OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Vliegende herten

De vliegende herten (Lucanidae) is een familie van insecten die behoort tot de orde kevers (Coleoptera).

## Kenmerken

Deze kevers hebben gladde, zwarte of roodbruine lijven en hebben een lengte die varieert van 0,6 tot 8 cm. De grotere mannetjes hebben verlengde kaken, die worden gebruikt bij onderlinge gevechten.

## Leefwijze

Deze nachtactieve dieren eten niet, maar voeden zich met vloeistoffen, zoals honing en boomsappen.

## Voortplanting en ontwikkeling

De eieren worden afgezet op rottend hout van een eikenboom. De kever moet in een tijdsbestek van 6 weken zorgen voor nageslacht. De mannetjes proberen in een gevecht rivalen uit te schakelen, waarbij de kaken (het gewei) goed van pas komen. De winnaar geeft de andere partij het nakijken. Als de paring heeft plaatsgevonden kan de hele cyclus weer van voren af aan beginnen met het afzetten van de eitjes aan de voet van een eikenboom.

## Verspreiding en leefgebied

Er zijn ongeveer 900 soorten in 4 onderfamilies die een wereldwijde verspreiding hebben, de meeste soorten leven in tropische gebieden in loofbossen en parken, in en op bomen. Het bekendste geslacht is Lucanus, enkele soorten komen tot in westelijk Europa voor, zoals Lucanus cervus. Deze soort heeft een groot verspreidingsgebied en staat wel bekend als 'het' vliegend hert.

## Taxonomie

* Onderfamilie Protolucaninae † - Nikolajev, 2007
* Onderfamilie Aesalinae - MacLeay, 1819
** Tak Aesalini - MacLeay, 1819
** Tak Ceratognathini - Sharp, 1899
** Tak Nicagini - LeConte, 1861
* Onderfamilie Ceruchitinae † - Nikolajev, 2006
* Onderfamilie Syndesinae - MacLeay, 1819
* Onderfamilie Lampriminae - MacLeay, 1819
** Tak Lamprimini - MacLeay, 1819
** Tak Streptocerini - Kikuta, 1986
* Onderfamilie Lucaninae - Latreille, 1804
** Tak Chiasognathini - Burmeister, 1847
** Tak Lucanini - Latreille, 1804
** Tak Platycerini - Mulsant, 1842
** Tak Platyceroidini - Paulsen and Hawks, 2008
* Onderfamilie Paralucaninae † - Nikolajev, 2000

## In Nederland waargenomen soorten

* Genus: Dorcus
** Dorcus parallelipipedus - (Klein vliegend hert)
* Genus: Lucanus
** Lucanus cervus - (Vliegend hert)
* Genus: Platycerus
** Platycerus caraboides - (Blauw vliegend hert)
* Genus: Sinodendron
** Sinodendron cylindricum - (Rolrond vliegend hert)
# Volksrepubliek Odessa

De volksrepubliek Odessa (Russisch: Одесская наро́дная респу́блика, Odesskaja naródnaja respoeblika) werd op 16 april 2014 door een internetgroep uitgeroepen. pro-Russische demonstranten in Odessa hadden liever Odessa als een autonome regio binnen Oekraïne, als alternatief voor aansluiting bij Rusland. De zogenaamde volksrepubliek was nooit de facto onafhankelijk geweest.
Een soortgelijke poging vond plaats in Charkov toen de volksrepubliek Charkov werd uitgeroepen.
# Doriprismatica sedna

Doriprismatica sedna is een slakkensoort uit de familie van de Chromodorididae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Ev. Marcus & Er. Marcus.
# Volvarina keppelensis

Volvarina keppelensis is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Laseron.
# Volvarina laurauae

Volvarina laurauae is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Espinosa & Ortea.
# Vlag van Ravenstein

