OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Karel Borwin van Mecklenburg-Strelitz

Karel Borwin Christiaan Alexander Arthur van Mecklenburg-Strelitz (Neustrelitz, 10 oktober 1888 - Le Ban-Saint-Martin, nabij Metz, 24 augustus 1908) was een hertog uit het huis Mecklenburg-Strelitz.
Hij was het vierde en jongste kind van groothertog Adolf Frederik V en Elisabeth van Anhalt-Dessau. Hij groeide met zijn zusters Marie en Jutta en zijn broer, erfgroothertog Adolf Frederik op op Slot Neustrelitz. Na zijn middelbareschoolopleiding, koos hij voor een militaire loopbaan en werd luitenant in het Holsteinse Veldartillerieregiment 24, waarvan het garnizoen gevestigd was in Güstrow.

## Dood

Aan Karel Borwins leven kwam een einde na een duel. Karel Borwins oudste zuster, Marie, was een morganatisch huwelijk aangegaan met de Franse graaf George Maurice Jametel. Het paar had de eerste jaren van het huwelijk afwisselend in Engeland en Frankrijk gewoond, maar sinds 1906 leefden ze gescheiden. Toen zij in 1908 vernam van de geheime relatie die haar man onderhield met de Spaanse infanta Eulalia, vroeg ze de scheiding aan. Karel Borwin, op dat moment gelegerd in Metz, zou hierop de graaf hebben uitgedaagd voor een duel teneinde de eer van zijn zuster en van het Huis Mecklenburg te verdedigen. Bij het duel, dat op 24 augustus 1908 werd gehouden, zou hij dodelijk gewond zijn geraakt. Zijn lichaam werd in een gesloten kist naar Mirow, waar de crypte der Mecklemburgers zich bevond, vervoerd.
Over de doodsoorzaak werd geheimzinnig gedaan zodat verschillende geruchten konden ontstaan. Volgens een van deze verhalen zou hij zelfmoord hebben gepleegd nadat een aangeschoten vaandrig zich negatief had uitgelaten over Karel Borwins zuster. In 1918 schreef de New York Times dat Karel Borwin bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen. Volgens de officiële berichten zou hij na een kort maar hevig ziekbed zijn overleden.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Karl Borwin zu Mecklenburg op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Hertog Karel Borwin, Huis Mecklenburg-Strelitz
# Kapeltoren

De Kapeltoren in Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een aangebouwde toren uit circa 1522. De toren werd gebouwd als toevoeging aan de toenmalige Heilige Geestkapel. In 1835 werd de kapel vervangen door een vleeshal, de kapeltoren bleef overeind.
Het gebouw is gedurende de eeuwen door verschillende religieuze stromingen gebruikt. De laatste keer was in 1987 toen de toren en het gebouw door de Vrije Evangelische Gemeente in gebruik werden genomen.
In 2000 vond er een restauratie plaats.
# Kapelstraat 103

Het pand Kapelstraat 103 in de Nederlandse stad Utrecht is een vroeg-20e-eeuws gebouw. Dit in de woonwijk Wittevrouwen gelegen pand was oorspronkelijk bedoeld als kerkgebouw. Het kreeg echter al snel na ingebruikname een andere bestemming. Bekendheid verwierf het vooral vanwege de radiatorenfabriek die er vele jaren in was gevestigd.
Informeel wordt het gebouw De Oude Tabaksdoos genoemd, vermoedelijk vanwege de op een ouderwetse tabaksdoos gelijkende vormgeving.

