OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Gelliodes nossibea

Gelliodes nossibea is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Gelliodes en behoort tot de familie Niphatidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Lévi.
# Windpark Osório

Windpark Osório is een windmolenpark in Osório, Brazilië.
Windpark Osório was het grootste windmolenpark van Latijns-Amerika en de op een na grootste in de wereld op het moment van de voltooiing in 2007. Maar dit is in 2012 overtroffen door Complexo Eólico do Alto Sertão I in Bahia. Het park bestaat uit 75 windturbines, waarvan de eerste 25 in 2006 operationeel zijn geworden, de overblijvende in 2007. Elke windturbine kan 2 MW leveren, de totale geïnstalleerde capaciteit is daarmee 150 MW. De kosten werden voor 69% door de Braziliaanse ontwikkelingsbank (BNDES) gefinancierd .

## Externe link

* (pt) (en) Officiële webpagina
* ↑ (en) virtalglobetrotting.com over Windpark Osório
* ↑ (en) TU Delft over Windpark Osório
# Josephus Nicolaus Laurenti

Josephus Nicolaus Laurenti (Wenen, 4 december 1735 – aldaar, 17 februari 1805), ook Joseph Nicolaus Lorenz, was een Oostenrijks arts, natuuronderzoeker, herpetoloog en zoöloog. Hij werkte lange tijd zonder een hogere medische opleiding genoten te hebben als Feldsjer en promoveerde in 1768 tot Doctor in de geneeskunde.
Laurenti was de auteur van het werk Specimen Medicum, Exhibens Synopsin Reptilium Emendatam cum Experimentis circa Venena (1768), wat een baanbrekend werk was op het gebied van de herpetologie. Laurenti benoemde en beschreef hierin als eerste de klasse van de reptielen.
In de tiende druk van Systema naturae benoemde Carl Linnaeus negen geslachten van reptielen en amfibieën. Laurenti breidde dit uit tot het aantal van 35.
# Sapintus barbei

Sapintus barbei is een keversoort uit de familie snoerhalskevers (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1978 door Bonadona.
# Cryptocephalus egenus

Cryptocephalus egenus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1992 gepubliceerd door Tang.
# Kushiro (subprefectuur)

Kushiro (Japans: 釧路支庁, Kushiro-shichō) is een subprefectuur van de Japanse prefectuur Hokkaido. Kushiro heeft een oppervlakte van 5996,38 km² en een bevolking van ongeveer 271.196 inwoners (2004). De hoofdstad is Kushiro.

## Geschiedenis

De subprefectuur werd opgericht in november 1897. In augustus 1922 werd de subprefectuur hernoemd naar Kushiro-no-kuni (釧路国支庁, Kushiro no kuni shichō). Op 20 oktober 1948 werd het district Ashoro overgeheveld naar de subprefectuur Tokachi. Op 1 april 1957 kreeg de subprefectuur opnieuw haar oude naam, subprefectuur Kushiro.

## Geografie

Kushiro wordt begrensd door de subprefecturen Tokachi, Abashiri en Nemuro.
De administratieve onderverdeling is als volgt:

### Zelfstandige steden (市) shi

Er is één stad in de suprefectuur Kushiro:
* Kushiro (hoofdstad)

### Gemeenten (郡 gun)

De gemeenten van Kushiro, ingedeeld naar district:
| District | Gemeenten |
| Kushiro | Kushiro |
| Akkeshi | Akkeshi - Hamanaka |
| Kawakami | Shibecha - Teshikaga |
| Akan | Tsurui |
| Shiranuka | Shiranuka |

### Fusies

(Situatie op 20 mei 2008)
Zie ook: Gemeentelijke herindeling in Japan
* Op 11 oktober 2005 werd de gemeenten Akan en Onbetsu aangehecht bij de stad Kushiro.

## Vervoer
### Luchthaven

* Luchthaven Kushiro (釧路空港, Kushiro Kūkō), een regionale luchthaven in de stad Kushiro.

