OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Riviera Resort Classic

De Riviera Resort Classic was een kleine golftoernooi in Zuid-Afrika, dat deel uitmaakte van de Sunshine Tour. Het toernooi werd opgericht in 2000 en vond plaats in de Riviera Resort Country Club, in Vereeniging.

## Winnaar

| Jaar | Winnaar | Score |
| 2000 | Ulrich van den Berg | 130 (–10) |
Vanwege het slechte weer, werd het toernooi afgewerkt in twee speelronden.
* ↑ (en) Resultaat Riviera Resort Classic 2000.
Amatola Sun Classic · Atlantic Beach Classic · Bell's Player Championship · Bloemfontein Classic · Botswana Open · Bushveld Classic · Canon Classic · Coca-Cola Charity Championship · Cock of the North · Devonvale Classic · Emfuleni Classic · Eskom Power Cup · General Motors Open · Goldfields Powerade Classic · Goodyear Classic · Graceland Challenge · Highveld Classic · ICL International · Iscor Newcastle Classic · Kalahari Classic · Limpopo Classic · Lombard Tyres Classic · Mafunyane Trophy · Mercedes Benz Golf Challenge · Mount Edgecombe Trophy · Namibië Open · Namibia PGA Championship · Nashua Wild Coast Sun Challenge · Natal Open · Nelson Mandela Invitational · Northern Cape Classic · Observatory Classic · Palabora Classic · Parmalat Classic · Radio Algoa Challenge · Randfontein Classic · Rhodesian Masters · Riviera Resort Classic · Royal Swazi Sun Classic · Seekers Travel Pro-Am · South African Masters · South African Match Play Championship · South African Pro-Am Invitational · Spoornet Classic · Sun Coast Classic · Transvaal Open · Vodacom Golf Championship · Vodacom Open · Vodacom Players Championship · Vodacom Series · Vodacom Trophy · Western Cape Classic · Western Province Open
# Rheder- en Worthrhederheide

De Rheder- en Worthrhederheide is gelegen in het centrale deel van het Nationaal park Veluwezoom. Het omvat heide, bos en stuifzand en omvat in totaal circa 850 ha. Het hoogste punt van de Veluwe is gelegen in dit gebied: Signaal Imbosch van 110 m hoogte. In de Tweede Wereldoorlog heeft nabij dit punt de Duitse radarpost Teerose II gestaan. Op de Elsberg (94 m hoogte) heeft Natuurmonumenten een uitzichtpunt ingericht.

## Geschiedenis

Het gebied is eeuwenlang in gemeenschappelijk bezit geweest van de dorpsgemeenschap. Inwoners konden er niet alleen vee laten grazen maar hadden ook het recht om zand, grond, leem of plaggen uit het gebied te halen. Door het intensieve gebruik ontstonden er zandverstuivingen. In de late middeleeuwen zijn de marken Rheden en Worthrheden ontstaan om de negatieve invloed van de mens op de natuur te beperken. Vanaf 1550 mocht er 's zomers geen vee meer grazen en de houtkap in het bos werd aan strenge regels gebonden. Echter, halverwege de 17de eeuw was er nauwelijks bos meer aanwezig. Vanaf het eind van de 19de eeuw, zijn grote delen van de zogenaamde woeste gronden weer bebost of anderszins in cultuur gebracht. Herbebossing geschiedde vooral met grove den, die op de verarmde grond de beste mogelijkheden had.

## Huidig gebruik

In 1930 is het gebied in eigendom gekomen van de Vereniging Natuurmonumenten. Zij voeren hier een nagenoeg natuurlijk beheer. Naast wilde grazers als edelhert en damhert zijn Schotse hooglanders in het gebied uitgezet.
# Rhipidocotyle galeata

Rhipidocotyle galeata is een soort in de taxonomische indeling van de platwormen (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig en kan zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtscellen produceren. De soort leeft in zeer vochtige omstandigheden.
De platworm behoort tot het geslacht Rhipidocotyle en behoort tot de familie Bucephalidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1819 door Rudolphi.
# Richard Felix

Richard Felix (Derby, 23 februari 1949) is een Brits documentairemaker en amateurhistoricus, die zijn bekendheid aan zijn activiteiten als spokenjager dankt. Van 2003 tot 2006 maakte hij deel uit van het onderzoeksteam van de televisiereeks Most Haunted. Hij noemt zichzelf ‘paranormaal historicus’ en is directeur van Derby Gaol. Naar eigen zeggen bestaat zijn levensdoel erin, te ontdekken wat ‘geesten’ eigenlijk zijn, al beschouwt hij zich tezelfdertijd als een scepticus.

