OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Splashtours

Splashtours is een bedrijf in Rotterdam, dat rondritten en rondvaarten in de haven van Rotterdam verzorgt met een amfibische touringcar. Deze speciale bus rijdt tijdens de tour van pakweg 60 minuten, zo'n 40 minuten op het land en vaart zo'n 20 minuten in het water van de Nieuwe Maas. Deze toeristische attractie in Rotterdam wordt georganiseerd vanaf een locatie aan de Parkhaven tegenover de Euromast. De eerste tour vond plaats in 2010.
Rond 2018 voeren/reden er zo'n 40.000 mensen per jaar mee, in pakweg 1200 tochtjes. Het bedrijf heeft twee bussen: Splashtours 1 en de Floating Dutchman.

## Gegevens van de bus

Splashtours heeft de bus zelf ontworpen en deze is gebouwd op een kaal Volvo-chassis. De onderkant van de amfibiebus wordt helemaal afgesloten met een bak van roestvast staal.
* Lengte: 12,80 m
* Breedte: 2,55 m
* Diepgang: 1,29 m
* Voortstuwing: Volvo Penta 418 pk
* De bus is gecertificeerd voor 45 passagiers.

## Amsterdam

In 2011 had het bedrijf tevens een vergelijkbare bus ontworpen voor rederij Lovers, die de bus als Floating Dutchman inzette voor rondvaarten door Amsterdam. De inzet was echter geen succes en Lovers zette de bus aan de kant. In 2018 nam Splashtours de bus over van Lovers, met de bedoeling om in 2019 zelf rondvaarten te maken in Amsterdam. Omdat ook deze bus niet beschikte over een elektrische aandrijving mocht er niet mee in de grachten worden gevaren en moest uitgeweken worden naar het IJ. Ook Splashtours is gestopt met de rondvaarten in Amsterdam.

## Voorrangsregeling

Doordat hij meer dan 12 passagiers kan vervoeren, is de bus als passagiersschip geen "klein schip" meer, ondanks de lengte van minder dan 20 meter. Op afstand is echter niet te zien hoeveel passagiers zo'n schip van minder dan 20 meter lengte mag vervoeren. Het Binnenvaartpolitiereglement zegt in Artikel 3.15. eerste lid: Een varend passagiersschip waarvan de maximale lengte van de romp minder is dan 20 m moet overdag voeren: een gele ruit, op een geschikte plaats en op een zodanige hoogte dat hij van alle zijden zichtbaar is. Daarom is op de bus naast de boordlichten ook een kleine mast met een staande gele ruit gemonteerd. Zo wordt duidelijk dat het om een passagiersschip gaat, en daardoor per definitie een groot schip met bijbehorende voorrangsregels.
* ↑ Het spetterende succes van de varende Rotterdamse bus, De Ondernemer, 26 juni 2018
* ↑ De Binnenvaart ENI 02332751
* ↑ Rotterdamse amfibiebus gaat varen in het IJ, Het Parool, 14 juni 2018
* ↑ Vaarwijzer
# Eois neclas

Eois neclas is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Druce.
# Eois multistrigaria

Eois multistrigaria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Warren.
# Strategie van Lissabon

De strategie van Lissabon (ook wel proces, agenda of akkoord van Lissabon) is een actie- en ontwikkelingsplan van en voor de Europese Unie (EU), dat in maart 2000 is aangenomen en een looptijd van tien jaar had. De opvolger hiervan is genaamd de EU 2020-strategie.

## Inhoud

De strategie werd door de regeringsleiders en staatshoofden van de EU tijdens een Europese top in de Portugese hoofdstad Lissabon gelanceerd. Op dat moment leek de EU een welvarende tijd tegemoet te gaan: de werkloosheid was relatief laag en de economische groei was relatief hoog. De doelstelling was dan ook ambitieus: in 2010 moest de EU zijn veranderd in de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld, met een arbeidsparticipatie van 70% en een economische groei van 3%. Dit is de zogenoemde economische pijler van de strategie. Verder was het streven om het Europese welvaartsmodel te verbeteren (de sociale pijler) en het milieu te ontzien; de economische groei moest duurzaam zijn (de ecologische pijler).
Speciale aandacht ging uit naar onderzoek en ontwikkeling (O&O; Research and Development, R&D). Volgens de strategie moest hieraan in ieder land minimaal 3% van het bruto binnenlands product worden besteed, waarbij het bedrijfsleven twee derde van de benodigde investeringen voor zijn rekening diende te nemen en de overheid de rest.

