OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Koningin van de nacht

De koningin van de nacht (Selenicereus grandiflorus) ook wel de nachtcactus genoemd, is een klimmende, kruipende, halfepifytische, bedoornde cactus. De tot 1 m lange, slanke, vijf- tot achtribbige en in doorsnede driehoekige of vierkantige stengels klimmen langs boomstammen of muren in de hoogte en vormen een dicht vlechtwerk van twijgen. De stengels zijn licht gevleugeld en bezet met areolen met 9-11 geelkleurige doornen. Aan de knopen en uiteindes ontstaan vaak wortels waarmee de plant zich aan de ondergrond vasthecht.
De plant vormt zeer grote bloemen die zich in de nacht openen en meestal maar enkele uren openblijven. De bloem bereikt een lengte van 25 cm en aan de top een doorsnede van 30 cm. De kelkbladeren zijn groengeel van kleur, lang en smal. De kroonbladeren zijn zuiverwit. In het centrum van de bloem bevinden zich de roomwitte meeldraden en de stamper. De plant wordt in zijn oorspronkelijke verspreidingsgebied bestoven door nachtvlinders. De vruchten zijn vlezige bessen die in tegenstelling tot de vruchten van Selenicereus megalanthus niet eetbaar zijn.
De koningin van de nacht komt oorspronkelijk voor in Mexico, Jamaica, Cuba en Haïti. Hij kan hier in droge gebieden als epifyt op bomen worden aangetroffen. De plant wordt in Zuid-Amerika ook veel als sierplant gehouden. Vroeger werden uit de jonge scheuten een hartwerkzaam glycoside gewonnen dat tegenwoordig door een synthetisch product is vervangen.
Er zijn botanische tuinen die 's nachts de deuren openen als de koningin van de nacht in bloei komt, zoals ook wel wordt gedaan voor de 's nachts bloeiende Victoria amazonica. In Nederland wordt de koningin van de nacht onder andere gehouden in de kas van de Botanische Tuin Afrikaanderwijk in Rotterdam, BlueCity en de succulentenkas van Arboretum Trompenburg, waar ook de verwante prinses van de nacht (Selenicereus pteranthus) wordt gehouden.
# Bassignac-le-Haut

Bassignac-le-Haut is een gemeente in het Franse departement Corrèze (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 205 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Tulle.

## Geografie

De oppervlakte van Bassignac-le-Haut bedraagt 18,3 km², de bevolkingsdichtheid is 10,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Bassignac-le-Haut met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Crambus vittiterminellus

Crambus vittiterminellus is een vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1919 door Hampson.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Parly

Parly is een gemeente in het Franse departement Yonne (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 694 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Auxerre.

## Geografie

De oppervlakte van Parly bedraagt 20,6 km², de bevolkingsdichtheid is 33,7 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Parly met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Acanthoplistus testaceus

Acanthoplistus testaceus is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Zheng & Woo.
# Giacomo Grosso

Giacomo Grosso (Cambiano, 23 mei 1860 – Turijn, 14 januari 1938) was een Italiaans kunstschilder. Aanvankelijk schilderde hij veel historische werken, later vooral portretten.