## Carrière

Felix was de zoon van platenboeren. Hij verliet de school op zijn 15de en leidde zelf een marktkraam met muziekplaten tot 1980. Toen hij 19 was, werd bij hem een zeer vergevorderde kanker vastgesteld, waarvan hij zich echter herstelde. Hij ging bij het leger en werd kornet bij de Army Reserve. Voorts was hij voorzitter van de toeristische associatie van Derby. In 1992 stichtte hij een heemkundig museum te Derby, Derby Heritage Centre, gevestigd in een oude grammar school. Derby Gaol, dat hij voor het publiek openstelde, is een oude gevangenis, die Felix als ‘een van de meest behekste gebouwen van Engeland’ beschouwt.
Sedert de late jaren 90 tot op heden produceert Richard Felix dvd’s onder de titel A Tour of Haunted Britain. Hierin bezoekt hij elk afzonderlijk graafschap en vertelt plaatselijke folkloreverhalen over spoken, weerwolven, klopgeesten en dies meer, naast uiteenzettingen omtrent de lokale geschiedenis. Hij bezoekt ruïnes en hotels (en heeft een grote voorliefde voor pubs), en praat gemoedelijk met mensen die beweren dat ze iets paranormaals hebben meegemaakt. Aanvankelijk was de stijl nog behoorlijk amateuristisch, zodat in sommige van de vroege video’s de klank nauwelijks verstaanbaar is.

## Ideeën

Zelf beweert Felix dat hij geen medium is, maar wel reeds een geest gezien en gehoord heeft. Echter, acht van de tien zogenaamde paranormale verschijnselen kunnen rationeel verklaard worden, zo zegt hij. Zijn stokpaardje is wat hij de stone tape-theorie noemt: volgens hem wordt ‘energie’ (waarmee hij de hersengolven bedoelt) op tijdstippen van moord, zelfmoord enzovoorts dusdanig intens dat ze in de stenen van het gebouw of in de grond kan worden opgeslagen. Dit herhaalt hij in bijna elke video. Een aantal van zijn documentaires werden tot boeken verwerkt. Hij schreef tevens het boek What is a Ghost?. Elk jaar met Halloween organiseert hij in Derby een grote rondleiding langs alle historisch interessante locaties aldaar.

## Externe link

* Website van Richard Felix
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4341 5223
* Library of Congress Control Number: nb2007011661
* Virtual International Authority File: 31524053
* WorldCat (via VIAF): 31524053
# Ringo (zanger)

Ringo, geboren als Guy Bayle (Toulouse, 11 mei 1947), is een Franse zanger.
In 1971 begon hij zijn carrière met de artiestennaam Ringo Willy-Cat, maar na één liedje liet hij Willy Cat vallen en ging verder als Ringo. Datzelfde jaar had hij een nummer 1-hit met Elle, je ne veux qu'elle, dat later ook in België bekend werd onder de versie van Will Tura, Mooi het leven is mooi. Andere successen zijn Trop belle pour rester seule, Ma jalousie (1972), Une bague, un collier en Une heure, une nuit (1973), Tentation en Accepte-moi (1974), Rossana en Fille sauvage (1975), Les oiseaux de Thaïlande, Comme hier en Se quitter est impossible (1976), Les violons de Verlaine, Toi, moi en Good bye, Elvis (1977), Ma Pompadour, Fais-le-moi savoir en Darlin' (1978), C'est bon de te voir en Qui est ce grand corbeau noir ? (cover van Video killed the radiostar) (1979).
In 1973 huwde hij met de populaire zangeres Sheila. Samen met haar nam hij het Les Gondoles à Venise op, dat vier weken op één staat in de hitparade. In 1975 beviel Sheila van hun zoon, Ludovic. Het huwelijk eindigde in 1979 en zijn zoon zou hij nog maar zelden zien. Dit beëindigde ook de samenwerking met hun producer Claude Carrère. Ringo zette zijn carrière verder, echter zonder veel succes en bracht zijn laatste plaat uit in 1983.
Hierna ging hij de horeca in. In 1985 opende hij in Parijs het City Rock Café, dat in 1993 sloot. Hierna verliet hij Frankrijk voor Florida en keerde enkele jaren later terug naar Toulouse. Hij opende rond de eeuwwisseling een café daar met zijn huidige vrouw Annick, maar dit sloot in 2001. Sindsdien heeft hij zich teruggetrokken uit het openbare leven.
* Bibliothèque nationale de France: cb148219665 (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 6424 1033
* MusicBrainz: 92d340e5-66ed-4c41-874f-3c2500afd8cf
* Virtual International Authority File: 227401397
* WorldCat (via VIAF): 227401397
# Ringoven

