OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Quirino (Isabela)

Quirino is een gemeente in de Filipijnse provincie Isabela in het noordoosten van het eiland Luzon. Bij de laatste census in 2007 had de gemeente ruim 21 duizend inwoners.

## Geografie
### Bestuurlijke indeling

Quirino is onderverdeeld in de volgende 21 barangays:
| Binarzang Cabaruan Camaal Dolores Luna Manaoag Rizal San Isidro San Jose San Juan San Mateo | San Vicente Santa Catalina Santa Lucia Santiago Santo Domingo Sinait Suerte Villa Bulusan Villa Miguel Vintar |

## Demografie

Quirino had bij de census van 2007 een inwoneraantal van 21.192 mensen. Dit zijn 1.206 mensen (6,0%) meer dan bij de vorige census van 2000. De gemiddelde jaarlijkse groei komt daarmee uit op 0,81%, hetgeen lager is dan het landelijk jaarlijks gemiddelde over deze periode (2,04%). Vergeleken met de census van 1995 is het aantal mensen met 2.872 (15,7%) toegenomen.
De bevolkingsdichtheid van Quirino was ten tijde van de laatste census, met 21.192 inwoners op 126,2 km², 167,9 mensen per km².

## Externe link

* De officiële website van de gemeente (gearchiveerd)
# Hamlin (West Virginia)

Hamlin is een plaats (town) in de Amerikaanse staat West Virginia, en valt bestuurlijk gezien onder Lincoln County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 1119. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 1096, een daling van 23 (-2,1%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 1,5 km², geheel bestaande uit land. Hamlin ligt op ongeveer 194 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 24 km rond Hamlin.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Hamlin op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
* ↑ U.S. Board on Geographic Names. Topical Gazetteers Populated Places. Hoogtecijfers van National Elevation Dataset
# Scaramouche (boek)

Scaramouche is een boek van Rafael Sabatini uit 1937
Het werd in 1952 verfilmd met Stewart Granger (Andre Moreau), Eleanor Parker (Lenore), Janet Leigh (Aline de Gavrillac de Bourbon), Mel Ferrer (Noel, Marquis de Maynes), Nina Foch (Marie Antoinette), Richard Anderson (Philippe de Valmorin (Marcus Brutus)) in de hoofdrollen.

## Hoorspel

Van Scaramouche is een 14-delige hoorspelserie gemaakt. De VARA zond ze uit vanaf zaterdag 8 oktober 1960. De bewerking was van Dick Dreux. De regisseur was Jan C. Hubert, die ook de omlijstende muziek componeerde en speelde.

### Delen

* Deel 01 (duur: 30 minuten)
* Deel 02 (duur: 30 minuten)
* Deel 03 (duur: 29 minuten)
* Deel 04 (duur: 27 minuten)
* Deel 05 (duur: 29 minuten)
* Deel 06 (duur: onbekend°)
* Deel 07 (duur: onbekend°)
* Deel 08 (duur: 29 minuten)
* Deel 09 (duur: 29 minuten)
* Deel 10 (duur: 24 minuten)
* Deel 11 (duur: 28 minuten)
* Deel 12 (duur: 26 minuten)
* Deel 13 (duur: 25 minuten)
* Deel 14 (duur: 21 minuten)
°Helaas zijn de delen 06 en 07 niet bewaard gebleven.

### Rolbezetting

* Johan Wolder (André-Louis Moreau)
* Erik Plooyer (Philippe de Vilmorin)
* Huib Orizand (de markies de La Tour d’Azyr)
* Elly den Haring (freule Aline)
* Sylvain Poons (lid van de letterkundige club in Rennes)
* Dick Scheffer (lid van de letterkundige club in Rennes & Jacques de la Quaille)
* Louis de Bree (de heer van Gavrillac)
* Wam Heskes (de procureur des Konings, Benoit & de voorzitter van de Nationale Vergadering)
* Hans Veerman (Le Chapelier)
* Donald de Marcas (de president van de letterkundige club in Nantes, een militie-officier & een sergeant bij de poort)
* Floor Koen (Fresnel, de veerman)
* Barbara Hoffman (Climène)
* Constant van Kerckhoven (Binet)
* Frans Somers (Léandre)
* Jos Brink (een sergeant, een bediende & Monsieur Rougane)
* Dick van ’t Sant (Scaramouche & een garçon)
* Nora Boerman (Colombine)
* Paul van der Lek (De Seautronc, kapitein d’Ormesson & een officier van het emigrantenleger)
* Jan Apon (Danton)
* Wiesje Bouwmeester (Madame de Plougastel)
* Alex Faassen jr. (de Chevalier de Chabrillane)
* Jan Borkus (de graaf de la Motte-Royau)
* Jo Vischer sr. (een sergeant & een wachtmeester)
* Dries Krijn (een volkscommissaris)
* Nel Snel (een vrouw uit het volk)

