OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wereldkampioenschap shorttrack 2009 (teams)

De negentiende editie van het Wereldkampioenschap shorttrack voor teams vond van 14 tot en met 15 maart 2009 plaats in ijsstadion Thialf in Heerenveen.

## Deelnemende landen

| Vrouwen  Canada  China  Duitsland  Italië  Japan  Zuid-Korea  Nederland  Verenigde Staten | Mannen  Canada  China  Duitsland  Italië  Japan  Zuid-Korea  Nederland  Verenigde Staten |

## Deelnemers
### België

Geen deelname

### Nederland

| Vrouwen | Mannen |
| Maaike Vos | Niels Kerstholt |
| Liesbeth Mau Asam | Sjinkie Knegt |
| Jorien ter Mors | Daan Breeuwsma |
| Annita van Doorn | Freek van der Wart |
| Sanne van Kerkhof | Rudy Koek |

## Uitslagen

Vrouwen :
| Plaats | Land | Punten$^1$ |
| 1 | China | 46 |
| 2 | Zuid-Korea | 29 |
| 3 | Verenigde Staten | 24 |
| 4 | Canada | 22 |
| 5 | Italië | |
| 6 | Nederland | |
| 7 | Duitsland | |
| 8 | Japan | |
Mannen :
| Plaats | Land | Punten$^1$ |
| 1 | Zuid-Korea | 36 |
| 2 | Canada | 34 |
| 3 | Verenigde Staten | 27 |
| 4 | China | 21 |
| 5 | Japan | |
| 6 | Duitsland | |
| 7 | Italië | |
| 8 | Nederland | |
$^{1.}$ In de einduitslag zijn enkel punten voor de eerste vier landen in het eindklassement opgenomen.
* Uitslag 2009 World Short Track Speed Skating Team Championships
* shorttrackonline.info
Wereldkampioenschap shorttrack (individueel) Champaign 1976 · Grenoble 1977 · Solihull 1978 · Quebec 1979 · Milaan 1980 · Meudon 1981 · Moncton 1982 · Tokio 1983 · Peterborough 1984 · Amsterdam 1985 · Chamonix 1986 · Montreal 1987 · St. Louis 1988 · Solihull 1989 · Amsterdam 1990 · Sydney 1991 · Denver 1992 · Peking 1993 · Guildford 1994 · Gjövik 1995 · Den Haag 1996 · Nagano 1997 · Wenen 1998 · Sofia 1999 · Sheffield 2000 · Jeonju 2001 · Montreal 2002 · Polen 2003 · Göteborg 2004 · Peking 2005 · Minneapolis 2006 · Milaan 2007 · Gangneung 2008 · Wenen 2009 · Sofia 2010 · Sheffield 2011 · Shanghai 2012 · Debrecen 2013 · Montreal 2014 · Moskou 2015 · Seoel 2016 · Rotterdam 2017 · Montreal 2018 · Sofia 2019 · Seoel 2020 · Dordrecht 2021 · Montreal 2022 · Seoel 2023 · Rotterdam 2024
Wereldkampioenschap shorttrack (teams) Seoul 1991 · Nobeyama 1992 · Boedapest 1993 · Cambridge 1994 · Zoetermeer 1995 · Lake Placid 1996 · Seoel 1997 · Bormio 1998 · St. Louis 1999 · Den Haag 2000 · Nobeyama 2001 · Milwaukee 2002 · Boedapest 2003 · Sint-Petersburg 2004 · Chuncheon 2005 · Montreal 2006 · Boedapest 2007 · Harbin 2008 · Heerenveen 2009 · Bormio 2010 · Warschau 2011
Wereldkampioenschappen shorttrack junioren Seoel 1994 · Calgary 1995 · Courmayeur 1996 · Marquette 1997 · Saint Louis 1998 · Montreal 1999 · Székesfehérvár 2000 · Warschau 2001 · Chuncheon 2002 · Boedapest 2003 · Peking 2004 · Belgrado 2005 · Miercurea Ciuc 2006 · Mladá Boleslav 2007 · Bozen 2008 · Sherbrooke 2009 · Taipei 2010 · Courmayeur 2011 · Melbourne 2012 · Warschau 2013 · Erzurum 2014 · Osaka 2015 · Sofia 2016 · Innsbruck 2017 · Tomaszów Mazowiecki 2018 · Montreal 2019 · Bormio 2020 · Salt Lake City 2021 · Gdańsk 2022 · Dresden 2023 · Gdańsk 2024
# West Caister

