OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Fani Polymeri

Fani Polymeri (Grieks: Φανή Πολυμέρη) (New York, 1964) is een Grieks zangeres.

## Biografie

Polymeri werd in 1964 geboren in de Amerikaanse stad New York, alwaar haar vader werkzaam is. In 1970 verhuist het gezin naar de Griekse hoofdstad Athene, waar ze een diploma in de informatica behaalt. In 1989 brengt ze haar eerste cd uit, met als titel Fani. In 1992 volgt een tweede, getiteld Leptomeries. Enige tijd later trekt ze zich terug uit de muziekwereld.
Fani Polymeri is vooral bekend geraakt dankzij haar deelname aan het Eurovisiesongfestival 1989 in het Zwitserse Lausanne. Samen met Yiannis Savvidakis werd ze door de Cypriotische openbare omroep uitgekozen om het eiland te vertegenwoordigen. Met het nummer Apopse as vrethoume eindigde het gelegenheidsduo op de elfde plaats.
1981: Island · 1982: Anna Vissi · 1983: Stavros & Konstandina · 1984: Andy Paul · 1985: Lia Vissi · 1986: Elpida · 1987: Alexia · 1989: Fani Polymeri & Yiannis Savvidakis · 1990: Haris Anastasiou · 1991: Elena Patroklou · 1992: Evridiki · 1993: Zimboulakis & Van Beke · 1994: Evridiki · 1995: Alexandros Panayi · 1996: Constantinos Christoforou · 1997: Hara & Andreas Konstantinou · 1998: Michalis Hatzigiannis · 1999: Marlain · 2000: Voice · 2002: One · 2003: Stelios Konstantas · 2004: Lisa Andreas · 2005: Constantinos Christoforou · 2006: Annet Artani · 2007: Evridiki · 2008: Evdokia Kadi · 2009: Christina Metaxa · 2010: Jon Lilygreen & The Islanders · 2011: Christos Mylordos · 2012: Ivi Adamou · 2013: Despina Olympiou · 2015: Giannis Karagiannis · 2016: Minus One · 2017: Hovig · 2018: Eleni Foureira · 2019: Tamta · 2021: Elena Tsagrinou · 2022: Andromache · 2023: Andrew Lambrou · 2024: Silia Kapsis · 2025: Theo Evan
# Elaphropus pseudoconvexulus

Elaphropus pseudoconvexulus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Baehr.
# Eulechria emmeles

Eulechria emmeles is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Turner.
# Sint-Jacobus de Meerderekerk (Egchel)

De Sint-Jacobus de Meerderekerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in Egchel, gelegen aan Jacobusstraat 37, in de Nederlandse gemeente Peel en Maas.

## Geschiedenis

Reeds in de jaren '20 van de 20e eeuw werd de behoefte aan een eigen parochie, en vooral ook een eigen (katholieke) school, gevoeld. Pas na de Tweede Wereldoorlog, toen de kerken in de omgeving (Helden en Panningen) te klein waren geworden, kreeg men toestemming van het Bisdom. In 1946 werd een rectoraat gesticht, gewijd aan Jacobus de Meerdere. Dit was een eerbetoon aan kapelaan Jac Naus, een verzetsheld die in 1945 omkwam in een concentratiekamp van de nazi's.
In 1948 was er al een school en werd tevens de kerk in gebruik genomen. Men had reeds het recht om te dopen en te begraven, en men verkreeg in 1951 ook het recht om te trouwen. Toch is Egchel nooit een volwaardige parochie geworden, aangezien de verwachte groei uitbleef. Daarom staat de kerk nog steeds aan de rand van het dorp, daar waar men ooit uitbreiding in zuidwestelijke richting verwachtte.

