OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Grijzegrubben

Grijzegrubben, in het Limburgs Griëzegröbbe geheten, is een gehucht behorende tot de gemeente Beekdaelen, in de Nederlandse provincie Limburg. Het gehucht bestaat uit 80 huizen, waaronder vele gerestaureerde boerderijen, afgewisseld met nieuwbouw.

## Geschiedenis

De naam Grijzegrubben bevat als grondwoord het toponiem grubbe, dat in Limburg veelal een betekenis heeft van 'holle weg'. Reeds in 1637 werd deze naam vermeld. Ene Aleidis van Grijzegrubben gaf in dat jaar drie bunders en een zil land en beemd in erfpacht aan den edelman Bartholomeus van Reymersbeeck. Begin 17de eeuw vond op de hoeve het Hofken van Grijzegrubben het huwelijk plaats tussen jonker Julius van Schaesberg en Maria van Hoensbroek.
Archeologen hebben in augustus 2002 in Grijzegrubben een schuur of opslagplaats uit de Romeinse tijd (ca. 2de eeuw na Chr.) opgegraven, wat aantoont dat in die tijd dit gehucht al bewoond werd.
De Mariakapel te Grijzegrubben is gebouwd in 1945. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in september 1944, werd op deze plek een boom waaronder een kruis stond per ongeluk omver gereden door een Amerikaanse pantserwagen. Vanwege het kruis en het behoud van Grijzegrubben tijdens de oorlog is door buurtbewoners een kapel gebouwd. De kapel is nog steeds eigendom van de buurtvereniging.
Vanaf 2005 tot en met 2011 werd jaarlijks in Grijzegrubben de Zuid-Limburgse Paardenmarkt gehouden.
* Waterpomp
* Wegkruis
* Kapel op kruispunt
# Groep van de Condroz

De Groep van de Condroz is een serie gesteentelagen in de ondergrond van België. Deze groep is genoemd naar de streek de Condroz en bestaat uit (siliciklastische) zandsteen, siltsteen en schalie uit het bovenste deel van het Devoon, het Famenniaan (ongeveer 370 tot 360 miljoen jaar oud). Wegens de grotere competentie ten opzichte van jongere en oudere lagen vormt de Groep van de Condroz langgerekte verhogingen in het landschap.

## Voorkomen en indeling

De Groep van de Condroz komt voor in de Synclinoria van Dinant en Namen, het Massief van de Vesder en het Venster van Theux. Lagen van vergelijkbare ouderdom zijn ook in de ondergrond van het Kempens Bekken aangetroffen, maar ontbreken geheel op het Massief van Brabant.
Ze bestaat in toenemende ouderdom (van top naar basis) uit de volgende formaties:
* Formatie van Évieux, zandsteenlagen in de top van het Famenniaan, gevormd rond of nabij de kust.
* Formatie van Beverire, gelijktijdig ontstaan met die van Évieux, maar verder zuidelijk in de provincie Luxemburg voorkomend, voornamelijk verder van de kust gevormde kalksteen.
* Formatie van Montfort, voornamelijk donkergrijze zandsteen, gevormd in een kust bestaande uit stranden, lagunes, wadden en barrière-eilanden.
* Formatie van Comblain-la-Tour, een afwisseling van mariene zandsteen en schalie. Deze formatie gaat lateraal over in de Formatie van Montfort.
* Formatie van Ciney, open mariene maar kustnabije siltsteen en zandsteen.
* Formatie van Souverain-Pré, kustnabije kalksteen met zandlagen.
* Formatie van Esneux, open mariene, maar kustnabije zand- en siltsteen.
* Formatie van Aye, gelijktijdig met de Formatie van Esneux gevormde schalie in het zuidwesten van het Synclinorium van Dinant.
De Groep van de Condroz vertegenwoordigt in België het bovenste (door zandsteen gedomineerde) deel van het Famenniaan. De grote competentie van deze lagen geeft de Condroz een hogere topografie. Ten zuiden van de Maas vormen de zandstenen een zone van uitstekende langgerekte ruggen in het landschap. Het onderste deel van het Famenne komt overeen met de Groep van de Famenne, waarin de schalies domineren, die makkelijker verweren.