West Caister is een civil parish in het bestuurlijke gebied Great Yarmouth, in het Engelse graafschap Norfolk met 175 inwoners.
# West Pennard

West Pennard is een civil parish in het bestuurlijke gebied Mendip, in het Engelse graafschap Somerset met 670 inwoners.
# Wapen van Witmarsum

Het wapen van Witmarsum is het dorpswapen van het Nederlandse dorp Witmarsum, in de Friese gemeente Súdwest-Fryslân. Het wapen werd in de huidige vorm in 1969 geregistreerd.

## Geschiedenis

Het wapen werd door Klaes Sierksma teruggevonden in een handschrift. De golvende dwarsbalk zou kunnen verwijzen naar de vaart naar het dorp. Het wapen is een zogenaamd raadselwapen daar er sprake is van metaal op metaal (zilver op goud). De Fryske Rie foar Heraldyk heeft er evenwel niet voor gekozen om het wapen aan te passen aangezien het een oud wapen betreft.

## Beschrijving

De blazoenering van het wapen in het Fries luidt als volgt:
   Yn goud in sulveren weagjende dwersbalke mei trije griene pompeblêdden, pleatst 2 : 1.
De Nederlandse vertaling luidt als volgt:
   In goud een zilveren golvende dwarsbalk met drie groene pompeblêdden, geplaatst 2 : 1.
De heraldische kleuren zijn: goud (goud), zilver (zilver) en sinopel (groen).
# Welzijnsrecht

Welzijnsrecht is het geheel van rechtsregels en rechtstoepassing dat betrekking heeft op de welzijnsvoorzieningen, het overheidsbeleid ten aanzien van deze voorzieningen, en op de rechtsverhoudingen die ontstaan tussen de overheid, de welzijnsvoorziening en de gebruiker (cliënt). Naast het arbeidsrecht en het sociaal zekerheidsrecht vormt het welzijnsrecht in België een onderdeel van het sociaal recht.
Met het invoeren van rechtsregels probeert de overheid het steeds groeiende aanbod van welzijnsvoorzieningen en de kwaliteit van de hulpverlening te beheersen en te garanderen. Daarbij zal de overheid onder meer:
* normen opleggen aan welzijnsvoorzieningen als voorwaarde voor een vergunning, erkenning of voor subsidiëring
* rechten toekennen aan de gebruiker of cliënt van deze welzijnsvoorzieningen
* bepalingen opstellen omtrent statuut en rechten van de werknemers, mantelzorgers en vrijwilligers in de welzijnssectoren
* samenwerking bevorderen en/of opleggen tussen de welzijnsvoorzieningen
# Welzijnswet

Welzijnswet kan verwijzen naar:
* Welzijnswet (België)
* Welzijnswet 1994 (Nederland); zie ook Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo)
# Wierling

Een Wierling (Engels: Grindylow) is een wezen uit de Harry Potter-boekenreeks van de Britse schrijfster J.K. Rowling.
Wierlingen komen voor in het 4e boek van J.K. Rowling bij het Toverschool Toernooi, in de Tweede Opdracht in het Grote Meer. Tevens komen ze voor in het 3e boek [De gevangene van Azkaban], op het moment dat Harry niet mee is gegaan naar Zweinsveld en professor Lupos hem een waterdier in een groot aquarium toont. Het zijn wezens met tentakels die voortleven in het Grote Meer. Ze lijken wat op octopussen en leven meestal in groepen. Wierlingen vallen meestal snel aan met de groep. Om van ze af te komen moet men een spreuk zoals Paralitis of Rictusempra gebruiken; een sterke optaterspreuk houdt ze op afstand.