## Leven en werk

Grosso was de zoon van timmerman Guglielmo Grosso en zijn vrouw Giovanna Vidotti. Dankzij een beurs van de gemeenteraad van Cambiano kon hij in 1873 gaan studeren aan de 'Accademia Albertina des Beaux Arts' in Turijn, waar hij een leerling werd van Andrea Gastaldi. In 1882 debuteerde hij tijdens de 24e 'Esposizione della Società di Incoraggiamento alle Belle Arti di Torino', om een jaar later af te studeren. In 1884 nam hij deel aan de 'Esposizione Generale Italiana', eveneens te Turijn, met een schilderij geïnspireerd op de roman La storia di una capinera van Giovanni Verga. Zijn vroege werk bestaat vooral uit historische taferelen.
Grosso zou vaak in Parijs verblijven en exposeren. Hij raakte daar bekend met vooraanstaande kunstenaarskringen. Vanaf de jaren 1890 zou hij zich vooral toeleggen op de portretteerkunst. Daarin toonde hij een groot technisch meesterschap. Hij kreeg veel opdrachten uit vooraanstaande aristocratische kringen. Ook schilderde hij vaak prikkelende naakten, zoals het bekende La nuda uit 1896, hetgeen hem vaak het verwijt van immoraliteit opleverde. Hij veroorzaakte een schandaal met zijn schilderij Supremo convegno tijdens de eerste Biënnale van Venetië in 1895. Op dit werk scharen zich een aantal naakten in een kerk rondom de stervende Don Juan, waarvoor mogelijk Friedrich Nietzsche model heeft gestaan. Supremo convegno ging verloren tijdens een scheepsramp, op weg naar de Verenigde Staten voor een expositie.
Na 1900 kreeg Grosso ook veel opdrachten uit Zuid-Amerika en reisde hij enkele malen naar Argentinië. In 1910 exposeerde hij met veel succes tijdens de 'International Centenary Exhibition' in Buenos Aires. In 1926 had hij een grote solo-expositie in 'Galleria Pesaro' te Milaan.
Vanaf 1906 bekleedde Grosso een leerstoel aan de Turijnse 'Accademia Albertina'. In 1922 werd hij opgenomen in het Franse Legioen van Eer en in 1929 werd hij in Italië benoemd tot senator. Grosso was gehuwd en had twee zonen. Hij overleed in 1938, 77 jaar oud.

## Galerij

* La femme
* Nudo allo specchio
* Nuda
* Ritratto allaria aperta
* Ritratto di nobildonna
* La signora Olympia Oytana Barucchi
* Arturo Toscanini
* Paus Benedictus XV
* Signora in ermellino
* Nudo in maschera
* Nuda di donna

## Literatuur

* Giuseppe Luigi Marini: Giacomo Grosso: il pittore a Torino fra Ottocento e Novecento, Milaan 1990
# Arohana

Onder arohana wordt in de Hindoestaanse muziek de stijgende toonladder verstaan, die een vereenvoudiging is van de melodische structuur van een raga.
# La louve solitaire

La louve solitaire, Engelse titel: The Golden Claws of the Cat Girl of The Lone She Wolf, is een Italiaans-Franse misdaadfilm uit 1968. De film is geregisseerd door Edouard Logereau.

## Synopsis

Een voormalig trapezeartiest genaamd Françoise (Danièle Gaubert) zet haar talenten ook in als inbreker. Als ze gearresteerd wordt zet de politie haar in tegen een heroïnesmokkelaar.

## Cast

| Acteur | Personage |
| Danièle Gaubert | Françoise |
| Michel Duchaussoy | Bruno |
| Julien Guiomar | Inspecteur Durieux |
| Maurice Teynac | Stanmore |
| Sacha Pitoëff | Saratoga |
| Jacques Brunet | Hans |
| François Maistre | Davenport |
| Serge Merlin | Sylvio |
| Albert Simono | Evrard |
| Jacqueline Staup | Mélissa |
| Carole Lebel | Olga |

## Externe link

* (en) La louve solitaire in de Internet Movie Database
# Bart Debbaut

Bart Debbaut (Sint-Truiden, 8 september 1971) is auteur van verschillende thrillers en romans. Hij schreef onder meer een zevendelige reeks rond het politieduo John Leyssens en Mieke Van Cattendyck.

## Biografie en loopbaan

Debbaut behaalde in 1993 zijn diploma Marketing aan de Provinciale Hogeschool Limburg. In datzelfde jaar ging hij aan de slag als bediende bij BACOB Bank. Hij begon als medewerker in Tienen, werd daarna beleggingsadviseur in Sint-Truiden, en nadien werkte hij als Adjunct-Regionaal Directeur Regio Hageland. Toen BACOB fuseerde met Dexia werd hij bestuurder binnen de CVBA Dexia Regio Tienen. In 2011 gooide hij het roer om en verliet hij de banksector. Hij nam toen samen met zijn vrouw een herenkledingzaak in Tienen over.
Met zijn achtergrond in het bankwezen schreef Debbaut onder meer artikels over financiën voor verschillende tijdschriften (waaronder Humo en de nieuwsbrief van de Vlaamse Federatie voor Beleggers), maar in 2008 besloot hij een thrillerreeks rond het politieduo Leyssens en Van Cattendyck aan te vangen. De reeks bestaat ondertussen al uit zeven delen. De derde thriller in die reeks, De Facebookmoorden, werd door thrillerboek.nl verkozen tot beste Nederlandstalige thriller.
Debbaut bracht ook twee romans en enkele losstaande thrillers uit. Zijn satirische roman ‘En toen schiep God Kevin’ werd al door 3 verenigingen omgezet in een toneelstuk. In 2018 publiceerde hij bij Uitgeverij Lannoo een thriller gebaseerd op het populaire televisieprogramma De Mol. In 1999 nam de schrijver namelijk zelf deel aan het populaire televisieformat.
Debbaut is ook zeer actief in de klassieke muziek. Hij speelt piano en is oprichter en bezieler van vzw Hageland Klassiek, die een tiental concerten per jaar organiseert.
Bart Debbaut is in 1998 gehuwd met Ann Pétre, samen hebben ze twee dochters.
# Crambus viettallus