## Geschiedenis

Reeds in het begin van de 19e eeuw viel de door zand- en siltsteen gekenmerkte opeenvolging van gesteentelagen in het bovenste Devoon van België op. Dumont (1830) noemde dit het "Condruzische kwarts-schalie-systeem"; d'Omalius d'Halloy en Gosselet hadden het over de "psammieten van de Condroz".
De eerste nauwkeurigere stratigrafische indeling was het pionierswerk van Michel Mourlon tussen 1875-1886 in de Ourthevallei, waar de lagen op hun dikst zijn en het onderscheid makkelijker te maken is.
De nauwkeurige kennis van de Belgische gesteentelagen heeft ertoe bijgedragen dat het tijdperk Famenniaan naar een Belgische locatie werd vernoemd.
# Grjazev-Sjipoenov GSj-30-2

De Grjazev-Sjipoenov GSj-30-2 (Russisch: ГШ-30-2 (Грязева - Шипунова 30 мм, два ствола) is een snelvuurkanon met twee lopen van kaliber 30 mm door Grjazev en Sjipoenov ontworpen als boordgeschut voor het Soechoj Soe-25 jachtvliegtuig en in dienst sinds 1981. Het werd ook geplaatst op Mil Mi-24 helikopters.
Het snelvuurkanon werkt volgens hetzelfde principe als de Grjazev-Sjipoenov GSj-23L. Naast het basismodel GSj-30-2 bestaat een langer model GSj-30-2K. Ze worden gebouwd door KBP Instrument Design Bureau voor de Luchtmacht van de Sovjet-Unie en nadien de Russische luchtmacht en ook op de Pakistaans-Chinese CAC/PAC JF-17 Thunder.

## Specificaties

* Aantal lopen: 2
* Terugslag: ja
* Koeling: water
* Granaten 30 mm × 165 mm
* Massa van een projectiel: 390 g
* Breedte: 222 mm
* Hoogte: 195 mm
* Maximaal bereik: 1800 m

### Basismodel GSj-30-2

* Massa: 105 kg
* Lengte: 2044 mm
* Lengte lopen: 1500 mm
* Vuursnelheid: 3000 schoten / min
* Mondingssnelheid 870 m/s

### Langere versie GSj-30-2K

* Massa: 126 kg
* Lengte: 2944 mm
* Lengte lopen: 2400 mm
* Vuursnelheid 2600 schoten / min
* Mondingssnelheid 940 m/s
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gryazev-Shipunov GSh-30-2 op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Grjazev-Sjipoenov GSj-23

De Grjazev-Sjipoenov GSj-23 (Russisch: ГШ-23) is een snelvuurkanon met twee lopen van kaliber 23 mm ontworpen door Grjazev en Sjipoenov als boordgeschut op jachtvliegtuigen van de Sovjet-Unie en nadien Rusland. Het verving in 1965 de Noedelman-Richter NR-23 en Richter R-23. KBP Instrument Design Bureau in Toela bouwt het.
Er zijn twee lopen en afvuren van de ene drijft met zijn terugslag het mechanisme van de andere aan, zodat hij minder slijt en sneller schiet dan met een enkele loop. Hij schiet niet zo snel als een Gatling gun met meer lopen, maar start sneller, omdat hij niet eerst aan het draaien gebracht moet worden.

## Specificaties

* Aantal lopen: 2
* Terugslag: ja
* Mondingsrem: ja
* Massa: 49,2 kg
* Lengte: 1387 mm
* Lengte lopen: 1000 mm
* Granaten: 23 mm x 115 mm
* Vuursnelheid: 3600 schoten / min
* Mondingssnelheid: 715 m/s

## Vliegtuigen

* Mikojan-Goerevitsj MiG-21
* Mikojan-Goerevitsj MiG-23
* Soechoj Soe-17
* Soechoj Soe-25
* Toepolev Tu-22M
* Toepolev Tu-95MS
* Toepolev Tu-142M3
* Iljoesjin Il-76TD
* SOKO J-22 Orao
* CAC/PAC JF-17 Thunder
* HAL Tejas
* Aero L-39 Albatros
* IAR-93 Vultur
* Mil Mi-24VP
* PZL W-3 Sokół
* NPPU-23

## Gebruikers

* Brazilië
* Bulgarije
* Chinese Volksrepubliek
* Egypte
* India
* Irak
* Kroatië
* Oekraïne
* Pakistan
* Polen
* Roemenië
* Rusland
* Servië
* Sovjet-Unie
* Tunesië
* Vietnam
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gryazev-Shipunov GSh-23 op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Grote veldknobbeldaas

De grote veldknobbeldaas (Hybomitra tropica) is een vliegensoort uit de familie van de dazen (Tabanidae). De wetenschappelijke naam van de soort is gepubliceerd in 1758 door Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.
# Grote vasapapegaai

De grote vasapapegaai (Coracopsis vasa) is een vogel uit de familie Psittaculidae (papegaaien van de Oude Wereld).