## Folklore

De Grindylow is niet bedacht door Rowling; het wezen stamt uit de Engelse folklore van met name Yorkshire en Lancashire. Kleine kinderen wordt verteld dat ze moeten oppassen bij poelen, moerassen en vijvers: als ze te dichtbij komen worden ze gegrepen door de Grindylow die ze verdrinkt. Het wezen dient zo als boeman om kinderen op veilige afstand van water te houden.
De naam Grindylow stemt vermoedelijk van het monster Grendel uit de Beowulf-legende.
# Wichet de la Rose

Het Wichet de la Rose is een poortgebouw en herenhuis in de Belgische plaats Dalhem, gelegen aan de Rue du Général Thys, nabij nummer 64.
Er was een poortje ('wichet'), met een trap die vanuit het kasteel toegang bood tot de benedenstad. Deze sluiproute zou in 1520 zijn aangelegd.
Later kwam naast het poortje een herenhuis, dat voornamelijk 18e- en 19e-eeuws is, en waar de in Dalhem geboren generaal Albert Thys (1849-1915) heeft gewoond, die in Belgisch Congo de spoorlijnen heeft doen aanleggen.
# Willem Beijerinck (1756-1808)

Willem Beijerinck (Nijmegen, 2 augustus 1756 - Lent, 6 december 1808) was landmeter en waterbouwkundige. Hij was de zoon Martinus Beijerinck (1718-1782) en Gijsberta Swinnas. Hij was getrouwd met Baukje Maria Dibbetz.
Hij was opgeleid tot en aangesteld als beëdigd landmeter in de provincie Gelderland, maar legde zich meer toe op de waterbouwkunde. Onder leiding van Christiaan Brunings werden tussen 1771 en 1782 door Beijerinck verschillende belangrijke verbeteringen uitgevoerd in de waterverdeling van de Rijntakken. Aan het eind van zijn leven ontwierp hij een plan tot het afsluiten van de Beneden Rijn, dit plan kreeg de goedkeuring van koning Lodewijk-Napoleon. Generaal Krayenhoff heeft dit denkbeeld uitgewerkt, dat eigenlijk van Willems vader Martinus Beijerinck was. Dit is uitgegeven door Krayenhoff onder zijn naam als: Proeve van een ontwerp tot sluiting van de rivieren de Neder Rijn of Lek, en het storten van haar water op den IJssel. Jan Blanken had hier later nogal wat commentaar op in zijn publicatie van 1823.
Tijdens de watersnood van 1809 betuigde koning Lodewijk openlijk in de nieuwsbladen, dat hij in die treurige omstandigheden Beijerincks vroegtijdige dood meer dan ooit betreurde.
De locatie van originele exemplaren van deze publicaties is te vinden door uitvouwen van Bibliografische Informatie hieronder en dan op het OCLC nummer achter ‘world cat identities’ te klikken.
* Beijerinck, W. (Ca. 1800) Stukken, meestal rakende de beheering van den waterstaat der Bataafsche Republiek - gedrukt exemplaar in bibliotheek TU Delft
* Proeve van een ontwerp tot sluiting van de rivieren de Neder Rijn of Lek, en het storten van haar water op den IJssel door luitenant-generaal baron C.R.T. Krayenhoff; 1821 Nijmegen, J.C. Vieweg & Zn
Bronnen
Referenties en voetnoten
* Biografisch Portaal: 41736974
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: beij020
# Wilhelminaziekenhuis (Assen)