De vlag van Ravenstein werd op 16 juli 1817 door de Hoge Raad van Adel bevestigd als de gemeentelijke vlag van de Noord-Brabantse gemeente Ravenstein. De vlag kan als volgt worden beschreven:
   Twee even hoge banen van wit en blauw, met op het midden van de witte baan het gemeentewapen, gedekt met een kroon.
Deze vlag was de eerste gemeentevlag die officieel in Nederland werd goedgekeurd, en werd als de enige gemeentevlag in Nederland door de Hoge Raad van Adel bevestigd. Het blauw op de tekening is hemelsblauw.
Op 1 januari 2003 is Ravenstein gegaan in de gemeente Oss, waarmee de vlag als gemeentevlag kwam te vervallen. Op 2 januari besloot de gemeenteraad van Oss vast te stellen als stadsvlag voor Ravenstein.

## Verwante afbeelding

* Wapen van Ravenstein
* Ravenstein (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 17 maart 2019.
* Sierksma, Kl. (1962 (herdruk 2008)). Nederlands vlaggenboek. Het Spectrum, p.106-107. ISBN 9789031502882.
* van Ham, Willem A. (1986). Wapens en vlaggen van Noord-Brabant. De Walburg Pers, p.199. ISBN 90-6011-499-X.
* Ham, Willem A. van (1 juni 2023). Noord-Brabantse wapens en vlaggen. Walburg Pers, Zutphen, 179-186, 295-296. ISBN 9789464560381.
Aalburg · Aarle-Rixtel · Alphen en Riel · Bakel en Milheeze · Beek en Donk · Beers · Berghem · Berkel-Enschot · Berlicum · Bladel en Netersel · Borkel en Schaft · Boxmeer · Budel · Chaam · Cuijk · Cuijk en Sint Agatha · Den Dungen · Diessen · Dinteloord en Prinsenland · Drunen · Dussen · Engelen · Erp · Esch · Escharen · Fijnaart en Heijningen · Geffen · Geldrop · Gemert · Giessen · Ginneken en Bavel · Grave · 's Gravenmoer · Haaren · Halsteren · Haps · Heesch · Heeswijk-Dinther · Heeze · Helvoirt · Hoeven · Hooge en Lage Mierde · Hooge en Lage Zwaluwe · Hoogeloon, Hapert en Casteren · Huijbergen · Klundert · Landerd · Leende · Liempde · Lieshout · Lith · Luyksgestel · Maarheeze · Maasdonk · Made en Drimmelen · Megen, Haren en Macharen · Mierlo · Mill en Sint Hubert · Moergestel · Nieuw-Ginneken · Nieuw-Vossemeer · Nistelrode · Nuland · Oeffelt · Oost-, West- en Middelbeers · Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker · Ossendrecht · Oud en Nieuw Gastel · Oudenbosch · Prinsenbeek · Putte · Raamsdonk · Ravenstein · Reusel · Riethoven · Rijsbergen · Rijswijk · Roosendaal en Nispen · Rosmalen · Schaijk · Schijndel · Sint Anthonis · Sint-Oedenrode · Sprang-Capelle · Standdaarbuiten · Terheijden · Teteringen · Uden · Udenhout · Veghel · Vessem, Wintelre en Knegsel · Vierlingsbeek · Vlijmen · Wanroij · Waspik · Werkendam · Westerhoven · Willemstad · Woudrichem · Wouw · Zeeland · Zevenbergen
Acht · Alphen · Bavel · Berghem · Berlicum · Biest-Houtakker · Borkel en Schaft · Chaam · Cromvoirt · Cuijk · Den Dungen · Dinteloord · Effen · Esch · Galder · Geeren-Noord · Gemonde · Haagse Beemden · Haaren · Halsteren · Helvoirt · Herpen · Heusden · Langenboom · Leur · Megen, Haren en Macharen · Moergestel · Nieuw-Vossemeer · Nuland · Olland · Orthen · Princenhage · Ravenstein · Rosmalen · Sint-Michielsgestel · Sprang · Steenbergen · Strijbeek · Teteringen · Ulvenhout · Udenhout · Velp · Vierlingsbeek · Waspik · Wintelre
# Vlag van Reeuwijk

De vlag van Reeuwijk is op 7 februari 1958 bij raadsbesluit vastgesteld als de gemeentevlag van de Zuid-Hollandse gemeente Reeuwijk. De vlag kan als volgt worden beschreven:
   Vier banen van gelijke hoogte in wit, rood, geel en blauw.
De kleuren van de vlag zijn ontleend aan de kleuren van het gemeentewapen, in willekeurige volgorde.
Op 1 januari 2011 ging Reeuwijk op in de gemeente Bodegraven-Reeuwijk. De vlag kwam daardoor als gemeentevlag te vervallen.

