OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Spähpanzer SP I.C.

De Spähpanzer SP I.C. was een West-Duits prototype voor een verkenningstank, die ook de mogelijkheid had om vijandelijke bepantserde voertuigen uit te schakelen. Het voertuig werd gebouwd op het chassis van de Schützenpanzer Kurz.

## Tactisch concept

De Spähpanzer was ontworpen aan de hand van de vele ervaringen die het Duitse leger in de Tweede Wereldoorlog was opgedaan. Eén van de grootste inspiratiebronnen is het bepantserde voertuig Sdkfz 234/2 Puma, aangezien dit voertuig ook een kanon had dat zwaar was in verhouding met het formaat. Daar de tank licht en klein was, kon hij 58 km/h rijden en was hij erg wendbaar. Omdat de tank een 90 mm kaliber kanon droeg kon de tank ook uitstekend opereren in anti-tankbataljons. Deze twee eigenschappen gecombineerd maakten het een krachtige tank en redelijk uniek.

## Technisch concept

Het chassis was grotendeels overgenomen van de Schützenpanzer Kurz (Spz. kurz), maar werd voorzien van een nieuwe koepel met andere bewapening. Daar de tank aan andere eisen moest voldoen dan de Spz. Kurz werden er wel dingen veranderd aan het chassis, het remsysteem en de motor. Het lage gewicht van 6,5 ton en de krachtige motor zorgden voor een vermogen/gewichtverhouding van 30pk/ton. Het kanon had een korte terugslag tijdens het vuren. Hierdoor paste het kanon ook in de kleine koepel. Het gebruik van vin-gestabiliseerde antitankgranaten en de korte loop hadden wel een negatief effect op het vuurbereik van de I.C.
De ontwikkeling duurde van 1956 tot 1962, toen werd het project stopgezet. Het prototype is nog in goede staat en staat in het Wehrtechnische Studiensammlung Koblenz (Langemarck-Kaserne). Na de ontwikkeling van de Spähpanzer werden er geen nieuwe projecten meer opgezet voor een dergelijk voertuig. Ook andere landen ontwikkelden dergelijke voertuigen, bijvoorbeeld Frankrijk met de AMX 10RC.
* wehrtechnische-studiensammlung.npage.de: SP I.C.
* SP I.C.
# Spálené Poříčí

Spálené Poříčí (Duits: Brennporitschen) is een Tsjechische stad in de regio Pilsen, en maakt deel uit van het district Plzeň-jih. Spálené Poříčí telt 2555 inwoners.
Blovice · Bolkov · Borovno · Borovy · Buková · Bukovec · Čečovice · Černovice · Čižice · Čížkov · Čmelíny · Dnešice · Dobřany · Dolce · Dolní Lukavice · Drahkov · Holýšov · Honezovice · Horní Kamenice · Horní Lukavice · Horšice · Hradec · Hradiště · Chlum · Chlumčany · Chlumy · Chocenice · Chotěšov · Jarov · Kasejovice · Kbel · Klášter · Kotovice · Kozlovice · Kramolín · Kvíčovice · Letiny · Lisov · Líšina ·Louňová · Lužany · Měcholupy · Merklín · Mileč · Milínov · Míšov · Mladý Smolivec · Mohelnice · Nebílovy · Nekvasovy · Nepomuk · Netunice · Neuměř · Neurazy · Nezdice · Nezdřev · Nová Ves · Nové Mitrovice · Oplot · Oselce · Otěšice · Polánka · Prádlo · Předenice · Přestavlky · Přeštice · Příchovice · Ptenín ·Radkovice · Roupov · Řenče · Seč · Sedliště · Skašov · Soběkury · Spálené Poříčí · Srby · Stod · Střelice · Střížovice · Štěnovice · Štichov · Tojice · Třebčice · Týniště · Únětice · Útušice · Ves Touškov · Vlčí · Vlčtejn · Vrčeň · Vstiš · Všekary · Zdemyslice · Zemětice · Žákava · Ždírec · Žinkovy · Životice
# Dactylispa kunala

