OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hooverville

Een Hooverville was de populaire benaming voor sloppenwijken gebouwd door daklozen tijdens de Grote Depressie. Ze werden vernoemd naar de toenmalige president Herbert Hoover, omdat hij niets zou hebben gedaan om de depressie tegen te houden. De term werd bedacht door Charles Michelson, hoofd publiciteit van het Democratic National Committee. De naam Hooverville wordt ook gebruikt ter aanduiding van de tentsteden in de hedendaagse Verenigde Staten.
Daklozen, zwervers en landlopers bestonden wel voor de Grote Depressie, maar door de economische recessie steeg hun aantal en waren ze meer geconcentreerd rond gaarkeukens van liefdadigheidsorganisaties. Deze nederzettingen werden vaak gevormd op lege terreinen en bestonden uit geïmproviseerde hutten en tenten. De autoriteiten erkenden deze Hoovervilles officieel niet en soms werden de inzittenden verwijderd omdat zij zich formeel zonder toestemming op particulier terrein bevonden, maar vaak werden ze uit noodzaak getolereerd. De Federal Transient Service (1933-35) was gericht op de daklozen als onderdeel van het Amerikaanse New Deal, een programma om de Verenigde Staten uit het slop van de Grote Depressie te trekken.
Sommige van de mannen die gedwongen waren te leven onder deze omstandigheden hadden bouwvaardigheden en bouwden hun huizen van steen. De meeste mensen namen echter hun toevlucht tot krattenhout, karton, en elk stukje metaal dat ze konden vinden.
De meeste van deze werkloze inwoners van de Hoovervilles maakten gebruik van openbare liefdadigheidsinstellingen of bedelden om voedsel bij degenen die huisvesting hadden in dit tijdperk.
Democraten introduceerden andere termen, zoals de "Hooverdeken" (een oude krant gebruikt als deken) en de "Hoovervlag" (een lege portemonnee). "Hooverleer" was karton dat gebruikt werd als inlegzool in een schoen met een gat in de zool. Een "Hooverkar" was een auto met paarden ervoor omdat de eigenaar zich geen benzine kon veroorloven; in Canada werd dit bekend als de Bennett-buggy, naar de toenmalige minister-president.

## Opmerkelijke Hoovervilles

* St. Louis had in 1930 de grootste Hooverville in Amerika. Het bestond uit vier verschillende sectoren.
* In Central Park (New York) bestond een Hooverville van 1931-'33 in het voormalige lage reservoir van de stadswatervoorziening, het werd later omgevormd tot de Great Lawn and Turtle Pond.
* De Bonus Army, een groep veteranen van de Eerste Wereldoorlog, vestigde een Hooverville in Anacostia in het District of Columbia in 1932. Op de piek woonden er 15.000 mensen. Het kamp werd afgebroken door eenheden van het Amerikaanse leger.
* Seattle had zijn grootste Hooverville op droogvallende platen grenzend aan de haven van Seattle, durende van 1932 tot 1941.
* Het New Yorkse stadsdeel Brooklyn had een "Hoover City" van ongeveer Columbia Street naar Hof Street en van Mill Street naar Lorraine Street.
* Seattle had in 2008 meerdere Hoovervilles waaronder Nickelsville
* ↑ Hans Kaltenborn, It Seems Like Yesterday (1956) p. 88
* ↑ Nickelsville
# Jules Baretta

Jules Pierre François Baretta (Elsene, 27 januari 1834 – 1923) was ambachtelijk kunstenaar van Belgische afkomst die werkte in Parijs. Hij maakte onder andere fruitmodellen in was en papier-maché). Zijn kunstig uitgevoerde polychrome anatomische modellen in was spreken nog steeds tot de verbeelding. Ze werden, behalve in wetenschappelijke collecties, ook tentoongesteld op kermissen en in circussen. Ze informeerden daar betalende bezoekers over de gevolgen van 'risicovolle seksuele of sociale praktijken'.
Baretta was de zoon van een goudsmid, en de broer van Louis Baretta, een portretschilder uit Elsene.
In Parijs is een verzameling bewaard gebleven van ruim 4800 wasmodellen met beeltenissen van huid- en geslachtsziekten. Deze werden door wetenschappers gebruikt als educatief materiaal. Het gaat onder andere om uitbeeldingen van herpes, acne, elefantiasis, rachitis en syfilis.
Hij nam deel aan de Antwerpse Wereldtentoonstelling van 1885 (Klasse IX - N°223) met 2000 modellen "Anatomie en pâte plastique", waarmee hij verschillende prijzen won.
Baretta is begraven op het kerkhof van Pere Lachaise.