## Verwante afbeeldingen

* Het wapen van Reeuwijk
* Reeuwijk (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 8 maart 2019.
* Sierksma, Kl. (1962 (herdruk 2008)). Nederlands vlaggenboek. Het Spectrum, p.106-107. ISBN 9789031502882.
Alkemade · Ameide · Ammerstol · Arkel · Asperen · Benthuizen · Bergambacht · Bergschenhoek · Berkel en Rodenrijs · Bernisse · Binnenmaas · Bleiswijk · Bleskensgraaf en Hofwegen · Bodegraven · Boskoop · Brielle · Cromstrijen · De Lier · Delfshaven · Dirksland · Everdingen · Geervliet · Giessenburg · Giessenlanden · Goedereede · Goudswaard · Graafstroom · 's-Gravendeel · 's-Gravenzande · Groot-Ammers · Hagestein · Haastrecht · Hazerswoude · Heenvliet · Heerjansdam · Hei- en Boeicop · Heinenoord · Hellevoetsluis · Hillegersberg · Jacobswoude · Kamerik · Korendijk · Koudekerk aan den Rijn · Krimpen aan de Lek · Langerak · Leerdam · Leidschendam · Leimuiden · Lexmond · Liemeer · Liesveld · Maasland · Middelharnis · Mijnsheerenland · Moerhuizen · Moerkapelle · Molenwaard · Monster · Moordrecht · Naaldwijk · Nederlek · Nieuw-Beijerland · Nieuwerkerk aan den IJssel · Nieuw-Lekkerland · Nieuwpoort · Nieuwveen · Noordwijkerhout · Nootdorp · Numansdorp · Oostflakkee · Oostvoorne · Oud-Alblas · Oud-Beijerland · Oude-Tonge · Oudenhoorn · Ouderkerk · Ouderkerk aan den IJssel · Overschie · Piershil · Pijnacker · Poortugaal · Puttershoek · Reeuwijk · Rhoon · Rijnsaterwoude · Rijnsburg · Rijnwoude · Rockanje · Rozenburg · Sassenheim · Schelluinen · Schipluiden · Schoonhoven · Schoonrewoerd · Sommelsdijk · Spijkenisse · Streefkerk · Strijen · Ter Aar · Valkenburg · Vianen · Vierpolders · Vlist · Voorburg · Voorhout · Warmond · Wateringen · Westmaas · Westvoorne · Woerden · Woubrugge · Zederik · Zevenhoven · Zevenhuizen · Zevenhuizen-Moerkapelle · Zuid-Beijerland · Zuidland · Zwammerdam · Zwartewaal
# Doryctes striatelloides

Doryctes striatelloides is een vliesvleugelig insect uit de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1918 door Strand.
# Vobłaść Hrodna

De vobłaść Hrodna (Wit-Russisch: Гро́дзенская во́бласць, Hrodzienskaja vobłaść of Hrodzyenskaya Voblasts; Russisch: Гро́дненская о́бласть, Grodnenskaya Oblast; Łacinka: Hrodzienskaja vobłaść, Pools: Obwód grodzieński) is een oblast van Wit-Rusland, gelegen in het westen van het land. De oblasthoofdstad is de stad Hrodna.
De oblast is ingedeeld in zeventien districten, 194 selsovets, twaalf steden, zes stadsgemeenten en 21 nederzettingen met stedelijk karakter.
De grootste plaatsen zijn:
* Hrodna - 314.800
* Lida - 98.200
* Slonim - 51.600
* Vawkavysk - 46.800
* Smarhon - 36.700
* Navahroedak - 30.800
* Karelitsjy - 30.000
* Masty - 17.400
* Sjtsjoetsjyn - 16.000
* Asjmjany - 14.900
* Vjalikaja Berastavitsa - 12.000
* Skidzel - 10.900
* Iwe - 8900
* Dzjatlava - 8300