Crambus viettallus is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Bleszynski & Collins.
# Passagem Franca

Passagem Franca is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Maranhão. De gemeente telt 17.898 inwoners (schatting 2009).
De gemeente grenst aan Buriti Bravo, Lagoa do Mato, São João dos Patos en Colinas.
# Acanthoplistus femoratus

Acanthoplistus femoratus is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Lucien Chopard.
# Begraafplaats van Annois

De Begraafplaats van Annois is een gemeentelijke begraafplaats in het Franse dorp Annois in het departement Aisne. De begraafplaats ligt aan de Rue de Flavy op 300 m ten zuidoosten van het dorpscentrum (gemeentehuis). Ze heeft een trapeziumvormig grondplan met een bakstenen muur aan de straatzijde en een haag als omheining aan de andere zijden. Een tweedelig traliehek met krulvormig smeedwerk sluit de begraafplaats af.

## Britse oorlogsgraven

Op de begraafplaats liggen 2 perken met in totaal 61 Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. De perken hebben samen een oppervlakte van 253 m² en in het oostelijke perk staat het Cross of Sacrifice. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Annois Communal Cemetery.
In mei en juni van 1918 hadden de Duitse troepen in de buurgemeente Flavy-le-Martel een veldhospitaal ingericht waarin gewonde krijgsgevangenen werden verzorgd. Degene die overleden werden dan op de begraafplaats van Annois begraven.
* James Senior, schutter bij het King's Royal Rifle Corps werd onderscheiden met de Military Medal (MM).
* The War Graves Photographic Project (coördinaten)
* (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC
# NGC 3283

NGC 3283 is een lensvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Zeilen. Het hemelobject werd op 3 maart 1837 ontdekt door de Britse astronoom John Herschel.

## Synoniemen

* ESO 263-48
* IRAS 10290-4559
* PGC 31035
# La légion saute sur Kolwezi

La légion saute sur Kolwezi is een Franse film van Raoul Coutard die werd uitgebracht in 1980.
Het scenario is gebaseerd op het gelijknamige boek (1979) van Pierre Sergent.
Director of photography Raoul Coutard draaide deze film een jaar na de gebeurtenissen.

## Verhaal

Kolwezi, mei 1978. Vanuit het naburige Zambia en Angola vallen Katangese opstandelingen Zaïre binnen en maken zich zonder slag of stoot meester van de belangrijke mijnstad Kolwezi. De opstand is gericht tegen dictator Mobutu en wordt gesteund door het Oostblok.
Enkele duizenden Europeanen die werkzaam zijn in de mijnindustrie worden gegijzeld en dreigen afgeslacht te worden. Frankrijk en België hebben hier grote belangen en willen meteen ingrijpen. Er is echter politiek getalm en de toestemming van de Verenigde Naties laat op zich wachten. De moordpartijen nemen echter toe en de militairen worden ongeduldig. Ten slotte gaan een parachutistenregiment van het Franse Vreemdelingenlegioen en Belgische en Zaïrese parachutisten over tot actie.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Bruno Cremer | Pierre Delbart |
| Jacques Perrin | ambassadeur Berthier |
| Laurent Malet | Philippe Denrémont |
| Pierre Vaneck | kolonel Grasseur |
| Mimsy Farmer | Annie Debrinn |
| Giuliano Gemma | adjudant Fédérico |
| Robert Etcheverry | kolonel Dubourg |
| Jean-Claude Bouillon | Maurois |
| Gérard Essomba | Bia Kombo |