## Bouwhistorie

Het gebouw werd in 1907 door architect J.A. Reijsen ontworpen voor de Hersteld Apostolische Zendinggemeente. Drie gevels van dit hoekpand strekken zich uit langs de Kapelstraat, de Gildstraat en de Obrechtstraat. In het gebouw is geen verdieping maar wel bevindt zich in de ruimte een binnengalerij hoog langs drie van de muren, mogelijk was die destijds bedoeld voor de vrouwelijke bezoekers van de kerkdiensten. Hier konden ze dan gescheiden van de mannen de dienst volgen. De voorganger heeft tijdens de bijeenkomsten vermoedelijk aan de vierde zijde van de zaal gestaan.
Het gebouw heeft om onbekende redenen maar kort als kerkzaal dienstgedaan. Nieuwe gebruikers waren onder meer een taxicentrale en een deegwarenfabriek. Rond 1935 nam R. Bloksma uit Amsterdam het pand in gebruik als werkplaats voor het fabriceren en repareren van radiateuren. Later was de Radiateurenfabriek Stolwijk bv er gevestigd, zoals tot ten minste 1976 op de gevel stond aangegeven.
Bij een verbouwing is het gebouw deels van het dak ontdaan waardoor een inpandige tuin kon worden aangelegd.
Externe links
* Artikel over De Oude Tabaksdoos in het tijdschrift Gmkwadraat, Utrecht, 2008
Bronnen, noten en/of referenties
* ↑ Radiateurenfabriek Stolwijk B.V. te Utrecht Het Utrechts Archief. Gearchiveerd op 13 augustus 2023.
# Kanaat Bakoe

Het kanaat Bakoe was een Perzische vazalstaat op het gebied van het huidige Azerbeidzjan die bestond van 1747 tot 1806. De hoofdstad van het kanaat was Bakoe, de huidige hoofdstad van Azerbeidzjan aan de Kaspische Zee.

## Geschiedenis

Na de val van het Safawidenrijk in Perzië werd Bakoe in 1723 door het keizerrijk Rusland bezet. Gedurende deze tijd was Bakoe al kort onafhankelijk onder Dargah Quli Khan uit het huis der Afshariden. In 1735 werd de stad door Nadir Shah voor Perzië teruggewonnen. Na zijn dood werd het onafhankelijke kanaat Bakoe gesticht, met als eerste regent Mirza Muhammad Khan. Later werd het onderdeel van het machtigere kanaat Quba. In de jaren 1790 werd het weer onafhankelijk.
Op 13 juni 1796 voer een Russische vloot de Baai van Bakoe binnen. In de stad werd een garnizoen van het Russische leger ingekwartierd. Generaal Pavel Tsitsianov werd commandant van Bakoe. De Russische troepen verlieten de stad in 1797 op bevel van tsaar Paul I.
Tijdens de Russisch-Perzische Oorlog van 1804-1813 was tsaar Alexander van plan Bakoe in januari 1806 te annexeren. Tijdens de overdracht werd de verantwoordelijke generaal Tsitsianov vermoord, waardoor de integratie in het Russische Rijk uitgesteld werd tot oktober van hetzelfde jaar. Het Verdrag van Gulistan in 1813 bevestigde de status quo.

## Lijst van heersers

* 172?–1728 Dargah Quli Khan
* 1747–1768 Mirza Muhammad Khan
* 1768–1770 Fath `Ali Khan
* 1770–1772 Abd Allah Beg
* 1772–1783 Malik Muhammad Khan
* 1784–1791 Mirza Muhammad Khan
* 1791–1792 Muhammad Quli Khan
* 1792–1806 Husayn Quli Khan
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Khanat Baku op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Kanaat Karabach

Het kanaat Karabach (Azerbeidzjaans: Qarabağ Xanlığı; Perzisch: خانات قره‌باغ, Xānāt e Qarebāq) was een semi-onafhankelijk Azerbeidzjanen kanaat op het grondgebied van hedendaags Azerbeidzjan en Armenië. Het kanaat stond onder suzereiniteit van de Perzisch-Turkse Kadjaren-dynastie.
Het kanaat werd gevestigd door Panah Ali Khan in 1748 in Karabach en omgelegen gebieden. In 1806 werd het gebied veroverd door het Keizerrijk Rusland, en bij het Verdrag van Gulistan (1813) afgestaan aan de Russen. In 1822 werd het kanaat formeel opgeheven en ging het gebied op in het Russische Rijk.

