden versterkt met bandijzer om spijten te voorkomen.
De hamer wordt gebruikt om rasterpalen in de bodem vast te zetten, maar ook om bijvoorbeeld splijtwiggen in te kloven boomstammen te slaan. Door de slegge met beide armen tot boven het hoofd te heffen en vervolgens te laten neerkomen kan behoorlijk wat slagkracht worden ontwikkeld.
# Zuiderhoek

Zuiderhoek kan verwijzen naar:
* David Zuiderhoek (aannemer)
* David Zuiderhoek (architect)
* Olga Zuiderhoek, actrice
* Niels Zuiderhoek, gitarist
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Zuiderhoek en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Nadagara cryptospila

Nadagara cryptospila is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Prout.
# Amblypneustes

Amblypneustes is een geslacht van zee-egels uit de familie Temnopleuridae.

## Soorten

* Amblypneustes corrali Lambert & Roig, 1949 †
* Amblypneustes elevatus (Hutton, 1872)
* Amblypneustes formosus Valenciennes, 1846
* Amblypneustes grandis H.L. Clark, 1912
* Amblypneustes leucoglobus Döderlein, 1914
* Amblypneustes ovum (Lamarck, 1816)
* Amblypneustes pallidus (Lamarck, 1816)
* Amblypneustes pulchellus (H.L. Clark, 1928)
# Kozlodoeï

Kozlodoeï, Kozlodoej of Kozloduy (Bulgaars: Козлодуй) is een stad en een gemeente in het noordwesten van Bulgarije, aan de rivier de Donau, in de oblast Vratsa. Met 11.666 inwoners (2019) is het de tweede stad van de oblast en een van de grotere plaatsen in Noordwest-Bulgarije. Op zo'n 5 kilometer afstand van de stad bevindt zich de Kerncentrale Kozloduy.

## Bevolking

Op 31 december 2019 telde de stad Kozlodoeï 11.666 inwoners, terwijl de gemeente 18.757 inwoners had. De gemeente Kozlodoeï bestaat naast de stad Kozlodoeï uit vier dorpen: Boetan (Бутан), Glozjene (Гложене), Kriva Bara (Крива бара) en Charlets (Хърлец). Op 31 december 2019 hadden deze dorpen samen 7.091 inwoners, variërend van 371 inwoners in Kriva Bara tot 2.552 inwoners in Boetan.
De bevolkingsontwikkeling van stad en de gemeente Kozlodoeï :
| Jaar | 1934 | 1946 | 1956 | 1965 | 1975 | 1985 | 1992 | 2001 | 2011 | 2020 |
| stad Kozlodoeï | 7 561 | 7 425 | 7 744 | 7 575 | 10 498 | 12 494 | 13 632 | 14 892 | 13 058 | 11 552 |
| gemeente Kozlodoeï | 19 370 | 19 637 | 20 241 | 20 216 | 18 689 | 23 506 | 23 939 | 24 367 | 21 180 | 18 546 |

### Religie

De laatste volkstelling werd uitgevoerd in februari 2011 en was optioneel. Van de 21.180 inwoners reageerden er 14.331 op de volkstelling. Van deze 14.331 respondenten waren er 10.767 lid van de Bulgaars-Orthodoxe Kerk, oftewel 90,1% van de bevolking. De rest van de bevolking had een andere religie of was niet religieus.
Religieuze samenstelling in februari 2011 :
| Bulgaars-Orthodoxe Kerk | Bulgaars-Orthodoxe Kerk | 75,1% | 75,1% |
| Katholieke Kerk | Katholieke Kerk | 0,9% | 0,9% |
| Protestantisme | Protestantisme | 0,6% | 0,6% |
| Islam | Islam | 0,3% | 0,3% |
| Geen | Geen | 8,5% | 8,5% |
| Anders/ Onbekend | Anders/ Onbekend | 14,6% | 14,6% |

## Sport

De stad heeft ook een voetbalclub, genaamd FK Botev Kozlodoeï.