## Externe link

* (en) La légion saute sur Kolwezi in de Internet Movie Database
# Coswig (Saksen)

Coswig (Saksen) is een gemeente in de Duitse deelstaat Saksen, gelegen in de Landkreis Meißen. De stad telt 20.694 inwoners.
In het stadsdeel Kötitz staat Villa Teresa, een centrum voor kamermuziek en museum ter herinnering aan Eugen d'Albert en Teresa Carreño die hier van 1891 tot 1895 hebben gewoond.
Coswig · Diera-Zehren · Ebersbach · Glaubitz · Gröditz · Großenhain · Hirschstein · Käbschütztal · Klipphausen · Lampertswalde · Lommatzsch · Meißen · Moritzburg · Niederau · Nossen · Nünchritz · Priestewitz · Radebeul · Radeburg · Riesa · Röderaue · Schönfeld · Stauchitz · Strehla · Thiendorf · Weinböhla · Weißig a. Raschütz · Wülknitz · Zeithain
# Passages (Arno van der Mark)

Passages is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Oost.
Het bestaat uit een installatie in de vorm van een zuilengang naar een ontwerp van Arno van der Mark, die geplaatst is in een poort in het Woongebouw Piraeus. De kunstenaar werkte voor het werk samen met architect Hans Kollhoff van Piraeus. Dit gebouw heeft een open ruimte aan het Mien Ruysplantsoen met strekkende gevels aan KNSM-laan en Levantkade. De poort van Piraeus werd architectonisch ondersteund door twaalf kolommen, waarbij Van der Mark er twaalf bijplaatste. De kolommen zijn door vier vijfzijde draagstenen in vijf delen verdeeld, waarbij de draagsteen geplaatst is ter hoogte van de verdiepingsvloer in de aanpalende appartementen. Op de zesennegentig draagstenen (4 x 24) zijn zeefdrukken geplaatst van plattegronden van delen van Parijs, maar ook voorbijlopende mensen. Het geheel wordt ’s nachts verlicht. Optisch lijkt het of de kolommen met moeren bij elkaar worden gehouden.
Initiatiefnemer voor het werk was de Werkgroep Kunst Oostelijk Havengebied, werkzaam bij de herinrichting van het KNSM-eiland van haven naar woonwijk. Het werk dateert uit 1995. Gezien van veraf lijkt door de toegepaste kolommen de gevel gewoon door te lopen.
* Woongebouw Piraeus met links Passages (2013)
* Een van de draagstenen (augustus 2019)
* Buitenbeeld in beeld
* Kunstwacht Amsterdam
# Micrelytra

Micrelytra is een geslacht van wantsen uit de familie van de Alydidae (Kromsprietwantsen). Het geslacht werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Laporte de Castelnau in 1833.

## Soorten

Het genus bevat de volgende soort:
* Micrelytra fossularum (Rossi, 1790)
* ↑ Micrelytra Genus Informatie BioLib. biolib.cz. Geraadpleegd op 19 april 2020.
* ↑ Micrelytra Genus Informatie Catalogue of Life. www.catalogueoflife.org. Geraadpleegd op 19 april 2020.
# Liberation (Maslanka)

Liberation is een compositie van David Maslanka. Hij schreef het werk op verzoek van de Conferentie van dirigenten van Japanse harmonieorkesten. Het was dan ook een Japans orkest met koor (in dit geval bestaande uit jonge vrouwen) dat de eerste uitvoering gaf en wel in maart 2010.
Liberation grijpt terug op "Libera me, Domine, de morte aeterna, in die illa tremenda". Maslanka liet horen dat de Dag des oordeels niet meer alleen door God in werking kan worden gezet, maar dat de mens zelf daartoe ook in staat is. Hij verwees daarbij naar de vernietigingskrachten van de Atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Maslanka ging echter van het positieve uit; hij gaf weer dat de slechte krachten uiteindelijk omgebogen kunnen worden naar goede. De muziek is een weergave daarvan en gaat dus van heftige, krachtige en donkere muziek naar lieflijke, lyrische en lichtklinkende.
Maslanka schreef zangstemmen voor bij dit werk, die het Gregoriaanse gezang ten gehore brengt. Hij gaf aan dat het hem niet uitmaakte of dat door een mannen-, vrouwen-, kinder- of gemengd koor wordt vertolkt. Hij schreef de zangstemmen ook in de partijen voor diverse muziekinstrumenten. Bij gebrek aan een koor kunnen de musici de zangpartijen zelf voor hun rekening nemen.
* Uitgave Albany Records: Stephen K. Steele met het Illinois State University Symphonic Winds (opname onbekend)
* David Maslanka
# Gemeentelijke herindelingsverkiezingen in Nederland 2002

