OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Vinohrady

Vinohrady (Nederlands letterlijk: Wijngaarden) is een wijk in de Tsjechische hoofdstad Praag. Vinohrady dankt zijn naam aan de vele wijngaarden die zich in de late middeleeuwen in het gebied bevonden. Sinds 1960 behoort het grootste deel van Vinohrady tot het district Praag 2. De rest hoort bij de districten Praag 3 en 10 en kleine gedeeltes vallen onder Praag 1 en 4. Vinohrady ligt ten oosten van de Nieuwe Stad van Praag.
Lange tijd was Vinohrady (van 1867 tot 1968 bekend als Královské Vinohrady, Koninklijke Wijngaarden) een zelfstandig dorp. In 1875 splitste het noordelijke deel van het dorp zich af, dit nieuwe dorp ging Žižkov heten. Oostenrijk-Hongarije wilde de centralisering van de stad Praag voorkomen en gaf Vinohrady daarom de status van koningsstad. De stad groeide uit tot de derde stad van de regio met in 1922 90.000 inwoners. In dat jaar werd Vinohrady samen met andere steden en dorpen in de omgeving ingevoegd in de gemeente Praag. Sindsdien is Vinohrady geen stad meer, maar een wijk van de hoofdstad. Tegenwoordig hoort dit stadsdeel tot de luxueuze en dure buurten van Praag.
Er staan een aantal bekende gebouwen in Vinohrady. Het Divadlo na Vinohradech (Theater in de Wijngaarden), een van de grootste theaters in Praag, is gelegen in de wijk, net als het gebouw van Český Rozhlas en de Sint-Ludmillakerk. Verder is het hoofdstation van Praag, Station Praha hlavní nádraží, in Vinohrady gevestigd.

## Externe link

* (cs) Vinohrady.cz
# Gallendwergspanner

De gallendwergspanner (Eupithecia analoga) is een nachtvlinder uit de familie van de spanners (Geometridae).

## Kenmerken

De voorvleugellengte bedraagt tussen de 9 en 11 mm. De vlinder heeft wittige vleugels met bruine dwarslijntjes en een duidelijke middenstip op de voorvleugels. Hij heeft vrij lange palpen. De soort lijkt sterk op de spardwergspanner, maar is duidelijk kleiner.

## Levenscyclus

De gallendwergspanner gebruikt spar als waardplanten, waar de rups leeft in en van galappeltjes die door bladluizen worden veroorzaakt. Ook de verpopping vindt daar plaats. De rups is te vinden van juni tot augustus. De soort overwintert als pop. Er is jaarlijks een generatie die vliegt van begin mei tot halverwege juli.

## Voorkomen

De soort komt verspreid van West-Europa tot de Oeral en Siberië voor. Noordelijk tot boven de poolcirkel, zuidelijk tot en met de Alpen. De gallendwergspanner is in Nederland en België een zeer zeldzame soort.
* Gallendwergspanner bij De Vlinderstichting
* Waring, P. en M. Townsend (2006) Nachtvlinders, veldgids met alle in Nederland en België voorkomende soorten, Baarn: Tirion.
# Gallehus-hoorns

De Gallehus-hoorns waren twee gouden hoorns die nabij Gallehus in Denemarken in 1639 en 1734 als depotvondst bij toeval werden gevonden.
De hoorns stamden uit de 5e eeuw, de zogenaamde Germaanse ijzertijd. Na de vondst kwamen de hoorns in het bezit van de koning, die ze tentoonstelde. De eerste hoorn was 87 centimeter lang en woog 3,2 kg, de tweede was 55 centimeter lang en woog 3,7 kg. De hoorns bestaan niet meer; in 1802 stal een goudsmid ze uit het Nationaal Museum in Kopenhagen en smolt ze om. Er zijn wel nog sieraden teruggevonden die waarschijnlijk uit het goud van de hoorns zijn gemaakt. Over het verlies van de twee bijzondere hoorns werd een gedicht geschreven door de Deense dichter Adam Oehlenschläger.
De hoorns waren versierd met tekeningen van dieren en jagers en hadden waarschijnlijk een religieuze betekenis. De hoorn die in 1734 werd gevonden had ook een inscriptie in Germaans runenschrift, de vroegst bekende van haar soort. Het opschrift luidde "ek hlewagastir holtijar horna tawido", hetgeen zoveel betekent als "Ik, Hlewagastir Holtiar (zoon van Holt), maakte deze hoorn."
In de Noord-Europese mythologie werd de gjallarhoorn als attribuut van de god Heimdalr beschreven. Gjal betekent geel of hel(der gekleurd).
# Victor Newman

Victor Newman is een personage uit de Amerikaanse soapserie The Young and the Restless. De rol wordt sinds 4 februari 1980 gespeeld door acteur Eric Braeden. In 1998 maakte hij een gastoptreden als Victor in zusterserie The Bold and the Beautiful. Braeden had aanvankelijk een contract voor slechts zes maanden, maar zijn personage groeide uit tot een van de sterkhouders van de reeks.