## Gebouw

Het betreft een eenvoudige bakstenen zaalkerk naar ontwerp van Joseph Franssen. Hoekstenen en dergelijke sierelementen zijn van beton, gebruikelijk in de wederopbouwarchitectuur. De kerk treedt men binnen via een portaal onder lessenaardak. Daarboven bevindt zich een roosvenster. De voorgevel wordt bekroond door een bakstenen klokkenstoeltje. Henri Schoonbrood vervaardigde schilderingen in het koor. De kerkruimte wordt gedekt door een betonnen tongewelf.
* Kerken in Limburg
# Aspidodiadema sinuosum

Aspidodiadema sinuosum is een zee-egel uit de familie Aspidodiadematidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1981 gepubliceerd door Alexander Mironov.
# Anton Günther I van Schwarzburg-Sondershausen

Anton Günther I (Ebeleben, 9 januari 1620 - Sondershausen, 19 augustus 1666) was van 1642 tot zijn dood graaf van Schwarzburg-Sondershausen.

## Biografie

Anton Günther I was een zoon van graaf Christiaan Günther I en Anna Sibylla van Schwarzburg-Rudolstadt. Hij groeide op in Ebeleben, dat zijn vader als residentie had uitgekozen. Onder andere vanwege de Dertigjarige Oorlog, die in 1618 was uitgebroken, hadden zijn vader en diens broers het graafschap Schwarzburg-Sondershausen niet onder elkaar verdeeld, maar voerden ze een gemeenschappelijke regering.
Christiaan Günther I overleed in 1642. Anton Günther en zijn broers, Christiaan Günther II en Lodewijk Günther II, volgden hem gezamenlijk op. Hun eerste regeringsjaar moesten ze het bestuur echter nog delen met hun oom, Günther XLII. Vanwege de voortdurende oorlog hielden de drie broers vast aan een gemeenschappelijke regering. Vooral het Unterherrschaft rond de hoofdstad Sondershausen werd zwaar getroffen door inkwartieringen en rondtrekkende en plunderende legers.
Nadat in 1648 de Vrede van Westfalen was gesloten besloten de broers in 1651 hun graafschap onder elkaar te verdelen. Het graafschap werd in drie delen rond Arnstadt, Ebeleben en Sondershausen verdeeld. De broers moesten loten om welk deel ze zouden krijgen. Anton Günther kreeg Sondershausen en het grootste deel van het Amt Clingen.
Tijdens zijn regering zette Anton Günther zich in voor de wederopbouw van het zwaar getroffen graafschap. Zo liet hij de Trinitatiskirche in Sondershausen opnieuw opbouwen. Anton Günther overleed op 19 augustus 1666.

## Huwelijk en kinderen

Anton Günther I trouwde op 29 oktober 1644 met Maria Magdalena (1622–1689), een dochter van George Willem van Palts-Birkenfeld. Ze hadden tien kinderen:
* Anna Dorothea (1645-1716), getrouwd met Henderik IV van Reuß-Greiz (1650–1686)
* Christiaan Willem (1647-1721), graaf van Schwarzburg-Sondershausen
* Clara Juliana (1648-1739)
* Eleonora Sophia (1650-1718), kanunnikes in Quedlinburg
* Anton Günther II (1653-1716), graaf van Schwarzburg-Arnstadt
* Maria Magdalena (1655-1727)
* George Frederik of Rudolf (1657)
* George Ernst (1658-1659)
* Lodewijk Günther III (1660)
* Johanna Elisabeth (1662-1720)
# Karacaözü

Karacaözü is een dorp in het Turkse district Yapraklı en telt 249 inwoners (2000).
Centrale districtsplaats (İlçe Merkezi): Yapraklı
Gemeenten (Beldeler): İkizören · Yukarıöz · Yüklü
Dorpen (Köyler): Akyazı · Aşağıöz · Ayseki · Ayvaköy · Bademçay · Balıbıdık · Belibedir · Buğay · Buluca · Büyükakseki · Çakırlar · Çevrecik · Çiçekköy · Davutlar · Doğanbey · Gürmeç · İğdir · Karacaözü · Kavakköy · Kayacık · Kaymaz · Kıvcak · Kirliakça · Kullar · Müsellim · Ovacık · Sarıkaya · Sazcığaz · Sofuoğlu · Subaşı · Tatlıpınar · Topuzsaray · Yakadere · Yakaköy · Yamaçbaşı · Yenice · Yeşilyayla · Zekeriyaköy
# Symmetrischema ardeola