### Trein

* Hokkaido Railway Company
** Nemuro-lijn
** Senmō-lijn
* Taiheiyō (太平洋石炭販売輸送, Taiheiyō Sekitan Hanbai Yusō), een goederenlijn voor koolvervoer
** Rinko-lijn

### Weg

* Autoweg
** Autoweg 38
** Autoweg 44
** Autoweg 240
** Autoweg 241
** Autoweg 243
** Autoweg 272
** Autoweg 274
** Autoweg 391
** Autoweg 392

## Externe link

* (ja) Officiële website van de subprefectuur
Subprefecturen: Hidaka · Hiyama · Iburi · Ishikari · Kamikawa · Kushiro · Nemuro · Okhotsk · Oshima · Rumoi · Shiribeshi · Sorachi · Soya · Tokachi Steden: Abashiri · Akabira · Asahikawa · Ashibetsu · Bibai · Chitose · Date · Ebetsu · Eniwa · Fukagawa · Furano · Hakodate · Hokuto · Ishikari · Iwamizawa · Kitahiroshima · Kitami · Kushiro · Mikasa · Monbetsu · Muroran · Nayoro · Nemuro · Noboribetsu · Obihiro · Otaru · Rumoi · Sapporo (hoofdstad) · Shibetsu · Sunagawa · Takikawa · Tomakomai · Utashinai · Wakkanai · Yubari
# Coco (album)

Coco is het tweede studioalbum van de Nederlandse rapper Faberyayo en zijn debuutalbum als solo-artiest. Het album verscheen op 2 november 2012 en is een ode aan zijn gelijknamige vriendin.

## Muziek
### Een Echte

De videoclip is uitgekomen op 4 juni 2012 en is gemaakt door Milo Alting Siberg met assistentie van Patrick Ebu-Mordi.

### Zomer aan de Wand

De videoclip is uitgekomen op 30 augustus 2012 en is gemaakt door Magnetron Music VOF.

## Tracklist

| Nr. | Titel | Lengte |
| 1 | Thuis | 1:11 |
| 2 | Een Echte | 3:23 |
| 3 | Zomer aan de Wand | 3:10 |
| 4 | Splash | 3:02 |
| 5 | Baby Miko | 3:35 |
| 6 | Solonaise | 3:41 |
| 7 | Restjesdag | 3:06 |
| 8 | Mijn Blauwe Ogen | 3:04 |
| 9 | Het Roer van de Woonark | 3:08 |
| 10 | Stiekem | 3:54 |
| 11 | Zomaar | 2:20 |
# Geertje Aalders

Geertje Aalders (Doetinchem, 1983) is een Nederlands illustrator, vooral bekend als papierknipkunstenaar.

## Werk

Aalders volgde haar opleiding aan de Kunstacademie van Kampen, waar ze In eerste instantie grafische vormgeving studeerde om daarna over te schakelen naar het illustreren.
Vanaf die tijd werkt ze voor tijdschriften als Flair, Happinez en Flow Magazine. Daarnaast illustreert ze boeken. In 2005 debuteerde ze als boekillustrator met Nieuw berijmde Kamper uien: 'de guitigsten’ van Henk de Koning. Haar meest succesvolle boek is Arabische sprookjes, bewerkingen van sprookjes van Rodaan Al Galidi. Dit boek werd bekroond en werd ook uitgegeven in de Verenigde Staten en Canada. Geertje Aalders ontwierp de PostNL Decemberzegels 2021.
De natuur is in het werk van Aalders een grote inspiratiebron. Na een uitgebreid onderzoek schetst Aalders een ontwerp, waarna ze dat ontwerp uitsnijdt als één groot delicaat silhouet. Behalve knipwerk maakt ze ook gedetailleerde pentekeningen en illustraties in olieverf. In 2019 schreef Geertje Aalders een handboek over de papierknipkunst, dat inmiddels ook in Duitsland is verschenen.

## Waardering

Aalders heeft zich ontwikkeld tot een autoriteit op het gebied van de moderne knipkunst in Nederland. Met haar papercut-art treedt Geertje Aalders in een oude Nederlandse traditie. Bekende 17e-eeuwse namen, als Anna Maria van Schurman en Johanna Koerten gingen haar voor. In die tijd waren knipkunstwerken erg populair. Voor een knipwerk van Johanna Koerten werd indertijd zelfs een hogere prijs betaald dan voor een schilderij van Rembrandt.
* 2021 - Geertje Aalders ontwierp de PostNL Decemberzegels 2021. De illustraties op de decemberzegels zijn knipkunstwerken die volledig bestaan uit lagen gekleurd papier.
* 2018 - Geertje Aalders en Rodaan Al Galidi wonnen de Jenny Smelink-IBBY-prijs voor hun boek Arabische sprookjes. Deze prijs voor auteurs en illustratoren wil de nadruk leggen op culturele diversiteit in boeken. Door de jury werd Aalders geroemd vanwege haar knipkunstwerken in Arabische sprookjes die refereren aan de mozaïekkunst van het Midden-Oosten, maar die zij combineert met een moderne, grafische esthetiek.
* 2017 - Arabische sprookjes werd bekroond met het Libris Mooiste Boekomslag.