## Demografie

Op 1 januari 2017 telt de oblast 1.047.494 inwoners. Qua inwoners is de vobłaść Hrodna de kleinste regio van Wit-Rusland. Het geboortecijfer bedraagt 11,1‰ in 2017, terwijl het een jaar eerder nog 13,2‰ was. Het sterftecijfer bedroeg 13,9‰ in 2017, een lichte daling vergeleken met 14,0‰ in 2016. De natuurlijke bevolkingsgroei is negatief en bedraagt -2,8‰ in 2017, terwijl het een jaar eerder nog -0,8‰ bedroeg.
* ↑ Geboortecijfer per regio
Brest · Homel · Grodno · Mogiljov · Minsk · Vitebsk · Gorod Minsk
# Dufus

Dufus was een Amerikaanse anti-folkband. De band werd in 1995 opgericht in New York door Seth Faergolzia. Gedurende zijn bestaan heeft Dufus vele artiesten zien komen en gaan waaronder Imani Coppola, Kimya Dawson (The Moldy Peaches), Jeffrey Lewis en Regina Spektor. De band genoot bekendheid in de anti-folkscene die zich vormde rond het Sidewalk Café in New York.
De eerste albums werden in eigen beheer uitgebracht. Dufus tekende in 2003 bij ROIR, waarna het album 1:3:1 verscheen. Er volgden tournees door Europa en Japan. Tijdens het toeren veranderde de samenstelling van de band continu. In 2007 vestigde Faergolzia zich in Rochester. Nadat het album Dufus: eth werd uitgebracht in 2010, hief hij de band op.

## Discografie

* Ee-lai-font, 1997
* Our first born, 1997
* This revolution, 1998
* Neuborns, 2000
* 1:3:1, 2002
* Ball of design, 2004
* The last classed blast, 2006
* Legend of walnut, 2007
* King astronaut, 2007
* In monstrous attitude, 2009
* Dufus: eth, 2010

## Externe link

* (en) Dufus op Discogs

## Bronvermelding
### Bron

* (en) Artist Biography. AllMusic. Gearchiveerd op 25 juni 2023.

### Verwijzing

* 1 2 (en) Divezur, Roman, The Pied Piper of Psaegz. Rochester City Newspaper (12 november 2014). Gearchiveerd op 27 november 2020.

### Opmerking

* ↑ Volgens Divezur (2014) werd de band opgericht in 1997
* MusicBrainz: 3d8170ce-bf61-4d29-b268-3cdadff41760
# Dufourea neovernalis

Dufourea neovernalis is een vliesvleugelig insect uit de familie Halictidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Bohart.
# Dronavalli Harika

Dronavalli Harika (Gorantla, deelstaat Andhra Pradesh, 12 januari 1991) is een Indiase schaakster.
Harika leerde schaken van haar vader toen ze acht jaar oud was. Op jonge leeftijd speelde ze al op hoog niveau. Ze was drie keer wereldkampioene bij de jeugd. In 2004 werd ze grootmeester bij de vrouwen (WGM), in 2007 internationaal meester (IM) en in 2011 grootmeester (GM).
In 2007 ontving ze van de Indiase regering de Arjuna Award.