## Uiterlijke kenmerken

De vogel is gemiddeld 50 cm lang, vrouwtjes wegen gemiddeld 560 g, mannetjes 410 g. De grote vasapapegaai is overwegend donkerbruin van kleur, van onder iets lichter getint en met bleekgrijze onderstaartdekveren. De snavel is tijdens de broedtijd lichtbruin en anders donkergrijs. Broedende vrouwtjes met nestjongen verliezen de veren op hun kop waardoor de naakte huid zichtbaar wordt en deze huid kleurt dan oranjerood. De ondersoort C. v. drouhardi is wat bleker gekleurd en de ondersoort die op de Comoren voorkomt is kleiner, ook bleker gekleurd en heeft bruine onderstaartdekveren.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor op Madagaskar en op de Comoren en telt drie ondersoorten:
* C. v. comorensis: de Comoren.
* C. v. drouhardi: westelijk en zuidelijk Madagaskar.
* C. v. vasa: oostelijk Madagaskar.
Het leefgebied is bebost gebied, maar de soort is minder aan natuurlijk bos gebonden dan de kleine vasapapegaai en komt daardoor ook voor in kustgebieden met kokospalmplantages en savannegebieden en cultuurlandschap met aangrenzend bebost gebied.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als op veel plaatsen vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Grote vasapapegaai op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 (en) Collar, N. et al. 2016. Vasa Parrot (Coracopsis vasa). In: del Hoyo (eds). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from http://www.hbw.com/node/54601 on 23 September 2016).
* ↑ (en) J.M.M. Ekstrom et al, 2007. Unusual sex roles in a highly promiscuous parrot: the Greater Vasa Parrot Caracopsis vasa. Ibis 149:313-320. full text. Gearchiveerd op 24 september 2016.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.2).
# Green Island Cove-Pines Cove

Green Island Cove-Pines Cove is een designated place (DPL) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De censusdivisie bevindt zich aan de Straat van Belle Isle in het uiterste noordwesten van het eiland Newfoundland.

## Geografie

Green Island Cove-Pines Cove bestaat uit twee aan elkaar grenzende dorpen aan de noordwestkust van Great Northern Peninsula, het meest noordelijke gedeelte van Newfoundland. Het betreft Pines Cove en het 1 km noordoostelijker gelegen dorp Green Island Cove.

## Demografie

De DPL werd voor het eerst gebruikt bij de volkstelling van 2006. Green Island Cove-Pines Cove heeft, net als de meeste afgelegen gebieden van Newfoundland, te maken met een proces van ontvolking door vergrijzing en emigratie. Tussen 2006 en 2021 daalde de bevolkingsomvang van 221 naar 172. Dat komt neer op een daling van 49 inwoners (-22,2%) in vijftien jaar tijd.
* Demografische ontwikkeling tussen 2006 en 2021
* Bron: Statistics Canada (2006–2011, 2016–2021)
Bij de volkstelling van 2021 beschouwde Statistics Canada het gebied als zijnde een locality.
* ↑ (en) Statistics Canada, 'Population of Communities by Census Consolidated Subdivision (CCS). Newfoundland and Labrador, 1991 and 1996 Census', 1998.
* 1 2 (en) Statistics Canada, 'Population of Communities by Census Consolidated Subdivision (CCS). Newfoundland and Labrador, 2011 Census', 2014.
* 1 2 (en) Statistics Canada, '2021 Census Population, by 2016 Census Consolidated Subdivision (CCS) by Community, Newfoundland and Labrador', 2022.
# Green Lakes State Park Golf Club

De leden van de Green Lakes State Park Golf Club spelen op de openbare 18-holes golfbaan in het Green Lakes State Park. Het park ligt ten Oosten van Syracuse in de Amerikaanse staat New York.
Het is de tweede golfbaan die door Robert Trent Jones werd ontworpen. De baan werd in 1935 geopend en heeft een par van 71. Hij is niet erg lang, zodat de course-rating op 70.2 is gesteld en de slope-index op 123. De baan heeft ongeveer 50 bunkers, maar geen waterhasards.