Een ringoven is een grote oven voor het bakken van bakstenen en dakpannen, die vooral aan het einde van de 19e en begin van de 20e eeuw populair was. Dit type oven volgde de veldoven en de Kasseler oven op.
De ringoven werd op zijn beurt vanaf het midden van de 20e eeuw meer en meer verdrongen door de tunneloven.

## Principe en werking

Het principe van de ringoven werd in 1858 bedacht door de Duitser Friedrich Eduard Hoffmann. De ringconstructie maakte een doorlopend bakproces mogelijk, dat bovendien economischer en geleidelijker bakte dan de traditionele ovens. Een ringoven gebruikte slechts een derde van de hoeveelheid brandstof die een traditionele oven gebruikte. De eerste ringoven was een groot rond gebouw bestaande uit drie concentrische ringen. De binnenste ring werd gevormd door de fabrieksschoorsteen, de middelste ring door het rookkanaal en de grote buitenste ring bestond uit 12 stookkamers. De kamers konden onafhankelijk van elkaar gestookt worden. Telkens werd een kamer met ongebakken kleivormen opgestookt tot een temperatuur van meer dan 1000°C, waardoor tevens de volgende kamer werd voorverwarmd en de voorgaande werd afgekoeld door het regelen van de toevoer van warme en koude lucht. Nadat de kleiproducten in een kamer voldoende gebakken waren, werd het vuur gedoofd en in de volgende kamer weer aangestoken. Tegenover de kamer waar gestookt werd bevond zich de koelste kamer met de gebakken eindproducten, die dan uitgeruimd werd en weer gevuld met nieuwe kleivormen, waarna de vulopening werd dichtgemetseld. Later werden nog grotere ellipsvormige ringovens gebouwd die tot wel 24 kamers hadden. Een complete cyclus duurde 1 tot 4 weken.
De steenfabriek Vogelensangh in Deest is tegenwoordig de enige fabriek in Nederland die nog een ringoven in bedrijf heeft. In België heeft steenbakkerij Membruggen nog een ringoven in bedrijf.

## Zigzagoven

Een bijzondere variant van de ringoven is de zigzagoven, ook wel "kamerringoven met overslaande vlam" genoemd. Deze werd aan het begin van de 20e eeuw geïntroduceerd en werd vooral gebruikt in kleinere steenbakkerijen. Het stookkanaal verbindt alle kamers in een "zigzag"-patroon, wat het voordeel heeft dat men op een relatief klein oppervlak gebruik kon maken van de voordelen van de ringoven. De oven had bovendien lagere bouwkosten dan een klassieke ringoven.
De voormalige steenfabriek Panoven in de gemeente Zevenaar is de enige nog bestaande oven van dit type in Nederland.

## Fotoreeks

* Ringoven bij het Duitse Zehdenick
* Steenoven Vogelsangh Deest
* Oude Ringoven bij Fortmond
* Zigzagoven Panoven Zevenaar
# Ringsoort

Een ringsoort (Engels: ring species) is een biologische soort die bestaat uit meerdere variëteiten die geografisch een ring of cirkel vormen, waarbij ten minste twee variëteiten onderling niet meer kunnen voortplanten.