## Resultaten bij jeugdwereldkampioenschappen

* 2000 - Oropesa del Mar: tweede bij jeugdwereldkampioenschap in categorie tot 10 jaar
* 2001 - Oropesa del Mar: tweede in categorie tot 12 jaar
* 2002 - Heraklion: derde in categorie tot 12 jaar
* 2004 - Heraklion: wereldkampioene in categorie tot 14 jaar
* 2006 - Batoemi: wereldkampioene in categorie tot 18 jaar
* 2008 - Gaziantep: wereldkampioene in categorie tot 20 jaar

## Overige resultaten

* In 2006 werd ze gedeeld 2e bij het 33ste Indiase kampioenschap voor vrouwen.
* In 2009 behaalde ze de eerste plaats bij het 36ste Indiase kampioenschap voor vrouwen.
* Tussen 2004 en 2010 kwam ze uit voor India bij de Schaakolympiade. In 2004 eindigde het team als negende.
* In 2010 werd ze in Antakya in de vierde ronde van het wereldkampioenschap voor vrouwen uitgeschakeld door Ruan Lufei, met 1.5–2.5.
# Donkerbuiklantaarnhaai

De Donkerbuiklantaarnhaai of zwarte doornhaai (Etmopterus spinax) is een soort doornhaai.

## Kenmerken

De donkerbuiklantaarnhaai wordt zo genoemd omdat de zwarte onderzijde abrupt te onderscheiden is van de bruine kleur op de rest van haar lichaam. Het lichaam van deze soort is redelijk smal met een matig lange snuit en staart, en zeer kleine kieuwspleten. Hij heeft scherpe stekels aan de voorrand van de rugvinnen, maar de achterste rugvin en stekels zijn groter. Net als andere lantaarnhaaien is de donkerbuiklantaarnhaai bioluminiscent, de lichtgevende orgaantjes vormen een soort-specifiek patroon op haar flanken en buik. Van deze fotoforen wordt gedacht dat ze functioneren in contra-verlichting, die de haai tegen roofdieren camoufleert. Zij kunnen ook een rol spelen in sociale interacties. De haai is meestal niet groter dan 45 cm.

## Leefwijze

Jonge donkerbuiklantaarnhaaien voeden zich voornamelijk met krill en kleine beenvissen, de overstap naar inktvissen en garnalen volgt als ze groter worden. Er zijn aanwijzingen dat ook de individuen zich verplaatsen naar dieper water als ze ouder worden. Deze soort vertoont een aantal aanpassingen aan het leven in de diepzee, zoals gespecialiseerde T-cellen en levereiwitten om de hogere concentraties van zware metalen aldaar het hoofd te kunnen bieden. Donkerbuiklantaarnhaaien dragen vaak veel parasieten met zich mee.

## Verspreiding en leefgebied

De diepwaterhaai komt voor in de noordoostelijke Atlantische Oceaan, van IJsland en Noorwegen tot Gabon, op een diepte van 70 tot 2490 m. Ook in de Middellandse Zee komt de soort voor. Aan Zuid-Afrika is de soort gerapporteerd aan Kaapprovincie.

## Natuurbeschermingsstatus

De soort is ovovivipaar, de geboorte van een nest van zes tot twintig jongen gebeurt om de twee tot drie jaar. Deze soort heeft heel weinig waarde voor de beroepsvisserij, desondanks worden grote aantallen als bijvangst gevangen voor verwerking tot vismeel. In gebieden waar veel gevist wordt, is de druk op de populatie van deze zich relatief traag voortplantende haaien dan ook groot. De IUCN heeft overwogen de populatie in de noordoostelijke Atlantische Oceaan te beschouwen als gevoelig. De wereldpopulatie bevindt zich volgens de IUCN-normen nog niet in de gevarenzone.
* ↑ (en) Donkerbuiklantaarnhaai op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Coelho, R. Blasdale, T., Mancusi, C., Serena, F., Guallart, J., Ungaro, N., Litvinov, F., Crozier, P. & Stenberg, C. 2008. Etmopterus spinax. In: IUCN 2010. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2010.3. <www.iucnredlist.org>. Downloaded on 24 september 2010.
* David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4 (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp).
# Donkerbruine stuifzwam

De donkerbruine stuifzwam (Lycoperdon umbrinum) is een schimmel die behoort tot de familie Lycoperdaceae. Hij komt vooral voor in naaldbossen onder sparren, vooral in de bergen. Hij groeit op zowel zure als kalkhoudende substraten.