## Heersers

* Panah Ali Khan (1747 - 1761)
* Ibrahim Khalil Khan (1761 - 1806)
* Mahdiqoli Khan Javanshir (1806 - 1822)
* ↑ Swietochowski, Tadeusz (2004). Russian Azerbaijan, 1905-1920: The Shaping of a National Identity in a Muslim Community. Cambridge University Press, Cambridge, p. 12. ISBN 978-0521522458 "(...) and Persian continued to be the official language of the judiciary and the local administration [even after the abolishment of the khanates]."
* ↑ Pavlovich, Petrushevsky Ilya (1949). Essays on the history of feudal relations in Armenia and Azerbaijan in XVI - the beginning of XIX centuries. LSU them. Zhdanov, p. 7 "(...) The language of official acts not only in Iran proper and its fully dependant Khanates, but also in those Caucasian khanates that were semi-independent until the time of their accession to the Russian Empire, and even for some time after, was New Persian (Farsi). It played the role of the literary language of class feudal lords as well."
* ↑ Bertsch, Gary Kenneth (2000). Crossroads and Conflict: Security and Foreign Policy in the Caucasus and Central Asia. Routledge, 297: "Shusha became the capital of an independent "Azeri" khanate in 1752 (Azeri in the sense of Muslims who spoke a version of the Turkic language we call Azeri today).". ISBN 0415922739.
* ↑ Əmrаhоv Mаis, Çingizоğlu Ənvər, Həsənоv Hаbil. s.24.
* ↑ Although written in Persian, the work of Mirza Jamal Javanshir (1773/4-1853) is actually a product of Azeri historiography: its author being an Azeri noble of the Javanshir tribe, who began his lengthy career as a scribe in the service of Ebrahim, the Azeri khan of Karabakh. Robert H. Hewsen. Review of George A. Bournoutian, A History of Qarabagh: An Annotated Translation of Mirza Jamal Javanshir Qarabaghi's Tarikh-e Qarabagh, in Journal of the Society for Armenian Studies, 1995, p. 270
# Kanton L'Yssandonnais

L'Yssandonnais is een kanton van het Franse departement Corrèze. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Brive-la-Gaillarde.
Het telt 14.353 inwoners in 2018. Het kanton werd gevormd ingevolge het decreet van 24 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton L'Yssandonnais omvat volgende 21 gemeenten uit de opgeheven kantons Ayen en Juillac :
* Ayen
* Brignac-la-Plaine
* Chabrignac
* Concèze
* Juillac
* Lascaux
* Louignac
* Objat
* Perpezac-le-Blanc
* Rosiers-de-Juillac
* Saint-Aulaire
* Saint-Bonnet-la-Rivière
* Saint-Cyprien
* Saint-Cyr-la-Roche
* Saint-Robert
* Saint-Solve
* Segonzac
* Vars-sur-Roseix
* Vignols
* Voutezac
* Yssandon
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Canton de L'Yssandonnais op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Karstenia

Karstenia is een geslacht van korstmossen dat behoort tot de familie Stictidaceae van de ascomyceten. De typesoort is Karstenia sorbina.

## Soorten

Volgens Index Fungorum telt het geslacht elf soorten (peildatum december 2023):
| Soortnaam | Auteur(s) | Publicatiejaar |
| Karstenia clematidis | (W. Phillips) Sherwood | 1980 |
| Karstenia corticioides | (Pat.) Sherwood | 1977 |
| Karstenia gregaria | Graddon | 1986 |
| Karstenia idaei (Schorskratertje) | (Fuckel) Sherwood | 1977 |
| Karstenia inconspicua | Wilberf. | 1999 |
| Karstenia lonicerae (Kamperfoeliekratertje) | (Velen.) Sherwood | 1977 |
| Karstenia macra | (P. Karst.) Sherwood | 1980 |
| Karstenia maydis | (Rehm) Sherwood | 1980 |
| Karstenia rhopaloides | (Sacc.) Baral | 2015 |
| Karstenia rubicola | (Ellis & Dearn.) Sherwood | 1980 |
| Karstenia sorbina | (P. Karst.) P. Karst. | 1885 |
* (en) Index Fungorum
# Karsten van Limbos

