OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De rokers

De rokers is een schilderij van Adriaen Brouwer in de collectie van het Metropolitan Museum of Art in New York. De creatie van het werk, gesigneerd Brauwer, wordt geplaatst in de Antwerpse periode van de kunstenaar omstreeks 1636.

## Analyse

Het schilderij toont vijf rokende en drinkende mannen. Ze bevinden zich in een schamel interieur maar zijn goed gekleed. De voorste persoon met open mond en grote ogen is Adriaen Brouwer zelf. Dit is zijn enige bekende zelfportret. Hij is omringd door vrienden-kunstenaars. Van links naar rechts: Jan Lievens, Joos van Craesbeeck, Jan Cossiers en Jan Davidsz. de Heem. Lievens en De Heem traden in 1635/36 toe tot de Antwerpse Sint-Lucasgilde en in datzelfde jaar werd Brouwer liefhebber van de ermee verbonden rederijkerskamer De Violieren. Dergelijke gelegenheden werden doorgaans gevierd met de nodige drank, in die mate dat de rederijkers zich "kannenkijkers" noemden. De kan geheven door de centrale figuur alludeert daar misschien op. Het schilderij is in elk geval te lezen als een initiatietafereel en een vriendenportret. Het trio dat oogcontact maakt met de kijker zijn de drie gevierden: Lievens, Brouwer en De Heem.
Het werk vertoont kenmerken van een portret-, historie- en genrestuk. De Heem zit er rechts nog enigszins presentabel bij, maar de grimassen van de andere vier suggereren dat ze zich overgeven aan de roes. Rookslierten kringelen virtuoos uit hun mond en de gezichten vertonen tekenen van irritatie door de genotsmiddelen. Brouwer lijkt zich verrast en enigszins betrapt naar de kijker te wenden. Beeldt hij zich hier af zoals de laag-bij-de-grondse rokers en drinkers die hij zo vaak tot onderwerp koos? Eerder valt te denken aan een zekere ironie en een uitbeelding van 'retorische dronkenschap'. Die kreeg stilistisch vorm in de ruwe, schijnbaar ongecontroleerde manier waarop de verf is aangebracht. De expressieve gelaatsuitdrukkingen en gebaren zijn vergelijkbaar met de dramatiek van Caravaggio, wiens invloed zich in de Nederlanden deed gelden.

## Literatuur

* Karolien De Clippel, "Adriaen Brouwer, Portrait Painter. New Identifications and an Iconographic Novelty", in: Simiolus, 2003, nr. 3/4, p. 196-214

## Externe link

* The Smokers (MetMuseum)
# Pseudopanurgus inornatus

Pseudopanurgus inornatus is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1975 door Timberlake.
# Heiblok

Een heiblok is het zware blok van de heimachine dat telkens vanaf een zekere hoogte naar beneden valt op de in te heien palen of damwand, deze actie noemt men heien. Het heiblok is bevestigd aan de heimachine en beweegt op en neer langs de geleiders. In vroeger tijden was het heiblok niets anders dan een gewicht dat omhoog werd bewogen en daarna op zwaartekracht op de heipaal viel. Aanvankelijk werd het heiblok met spierkracht met behulp van touwen omhoog gehesen. Naderhand werd stoomkracht gebruikt: het stoomblok. Tegenwoordig is een heiblok complexer: het bevat een cilinder met daarin een valblok dat met behulp van druk omhoog wordt bewogen, waarna het door zijn eigen gewicht valt. De benodigde druk kan worden opgewekt met gas of stoom, door een hydraulische installatie, of door een explosie van vloeibare brandstof die wordt ingespoten en tot ontbranding wordt gebracht.
# Steenuilke

Steenuilke is een Belgisch bier van hoge gisting.
Het bier wordt gebrouwen in Brouwerij De Ryck te Herzele. Het is een blond bier met een alcoholpercentage van 6,5%. Dit bier werd initieel gebrouwen in opdracht van het Regionaal Landschap Vlaamse Ardennen (RLVA) naar aanleiding van het steenuilproject. Op heden heeft het RLVA geen band meer met dit bier, noch komt het enigszins ten goede aan een natuurproject. Het is een hoppig bier met drie kruiden uit de Vlaamse Ardennen. Steenuilke behaalde een zilveren medaille op de European Beer Star 2011 te Neurenberg in de categorie Belgian Style Ale.
# Dilobocondyla fouqueti

Dilobocondyla fouqueti is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1910 door Santschi.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Zonneschijn (tijdschrift)

Zonneschijn, met als ondertitels achtereenvolgens Tijdschrift voor de jeugd, Weekblad voor jong Nederland, Tijdschrift voor jong Nederland en opnieuw Tijdschrift voor de jeugd, was van 1924 tot 1943 een kindertijdschrift van neutrale signatuur in Nederland.