Dactylispa kunala is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1919 gepubliceerd door Maulik.
# Dactylispa lenta

Dactylispa lenta is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1902 gepubliceerd door Julius Weise.
# Czeslaw Kozon

Czeslaw Kozon (Idestrup, 17 november 1951) is een Deens geestelijke en een bisschop van de Katholieke Kerk.
Zijn ouders waren Polen die gevlucht waren voor het communisme. Hij studeerde tussen 1971 en 1977 in Rome aan de Pauselijke Universiteit Gregoriana en aan de Pauselijke Lateraanse Universiteit. Hij werd in 1979 priester gewijd in de Kathedraal van Sint Ansgar in Kopenhagen door bisschop Hans Ludvig Martensen. Hij werkte vervolgens als pastoor in de Sankt Mariæ Kerk in Aalborg. In 1984 werd hij pastoor van de Sint Andreas Kerk in Ordrup. Vanaf 1989 was hij daarnaast verantwoordelijk voor de naburige parochie van Sint Therese in Hellerup.
In 1994 werd hij vicaris-generaal en één jaar later werd hij residerend bisschop van Kopenhagen en metropoliet van de Deense kerkprovincie.
* Gemeinsame Normdatei: 1018141014
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1267 0595
* Library of Congress Control Number: nb2014016648
* Virtual International Authority File: 164267958
* WorldCat (via VIAF): 164267958
# Damasippoididae

Damasippoididae vormen een familie in de orde van Phasmatodea. De wetenschappelijke naam van deze familie is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Zompro.

## Soorten

De familie Damasippoididae omvat de volgende geslachten:
* Damasippoides Brancsik, 1893
* Pseudoleosthenes Redtenbacher, 1906
* Brock, P.D. Phasmida Species File Online. Version 5.0/5.0. http://Phasmida.SpeciesFile.org [bezocht 2 juli 2013]
# Damasippoides

Damasippoides is een geslacht van Phasmatodea uit de familie Damasippoididae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Brancsik.

## Soorten

Het geslacht Damasippoides omvat de volgende soorten:
* Damasippoides albomarginatus Redtenbacher, 1906
* Damasippoides erythropterus Redtenbacher, 1906
* Damasippoides xanthostictus Brancsik, 1893
* Brock, P.D. Phasmida Species File Online. Version 5.0/5.0. http://Phasmida.SpeciesFile.org [bezocht 2 juli 2013]
# Dand-Wa-Patan

Dand-Wa-Patan is een van de 11 districten van de provincie Paktiyā in Afghanistan. Dand-Wa-Patan heeft 15.000 inwoners. Het districtscentrum ligt in Dere Derang.

## Bestuurlijke indeling

Het district Dand-Wa-Patan is onderverdeeld in 29 plaatsen:
* Mirhasan
* Dere Derang
* Kematay
* Karoto Kalay
* Sarbadal Kholeh
* Ghunday
* Baghelgat
* Matwarkh
* Mazari Lgad
* Cirgi
* Wacha Lgada
* Marikhel
* Torikhel
* Sultak
* Tayara Lgada
* Hasankhel
* Shere Awnal
* Pesho Ghar
* Shepola
* Naray
* Patan
* Landay
* Kagina
* Danda
* Stya
* Naray Orja
* Sharkay
* Capare
* Naray Obeh
* 1 2 Central Statistics Office of Afghanistan LINK
* ↑ (en) Afghanistan Information Management System, Lijst van plaatsen in Afghanistan
Ahmadabad · Chamkani · Dand-Wa-Patan · Gardez · Jaji · Jani Khel · Lija Ahmad Khel · Sayid Karam · Shwak · Wuza Zadran · Zurmat
# Dandamis (kevergeslacht)

Dandamis is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Gahan.