## Zustersteden

Kozlodoeï is verzusterd met de volgende steden:
* Bechet, Roemenië
* Bosilegrad, Servië
* Kalofer, Bulgarije
* Putivl, Oekraïne
* Whitehaven, Verenigd Koninkrijk
* ↑ (en) Nationaal Statistisch Instituut: Population by towns and sex as of 31.12.2020
* ↑ Religious composition of Bulgaria 2011. pop-stat.mashke.org. Gearchiveerd op 29 mei 2023.
Bestuurlijk centrum: Vratsa Borovan · Bjala Slatina · Chaïredin · Kozlodoeï · Krivodol · Mezdra · Mizija · Orjachovo · Roman · Vratsa
# Sleipnerveld

Het Sleipnerveld is een gasveld in de Noorse sector van de Noordzee, omstreeks 250 kilometer ten westen van Stavanger, waar op een diepte van 2500 meter aardgas wordt gewonnen met een hoog CO$_2$-gehalte. Twee gedeelten van het veld zijn in productie, namelijk Sleipner-West (vanaf 1974) en Sleipner-Oost (vanaf 1981). Het gasveld is genoemd naar Sleipnir, de achtbenige hengst uit de Noordse mythologie. Het gasveld wordt geëxploiteerd door het Noorse olie- en gasbedrijf Statoil.
Tijdens de bouw van Sleipner A, een betonnen condeep, ging het op 23 augustus 1991 mis toen een constructiefout tot gevolg had dat de constructie zonk in het Gandsfjord. Een nieuwe constructie werd in 1993 opgeleverd.

## CO$_2$-opslag

Op het Sleipner-productieplatform wordt CO$_2$ gescheiden van het gewonnen aardgas. De CO$_2$ wordt sinds 1996 afgescheiden en op industriële schaal geïnjecteerd in een watervoerende laag met de naam "Utsira Sand" of Utsira-zandsteenformatie, op circa 800 meter diepte. Deze laag bestaat uit een poreuze zandsteen 35-40% met een dikte van 250 meter op een diepte tussen 800 en 1100 meter. In het reservoir zelf zijn kleisteenlagen aanwezig van 1 meter dik, die de opwaartse CO$_2$-migratie tegenhouden. De watervoerende lagen van enkele meters dik zijn maximaal verzadigd met CO$_2$. Boven de watervoerende lagen ligt de dikke afsluitende Nordland schalielaag die geen CO$_2$ doorlaat.
Er wordt 1 miljoen ton CO$_2$ per jaar in de watervoerende laag geïnjecteerd. De minimale diepte van 800 meter is vereist vanwege het superkritisch houden van het CO$_2$, waarvoor een bepaalde temperatuur en druk nodig is. Bij een normale geothermische en hydrostatische gradiënt betekent dit dat de bovenkant van het opslagreservoir op een minimale diepte van 800 meter moet liggen.
# Zuiderhofje

Het Zuiderhofje is een hofje in de Noord-Hollandse stad Haarlem. Het hofje is gelegen aan de Zuiderstraat 12 in de Vijfhoek in Haarlem-Centrum.
Het Zuiderhofje werd gesticht in 1640 door Jacques van Damme en zijn vrouw Elisabeth Blinckvliedt. In de periode 1891-1894 werd het hofje volledig herbouwd naar ontwerp van Ant. J. Salm. Sindsdien resteren er nog 14 woningen binnen het hofje. Het hofje was bestemd voor alleenstaande Doopsgezinde vrouwen op leeftijd, maar er mogen thans ook niet-Doopsgezinden wonen. Het hofje wordt, net als de meeste hofjes, bestuurd door een College van regenten en regentessen. Zij bepalen het beleid, beheren het geld en zorgen voor het onderhoud van de huisjes. Het Zuiderhofje is geheel zelfstandig. De binnenplaats van het hofje is enkel te bereiken via de centrale hal van het hoofdgebouw aan de Zuiderstraat. Het hofje kende ook een achteruitgang door middel van een poort. Deze kwam uit op de inmiddels verdwenen Boeresteeg, thans het Doelenplein.
Het Zuiderhofje is niet open voor publiek.
# Alíz Kertész

Alíz Kertész (Boedapest, 17 november 1935) is een voormalig Hongaars turnster.
Kertész won tijdens de wereldkampioenschappen in 1954 de zilveren medaille in de landenwedstrijd.
Tijdens de Olympische Zomerspelen 1956 de gouden medaille in de landenwedstrijd draagbaar gereedschap en de zilveren medaille in de landenwedstrijd.

