OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# La Tchadienne

La Tchadienne is het nationaal volkslied van Tsjaad. Geschreven door Louis Gidrol en zijn studentengroep, en gecomponeerd door Paul Villard. Het is het officiële volkslied geworden sinds de onafhankelijkheid in 1960.

## Franse tekst

    Peuple Tchadien, debout et à l'ouvrage!
    Tu as conquis la terre et ton droit;
    Ta liberté naîtra de ton courage.
    Lève les yeux, l'avenir est à Toi.
    O mon Pays, que Dieu te prenne en garde,
    Que tes voisins admirent tes enfants.
    Joyeux, pacifique, avance en chantant,
    Fidèle à tes anciens te regardent.

## Nederlandse vertaling

    Mensen van Tsjaad, rijs op en neem je taak op!
    Je hebt het land overwonnen en je rechten gewonnen;
    Je vrijheid zal ontstaan door je moed.
    Sla je ogen op, de toekomst is aan jullie.
    Oh, mijn Land, moge God je behoede,
    Moge je buren je kinderen bewonderen.
    Vreugdevol, vredevol, ga voort terwijl je zingt,
    Vertrouwend op de vaders die naar je kijken.
Onafhankelijke staten: Algerije · Angola · Benin · Botswana · Burkina Faso · Burundi · Centraal-Afrikaanse Republiek · Comoren · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Djibouti · Egypte · Equatoriaal-Guinea · Eritrea · Ethiopië · Gabon · Gambia · Ghana · Guinee · Guinee-Bissau · Ivoorkust · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Lesotho · Liberia · Libië · Madagaskar · Malawi · Mali · Marokko · Mauritanië · Mauritius · Marokko · Mozambique · Namibië · Niger · Nigeria · Oeganda · Rwanda · Sao Tomé en Principe · Senegal · Seychellen · Sierra Leone · Somalië · Soedan · Swaziland · Tanzania · Tsjaad · Togo · Tunesië · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Soedan
Niet algemeen erkende landen: Somaliland · Westelijke Sahara
Afhankelijke gebieden: Mayotte · Réunion (onofficieel) · Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha (onofficieel)
# Sight point (for Leo Castelli)

Sight point (for Leo Castelli) is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid.
Het kunstwerk is een creatie van de Amerikaanse kunstenaar Richard Serra (1938-2024). Het beeld vloeide voort uit een prijsvraag rond 1972 uitgeschreven door de Wesleyan University in Middletown (Connecticut). Ondanks dat hij de prijsvraag won, wilde de universiteit niet tot plaatsing overgaan vanwege de grootte van het object. Even later ontmoette de kunstenaar Edy de Wilde, directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam. Hij zag wel mogelijkheden om het gigantisch werk te plaatsen in “zijn” museumtuin. Het werd er in 1975 geplaatst. Het was Serra’s eerste werk binnen een categorie grote beelden. Richard Serra maakte een plastiek van drie weervaste staalplaten. Weervast staal is daarbij een legering van koper, fosfor, silicium, nikkel en chroom. Deze legering heeft de eigenschap onder corrosie roodbruin te kleuren, hetgeen ook direct na plaatsing een aanvang nam, maar meer dan een jaar in beslag nam. De platen zijn elk 11,7 bij 3 meter elk en elk wegend 17.000 kilo. De platen staan scheef ten opzichte van elkaar maar raken elkaar aan de bovenzijde als in een driehoek. Samen met het contact met de grond houden de platen zich zodoende in evenwicht. Dit werd een handelsmerk van de kunstenaar, die zich lage tijd door een ingenieur liet begeleiden voor dit soort kunstwerken. Door rond of onder de platen te lopen verandert mede vanwege de grootte de indruk die de kijker krijgt van het beeld, er verschuift iets in het perspectief van het beeld.
De museumtuin aan het Museumplein ging als gevolg van de herinrichting van dat plein aan het eind van de jaren negentig op de schop, waarmee ook dit beeld verdween. Die herinrichting werd gevolgd door de sloop van een deel van het Stedelijk Museum en de wederopbouw daarvan (bekend als De Badkuip) onder leiding van architect Mels Crouwel. Er was overeenstemming tussen de directeur (Gijs van Tuyl), de architect en de kunstenaar om het beeld vervolgens te plaatsen op een nieuw ontstaan plein aan de zuidoostelijke kant van het museum. In de nazomer van 2013 werd het beeld door middel van kranen teruggeplaatst, onder directeur Ann Goldstein.
* Nieuws van het Stedelijk Museum
* Het Parool, 24 september 1976, rubriek Onder de bomen van het plein geschreven door de Nederlandse kunstcriticus Frans Duister
* Beeldbank Amsterdam met het kunstwerk in 1977
* ↑ In 1975 was het werk bekend onder de titel Power Sculpture aldus De Waarheid van 14 juli 1975 en Het Parool van 3 september 1975.
* ↑ NRC Handelsblad, 10 oktober 1980 tijdens een expositie in het Museum Boymans-Van Beuningen met 17 platen
# Alberto Regazzoni