## Eretekens

* 1878: Gouden medaille; Wereldtentoonstelling, Parijs.
* 1878: Academische palmen
* Ridder van het Legion d'Honneur.

## Verzamelingen

* In de verzameling van de Universiteit Gent wordt een dertigtal modellen bewaard van verschillende huidziekten.
* Musée des moulages, Parijs
* ↑ Wassen model van een vrouw met lepra. www.gum.gent. Geraadpleegd op 4 maart 2024.
* ↑ Researchgate.net Wax sculptures, Jules Baretta Geraadpleegd op 3 maart 2024
* ↑ Huidaandoeningen kunstig verbeeld in was. Historiek (25 november 2023). Geraadpleegd op 4 maart 2024.
* 1 2 3 appl, Cimetière du Père Lachaise - APPL - BARETTA Jules (1834-1923). Cimetière du Père Lachaise - APPL (1 april 2022). Geraadpleegd op 4 maart 2024.
* ↑ Catalogue officiel général, Volume 1. -Stockmans, 1885.
* ↑ https://erfgoedinzicht.be/collecties/?q=Jules%20Baretta&mode=gallery&view=horizontal
# Juan José Mora

Juan José Mora is een gemeente in de Venezolaanse staat Carabobo. De gemeente telt 71.000 inwoners. De hoofdplaats is Morón.
# John Mayhew

John Mayhew (27 maart 1947 - 26 maart 2009) was een Brits drummer. Hij was de derde drummer van Genesis, voordat Phil Collins het overnam, en is te horen op hun album Trespass (1970). Na zijn ontslag bij de groep wegens gebrek aan talent, emigreerde hij naar Australië, waar hij onder meer het beroep van timmerman uitoefende. Later keerde hij terug naar Groot-Brittannië, naar Glasgow, waar hij onder meer werkte voor een meubelmaker.
In 2006 woonde hij de Genesis Convention in Londen bij, waar hij zelfs nog even meedrumde met de Genesis-tributeband toen zij het Genesis-nummer The knife speelde.
Op 26 maart 2009, één dag voor zijn verjaardag, stierf Mayhew in een ziekenhuis aan hartproblemen.
Tony Banks · Phil Collins · Peter Gabriel · Steve Hackett · John Mayhew · Anthony Phillips · Mike Rutherford · John Silver · Chris Stewart · Ray Wilson
# John May

John May (Chatham (Kent), 3 november 1694 - begraven Amsterdam, 27 januari 1779) was scheepsopperbouwmeester bij de Admiraliteit van Amsterdam.

## Biografie

May, lid van het geslacht May, werd in Kent geboren. Hij trouwde te Londen in 1714 met Rebecca Pensix (†1743) en hertrouwde in 1762 met Magteld Geertruy Cannegieter (1720-1802).
In Engeland had hij al naam gemaakt als scheepstimmerman. In 1727 werd Thomas Davis door de admiraliteit aangesteld als scheepsopperbouwmeester en kwam May met hem mee als zijn assistent. Davis werd in 1736/1737 opgevolgd door Charles Bentam. Na het overlijden van die laatste werd May in 1758 aangesteld tot scheepsopperbouwmeester. Die laatste functie zou hij 21 jaar behouden tot aan zijn overlijden, in zijn 85e levensjaar, in 1779. Pas daarna werd er weer een Nederlander als bouwmeester aangesteld.
May was de stamvader van het Nederlandse adellijke geslacht en de vader van kapitein-ter-zee en commandeur en opperhoofd bij de Amsterdamse admiraliteit William May (1725-1807). Hiermee was hij ook de grootvader van schout-bij-nacht Job Seaburne May.
* Biografie in het Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek
* Nederland's Adelsboek 88 (1999), p. 198-200.
# Joseph Keiley

Joseph Turner Keiley (Maryland, 26 juli 1869 – New York, 21 januari 1914) was een Amerikaans picturalistisch fotograaf en criticus.