## Soorten

Dandamis omvat de volgende soorten:
* Dandamis nigropunctatus (Aurivillius, 1897)
* Dandamis sabahensis (Hüdepohl, 1997)
* Dandamis tricostatus (Duffy, 1952)
* ↑ (fr) Tavakilian, G. (auteur) & Chevillotte, H. (software) (2012) Base de données Titan sur les Cerambycidés ou Longicornes. (bezocht 30 januari 2014)
# Cypripediinae

De Cypripediinae vormen een subtribus van de Cypripedieae, een tribus van de orchideeënfamilie (Orchidaceae)
Het is een monotypische groep, met slechts één geslacht, en ongeveer 47 soorten.
De subtribus telt één Europese soort, het vrouwenschoentje (Cypripedium calceolus).

## Systematiek

* Geslachten:
** Cypripedium
Tribus: Cypripedieae
Subtribus: Cypripediinae · Geslacht: Cypripedium
Subtribus: Paphiopedilinae · Geslacht: Paphiopedilum
Tribus: Mexipedieae
Subtribus: Mexipediinae · Geslacht: Mexipedium
Tribus: Phragmipedieae
Subtribus: Phragmipediinae · Geslacht: Phragmipedium
Tribus: Selenipedieae
Subtribus: Selenipediinae · Geslacht: Selenipedium
# Sphyrocallus brunneus

Sphyrocallus brunneus is een keversoort uit de familie bladsprietkevers (Scarabaeidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1877 door Sharp.
# Sphyrometopa

Sphyrometopa is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Carl.

## Soorten

Het geslacht Sphyrometopa omvat de volgende soorten:
* Sphyrometopa atlantica Rentz, 1976
* Sphyrometopa femorata Carl, 1908
* Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun. Orthoptera Species File. Version 5.0/5.0. http://Orthoptera.SpeciesFile.org [bezocht 15 april 2013]
# Spoorlijn 273

Spoorlijn 273 kan verwijzen naar:
* Spoorlijn 273 (België), een Belgische spoorlijn die loopt van Balen-Werkplaatsen naar Lommel Maatheide, Sibelco
* Spoorlijn 273 (Tsjechië), een Tsjechische spoorlijn die loopt van Červenka naar Prostějov
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Spoorlijn 273 en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Daniël Devriendt

Daniël ("Daan") Devriendt (Wilskerke, 24 maart 1907 – Argentinië, 1988) was een Belgisch beeldhouwer.
Devriendt ontving zijn opleiding tot beeldhouwer aan de academies van Brugge en Gent; hij was ook leerling van Constant Permeke en werd later zijn practicien voor zijn beeldhouwwerken.
Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog was hij samen met Jan Maes en Gust Michiels het trio jonge beeldhouwersbeloften in Oostende.
Voor de Sint-Godelievekerk in Oostende (arch. Silvain Smis) vervaardigde hij een kruisbeeld en een Sint-Jozef. Hij verzorgde ook decoratieve sculpturen in de Basiliek van Koekelberg. Hij ontwierp verder architecturaal beeldhouwwerk voor de Cinema Forum en voor de Sint-Jozefsschool in Oostende, en tal van gesculpteerde sierschouwen en geveldeurportalen voor privépersonen. Hij sculpteerde ook portretbustes, onder anderen een van de actrice Gella Allaert. Op het bloemenuurwerk in Oostende werd een fontein geplaatst die bestendig water spuit, naar een ontwerp van Daniël Devriendt.
De Tweede Wereldoorlog was een moeilijke tijd voor deze kunstenaar: de bestellingen vielen immers stil. Hij was tijdens de oorlog voorzitter van de lokale Duitsgezinde “Kunstenaarsgild”. In oktober 1941 organiseerde deze vereniging een tentoonstelling “De kunstenaars en de zee” in de zaal Scala (het latere “Wit Paard”) in de Van Iseghemlaan in Oostende. Voor de kunstenaar Arno Breker, die helpers zocht, ging hij vervolgens helpen in het Duitsland van Hitler. Hij hielp er Breker mee het Germaanse Rijk in groteske beelden om te zetten. Omwille van die samenwerking kreeg hij na de oorlog problemen en week uit naar Argentinië. Hij startte er een fabriek van keramische producten.
Willem Vermandere maakte over deze beeldhouwer een liedje: De ballade van Daniël.
* J.B. Dreesen en G. Vandamme, Geschiedenis van een parochie te Oostende, Oostende, 1984.
* Cursiefje "Daniël" van Willem Vermandere in Knack, onbekende datum
* N. Hostyn, Beeldend Oostende, Brugge, 1993.
* Engelen-Marx, Beeldhouwkunst in België vanaf 1830, 3 dln., Brussel, 2002.
# Daniël Desorgher