Symmetrischema ardeola is een vlinder uit de familie van de tastermotten (Gelechiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Meyrick.
# Fani Chalkia

Fani Chalkia (Grieks: Φανή Χαλκιά) (Larissa, 2 februari 1979) is een Griekse atlete, die is gespecialiseerd in de 400 m horden. Op dit onderdeel werd ze olympisch kampioene. Naast hordeloper is ze ook succesvol op de 400 m.

## Biografie
### Eerste succes

Haar eerste succes behaalde Chalkia in 1995 met het winnen van een bronzen medaille op de 400 m horden tijdens het Europees Jeugd Olympisch Festival in het Britse Bath. Ze finishte hier derde achter de Roemeense Medina Tudor (goud) en de Russische Yuliya Nosova (brons).

### Hoogtepunt

Het hoogtepunt van haar jonge atletiekcarrière behaalde ze in 2004 op de Olympische Spelen van Athene. Op 25 augustus 2004 won ze in het Olympisch Stadion Spyridon Louis een gouden medaille op de 400 m horden en versloeg hiermee de Roemeense Ionela Tirlea-Manolache (zilver) en de Oekraïense Tetjana Teresjtsjoek-Antipova (brons).
Nadat ze het hele seizoen 2005 door een blessure uitgeschakeld was, behoorde Fani Chalkia op de Europese kampioenschappen atletiek 2006 in Göteborg tot de favorieten. Desondanks werd ze door de Russin Jevgenia Isakova naar een tweede plek verdreven. Op de 400 m werd ze zesde op het WK indoor 2004 in Boedapest in 52,90 s en vijfde op de IAAF wereldbeker atletiek 2006 in Athene met een tijd van 50,94.

### Doping

Op 17 augustus 2008, de derde dag van de Olympische Spelen in Peking, werd Fani Chalkia, die stond ingeschreven voor de 400 m horden, door de Grieken plotseling teruggetrokken. Ze zou bij een controle in Japan, afgenomen door WADA, op het gebruik van methyltrienolone zijn betrapt. Chalkia deelde mee hier niets van te begrijpen. Op 31 oktober hoorde de olympisch kampioene van 2004 als vervolg hierop in Athene een celstraf van twee jaar tegen zich eisen. Haar coach, Georgios Panagiotopoulos, wacht mogelijk een driejarig verblijf in de gevangenis voor het distribueren van de verboden middelen.
Ze is aangesloten bij Pelasgos Larisas.

## Titels

* Olympisch kampioene 400 m horden - 2004
* Grieks kampioene 400 m horden - 1998, 2004

## Persoonlijke records

Outdoor
| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 400 m | 50,56 s | 12 september 2004 | Berlijn |
| 400 m horden | 52,77 s | 22 augustus 2004 | Athene |
Indoor
| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 400 m | 51,68 s | 6 maart 2004 | Boedapest |

## Palmares
### 400 m

* 2004: 6e WK indoor - 52,90 s
* 2006: 1 Europacup B - 52,14 s
* 2006: 5e Wereldbeker - 50,94 s

### 400 m horden

* 1995: 3 Europees Jeugd Olympisch Festival - 62,37 s
* 1997: 1 Balkan Games - 59,17 s
* 2004: 1 Europacup A - 54,16 s
* 2004: 1 OS - 52,82 s
* 2004: 4e Wereldatletiekfinale - 55,10 s
* 2006: 1 Europacup B - 55,31 s
* 2006: 2 EK - 54,02 s
* (en) World Athletics-profiel voor Fani Chalkia
* (en) Profiel van Fani Chalkia op sports-reference.com (gearchiveerd)
1984: Nawal El Moutawakel · 1988: Debbie Flintoff-King · 1992: Sally Gunnell · 1996: Deon Hemmings · 2000: Irina Privalova · 2004: Fani Chalkia · 2008: Melaine Walker · 2012: Lashinda Demus · 2016: Dalilah Muhammad · 2020: Sydney McLaughlin · 2024: Sydney McLaughlin-Levrone
# Euglyphis moisa