Karsten van Limbos (Antwerpen, actief 1527-1542), ook bekend als Christian Valumbres, Valumbras of Valimboy was een Vlaams kunstschilder die behoorde tot de Noordelijke renaissance. Hij ondernam een kunstreis naar Italië en vestigde zich in de Provence.
In 1527 verbleef hij in Cavaillon en later werd hij inwoner van L'Isle-sur-la-Sorgue en Carpentras. Aan hem zijn drie werken toegeschreven: een Heilige Familie met Sint Anna en Johannes de doper in de kathedraal van Albi, een paneel met als onderwerp Christus in de tempel (vroeger fout geidentificeerd als een voorstelling van Pinksteren), getekend en gedateerd 30 juli 1542 in het musée de l’Emperi in Salon-de-Provence en een andere Heilige Familie in de kathedraal van Valence. Het laatste werk is gebaseerd op Rafaël's Heilige Familie onder de eik.
Zijn werken tonen een gelijkaardige uitwerking van de figuren, perspectief en architectuur.

## Referenties en noten

* ↑ Karsten van Limbos op de site van de RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis. Gearchiveerd op 11 juli 2022.
* 1 2 La Sainte Famille, culture.gouv.fr
* ↑ Jésus parmi les docteurs op website van het Ministerie van Cultuur van Frankrijk. Gearchiveerd op 11 juli 2022.
* ↑ Joëlle Guidini-Raybaud, 'Pictor et veyrerius: le vitrail en Provence occidentale, XIIe-XVIIe siècles', Presses Paris Sorbonne, 2003, p. 224
* ↑ Sainte famille op website van het Ministerie van Cultuur van Frankrijk. Gearchiveerd op 11 juli 2022.
# Kanton Kourou

Kanton Kourou is een kanton van het Franse departement Frans-Guyana. Kanton Kourou maakt deel uit van het arrondissement Cayenne en telt 25.688 inwoners (2007).

## Gemeenten

Het kanton Kourou omvat de volgende gemeente:
* Kourou
# Kanton Roisel

Kanton Roisel is een voormalig kanton van het Franse departement Somme. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Péronne. Het werd opgeheven bij decreet van 26 februari 2014 met uitwerking in 2015.

## Gemeenten

Het kanton Roisel omvatte de volgende gemeenten:
* Aizecourt-le-Bas
* Bernes
* Driencourt
* Épehy
* Fins
* Guyencourt-Saulcourt
* Hancourt
* Hervilly
* Hesbécourt
* Heudicourt
* Liéramont
* Longavesnes
* Marquaix
* Pœuilly
* Roisel (hoofdplaats)
* Ronssoy
* Sorel
* Templeux-la-Fosse
* Templeux-le-Guérard
* Tincourt-Boucly
* Villers-Faucon
* Vraignes-en-Vermandois
# Kasteel van Auzers

Het Kasteel van Auzers (Frans: Château d'Auzers) is een kasteel in de Franse gemeente Auzers. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1983. Het kasteel werd gebouwd in de 14de eeuw, maar heropgebouwd in het begin van de 16de eeuw.
# Kasteel van Aubenas

Het Kasteel van Aubenas (Frans: Château d'Aubenas) is een kasteel in de Franse gemeente Aubenas. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1943. Rondom het kasteel lag vroeger een slotgracht.
Het kasteel is ontstaan als een donjon gebouwd door de heer van Montlaur, een vazal van de bisschop van Le Puy-en-Velay. In de 12e en 13e eeuw werd een burcht met een slotgracht en ophaalbrug rond deze toren van 25 m hoog gebouwd. De ronde hoektorens zijn 13e-eeuws.
In de 17e eeuw liet Jean-Baptiste D'ornano het kasteel verfraaien. Er kwamen meer vensters en hij liet de daken dekken in de stijl van Bourgondische daken.
# Kattenbelletje