## Personagebeschrijving

Victor is ongetwijfeld de machtigste man van Genoa City. Hij werkte aanvankelijk voor Chancellor Industries en richtte in 1980 zijn eigen bedrijf Newman Enterprises op dat later een groot bedrijf zou worden.

## Externe link

* Victor bij soapcentral.com
# Gari eburnea

Gari eburnea is een tweekleppigensoort uit de familie van de Psammobiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1856 door Reeve.
# Gari galatheae

Gari galatheae is een tweekleppigensoort uit de familie van de Psammobiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Powell.
# Gari eos

Gari eos is een tweekleppigensoort uit de familie van de Psammobiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Willan.
# Gari fucata

Gari fucata is een tweekleppigensoort uit de familie van de Psammobiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1845 door Hinds.
# Viriclanis kingstoni

Viriclanis kingstoni is een vlinder uit de familie van de pijlstaarten (Sphingidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1999 gepubliceerd door Aarvik.
# Vioolconcert (Mendelssohn Bartholdy)

Vioolconcert in e-mineur (opus 64) is Felix Mendelssohns laatste grote werk voor orkest. Het vioolconcert is een belangrijk werk voor het vioolrepertoire en is een van de meest uitgevoerde concerten aller tijden.

## Geschiedenis

Na zijn aanstelling als hoofddirigent aan het Gewandhausorchester benoemde Mendelssohn zijn jeugdvriend Ferdinand David tot concertmeester. In een brief geschreven op 30 juli 1838 schreef Mendelssohn naar David dat hij voor hem een vioolconcert wilde schrijven. Het zou zijn tweede worden, als opvolger van het vioolconcert (met uitsluitend strijkers in het orkest) dat in de hoofdtoonsoort d-kleine terts staat en dat uit 1822 dateert toen Mendelssohn amper 13 jaar oud was.
Mendelssohn werd in het componeren overvallen door twijfels omdat hij wist dat zijn concert gespiegeld zou gaan worden aan het eertijds opzienbarende vioolconcert in D-grote terts van Ludwig van Beethoven met zijn bijzondere, afwijkende vormbouw. Deze twijfels strekten zich op enig moment ook uit over de keuze van het solo-instrument: Mendelssohn vervaardigde zelfs, althans in aanzet, een partituur waarin de solopartij van het nieuwe concert voor piano is geschreven.
In de zes jaren tussen de aankondiging van het concert en de uiteindelijke première had Mendelssohn regelmatig contact met David over de compositie en over speeltechnieken van de viool. Dit maakt zijn tweede vioolconcert tot het eerste concert dat gecomponeerd is onder invloed van een violist.
De partituur is gedateerd op 16 september 1844, maar Mendelssohn vroeg David nog steeds advies tot de première op 13 maart 1845 in Leipzig waarin David soleerde. Mendelssohn kon zelf niet dirigeren door ziekte waardoor de première gedirigeerd werd door de Deense componist Niels W. Gade. De uitvoering werd een doorslaand succes; daarom stond het concert in seizoen 1845-1846 weer op het repertoire. Ditmaal, op 20 oktober 1845, dirigeerde Mendelssohn wel zelf het Gewandhausorkest.
Een paar dagen later, op 10 november 1845, startte in Dresden een serie orkestconcerten, gearrangeerd door Robert Schumann. Op het programma stond de eerste uitvoering van Schumanns pianoconcert met Clara Schumann als soliste. Ze werd echter twee dagen voor de concertdatum ziek en daarom wendde Schumann zich tot Mendelssohn om diens vioolconcert op het programma te krijgen. Mendelssohn stemde toe maar de 'vaste' violist Ferdinand David was verhinderd. Daarom koos Mendelssohn voor de toen pas 14-jarige Joseph Joachim als solist.
Mendelssohns vioolconcert is altijd verheven gebleven boven de kritiek op veel van zijn andere werken, als zou die muziek triviaal en ouderwets zijn. Juist door zijn tweede vioolconcert in e-kleine terts is Mendelssohn tot op heden beroemd gebleven.