## Geschiedenis

Zonneschijn werd uitgegeven door W. de Haan te Utrecht. De oprichtster en eerste redacteur was de kinderboekenschrijfster Marie Ovink-Soer (1860-1937). In 1928 werd zij opgevolgd door Dina Alida Cramer-Schaap (1893-1976). Zij bracht het kinderblad op een literair en pedagogisch hoog niveau.
Tot de medewerkers behoorden bekende auteurs als D.L. Daalder, Johan Fabricius, Jan Feith, Ida Heijermans, Nienke van Hichtum, Elize Knuttel-Fabius, A.B. van Tienhoven, Agatha Snellen en Nannie van Wehl en de illustratoren Rie Cramer, Freddie Langeler, Berhardina Midderigh-Bokhorst, Tjeerd Bottema en Anton Pieck.
Er werden veel verhalen in gepubliceerd, zoals reis- en avonturenverhalen. Daarnaast werd veel aandacht besteed aan illustraties en fotografie. De rubriek Het leuke hoekje maakte ruimte voor bijdragen van de kinderen zelf. Tussen 1926 en 1937 verscheen jaarlijks ook een kerstboek.
Het blad begon als maandblad. In 1932-33 werd het wekelijks uitgegeven en daarna tweewekelijks. De laatste jaren verscheen het weer maandelijks. In de jaren twintig en dertig waren veel kinderbladen op de markt die het in de crisisjaren niet konden bolwerken. Een voor een werden zij overgenomen door Zonneschijn, dat daardoor het grootste onder de neutrale kinderbladen werd. Het ging om de volgende tijdschrifttitels:
* in 1927 Voor de Jeugd
* in 1932 Jong Nederland
* in 1934 Kie-ke-Boe (bleef als kleuterrubriek bestaan)
* in 1935 Voor 't jonge volkje en De Kinderkamer.
* in 193? De Kinderwereld
In Zonneschijn verschenen onder andere tekststrips als De avonturen van Wo-Wang en Simmy van Frans Piët en Tom de negerjongen van Henk Kannegieter.
Zonneschijn werd in de Tweede Wereldoorlog opgeheven op last van de Duitse bezetters. De directe aanleiding was een oproep om De hut van Oom Tom van Harriet Beecher Stowe te lezen, een boek dat bij de nationaalsocialisten ongewenst was. Het laatste nummer verscheen in juni 1943. Dina Cramer-Schaap ondernam na de bevrijding diverse pogingen het blad te laten herleven, maar zonder succes.
Het kinderblad Kris Kras, dat verscheen van 1954 tot 1966, had dezelfde uitgangspunten en beschouwde zich als erfgenaam van Zonneschijn.

## Literatuur

* Marjoke Rietveld-van Wingerden: Jeugdtijdschriften in Nederland & Vlaanderen 1757-1942. Primavera Pers, Leiden, 1995, p. 243-245. ISBN 90 74310 15 X
# Xestoleberis olivacea

Xestoleberis olivacea is een mosselkreeftjessoort uit de familie van de Xestoleberididae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Brady.
# De Kraag