## Uitwerking en resultaten (2005)

In oktober 2004, enkele dagen voor zijn geplande aftreden als voorzitter van de Europese Commissie, verklaarde Romano Prodi dat de Lissabonstrategie aan het mislukken was. Sinds het akkoord zou de Europese economie alleen maar aan concurrentievermogen hebben ingeboet ten opzichte van de Verenigde Staten. Prodi liep hiermee vooruit op een onderzoek van Wim Kok.
Hierbij moet men wel onderscheid maken tussen de verschillende Europese landen. In de Europese Unie behalen enkel de Scandinavische landen de vereiste 3%, terwijl de Mediterrane en de Oost-Europese landen een slechte score halen (vaak onder de 1%). In België scoort enkel Vlaanderen relatief goed; het haalde in 2001 2,43%* (1,83% privé, 0,54% overheid, in 2006 was dit al teruggevallen tot 1,97% (1,36% privé, 0,61% overheid). Ondanks een lichte stijging tot 2,03% in 2007 (1,40% privé en 0,63% overheid) ziet het ernaar uit dat op het einde van het Lissabontraject enkel de Scandinavische landen de 3% norm zullen halen.
Ook wat economische groei en arbeidsparticipatie betreft scoort de EU slecht. Zo lag de arbeidsparticipatie in België anno 2005 slechts rond de 61 à 62%.
In Nederland heeft enkel de regio Eindhoven de Lissabondoelstellingen weten te halen.

## Uitwerking en resultaten (2010)

2010 is het einde van de looptijd van de Lissabonstrategie. In 2010 kan geconstateerd worden dat de EU-strategie om de lidstaten zwaar te laten investeren in onderzoek en ontwikkeling goeddeels is mislukt. Geen enkele Europees land haalt de norm van 3%. Hierdoor blijft Europa in dit opzicht achterlopen op de VS, waar de investeringen in onderzoek hoger zijn. De vraag blijft of er behoefte is aan een nieuwe norm voor uitgaven aan onderzoek en ontwikkeling.
# Strategic Defense Initiative

Strategic Defense Initiative is het streven van de toenmalige president van de Verenigde Staten Ronald Reagan om te komen tot een raketschild in de ruimte, waarbij ballistische raketten van de Sovjet-Unie buiten de dampkring vernietigd konden worden. Door het futuristische karakter wordt het project ook wel naar de filmsaga Star Wars genoemd.
Later is gebleken dat het SDI-project onmogelijk uitgevoerd kon worden door de enorme kosten, maar de Verenigde Staten gingen door met het ontwikkelen van het project om zo de Sovjet-Unie te dwingen tot een respons. De Sovjet-Unie zou dan haar laatste miljarden investeren in een onmogelijk project. In de Sovjet-Unie begon inderdaad een project om haar bestaande System A-135-ruimteschild rond Moskou te verbeteren, maar dit project kwam uiteindelijk min of meer stil te liggen (wel waren er in de jaren 90 en in 2004 weer testen).
Het project is in de Verenigde Staten doorgegaan onder de naam National Missile Defense en maakt deel uit van het U.S. Missile Defense System, dat raketwapens vanuit Iran en Noord-Korea tegen Europese landen en de Verenigde Staten zelf moet stoppen.