## Tentoonstellingen

* 2021 - 2022 Beeld en Geluid in Den Haag - Tentoonstelling PostNL Decemberzegels 2021 originele werken
* 2019-2020 - Villa Verbeelding in Hasselt - Meer dan duizend nachten - groepsexpositie van Geertje Aalders, Quentin Gréban, Thé Tjong-Khing, Martijn van der Linden en Annemarie van Haeringen
* 2019-2020 - Noord-Hollands Archief in Haarlem - Van groot >>> klein naar groot - groepsexpositie met, naast werk van Aalders, ook van o.a Joost Swarte
* 2019 - Galerie Weesperzijde in Amsterdam - Salon 2019 - groepsexpositie met werk van Jet Boeke, Eva Gans, Sylvia van Ommen, Marenthe Otten, Sieb Posthuma, Floor Rieder, Loes Riphagen, Jill Schirnhofer, Noëlle Smit en Peter van Straten
# Intercontinentale raket

Een intercontinentale raket of langeafstandsraket (Engels: intercontinental ballistic missile, ICBM; letterlijk: intercontinentale ballistische raket), is een ballistische raket voor het afleggen van zeer grote afstanden via een suborbitale ruimtevlucht, over het algemeen voor het bij het doel brengen van kernwapens. Ze zijn zo krachtig dat de wapens vaak geassocieerd worden met een apocalyptische kernoorlog.
Een ICBM in engere zin wordt vanaf de grond gelanceerd. Daarnaast is er de Submarine-Launched Ballistic Missile (SLBM), een door een strategische raket-onderzeeboot (SSBN) gelanceerde raket, zoals de Trident.
ICBM's verschillen van andere ballistische raketten omdat ze een groter bereik en snelheid hebben: deze andere zijn middellangeafstandsraketten (IRBM's) en korteafstandsraketten. Raketten indelen in afstandsklassen is enigszins willekeurig; exacte grenzen tussen verschillende klassen worden alleen gehanteerd in het kader van een bepaalde afgesproken standaard.
De volgende landen hebben op dit moment ICBM-systemen: Rusland, de Verenigde Staten, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Noord-Korea en China. India en Pakistan hebben middellangeafstandsraketten maar zijn bezig met het ontwikkelen van ICBM's. Van Noord-Korea werd gedacht dat zij een ICBM aan het ontwikkelen zijn; twee tests van iets verschillende ontwerpraketten in 1998 en 2006 waren weinig succesvol. Op 4 juli 2017 en 28 juli 2017 werd met succes de Hwasong-14 gelanceerd en kan aangenomen worden dat ook Noord-Korea over een ICBM beschikt.
De vluchtfasen zijn lancering, midcourse en binnenkomst in de atmosfeer. De kernkop komt aan met een snelheid van ongeveer 6,7 km/s.
In 2002 tekenden de Verenigde Staten en Rusland het SORT-verdrag tot vermindering van hun voorraad ICBM's tot 2200 stuks.

## Hergebruik

Meerdere types ICBM’s zijn na buitengebruikstelling omgebouwd tot draagraket voor de ruimtevaart. Bekende voorbeelden hiervan zijn:
* SM65 Atlas, omgebouwd tot diverse Atlas-draagraketten voor vreedzaam gebruik.
* LGM-25c Titan II, omgebouwd tot Titan GLV (Gemini Launch Vehicle) en later Titan 23G.
* LGM-30 Minuteman en LGM-118 Peacekeeper werden omgebouwd tot diverse types Minotaur-raketten.
* R36 (NAVO-codenaam SS-18 Satan) werd omgebouwd tot Dnepr en ook Tsyklon-raketten waren omgebouwde R36.
* UR100N (NAVO-codenaam SS-19 Stiletto) werd omgebouwd tot Rokot en Strela.
# Josephus Johannes Maria Sicking