## Opbouw

Het vioolconcert bestaat uit drie delen:
* Allegro molto appassionato
* Andante
* Allegretto non troppo - Allegro molto vivace

## Externe link

* Partituur beschikbaar bij het International Music Score Library Project
# Vioolconcert (Sessions)

Roger Sessions componeerde zijn vioolconcert in 1936; andere bronnen houden 1940 aan.
Sessions bevond zich in een periode in zijn leven, dat zijn composities nog wel in de categorie tonale muziek vielen, maar dat hij dat begrip tot het uiterste oprekte. Dit heeft er mede voor gezorgd dat dit vioolconcert niet zo bekend werd. Door geen duidelijke stijl te kiezen viel het tussen het wal en het schip. Bijvoorbeeld het vioolconcert van Alban Berg, dat toch als een van de moeilijkst te doorgronden vioolconcerten geldt is populairder dan dit werk.

## Compositie

Het vioolconcert kent vier delen:
* Largo e tranquillo
* Scherzo : Allegro
* Romanza : Andante
* Molto vivace e sempre con fuoco.
Deze klassieke terminologie geeft alleen maar een kleine indicatie. De muziek zit technisch ongetwijfeld goed in elkaar, maar er is net onvoldoende harmonie aanwezig om gerekend te kunnen worden tot de klassieke stroming en weer net te veel harmonie om het te rekenen tot de seriële muziek waartoe Sessions zich later bekeerde.
Er is ook weinig sprake van samenspel of reactie tussen solist en orkest; het lijkt of ze beide los van elkaar toevallig in hetzelfde muziekstuk zijn beland. En dat is nou net een van de stijlkenmerken van Sessions.

## Bron en discografie

* Uitgave Albany Records; Ole Böhn (viool) met het Monadnock Festival Orchestra o.l.v. James Bolle; (bron)
* Uitgave New World Records/CRI; Paul Zukofski; 20th Century Orchestra o.l.v. Günther Schuller.
# Vila Baleira

Vila Baleira is een stad in de Portugese gemeente Porto Santo in het district Maderia. In 2001 was het inwonertal 4.252. Vila Baleira heeft sinds 6 augustus 1996 de status van stad (cidade).
# Viti Levu

Viti Levu of Vitu Levu is een eiland in Fiji. Het is 10.390 km² groot en het hoogste punt is 1324 m.
Suva is de hoofdstad van Viti Levu met circa 580.000 inwoners. Andere plaatsen zijn onder meer Ba, Lautoka, Nadi, Nausori, Rakiraki, en Sigatoka.
Bekende plaatsen zijn Natadola Beach en Pacific Harbour (circa 50 kilometer van Suva). Ongeveer 9 kilometer van Nadi ligt Nadi International Airport, de grootste luchthaven van Fiji.
Viti Levu is het grootste eiland van het land - de thuisbasis van 70% van de bevolking (ongeveer 700.000 mensen) - en is het centrum van de hele Fiji-archipel. Het meet 146 kilometer lang en 106 kilometer breed, en heeft een oppervlakte van 10.389 vierkante kilometer (iets kleiner dan Vlaanderen). Aardbevingen en vulkaanuitbarstingen zijn verantwoordelijk voor het ietwat ruige terrein van het eiland, dat in ongeveer gelijke helften wordt verdeeld door een bergketen die van noord naar zuid loopt. Het centrum van het eiland is bebost en omvat de hoogste berg van het land, de berg Tomanivi (ook wel bekend als de berg Victoria), 1324 meter hoog.
De oostelijke kant van het eiland ervaart hevige regenval, vooral in de bergen, en herbergt de tropische vochtige bossen van Fiji. De westelijke kant (in de volksmond het "brandende westen" genoemd) ligt in de regenschaduw van de bergketen en is merkbaar droger; het is de thuisbasis van de tropische droge bossen van Fiji. Dienovereenkomstig bloeit de suikerrietproductie in het westen, terwijl in het oosten een zuivelindustrie wordt ontwikkeld. Fiji's grootste veeboerderij, met 7000 stuks vee op 70 vierkante kilometer, bevindt zich in Yaqara, halverwege tussen Tavua en Rakiraki. Het eiland Viti Levu is de enige bekende thuisbasis van een van 's werelds grootste insecten, de gigantische Fijische boktor.