Daniël Desorgher (Kisantu (Belgisch-Congo), 22 juli 1948) is een Belgische striptekenaar. Hij is de tekenaar van de klarelijn-strip Jimmy van Doren.
Desorgher groeide op in Belgisch-Congo totdat daar in 1960 de onafhankelijkheid werd uitgeroepen. Het gezin verhuisde toen naar België, waar Desorgher studeerde aan het Institut Saint-Luc in Brussel, onder meer bij Eddy Paape. Hij liep stage bij Studio Greg en Studio Attanasio, waar hij meewerkte aan de reeksen Les As, Spaghetti en Johnny Goodbye. In 1972 werd hij assistent bij Studio Peyo onder leiding van Pierre Culliford. Hij werkte mee aan verschillende albums van De Smurfen. Eind jaren zeventig maakte hij nieuwe gags voor de serie Poesie in Robbedoes.
In 1988 brak Desorgher samen met Stephen Desberg door met de reeks Jimmy van Doren, die zich afspeelde in Belgisch-Congo. De reeks werd gepubliceerd in Robbedoes. Uitgeverij Dupuis bracht tot en met 2000 twaalf albums van deze reeks uit. In 2004 werd de reeks door uitgeverij Glénat opnieuw opgestart onder de titel De nieuwe avonturen van Jimmy van Doren, waarbij Benoît Despas het scenario schreef.
Vanaf 2007 inktte Desorgher de verhalen van De Katamarom, getekend door Roland Goossens (Gos) en Walter Goossens (Walt).
* 1 2 BD Paradiso, Daniel Desorgher. Gearchiveerd op 8 oktober 2022.
* 1 2 3 4 5 6 Lambiek Comiclopedia, Daniel Desorgher. Gearchiveerd op 8 februari 2023.
* Bibliothèque nationale de France: cb12115488c (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 7473 7948
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 074123440
* Système universitaire de documentation: 029553008
* Virtual International Authority File: 222107909
* WorldCat (via VIAF): 222107909
# Stadhuis van Charleroi

Het Stadhuis van Charleroi is het monumentale gemeentehuis van de Belgische stad Charleroi. Het werd gebouw in 1936 in een bouwstijl die kenmerken van classicisme en art deco combineert. Het gebouw heeft een façade van 240 meter bestaande uit blauwe en witte natuursteen en rode baksteen, en is geflankeerd door het Belfort van Charleroi. Dit belfort behoort tot het UNESCO Werelderfgoed. Het stadhuis zelf is beschermd als patrimoine exceptionnel door een besluit van de Waals gewest.

## Interieur

In de hall staan vier standbeelden die vier industrietakken van Charleroi verbeelden: een glasblazer, een hoogovenarbeider, een mijnwerker en een elektro-mechanicus.
Ook staan er de plaatselijke reuzen uitgestald. De zaal waar de gemeenteraad zetelt (la salle du Conseil) is getooid met drie luchters met kristal van Val-Saint-Lambert en zeven panelen in art-decostijl.
* Aurélia Dejond, Charleroi: les pépites du Pays Noir, Juliette & Victor, nr 75, p.104-109
# Stadhuis van Bremen