Josephus Johannes Maria Sicking (Wormerveer, 14 mei 1863 – Wormerveer, 26 november 1903), ook bekend als J.J.M. Sicking, was een Nederlands organist, koorleider en ook enigszins componist.
Hij was zoon van venter/winkelier Johannes Frederikus Sicking en Catharina/Trijntje Al. Hijzelf was sinds 1887 getrouwd met Guurtruida/Geertruida Maria Fust. Zoon Frederikus Johannes (Frits) Sicking (1889-1980), leerling van zijn vader en Hubert Cuypers was eveneens organist en koorleider en stimulator van het culturele leven in de Zaanstreek.
Hij kreeg zijn opleiding in Amsterdam van Frans Coenen en Bernard Zweers. Hij keerde terug naar Wormerveer, was organist van de Rooms-Katholieke Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk in Wormerveer. In en rond Zaandam was hij orkest- en koorleider, te noemen zijn orkest "Crescendo" uit Koog aan de Zaan, de koren "Concordia", "Door Eendracht Bloeijende" uit Wormerveer en "Zaanlands Mannenkoor". Hij luisterde het vijftigjarig bestaan in 1901 van Door Eendracht Bloeijende op met een uitvoering van Das Lied von der Glocke van Max Bruch. Solisten daarbij waren Anna Kapel, Julia Culp, Johan Rogmans en Jos Orelio.
Enige bekendheid verwierf hij met een aantal werken:
* Toch zal de lente komen (tekst Fredericus Hendrikus van Leent, 1830-1912) was in 1901 een verplicht werk tijdens een zangkwartetconcours en werd datzelfde jaar ook uitgevoerd in het Paleis voor Volksvlijt
* Het lied eener moeder uit 1903, nog gedirigeerd vlak voor zijn overlijden.
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 162, meldt abusievelijk geboortejaar 1843
* Redactie, J.J.M. Sicking overleden. Het nieuws van den dag (2 december 1903). Geraadpleegd op 29 november 2022 – via delpher.nl.
* De Zaanstreek, 29 november 1903, pagina 5 (Wormerveer, Sicking)
# Sastra rugulosa

Sastra rugulosa is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1912 gepubliceerd door Julius Weise.
# Cryptocephalus elegantulus

Cryptocephalus elegantulus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1807 gepubliceerd door Gravenhorst.
# Kushiro

Kushiro kan verwijzen naar:
* Kushiro (provincie), een voormalige provincie van Japan, gelegen in de huidige prefectuur Hokkaido
* Kushiro (stad), een stad in de subprefectuur Kushiro in Japan
* Kushiro (subprefectuur), een subprefectuur van de prefectuur Hokkaido in Japan
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Kushiro en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Cofferdam

Cofferdam kan verwijzen naar:
* Kofferdam (schip), vrije ruimte als afscheiding tussen tanks of ruimen in een schip
* Rubberdam, wordt gebruikt om bij operaties het werkterrein droog gehouden, vooral tandheelkunde
* Kistdam, kofferdam, in de civiele techniek een (tijdelijke) waterkeringconstructie
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Cofferdam en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# George (Iowa)

George is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Iowa, en valt bestuurlijk gezien onder Lyon County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 1051. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 1007, een daling van 44 (-4,2%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 6,2 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 20 km rond George.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over George op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# José Manuel Pando (provincie)

José Manuel Pando is een provincie in het zuidwesten van het departement La Paz in Bolivia. De provincie heeft een oppervlakte van 1976 km² en heeft 7.381 inwoners (2012). De hoofdstad is Santiago de Machaca.
José Manuel Pando is verdeeld in twee gemeenten:
* Catacora
* Santiago de Machaca
Abel Iturralde · Aroma · Bautista Saavedra · Caranavi · Eliodoro Camacho · Franz Tamayo · Gualberto Villarroel · Ingavi · Inquisivi · José Manuel Pando · Larecaja · Loayza · Los Andes · Manco Kapac · Muñecas · Nor Yungas · Omasuyos · Pacajes · Pedro Domingo Murillo · Sud Yungas
# Schottmalhorn