Alberto Regazzoni (Lugano, 4 mei 1983) is een Zwitsers voetballer. Hij speelt sinds het seizoen 2010-2011 als aanvaller voor FC St. Gallen.

## Interlandcarrière

Onder leiding van bondscoach Köbi Kuhn maakte Regazzoni zijn debuut voor de Zwitserse nationale ploeg op zaterdag 2 september 2006 in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Venezuela (1-0) in Bazel, net als Gökhan Inler. Hij viel in dat duel na 68 minuten in voor Hakan Yakin. Regazzoni speelde in totaal drie interlands voor zijn vaderland.

## Erelijst
### FC Sion

* Schweizer Cup
    2006
* Alberto Regazzoni op National Football Teams
# Kanton Viry-Châtillon

Kanton Viry-Châtillon is een kanton van het Franse departement Essonne. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Évry. Het heeft een oppervlakte van 10,94 km² en telt 58.971 inwoners in 2018.

## Gemeenten

Het kanton Viry-Châtillon omvatte tot 2014 enkel de gemeente Viry-Châtillon.
Door de herindeling van de kantons bij decreet van 24 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015 is daar de gemeente Grigny aan toegevoegd.
# Ruud Burlet

Rudolf Johannes Hubertus (Ruud) Burlet (5 januari 1957) is een Nederlands politicus. Van 28 juni 2019 tot 9 april 2021 was hij lid van de Gedeputeerde Staten van Limburg.

## Biografie

Voor zijn politieke werkzaamheden was hij manager bij DSM in Geleen en bandenbedrijf Vredestein in Maastricht. Laatstelijk als directeur van recyclingbedrijf Rubber Recources. In januari 2019 werd hij aangewezen als lijsttrekker van Forum voor Democratie in Limburg voor de Provinciale Statenverkiezingen 2019. Na de verkiezingen werd hij in eerste instantie geïnstalleerd als statenlid.
Burlet is voor 2019-2023 gedeputeerde in Limburg in een extraparlementair college met in zijn portefeuille onder meer duurzaamheid.
In november 2020 verliet hij Forum voor Democratie. Burlet sloot zich aan bij JA21 waarvoor hij op plaats 17 van de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen 2021 kwam te staan.
Op 9 april 2021 trad hij, samen met de andere leden van het college van Gedeputeerde Staten, terug in verband met een integriteitsschandaal rondom de Stichting Instandhouding Kleine Landschapselementen in Limburg (IKL) en oud-gedeputeerde Herman Vrehen.
Vanaf 16 augustus 2022 is Burlet opnieuw lid van de Provinciale Staten als tijdelijke vervanger van Simone Kerseboom.