De Gemeentelijke herindelingsverkiezingen in Nederland 2002 waren tussentijdse verkiezingen voor een Nederlandse gemeenteraad die gehouden werden op 20 november 2002.
Deze verkiezingen werden gehouden in dertien gemeenten die betrokken waren bij een herindelingsoperatie die op 1 januari 2003 werd doorgevoerd.
De volgende gemeenten waren bij deze verkiezingen betrokken:
* de gemeenten Echt en Susteren: samenvoeging tot een nieuwe gemeente Echt-Susteren;
* de gemeenten Hontenisse en Hulst: samenvoeging tot een nieuwe gemeente Hulst;
* de gemeenten Oss en Ravenstein: samenvoeging tot een nieuwe gemeente Oss;
* de gemeenten Oostburg en Sluis-Aardenburg: samenvoeging tot een nieuwe gemeente Sluis;
* de gemeenten Axel, Sas van Gent en Terneuzen: samenvoeging tot een nieuwe gemeente Terneuzen;
* de gemeenten Heerjansdam en Zwijndrecht: samenvoeging tot een nieuwe gemeente Zwijndrecht.
In deze gemeenten zijn de reguliere gemeenteraadsverkiezingen van 6 maart 2002 niet gehouden.
Door deze herindelingen daalde het aantal gemeenten in Nederland van 496 naar 489.
# Ménessaire

Ménessaire is een gemeente in het Franse departement Côte-d'Or (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 68 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Beaune.

## Geografie

De oppervlakte van Ménessaire bedraagt 16,0 km², de bevolkingsdichtheid is dus 4,3 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Ménessaire met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Labeo kawrus

Labeo kawrus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van eigenlijke karpers (Cyprinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1839 door Sykes.
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2010. De omvang van de populatie is volgens de IUCN dalend.
* 1 2 (en) Labeo kawrus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Labeo kawrus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Cosumnoperla hypocrena

Cosumnoperla hypocrena is een steenvlieg uit de familie Perlodidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Szczytko & Bottorff.
* Joel Hallan (2008) Synopsis of Perlodidae of the World
* DeWalt, R. E., U. Neu-Becker & G. Stueber (2013) Plecoptera Species File Online. Version 1.0/4.1. Bezocht: 4-3-2013.
# Orchardton Tower

Orchardton Tower is een versterkte woning uit de late middeleeuwen, gelegen nabij Castle Douglas, in de regio Dumfries and Galloway in Schotland.

## Geschiedenis

De toren is omstreeks 1450 gebouwd door John Cairns. In het begin van de zeventiende eeuw kwam de toren in het bezit van Robert Maxwell. Zijn neef, eveneens genaamd Robert Maxwell, was op dat moment in het bezit van Caerlaverock Castle. Aan het einde van de achttiende eeuw werd de toren verlaten.

## Bouw

Orchardton Tower is uniek doordat het uit een ronde toren bestaat. De meeste versterkte woningen uit dezelfde tijd hebben een vierkante of L-vormige plattegrond. Op de begane grond bevindt zich een voorraadkamer. Deze voorraadkamer is alleen te bereiken door een deur in de buitenmuur van de toren, maar heeft geen verbinding met de hoger gelegen vertrekken van de toren.
Langs de buitenmuur loopt een stenen trap, die leidt naar een deur op de eerste etage. Hierdoor komt men in wat vroeger het bewoonde gedeelte was. De diameter van de toren is klein (9 meter), waardoor er op iedere etage maar één vertrek was. In totaal waren er drie vertrekken boven elkaar in de toren (exclusief de voorraadkamer). De vloeren en plafonds waren van hout en zijn verloren gegaan. In de muur van de toren bevindt zich een wenteltrap die naar de hoger gelegen etages gaat.