## Inhoud

Scaramouche vertelt het verhaal van een ietwat gezapige en zorgeloze jongeman, André-Louis Moreau, die geschokt wordt door de realiteit van zijn tijd (de Franse Revolutie) als zijn vriend, de dichter Philippe de Vilmorin, gedwongen wordt tot een duel met een schermkampioen, de Marquis de La Tour d'Azyr - de afloop is natuurlijk voorspelbaar en voor de Marquis is het weer eens een lastige republikein minder. Voor Moreau begint dan een reeks avonturen, naar men veronderstelt om het gedachtegoed van zijn dode vriend voort te zetten, alhoewel hij het zelf niet deelt. Algauw wordt hij als een verrader beschouwd en hij sluit zich aan bij een reizende groep acteurs. Dan zorgen de omstandigheden ervoor dat hij Scaramouche moet spelen terwijl de Marquis toekijkt...
# Atlantisch orkaanseizoen 2016

Het Atlantisch orkaanseizoen 2016 was een bovengemiddeld orkaanseizoen met het hoogste aantal tropische orkanen in de Atlantische Oceaan sinds 2012. Het was ook het seizoen met de meeste schade sinds 2012, en de meest dodelijke sinds 2008.

## Orkanen

* Orkaan Alex (categorie 1)
* Tropische storm Bonnie (storm)
* Tropische storm Colin (storm) (lagedrukgebied)
* Tropische storm Danielle (storm)
* Orkaan Earl (categorie 1)
* Tropische storm Fiona (storm)
* Majeure orkaan Gaston (categorie 3)
* Tropische depressie 8 (depressie)
* Orkaan Hermine (categorie 1)
* Tropische storm Ian (storm)
* Tropische storm Julia (storm)
* Orkaan Karl (categorie 1)
* Tropische storm One (storm)
* Tropische storm Lisa (storm)
* Majeure orkaan Matthew (categorie 5)
* Majeure orkaan Nicole (categorie 4)
* Majeure orkaan Otto (categorie 3)

## Externe link

* (en) Historical Hurricane Tracks, Office for Coastal Management, National Oceanic and Atmospheric Administration
# Bettes

Bettes is een gemeente in het Franse departement Hautes-Pyrénées (regio Occitanie) en telt 69 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bagnères-de-Bigorre.

## Geografie

De oppervlakte van Bettes bedraagt 3,3 km², de bevolkingsdichtheid is dus 20,9 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Betti-reactie

De Betti-reactie is een organische reactie waarbij een aldehyde, een primair aromatisch amine en fenol met elkaar reageren tot een α-aminobenzylfenol:
De reactie is een speciaal geval van de Mannich-reactie.
# Betti Alver

Betti Alver (Jõgeva, 23 november 1906 - Tartu, 19 juni 1989) was een Estische schrijfster.

## Leven

Betti Alver werd geboren in Jõgeva in het gezin van een spoorwegman, waarin veel kinderen waren. Vier van hen stierven voortijdig aan ziekten. Betti was het jongste kind en groeide samen met haar broer Martin op. Haar vader en broer waren goede vioolspelers. Behalve Estisch sprak men thuis Duits en Russisch. Betti was leerling van het Poesjkin Meisjesgymnasium en van het Meisjesgymnasium van de Estische Jeugdopvoedingsvereniging in Tartu. Van 1924 tot 1927 studeerde zij Estische filologie aan de Universiteit van Tartu. Daarna woonde zij meer dan zestig jaar, tot aan haar dood, als beroepsschrijfster in Tartu. Zij begon met het schrijven van novellen en romans, maar maakte later vooral naam met haar gedichten. In 1937 trouwde zij met Heiti Talvik, die overleed in een Siberisch kamp, en in 1956 met Mart Lepik.
Zij ligt begraven op de Oude Sint-Jansbegraafplaats, onderdeel van de Raadi-begraafplaats, in Tartu.