## Persoonlijk

Burlet komt uit Geleen, is getrouwd en is vader van 3 kinderen.
* 1limburg: Ruud Burlet Limburgse lijsttrekker Forum voor Democratie, 23 januari 2019
* ↑ Forum-gedeputeerde krijgt portefeuille duurzaamheid De Limburger, 7 juni 2019
* ↑ Gedeputeerde Burlet stapt uit Forum voor Democratie, 1limburg.nl, 27 november 2020
* ↑ https://web.archive.org/web/20210127015214/https://www.1limburg.nl/gedeputeerde-ruud-burlet-op-kandidatenlijst-ja21, 1limburg.nl, 7 januari 2021
* ↑ Limburgse bestuurscrisis compleet: gedeputeerden én gouverneur weg om integriteitsschandaal, nos.nl, 9 april 2021
* ↑ Installatie van nieuwe Statenleden de heer R. Burlet en de heer R. Tegels. Provincie Limburg (16 september 2022). Gearchiveerd op 14 oktober 2022. Geraadpleegd op 14 oktober 2022.
* ↑ Dr. S. (Simone) Kerseboom. Parlement.com. Geraadpleegd op 14 oktober 2022.
# Kanpotamon duangkhaei

Kanpotamon duangkhaei is een krabbensoort uit de familie van de Potamidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Ng & Naiyanetr.
* ↑ (en) Kanpotamon duangkhaei op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Davie, P. (2012). Kanpotamon duangkhaei Ng & Naiyanetr, 1993. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=443188
# La Neuville-Housset

La Neuville-Housset is een gemeente in het Franse departement Aisne (regio Hauts-de-France) en telt 63 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Vervins.

## Geografie

De oppervlakte van La Neuville-Housset bedraagt 4,8 km², de bevolkingsdichtheid is dus 13,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van La Neuville-Housset met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Sigi Lens

Sigi Lens (Paramaribo, 26 oktober 1963) is een Nederlands-Surinaams oud-profvoetballer die als zaakwaarnemer en oprichter van het spelersmakelaarbureau Pro Athlete door het leven gaat. Hij is de oom van profvoetballer Jeremain Lens.

## Voetbalcarrière

Lens kwam in zijn actieve voetbalcarrière uit voor onder andere AZ en Fortuna Sittard. Hij was een lange, maar behendige aanvaller. Lens moest noodgedwongen zijn carrière beëindigen, nadat hij met het Kleurrijk Elftal op 7 juni 1989 neerstortte bij Zanderij in Paramaribo, in wat de boeken inging als de SLM ramp. Lens hield aan de ramp, als een van de elf overlevenden (van de 187 inzittenden) een ontwrichte heup over. Aanvankelijk had hij goede hoop dat hij weer op de voetbalvelden zou kunnen staan, maar nadat er na zeven maanden revalidatie complicaties optraden, hield hij het voor gezien. Lens was bevriend met Fred Patrick (slachtoffer SLM ramp), met wie hij samen had gespeeld bij AZ Alkmaar.

## Carrière na het voetbal

Bij zijn Sports-managementbedrijf Pro Athlete, begeleidt Lens voetballers als André Ooijer, Denny Landzaat, George Boateng, Mario Melchiot, Royston Drenthe, Michael Reiziger, Mounir El Hamdaoui en Ismaïl Aissati.
# District Levasjinski

District Levasjinski (Russisch: Левашинский райо́н) is een district in het midden van de zuidelijke helft van de Russische autonome republiek Dagestan. Het district heeft een oppervlakte van 830 vierkante kilometer en een inwonertal van 70.704 in 2010. Het administratieve centrum bevindt zich in Levasji.
Bestuurlijk centrum: Machatsjkala Steden: Boejnaksk · Chasavjoert · Dagestanskieje Ogni · Derbent · Izberbasj · Joezjno-Soechokoemsk · Kaspiejsk · Kiziljoert · Kizljar Districten: Achtynski · Achvachski · Agoelski · Akoesjinski · Babajoertovski · Boejnakski · Botlichski · Chasavjoertovski · Chivski · Choenzachski · Dachadajevski · Derbentski · Dokoezparinski · Gergebilski · Goembetovski · Goenibski · Kajakentski · Kajtagski · Karaboedachkentski · Kazbekovski · Kiziljoertovski · Kizljarski · Koelinski · Koemtorkalinski · Koerachski · Lakski · Levasjinski · Magaramkentski · Nogajski · Novolakski · Oentsoekoelski · Roetoelski · Sergokalinski · Sjamilski · Soelejman-Stalski · Tabasaranski · Taroemovski · Tljaratinski · Tsjarodinski · Tsoemadinski · Tsoentinski
# Anaea chlorophila