## Leven en werk

Keiley was de oudste in een gezin met zeven kinderen. Kort na zijn geboorte verhuisde hij naar Brooklyn, New York. Hij ging studeren, werd advocaat en richtte een eigen advocatenbureau op. In de jaren 1890 begin hij met fotograferen en kwam hij in contact met Gertrude Käsebier. In 1898 exposeerde hij met veel succes in de “Philadelphia Photographic Salon”, met een negental foto’s van Indianen en stapte vervolgens volledig over naar de fotografie.
In 1899 werd Keiley als vierde Amerikaan toegelaten tot de Engelse Linked Ring, toentertijd de belangrijkste kunstfotografievereniging in de wereld. In 1900 trad hij toe tot de New Yorkse ‘Camera Club’ en werd redacteur van hun magazine ‘Camera Notes’. Kort daarna was hij samen met onder andere Alfred Stieglitz een van de oprichters van de picturalistische Photo-Secession. In 1903 en 1907 publiceerde hij een zevental foto’s in hun toonaangevende fototijdschrift Camera Work.
Keiley experimenteerde als fotograaf veel met fotogravures, en met behulp van glycerine gemaakte platina-afdrukken. Hij reisde vanaf 1905 veel door Europa en Mexico. Tijdens zijn leven hield hij zo’n 25 tentoonstellingen. Hij stierf in 1914 aan een nierziekte. Stieglitz bleef zijn naam tot 1917 in het colofon van ‘Camera Work’ vermelden.

## Galerij

* Head study, 1905
* Mercedes de Cordoba, 1902, platinotisk, American Art Museum
* Zitkala-Sa, Camera Notes Vol. 5 No. 1, 1901, fotogravure
* Zitkala-Sa, Camera Notes Vol. 5 No. 1, 1901, fotogravure
* Lenore, Camera Work XVII, 1907, Halftone
* A Bit of Paris, Camera Work XVII, 1907, Halftone
* A Garden of Dreams, Camera Work XVII, 1907, Halftone
* Jaro, Camera Work XVII, 1907, fotogravure
* The Last Hour, Camera Work III, 1903, Halftone
* Miss de Cordoba, Camera Work 17, 1907

## Literatuur

* William Innes Homer: Stieglitz and the Photo-Secession 1902. New York, 2002.
* Weston Naef: The Collection of Alfred Stieglitz: Fifty Pioneers of Modern Photography. New York, 1978.
# Joseph Reynaerts

Joseph Reynaerts (Seraing, 24 juli 1955 - 5 november 2020), beter bekend onder zijn artiestennaam Reynaert, was een Belgische zanger.
Reynaert vertegenwoordigde België in 1988 op het drieëndertigste Eurovisiesongfestival, gehouden te Dublin, Ierland. Hij werd gedeeld achttiende in een veld met 21 deelnemers. Zijn lied, Laissez briller le soleil, kreeg vijf punten, allemaal van de Franse jury.
# Joseph Riri

Joseph Muriithi Riri (21 oktober 1973) is een Keniaanse marathonloper. Hij schreef verschillende marathons op zijn naam.

## Loopbaan

Tussen 2001 en 2005 realiseerde Riri de volgende zegereeks: in 2001 won hij de marathon van Belfast en de marathon van Mount Meru, in 2002 zegevierde hij op de marathon van Singapore, in 2004 was hij het sterkst in de marathon van Stockholm en in 2005 in de marathon van Lake Biwa.
In 2004 werd Riri bovendien tweede op de marathon van Berlijn in een persoonlijk record van 2:06.49. Op 14 maart 2004 won hij de halve marathon van Bath in 1:02.20. Op de wereldkampioenschappen van 2005 in Helsinki behaalde Riri op de marathon een 29e plaats.