De Kraag is een buurtschap in de gemeente Terneuzen in de Nederlandse provincie Zeeland. De buurtschap, in de regio Zeeuws-Vlaanderen, ligt ten zuidoosten van Terneuzen en ten noordwesten van het dorp Spui. Voorheen behoorde De Kraag tot de gemeente Zaamslag. De buurtschap ligt aan beide zijden van de Otheensche Kreek waar deze gekruist wordt door de Hoofdweg N290. Het noordelijk deel van de buurtschap is opgegaan in de bebouwing van Terneuzen. Ten zuiden van de N290 liggen aan de Kraagdijk aan de westzijde van de kreek nog enkele boerderijen, terwijl ten oosten van de kreek een restaurant staat.
De postcode van De Kraag is 4538, de postcode van Terneuzen.
* ↑ https://web.archive.org/web/20160304090752/http://monnikenwerk.pzc.wegenerwordpress.nl/terneuzen-2/gehuchten-rond-terneuzen/
* ↑ https://encyclopedievanzeeland.nl/Kraag,_De. Gearchiveerd op 2 juli 2022.
Steden: Axel · Biervliet · Philippine · Sas van Gent · Terneuzen Dorpen: Hoek · Koewacht · Overslag · Sluiskil · Spui · Westdorpe · Zaamslag · Zandstraat · Zuiddorpe Buurtschappen: Den Abeele · Altena · Axelschestraat · Batterij · Berdelingebuurte (deels) · Boerengat · Bontekoe · Boschdorp · Boschdorp · Bouchauterhaven · Cootjesdorp · De Sluis · Driedijk · Driekwart · Drieschouwen · Driewegen · Eendragt · Het Fort · Fort Ferdinandus · Griete · Hasjesstraat · Haven (deels) · Hazelarenhoek · Het Zand · Hoek van de Dijk · Holleken (deels) · Hoogedijk · Isabellahaven · Kampersche Hoek · Kijkuit · Klein Gent · Knol · De Kraag · Kruispad · Kwakkel · Magrette · Mauritsfort · Molenhoek · De Muis · Nieuwemolen · Nieuwlandse Molen · Othene · Oude Molen · Oude Polder · Paradijs · Passluis · Poonhaven · Posthoorn (deels) · De Put · De Ratte · Reedijk · Reuzenhoek · Rijgerij · Roodesluis · Schaapdijk · Schapenbout · Sint Andries · Steenovens · De Sterre · Stoppeldijkveer (deels) · Stroodorpe · Vaartwijk · Vaatje · Val · Varempé · Waterhuis · Watervliet · Wouterij · Wulpenbek · Zaamslagveer · Zandplaat · Zwartenhoek Streekje: Tweekwart Historische plaatsen: Axelsche Sassing · Noordhoek · De Stuiver · Triniteit · Vingerling Zeeland: Steden en dorpen in Zeeland Nederland: Provincies · Gemeenten
# Demetrio Lastarria

Marcial Demetrio Lastarria Villarreal (Santiago, 21 december 1844 – omgeving San José de Maipo, 17 mei 1891) was een Chileens politicus.
Hij studeerde rechten aan de Universiteit van Chili (promotie 1866) en maakte deel uit van de Chileense legatie in Lima (1863). In 1865 maakte hij een reis door Europa. Nadien was hij werkzaam in het rechtswezen. Van 1882 tot 1883 was hij gevolmachtigd minister van Chili in Brazilië en Uruguay.
Van 1876 tot zijn overlijden in 1891 was hij lid van de Kamer van Afgevaardigden voor de Partido Liberal (Liberale Partij). Van 1885 tot 1889 was hij voorzitter van de Kamer van Afgevaardigden, nadat hij van 1879 tot 1884 plaatsvervangend voorzitter van het lagerhuis was geweest. In 1888 werd hij door president José Manuel Balmaceda benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken, Eredienst en Kolonisatie. In 1889 was hij enige tijd minister van Binnenlandse Zaken.
Tijdens de Chileense Burgeroorlog (1891) koos hij partij voor president Balmaceda. In de laatste fase van de oorlog, toen de regeringstroepen en het onderspit dolven, trachtte Lastarria Chili te ontvluchtten en naar Argentinië te gaan. Hij overleed vrij onverwacht tijdens zijn vlucht.
# Pseudopanurgus labrosus

Pseudopanurgus labrosus is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1895 door Robertson.
# Hecistopsilus molitor

Hecistopsilus molitor is een keversoort uit de familie bladsprietkevers (Scarabaeidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1894 door Kolbe.
# Dicroidium

Dicroidium is een geslacht van uitgestorven gevorkte zaadvarens die tijdens het Trias (252 tot 201 miljoen jaar geleden) wijdverspreid waren over Gondwana. Hun fossielen zijn bekend uit Zuid-Afrika, het Arabisch Schiereiland, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Amerika, Madagaskar, het Indiase subcontinent en Antarctica. Ze werden voor het eerst ontdekt in Trias-sedimenten van Tasmanië door Morris in 1845. Fossielen uit de Umm Irna-formatie in Jordanië en in Pakistan geven aan dat deze planten al bestonden in het Laat-Perm. Late overlevende leden van het geslacht zijn bekend uit het Vroeg-Jura (Sinemurien) van Oost-Antarctica. Binnen de paleobotanie is Dicroidium een vormgeslacht dat wordt gebruikt om naar de bladeren te verwijzen, geassocieerd met vrouwelijke organen die zijn geclassificeerd als Umkomasia en stuifmeeldragende organen die zijn geclassificeerd als Pteruchus, terwijl Dicroidum ook collectief wordt gebruikt om naar de hele plant te verwijzen.