Het Wilhelminaziekenhuis is een voormalig ziekenhuis in de Nederlandse stad Assen.
In 1907 vierde Assen het honderdjarig bestaan als zelfstandige gemeente. Een aantal mensen wilde een blijvend aandenken en besloot een ziekenhuis op te richten. Er werd hiervoor een inzamelingsactie onder de bevolking gehouden. Op 5 juli 1907 kwam koningin Wilhelmina de eerste steen leggen voor het naar haar genoemde ziekenhuis.
In 1910 was het gebouw aan de Oosterhoutstraat gereed. Het was van oorsprong een klein gebouw, maar langzaamaan werden er steeds meer delen aangebouwd. Begin jaren dertig werd het flink uitgebreid door de Zeister architecten Jan en Theo Stuivinga. Willem Coenraad Brouwer maakte voor de gevel vijf terracotta panelen, waarop een arts, een verpleegkundige en een aantal patiënten zijn afgebeeld. Vooral na de Tweede Wereldoorlog werd er flink uitgebreid. Achter het oude gebouw kwam onder meer een nieuw hoofdgebouw en een nieuwe verpleegvleugel.
In de jaren tachtig, toen de verbouwingen waren afgerond, was het ziekenhuis een uitgestrekte aaneenschakeling van gebouwen tot aan de Zuidersingel. Omdat de ruimte te krap werd, besloot men uit te wijken naar een andere locatie. De psychiatrische inrichting Port Natal werd gekocht en er werd een nieuw ziekenhuis neergezet. Het nieuwe Wilhelmina Ziekenhuis Assen werd in 1990 in gebruik genomen. De uitbreidingen van het voormalige ziekenhuis aan de Oosterhoutstraat werden gesloopt, op het oude hoofdgebouw na. Het hoofdgebouw werd in 1994 ingeschreven in het monumentenregister als rijksmonument. Rond 2000 werd het gerenoveerd, sindsdien zijn er meerdere kantoren in het pand gevestigd.

## Foto's

* Tijdens de restauratie
* Entree van het gebouw
* Een van de geveldecoraties
# Wilhelminatoren (Vaals)

De Wilhelminatoren is een uitzichttoren op de Vaalserberg in de Nederlandse gemeente Vaals. De toren staat niet ver van het Drielandenpunt Nederland-België-Duitsland met het hoogste punt van Europees Nederland (322,4 meter boven N.A.P.).
De huidige toren is de derde en 35 meter hoog. Samen met de berg bereikt hij een hoogte van 353,5 meter boven N.A.P. Hoger in Nederland is alleen de Gerbrandytoren, een straalverbindingstoren met zendmast van 372 meter hoogte.

## Geschiedenis

In 1905 werd er door de vereniging "Neerlands Hoogste Berg" een houten uitzichttoren gebouwd met erbij een bloementuin en restaurant. Deze eerste toren werd vernoemd naar de toenmalige koningin Wilhelmina der Nederlanden en had zes verdiepingen. In de Eerste Wereldoorlog zorgde een storm voor ernstige schade aan de toren, waardoor de bovenste twee verdiepingen van de toren moesten worden afgebroken. In 1944 zorgde Duitse artillerievuur voor flinke beschadigingen aan de toren. Ook een blikseminslag deed de toren geen goed. Met de bevrijding aan het einde van het oorlog werd het interieur van het restaurant volledig vernield. In 1945 werd ten slotte alles afgebroken.
De tweede Wilhelminatoren werd op 11 augustus 1951 geopend. Deze houten toren was 20 meter hoog met erbij een restaurant, ijskar, souvenirwinkel en speeltuin. In 1957 werd de 45 ton zware toren met zwaar transport verplaatst over 60 meter, zodat hij naast het nieuwe restaurant met panoramaterras kwam te staan.
In 1970 kreeg de Wilhelminatoren gezelschap van de Koning Boudewijntoren die op Belgisch grondgebied staat en een hoogte had van 33 meter. Hij was geconstrueerd uit twee oude Franse radarstations. In 1993 werd deze toren afgebroken. De daarna gebouwde tweede Boudewijntoren is 50 meter hoog en voorzien van een glazen lift.
Door de tijd heen heeft men om nostalgische redenen de onderhoudsgevoelige houten toren steeds weer opgeknapt en in stand gehouden. In de winter van 2010-2011 is de 65 jaar oude Wilhelminatoren toch gesloopt omdat hij in slechte staat verkeerde. Drie van de vier poten waren al eens vervangen, net als de balustrades en het trappenhuis. Toen de vierde poot aan vervanging toe was en een van de platforms moest worden afgesloten, besloot men om de oude toren te slopen en te vervangen door nieuwbouw.

## Nieuwbouw

De nieuwe Wilhelminatoren werd in juni 2011 opgeleverd. Deze moderne toren is 35 meter hoog en heeft een glazen skywalk waar de bezoeker door het glas naar beneden kan kijken. Verder is de toren voorzien van een lift. De uitzichttoren is een ontwerp van Ruimtemakers Architectengroep te Maastricht. Op 7 oktober 2011 werd het bouwwerk officieel geopend met vuurwerk.