## Gevolgen in de Sovjet-Unie

Na de val van de Sovjet-Unie beweerden Amerikaanse conservatieven dat de regering-Reagan daarin een grote rol had gespeeld door het bewust laten escaleren van de wapenwedloop en het ontwikkelen van het SDI. Voormalige regeringsfunctionarissen verklaarden dat zij al langer wisten dat de Sovjet-Unie op het punt stond uit elkaar te vallen en dat de ontwikkeling van maatregelen tegen het SDI een te grote last op het militaire budget zou leggen.
# Strategie

Strategie kan verwijzen naar:
* Bedrijfsstrategie ofwel strategische planning
* Militaire strategie
* Operationele strategie
* Optiestrategieën

## Specifieke vormen van strategie

* Grand strategy
* Flexible response strategy
* Maddens-strategie
* Perifere Strategie
* Push-pull-strategie
* r/K-strategie
* Real-time strategy
* Strategie van Lissabon
* De Tristan Strategie
* Turn-based strategy
# Erastroides hermosilla

Erastroides hermosilla is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Schaus.
# Soledade (Rio Grande do Sul)

Soledade is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Rio Grande do Sul. De gemeente telt 31.028 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten

De gemeente grenst aan Arvorezinha, Barros Cassal, Camargo, Espumoso, Fontoura Xavier, Ibirapuitã, Itapuca, Lagoão, Marau, Mormaço, Nova Alvorada, Tio Hugo en Tunas.

## Verkeer en vervoer

De plaats ligt aan de wegen BR-153, BR-386, BR-471 en RS-332.

## Geboren in Soledade

* Alberto Vilasboas dos Reis, "Bebeto" (1946-2003), voetballer
* Fábio Rochemback (1981), voetballer
* Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, Inwonertallen 2009
# Soledadiella macrochelae

Soledadiella macrochelae is een hooiwagen uit de familie Zalmoxioidae.
# Stenoma compsocoma

Stenoma compsocoma is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1930 door Meyrick.
# Stenoma condemnatrix

Stenoma condemnatrix is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1930 door Meyrick.
# Strabotes tabasco

Strabotes tabasco is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Kasparyan & Ruiz in 2008.
# Eoreuma morbidellus

Eoreuma morbidellus is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Dyar.
# Stenoptilia balsami

Stenoptilia balsami is een vlinder uit de familie vedermotten (Pterophoridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Arenberger.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Stokzaag

Een stokzaag is een takkenzaag die op een lange stok gemonteerd is om takken die hoog in een boom zitten te kunnen bereiken. Dit maakt het mogelijk om zonder ladder of trap takken van bomen te zagen.
De stokzaag is geschikt voor zowel dunne, als dikke takken. De zaag is aan het uiteinde vaak voorzien van een grote uitstekende punt, zodat deze aan een tak kan worden gehangen. Daar waar stokken vroeger van hout of staal gemaakt waren zijn moderne stokzagen gemaakt van aluminium of glasfiber. Dit vanwege de arbowetgeving. De stok is inschuifbaar, dit om het transport van de stokzaag te vergemakkelijken.

## Motorstokzaag

Er zijn ook stokzagen die aangedreven worden door een motor. Deze heeft dan een zaagblad zoals een kettingzaag. De machine wordt gedragen door de gebruiker, of staat op een voertuig. De aandrijving vindt plaats via een dunne as door de stok (een buis). Doordat de zaagketting zich op enige afstand bevindt, is het werken ermee minder gevaarlijk dan bij een gewone kettingzaag, maar ook onhandiger te bedienen.
# Eremodromus noctivagus

Eremodromus noctivagus is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Zimin.
# Stackelbergiella hordei

Stackelbergiella hordei is een muggensoort uit de familie van de galmuggen (Cecidomyiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1927 door Barnes.
# Stackelberginia gracilis

Stackelberginia gracilis is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Lehr.
# Struisvaren

De struisvaren (Matteuccia struthiopteris) is een varen uit de bolletjesvarenfamilie (Onocleaceae). De plant heeft haar naam te danken aan de groeiwijze van de vruchtbare bladen.

## Naam en etymologie

Carl Linnaeus heeft de soortaanduiding struthiopteris aan de plant gegeven, waarbij het Latijnse struthio struisvogel betekent en het Oudgriekse πτερίς (pteris) varen. De naam πτερίς was bij de oude Grieken afgeleid van πτερόν (pteron), "vleugel" of "veer", vanwege het uiterlijk van de varen met haar gevederde bladen. De Nederlands naam varen zou ook afgeleid zijn van veer op grond van gelijkenis.