## Werk

Haar debuut maakte Alver met de novelle Vaene väike (1927). In 1927 kwam haar roman Tuulearmuke uit, in 1930 de roman Invaliidid. De gedichtenbundel Tolm ja tuli uit 1936 betekende haar doorbraak. Na een lange pauze verscheen in 1962 de gedichtenbundel Mõrane peegel, gevolgd door de gedichtenbundels Tähetund (1966) en Eluhelbed (1971). Korallid Emajões (1986) was haar laatste dichtwerk. In Alvers werk is de geest belangrijker dan de materie, getuige haar beroemde gedicht Geest en Macht uit 1939:
De geest droeg ooit een rijke dos
en lauwerkrans
hij draaide aan 't spit een vette os -
maar thans? Maar thans?
De massa staat in vroom gelid
en rijke dos.
Maar vriend, nu zit de geest aan 't spit
en draait de os.
Betti Alver vertaalde ook, o.a. Poesjkins Jevgeni Onegin en de Duitse verzen van Kristjan Jaak Peterson.

## Arbujad

In 1938 verscheen een verzamelband van acht dichters met de titel Arbujad (Bezweerders). Uitgever van de anthologie was Ants Oras. In een recensie schreef Aleksander Aspel in het tijdschrift Looming dat er een nieuwe dichtersgeneratie was geboren. Juhan Sütiste schreef een scherpe kritiek op de Arbujad in een polemisch essay in 1940. Maar daarop kwam weer een reactie uit o.a. exilkringen, die de poëzie van de Arbujad nu nog geweldiger vonden. Van de acht dichters hadden er zeven al boeken geschreven. De Arbujad zijn nooit als groep opgetreden. Betti Alver vormde met Heiti Talvik, met wie zij trouwde en die als enige van de groep werd gevangengenomen, de kern van de groep. De anderen waren Mart Raud, Paul Viiding, de onconventionele Uku Masing, Bernard Kangro, Kersti Merilaas en de met laatstgenoemde getrouwde August Sang.
# Betsileo

Betsileo kan verwijzen naar:
* Betsileo (volk), een volk in Madagaskar
* Betsileo (dialect), een dialect dat door dit volk gesproken wordt
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Betsileo en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Biakspoorkoekoek

De biakspoorkoekoek (Centropus chalybeus) is een vogel uit de familie Cuculidae (koekoeken). Het is een gevoelige, endemische vogelsoort in Nieuw-Guinea.

## Kenmerken

De vogel is 44 tot 46 cm lang. Volwassen vogels zijn geheel zwart met van boven een donkerblauwe glans. De iris is geel en de snavel zwart. Jonge vogels zijn egaal, vaag bruin.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op Biak, een eiland in de Geelvinkbaai in de Indonesische provincie Papoea. Het leefgebied bestaat uit ongerept regenwoud, maar ook wel uit secundair bos. De vogel leeft in het verborgene en foerageert voornamelijk op de grond.

## Status

De biakspoorkoekoek heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2012 door BirdLife International geschat op 6.000 tot 15.000 volwassen individuen en de populatie-aantallen nemen af. Het leefgebied wordt aangetast door houtkap en andere ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor zelfvoorzieningslandbouw. Om deze redenen staat deze soort als gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 3 (en) Biakspoorkoekoek op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Handbook of the Birds of the World deel 4, 1997.
# Biakregenbooglori

De biakregenbooglori (Trichoglossus rosenbergii) is een lori die oorspronkelijk alleen voorkomt op Biak (West-Papoea). Deze lori werd lange tijd als ondersoort van de regenboogparkiet (T. haematodus rosenbergii) beschouwd, hoewel reeds door Hermann Schlegel in 1871 als aparte soort beschreven en vernoemd naar de natuuronderzoeker Hermann von Rosenberg.