## Resultaten
### Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1956 | Melbourne | in de landenwedstrijd draagbaar gereedschap in de landenwedstrijd 61e in de meerkamp |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1954 | Rome | 2 in de landenwedstrijd |
* (en) Profiel van Alíz Kertész op sports-reference.com (gearchiveerd)
1952: Evy Berggren, Vanja Blomberg, Ann-Sofi Colling, Karin Lindberg, Hjördis Nordin, Göta Pettersson, Gun Röring, Ingrid Sandahl · 1956: Andrea Bodó, Erzsébet Gulyás, Ágnes Keleti, Alíz Kertész, Margit Korondi, Olga Tass
# Bouke Koning

Bouke Jouke Koning (Akkrum, 19 september 1915 - 24 april 1998) was een Nederlandse verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Koning werd geboren in Akkrum en werd tuinier op de Werkplaats in Bilthoven. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland was hij een van degenen die deelnamen aan de poging om alle inwoners van het "Paviljoen" in Loosdrecht te laten onderduiken voordat ze gedeporteerd zouden worden. Bouke begon op eigen initiatief, vervalste juridische documenten, verzamelde fondsen voor de onderduikers en zocht onderduikadressen. Hij en zijn vrouw Froukje verborgen ook Joden in hun eigen huis. Toen Koning in de zomer van 1942 tot de verzetsgroep van Joop Westerweel toegetreden was, werd het een van zijn taken om vluchtelingen te begeleiden over de Belgische grens, van waar zij zuidwaarts reisden. Onder degenen die hij vergezelde, waren twee jongens uit Loosdrecht, die de eerste waren die de grens naar veiligheid in Spanje overstaken. Deze ontsnappingsroute was een voorkeursmethode geworden om de nazi's te ontwijken, aangezien veel onderduikadressen slechts kort gebruikt konden worden of onveilig bleken te zijn.
In december 1943 werden Koning en een van de onderduikers thuis gearresteerd en naar het politiebureau in Utrecht gebracht en daarvandaan naar Amsterdam. Koning werd na zes weken vrijgelaten, maar de onderduikster werd gedeporteerd naar kamp Westerbork, waarvandaan ze ontsnapte en terugkeerde naar de familie Koning.
Op 11 maart 1944 werd Bouke, samen met Joop Westerweel, gearresteerd en naar kamp Vught overgebracht, vanwaar hij naar Oranienburg, Dora, Ravensbrück en uiteindelijk Peltoff gestuurd werd totdat hij door de Russen bevrijd werd.
Op 16 juni 1964 erkende Yad Vashem Bouke Koning en zijn vrouw, Froukje Koning-Kramer (1914-1995), als rechtvaardig onder de naties.
# Rudolf Dekker

Rudolf Michel Dekker (Amsterdam, 1951) is een Nederlandse historicus.

## Biografie

Na zijn eindexamen gymnasium beta aan het Vossius Gymnasium te Amsterdam studeerde Rudolf Dekker geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij ook promoveerde.
Hij doceerde tot 2010 geschiedenis aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. In 1998 was hij fellow van het Institute for Advanced Study van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.