Het stadhuis van Bremen (Duits: Bremer Rathaus) is een gotisch bouwwerk in de Duitse stad Bremen. Het staat aan de Marktplatz in de oude Bremer binnenstad. Het gebouw heeft een façade in de stijl van de Wezerrenaissance uit de 15e eeuw. Het Roland-beeld en het oude stadhuis staan sinds 2004 samen op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het stadhuis is in gebruik bij de deelstaatregering.
Naast het stadhuis van Bremen is een beeld van De Bremer stadsmuzikanten geplaatst.
Dom van Aken · Abdij en Altenmünster van Lorsch · Slot Augustusburg en slot Falkenlust in Brühl · Bamberg · Bauhaus en zijn sites in Weimar, Dessau en Bernau · Klassiek Weimar · Fagusfabriek · Rammelsbergmijnen en historische stad Goslar · Dom van Keulen · Hanzestad Lübeck · Luthergedenkplaatsen in Eisleben en Wittenberg · Abdij van Maulbronn · Groeve Messel · Fürst-Pückler-Park Bad Muskau · Kloostereiland Reichenau · Museuminsel in Berlijn · Parklandschap Dessau-Wörlitz · Stiftskerk, kasteel en historisch centrum van Quedlinburg · Bedevaartskerk van Wies · Historisch centrum van Regensburg met Stadtamhof · Romeinse monumenten, Dom en Onze-Lieve-Vrouwekerk in Trier · Oude en voorhistorische beukenbossen van de Karpaten en andere regio's van Europa · Paleizen en parken van Potsdam en Berlijn · Michaeliskirche en Dom van Hildesheim · Dom van Speyer · Historisch centrum van Stralsund en Wismar · Stadhuis en Rolandstandbeeld van Bremen · Grenzen van het Romeinse Rijk: Opper-Germaans-Raetische limes · Bovenloop van het Midden-Rijndal · IJzersmelterij van Völklingen · Kasteel Wartburg · Residentie van Würzburg · Kolenmijn en industriecomplex Zeche Zollverein in Essen · Modernistische woonwijken in Berlijn · Waddenzee · Prehistorische paalwoningen in de Alpen · Markgrafelijk Operahuis in Bayreuth · Bergpark Wilhelmshöhe · Karolingisch westwerk en Civitas Corvey · Speicherstadt en het Kontorhausviertel met het Chilehaus in Hamburg · Architecturaal werk van Le Corbusier (Weißenhofsiedlung) · Grotten en kunst uit de ijstijd in de Zwabische Jura · Archeologisch grenslandschap van Hedeby en de Danevirke · Dom van Naumburg · Mijnstreek Erzgebirge/Krušnohoří · Waterbeheersysteem van Augsburg · Historische kuuroorden van Europa (Bad Ems, Baden-Baden en Bad Kissingen) · Mathildenhöhe Darmstadt · Grenzen van het Romeinse Rijk - De Neder-Germaanse limes · ShUM-sites van Speyer, Worms en Mainz · Grenzen van het Romeinse Rijk - De Donaulimes (Westelijk gedeelte) · Joods-middeleeuws erfgoed van Erfurt · Complex van de residentie van Schwerin · Moravische kerknederzettingen (Herrnhut)
* Gemeinsame Normdatei: 4327697-0
* Library of Congress Control Number: n94072761
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0250587
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007592196705171
* Virtual International Authority File: 159600661
* WorldCat (via VIAF): 159600661
# Stadhuis van Bree

Het oude stadhuis is het voormalig stadhuis van de Belgische stad Bree, dat zich bevindt aan Markt 2. De huidige voorgevel dateert van 1755.

## Geschiedenis

De stad Bree kende als stadhuis het Gewanthuis, dat zich aan het Vrijthof bevond. Hier vergaderden de gemeenteraad en de schepenbank, de stadswacht zetelde er, en onder dit huis werden markten gehouden.
Van 1587-1591 werd het gebouw opgetrokken, met een leien dak, een torentje en gedeeltelijk bakstenen muren. Het bood onderdak aan de magistratuur, het gerecht, de schepenen, de schutterijen, de brandweer, de stadswacht en een bescheiden arsenaal met geweren, lonten en kogels. In 1647 werd de gevel vernieuwd, maar in 1755 kwam een nieuwe voorgevel gereed in Lodewijk XIV-stijl, met een fronton in rococostijl. Hierop bevindt zich een reliëf dat de strijd van de Heilige Michaël met de draak verbeeldt, en tevens drie wapenschilden: dat van Bree, dat van de Oostenrijkse keizer, en dat van Johan Theodoor van Beieren, de toenmalige prins-bisschop van Luik.
Het oude stadhuis heeft als zodanig gefungeerd tot 1969, waarna onder meer de dienst voor toerisme er onderdak vond, en sinds 1975 ook het Heemkundig Museum Bree. Het stadhuis verhuisde naar een modern gebouw aan de Grauwe Torenwal, om in 2004 het voormalig Sint-Michielscollege te betrekken.