Anaea chlorophila is een vlinder uit de familie van de Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Johannes Karl Max Röber.
# Scène in een Italiaanse osteria. Meisje dat een bezoeker welkom heet

Scène in een Italiaanse osteria. Meisje dat een bezoeker welkom heet (Deens: Italiensk osteriscene. Pige, der byder den indtrædende velkommen) is een schilderij uit 1847 van Wilhelm Marstrand. Het werk maakt deel uit van de collectie van de Ny Carlsberg Glyptotek in Kopenhagen.

## Geschiedenis

Zoals veel Deense kunstenaars in zijn tijd verbleef Marstrand langere tijd in Rome, van 1836 tot 1840 en van 1845 tot 1849. Zo is hij te zien op Een gezelschap van Deense kunstenaars in Rome van zijn collega-schilder Constantin Hansen. Marstrand werd bekend door zijn genrestukken die het Romeinse volksleven uitbeelden. In 1847, tijdens zijn tweede verblijf in de stad, schilderde hij de scène in een osteria.
Jacob Scavenius, een Deense politicus en grootgrondbezitter, kocht het schilderij van hem. Op 14 december 1894 liet Scavenius een deel van zijn bezittingen veilen en kwam het werk in bezit van de bierbrouwer Carl Jacobsen, de oprichter van de Ny Carlsberg Glyptotek.

## Voorstelling

Op het schilderij zijn twee glimlachende jonge vrouwen en een derde oudere vrouw te zien aan een tafel in een osteria, traditioneel een plek waar wijn en eenvoudig voedsel geserveerd werden. Op de achtergrond is de keuken afgebeeld. Omdat hun chaperonne slaapt, durven de meisjes oogcontact te maken met de bezoeker die het restaurant binnenkomt. Het linker meisje heft haar glas en het andere meisje kijkt over haar schouder. De toeschouwers wordt zo direct bij het kunstwerk betrokken, een effect dat Marstrand zorgvuldig had uitgedacht.

## Inspiratiebron

Scène in een Italiaanse osteria is een typisch genreschilderij dat een alledaags tafereel uit de tijd van de kunstenaar weergeeft met anonieme, stereotype personen. Het grote formaat van het werk was daarentegen ongebruikelijk. Toen het in Denemarken werd tentoongesteld, kreeg het veel bijval. Carl Bloch schilderde in opdracht van de zakenman Moritz G. Melchior een werk dat sterk lijkt op het schilderij van Marstrand (In een Romeinse osteria). Ook Elisabeth Jerichau-Baumann liet zich door het schilderij inspireren en maakte een eigen versie.

## Afbeeldingen

* Een gezelschap van Deense kunstenaars in Rome - Constantin Hansen
* In een Romeinse osteria - Carl Bloch
* Italiaanse osteria - Elisabeth Jerichau-Baumann

## Literatuur

* Jesper Svenningsen (2020). Wilhelm Marstrand – A cosmopolitan artist caught in a vortex of images.
# Australian Open 1979

De 68e editie van het Australische grandslamtoernooi, het Australian Open 1979, werd gehouden van 24 december 1979 tot en met 2 januari 1980. Voor de vrouwen was het de 54e editie. Het toernooi werd op de Kooyong Lawn Tennis Club te Melbourne gespeeld.