## Herkenning

De vogel is 26 cm lang. Deze lori lijkt qua formaat en gedrag sterk op de regenbooglori, maar verschilt daarvan door de zeer donkerblauw gekleurde, horizontale streping op de borst, met daartussen, meestal slecht zichtbaar wat roodachtig tot oranje. Daaronder een bijna egaal donkerblauwe vlek.Verder heeft de soort een opvallend brede, heldergele vlek op het achterhoofd.

## Status

De biakregenbooglori heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2016 door BirdLife International geschat op 3000 tot 4000 individuen en de populatie-aantallen nemen af door habitatverlies. Het leefgebied wordt aangetast door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik. Daarnaast speelt waarschijnlijk vangst voor de kooivogelhandel een rol. Om deze redenen staat deze soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN. Verder gelden er beperkingen voor de handel in deze lori, want de soort staat in de Bijlage II van het CITES-verdrag.
* 1 2 (en) Biakregenbooglori op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (fr) Schlegel, H. 1871. Observations zoologiques IV. p. 9. In: Bleeker et al. (reds). Nederlandsche Tijdschrift voor de Dierkunde Jaargang IV
* ↑ (en) del Hoyo, J. et al., 2017. Biak Lorikeet (Trichoglossus rosenbergii). In: Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from http://www.hbw.com/node/467529 on 23 March 2017).
# Betuwse Streekvervoer Maatschappij

De N.V. Betuwse Streekvervoer Maatschappij (BSM) te Tiel was een autobusbedrijf dat openbaar vervoer verzorgde in delen van de Betuwe en de Bommelerwaard in de Nederlandse provincie Gelderland. Het vervoergebied langs de Rijn en Lek, de Linge en de Waal had als uiterste punten Gorinchem in het westen, Culemborg in het noordwesten, Rhenen en Wageningen in het noordoosten, Arnhem en Nijmegen in het oosten en Zaltbommel en Poederoijen in het zuidwesten. Knooppunten in het lijnennet waren Tiel, Geldermalsen, Waardenburg en Andelst.

## Geschiedenis

De BSM werd op 1 juni 1966 opgericht als het resultaat van een fusie tussen:
* de NV Autobusdienstonderneming Velox te Andelst, al sinds de oprichting in 1942 een dochteronderneming van de Nederlandse Spoorwegen, met als vervoergebied het westelijk deel van de Over-Betuwe;
* de Eerste Tielsche Autobus- en Touringcar Onderneming (ETAO) te Tiel, opgericht in 1935 door Martien Verhoeks en actief in de Neder-Betuwe;
* de Autobusonderneming J.H. van Ballegooijen te Haaften, opgericht in 1923 door Gijsbertus van Ballegooijen, die de Tielerwaard en het noordelijk deel van de Bommelerwaard bediende.
Beide laatstgenoemde bedrijven waren kort voor de fusie eigendom geworden van de NS-dochter Nederlandse Buurtvervoer Maatschappij (NBM) te Zeist, namelijk de ETAO in december 1963 en Van Ballegooijen per 1 januari 1966. Al vanaf 1 maart 1964 had de ETAO-directeur die functie ook bij de Velox en op 22 december 1965 droeg moederbedrijf NS de aandelen Velox over aan dochter NBM. Door een statutenwijziging werd vervolgens per 1 juli 1966 de Velox omgezet in de Betuwse Streekvervoer Maatschappij met als officiële vestigingsplaats Tiel in plaats van Andelst.
ETAO en Van Ballegooijen hadden een jarenlange samenwerking met de Auto-Onderneming "Onze Tram" (OT) te Rossum in de Bommelerwaard, wat onder meer tot uiting kwam in de uitgave van een gezamenlijke dienstregeling. OT bleef buiten de fusie, behield tot 1983 de particuliere status en ging toen op in de BBA.
Het ging om ondernemingen van beperkte omvang in het dunbevolkte Rivierenland, doorsneden door de spoorlijnen Culemborg - Zaltbommel en Gorinchem - Arnhem / Nijmegen met als knooppunt station Geldermalsen. Het busvervoer was dan ook relatief gering en al jaren verliesgevend. Ook het nieuwe fusiebedrijf BSM behoorde tot de kleinere streekvervoerders. De Betuwe was het vervoergebied, maar het oostelijke deel van de Over-Betuwe met de drukste buslijnen werd niet bediend door de BSM, maar door de Gelderse Tramwegen (GTW) als voortzetting van de eerste BSM.
Al vanaf het begin werd de BSM beschouwd als te klein om op eigen benen te kunnen staan. De directie en bedrijfsvoering waren in handen van de NBM, die deze rol al sinds 1955 speelde ten aanzien van de Velox. In feite werd de BSM dus vanuit Zeist bestuurd. Toen de schaalvergroting in het streekvervoer steeds verder ging en nieuwe fusies op stapel stonden, werd de BSM op 1 januari 1971 ingelijfd door de ook tot het NS-concern behorende Zuidooster te Gennep. Daardoor heeft de BSM dus nog geen vijf jaar bestaan.
# Betuwse Lentetocht