## Kenmerken

Het is een vaste plant die van nature voorkomt van Midden-Europa tot Oost-Azië. De plant is ook in Nederland ingeburgerd. De struisvaren wordt ook in de siertuin gebruikt. Het aantal chromosomen is 2n = 80.
De plant wordt 35-150 cm hoog. Ze heeft een sterk ontwikkelde wortelstok (rizoom) en dimorfe bladen. De struisvaren plant zich via de wortelstokken ook vegetatief voort, waardoor er een dicht bestand van varenplanten kan ontstaan. De zeer kort gesteelde, dubbelveerdelige, onvruchtbare bladen vormen een trechter, waarbinnen later de vruchtbare bladen verschijnen. Deze bladen zijn langer gesteeld en staan stijf rechtop. De deelblaadjes van de eerste orde van de vruchtbare bladen zijn kokervormig door de ingerolde segmenten, die de sporenhoopjes (sori) bedekken. De sporangiën staan in twee rijen en hebben geen dekvliesje.
De struisvaren komt voor op vochtige tot natte, beschaduwde plaatsen in bossen met kwel.

## Toepassingen

In het noordoosten van Noord-Amerika worden op het platteland de jonge, nog opgerolde bladeren gegeten. Ook in Japan worden de bladeren gegeten, waar ze bekendstaan als 'kogomi'.
Ook in Noorwegen is het een bekende delicatesse die veel geplukt en gegeten word.

## Externe link

* Struisvaren (Matteuccia struthiopteris) op SoortenBank.nl (gearchiveerd) (gebaseerd op de Heukels$^{23}$, dit is de voorlaatste uitgave)
* ↑ Lewis, C.T. & Short, C. (1879). A Latin dictionary founded on Andrews' edition of Freund's Latin dictionary. Oxford: Clarendon Press.
* 1 2 Muller, F. (1932). Grieksch woordenboek. (3de druk). Groningen/Den Haag/Batavia: J.B. Wolters’ Uitgevers-Maatschappij N.V.
* ↑ Liddell, H.G. & Scott, R. (1940). A Greek-English Lexicon. revised and augmented throughout by Sir Henry Stuart Jones. with the assistance of. Roderick McKenzie. Oxford: Clarendon Press.
* ↑ Veen, P.A.F. van, Sijs, N. van der (1997). Etymologisch woordenboek. De herkomst van onze woorden. Utrecht/Antwerpen: Van Dale Lexicografie.
# Eosinofiele granulocyt

Een eosinofiele granulocyt is een witte bloedcel die wordt gekenmerkt door relatief grote, regelmatig gevormde korrels (granula) in het cytoplasma die bij histologische kleuring helderoranje van kleur zijn.
Meestal is er een tweelobbige celkern, die niet door de korrels bedekt wordt. Een eosinofiele granulocyt behoort tot de polymorfonucleaire groep (veelvormige kern, in dit geval tweelobbig) en behoort ook tot de granulocyten, omdat het specifieke granula bevat. Een agranulocyt kan ook granula bevatten, alleen deze zijn altijd niet-specifiek (in dit geval dus niet aan de orde). In normaal bloed worden regelmatig eosinofiele granulocyten gezien (1-5%).
De belangrijkste functie van eosinofiele granulocyten is het vernietigen van parasieten. Dit doen ze door eerst aan de parasiet te binden en vervolgens de celwand te beschadigen door middel van oxidatieve reacties. Daarnaast ruimt hij ook antigeen-antilichaamcomplex op. De korrels (granula) bevatten vele cytotoxische eiwitten, zoals spermine en major basic protein, een stof die toxisch is voor parasieten.
Naast deze nuttige functie in het lichaam is de eosinofiele granulocyt ook betrokken bij de pathogenese van allergische reacties, zoals allergisch astma, eosinofiele oesofagitis, rinitis en dermatitis. Dit komt doordat er een systemische respons optreedt. Bij deze respons komen ontstekingsmediatoren (IL-1, IL-6 en TNF-alpha) in de bloedbaan terecht en zullen ze een allergische reactie op gang brengen. IL-5 activeert de eosinofielen. Eosinofiele granulocyten ontstaan net als neutrofiele granulocyten uit hematopoëtische stamcellen in het beenmerg. Onder invloed van cytokinen ontwikkelen ze zich tot volwassen cellen.