## Flora en fauna

De volgende zoogdieren komen er voor:
* Herpestes auropunctatus (geïntroduceerd)
* Wild zwijn (Sus scrofa) (geïntroduceerd)
* Bruine rat (Rattus norvegicus) (geïntroduceerd)
* Notopteris macdonaldi
* Pteropus samoensis
* Tongavleerhond (Pteropus tonganus)
* Emballonura semicaudata (onzeker; uitgestorven)
# Garonne

De Garonne (Spaans en Catalaans: Garona) is de grootste rivier van Zuidwest-Frankrijk. Het stroomgebied van de Garonne strekt zich uit van de Pyreneeën tot het Centraal Massief.

## Bron en loop

Zij ontspringt in de Spaanse Pyreneeën en stroomt nabij Bagnères-de-Luchon op een hoogte van 550 meter Frankrijk binnen. Via Saint-Gaudens bereikt ze Toulouse. De Garonne die nog onbevaarbaar is, wordt ten behoeve van de scheepvaart van hier tot Castets-en-Dorthe via het Canal Latéral à la Garonne dat parallel loopt aan de rivier verbonden met Bordeaux. Via het Canal du Midi is er een verbinding met de Middellandse Zee. Vanaf Bordeaux, dat een grote haven heeft, is de Garonne bevaarbaar voor zeeschepen. Even voorbij Bordeaux, bij de Bec-d'Ambès, vloeit de Garonne samen met de Dordogne om het estuarium van de Gironde te vormen. Deze bijna 100 km lange en tot 10 km brede trechtermonding mondt bij Royan uit in de Atlantische Oceaan.

### Departementen aan de Garonne

* Haute-Garonne (31)
* Tarn-et-Garonne (82)
* Lot-et-Garonne (47)
* Gironde (33)

### Steden aan de Garonne

* Saint-Gaudens
* Toulouse
* Castelsarrasin
* Agen
* Langon
* Bordeaux

### Zijrivieren van de Garonne

* Ariège
* Gimone
* Save
* Gers
* Tarn
* Lot
* Dordogne

## Overstromingen

De Garonne is gevoelig voor overstromingen in de lente en de herfst. Zware overstromingen waren er in 1875, 1930, 1952 en 1981.
* ↑ (fr) Les plus belles balades du patrimoine. Gironde Tourisme. p. 23. Geraadpleegd op 3 december 2023.
* Gemeinsame Normdatei: 4086674-9
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: ge672215
* LIBRIS: 146559
* Virtual International Authority File: 244096008
* WorldCat (via VIAF): 244096008
# Garon

Garon kan verwijzen naar:
* Garon (Balerejo)
* Garon (Kawedanan)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Garon en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Gambusia atrora

Gambusia atrora is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de levendbarende tandkarpers (Poeciliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1963 door Rosen & Bailey.
* ↑ (en) Gambusia atrora op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gambusia atrora. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Gambusia gaigei

Gambusia gaigei is een zoetwatervis, verwant aan het muskietenvisje, uit de familie Poeciliidae en de orde tandkarpers. Het is inheems in Texas.

## Beschrijving en status op de rode lijst

Gambusia gaigei wordt niet groter dan 5 cm. Het visje komt alleen voor in het Big Bend National Park in Texas en heet daarom in het Amerikaans ‘Big bend gambusia’. Deze vissoort leeft in natuurlijke poelen met helder, schoon water dat afkomstig is uit bronnen. In 1954 stierf een populatie uit die in Boquillas Spring leefde, toen de bron ophield met stromen. Een populatie die voorkwam bij Rio Grande Village nam tussen 1954 en 1956 enorm in aantal af toen de bron waarin de vissen leefde werd omgeleid naar een visvijver. In 1960 stierf de populatie definitief uit, mede als gevolg van de introductie van het muskietenvisje Gambusia affinis en door predatie door de eveneens geïntroduceerde groene zonnebaars (Lepomis cyanellus). De Big bend gambusia leeft nu alleen nog maar in het Big Bend National Park in een beschermde poel. De vissen daar zijn allemaal nakomelingen van drie visjes die in 1956 zijn gehaald uit de populatie bij Rio Grande Village. De huidige populatie in de beschermde poel wordt potentieel bedreigd door verdroging, concurrente met verwante soorten en hybridisering. Daarom staat de soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Gambusia gaigei op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gambusia gaigei. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. okt 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.
* ↑ Texas Parks and Wildlife department
# Gambusia eurystoma