De Betuwse Lentetocht is een jaarlijks georganiseerd evenement in Geldermalsen. Het eendaagse evenement bestaat uit een aantal fietstochten, een auto- en motorroute en een markt. De opbrengst komt ten goede van de Gereformeerde Gemeente van Tricht-Geldermalsen.

## Historie en opbouw

De eerste Betuwse Lentetocht werd in 1998 georganiseerd. Sindsdien is het evenement jaarlijks herhaald. De Betuwse Lentetocht volgt doorgaans enkele weken na de Nationale Rode Kruis Bloesemtocht, dat eveneens in Geldermalsen wordt gehouden en veel bezoekers uit geheel Nederland trekt. Deze twee evenementen vormen samen de grootste twee recreatieve tochten in de Betuwe.
Het start- en finishpunt van de verschillende routes wordt gevormd op bedrijventerrein Oudenhof in Geldermalsen. In en rond een bedrijfshal aan het Laageinde op ditzelfde bedrijventerrein wordt een markt gehouden.

## Routes

Hoewel de Betuwse Lentetocht een jaarlijks evenement is, worden de routes ieder jaar vernieuwd en grotendeels gewijzigd. Voor fietsers zijn er routes van 25, 40 en 60 kilometer. Hierbij wordt ingespeeld op de Betuwse Lentetocht als gezinsuitje, waarbij speciale gezinstarieven worden aangeboden. Daarnaast is er nog een auto- en motorroute met de lengte van 100 kilometer. Alle routes hebben Geldermalsen als start- en eindpunt.
De routes leiden door de Betuwe, Tielerwaard, Bommelerwaard en Vijfheerenlanden. Elk jaar zijn er verschillende posten langs de route gevestigd. Dit zijn elk jaar andere plaatsen. De posten worden uitgerust als activiteitencentra, zoals een boottocht of een bedrijfsbezichtiging. Het Betuwse landschap, bloesemvorming en fruit staat doorgaans centraal in de tochten.
# Betuws Oorlogsmuseum "The Island" 1944-1945

Betuws Oorlogsmuseum "The Island" 1944-1945 is een historisch museum in het dorp Heteren, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het museum, dat bestaat sinds 1995, is met name gewijd aan de strijd in het gebied tussen de grote rivieren van Nederland, waaraan vanaf september 1944 door 16 verschillende nationaliteiten werd deelgenomen.
Dit museum geeft een overzicht van de gevechten in het gebied tussen de Rijn en de Waal. In het museum zijn onder andere vijf diorama's te zien, waarin alle 16 nationaliteiten tot uitdrukking komen. Veel materiaal, van een embleem tot zelfs complete uniformen, zijn door veteranen en inwoners van de Betuwe aan het museum geschonken. De museumcollectie bevat verder foto's, wapens en veel voorwerpen met een verhaal.
In het museum zijn ook wisselende tentoonstellingen van bijvoorbeeld het Nederlandse leger in de meidagen van 1940 in de Betuwestelling te zien.
# Biemna rufescens

Biemna rufescens is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Biemna en behoort tot de familie Desmacellidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Bergquist & Fromont.
# Biemna tetraphis

Biemna tetraphis is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Biemna en behoort tot de familie Desmacellidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Tanita & Hoshino.
# Bieboschgroeve

De Bieboschgroeve of Groeve America is een Limburgse mergelgroeve in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul in Zuid-Limburg. De groeve ligt ten zuidoosten van Valkenburg vlak achter de Kalkoven Biebosch nabij de Sibbergrubbe. De open groeve ligt in het westelijk deel van het hellingbos Biebosch op de noordoostelijke rand van het Plateau van Margraten in de overgang naar het Geuldal. Ter plaatse duikt het plateau een aantal meter steil naar beneden.
Op ongeveer 300 meter naar het noordoosten liggen de Gewandgroeve I en Gewandgroeve II, ongeveer 170 meter naar het zuiden ligt de Vallenberggroeve, op ongeveer 225 meter naar het zuidwesten ligt de Groeve achter Lemmekenskoel en op ongeveer 200 meter naar het westen liggen de groeves Beckersbergske en Groeve naast Beckersbergske.