Schottmalhorn kan verwijzen naar:
* Schottmalhorn (Steinernes Meer) - berg op de grens van Duitsland en Oostenrijk, deel van het Steinernes Meer plateau
* Schottmalhorn (Reiter Alm) - berg in Duitsland, deel van het Reiter Alm plateau.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Schottmalhorn en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Cryptocephalus ejimai

Cryptocephalus ejimai is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1990 gepubliceerd door Takizawa.
# Komt vrienden in den ronde (het slijperswiel)

Komt vrienden in den ronde (het slijperswiel) is een Nederlands volksliedje dat door het gewone volk werd gezongen en mondeling werd overgeleverd.
Het liedje gaat over de ambachtsman die met een kar langs de deuren ging om de messen te slijpen en uitlegt waarom zijn beroep het beste is. De huidige tekst over de scharenslijper is in 1895 door Jan Bols uit Lubbeek, Vlaanderen vastgelegd. Twee jaar later werd het opgenomen in de bundel Honderd oude Vlaamse liederen.

## Het lied

1. Komt vrienden in het ronde Minnaars van enen stiel! Ik zal u gaan verkonden Hoe ik door 't slijperswiel De kost verdien voor vrouw en kind Schoon blootgesteld aan weer en wind
(Refrein) Terlierelom terla! Van linksom rechtsom draait mijne steen Door het roeren van mijn been Ju ju ju ju ju ju ju ju!
2. De smid die moet hard werken, Gestadig voor het vier, Hij durft zich niet versterken, Met ene kan goed bier, Terwijl ik ga op mijn gemak, Soms ook wel met een lege zak.
(Refrein)
3. De schoenpik stijf gezeten, Op enen pikkelstoel, Mag kees en droog brood eten, Maar als ik nood gevoel, Dan slijp ik tot den avond toe, En zo heb ik nooit arremoe.
(Refrein)
4. De kleerfrik maakt ons kleren, Voor acht stuivers per dag, Wil hij zijn loon vermeren, Hij snijdt meer dan hij mag, Maar ik op mijne slijpersteen, Ik win meer op een uur alleen.
(Refrein)
5. De maalder moet gaan malen, Tot in het fijnste meel, Hij moet dubbel betalen, Voor zijn droge keel, Maar ik, door ijver en door vlijt, Ik win mijn brood in eerlijkheid.
(Refrein)
6. Mijn vrouw die roept victoria, Over de slijpersstiel, Zij vindt de grootste gloria, In 't draaien van mijn wiel, Mijn kind'ren hebben geen ongemak, Zij lopen met de bedelzak!
(Refrein)
7. Sa, vrienden, voor het leste, All' ambachten zijn goed, Maar mijn is toch het beste, Schoon ik soms slapen moet, Op hooi en strooi in ene stal, Daar heb ik kost voor niemendal.

## Variaties

1. Komt vrienden in den ronde Minnaars van enen stiel! Dan zal ik u verkonden Hoe ik door 't slijperswiel De kost verdien voor vrouw en kind Schoon blootgesteld aan weer en wind
2. De smid die moet hard werken, Gestadig voor het vier, Hij dorst zich niet versterken, Met ene kan goed bier, Terwijl ik ga op mijn gemak, Soms ook wel met een lege zak.
4. De kleermaker maakt kleren, Voor acht gulden per dag, Wil hij zijn loon vermeerderen, Snijdt hij meer dan hij mag, Maar ik op mijne slijpersteen, Ik win meer op een uur alleen.
6. Mijn vrouw die roept victoria, Over de slijpersstiel, Zij vindt de grootste gloria, In 't draaien van mijn wiel, Mijn kind'ren dragen 't ongemak, Zij lopen met de bedelzak!
7. Sa, vrienden, voor het leste, All' ambachten zijn goed, Maar 't mijne het beste, Schoon ik soms slapen moet, Op hooi en strooi in ene stal, Daar heb ik last van niemendal.
# ING Collectie

De ING Collectie is een kunstcollectie die sinds 1974 bestaat. De collectie is onderdeel van de ING Bank NV.