## Het park

Al in 1924 werd actie ondernomen om het land om de Green Lakes aan te kopen. Een afstammelinge van de laatste eigenaar, Betsy Knapp, heeft hier een boek over geschreven. In 1927 werd bijna 300km² gekocht en in 1929 werd er een admistratiegebouwtje neergezet waar ook de opzichter sliep.

### De meren

In de baan liggen twee meren die gevoed worden door gletsjers. De kleur van het water varieert van blauw tot smaragdgroen. Het bijzondere van deze meren is dat ze meromictisch zijn: de verschillende waterlagen mengen zich niet. Het water heeft een hoge concentratie van kalk, magnesium en zwavel.
# Green Isle

Green Isle is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Minnesota, en valt bestuurlijk gezien onder Sibley County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 334. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 432, een stijging van 98 (29,3%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 1,9 km², geheel bestaande uit land. Green Isle ligt op ongeveer 306 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Green Isle.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Green-Isle op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
* ↑ U.S. Board on Geographic Names. Topical Gazetteers Populated Places. Hoogtecijfers van National Elevation Dataset
# Groene paddenvlieg

De groene paddenvlieg (Lucilia bufonivora) is een vliegensoort uit de familie van de bromvliegen (Calliphoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1876 door Moniez.

## Uiterlijk

De volwassen groene paddenvlieg heeft grote bruine facetogen, een fel metallic groene thorax en buik, bekleed met borstelige zwarte haren en een paar vliezige, donker geaderde, doorzichtige vleugels. De larven zijn roomwitte maden, zoals die van andere bromvliegen. Ze worden uitsluitend gevonden in amfibieën, waarbij de gewone pad een duidelijke voorkeur heeft.

## Parasitisme

De groene paddenvlieg legt haar eieren op de huid, bij de ingang van de neusgaten, van de gewone pad (Bufo bufo), maar er zijn ook gevallen bekend waarbij de vlieg andere kikker- en paddensoorten kiest. Bij voorkeur zal de vlieg een ziek of gewond individu kiezen en soms worden de eitjes gelegd in een wond. Als de larven uitkomen, beginnen die zich te voeden met het weefsel van de neusgaten en nestelen zich in de neusholte van de pad. De larven groeien snel en hun eetlust neemt toe zodat ook de ogen, de hersenen en andere weefsels van de gastheer al snel worden geconsumeerd. Wanneer de pad is gestorven en de larven zich tegoed hebben gedaan aan de rest van de pad, komen ze aan het eind van hun ontwikkeling en kruipen ze in de grond om te verpoppen.
De larven zijn gevoelig voor temperatuur en groeien slechts tussen 14° C en 29° C. Als de temperatuur zakt onder de 14 graden, zullen ze stoppen met eten en proberen om hun gastheer te verlaten om ondiep in de bodem te overwinteren.

## Externe link

* Kaarten met waarnemingen:
   * België
   * Nederland
   * wereldwijd
* ↑ Taxonomische informatie over Lucilia bufonivora bij Fauna Europaea.
# Stauropussa chloe

Stauropussa chloe is een vlinder uit de familie tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Holland.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Staurorhectus longicornis

Staurorhectus longicornis is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Giglio-Tos.
# Station Gellik

Station Gellik is een voormalige spoorweghalte in Gellik, een deelgemeente van het Limburgse gemeente Lanaken. Het lag aan spoorlijn 20, de spoorlijn tussen de Nederlandse stad Maastricht en de Belgische stad Hasselt.
In 1899 werd Gellik als stopplaats geopend die beheerd werd door het station Lanaken. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was er geen dienstverlening. Op 1 mei 1921 werd de stopplaats heropend. De definitieve sluiting vond in 1954 plaats.
Vanaf 1 augustus 2015 worden er spoorfietsen ingezet tussen Munsterbilzen en Gellik. Dus hier wordt het tevens het eindpunt van de route.
2,1: Munsterbilzen · 6,1: Eigenbilzen · 8,3: Gellik · 10,6: Lanaken · 38,1: Maastricht Boschpoort · 36,0: Maastricht
# Station Frankfurt (Main) West

Frankfurt (Main) Westbahnhof is een spoorweg- en S-Bahnstation in het westen van Frankfurt am Main. Het station werd geopend in 1848. Westbahnhof telt 5 perrons, de gangen bevinden zich onder de 5 reizigerssporen. De S-Bahn-lijnen S3, S4, S5 en S6 stoppen hier.