## Externe bron

* Officiële website van de Stad Bree
* Onroerend erfgoed
# DW B

DW B kan verwijzen naar:
* DW B (tijdschrift)
* DW B (uitgeverij)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van DW B en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Danlon

Danlon was een van huis uit Deens bedrijf dat kousen maakte en dat een belangrijke vestiging had in Emmen.

## Groei

In Emmen werd gepoogd om, na de Tweede Wereldoorlog, werkgelegenheid te scheppen. In 1952 was reeds de grote nylonfabriek van de Algemene Kunstzijde Unie geopend en in 1953 kwam daar de Danlon fabriek bij, die het nylongaren verwerkte tot pantys en nylonkousen. De producten onder de merknaam Panty P werden zeer populair. Danlon was het eerste buitenlandse bedrijf dat zich te Emmen vestigde. De gemeente, die graag bedrijven binnenhaalde, bouwde zelf in drie maanden tijd de fabriekshal, die in 1956 werd geopend.
Het bedrijf groeide voorspoedig. In 1967 werkten er 1200 mensen, stonden er 800 breimachines en werden er 31 miljoen paar kousen en panty's per jaar gemaakt. Op 15 oktober 1967 brak er echter een grote brand uit die weliswaar geen slachtoffers eiste maar wel het gehele bedrijf verwoestte.
Het werk kon snel worden hervat, doordat de AKU ruimte ter beschikking stelde en de nieuwe machines snel door Italië werden geleverd. Buitenlandse concurrenten leverden halffabricaten die door Danlon werden afgewerkt. Een deel van het personeel kon zelfs tijdelijk aan de slag in Marche-en-Famenne (Wallonië), waar eveneens een hal ter beschikking werd gesteld.
Op 15 oktober 1968 werd de nieuwe Danlon-fabriek geopend, het aantal medewerkers groeide en er werd zelfs personeel geworven in Joegoslavië. In 1969 werd de kousenfabriek Hin te Haarlem overgenomen.
In 1970 werkten er 1500 mensen bij Danlon, en werden productievestigingen in Zwartemeer en Klazienaveen geopend.

## Het einde

Weldra begon de concurrentie uit lagelonenlanden zich te doen gevoelen. In 1971 werden de vestigingen in Klazienaveen en Zwartemeer alweer gesloten. In 1972 begon een proces van inkrimpingen en saneringen, en in 1974 moest Danlon van de Nederlandse overheid fuseren met kousenfabriek Jansen De Wit uit Schijndel.
In 1984 werkten er bij Danlon nog slechts 91 mensen. Het bedrijf ging toen failliet. Het werd overgenomen door Nedac Sorbo uit Vorden. In 1996 werd Danlon gesloten.

## Externe bronnen

* Encyclopedie Drenthe online
* Dagblad van het Noorden, 13 oktober 2007
# Daniel Alliët

Daniël Alliët (Wijtschate, 1944) is priester in de Begijnhofkerk van Brussel en zet zich in voor vluchtelingen, mensen zonder papieren en kwetsbare mensen.