## Belangrijkste uitslagen

Mannenenkelspel Finale: Guillermo Vilas (Argentinië) won van John Sadri (VS) met 7-6, 6-3, 6-2
Vrouwenenkelspel Finale: Barbara Jordan (VS) won van Sharon Walsh (VS) met 6-3, 6-3
Mannendubbelspel Finale: Peter McNamara (Australië) en Paul McNamee (Australië) wonnen van Paul Kronk (Australië) en Cliff Letcher (Australië) met 7-6, 6-2
Vrouwendubbelspel Finale: Judy Chaloner (Nieuw-Zeeland) en Dianne Evers (Australië) wonnen van Leanne Harrison (Australië) en Marcella Mesker (Nederland) met 6-2, 1-6, 6-0
Gemengd dubbelspel niet gespeeld tussen 1970 en 1986
Meisjesenkelspel Finale: Anne Minter (Australië) won van Susan Leo (Australië) met 6-4, 6-3
Meisjesdubbelspel Winnaressen: Linda Cassell (Australië) en Susan Leo (Australië)
Jongensenkelspel Finale: Greg Whitecross (Australië) won van Craig Miller (Australië) met 6-4, 6-3
Jongensdubbelspel Winnaars: Michael Fancutt (Australië) en Greg Whitecross (Australië)
1905 · 1906 · 1907 · 1908 · 1909 · 1910 · 1911 · 1912 · 1913 · 1914 · 1915 · 1916–1918 · 1919 · 1920 · 1921 · 1922 · 1923 · 1924 · 1925 · 1926 · 1927 · 1928 · 1929 · 1930 · 1931 · 1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939 · 1940 · 1941–1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968
↓ open tijdperk ↓
1969 (m-v-md-vd-gd) · 1970 (m-v-md-vd) · 1971 (m-v-md-vd) · 1972 (m-v-md-vd) · 1973 (m-v-md-vd) · 1974 (m-v-md-vd) · 1975 (m-v-md-vd) · 1976 (m-v-md-vd) · jan 1977 (m-v-md-vd) · dec 1977 (m-v-md-vd) · 1978 (m-v-md-vd) · 1979 (m-v-md-vd) · 1980 (m-v-md-vd) · 1981 (m-v-md-vd) · 1982 (m-v-md-vd) · 1983 (m-v-md-vd) · 1984 (m-v-md-vd) · 1985 (m-v-md-vd) · 1986 · 1987 (m-v-md-vd-gd) · 1988 (m-v-md-vd-gd) · 1989 (m-v-md-vd-gd) · 1990 (m-v-md-vd-gd) · 1991 (m-v-md-vd-gd) · 1992 (m-v-md-vd-gd) · 1993 (m-v-md-vd-gd) · 1994 (m-v-md-vd-gd) · 1995 (m-v-md-vd-gd) · 1996 (m-v-md-vd-gd) · 1997 (m-v-md-vd-gd) · 1998 (m-v-md-vd-gd) · 1999 (m-v-md-vd-gd) · 2000 (m-v-md-vd-gd) · 2001 (m-v-md-vd-gd) · 2002 (m-v-md-vd-gd) · 2003 (m-v-md-vd-gd) · 2004 (m-v-md-vd-gd) · 2005 (m-v-md-vd-gd) · 2006 (m-v-md-vd-gd) · 2007 (m-v-md-vd-gd) · 2008 (m-v-md-vd-gd) · 2009 (m-v-md-vd-gd) · 2010 (m-v-md-vd-gd) · 2011 (m-v-md-vd-gd) · 2012 (m-v-md-vd-gd) · 2013 (m-v-md-vd-gd) · 2014 (m-v-md-vd-gd) · 2015 (m-v-md-vd-gd) · 2016 (m-v-md-vd-gd) · 2017 (m-v-md-vd-gd) · 2018 (m-v-md-vd-gd) · 2019 (m-v-md-vd-gd) · 2020 (m-v-md-vd-gd) · 2021 (m-v-md-vd-gd) · 2022 (m-v-md-vd-gd) · 2023 (m-v-md-vd-gd) · 2024 (m-v-md-vd-gd)
Lijst van Australian Openwinnaars
# Spider-Woman

Spider-Woman is de codenaam van verschillende fictieve personages uit de comics van Marvel Comics. Ze zijn gebaseerd op het personage Spider-Man.