## Ontstaan

De "ring" ontstaat wanneer een haar leefgebied uitbreidende soort op een onbewoonbare regio stuit waarbinnen zij niet kan overleven (bijvoorbeeld een woestijn, een gebergte of een zee/meer). Vervolgens verspreidt de soort zich langs de randen van deze regio, tot de twee "uiteinden" elkaar weer ontmoeten, waarbij de variëteiten zich zodanig hebben ontwikkeld dat onderlinge voortplanting onmogelijk is geworden.

## Evolutie

Een ringsoort verkeert in de laatste fase van micro-evolutie naar soortvorming: zodra één of meerdere variëteiten in het geheel niet meer met de andere verwante variëteiten kunnen voortplanten door het wegvallen van tussenvormen, zijn er twee nieuwe, onafhankelijke soorten ontstaan.
Ringsoorten zijn als zodanig levend bewijs van evolutie aangezien de verschillende variëteiten zich aanpassen aan hun specifieke omgeving en daardoor genetisch veranderen ten opzichte van elkaar, en zich uiteindelijk opsplitsen in nieuwe soorten. Ze weerleggen daarmee de veronderstelling dat soorten volledig onafhankelijk van elkaar zouden zijn geschapen.

## Voorbeelden

Voorbeelden van hedendaagse ringsoorten zijn meeuwensoorten (Larus), Ensatina eschscholtzii en de grauwe fitis.
Larus (meeuwen) verspreidden zich rond het noordpoolgebied, dat voor deze soorten een onbewoonbare regio is; de variëteiten zilvermeeuw (L. argentatus) en kleine mantelmeeuw (L. fuscus), beide woonachtig in Noord- en West-Europa, kunnen onderling niet voortplanten. Hoewel de meeuwen het klassieke voorbeeld van een ringsoort vormen, heeft mitochondriaal DNA-onderzoek uit 2004 dit in twijfel getrokken, aangezien de Europese zilvermeeuw (L. argentatus argenteus) niet van de Amerikaanse zilvermeeuw (L. argentatus smithsonianus) blijkt af te stammen.
Voor de Ensatina (Ensatina eschscholtzii) is de Central Valley van Californië ongeschikt om te overleven, en vanaf het noorden breidde de salamandersoort langs beide zijden van de vallei haar leefgebied uit, tot de uiteinden bij elkaar kwamen ten zuiden van de vallei; daar waren de E. eschscholtzii en E. klauberi zodanig veranderd dat zij samen geen nakomelingen konden krijgen.
Variëteiten van de grauwe fitis (Phylloscopus trochiloides) ten slotte verspreidden zich vermoedelijk vanuit Nepal om het onbewoonbare Tibetaanse Hoogland heen, om weer samen te komen in Siberië, waar de P. plumbeitarsus en de P. viridanus niet meer in staat bleken onderling voort te planten.
In 2012 beschreven Cacho en Baum een eerste voorbeeld van een ringsoort bij planten. Zij laten zien dat de Euphorbia tithymaloides agg. een groep van soorten uit de wolfsmelkfamilie is die zich als een ring door Midden-Amerika en het Caribisch gebied voortgeplant en ontwikkeld heeft.
# Rini Leefsma-Nagtegaal

Rini Leefsma-Nagtegaal (Gouda, 19 september 1915 - aldaar, 22 augustus 1995) was een Nederlandse schilder, tekenaar, poppenmaker en graficus.