Euglyphis moisa is een vlinder uit de familie van de spinners (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Dognin.
# Sint-Monulfus en Gondulfuskerk (Maastricht)

De Sint-Monulfus en Gondulfuskerk is een kerkgebouw in het zuidoosten van de Nederlandse stad Maastricht. De parochiekerk van Monulfus en Gondulfus ligt aan de Roserije in de wijk De Heeg.

## Geschiedenis

De bouw van de woonwijk begon in 1976 en vanaf dat moment waren er plannen voor een kerkgebouw. Het ontwerp uit 1979 was van het architectenbureau Swinkels en Salemans. In 1980 werd de eerste steen gelegd en in 1981 werd de eerste mis gevierd en tevens de parochie officieel opgericht. De eerste pastoor was Frans Wiertz, van 1993 tot 2017 bisschop van Roermond.
Anno 2024 werden plannen gepresenteerd om de kerk af te breken en deze te herbouwen op een nabije locatie dichter bij het Langendaal, dit in verband met een algehele reorganisatie van het winkelcentrum van De Heeg door eigenaar CRA Vastgoed.

## Gebouw

De georiënteerde zaalkerk kerk heeft een achthoekig grondplan met een verhoogd koorgedeelte waartegen aan de buitenzijde een open klokkenstoel is aangebracht. Voor de achthoek zou destijds zijn gekozen omdat de eerste kerk van Monulfus in Maastricht, de magnum templum, deze grondvorm zou hebben gehad. Dat bleek enkele jaren later, bij de opgravingen onder leiding van Titus Panhuysen, niet het geval te zijn. De muren zijn van witte baksteen.
Het interieur werkt als een centraalbouw, waaromheen een lagere galerij is aangebracht. Door een lichtkoepel wordt licht op het altaar geworden. In de westgevel zijn glas-in-loodvensters van T. Kuijpers aangebracht, welke een brandend braambos voorstellen. Bijzonder zijn de kruiswegstaties, door parochiaan Theo Kuijpers geschilderd in naïeve stijl en gesitueerd in een Limburgs heuvellandschap.
De eerste steen is van hardsteen en er zijn vier mergelstenen in aangebracht die afkomstig zouden zijn van een crypte in de Sint-Servaasbasiliek. De hardstenen gedenkplaat toont de tekst: Staat op verkondigt 't woord door Servaas in Tricht gebracht. De bouw zij de hoeksteen van 't werk van Uw kerk. Dit is een vertaling van een Latijnse tekst, die ingebeiteld staat op het deksel van de cenotaaf van Monulfus en Gondulfus in de oostcrypte van de Sint-Servaasbasiliek.
# Aspidodiadematidae

De Aspidodiadematidae zijn een familie van zee-egels uit de orde der Aspidodiadematoida.

## Kenmerken

Deze zee-egels bezitten een groot aantal stekels, die bij sommige soorten een lengte tot 30 centimeter kunnen bereiken. Soorten uit het geslacht Plesiodiadema hebben kortere stekels (4 tot 7 centimeter).

## Geslachten

* Aspidodiadema A. Agassiz, 1878
* Culozoma Vadet & Slowik, 2001 †
* Gymnotiara Pomel, 1883 †
* Plesiodiadema Pomel, 1883
# Antarcturus signiensis

Antarcturus signiensis is een pissebed uit de familie Antarcturidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door White.
# Kanton Drulingen

Drulingen is een voormalig kanton van het Franse departement Bas-Rhin. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Saverne.
Het kanton is op 1 januari 2015 opgeheven en de gemeenten de gemeenten werden ingedeeld bij het nieuwe kanton Ingwiller.