## Biografie

Toen Daniël acht maanden oud was overleed zijn vader, een landbouwer die negen kinderen en een alleenstaande moeder naliet.
Hij ging naar het Grootseminarie van Brugge en werd priester in 1969. Aan de Katholieke Universiteit Leuven ging hij filosofie en theologie studeren en promoveerde in 1972 op het panentheïsme of dipolair theïsme van Charles Hartshorne. Hij keerde terug naar het grootseminarie als professor wijsbegeerte en werd directeur van de afdeling filosofie.
In 1976 koos hij voor meer diaconie en werd directeur van Caritas West-Vlaanderen. Hij was ook leerkracht godsdienst aan de verpleegkundeschool in Roeselare.
In 1985 richtte hij zich op armen in de hoofdstad en werd priester van de Brusselse Begijnhofkerk. In 1986 zette hij een caritatief project op voor hulp aan de bejaarden van de parochie en stond aan de wieg van talrijke sociale projecten waarbij onder meer asielzoekers voedsel en onderdak vonden. Hij woont er in een gemeenschapshuis samen met thuislozen, sommigen onder hen zonder papieren. In 2008 werd hij door Pax Christi benoemd tot ambassadeur voor de vrede door de aandacht die hij vestigt op de problematische situatie van mensen zonder papieren, door wie zijn kerk vijf keer werd bezet. Dit heeft geleid tot regularisatiegolven, maar bij de laatste bezettingen in 2014 en 2015 bleef het beperkt tot een hogere erkenningsgraad voor Afghaanse vluchtelingen.
In 2014 wilde aartsbisschop André Léonard de parochie nieuw leven inblazen met de Franse priester Michel-Marie Zanotti-Sorkine en diens Fraterniteit van de Heilige Apostelen. Alliët had hij willen overplaatsen naar de Sint-Jan-de-Doperkerk (Molenbeek), maar na protest bleef hij toch verbonden aan de Begijnhofkerk.
* ↑ Amaury Michaux, Daniël Alliët verlaat Begijnhofkerk. Het Laatste Nieuws (19 april 2014). Geraadpleegd op 17 oktober 2019.
* ↑ Ode aan leraar godsdienst Daniël Alliët ~ Katelijn Vandekerckhove. Kerknet.be (2 september 2018). Gearchiveerd op 28 april 2019. Geraadpleegd op 17 oktober 2019.
* ↑ Kris Gelaude, Voorbij de vanzelfsprekendheden. Filosofenfontein (16 november 2008). Geraadpleegd op 17 oktober 2019.
* ↑ Daniel Alliet. gastvrijegemeente.be (2014). Gearchiveerd op 21 november 2018. Geraadpleegd op 17 oktober 2019.
* ↑ Gianni Paelinck, Pastoor Daniel Alliët mag in Brusselse Begijnhofkerk blijven. Deredactie.be (5 mei 2014). Gearchiveerd op 21 november 2018. Geraadpleegd op 17 oktober 2019.
* ↑ Wouter Woussen, Daniel Alliët, herder van de Brusselse Begijnhofkerk met pensioen. 'De pastoor die Jezus niet aanbidt'. De Standaard (1 juli 2019). Geraadpleegd op 1 juli 2019.
# Daniel Allsopp

Daniel ("Danny") Lee Allsopp (Melbourne, 10 augustus 1978) is een voormalig Australische voetballer. Hij speelde sinds 2005 als aanvaller voor Melbourne Victory.

## Clubvoetbal

Allsopp begon zijn profloopbaan is 1995 bij South Melbourne FC. In 1997 ging hij voor Carlton SC spelen, maar de aanvaller bleef slechts één seizoen. In 1998 vertrok Allsopp naar Engeland, waar hij speelde voor Manchester City (1998-1999, 2000), Notts County FC (1999, 2000-2003) Wrexham AFC (2000), Bristol Rovers FC (2000) en Hull City AFC (2003-2005). Uiteindelijk keerde Allsopp in 2005 terug naar Australië om met Melbourne Victory in de nieuwe A-League te gaan spelen. In het seizoen 2006/2007 werd hij met de club kampioen en de aanvaller werd met elf doelpunten bovendien topscorer van de A-League.

## Nationaal elftal

Allsopp werd in 1995 met vijf doelpunten topscorer op het WK Onder-17 in Ecuador. Zijn debuut voor het Australisch nationaal elftal bleef lang uit, maar in juni 2007 speelde de aanvaller uiteindelijk tegen Uruguay zijn eerste interland voor de Socceroos.