## Spoorwegen

Op drie bovengrondse sporen stoppen de S-Bahnlijn 6 richting Friedberg en de regionale treinen (RE, RB) in de richting Gießen, Wetzlar, Marburg, Siegen en Kassel. De twee viaductsporen worden gebruikt door de S-Bahnlijnen S3, S4 en S5.

## Geschiedenis

Het station werd in 1848 geopend als station Bockenheim tijdens de aanleg van de Main-Weser-spoorlijn van Frankfurt naar Kassel. De toen onafhankelijke stad Bockenheim was tot 1866 op het grondgebied van het electoraat van Hessen-Kassel. Het stationsgebouw werd gebouwd in een relatief uitgebreide Renaissance Revival-stijl naar een ontwerp van Julius Eugen Ruhl.
De eerste grote verandering in de spoorwegen die van invloed was op het station van Bockenheim vond plaats in 1888 met de opening van het nieuwe centraal station van Frankfurt. Als onderdeel van dit project werd op 10 mei 1884 een verbinding geopend van Bockenheim naar de Homburgspoorlijn, een verbinding die vijftien jaar eerder niet kon worden aangelegd tijdens de oorspronkelijke aanleg van de Homburglijn omdat de verschillende betrokken kleine staten er niet in slaagden tot overeenstemming te komen.
Daarnaast werd een ingrijpende bocht gebouwd voor de noordelijke benadering van de Main-Weserlijn naar het nieuwe Hauptbahnhof. De oude liep van het oude eindpunt Main-Weser naar Am Hauptbahnhof (het plein voor het Hauptbahnhof) langs de huidige Kaiserstraße en draaide toen naar het noorden. Het verlaten pad naar Bockenheim werd veranderd in een straat, die aanvankelijk Bahnstraße heette, en het is nu een reeks straten: Hamburger Allee, Friedrich-Ebert-Anlage en Düsseldorfer Straße.

## Modern station

In 1913 werd het station omgedoopt tot Frankfurt West. Het historische stationsgebouw werd verwoest in de Tweede Wereldoorlog. In 1961 werd een modern functioneel gebouw gebouwd. Tijdens de bouw van de S-Bahn in de jaren zeventig werd het grootste deel van dit station gesloopt en vervangen door een eenvoudig gebouw, dat onder de verhoogde S-Bahn-lijn lijkt te zijn weggestopt.
Het huidige station heeft twee niveaus. Het maaiveld wordt gebruikt door regionale treinen en S-Bahn S6 treinen richting de stad op perrons 3, 4 en 5. De S-Bahn lijnen S3, S4 en S5 en S6 richting Friedberg gebruiken een ongeveer een kilometer lang verhoogd gedeelte met een twee -spoor verhoogd station (perrons 1 en 2).
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bahnhof Frankfurt (Main) West op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Messe · Galluswarte · Hauptbahnhof · Taunusanlage · Hauptwache · Konstablerwache · Ostendstraße · Lokalbahnhof · Südbahnhof · Mühlberg · Westbahnhof · Flughafen Fernbahnhof · Flughafen Regionalbahnhof
# Station Frankfurt (Main) Messe

Frankfurt (Main) Messe is een station in de Duitse stad Frankfurt am Main. Het station is gelegen in het stadsdeel Bockenheim. De naam van het station verwijst naar de nabijgelegen Messe Frankfurt.
Het station ligt aan de Spoorlijn Kassel - Frankfurt, de S-Bahn-lijnen S3, S4, S5 en S6 stoppen hier.

## Beurs

Het station behoort tot stationscategorie 4 en werd in 1999 geopend als beursstation om de beurs beter te laten aansluiten op het lokale openbaar vervoer. Het bestaat uit twee perronsporen, die zich op een centraal perron bevinden. Om het platform te bouwen, moest in een complex proces de afstand tussen de sporen worden vergroot. Om dit te doen, moest de straat ernaast worden verplaatst en een brug herbouwd.
Het perron is middels roltrappen verbonden met de beursfoyer, zodat beursbezoekers direct vanuit de trein naar het entreegebied van de beurs kunnen (alleen open tijdens beursevenementen). De twee andere ingangen, die op elk moment kunnen worden gebruikt, hebben trappen en liften die een barrièrevrije toegang mogelijk maken. Er zijn geen hellingen, maar de zuidelijke ingang is voorzien van een hellende lift.