## Beschrijving

De bladeren lijken op die van moderne varens, maar zoals alle zaadvarens (Pteridospermatophyta) waren ze dik. Dicroidium verschilt van andere zaadvarenbladeren doordat het een gevorkte rachis heeft, die het uiterlijk geven van twee varenbladeren die aan de basis zijn samengevoegd. Deze planten hadden mannelijke en vrouwelijke voortplantingsstructuren. In navolging van de generieke vormnomenclatuur van paleobotanie, worden mannelijke stuifmeeldragende structuren afzonderlijk Pteruchus genoemd en de vrouwelijke structuren Umkomasia.

## Reconstructies

Verschillende organen die aan dezelfde oorspronkelijke plant worden toegeschreven, kunnen worden gereconstrueerd uit gelijktijdig voorkomen op dezelfde plaats en uit overeenkomsten in het stomatale apparaat en andere anatomische eigenaardigheden van gefossiliseerde omhulsels.
Dicroidium odontopteroides kan zijn geproduceerd door dezelfde plant als Umkomasia macleanii (ovulatiestructuren) en Pteruchus africanus (stuifmeelstructuren).
Dicroidium zuberi is mogelijk geproduceerd door dezelfde plant als Umkomasia feistmantelii (ovulatiestructuren) en Pteruchus barrealensis (stuifmeelstructuren)
* ↑ Dicroidium Flora. austhrutime.com. Gearchiveerd op 24 januari 2023. Geraadpleegd op 24-01-2023.
* ↑ Fossilworks: Dicroidium. www.fossilworks.org. Geraadpleegd op 24-01-2023.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Dicroidium op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Zonneschijnmeter

Een zonneschijnmeter is een meteorologisch instrument voor het vastleggen van het aantal uren dat de volle zon op een bepaald stukje van het aardoppervlak schijnt en er dus geen wolkendek aanwezig is. Hiervoor zijn sinds de negentiende eeuw verschillende instrumenten uitgevonden. Sommige instrumenten moeten voortdurend op de zon gericht blijven met behulp van een mechanisch of elektromechanisch uurwerk (een zogenaamde zonvolger). Andere instrumenten hebben geen bewegende delen.

## Campbell-Stokes recorder

De meest gebruikte meter was tot ca. 2000 de Campbell-Stokes recorder, soms ook heliograaf genoemd, die in 1853 door John Francis Campbell werd uitgevonden en in 1879 werd verbeterd door Sir George Gabriel Stokes. Campbell maakte een instrument met een houten bak, waarop een glazen bol schroeiplekken achterliet. Stokes verbeterde het instrument door het van metaal te maken met een kaart achter de bol. Door de glazen bol brandt de volle zon gaatjes in de achter de bol zittende kaart. Bij zonsopgang en -ondergang is het echter moeilijk de kaart goed af te lezen, omdat de zon dan laag staat en meer een schroeiplek achterlaat. Vooral bij het begin en het eind geeft dit problemen.
Sinds 1992 gebruikt het KNMI voor het meten van het aantal zonuren een pyranometer.

## Optisch experiment

De doorzichtige glazen bol van een zonneschijnmeter kan ook gebruikt worden om er de primaire en secundaire glasbolbogen mee te tonen. De primaire glasbolboog (Radius: 22°30') is een equivalent van de primaire regenboog (Radius: 42°). De secundaire glasbolboog (Radius: 87°30') is een equivalent van de secundaire regenboog (Radius 51°). Om de primaire en secundaire glasbolbogen te zien te krijgen is het aan te raden om dezelfde projectietechniek toe te passen die beschreven staat op bladzijde 205 in Dr. M.G.J. Minnaert's De Natuurkunde van 't Vrije Veld, Deel 1: Licht en Kleur in het Landschap.
# Yellow Birch

Yellow birch is een houtsoort afkomstig Betula alleghaniensis (familie Betulaceae). De boom komt voor in het oosten van Canada en de Verenigde Staten.
Het is rechtdradig, en heeft een lichtbruin kernhout en een witachtig spinthout. Het hout wordt gebruikt voor meubels, fineer, multiplex, parket en draaiwerk. Het kan worden aangestast door Anobium kever larven.
# De Kraats

De Kraats is een buurtschap in de Nederlandse gemeente Ede, gelegen in de provincie Gelderland. De buurtschap is in de middeleeuwen ontstaan op een dekzandrug ten westen van het tot de gemeente Ede behorende dorp Bennekom.
De Kraats wordt ook wel het "buitengebied" van Bennekom genoemd. De herkomst van de naam is niet met zekerheid bekend, maar mogelijk is de naam afkomstig van Sint Pancratius, de beschermheer van de kinderen.
In de Kraats stonden in het verleden twee kastelen: Nergena en Harslo.