Gambusia eurystoma is een zoetwatervis, verwant aan het muskietenvisje, uit de familie Poeciliidae en de orde tandkarpers. Het is inheems in Mexico.
Het visje wordt niet groter dan 3,5 cm.
Er is weinig bekend over deze soort. Volgens de IUCN is er nog maar een zeer kleine populatie (minder dan 250 ex.) van deze vis en wordt de habitat bedreigd, daarom staat deze vis als ernstig bedreigd op de internationale rode lijst.
* ↑ (en) Gambusia eurystoma op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gambusia eurystoma. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. Juli 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.
* ↑ Contreras-Balderas, S. & Almada-Villela, P. 1996. Gambusia eurystoma. In: IUCN 2010. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2010.3. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 06 October 2010.
# Viva Bianca

Viva Skubiszewski (Australië, 17 november 1983) beter bekend onder haar pseudoniem Viva Bianca is een Australische actrice van Poolse afkomst. Ze is de dochter van de in Warschau geboren componist Cezary Skubiszewski.

## Externe link

* (en) Viva Bianca in de Internet Movie Database
* ↑ (en) Viva Bianca op Listal.com, geraadpleegd op 24 december 2018.
* Library of Congress Control Number: no2018059462
* Virtual International Authority File: 578152563092715560000
* WorldCat (via VIAF): 578152563092715560000
# Villa Malaparte

Villa Malaparte (ook Casa Malaparte genoemd) is een villa op een 32 meter hoge klif aan de oostkant van het Italiaanse eiland Capri. Deze werd gebouwd in de periode 1938-1940 en is een voorbeeld van de moderne Italiaanse architectuur uit die tijd. Het huis werd ontworpen door Adalberto Libera maar gebouwd door de eigenaar Curzio Malaparte zelf.
Het huis is over de rotsen heen gebouwd. Onder de schuin oplopende gevel loopt een trap waarmee de centrale bovenliggende salon te bereiken is. Vandaaruit loopt een trap naar het dakterras.
Casa Malaparte is alleen te voet en per boot bereikbaar. Het voetpad loopt vanaf La Piazzetta in het dorp Capri en het laatste stuk gaat over een trap die in de rotsen is uitgehakt. De wandeling duurt zo'n anderhalf uur. Boten kunnen alleen aanleggen als de zee rustig is.
Het huis is niet meer bewoond sinds de dood van Curzio Malaparte in 1957. In 1963 werd het huis als decor gebruikt in de Frans-Italiaanse film Le Mépris, met Brigitte Bardot in de hoofdrol. Na die tijd is het huis in verval geraakt. In de jaren tachtig en negentig werd het huis gerenoveerd. Het is nu een studieobject.
# Frederik Sigismund van Bylandt

Frederik Sigismund van Bylandt, heer van Halt, Keken, Duffelwaerd en van Clarenbeek (Wageningen, 13 april 1749 - Den Haag, 2 februari 1828) was een schout-bij-nacht, voorzitter van het Wetgevend Lichaam, vice-admiraal, adjudant-generaal der Marine en staatsraad.

## Biografie

Als jongeman begon hij zijn carrière op de Staatse vloot in 1760. Uiteindelijk werd hij luitenant-generaal in dienst van de Republiek der Verenigde Nederlanden, en vanaf 1813 was hij vice-admiraal. In 1814 was hij lid van de Vergadering van Notabelen.
Bij Souverein Besluit van 28 augustus 1814 werd Frederik Sigismund van Bylandt, benoemd in de Ridderschap van Gelderland waardoor hij tot de Nederlandse adel ging behoren met het predicaat van jonkheer. Namens de Ridderschap had Van Bylandt van 1814 tot aan zijn overlijden in 1828 zitting in de Provinciale Staten van Gelderland.
Bij KB van 8 juli 1815 werd hij benoemd tot Commandeur in de Militaire Willemsorde.

### Huwelijk

Van Bylandt was een zoon van Roeleman Ferdinand des H.R.Rijksgraaf van Bylandt (27 mei 1716 - Wageningen, 25 december 1791) en Anna Cornelia des H.R.Rijksbarones von Friesheim (1723-1761). Hij trouwde op 18 september 1786 in Amsterdam met Susanna Cornelia Maria Hartsinck (Amsterdam, 12 juni 1758 - Den Haag 2 februari 1824). Zij was een dochter van Cornelis Hartsinck en Sara Maria Volckers, vrouwe van Rüneveld. Uit zijn huwelijk zijn geen kinderen geboren.