### Verbinding

Het station wordt uitsluitend bediend door de S-Bahn-lijnen S3, S4, S5 en S6. De intercity en regionale treinen rijden op de parallelle Main-Weser-Bahn. Er zijn hier geen platforms.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bahnhof Frankfurt (Main) Messe op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Messe · Galluswarte · Hauptbahnhof · Taunusanlage · Hauptwache · Konstablerwache · Ostendstraße · Lokalbahnhof · Südbahnhof · Mühlberg · Westbahnhof · Flughafen Fernbahnhof · Flughafen Regionalbahnhof
# Station Frankfurt (Main) Rödelheim

Frankfurt (Main) Rödelheim is een station in de Duitse stad Frankfurt am Main. Het station is gelegen in het stadsdeel Rödelheim. S-Bahn-lijnen S3, S4 en S5 stoppen hier.

## Geschiedenis
### Oud station

De Homburg-spoorlijn werd in 1860 geopend om Frankfurt en Bad Homburg met elkaar te verbinden, ter vervanging van een in 1850 opgerichte paardenbuslijn. Het station van Rödelheim werd met de lijn geopend. Oorspronkelijk liep de lijn tussen de Main-Weser-lijn en Rödelheim door de Rebstockgelände ("wijngaarden") ten westen van Frankfurt. De huidige route tussen Rödelheim en de Main-Weser-lijn bij het station van Bockenheim (nu Frankfurt West-station) verving de oude lijn in 1884. In 1874 werd de Kronberg-spoorlijn oorspronkelijk geopend als enkelspoor via Eschborn naar Kronberg im Taunus. Het oude station werd gesloten en het station verhuisde naar de huidige locatie.

### Nieuw station

In 1901 werd de lijn van Homburg naar Friedberg verlengd tot Friedrichsdorf. Op persoonlijk verzoek van de keizer werd de capaciteit van de hele route van Frankfurt naar Friedberg en Friedrichsdorf verhoogd, inclusief de verdubbeling van de lijn van 1907 tot 1910. Op 1 september 1905 werd een verbinding geopend door de wijngaarden van Frankfurt (Rebstockgelände), in eerste instantie alleen voor goederentreinen en speciale treinen. Het vertakt zich van de Homburg-lijn ten zuiden van het station van Rödelheim richting Höchst en werd vanaf 1908 gebruikt door passagierstreinen op de Bad Nauheim-Wiesbaden-lijn (Bäderbahn, Bath Railway), de lijn tussen de kuuroorden (Duits: Bad) van Wiesbaden, Bad Homburg en Bad Nauheim. Een verbinding tussen deze lijn en Frankfurt Hauptbahnhof werd geopend op 15 maart 1927 en wordt nog steeds gebruikt door treinen die aansluiten op de Hoge Taunus-lijn (Taunusbahn) ten noorden van Bad Homburg. Elk van deze lijnen was dubbelspoor; alleen de Kronberg-tak was enkelspoor. Met de opname van Rödelheim in Frankfurt in 1910 veranderde het station zijn naam in Frankfurt-Rödelheim. De verlenging van de geëlektrificeerde tramlijn werd in 1911 geopend naar het station van Rödelheim.
Vanaf de zomer van 1954 was er op de lijnen naar Kronberg en Bad Homburg een regelmatige intervaldienstregeling, met treinen die elk half uur reden. Omdat de Rebstock-bocht van Homburg naar Höchst verouderd was, werd deze in 1963 gesloopt tijdens de aanleg van de snelweg A5. Vandaar dat de lijn van het station naar het knooppunt Nidda werd teruggebracht van vier sporen naar twee sporen. De verbindingsbocht is later teruggebouwd naar enkelspoor.
Messe · Galluswarte · Hauptbahnhof · Taunusanlage · Hauptwache · Konstablerwache · Ostendstraße · Lokalbahnhof · Südbahnhof · Mühlberg · Westbahnhof · Flughafen Fernbahnhof · Flughafen Regionalbahnhof
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bahnhof Frankfurt-Rödelheim op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Stegomyia rotana

Stegomyia rotana is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Bohart & Ingram.