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| halve marathon | 1:02.20 | 14 maart 2004 | Bath |
| 25 km | 1:13.35 | 9 mei 2004 | Berlijn |
| 30 km | 1:29.37 | 26 september 2004 | Berlijn |
| marathon | 2:06.49 | 26 september 2004 | Berlijn |

## Prestaties
### halve marathon

* 2004: 1 halve marathon van Bath - 1:02.20
* 2006: 19e halve marathon van Bogota - 1:11.46

### marathon

* 2001: 1 marathon van Belfast - 2:26.00
* 2001: 1 marathon van Mt Meru
* 2002: 1 marathon van Singapore - 2:18.46
* 2002: 3 marathon van Verona - 2:23.43
* 2004: 1 marathon van Stockholm - 2:16.12
* 2004: 2 marathon van Berlijn - 2:06.49
* 2005: 1 marathon van Lake Biwa - 2:09.00
* 2005: 29e WK - 2:19.51
* 2006: 16e marathon van Lake Biwa - 2:16.58
* 2007: 7e marathon van Beppu Oita - 2:13.38
* 2007: 4e marathon van Praag - 2:13.50
* (en) World Athletics-profiel voor Joseph Riri
* (fr) Atletenportret op marathoninfo.free.fr
# Joseph Stiglitz

Joseph Eugene Stiglitz (Gary, 9 februari 1943) is een Amerikaans econoom, auteur en in 2001 winnaar van de Prijs van de Zweedse Rijksbank voor economie (Nobelprijs voor de Economie). Hij is een van de bekendste economen in de wereld en heeft naast zijn wetenschappelijke werk ook een aantal boeken voor een algemeen publiek geschreven. Hij is met name bekend om zijn kritische standpunten over globalisering en over internationale organisaties als het Internationaal Monetair Fonds. Stiglitz heeft belangrijke posten bekleed onder president Bill Clinton, als lid (1993-95) en later voorzitter (1995-97) van de Council of Economic Advisers, en later bij de Wereldbank (1997-2000), onder meer als Senior vice president en Chief Economist. Momenteel geeft Stiglitz les aan Columbia University in New York, Verenigde Staten.

## Bijdrages aan de economie
### Risicoaversie

In 1967 schreef Stiglitz samen met Michael Rothschild een van zijn eerste artikelen voor het Journal of Economic Theory in 1970. Stiglitz en Rothschild bouwden voort op werk van economen als Robert Solow over het concept van risicoaversie. In een tweede artikel analyseerden ze de theoretische gevolgen van risicoaversie in verschillende omstandigheden, zoals de spaarbeslissingen van een individu en de productiebeslissingen van een bedrijf.

### Informatie-asymmetrie

Stiglitz heeft onderzoek gedaan over screening, een techniek die door een economische agent wordt gebruikt om privé-informatie van een andere agent te ontfutselen. Voor deze bijdrage aan de theorie van informatie-asymmetrie deelde hij de Nobelprijs voor Economie met George A. Akerlof en A. Michael Spence in 2001 "voor het leggen van de basis voor de theorie van markten met asymmetrische informatie".