## Monument en oude grenssteen

In 1932 verongelukte op de Vaalserberg een marinevliegtuig. Een monument dat hieraan herinnert, het Vliegermonument, staat in de buurt van de Wilhelminatoren. Ook bevindt zich ten oosten van de toren op de Duits-Nederlandse grens een oude grenssteen met adelaar.
# Wim Ramaker

Wim Ramaker (Kampen, 1943 - 10 februari 1992) was een Nederlands omroepman, schrijver en dichter. Hij is geboren als zoon van de christelijk gereformeerde predikant Willem Ramaker. Zijn vader kwam enkele maanden na zijn geboorte om het leven tijdens een huiszoeking door de Duitsers.
Wim Ramaker was van 1985 tot 1989 directeur- hoofdredacteur van Radio Noord en was verantwoordelijk voor een ingrijpende reorganisatie binnen deze omroep.
In 1989 werd hij directeur van De Rode Hoed in Amsterdam en in 1991 werd hij directeur van het Nationaal Comité 4 en 5 mei.
Voor zijn directeurschap was hij onder andere werkzaam als eindredacteur van het NCRV-boekenprogramma Literama.
Hij schreef zelf proza en stelde (dicht)bundels samen van eigen werk en dat van anderen. Bekend is onder meer Sta een ogenblik stil, een samenstelling over de oorlogsmonumenten in Nederland. Ben van Bohemen maakte de foto's en Wim Ramaker de gedichten.
Van de stad Kampen kreeg hij een opdracht tot het maken van een bundel met gedichten over Kampen. Dit resulteerde in de gedichtenbundel Misschien gaan we de IJssel wel op. De gedichten in deze bundel dragen een sterk persoonlijk karakter, met onder meer verwijzingen naar zijn vader en zijn moeder.
Wim Ramaker stierf aan de gevolgen van een hartaanval.
* ↑ Virtual International Authority File (VIAF): 57878402
* ↑ Zie Gedichten tegen de oorlog (1970) en andere bloemlezingen en bijdragen (Nederlandse Poëzie Encyclopedie)
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 2158 1861
* Library of Congress Control Number: n78087057
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069046808
* Virtual International Authority File: 57878402
* WorldCat (via VIAF): 57878402
# Wim Quint

Willem Henricus Maria (Wim) Quint (Den Haag, 7 oktober 1911 – Hilversum, 20 september 1983) was een Nederlands programmamaker bij de Katholieke Radio Omroep (KRO).
Na de Kweekschool voor onderwijzers gaat hij werken in het lager onderwijs. Hij is een toegewijd amateur toneelspeler en schrijft gedichten. Aan het eind van de jaren dertig debuteert hij met zijn poëzie in het KRO-programma van Alex van Waijenburg, Onder de vleugelen van de nacht.
Na de bevrijding verlaat hij het onderwijs om voor Herrijzend Nederland met Van Waijenburg te kunnen werken aan programma’s voor de zieken. In 1946 komt hij in dienst van de KRO. Naast zijn werk voor het ziekenprogramma De Zonnebloem maakt hij reportages, werkt hij mee aan hoorspelen en verzorgt hij religieuze uitzendingen. Hij raakt ook betrokken bij de jeugdprogramma’s.
In 1948 wordt hij daarvan de chef. Voor de verschillende leeftijdsgroepen zet hij rubrieken op. Vooral De Wigwam is zeer bekend geworden (1300 uitzendingen!). Het Radioprentenboek haalt zelfs 15 jaargangen. Tegelijk redigeert hij De Zonnepit, het programma voor jeugdige zieken. Enige jaren verzorgt hij de kinderpagina van de Katholieke Radiogids.
In 1953 is hij een van de vier presentatoren van Beurzen open, dijken dicht, het programma dat geld inzamelt voor de slachtoffers van de watersnoodramp. In 1955 wordt hij hoofd amusement, maar na twee jaar keert hij terug bij de jeugdafdeling. Na 1965 vallen ook de jeugdprogramma’s van de KRO-televisie onder zijn leiding. Het Kinderzangfestival wordt na een aantal radiojaren op televisie voortgezet.
In 1973 moet Quint om gezondheidsredenen zijn werkzaamheden bij de KRO neerleggen. Hij overlijdt in 1983 op 71-jarige leeftijd.