## Earth 616

Dit zijn de Spider-Woman uit de standaard Marvel strips, ook wel de Earth 616 realiteit genoemd.
* Spider-Woman (Jessica Drew), de originele en huidige Spider-Woman. Zij had onder andere haar eigen animatieserie.
* Julia Carpenter, een voormalig lid van de Avengers, nu bekend onder de Arachne.
* Spider-Woman (Mattie Franklin), die korte tijd Spider-Man imiteerde, voordat ze haar eigen serie kreeg.
* Spider-Woman (Charlotte Witter), de enige schurk die de naam gebruikte.

## Alternatieve continuïteiten

* Spider-Woman (Mary Jane Watson). In het Marvel Mangaverse is zij een ninja van de Spider-clan.
* Nog een versie van Mary Jane als Spider-Woman verscheen in de Exiles serie.
* In de MC2 continuïteit kreeg Jessica Drew haar krachten niet terug, en werd dus niet opnieuw Spider-Woman.
* In de stripserie Ultimate Spider-Man, uit de Ultimate Marvel continuïteit, verscheen een Spider-Woman in deel #98. Ze kreeg haar naam echter pas in deel #102.
* In de alternatieve realiteit Earth-65 wordt Gwen Stacy gebeten door een radioactieve spin en wordt ook een superheld onder het alias Spider-Gwen, Spider-Woman of White Widow.
# Joseph Ascher

Joseph Simon Ascher (Groningen, 3 juni 1829 - Londen, 20 juni 1869) was een Nederlands componist en pianist. Hij is vooral bekend als componist van salonmuziek.

## Levensloop

Ascher werd geboren als zoon van de oppervoorzanger Simon Ascher (geboren 1797 in het voormalig Pruisische Peysern, dat nu in Polen ligt) van de joodse gemeente in Groningen. Al snel verhuisde het gezin naar Londen. Vader Simon Ascher werd 1832 oppervoorzanger aan de grote Synagoge te Londen.
In Londen maakte zoon Joseph zijn eerste composities. Het is heel goed mogelijk dat hij hier les kreeg van de bekende joodse componist, dirigent en pedagoog Isaak-Ignaz Moscheles (1794-1870). Eerder heeft deze Moscheles lesgegeven aan onder anderen de eveneens joodse Felix Mendelssohn Bartholdy. Mendelssohn-Bartholdy werd de grote man van het toonaangevende Conservatorium der Musik zu Leipzig. Het lijkt niet onwaarschijnlijk dat Joseph Ascher daarom daar op 21 augustus 1845 als leerling werd ingeschreven.
In het volgende jaar (1846) kwam op uitnodiging van Mendelssohn-Bartholdy ook Moscheles naar Leipzig. Uit een getuigschrift blijkt dat Moscheles toen de pianoleraar werd van Ascher. Uit een rapport bij het verlaten van het conservatorium uit juni 1848 blijkt dat Ascher zich niet bij alle vakken overmatig heeft ingespannen. Maar zijn talent was voldoende voor een goed eindresultaat.
Joseph Ascher vestigde zich het volgende jaar in Parijs, waar de salonmuziek in die tijd in de gegoede kringen hoogtij vierde. Zijn talent als uitvoerend musicus was kennelijk zo groot dat hij in 1849 werd benoemd tot hofpianist van keizerin Eugénie van Frankrijk. Zijn opvolger als hofpianist werd in 1865 Émile Waldteufel. Ook aan het Oostenrijkse en het Spaanse hof werd hij een graag geziene gast en in het laatste land kreeg Ascher zelfs een onderscheiding van ex-koningin Isabella.
In de jaren zestig werd hij ziek. Volgens enkele levensbeschrijvingen leed de componist aan een geestesziekte, als gevolg van een te losbandig leven. Waarschijnlijk keerde hij daarom terug naar Londen, waar zijn vader nog altijd voorzanger was. Joseph overleed er op 20 juni 1869.
Joseph Ascher maakte zeker 128 werken met opusnummers en 40 ongenummerde werken, vooral voor piano, piano vier- en achthandig en voor zangstem en piano.