Een kattenbelletje is een belletje dat is vastgemaakt aan de halsband van een kat.
Wanneer de kat een potentiële prooi nadert, zal het belletje deze waarschuwen. Katten leren uiteindelijk om te lopen zonder het belletje te laten rinkelen en daarom worden eigenaren aangemoedigd om regelmatig het belletje te verwisselen of om twee belletjes aan de halsband vast te maken.
Een kattenbelletje zal het aantal gevangen vogels verminderen met 30%-40%.
Aan de andere kant beweren sommige dierenwelzijnsorganisaties dat het belletje de kat irriteert en niet effectief is vanwege het jaaggedrag van de kat.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Cat bell op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Jasper Copping. Change your cat's bell to save birds, The Telegraph, 30 mei 2010, geraadpleegd op 28 april 2017.
* 1 2 (sv) Anton Karis. Katter dödar 16 miljoner fåglar om året (op 8 min.), Studio Ett, Sveriges Radio, 28 juni 2016, geraadpleegd op 28 april 2017.
* ↑ (de) Halsband mit Glöckchen für Katzen? Nein!, haus-und-wildtierhilfe-ohne-grenzen.de, geraadpleegd op 28 april 2017.
# Kattemmolen

De Kattemmolen was een houten windmolen gelegen in het gehucht "Kattem", Borchtlombeek (gemeente Roosdaal).

## Historiek

Deze houten korenwindmolen werd opgericht tussen 1775 en 1800, op de Herststraat op de hoek met de Hazeveldweg, maar verhuisde in 1840 naar de Keistraat. (De molen lag op het heuveltje linksachter het perceel van Keistraat 37).
Vóór 1830 was de molen in handen van ene Petrus Van Laethem. Vanaf 1837 tot 1911 verrichtte de familie Moens de molenwerkzaamheden. Zij lieten de molen afbreken en verhuisden hem naar een iets hoger gelegen plaats in Kattem. De molen stond bekend als een van de best werkende molens uit de omgeving. In 1920 werd de molen verkocht aan de familie Van Roy en bleef in werking tot 1937.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij vroeg in 1940 beschadigd door de Engelsen die dachten dat de Duitsers er een uitkijkpost hadden en was hij niet langer geschikt om nog te malen. In 1941 werd hij neergehaald.
Het molenaarshuis, dat dateerde van 1840, werd in 2010 afgebroken, voor de nieuwe woonwijk die er werd aangelegd.
Het huis bestond uit 7 traveeën, een anderhalve verdieping en schilddak bedekt met pannen. Het was gedateerd met het jaartal 1931 boven de metalen poortlatei.

## Ontsluiting van de molen

Dit plekje is een halte op de Molenfietsroute Roosdaal. Deze wandel-/fietsroute is een onderdeel van de Molenbox, ontwikkeld door de Erfgoedcel Pajottenland Zennevallei in 2009. In 2020 werd de molen door de gemeente Roosdaal ontsloten via een QR-code.
* ↑ Karen Van Buggenhoudt, Kattemmolen. Erfgoedcel Pajottenland Zennevallei - otrs 2020072210007071. Gearchiveerd op 22 oktober 2020. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
* ↑ Joris De Beul & Hans Van Lierde (24/11/2007). Pajottenland, een land om lief te hebben. Andreas Masiuskring Vzw. ISBN 9789081233217.
* ↑ Belgische Molendatabase | KattemmolenCattemmolen, Borchtlombeek (Roosdaal). Belgische Molendatabase. Gearchiveerd op 15 augustus 2023. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
* ↑ Hubert De Bolle, Molen van Kattem. hdbr.be. Roosdaal van A tot Z. Gearchiveerd op 8 december 2021. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
* ↑ De Maegd C. & Van Aerschot S. 1975: Inventaris van het cultuurbezit in België, Architectuur, Vlaams-Brabant, Halle-Vilvoorde,‘Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen 2n Vlaams Brabant Halle-Vilvoorde’ 2e druk 1977, p. 75.
* ↑ De Pajotse molenbox. Erfgoedcel Pajottenland Zennevallei (2019).
* ↑ nieuwssite, Pajotse molenbox – 8 wandel- en fietsroutes. Sint-Pieters-Leeuw nieuwssite (18 juli 2019). Gearchiveerd op 1 oktober 2020. Geraadpleegd op 12 augustus 2020.
# KattenKabinet