## Externe link

* QUINT, Willem Henricus Maria (1911-1983) (inghist.nl)
* Dit artikel (of een eerdere versie daarvan) is overgenomen van de Beeld en Geluid wiki, beschikbaar onder de CC BY-SA 3.0 NL. Auteurs: Renekoenders & Bas agterberg.
# Wim Ravell

Wim Cesar Marie Peelman (Baasrode, 11 augustus 1961 - Zele, 6 juli 2021), beter bekend als Wim Ravell, was een Vlaamse zanger. Hij was de eerste winnaar van de Soundmixshow in 1989 met het nummer Jackie van Scott Walker. Hij scoorde nadien nog een hit met het nummer Annelies. Met het liedje Alles doen trachtte hij de selecties te winnen voor het Eurovisiesongfestival, maar zonder succes.

## Privéleven

Peelman was de vader van Andy Peelman. Toen Andy zes jaar was, gingen Wim Peelman en zijn vrouw uiteen. Peelman zou zijn zoon dertig jaar niet gezien hebben.
Op 26 augustus 2011 huwde hij in Berlare met Christel Van Peteghem. In datzelfde jaar stopte Peelman met optreden vanwege problemen met zijn gezondheid. In 2018 kreeg hij slokdarmkanker. Hij overwon deze ziekte in 2020. Maar in mei 2021 viel nog een veel zwaarder verdict: lymfeklierkanker in een vergevorderd stadium. Peelman koos ervoor om zich niet te laten behandelen en overleed een korte tijd later. Peelman werd 59 jaar.

## Discografie

* Alles Doen
* Als Ik Niet Slapen Met Je Kan
* Annelies
* Au Bien Venue
* Cowboys & Indianen
* Dagdroom
* De Clown
* Dromen
* Een Echte Vriend
* Eén Zijn Met Z'n Twee
* Fatale Vrouw
* Fietsen
* Fietsen (Pop Corn Versie)
* Hé Komaan
* Hé Komaan (Wim Ravell vs. CDV - Remix 2008)
* Het meisje van het schilderijtje
* Ik Geloof Weer In De Liefde
* In The Still Of The Night
* Jackie
* Jaja Ik Ben Een Belg
* Jij En Ik
* Leve De Vrouwen
* Liefde Geven
* Liefde Op IJs
* Lieve Meid
* Mijn Grootste Fans
* Mijn Vlaamse Land (met Frank Valentino en Ivan Heylen)
* Mijn Zoon
* Mirella
* Op Al Mijn Reizen
* Rosanne
* Samen Dansen
* samen een straatje om
* Sarah
* Vrijgezel
* Wat Ben Ik Blij (Dat Ik Je Niet Vergeten Ben)
* We Gaan Feesten (duet met Tony Cabana)
* Wenen
* Winter

### Hitnoteringen

| Single met hitnoteringen in de Vlaamse Ultratop 50 | datum van verschijnen | datum van binnenkomst | Laatste week notering | Hoogste positie | Aantal weken |
| Annelies | 1992 | 17/10/1992 (Positie 44) | 21/11/1992 (Positie 40) | 40 | 6 |
* MusicBrainz: 214c9ac3-e320-4785-a30d-96dc284ed8e9
* ↑ Rouwkaart
* 1 2 Andy Peelman verliest zijn vader: zanger Wim Ravell overleden. Het Nieuwsblad. Geraadpleegd op 7 juli 2021.
* ↑ Wim Ravell, eerste winnaar van 'De Soundmixshow', is overleden. TVOOST - Regionaal nieuws uit Oost-Vlaanderen. Geraadpleegd op 7 juli 2021.
* 1 2 VRT NWS, Vlaamse zanger Wim Ravell, eerste winnaar Soundmixshow, is overleden. vrtnws.be (6 juli 2021). Geraadpleegd op 7 juli 2021.
* ↑ Wim Ravell - Biografie. Muzikum. Geraadpleegd op 7 juli 2021.
* ↑ Bio Wim Ravell. Showbizzsite. Geraadpleegd op 7 juli 2021.
* ↑ Wim Ravell - Annelies - ultratop.be. www.ultratop.be. Geraadpleegd op 7 juli 2021.
# Wil