## Beheer

Het beheer van Orchardton Tower is in handen van Historic Environment Scotland.

## Externe link

* (en) Historic Scotland, Orchardton Tower
# Acidaliastis systema

Acidaliastis systema is een vlinder uit de familie spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1978 door Fletcher D. S..
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Watertoren (Harlingen)

De watertoren in de stad Harlingen werd in 1931 gebouwd door de Bredasche Beton Mij. In 1990 werd de watertoren na een zware stormschade afgebroken.
De watertoren op de hoek van de Begraafplaatslaan en de Midlumerlaan had een hoogte van 45,90 meter en twee waterreservoirs van elk 300 m³. De toren werd in 1971 gerenoveerd.
Akkrum · Bolsward · Dokkum · Drachten · Franeker · Harlingen · Heerenveen · Hoorn Terschelling · Joure · Leeuwarden (Groningerstraatweg · Schrans) · Lippenhuizen · Schiermonnikoog · Sint Jacobiparochie · Sneek
# Méndez Álvaro (metrostation)

Méndez Álvaro is een metrostation in het stadsdeel Arganzuela van de Spaanse hoofdstad Madrid. Het station werd geopend op 11 oktober 1979 en wordt bediend door lijn 6 van de metro van Madrid.
Het metrostation en de laan in de buurt zijn genoemd naar Francisco Méndez Álvaro, burgemeester van Madrid in de 19e eeuw.
# Kleine pelikaan

De kleine pelikaan of roodrugpelikaan (Pelecanus rufescens) is een soort uit de familie van de pelikanen De soort broedt in Afrika, het Zuiden van het Arabisch Schiereiland en Madagaskar in moerassen en ondiepe meertjes.

## Herkenning

De naam geeft aan dat dit een relatief kleine soort pelikaan is. De vogel is 125 tot 132 cm lang en weegt 3,9 tot 7 kg. De snavel is 29 tot 38 cm lang en de spanwijdte is 2,16 tot 2,90 meter. De veren van de kleine pelikaan zijn grijs met wat wit met een rozerode rug waaraan het zijn alternatieve naam roodrugpelikaan te danken heeft. Het uiteinde van de snavel is geel en de keelzak is meestal grijs. Broedende volwassen exemplaren hebben lange veren op de kop.

## Voortplanting

Het nest van een kleine pelikaan is samengesteld uit een grote berg takken. Ze leggen 2 tot 3 eieren per keer.

## Voedsel

Het voedsel van de kleine pelikaan bestaat meestal uit vis en amfibieën. Gewoonlijk gaan kleine pelikanen in groepjes op zoek naar voedsel. Jonge kleine pelikanen eten door hun hoofd diep in de krop van hun ouders te steken en de gedeeltelijk verteerde vis te pakken.

## Verspreiding en leefgebied

De kleine pelikaan komt voor in grote delen van Afrika ten zuiden van de Sahara en verder op Madagaskar en het zuiden van het Arabische schiereiland. Daar heeft de vogel een groot aantal landschapstypen als leefgebied.Bij voorkeur leeft de vogel in zoetwatermoerassen, meren, rivieren en gebieden die tijdelijk overstroomd raken. De vogel wordt ook broedend aangetroffen langs zeekusten in baaien, mangrovebos en zelfs in droge gebieden, mits daar sprinkhanen in overvloed aanwezig zijn. Zij nestelen zowel in bomen als op de grond in duingebieden of rotskliffen of koraalriffen. Bijzonder is ook dat deze pelikaan soms in de nabijheid van menselijke nederzettingen broedt op bijvoorbeeld aanlegpieren.

## Status

Plaatselijk wordt het leefgebied van deze soort bedreigd door drooglegging van moerassen, houtkap en verstoring. De kleine pelikaan heeft echter een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) zeer gering. De grootte van de wereldpopulatie is niet gekwantificeerd. Men veronderstelt dat de soort gemiddeld in aantal stabiel is. Om deze redenen staat de kleine pelikaan als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Kleine pelikaan op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Handbook of the Birds of the World deel 1 1992.