## Geschiedenis

De ING Collectie werd in 1974 door NMB Postbank Groep – een van ING haar voorgangers – aangelegd voor het nieuwe hoofdkantoor in Amsterdam. De collectie werd gevormd rond twee bewegingen in de figuratieve kunst in Nederland: het magisch realisme uit de jaren 1920 en 1930 en het noordelijk realisme uit de jaren 1980.
In de loop der jaren zijn er aan de collectie door verschillende fusies en acquisities nieuwe collecties toegevoegd. Het gaat onder meer om collecties van de Postbank en Nationale-Nederlanden in Nederland, Bank Brussel Lambert (BBL) in België, Barings Bank in Londen en ING Bank Slaski in Polen.

## Fusies en overnames

Baron Léon Lambert, een Belgische bankier met een passie voor hedendaagse kunst, startte in de vroege jaren 1960 met internationale avant-gardekunstenaars de Lambertcollectie. Door zijn collectie samen te voegen met de collectie van de Banque de Bruxelles werd de BBL-collectie gevormd die grote kunststromingen in de late twintigste eeuw vertegenwoordigt. In 1998 werd deze collectie onderdeel van de ING Collectie.
In 1995 verwierf ING de Britse zakenbank Barings waarvan de kunstcollectie in de jaren 1920 werd gevormd. De collectie bevat portretten van de leden van de familie Barings, 18e- en 19e-eeuwse Engelse aquarellen en figuratieve kunst van 'vroegmoderne' Britse kunstenaars. ING heeft een liefdadigheidsorganisatie opgezet voor het beheer van het archief en de historische portretten van Barings, die door de Engelse Kunstraad met de designated status bekroond is.
In Polen is ING een van de eerste bedrijven die lokale hedendaagse kunst vanaf de jaren 1990 en later verzamelt. Deze verzameling bevat onder meer schilderijen, foto's, tekeningen, video's en beeldhouwwerken. De werken zijn het eigendom van de in het jaar 2000 opgerichte Poolse kunststichting van ING om de ontwikkeling van lokale kunstenaars te bevorderen en te ondersteunen.

## Collectiebeleid

Vanaf 1974 is het verzamelbeleid gericht geweest op figuratieve kunst uit Nederland. Sindsdien is ING steeds internationaler geworden en daarmee werd de ING Collectie dat ook. De ING Collectie weerspiegelt het ritme van de veranderende tijd.
ING verzamelt werk van internationale, autonome kunstenaars die de grenzen van de figuratieve traditie opzoeken en die openstaan voor vernieuwing en experiment. De collectie zet aan tot ‘anders kijken’ en stimuleert een cultuur van innovatie en verandering binnen ING. De kunstenaars uit de ING Collectie zetten met hun kunst aan tot reflectie. Hun kunst onderzoekt de tijd waarin wij leven en helpt ons de toekomst met een open blik tegemoet te treden. Om zodoende medewerkers en huidige of toekomstige klanten te inspireren.
Ongeveer 5.000 werken uit de collectie zijn geplaatst in de verschillende internationale kantoren van ING Bank.

## Externe link

* Website ING met geselecteerde kunstwerken uit de collectie
# Claiming rule

De Claiming rule was in het verleden een regel bij Amerikaanse wegrace-wedstrijden voor motorfietsen. De regel was opgesteld door de American Motorcyclist Association om te voorkomen dat dure fabrieksracers zouden worden ingezet.
In de claiming rule was bepaald dat de winnende machine voor een gelimiteerd bedrag na de race te koop moest worden aangeboden. Op die manier zijn heel wat dure fabrieksracers verdwenen.
John Cooper en BSA werden in 1971 het slachtoffer van de claiming rule. In die tijd was het bedrag vastgesteld op 2.500 dollar. De motordealer en coureur Bob Bailey bood binnen 30 minuten na een race op de Ontario Motor Speedway en cheque aan en eiste de winnende BSA A75 Rocket 3 op. Men wist hem uiteindelijk over te halen in ruil voor de BSA gratis een oudere Triumph T150 Trident racer inclusief reservedelen te accepteren. De AMA besloot daarna niet de claiming rule af te schaffen, maar het bedrag te verhogen tot 5.000 dollar. Voor dat bedrag raakte het Yamaha-team in 1974 de winnende Yamaha TZ 750 van Giacomo Agostini kwijt aan de Fransman Patrick Pons.
Fabrieken konden de regel echter omzeilen door iemand van het eigen team gebruik te laten maken van de claiming rule. Op die manier kocht men de eigen machine.