## Kenmerken
### Vruchtlichaam

Het vruchtlichaam heeft een breedte tot 3 cm en een hoogte tot 4 cm. De vorm is meestal schuinpeervormig. Het onderste deel van het vruchtlichaam is versmald, verbonden met de grond met wit mycelium. De kleur is aanvankelijk bleek grijsbruin, later middel- tot donkerbruin. Het oppervlak van het exoperidium is bedekt met dunne en dichte stekels tot 1 mm hoog. Ze zijn allemaal hetzelfde en stijf. Ze buigen naar elkaar toe waardoor er een soort vlecht ontstaat. Tijdens de rijping van het vruchtlichaam blijven de stekels enkelvoudig of vormen ze stervormige trossen die aanvankelijk lichtbruin, dan bruin en ten slotte donkerbruin zijn. In het rijpende vruchtlichaam is tussen de stekels een glanzend, papierachtig endoperidium zichtbaar. In jonge vruchtlichamen is het witachtig en vervolgens bruin. Het opent aan de bovenkant met een klein gaatje. Ondergrond met grote kamers, eerst wit, daarna grijsbruin en grijspaars. Naarmate het vruchtlichaam rijpt, verandert het in een columella. De bodem is olijfbruin tot bruin[

### Geur en smaak

Geur en smaak zijn kruidig-champignonachtig. De sporenprint is olijfbruin.

### Microscopische kenmerken

De sporen zijn olijfbruin, bolvormig, gepuncteerd tot fijnwrattig, 3,5–4,5 (5) μm groot, zonder sterigma.

## Verspreiding

De donkerebruine stuifzwam is wijdverspreid in Noord-Amerika en Europa, en is gemeld in Midden-Amerika en Oost-Azië. De soort is inheems in Midden-Europa. In Nederland komt hij vrij zeldzaam voor. Hij staat op de rode lijst in de categorie 'Bedreigd'.

## Verwisseling

Deze stuifzwam kan worden verward met de zachtstekelige stuifzwam (Lycoperdon molle) en de zwartwordende stuifzwam (Lycoperdon foetidum). Alleen rijpe exemplaren zijn macroscopisch met zekerheid te onderscheiden van Lycoperdon foetidum. Dit door middel van het gladde oppervlak zonder netvormige tekening.
* ↑ Index Fungorum
* 1 2 NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 3 november 2022.
# Vuurvleugelparkiet

De vuurvleugelparkiet (Brotogeris pyrrhoptera) is een vogel uit de familie Psittacidae (papegaaien van Afrika en de Nieuwe Wereld).

## Kenmerken

Deze parkiet is 20 cm lang. De vogel is overwegend groen met een blauwachtig gekleurde kruin en bleekgrijze wangen. De ondervleugeldekveren zijn oranje en vleugelveren zijn blauwgroen. De snavel is relatief groot en licht gekleurd.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van westelijk Ecuador tot noordwestelijk Peru. Het leefgebied bestaat uit verschillende typen natuurlijk bos zoals vochtig tropisch loofbos, maar ook droog bos en halfagrarisch gebied met her en der struikgewas.

## Status

De grootte van de populatie is niet bekend omdat de jaar op jaar fluctuaties zeer groot zijn. Wel is bekend dat de populatie-aantallen afnemen door vangst voor de volièrevogelhandel. Daarnaast is er habitatverlies, het leefgebied wordt aangetast door ontbossing waarbij natuurlijk bos wordt omgezet in gebied voor agrarisch gebruik zoals begrazing door runderen, schapen en geiten. Om deze redenen staat deze soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
Er gelden beperkingen voor de handel in deze parkiet, want de soort staat in de Bijlage II van het CITES-verdrag.
* 1 2 3 4 5 (en) Vuurvleugelparkiet op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Vochtigheidsmeter (materiaaltechniek)