## Militaire loopbaan

* Schout-bij-nacht: vanaf 1793
* Viceadmiraal: vanaf 1813

## Onderscheidingen

* Commandeur in de Orde van de Unie op 16 februari 1807
* Grootkruis in de Orde van de Unie (surnumerair) op 5 juni 1810
* Grootkruis in de Orde van de Reünie op 22 februari 1812

## Literatuur

* Hans van Rijn, Bylandt, Frederik Sigismund van, in: Biografisch Woordenboek van Nederland
* ↑ (nl) Militaire Willems-Orde: Bylandt Halt, F.S. graaf van. Gezien op 17 maart 2016. Gearchiveerd op 24 maart 2016.
* 1 2 3 4 5 (de) Parlementair Documentatie Centrum, Jhr. F.S. van Bylandt Halt. Gezien op 17 maart 2016.
* Biografisch Portaal: 07472159
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: byla018
* Gemeinsame Normdatei: 1030561400
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9641 6344
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 07494424X
* Parlement.com: vg09llxuvyuj
* Virtual International Authority File: 291363397
* WorldCat (via VIAF): 291363397
# Francesco Marchetti Selvaggiani

Francesco Marchetti Selvaggiani (Rome, 1 oktober 1871 – aldaar, 13 januari 1951) was een Italiaans geestelijke en kardinaal van de Katholieke Kerk.
Marchetti Selavggianni, een jeugdvriend van de Eugenio Pacelli, de latere paus Pius XII, studeerde aan het Almo Collegio Capranicense en aan de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit. Hij werd op 4 april 1896 priester gewijd. Hij trad vervolgens in dienst bij de Congregatie voor Buitengewone Kerkelijke Aangelegenheden. Van 1900 tot 1906 was hij auditor bij de apostolische delegatie in Washington D.C.. Vanaf 1907 vervulde hij eenzelfde functie op de nuntiatuur in Berlijn. Van 1915 tot 1918 was hij vertrouwelijk vertegenwoordiger van de Heilige Stoel in Zwitserland.
Op 6 februari 1918 benoemde paus Benedictus XV hem tot titulair aartsbisschop van Seleucië van Isaurië en tot internuntius in Venezuela. Hij ontving zijn bisschopswijding van Pietro Gasparri. In 1920 werd hij nuntius in Oostenrijk. In 1922 keerde hij terug naar Rome om zijn benoeming te aanvaarden tot secretaris van de Heilige Congregatie tot Voortplanting des Geloofs. In deze functie werd hij de rechterhand van de Nederlandse kardinaal Willem Marinus van Rossum.
Tijdens het consistorie van 30 juni 1930 creëerde paus Pius XI hem kardinaal. De Santa Maria Nuova werd zijn titelkerk. Om de groeiende invloed van het protestantisme in Rome tegen te gaan werd hij benoemd tot president van de bijzondere Pauselijke Commissie tot behoud van het Geloof en tot Bouw van nieuwe Kerken benoemd. In hetzelfde jaar werd hij kardinaal-vicaris van het decanaat Rome. Als bouwpastoor gaf hij een impuls aan de uitbreiding van het aantal kerken in Rome. Een typisch voorbeeld van de Marchetti-kerkbouw is de Natività di Nostro Signore Gesù Cristo a Via Gallia. Hij werd in 1931 kardinaal-aartspriester van de Sint-Jan van Lateranen en in 1936 werd hij kardinaal-bisschop van het suburbicair bisdom Frascati.
Kardinaal Marchetti nam deel aan het conclaaf van 1939 en werd door de nieuwe paus, zijn jeugdvriend Pacelli, benoemd tot prefect van het Heilig Officie. In 1948 werd hij deken van het College van Kardinalen en kreeg hij ook het - aan deze functie verbonden - bisdom Ostia onder zijn hoede.
Hij overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding en werd begraven op Campo Verano.
* Bibliothèque nationale de France: cb17141370c (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1068585153
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 026832
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6268 3696
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: LIAV093563
* SNAC: w6x37rpz
* Virtual International Authority File: 89291725
* WorldCat (via VIAF): 89291725