Het KattenKabinet is een kunstmuseum in Amsterdam geheel gewijd aan katten. De collectie omvat schilderijen, tekeningen, beeldhouwwerken en andere kunstwerken van katten, waaronder werk van Picasso, Rembrandt, Toulouse-Lautrec, Corneille, Sal Meijer, Théophile Steinlen en Jože Ciuha. Het museum organiseert tijdelijke tentoonstellingen.
Het museum bevindt zich op de bel-etage van het grachtenpand aan Herengracht 497, in de Gouden Bocht. Het pand en het naastgelegen huis aan Herengracht 499 werden gebouwd in 1667 voor de broers Willem en Adriaen van Loon.
Door loting kreeg Willem nummer 497 toegewezen. Later woonde Jan Calkoen er als burgemeester van Amsterdam. Toen Engelbert van Berckel, pensionaris van Amsterdam, hier woonde werd hij bezocht door de Amerikaanse ambassadeur en latere president John Adams.
In 1985 werd het pand gerestaureerd en in 1990 werd de bel-etage ingericht als het KattenKabinet door Bob Meijer, ter nagedachtenis aan zijn rode kater John Pierpont Morgan.
Het museum heeft vijf stijlkamers en een stijltuin met tuinhuis die doorloopt tot aan de Reguliersdwarsstraat.

## Afbeeldingen

* Interieur van de KattenKabinet
* Achterkamer
* Reclameposters
# Kanton Nérac

Nérac is een voormalig kanton van het Franse departement Lot-et-Garonne. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Nérac. Het werd opgeheven bij decreet van 26 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015. Alle gemeenten werden opgenomen in het nieuwe kanton L'Albret.

## Gemeenten

Het kanton Nérac omvatte de volgende gemeenten:
* Andiran
* Calignac
* Espiens
* Fréchou
* Moncaut
* Montagnac-sur-Auvignon
* Nérac (hoofdplaats)
* Saumont
# Karl-Heinz Bußert

Karl-Heinz Bußert (Kirchmöser, 8 januari 1955) is een Oost-Duits voormalig roeier. Bußert werd kampioen tijdens de Olympische Zomerspelen 1976 in de dubbel-vier. Bußert was onderdeel van de Oost-Duitse dubbel-vier ploeg die vijfmaal wereldkampioen op rij werd in de dubbel-vier. Bußert viel buiten de boot voor deelname aan de Olympische Zomerspelen 1980 in de dubbel-vier.

## Resultaten

* Olympische Zomerspelen 1976 in Montreal in de dubbel-vier
* Wereldkampioenschappen roeien 1977 in Amsterdam 1 in de dubbel-vier
* Wereldkampioenschappen roeien 1978 in Cambridge 1 in de dubbel-vier
* Wereldkampioenschappen roeien 1979 in Bled 1 in de dubbel-vier
* Wereldkampioenschappen roeien 1981 in München 1 in de dubbel-vier
* Wereldkampioenschappen roeien 1982 in Luzern 1 in de dubbel-vier
* Wereldkampioenschappen roeien 1983 in Duisburg 2 in de dubbel-vier
* Wereldkampioenschappen roeien 1985 in Hazewinkel 2 in de dubbel-vier
* (en) Profiel van Karl-Heinz Bußert op sports-reference.com (gearchiveerd)
* (en) profiel van Karl-Heinz Bußert op WorldRowing.com
1976: Wolfgang Güldenpfennig & Rüdiger Reiche & Karl-Heinz Bußert & Michael Wolfgramm · 1980: Frank Dundr & Carsten Bunk & Uwe Heppner & Martin Winter · 1984: Albert Hedderich & Raimund Hörmann & Dieter Wiedenmann & Michael Dürsch · 1988: Agostino Abbagnale & Davide Tizzano & Gianluca Farina & Piero Poli · 1992: André Willms & Hajek & Steinbach & Stephan Volkert] · 1996: André Steiner & Stephan Volkert & Andreas Hajek & André Willms · 2000: Agostino Abbagnale & Alessio Sartori & Rossano Galtarossa & Simone Raineri · 2004: Nikolai Spinev & Igor Kravtsov & Aleksei Svirin & Sergej Fedorovstev · 2008: Michał Jeliński & Marek Kolbowicz & Adam Korol & Konrad Wasielewski · 2012: Karl Schulze & Philipp Wende & Lauritz Schoof & Tim Grohmann · 2016: Karl Schulze & Philipp Wende & Lauritz Schoof & Hans Gruhne · 2020: Dirk Uittenbogaard & Abe Wiersma & Tone Wieten & Koen Metsemakers · 2024: Koen Metsemakers & Tone Wieten & Finn Florijn & Lennart van Lierop
# Karl-Heinz Florenz