Een vochtigheidsmeter, meestal vochtmeter genoemd, is een meettoestel dat vochtigheid kan meten.
Er bestaan verschillende meetsystemen, de twee meest gekende zijn de resistieve en de dielektrische meters.
De resistieve meter kenmerkt zich door de twee metalen pennen aan het uiteinde. Het meet de elektrische weerstand tussen de twee pinnen met een vaste tussenafstand wanneer deze tegen een oppervlak gedrukt worden. Deze meting wordt gebruikt om de vochtigheid van muren bij bijvoorbeeld waterlekken te meten. Hoe lager de weerstand, des te hoger is de vochtigheid van het gemeten oppervlak. Deze meting meet dus enkel de vochtigheid aan het oppervlak waar de pennen contact maken. Het meet dus vochtigheid op de muur.
De diëlektrische meting werkt met een ander elektrisch principe dat toelaat om niet-destructief dieper in de materialen te dringen. Hiermee kan vochtigheid tot enkele centimeter in de muur gemeten worden. Met behulp van een strooiveld wordt door een grotendeels bolvormige sensor op een niet-destructieve manier enkele centimeters diep in de bouwsubstantie gemeten.
# Vochtigheidsmeter

Vochtigheidsmeter kan verwijzen naar:
* Vochtigheidsmeter (materiaaltechniek)
* Grondvochtigheidsmeter
* Hygrometer
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Vochtigheidsmeter en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Dysdera arabica

Dysdera arabica is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de celspinnen (Dysderidae).
Het dier behoort tot het geslacht Dysdera. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Christa Deeleman-Reinhold.
# Volvarina augerea

Volvarina augerea is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Laseron.
# Volvarina attenuata

Volvarina attenuata is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1865 door Reeve.
# Volmolen (Neerpelt)

De Volmolen was een watermolen op de Dommel iets ten noorden van de dorpskom van Neerpelt. De molen werd ook wel De Bempd genoemd. Van de molen bleef het verbouwde molenaarshuis bewaard, gelegen aan de Volmolenstraat.
Oorspronkelijk was deze molen een banmolen voor het malen van graan, die toebehoorde aan de Abdij van Floreffe. In de 17e eeuw had de opkomende lakennijverheid behoefte aan volmolens om het vollen of vervilten van geweven wollen stoffen niet meer met de voeten maar machinaal te laten gebeuren. In 1610 werd de banmolen omgebouwd naar een volmolen door Jan Buyvoets. In 1658 werd de molen aan de familie Vandersteen verkocht. De abdij van Floreffe bleef gezag uitoefenen over de molen en hield toezicht op het onderhoud en de toestand van de Dommel.
In 1870 werd de molen weer als korenmolen ingericht. Tussen 1863 en 1902 werden verschillende aanvragen voor herstel- en aanpassingswerken aan de sluismuren ingediend. Aanvragen om daarbij het waterpeil te verhogen werden verschillende keren afgewezen door het gemeentebestuur en toegestaan in 1902. Bij de overwegingen was er een medisch verslag van Doctoor Smets aangaande de ongezondheid van het hierdoor ontstane moeras, waardoor tevens eigendommen zouden kunnen worden bevochtigd. Er bleef onenigheid over het waterpeil waarbij het sluiten van de sluizen de afvoer van het afvalwater van de metaalfabriek van Overpelt belemmerde. Uiteindelijk werd de molen in 1908 gekocht door de de eigenaar van de Compagnie des Metaux et Produits Chimiques, ofwel de zinkfabriek van Overpelt en werd de molen stilgelegd. Het molenhuis werd in 1917 verbouwd tot een riante villa met de naam Villa des Saules om dienst te doen als habitation pour employé, logement voor personeel of gasten van de fabriek. Op het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de molen getroffen door een granaat getroffen en zorgde de fabriek nog voor de herstelling van de getroffen zijmuur. Uiteindelijk is het huis aan een particulier verkocht.
Van de oorspronkelijke molen rest nog maar weinig: een molensteen, een paar muurtjes, een vloertje en enkele muurankers.

## Nabijgelegen watermolens

Stroomafwaarts vindt men op de Dommel de Venbergse Watermolen, en stroomopwaarts vindt men de Slagmolen.
* Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (Vlaanderen): 80295