## Leven en werk

Tijdens haar middelbareschooltijd begon zij met schrijven en illustreren, onder meer voor het Nederlands Padvindersgilde. Na de HBS bezocht zij in 1937 de Koninklijke Academie in Den Haag en kreeg daar onder meer les van Paul Citroen, Sierk Schröder, Willem Rozendaal en Aart van Dobbenburgh.
Gedurende de oorlog woonde en werkte zij in Blaricum, een bewogen tijd waarin zij haar latere man leerde kennen: Nathan Leefsma. Zij trouwden na de bevrijding en vanaf toen zou zij signeren met 'Rini Leefsma-Nagtegaal', of simpelweg RLN, in kleine kapitalen.
In de jaren ‘60 kwam haar productie goed op gang. Het werken in de natuur, het rivierenland in de Krimpenerwaard, bossages in Limburg en de Achterhoek, het plassengebied bij Reeuwijk, werd een specialiteit. Olieverven; aquarellen; tekeningen; etsen en houtsneden, iedere techniek wendde zij aan om haar passie voor het landschap vorm te geven. Tegelijkertijd begon zich een, altijd latent aanwezige, sprookjesachtige wereld te manifesteren. Door een vel met inkt te drukken op een ander vel (glad) papier ontstonden er toevallige vormen, waarin zij dieren, trollen en draken zag die zij verder uitwerkte.
Haar laatste jaren kenmerkten zich door bedlegerigheid, maar ook door een ononderbroken werklust en discipline. Hiervan getuigen de vele tekeningen die zij - uit praktische overwegingen - maakte met kleurpotlood.
Hieronder voorbeelden van haar werk.
* Uil voor de maan, 1979 ets, oplage 25 9,5 × 9,5 cm
* Het grafje, (1977?) gemengde druktechniek 32,5 × 22 cm
* De predikers, 1987 aquarel op papier 56 × 40 cm
* Bosven, 1960 olieverf op doek 30 × 24 cm
* De meisjes in het sprookje, 1980 gouache op papier 34 × 24 cm
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* Biografisch Portaal: 74150614
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 5286 1371
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 395207010
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 48798
* Virtual International Authority File: 317290978
* WorldCat (via VIAF): 317290978
# Rode wegslak

De rode wegslak (Arion rufus) is een soms knalrode naaktslak uit de familie van de wegslakken. De soort is inheems in West- en Centraal-Europa.

## Naamgeving

De soort wordt ook wel grote wegslak of gewone wegslak genoemd.
De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Carl Linnaeus in 1758. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Arion (Lochea) rufus gebruikt.
De geslachtsnaam Arion is afgeleid van het Griekse areíones, dat 'vrij vertaald 'slak-achtige' betekent. Andere bronnen suggereren een relatie met de Griekse dichter Arion. De soortaanduiding rufus is afgeleid van het Latijnse rūfus en betekent rood.

## Kenmerken

Deze naaktslak kan bijna 20 centimeter lang worden en 2 centimeter breed, maar de meeste exemplaren zijn veel kleiner, ongeveer 10 tot 15 centimeter. De kleur is variabel, van oranje tot knalrood, maar ook bruine, groengrijze en geheel zwarte exemplaren komen voor, die echter altijd een rode rand rond de voet hebben. De kop en tentakels zijn bruin tot donkerbruin en hebben een zeer kenmerkende lijnentekening, die bij zwarte exemplaren niet te zien is.
Het mantelschild is ovaal en net voor het midden zit de ademopening. Bij verstoring krimpt de slak ineen en vormt een bal, terwijl de huid slijm afscheidt ter verdediging. De huid van het mantelschild lijkt op fijn schuurpapier, de huid erachter is sterk in de lengte gerimpeld en heeft daardoor een regelmatig patroon van langwerpige bultjes. De voet is gespierder dan bij veel andere soorten, en kent een duidelijk golvende beweging bij het kruipen.
Deze slakken hebben, in tegenstelling tot de Limacidae, geen inwendige schelp, er zijn alleen nog enkele harde korreltjes in een speciaal beursje.
Tijdens het kruipen wordt een dikke laag slijm aangemaakt. Deze soort is gevoelig voor uitdroging waardoor alleen na de dauw en na regenval gekropen wordt; bij droger weer zit deze slak verstopt onder een object of in een dichte struik. De rode wegslak is tweeslachtig maar paart wel. Na wederzijdse bevruchting worden de transparante eitjes afgezet in klei en holletjes in de grond.