## Publicaties

* (en) Shapiro, C. en Stiglitz, Joseph (1984), “Equilibrium unemployment as a worker discipline device,” American Economic Review, juni 1984
* (en) Walsh, Carl & Stiglitz, Joseph (2002). Economics. New York : W.W. Norton & Company.
* (en) Walsh, Carl & Stiglitz, Joseph (2002). Principles in Macroeconomics. New York : W.W. Norton & Company.
* (en) Stiglitz, Joseph (2002). Globalization and Its Discontents W. W. Norton & Company ISBN 0393051242, (nl) Perverse Globalisering, Spectrum (2002).
* (en) Greenwald, Bruce & Stiglitz, Joseph (2003). Towards a New Paradigm in Monetary Politics. Cambrididge: Cambridge University Press.
* (en) Stiglitz, Joseph (2004). The Roaring Nineties. Why We're Paying the Price for the Greediest Decade in History, Penguin ISBN 0141014318
* (en) Stiglitz, Joseph (2006). Making Globalization Work, Penguin
* (en) Stiglitz, Joseph & Linda Bilmes (2008). The Three Trillion Dollar War, W. W. Norton ISBN 978-0-39-306701-9
* (en) Stiglitz, Joseph (2010). Freefall: America, Free Markets, and the Sinking of the World Economy, W. W. Norton ISBN 978-0393075960, (nl) Vrije val, Spectrum (2010).
* (en) Stiglitz, Joseph (2012). The Price of Inequality, W. W. Norton ISBN 978-0-718-19738-4
# Jukjangchang

De jukjangchang, letterlijk lange bamboe-speer, is een Koreaans wapen dat voor het eerste benoemd wordt in de Muyesinbo, een Koreaanse handleiding uit 1759.
Zoals de naam reeds doet veronderstellen, werd de speer van bamboe gemaakt en was deze vrij lang, ongeveer vier meter. De bamboe-schacht maakt de jukjangchang flexibeler dan de gewone lange speer (jangchang).
# Juan Ignacio Sánchez

Juan Ignacio Sánchez (Bahía Blanca, 8 mei 1977) is een Argentijns voormalig basketballer.

## Carrière

Na gespeeld te hebben voor de Philadelphia 76ers, Atlanta Hawks, Panathinaikos (met wie hij de Euroleague 2001-02 wint, maar zonder een hoofdrol te spelen) en Detroit Pistons, maakt Sanchez de keuze die zijn carrière verandert, hij verhuist naar Etosa Alicante en belandt in de Spaanse competitie. Aan het einde van het seizoen 2003-04 wordt hij overgenomen door Sergio Scariolo's Club Baloncesto Málaga, die hem aan het hoofd van het Andalusische team zet; hij wint de Spaanse Liga Cup in zijn eerste jaar. Het daaropvolgende seizoen is magisch voor Unicaja en voor de speler zelf, die samen met Jorge Garbajosa en Daniel Santiago de hoofdrolspeler is van het historische eerste landstitel van de Andalusische ploeg.
In het seizoen 2006-07 slaagde Malaga er niet in hun kampioenssucces te herhalen, mede door het feit dat de sterspeler van de ploeg, Jorge Garbajosa, naar de NBA verhuisde met de Toronto Raptors. Onder leiding van het duo Sanchez-Santiago maakte het door Scariolo gecoachte team niettemin een ongelooflijke reis in de Euroleague, waarbij het de Final 4 bereikte, waar het het moest afleggen tegen het CSKA Moskou van Ettore Messina en Theodōros Papaloukas. Malaga speelt de finale voor de derde plaats tegen Tau en wint na een hartveroverende wedstrijd. Aan het einde van het seizoen verlengde Sanchez zijn contract met Malaga niet en verhuisde naar Barcelona, maar het seizoen bleek teleurstellend te zijn. Sanchez besluit opnieuw te veranderen en aan het einde van het seizoen 2007/2008, na ook gescout te zijn door Lottomatica Roma, verhuist hij naar Real Madrid. Na een matig jaar besluit hij terug te keren om in Argentinië te spelen.
Met de Argentijnse nationale ploeg speelde hij in 2002 het Wereldkampioenschap, verloren in de finale tegen Joegoslavië, en de zegevierende Olympische Spelen van 2004 in Athene. Hij maakte ook deel uit van Argentinië op het Wereldkampioenschap 2006, waar zijn nationale ploeg slechts als vierde eindigde.

## Erelijst

* 1x Spaans landskampioen: 2006
* 1x Spaans bekerwinnaar: 2005
* 1x EuroLeague: 2002
* Olympische Spelen: 1x 1
* Wereldkampioenschap: 1x 2
* FIBA AmeriCup: 2x 1 , 1x 2
* Zuid-Amerikaans kampioenschap: 1x 2
* FIBA Diamond Ball: 1x 3
* Profiel op Proballers
* Profiel op Olympedia
# Juan Ignacio Cavallaro

Juan Ignacio Cavallaro (Paraná, 28 juni 1994) is een Argentijnse voetballer die doorgaans als aanvaller speelt. Hij verruilde Unión de Santa Fe in juli 2013 voor San Lorenzo.