## Overzicht hematopoëtische stamcel rode beenmerg

Hematopoëse :
| Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Leukopoëse | Erytropoëse | Trombopoëse |
| Myeloblast | Myeloblast | Myeloblast | Monoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | | Pro-erytroblast | Megakaryoblast |
| Myeloblast | Myeloblast | Myeloblast | Monoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | | Erytroblast | Megakaryoblast |
| Myeloblast | Myeloblast | Myeloblast | Monoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | Lymfoblast | | Normoblast | Megakaryoblast |
| Promyelocyt | Promyelocyt | Promyelocyt | Monocyt | Lymfocyt | Lymfocyt | Lymfocyt | | Reticulocyt | Megakaryocyt |
| Neutrofiele granulocyt | Basofiele granulocyt | Eosinofiele granulocyt | Macrofaag | B-cel | T-cel | NK-cel | Mastocyt | Erytrocyt | Trombocyt |
* ↑ het Griekse èōs betekent morgenrood, dageraad. Cfr. http://www.etymologiebank.nl/trefwoord/eosine]
# Stactobia hurin

Stactobia hurin is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Stickens

Stickens is een plaats in het Ierse graafschap County Kildare. De plaats telt ~100 inwoners.
# Ercole Frigerio

Ercole Frigerio (Albiate, 7 november 1907 - Bern 18 mei 1952) was een Italiaans motorcoureur.
Toen Ercole Frigerio 14 jaar oud was begon hij als leerling-monteur te werken bij Gilera. In de jaren dertig ging hij terreinwedstrijden rijden, maar in 1938 stapte hij over op wegraces.

## Carrière

Na de Tweede Wereldoorlog ging hij zich richten op zijspanraces, nog steeds met motorfietsen van Gilera. In 1948 werd hij voor het eerst kampioen van Italië in de zijspanklasse met een Gilera Saturno 600 en bakkenist Angelo Erba. In 1949 werd hij Italiaans kampioen samen met Lorenzo Dobelli.
Toen werd ook het eerste wereldkampioenschap wegrace georganiseerd. Frigerio en Dobelli kregen een Gilera viercilinder ter beschikking. Ze werden tweede in de Grand Prix van Zwitserland op het stratencircuit van Bremgarten en wonnen de Grand Prix des Nations in Monza. Daardoor werden ze in de eindstand tweede achter de Britten Eric Oliver en Denis Jenkinson met een Norton Manx.
In 1950 stapte Lorenzo Dobelli in het zijspan van Eric Oliver. Hij werd bij Gilera vervangen door Ezio Ricotti. Frigerio/Ricotti werden opnieuw Italiaans kampioen, maar in het wereldkampioenschap wonnen Oliver/Dobelli alle (drie) wedstrijden. Frigerio/Ricotti werden drie maal tweede en eindigden dus ook als tweede in het wereldkampioenschap.
In 1951 konden Frigerio en Ricotti het duo Oliver/Dobelli meer onder druk zetten. Ze werden tweede in Montjuïc (Spanje), Francorchamps (België) en Albi (Frankrijk), maar wonnen in Bremgarten. Ze werden opnieuw tweede in het wereldkampioenschap.
De openingswedstrijd van het seizoen 1952 was de Zwitserse Grand Prix in Bremgarten. Frigerio en Ricotti gingen aan de leiding van de wedstrijd en hadden al de snelste ronde gereden, maar in de laatste ronde verloor Frigerio de controle over de zijspancombinatie in de bocht Eymatt, die in 1948 het leven had gekost aan Omobono Tenni en Achille Varzi. Frigerio vloog tegen een mast en verloor het leven, Ezio Ricotto overleefde het ongeluk maar verloor een been.