Karl-Heinz Florenz (Neukirchen-Vluyn, 22 oktober 1947) is een Duitse politicus van het CDU en Europarlementariër.

## Levensloop

Florenz maakt sinds 1989 deel uit van het Europees Parlement. Hij zetelt er voor de Europese Volkspartij.
Van 2004 tot 2007 was hij in het Europees Parlement voorzitter van de commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid.

## Externe link

* Fiche Karl-Heinz Florenz op de website van het Europees Parlement.
* Gemeinsame Normdatei: 1102930997
* Virtual International Authority File: 8146574828838150703
* WorldCat (via VIAF): 8146574828838150703
# Karel Cornelis Bunnik

Karel Cornelis Bunnik (Delft, 25 oktober 1830 - 10 januari 1884) was een Nederlandse marine-officier.
Karel Cornelis Bunnik werd op 25 oktober 1830 geboren te Delft, als jongste zoon van majoor der artillerie Hendrik Bunnik en Cornelia Bergsma. Al enkele jaren na de geboorte verloor Karel zijn beide ouders (Hendrik in 1834 en Cornelia in 1835) en werd hij opgenomen in het gezin van zijn oom C.A. Bergsma, die toen hoogleraar was aan de hogeschool te Utrecht.
Op 16-jarige leeftijd ging Karel naar het marine-instituut te Medemblik, welke hij met succes doorliep en afsloot met een bevordering tot adelborst 1e klasse. Twee jaar later werd hij bevorderd tot luitenant ter zee 2e klasse.
In 1859 ontving hij de Militaire Willems-Orde 4e klasse voor zijn optreden tijdens de expeditie naar Reteh, Nederlands-Indië (okt-nov 1858). In 1861 was Karel Bunnik betrokken bij militaire acties op Borneo en kreeg een eervolle vermelding voor zijn optreden. In 1869 was Karel Bunnik commandant van het schroefstoomschip de Amstel. In 1872 werd hij bevorderd tot kapitein-luitenant ter zee en nam hij deel aan de 2e Atjeh-expeditie, waarvoor hij werd onderscheiden met de Militaire Willems-Orde 3e klasse. Van 1874 tot 1877 was hij commandant van het marine-basis op het eiland Onrust, Nederlands-Indië. In 1877 werd hij bevordert tot kapitein-ter-zee en ging met pensioen in 1881.
Karel Bunnik overleed op 10 januari 1884 en werd begraven op de algemene begraafplaats Kerkhoflaan te Den Haag.
* Ministerie van Defensie, Bunnik, K.C. - Onderscheidingen - Defensie.nl. www.defensie.nl (8 mei 1859). Gearchiveerd op 24 juli 2022. Geraadpleegd op 24 juli 2022.
* De expeditie naar Reteh. Gearchiveerd op 13 augustus 2023. Geraadpleegd op 24 juli 2022.
* Biografisch Portaal: 21408188
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 100097774
* Virtual International Authority File: 284793874
* WorldCat (via VIAF): 284793874