## Verspreiding

De rode wegslak komt voor in West- en Centraal-Europa en als exoot in Noord-Amerika in Brits-Columbia, een provincie van Canada. Waarschijnlijk heeft de bloemen- en fruitexport een rol gespeeld en is de slak meegelift. Op zijn beurt ondervindt deze slak in zijn oorspronkelijke verspreidingsgebied concurrentie van de Spaanse wegslak. Deze exoot is algemeen en wijdverspreid, ook in de meeste delen van Nederland. Er is sprake van voedselconcurrentie maar ook van hybridisatie. De Spaanse wegslak is alleen van Arion rufus te onderscheiden op grond van anatomische kenmerken.
Het geprefereerde biotoop bestaat uit vochtige loofbossen, gemengde bossen, wegbermen, akkers, tuinen, graslanden en bosranden, ook in de buurt van menselijke activiteiten.
* Etende exemplaren
* Paring
* Detail van de ademopening
* Eieren
# River Rouge

River Rouge is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Michigan, en valt bestuurlijk gezien onder Wayne County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 9917. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 9031, een daling van 886 (-8.9%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 8,8 km², waarvan 6,9 km² land en 1,9 km² water.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 8 km rond River Rouge.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over River-Rouge op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# River Skate Team

Het River Skate Team (RST) is een skeelerclub uit het Gelderse Brakel bij Zaltbommel. De trainingen worden gehouden op het wielercircuit van wielrenvereniging Maas en Waal.
De vereniging is een skeelerclub en geen schaatsvereniging. Het grote verschil hiertussen is dat bij een schaatsvereniging in de winter de training verhuist naar de schaatsbaan. Bij het RST is dat niet het geval.
Jaarlijks organiseert de vereniging een skeelerwedstrijd en de Loevesteintocht. Een aantal leden rijdt intussen bij de B-categorie.
# Riooljournalistiek

Riooljournalistiek is een pejoratieve term waarmee het maken, plaatsen en verspreiden van artikelen in dagbladen, weekbladen en andere periodieken wordt aangeduid die een samenraapsel zijn van roddels, ongefundeerde beweringen en halve waarheden, in plaats van zuivere journalistiek. Het voornaamste doel is vrijwel altijd het bevorderen van de verkoopcijfers van het blad waarin de artikelen worden afgedrukt. De riooljournalistieke artikelen wekken dikwijls nieuwsgierigheid op, waardoor mensen de bladen kopen.
Vooral bladen die hun omzet voornamelijk uit de losse verkoop moeten halen, zouden zich snel laten verleiden tot riooljournalistiek.
# Rode pijlstaartrog

De rode pijlstaartrog (Hemitrygon akajei) is een vis uit de familie van pijlstaartroggen (Dasyatidae), orde Myliobatiformes, die voorkomt in het noordwesten en het westen van de Grote Oceaan.

## Anatomie

De rode pijlstaartrog kan een lengte bereiken van 200 cm. De vis heeft geen zijlijn.

## Leefwijze

De rode pijlstaartrog is een zout- en brakwatervis die voorkomt in een tropisch klimaat. De diepte waarop de soort voorkomt is maximaal 10 m onder het wateroppervlak.
Het dieet van de vis bestaat hoofdzakelijk uit dierlijk voedsel, waaronder macrofauna.

## Relatie tot de mens

De rode pijlstaartrog is voor de visserij van aanzienlijk commercieel belang. De soort wordt tevens gevangen voor commerciële aquaria. Voor de mens is de rode pijlstaartrog giftig.
De soort staat als gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.

## Externe link

* Foto's van de rode pijlstaartrog op FishBase
* ↑ (en) Rode pijlstaartrog op de IUCN Red List of Threatened Species.
* Froese, R., D. Pauly. en redactie. 2005. FishBase. Elektronische publicatie. www.fishbase.org, versie 06/2005.
# Aclista variiventris

Aclista variiventris is een vliesvleugelig insect uit de familie van de Diapriidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Kieffer.
# Aclitus

Aclitus is een geslacht van schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1862 door Förster.

## Soorten

* Aclitus obscuripennis Förster, 1862
* Aclitus sappaphis Takada & Shiga, 1974
* ↑ Förster A. (1862) Synopsis der Familien und Gattungen der Braconiden. Verh. Naturhist. Ver. Preuss. Rheinlande u. Westfalens 19: 225–288.
# Aclistothyra orientalis

Aclistothyra orientalis is een tweekleppigensoort uit de familie van de Galeommatidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Lützen & Nielsen.