Wil kan verwijzen naar:

## Aardrijkskunde

* Wil (Aargau), plaats en voormalige gemeente in het Zwitserse kanton Aargau
* Wil (district), district in het Zwitserse kanton Sankt Gallen
* Wil (Sankt Gallen), gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Sankt Gallen
* Wil (Zürich), gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Zürich
* Schlosswil, gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Bern die tot 1902 Wil werd genoemd

## Begrip

* wil (begrip), vermogen van de mens om van een gedachte over te gaan naar een handeling
* algemene wil of volkswil, begrip van de Zwitsers-Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau
* vrije wil, het vermogen van rationeel handelende personen om controle uit te oefenen over hun daden en beslissingen
* wil (recht), rechtsprincipe dat ervan uitgaat dat mensen en rechtspersonen bewuste handelingen kunnen verrichten

## Voornaam

* Wil (voornaam), een jongensnaam
* Will, gangbare naam voor Willy Maltaite

## Andere

* WIL (boek), een roman uit 2016 van Jeroen Olyslaegers
* WIL (film), een film uit 2023, gebaseerd op bovenstaand boek
# William Alatalo

William Alatalo (Ilmajoki, 19 april 2002) is een Finse autocoureur.

## Carrière

Alatalo begon zijn autosportcarrière in het karting in 2009. Hij had een succesvolle kartcarrière en won het Finse kampioenschap in Cadet (2010), Raket (2014) en OKJ-klassen (2016).
In 2017 maakte Alatalo zijn debuut in het formuleracing in de Formule STCC Nordic bij het team Kart In Club Driving Academy. Hij won een race op de Scandinavian Raceway en eindigde het seizoen als vijfde met 142 punten.
Alatalo maakte in 2018 de overstap naar het Italiaans Formule 4-kampioenschap, waar hij twee jaar reed voor Mücke Motorsport. In zijn eerste seizoen won hij een race op het Autodromo Nazionale Monza en behaalde hij op hetzelfde circuit nog een podiumplaats. Met 106 punten werd hij achtste in het klassement. In 2019 waren vier vierde plaatsen zijn beste klasseringen gedurende de races en werd hij met 118 punten negende in de eindstand. In 2019 reed hij tevens in een weekend van het ADAC Formule 4-kampioenschap bij Mücke, waarin hij op de Red Bull Ring twee podiumplaatsen behaalde. Hij eindigde het seizoen in de FIA Motorsport Games, waarin hij in de Formule 4-klasse uitkwam voor zijn nationale team op het Autodromo Vallelunga. Hij werd vijfde in de kwalificatierace en eindigde de hoofdrace uiteindelijk als derde.
In 2020 deed Alatalo mee aan de Eurocup Formule Renault 2.0 voor het team JD Motorsport. Hij behaalde twee podia en een pole position in het weekend op het Autodromo Enzo e Dino Ferrari. Hij eindigde als achtste in het klassement met 92 punten. In 2021 bleef Alatalo in deze klasse rijden, die werd hernoemd naar het Formula Regional European Championship, bij het team Arden Motorsport. Hij behaalde een enkele podiumfinish op het Circuit Paul Ricard en werd met 91 punten elfde in het eindklassement.
In 2022 debuteerde Alatalo in het FIA Formule 3-kampioenschap bij het team Jenzer Motorsport. Hij kende zijn beste wekeend op het Circuit de Spa-Francorchamps, met een zesde en zevende plaats in de races. Met 24 punten werd hij achttiende in de eindstand. Aan het eind van het jaar keerde hij eenmalig terug naar het Formula Regional European Championship tijdens de seizoensafsluiter op het Circuit Mugello als gastcoureur bij KIC Motorsport.