## Werk

Dekker promoveerde op een dissertatie met de titel Holland in beroering. Oproeren in de 17de en 18de eeuw (Ambo, 1982). In dit boek werd het bestaande beeld van het vreedzame vaderlands verleden bijgesteld. Met Lotte van de Pol schreef hij een boek over als man verklede vrouwen die in de 17e en 18e eeuw onder meer als soldaat en matroos door het leven gingen (Vrouwen in mannenkleren. De geschiedenis van een tegendraadse traditie. Europa 1500-1800 (Wereldbibliotheek, 1989). Dit boek werd vertaald in het Engels, Zweeds, Duits, Spaans en Japans. In 1983 startte hij een langlopend project, een inventarisatie van alle egodocumenten van Nederlanders geschreven tussen de middeleeuwen en de twintigste eeuw.
In Uit de schaduw in 't grote licht. Kinderen in egodocumenten van de gouden eeuw tot de romantiek (Wereldbibliotheek, 1995) liet hij zien op welke manieren egodocumenten gebruikt kunnen worden door historici. Daarnaast houdt hij zich ook bezig met diverse andere onderwerpen, waaronder de geschiedenis van de Nederlandse humor, en schreef daarover Lachen in de gouden eeuw. Een geschiedenis van de Nederlandse humor (Wereldbibliotheek, 1997).
Met Arianne Baggerman publiceerde hij Kind van de toekomst. De wondere wereld van Otto van Eck (1790-1798) (Wereldbibliotheek, 2005). Dit boek werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en bekroond met de Dr. Wijnaendts Franckenprijs van de Maatschappij voor Nederlandse Letterkunde en de Langeveldprijs. Het boek verscheen in Engelse vertaling (Child of the Enlightenment: Revolutionary Europe reflected in a Boyhood Diary. Brill, 2009). Met Arianne Baggerman redigeerde hij de bundel Egodocumenten: nieuwe wegen en benaderingen (Aksant, 2005, ook themanummer van het Tijdschrift voor Sociale en Economische Geschiedenis).
Rond 2008 hield hij zich bezig met diverse thema’s uit de Nederlandse geschiedenis, die aan de orde komen in Meer verleden dan toekomst. Geschiedenis van verdwijnend Nederland (Bert Bakker, 2008).
In Het excellentietraject. Discussies over wetenschap, onderwijs en de universiteit (Panchaud, 2015) schetst Rudolf Dekker de teloorgang van de Nederlandse universiteiten in de afgelopen decennia. Hij levert kritiek op de bestuurscultuur en de daaruit voortkomende 'perverse prikkels' die onafhankelijk onderzoek en de kwaliteit van het onderwijs ondermijnen.
In september 2019 verscheen van Dekker Plagiaat en nivellering. Nieuwe trends in de Nederlandse geschiedschrijving over de Tweede Wereldoorlog, waarin hij het werk van Ad van Liempt over kampcommandant Gemmeker gebruikt als case study voor de bespreking van problemen in de Nederlandse geschiedschrijving.

## Externe link

* Egodocumenten op Internet
# Johan Willem Alexander Gommers

Johan Willem Alexander Gommers (Rijsbergen, 21 mei 1871 – Breda, 26 september 1944) was een Nederlands burgemeester. Hij was van 1901 tot 1909 burgemeester van Halsteren en van 1909 tot 1920 burgemeester van Zevenbergen. Op 15 februari van dat jaar krijgt hij eervol ontslag aan.
Naast zijn burgemeesterschap was hij ook amateur-geschiedkundige. Hij schreef onder andere een folkloristische kalender van West-Brabant en in 1909 publiceerde hij een geschiedenis van zijn geboortedorp Rijsbergen.
Johan Willem Alexander Gommers was de zoon van Willem Gommers, burgemeester van Rijsbergen van 1875 tot 1914.
* ↑ https://archiefeemland.courant.nu/issue/ADDE/1920-01-22/edition/0/page/2?query=,Amersfoortsch Dagblad/De Eemlander, 22 januari 1920. Gearchiveerd op 10 juni 2021.
* ↑ J.W.A. Gommers, ‘Folkloristische kalender van westelijk Noord-Brabant’, in: Sinte Geertruydtsbronne, 1930, nr. 7, p. 111.
* ↑ J.W.A. Gommers, Beschrijving van Rijsbergen, Den Bosch, 1909.
* ↑ https://www.geni.com/people/Johan-Willem-Alexander-Gommers/6000000082602859001. Gearchiveerd op 10 juni 2021.
# Artelida lokobensis

Artelida lokobensis is een van de veertien soorten van het kevergeslacht Artelida en is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Villiers, Quentin & Vives.
# Sepvret

Sepvret is een gemeente in het Franse departement Deux-Sèvres (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 494 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Niort.