## Gemeenten

Het kanton Drulingen omvatte de volgende gemeenten:
* Adamswiller
* Asswiller
* Baerendorf
* Berg
* Bettwiller
* Burbach
* Bust
* Diemeringen
* Drulingen (hoofdplaats)
* Durstel
* Eschwiller
* Eywiller
* Gœrlingen
* Gungwiller
* Hirschland
* Kirrberg
* Mackwiller
* Ottwiller
* Rauwiller
* Rexingen
* Siewiller
* Thal-Drulingen
* Volksberg
* Waldhambach
* Weislingen
* Weyer
# Symfonie nr. 4 (Bazelon)

Irwin Bazelon voltooide zijn Symfonie nr. 4 in 1965. Deze vierde symfonie wijkt geheel af van alle andere symfonieën in de reeks te vinden in de Lijst van vierde symfonieën. Niet zo vreemd als men beschouwt dat de leermeesters van Bazelon Paul Hindemith en Darius Milhaud waren.

## Muziek

Het werk lijkt niet te wortelen in de tradities van de klassieke muziek en ook niet in die van de 20e eeuw. De basis van deze symfonie lijkt terug te voeren op de bigbandmuziek en dan nog wel uit het tijdperk van de “vrije” jaren zestig. Een vaste maatindeling lijkt er niet te zijn, net zomin als vaste tempi. Bijvoorbeeld tijdens een solostuk, cadens voor de zeven slagwerkers in het eerste deel, spelen ze in allerlei tempoaanduidingen naar een climax toe. In deze cadens ontbreken de pauken, die echter later een solostuk hebben. Ook de andere stemmen lijken in dit deel een vrije rol te hebben.

### Delen

De compositie bestaat uit drie delen, ook hier ontbreken de klassieke termen, de delen heten deel 1, 2 en 3. Deel 1 begint als een energiek deel vol tempo- en maatwisselingen, soli en samenspel totdat na een kwartier de bedaardheid intreedt. De wilde passages zijn verdwenen en zijn vervangen door relatief lang aangehouden legato-tonen. De percussie-instrumenten zijn verdwenen. Na enkele minuten vervalt het orkest weer in wild geraas. Tegenover het wilde eerste deel staat het veel rustiger tweede deel. In deel 3 keert de onrust direct weer terug; energiek is het woord voor dit deel. Een oplossend eind is er niet; het werk houdt midden in een crescendo in de percussie op.

### Orkestratie

* 4 dwarsfluiten, 3 hobo’s, 4 klarinetten waaronder 1 esklarinet, 3 fagotten;
* 4 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, 1 tuba;
* 1 stel pauken, 7 man/vrouw percussie waaronder een aambeeld, bongos en kleine trom, piano, celesta;
* violen, altviolen, celli, contrabassen.

## Uitvoeringen

Beide bronnen vermeldden geen datum van eerste publieke uitvoering. Albany Records vermeldde daarbij nog dat het werk nog op haar eerste uitvoering wachtte, eenzelfde lot als Bazelons symfonie nr. 3. Men kan derhalve aannemen dat anno 2010 het werk nog op haar première wacht. Het eerste deel is wel uitgevoerd. In februari 1966 speelde het Seattle Symphony onder leiding van Milton Katims het werk onder de titel Dramatic Movement for Orchestra.

## Discografie

* Uitgave Albany Records: Harold Farberman met de Rousse Philharmonic
# Exomalopsis pulchella

Exomalopsis pulchella is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1865 door Cresson.
# Etyfoor

S.V. Etyfoor is een zaalvoetbalvereniging, die op 26 april 1984 is opgericht. De thuiswedstrijden spelen zij in Sporthallen Zuid in Amsterdam. Er zijn momenteel 3 zaalvoetbalteams die onder deze vereniging spelen, in verschillende klassen voor de KNVB in District West I.