## Externe link

* Website van de Kraats
Hoofdplaats: Ede Dorpen: Bennekom · Ederveen · Harskamp · Hoenderloo (deels) · De Klomp · Lunteren · Otterlo · Wekerom Buurtschappen: Deelen · Doesburgerbuurt · Driesprong · Eschoten · De Ginkel · Hoekelum · Hoog Baarlo · De Kade · De Kraats · Manen · Meulunteren · Mossel · Nederwoud · Nergena · Nieuw-Reemst · (Oostdorp) · Oud-Reemst · Overwoud · Roekel · De Valk · Walderveen · Westeneng Gelderland: Steden en dorpen in Gelderland Nederland: Provincies · Gemeenten
# Demetriola

Demetriola is een geslacht van kevers uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1949 door Jeannel.

## Soorten

Het geslacht Demetriola omvat de volgende soorten:
* Demetriola levis Jeannel, 1949
* Demetriola maculata Facchini & Susini, 2011
* ↑ Anichtchenko A. et al., (editors): Carabidae of the World (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)
# Pseudopanurgus leviventris

Pseudopanurgus leviventris is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1975 door Timberlake.
# Heck-Matsuda-reactie

De Heck-Matsuda-reactie is een palladium-gekatalyseerde koppelingsreactie tussen een aryldiazoniumzout (als alternatief voor arylhalogeniden of aryltriflaten) en een alkeen:
Het gebruik van een aromatische diazoniumverbinding levert in zekere zin een voordeel op ten opzichte van analoge arylhalogeniden, omdat geen fosfines als liganden nodig zijn. Derhalve hoeft de reactie niet in anaerobe omstandigheden te verlopen, hetgeen vooral voordelen oplevert voor de praktische uitvoering van de synthese. Daarenboven kan de Heck-Matsuda-reactie uitgevoerd worden in de aan- of afwezigheid van een base.
Als variant wordt de intramoleculaire Heck-Matsuda-reactie aangewend ter synthese van heterocyclische verbindingen:
# De grootinquisiteur (hoorspel)

De grootinquisiteur is een hoorspel dat gebaseerd is op een passage uit de roman De gebroeders Karamazow (1879-80) van Fjodor Dostojevski. De NCRV zond het uit op maandag 2 april 1973. De vertaling was van Coert Poort, de regisseur was Johan Wolder. Het hoorspel duurde 25 minuten.

## Rolbezetting

* Paul Deen (de grootinquisiteur)
* Hans Karsenbarg (de verteller)

## Inhoud

Het verhaal van de grootinquisiteur, dat in het boek door Iwan aan zijn broer Aljosja verteld wordt, speelt in Sevilla, aan het eind van vijftien eeuwen christendom. Op last van de kerkelijke inquisitie zijn zojuist honderd ketters op de brandstapel gedood. De volgende dag verschijnt een figuur in het stadje, die door zijn zachtmoedige uitstraling en wonderen veel belangstelling trekt. Men ziet in hem de weergekeerde Christus. Hij wordt gearresteerd. De kardinaal-grootinquisiteur vertelt hem in zijn cel waarom: Christus had weliswaar de vrijheid van iedereen gepredikt, maar de Kerk had de rampzalige gevolgen daarvan ingezien. Men had daarom zijn leer verbeterd. Alleen via een centraal opgelegde mening kon het volk gelukkig worden. De leiders van de Kerk moesten gezag afdwingen en hoop bieden. Christus had de mens overschat. Deze kon zijn vrijheid niet aan. Het gevolg was immers angst, verdeeldheid en geweld. De kardinaal veroordeelt Christus tot de brandstapel, niet uit overtuiging, maar uit politieke overwegingen. Het 'verbeterde' christendom dat hij preekt, is nuttig om de orde en macht in stand te houden. Christus zwijgt hierop; gaat naar de grootinquisiteur toe en kust hem op de mond. Hierop laat deze hem vrij. Christus verdwijnt in de nacht…
# Dicrolene

Dicrolene is een geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van naaldvissen (Ophidiidae). Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1883 door Goode & Bean.