## Wereldkampioenschap wegrace resultaten

(Races in cursief geven de snelste ronde aan)

### Puntentelling

| | 1e | 2e | 3e | 4e | 5e | 6e | Snelste ronde |
| 1949 | 10 | 8 | 7 | 6 | 5 | | 1 |
| vanaf 1950: | 8 | 6 | 4 | 3 | 2 | 1 | |
| Jaar | Klasse | Team | Bakkenist | Motorfiets | 1 | 2 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | Punten | Plaats | Overwinningen |
| 1949 | Zijspan 600cc | Gilera | Lorenzo Dobelli | Saturno | | ZWI 2 | BEL - | | NAT 1 | | | 18 | 2e | 1 |
| 1950 | Zijspan 600cc | Gilera | Ezio Ricotti | Saturno | | BEL 2 | ZWI 2 | | NAT 2 | | | 18 | 2e | 0 |
| 1951 | Zijspan 500 cc | Gilera | Ezio Ricotti | Saturno | SPA 2 | ZWI 1 | BEL 2 | | FRA 2 | | NAT - | 26 | 2e | 0 |
| 1952 | Zijspan 500 cc | Gilera | Ezio Ricotti | 500 4C | ZWI (†) | | BEL - | DUI - | | NAT - | SPA - | 0 | - | 0 |
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Ercole Frigerio op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Ercole Olgeni

Ercole Olgeni (Venetië, 11 december 1883 - Venetië, 14 juli 1947) was een Italiaans roeier. Olgeni maakte zijn Olympisch debuut tijdens de Olympische Zomerspelen 1920 en won samen met Giovanni Scatturin en Guido de Filip als stuurman de gouden medaille in de twee-met-stuurman. Samen met Giovanni Scatturin en Gino Sopracordevole als stuurman bleven ze tijdens de Olympische Zomerspelen 1924 één tiende van de gouden medaille verwijderd en wonnen de zilveren medaille.

## Resultaten

* Olympische Zomerspelen 1920 in Antwerpen in de twee-met-stuurman
* Olympische Zomerspelen 1924 in Parijs in de twee-met-stuurman
* (en) Profiel van Ercole Olgeni op sports-reference.com (gearchiveerd)
* (en) profiel van Ercole Olgeni op WorldRowing.com
1900: François Brandt & Roelof Klein · 1920: Ercole Olgeni & Giovanni Scatturin & Guido de Filip · 1924: Édouard Candeveau & Alfred Felber & Émile Lachapelle · 1928: Hans Schöchlin & Karl Schöchlin & Hans Bourquin · 1932: Joseph Schauers & Charles Kieffer & Edward Jennings · 1936: Gerhard Gustmann & Herbert Adamski & Dieter Arend · 1948: Finn Pedersen & Tage Henriksen & Carl Ebbe Andersen · 1952: Raymond Salles & Gaston Mercier & Bernard Malivoire · 1956: Arthur Ayrault & Conn Findlay & Armin Kurt Seiffert · 1960: Bernhard Knubel & Heinz Renneberg & Klaus Zerta · 1964: Edward Ferry & Conn Findlay & Henry Kent Mitchell · 1968: Primo Baran & Renzo Sambo & Bruno Cipolla · 1972: Wolfgang Gunkel & Jörg Lucke & Klaus-Dieter Neubert · 1976: Harald Jährling & Friedrich-Wilhelm Ulrich & Georg Spohr · 1980: Harald Jährling & Friedrich-Wilhelm Ulrich & Georg Spohr · 1984: Carmine Abbagnale & Giuseppe Abbagnale & Giuseppe Di Capua · 1988: Carmine Abbagnale & Giuseppe Abbagnale & Giuseppe Di Capua · 1992: Jonathan Searle & Gregory Searle & Garry Herbert
# Strumigenys emdeni

Strumigenys emdeni is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1915 door Auguste Forel.
De soort werd ontdekt door Eric Mjöberg in het oerwoud van Queensland (Australië).
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ A. Forel. "Results of Dr. E. Mjöbergs Swedish Scientific Expeditions to Australia 1910-1913. 2. Ameisen." Arkiv för Zoologi (1915),Band 9 nr. 16, blz. 1-119
# Strumigenys elegantula

Strumigenys elegantula is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Terayama & Kubota.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Strumigenys emiliae

Strumigenys emiliae is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Forel.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Engodactylactis

Engodactylactis is een geslacht van neteldieren uit de klasse van de Anthozoa (bloemdieren).

## Soort

* Engodactylactis formosa (Gravier, 1920)