## Geschiedenis

Van de 17e tot in de 19e eeuw werd er door blokbrekers in twee ondergrondse kalksteengroeves mergel gewonnen.
Toen in de jaren 1930 de Kalkoven Biebosch werd gebruikt voor het branden van kalksteen, begon men achter de kalkoven met het ontginnen van een dagbouwgroeve. Door deze dagbouwgroeve zijn de twee ondergrondse Bieboschgroeves verdwenen.
In 2018 werd het Biebosch samen met het gebied van de groeve overgedragen van Staatsbosbeheer aan Natuurmonumenten in het kader van een grondruil.
In het najaar van 2020 werd de groeve vrijgemaakt van bomen, struiken en klimplanten.

## Groeve

De ondergrondse groeve is als gevolg van de dagbouwgroeve verdwenen.
* ↑ Topografische hoogtekaart. Gearchiveerd op 4 oktober 2022.
* 1 2 3 De ondergrondse kalksteengroeven in Zuid-Limburg
* ↑ Inventarisatie ingangen onderaardse kalksteengroeven NL, 2002-2004, Joep Orbons, Studiegroep Onderaardse Kalksteengroeven
* 1 2 Verleden met toekomst; Archeologische beleidskaart en groevenbeleidskaart voor Valkenburg aan de Geul, 2009
* ↑ Natuurgrondenruil in Limburg voor nog effectiever beheer, 15 januari 2018. Gearchiveerd op 30 januari 2023.
* ↑ Start werkzaamheden groeve America, 18 september 2020. Gearchiveerd op 30 januari 2023.
* ↑ Abseilend rotsranden vrijmaken voor kalkplanten in groeve America, 21 december 2020. Gearchiveerd op 31 januari 2023.
# Bergbuidelkikker

De bergbuidelkikker (Gastrotheca monticola) is een kikker uit de familie Hemiphractidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Thomas Barbour en Gladwyn Kingsley Noble in 1920. Later werd de wetenschappelijke naam Gastrotheca marsupiata monticola gebruikt.

## Uiterlijke kenmerken

De huid is groen met bruine wratten op de rug. De poten hebben bruine dwarsstrepen. De kikker heeft een brede kop en bovenstaande ogen. Het dier heeft hechtschijfjes aan tenen en vingers. De lichaamslengte bedraagt 4 tot 6 centimeter.

## Levenswijze en voortplanting

Deze volledig terrestrische, nachtactieve kikker verbergt zich in de winter en bij droogte onder liggend hout.
Op de rug heeft het vrouwtje een broedbuidel, waarin het mannetje de eitjes deponeert, die zich daarin ontwikkelen. De larven zijn via een soort placenta verbonden met de bloedbaan van de moeder. De reeds volledig ontwikkelde kikkervisjes worden na een zware regenbui in het water afgezet.

## Verspreiding en habitat

Deze soort komt voor in het noordwesten van Zuid-Amerika. De habitat bestaat uit begroeide delen zoals bossen.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Bergbuidelkikker op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ David Burnie (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp) (2001). Animals (Dieren). Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4.
* ↑ Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History, Gastrotheca monticola.
* ↑ Amphibia Web, Gastrotheca monticola.

### Bronnen

* David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4 (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp).
* (en) - Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History - Gastrotheca monticola - Website Geconsulteerd 17 augustus 2016
* (en) - Amphibiaweb - Gastrotheca monticola - Website
# Beyrie-en-Béarn

Beyrie-en-Béarn is een gemeente in het Franse departement Pyrénées-Atlantiques (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 131 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Pau.

## Geografie

De oppervlakte van Beyrie-en-Béarn bedraagt 2,7 km², de bevolkingsdichtheid is 48,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Beyrie-en-Béarn met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).