## Composities
### Werken voor harmonieorkest

* 1857 Vaillance Polka Militaire

### Vocale muziek met instrumenten

* 1861 Alice, Where Art Thou? Romance voor zang en piano - tekst: Wellington Guernsey

### Werken voor piano

* 1853 Danse andalouse, caprice de concert voor piano, op. 30
* 1858 Marche des amazones, voor piano
* 1860 Sans Souci, galop de bravoure voor piano, op. 85
* 1920 Fanfare Militaire, op. 10 (opgedragen aan Mademoiselle Rosa Kästner)
* Danse Espagnole, Fragment de Salon voor piano, op. 24
* Danse Nègre
* Denise
* Festa Napolitana
* Fleur de Bal
* Grand Paraphrase de Concert on "God Save The Queen", op. 50
* Grand Vals de Bravura
* La Cascades Roses
* L'Espérance
* L'Orgie
* Marie
* Marche Bohème
* Mazurk des Traineaux
** Fanfare maestoso
** Mazurk
* Partant Pour-La-Syrie
* Pepita
* Rêverie
* Souvenir de Leipzig
* Tarantelle bravura
* Thème Russe Varié
# Neobruchidius tibiospinalis

Neobruchidius tibiospinalis is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1990 gepubliceerd door Johnson.
# Ampelisca richardsoni

Ampelisca richardsoni is een vlokreeftensoort uit de familie van de Ampeliscidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1975 door Karaman.
# Bulldog Shale

De Bulldog Shale is een geologische formatie in het Eromanga Basin van centraal en noord Australië.
De Bulldog Shale heeft een maximale dikte van 340 meter en is samengesteld uit fossielhoudende en schisteuze grijze "mudstone" met vele sporen van bioturbatie en met intervals van ietwat siltige tot zeer fijnkorrelige mariene zandsteen. Halverwege het stratigrafisch profiel komen concreties en exotische "lonestones" en glendoniet voor. Glendoniet is een pseudomorfose van calciet naar glauberiet. De ouderdom van de formatie werd bepaald op Aptien tot Albien (Onder Krijt) door middel van palynologisch onderzoek en door onderzoek van de in de formatie aanwezige dinoflagellaten (Strzelecki, 1995).
De Bulldog Shale maakt deel uit van de Rolling Downs Group (Laura-Lakefield,- Carpentaria,- Surat,- en Eromanga Basin) en de Marree Subgroup (Eromanga Basin) en heeft één "member"; de Wilpoorinna Breccia Member.

## Literatuur

* dbforms.ga.gov.au
# Donald Duck Mini Pocket 4

Donald Duck Mini Pocket 4 is het vierde deel van de serie Donald Duck Mini Pocket en is een uitgave van Sanoma Uitgevers. Het bevat 302 pagina's met 10 stripverhalen van gemiddeld 30 pagina's en werd in mei 2007 uitgebracht. Het scenario is geschreven door de Walt Disney Company, evenals de tekeningen. Veel in deze pocket draait om Dagobert Duck, die ook op de kaft staat.

## Lijst van stripverhalen

| Nr. | Verhaal | Hoofdpersonage |
| 1 | De Liefde voor Magica | Oom Dagobert |
| 2 | Z'n Trouwe Geluksdubbeltje | Oom Dagobert |
| 3 | Een Droom Komt Uit | Oom Dagobert |
| 4 | Echte Liefde | Oom Dagobert |
| 5 | IJdeltuit | Oom Dagobert |
| 6 | Krijgt Een Koekje Van Eigen Deeg | Oom Dagobert |
| 7 | De Duckstad Tapirs | Oom Dagobert |
| 8 | Terug In De Tijd | Oom Dagobert |
| 9 | De Valse Grap | Oom Dagobert |
| 10 | De Heksenhamer | Oom Dagobert |
Deel 1 · Deel 2 · Deel 3 · Deel 4 · Deel 5 · Deel 6 · Deel 7 · Deel 8 · Deel 9 · Deel 10 · Deel 11