## Competitie

| Seizoen | Etyfoor 1 | Etyfoor 2 | Etyfoor 3 |
| 2019/2020 | onbekend | onbekend | onbekend |
| 2018/2019 | 2de klasse | 2de klasse | 3de klasse |
| 2017/2018 | 2de klasse | 3de klasse | 3de klasse |
| 2016/2017 | 1ste klasse | 3de klasse | |
| 2015/2016 | 1ste klasse | 3de klasse | |
| 2014/2015 | 2de klasse | 3de klasse | |
| 2013/2014 | 2de klasse | 2de klasse | |
| 2012/2013 | 2de klasse | 2de klasse | |
| 2011/2012 | 3de klasse | 2de klasse | |
| 2010/2011 | 3de klasse | 2de klasse | |

## Toernooien

TISC (Trommel Indoor Soccer Cup)
TISC is een jaarlijks 2-daags internationaal futsal (indoor soccer) toernooi, georganiseerd door VV Drienerlo, de voetbalclub van de Universiteit van Twente. De Trommel Indoor Soccer Cup vond voor het eerst plaats in 1993 en is sindsdien uitgegroeid tot een groot internationaal toernooi van een hoogwaardig niveau. Er hebben ook Europa-cup deelnemers aan meegedaan. Vooral uit het oosten van Europa komen veel teams van voornamelijk universiteiten, bijvoorbeeld uit Rusland, Wit-Rusland, Polen, Moldavië en Bulgarije, maar ook teams uit Duitsland, Engeland en Nederland. Het toernooi vindt meestal begin december plaats.
| Toernooi | Jaar | Ronde |
| TISC | 2017 | Kwart-finale |
| TISC | 2016 | Kwart-finale |
| TISC | 2015 | Kwart-finale |
| TISC | 2014 | Winnaar |
| TISC | 2013 | 3de plaats |

## Prestaties

* 2017: Kwart-finale TISC toernooi
* 2015: Kampioen 2de klasse
* 2014: Winnaar TISC toernooi
* 2013: Kampioen 3de klasse
* 2013: 3de plaats TISC toernooi

## Sponsoren

De zaalvoetbalclub Etyfoor 1, wordt gesponsord door het IT softwarebedrijf Your Test Professionals.
* ↑ TISC draait na acht jaar nog steeds op volle toeren. UToday (11-12-2016). Gearchiveerd op 24 december 2019.
# Sidymella sigillata

Sidymella sigillata is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sidymella. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Cândido Firmino de Mello-Leitão.
# Arna perplexa

Arna perplexa is een donsvlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Swinhoe.
# Antnäs-Börstskäret

Antnäs-Börstskäret is een Zweeds eiland behorend tot de Lule-archipel. Het ligt ten zuidwesten van Germandön. Het eiland is ontstaan doordat door de postglaciale opheffing diverse eilanden aan elkaar groeiden. Het Norrskäret is door Reften (rif verbonden met Sörskäret. Daaraan vast zin nog Stämpeln. Het totale eiland steekt nog geen 20 meter boven de zeespiegel uit.
Men dient het eiland zelf per boot te benaderen, want er gaat geen geregelde lijnboot naartoe. De beste plaats om aan te leggen is de baai in het westen. Aldaar is ook het strand. Het eiland is geschikt voor wandeltochten, verspreid over het noordelijke en zuidelijke deel staan overnachtingshuisjes. De eilanden zij bebost behalve het kleine verbindigsstuk.
# Kanton Dreux-Sud

Dreux-Sud is een voormalig kanton van het Franse departement Eure-et-Loir. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Dreux. Het werd opgeheven bij decreet van 24 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Dreux-Sud omvatte de volgende gemeenten:
* Aunay-sous-Crécy
* Dreux (deels, hoofdplaats)
* Garnay
* Marville-Moutiers-Brûlé
* Tréon
* Vernouillet
# Symfonie nr. 4 (Bell)