## Carrière

Cavallaro leerde voetballen op de voetbalschool Claudio Marangoni in Paraná. Op elfjarige leeftijd maakte hij de overstap naar de jeugd van Unión de Santa Fe, waar hij samenwerkte met jeugdcoach Nicolás Frutos. In 2011 werd hij samen met een ploegmaat door Frutos uitgekozen om een stage te volgen bij diens ex-club RSC Anderlecht. In het seizoen 2011/12 maakte Cavallaro zijn debuut in het eerste elftal. Op 7 april 2013 debuteerde hij in de Clausura (het slottoernooi) van de Primera División tegen Banfield. Cavallero werd na een uur vervangen door Fabricio Núñez. In zijn volgende wedstrijd, tegen Arsenal, maakte de zeventienjarige Cavallaro zijn eerste doelpunt. Nadien kwam hij nog vijf keer in actie tijdens de Clausura. In het daaropvolgende seizoen werd de aanvallende middenvelder een vaste waarde.

## Interlandcarrière

Cavallaro was een Argentijns jeugdinternational. Op 14 augustus 2012 maakte hij tegen Duitsland –21 zijn debuut in het Argentijns beloftenelftal. Argentinië verloor met 6–1, Cavallaro mocht na 71 minuten invallen voor Matías Kranevitter.
In 2013 nam hij met Argentinië onder 20 jaar deel aan het Zuid-Amerikaans kampioenschap –20, in eigen land. Argentinië overleefde de groepsfase niet. Cavallaro kwam tijdens het toernooi twee keer in actie.
* ↑ Cavallaro y Fantín volvieron de su experiencia en Bélgica El Litoral, 13 december 2011
2 Angeleri · 3 Senesi · 4 Rodríguez · 5 Mercier · 6 Caruzzo · 7 Mussis · 8 Gudiño · 9 Blandi · 10 Romagnoli · 11 Viola · 12 Torrico · 14 Castro · 15 Reniero · 16 Belluschi · 17 Díaz · 19 Botta · 22 Navarro · 23 Berterame · 24 Cavallaro · 25 Devecchi · 26 Piris Da Motta · 27 Rojas · 28 Barrios · 29 Salazar · 31 Quignon · 32 Coloccini · 34 Moyano · 35 Conechny · 36 Merlini · 40 Acevedo · Coach: Biaggio
# Jules Janssen

Jules Janssen (Maastricht, 17 mei 1918 – aldaar, 12 januari 2002) was een Nederlandse verzetsstrijder.