## Soorten

* Dicrolene filamentosa Garman, 1899.
* Dicrolene gregoryi Trotter, 1926.
* Dicrolene hubrechti Weber, 1913.
* Dicrolene introniger Goode & Bean, 1883.
* Dicrolene kanazawai Grey, 1958.
* Dicrolene longimana Smith & Radcliffe, 1913.
* Dicrolene mesogramma Shcherbachev, 1980.
* Dicrolene multifilis (Alcock, 1889).
* Dicrolene nigra (Parr, 1933).
* Dicrolene nigricaudis (Alcock, 1891).
* Dicrolene pallidus Hureau & Nielsen, 1981.
* Dicrolene pullata Garman, 1899.
* Dicrolene quinquarius (Günther, 1887).
* Dicrolene tristis Smith & Radcliffe, 1913.
* Dicrolene vaillanti (Alcock, 1890).
* ↑ (en) Dicrolene. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Zolotarewskya robusta

Zolotarewskya robusta is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Yang.
# Yaa Gyasi

Yaa Gyasi (Mampong, Ghana, 1989) is een Ghanees-Amerikaans schrijfster. Haar achternaam wordt uitgesproken als de Engelse uitspraak van "Jessie".

## Biografie

In 1991 emigreerde het gezin naar de Verenigde Staten, waar haar vader zijn promotie afrondde aan Ohio State University.
Vanaf 1999 woonde het gezin, bestaande uit Gyasi, haar ouders en haar twee boers, in Huntsville (Alabama), waar haar moeder, Sophia Gyasi, verpleegkundige is, en haar vader, Kwaku Gyasi, hoogleraar Frans aan de Universiteit van Alabama in Huntsville, onderdeel van de University of Alabama. Ze waren lid van de Pinksterbeweging. Ze was lid van het kerkkoor en het schoolkoor. Ze woonden in een buurt waar voornamelijk witte mensen woonden, en op de school waar Gyasi heen ging waren de andere leerlingen ook vrijwel allemaal wit.
Haar favoriete televisieprogramma was Reading Rainbow van PBS Kids, met als host de Amerikaanse acteur LeVar Burton. Het eerste verhaal dat ze verstuurde om deel te nemen aan een wedstrijd was voor de Reading Rainbow Young Writers and Illustrators Award. Ze was toen zeven, en voor het verhaal, Just Me And My Dog, ontving ze een certificaat met een handtekening van de acteur.
Ze schreef veel, maar realiseerde zich pas dat schrijver een beroep kon zijn op haar 17e, na het lezen van het boek Song of Solomon (1977) van Toni Morrison, net als zij een zwarte vrouw. Daarnaast heeft Gyasi de schrijvers Gabriel García Márquez, James Baldwin, Edward P. Jones en Jhumpa Lahiri genoemd als inspiratiebronnen.
Aan het eind van het tweede jaar van haar studie aan Stanford-universiteit (2009) bezocht ze voor het eerst na de emigratie Ghana. Ze bezocht ook Cape Coast Castle, een van de forten die voor de slavenhandel gebruikt werden als gevangenis waar gevangenen soms maanden in de kelders verbleven in afwachting van de verscheping naar koloniën in Noord- en Zuid-Amerika. Haar eerste boek, Homegoing, is gebaseerd op de geschiedenis van dat fort en de ideeën die ze daar kreeg. Het gaat over de gevolgen die slavernij en kolonialisme hebben op de moderne maatschappij, en over trauma's die overerfbaar zijn over generaties van nazaten van enerzijds de slaven, en anderzijds de slavenhandelaren.
Ze behaalde haar Bachelor of Arts in Engels aan Stanford, en haar Master of Fine Arts in creatief schrijven aan de Universiteit van Iowa.
Gyasi's werk is ook gepubliceerd in The Guardian, African American Review, Guernica en Granta.
Gyasi woont sinds 2016 in Berkeley, Californië.

## Prijzen

* John Leonard Award van de National Book Critics Circle voor het beste debuut
* PEN/Hemingway Award for a first book of fiction
* 5 under 35 Award van de National Book Foundation (2016, geselecteerd door Ta-Nehisi Coates).
* American Book Award voor haar bijdrage aan diversiteit in Amerikaanse literatuur
* Granta Best of Young American Novelists (2017)
* Vilcek Prize voor Creatieve Beloften in de Literatuur (2020)