William Henry Bell voltooide zijn Symfonie nr. 4 "A South African Symphony" in 1927. William Henry Bell, beter bekend onder zijn initialen W H Bell, kreeg zijn muzikale opleiding in Engeland van onder meer Charles Villier Stanford. Die opleiding, hoe goed ook, leverde over het algemeen componisten op die zich in de roerige tijden binnen de klassieke muziek behoudend opstelden. Dat is met Bell niet anders. Men zou verwachten bij een subtitel als A South African Symphony Zuid-Afrikaanse ritmen of muziekinstrumenten te horen, maar dat is niet het geval. Het werk valt in te delen in de romanitsche symfoniestijl van Engeland in de beginjaren van de 20e eeuw.
Van het werk is vrijwel niets bekend, anders dan dat het haar eerste uitvoering kreeg in Kaapstad, waar de componist toen woonde en dat het een vierdelige symfoniestructuur had:
* Lento – Allegro
* Scherzo –Allegro Scherzoso
* Adagio
* Allegro energico.

## Discografie

* Uitgave Marco Polo in een serie over Zuid-Afrikaanse klassieke muziek: Nationaal symfonieorkest van de Zuid-Afrikaanse Omroep o.l.v. Richard Cock in een opname januari 1995 in Johannesburg.
# Exomalopsis snowi

Exomalopsis snowi is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Cockerell.
# Etxebarri (metrostation)

Etxebarri is een metrostation in Bilbao, Spanje.
Het is het tweede station vanaf het zuidelijke eindpunt van de lijnen 1 en 2. Deze twee lijnen vormen samen de metro van Bilbao.
# Sidymella trapezia

Sidymella trapezia is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Sidymella. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1874 door Ludwig Carl Christian Koch.
# Elasmus speciosissimus

Elasmus speciosissimus is een vliesvleugelig insect uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Girault.
# Aspidophryxus frontalis

Aspidophryxus frontalis is een pissebed uit de familie Dajidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Koehler.
# Aortaboog

De aortaboog of arcus aortae is de boogvormige overgang van de aorta tussen de aorta ascendens en de aorta descendens. De aortaboog begint ter hoogte van het gewricht tussen het borstbeen en de tweede rechter rib (angulus Ludovici). Dit punt bevindt zich op dezelfde hoogte als de tussenwervelschijf tussen de vierde en vijfde borstwervel. De slagader en loopt dan omhoog en draait naar achteren. De boog loopt voor en links langs de trachea om vervolgens over te gaan in de aorta descendens. De overgang tussen de arcus aortea en de aorta descendens vindt wederom plaats ter hoogte van de angulus Ludovici. Uit de aortaboog ontspringen de truncus brachiocephalicus, die verderop zal splitsen in de arteria subclavia dextra en arteria carotis communis dextra, aan de rechterkant, aan de linkerkant de arteria carotis communis sinistra en arteria subclavia sinistra.
Klinisch is de aortaboog van belang in het kader van het aortaboogsyndroom, een term gebruikt voor verschillende vormen van afsluiting van de aortaboog, dat zich klinisch presenteert door een lage of afwezige polsslag aan de armen en benen en klachten passend bij een verminderde doorstroming van deze extremiteiten, zoals etalagebenen.
* ↑ Everdingen, J.J.E. van, Eerenbeemt, A.M.M. van den (2012). Pinkhof Geneeskundig woordenboek (12de druk). Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.
* ↑ Federative Committee on Anatomical Terminology (FCAT) (1998). Terminologia Anatomica. Stuttgart: Thieme
* ↑ Johannes Sobotta (1869-1945) onder redactie van R. Putz en R. Pabst, Sobotta - Atlas van de menselijke anatomie. Bohn Stafleu Van Loghum, Houten/Diegem, 2000. ISBN 90-313-3101-5