## Levensloop

Janssen werd geboren als de middelste in een gezin van elf kinderen. Hij volgde de avondhandelsschool en kreeg een baan als verkoper bij de Sphinx. Op 1 april 1940 werd hij onder de wapenen geroepen en diende tijdens de meidagen van 1940 in Den Haag. Toen de Duitse bezetting eenmaal een feit was werd hij door kapelaan Joep Nijsten gevraagd om toe te treden tot de Katholieke Actie. Hierin waren een aantal Rooms-katholieke organisaties opgegaan die door de bezetter waren verboden. Janssen trad op als secretaris van de afdeling in Maastricht. Vervolgens werd Janssen gevraagd om in Maastricht en de omliggende dorpen een hulporganisatie op te zetten voor jongeren die onderdoken om niet in Duitsland te hoeven werken.
De Duitsers kwamen Janssen op het spoor. In de nacht van 17 op 18 februari 1944 omsingelden zij zijn ouderlijk huis en werd hij opgepakt. De Duitsers vonden meer dan twaalfhonderd bonkaarten. Het verzet wilde Janssen graag vrij krijgen en boden twaalfduizend gulden losgeld. Daardoor werd het de Sicherheitspolizei (SiPo) duidelijk dat zij met Janssen een belangrijke vangst hadden gedaan. Het aanbod werd gedaan via Aldegonda Zeguers-Boere, een minnares van Max Strobel, hoofd van SiPo in Maastricht. Jo Lokerman werd gearresteerd toen hij een afspraak had metZeguers-Boere. Daarna volgde er een arrestatiegolf, waarbij meer dan veertig mensen werden opgepakt.
Janssen zelf werd in deze periode ernstig mishandeld, maar gaf geen informatie prijs. In juni 1944 werd hij met andere arrestanten vastgezet in Kamp Vught en toen de geallieerde strijdkrachten dichterbij kwamen op transport gezet naar Sachsenhausen. Hij moest daar granaten maken. Aan het einde van de oorlog volgde een zogeheten dodenmars richting Schwerin, waar Janssen door de Amerikanen werd bevrijd.
Samen met zijn vrouw Mia Cremers kreeg Janssen drie kinderen.
* Elke dag in de kerk sinds de bevrijding, Limburgsch Dagblad, 10 september 1994
* ↑ Overlijdensbericht, Limburgs Dagblad, 14 januari 2002
# Jules Jacques

Jules Jacques (1926 - 21 februari 2007) was een Belgische politicus voor cdH. Hij was burgemeester van Seneffe.

## Biografie

Zijn vader was belastinginspecteur. Jacques studeerde aan de Université catholique de Louvain en werd daarna arts.
Jacques ging in de gemeentepolitiek bij de PSC en nam in 1958 voor het eerst deel aan de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd meteen verkozen en werd zo schepen van 1959 tot 1963. In 1964 werd hij burgemeester, wat hij bleef tot 1976 en de gemeentelijke fusies. Vanaf 1977 zetelde hij in de oppositie. In 1983 trad hij weer toe tot de meerderheid als schepen en na de volgende verkiezingen werd hij vanaf 1989 opnieuw burgemeester in een coalitie PS-PSC. Hij bleef burgemeester tot de verkiezingen van 1994, waarna hij weer schepen werd. Hij legde zijn schepenmandaat neer eind 1998, maar bleef nog tot eind 2006 gemeenteraadslid.
Jacques overleed in 2007.
* ↑ Décès de l'ancien mayeur Jules Jacques, uit La Dernière Heure, 23 februari 2007
# Junior Bonner

Junior Bonner is een Amerikaanse western uit 1972 onder regie van Sam Peckinpah.

## Verhaal

Wanneer de rodeorijder Junior Bonner terugkeert naar huis, ontdekt hij daar dat zijn huis wordt gesloopt. Zijn vader ligt in het ziekenhuis en hij slaat zijn broer door een ruit, omdat hij de boerderij heeft verkocht. Tegen het advies van de dokter in verlaat de vader het ziekenhuis om samen met zijn zoon deel te nemen aan een rodeo.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Steve McQueen | Junior Bonner |
| Robert Preston | Ace Bonner |
| Ida Lupino | Elvira Bonner |
| Ben Johnson | Buck Roan |
| Joe Don Baker | Curly Bonner |
| Barbara Leigh | Charmagne |
| Mary Murphy | Ruth Bonner |
| Bill McKinney | Red Terwiliger |
| Dub Taylor | Del |
| Sandra Deel | Arlis |
| Don Barry | Homer Rutledge |
| Charles H. Gray | Burt |
| Matthew Peckinpah | Tim Bonner |
| Sundown Spencer | Nick Bonner |
| Rita Garrison | Flashie |

## Externe link

* (en) Junior Bonner in de Internet Movie Database
The Deadly Companions (1961) · Ride the High Country (1962) · Major Dundee (1965) · The Wild Bunch (1969) · The Ballad of Cable Hogue (1970) · Straw Dogs (1971) · Junior Bonner (1972) · The Getaway (1972) · Pat Garrett and Billy the Kid (1973) · Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974) · The Killer Elite (1975) · Cross of Iron (1977) · Convoy (1978) · The Osterman Weekend (1983)