## Geografie

De oppervlakte van Sepvret bedraagt 16,8 km², de bevolkingsdichtheid is 29,4 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Sepvret met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Aglaophamus uruguayi

Aglaophamus uruguayi is een borstelworm uit de familie Nephtyidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Aglaophamus uruguayi werd in 1953 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Hartman.
# Kamina (plaats)

Kamina is een stad in Congo-Kinshasa en is de hoofdplaats van de provincie Haut-Lomami. Kamina telt ongeveer 115.600 inwoners (schatting MONUC, 2004). Bij de laatste volkstelling van 1984 telde het 62.789 inwoners.
Kamina vormt een centrum voor de spoorwegen en er bevinden zich verder een aantal fabrieken en centra voor de verwerking van landbouwproducten (met name katoen, tabak en groenten). De stroomvoorziening komt grotendeels van een stuwdam in de nabijgelegen rivier Lovoi (zijrivier van de Lualaba).

## Geschiedenis

Kamina werd eerste maanden van de onafhankelijkheid van Congo (1960) gebruikt als een centrum vanwaaruit interventies werden gepleegd. Later werd het gebruikt door als centrum voor de coördinatie van VN-operaties tijdens de Congocrisis, die werd veroorzaakt door de opvolging van de Staat Katanga (1960–1963).
Momenteel bevindt zich in de stad een centrum voor de 'brassage' ("vermenging") van de diverse fracties uit de Congolese Burgeroorlog tot een nieuw Congolees leger.

## Vervoer

Vanuit de stad lopen drie lijnen van de Congolese spoorwegen naar het noordwesten (Kananga en Ilebo, door West-Kasaï), noordoosten (Kabalo en Kindu, incidenteel ook naar Kalemie) en zuidoosten (Likasi, Lubumbashi en Zambia, incidenteel ook naar Lobito in Angola).
Ook bevinden zich er twee vliegvelden; de burgerluchthaven Kamina en de militaire Vliegbasis Kamina (oosten; opgezet door de Belgen na de Tweede Wereldoorlog - in 1960 uitgerust met Fouga Magisters, in 1964 gebruikt voor de militaire operaties Rode en Zwarte Draak).
Ten oosten van de stad ligt ook de in 1977 opgezette Duitse OTRAG-testraketlanceerbasis Shaba North (Kapani Tonneo), die in 1979 na klachten van de Sovjet-Unie werd gesloten.
* ↑ (en) Kamina. Encyclopædia Britannica. Geraadpleegd op 6 juni 2009.
Sankuru · Bas-Uele · Kongo Central · Kwango · Kwilu · Mai-Ndombe · Kinshasa · Kasaï · Lulua · Kasaï oriental · Lomami · Maniema · Zuid-Kivu · Noord-Kivu · Ituri · Haut-Uele · Tshopo · Noord-Ubangi · Mongala · Zuid-Ubangi · Evenaarsprovincie · Tshuapa · Tanganyika · Haut-Lomami · Lualaba · Haut-Katanga
# Brandon Davis

Brandon Davis (Redlands (Californië), 30 augustus 1995) is een Amerikaanse snowboarder.

## Carrière

Bij zijn wereldbekerdebuut, in januari 2013 in Copper Mountain, scoorde Davis direct zijn eerste wereldbekerpunten. In december 2013 behaalde de Amerikaan in Copper Mountain zijn eerste toptienklassering in een wereldbekerwedstrijd. In december 2014 stond hij in Istanboel voor de eerste maal in zijn carrière op het podium van een wereldbekerwedstrijd. Op 21 januari 2016 boekte Davis in Mammoth Mountain zijn eerste wereldbekerzege.

## Resultaten
### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Algm | BA | SBS |
| 2012/2013 | 238e | – | 145e |
| 2013/2014 | 64e | – | 28e |
| 2014/2015 | 23e | 7e | 44e |

#### Wereldbekerzeges

| Datum | Plaats | Onderdeel |
| 21 januari 2016 | Mammoth Mountain | Slopestyle |