OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Great Hans Lollik

Great Hans Lollik is een onbewoond privé-eiland in de Amerikaanse Maagdeneilanden. Het ligt ongeveer 2,5 km van Magens Bay op Saint Thomas.

## Geschiedenis

De naam van het eiland betekent "Hans van Lolland", in het Deens. In de 18e eeuw was er een katoenplantage op Great Hans Lollik. De ruïnes van het plantagehuis, slavenverblijven en andere gebouwen bevinden zich nog op het eiland. In de 20e eeuw werd het eiland verlaten. Vanaf 1964 hadden projectontwikkelaars plannen ontwikkeld om een toeristisch resort op het eiland te bouwen, maar het eiland stond vaak te koop, en wijzigde vele malen van eigenaar. In 2020 was het eigendom van U.S. Virgin Islands Properties, LLC uit Palo Alto, Californië, maar de uiteindelijke eigenaar is onduidelijk.

## Overzicht

Great Hans Lollik is een heuvelachtig eiland met dichte palmbossen, witzandstranden en hoge klippen. Ten noorden van Great Hans Lollik ligt Little Hans Lollik, een eilandje van ongeveer 40 hectare. Beide eilanden zijn gescheiden door een ondiep kanaal.
Op Great Hans Lollik bevindt zich het strand Coconut Bay. De stranden van de Amerikaanse Maagdeneilanden zijn publiek toegankelijk. Coconut Bay wordt door schildpadden gebruikt om eieren te leggen. In juli 2020 werd het strand gebruikt door campeerders die werden opgeschrikt door 15 mannen in camouflagepakken die vanaf een heuvel op de verwilderde geiten schoten. Door de politie werd bevestigd dat er toestemming was om de geiten af te schieten omdat het een invasieve soort betreft, maar de campeerders spraken schande over de slachting.
* 1 2 3 4 (en) Private Islands Online, Great Hans Lollik, US Virgin Islands (via archive.org)
* ↑ (en) Peak Bagger, Hans Lollik Island High Point, U.S. Virgin Islands. Gearchiveerd op 20 september 2022.
* ↑ (en) Teresita Majewski, Current Research, 1993, American Antiquity #58 (beperkte toegang)
* ↑ (en) Villanova University, Tamarind Resort v. Govt of V.I., 1998, p.3, Opinions of the United States Court of Appeals for the Third Circuit. Gearchiveerd op 18 juli 2023.
* 1 2 (en) Vladi Private Islands, Great Hans Lollik Island & Little Hans Lollik Island
* 1 2 (en) St Thomas Source, Emancipation Holiday Campers distrubed by goat slaughter, 2 juli 2020. Gearchiveerd op 16 december 2022.
* ↑ (en) Uncommon Caribbean, Leaping Into Coconut Bay at Hans Lollik Island, St. Thomas. Gearchiveerd op 9 februari 2023.
* ↑ (en) St Thomas Source, DEVELOPMENT WOULD DESTROY HANS LOLLICK, 3 februari 2004. Gearchiveerd op 22 september 2022.
Saint Croix · Saint John · Saint Thomas Buck Island (Saint Croix) · Great Hans Lollik · Great Saint James · Hassel Island · Little Saint James · Protestant Cay · Thatch Cay · Water Island
# Great Glen (Schotland)

De Great Glen is een lange en rechte glen in Schotland. De glen is ongeveer 100 kilometer lang op het land en loopt van Fort William aan de Schotse westkust naar Inverness in het oosten.
De Great Glen volgt een grote geologische breuk, bekend als de Great Glen Fault. Hier vindt een zijschuiving (Engels: strike-slip fault) plaats waarbij beide zijden horizontaal (lateraal) ten opzichte van elkaar bewegen. De Great Glen vormt hier een natuurlijke grens in de Schotse Hooglanden van de Grampian Mountains in het zuidoosten en de Northwest Highlands in het noordwesten.
In de glen liggen veel meren en rivieren. De waterscheiding ligt tussen Loch Oich en Loch Lochy. Het Caledonisch Kanaal maakt gebruik van de lochs als onderdeel van de route. De rivieren zijn niet geschikt voor schepen waardoor het graven van kanalen noodzakelijk was.
De glen is een natuurlijke reisroute in de Hooglanden van Schotland, die wordt gebruikt door zowel het Caledonisch Kanaal als de A82 hoofdweg. Beide verkeeraders liggen tussen Inverness en Fort William. De Invergarry and Fort Augustus Railway werd gebouwd in 1896 van het zuidelijke einde van de glen naar het zuidelijke einde van Loch Ness, maar het traject naar Inverness is nooit aangelegd. De spoorweg is gesloten in 1947.
Van noordoosten naar zuidwesten liggen de volgende rivieren en meren langs de Great Glen:
* Ness
* Loch Dochfour
* Loch Ness
* Oich
* Loch Oich
* Loch Lochy
* Lochy
* Loch Linnhe

## Great Glen Way

In 2002 werd een recreatief pad langs de volledige lengte van de Great Glen geopend, de Great Glen Way. De route is geschikt voor wandelaars, fietsers of kan per boot worden afgelegd. Voor de wandelaars duurt de tocht tussen de vijf en zes dagen, en voor fietsers duurt het zo'n twee à drie dagen.

## Externe link

* (en) officiële Great Glen Ways website
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Great Glen op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Great Glen

Great Glen kan verwijzen naar:
* Great Glen (Schotland), een reeks glens (valleien) tussen Inverness aan de Moray Firth en Fort William aan Loch Linnhe
* Great Glen (Leicestershire), een plaats en civil parish in Engeland
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Great Glen en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Grjazev-Sjipoenov GSj-6-30

De Grjazev-Sjipoenov GSj-6-30 (Russisch: Грязев-Шипунов ГШ-6-30) is een Gatling gun snelvuurkanon met zes lopen van kaliber 30 mm door Grjazev en Sjipoenov in 1970 ontworpen als boordgeschut voor op jachtvliegtuigen van de Sovjet-Unie vanaf 1975 en nadien Rusland.
Het ontwerp gelijkt op dat van de lichtere Grjazev-Sjipoenov GSj-6-23. KBP Instrument Design Bureau bouwt het.
Op de Mikojan-Goerevitsj MiG-27 werd de GSj-6-30 schuin gemonteerd onder de vleugels vanwege de terugslag. Het is ook geplaatst op de Soechoj Soe-25, maar werd vanwege trillingen vervangen door de Grjazev-Sjipoenov GSj-30-2. Het wordt ook gebruikt op de Kasjtan, A-213 Vympel-A Palma/Palasj en Pantsir-M CIWS.

## Specificaties

* Aantal lopen: 6
* Terugslag: ja
* Massa: 149 kg
* Lengte: 2040 mm
* Granaten: 30 mm x 165 mm
* Massa projectiel: 390 g
* Vuursnelheid: 6000 schoten / min
* Mondingssnelheid: 845 m/s

## Gebruikers

* Sovjet-Unie
* Rusland
* India
* Vietnam
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gryazev-Shipunov GSh-6-30 op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Groene honingeter

De groene honingeter (Gymnomyza viridis) is een zangvogel uit de familie Meliphagidae (honingeters).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in Fiji op de eilanden Taveuni en Vanua Levu.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Groene honingeter op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Groene juweelkolibrie

De groene juweelkolibrie (Lampornis amethystinus) is een vogel uit de familie Trochilidae (kolibries).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van centraal Mexico tot Honduras en telt vijf ondersoorten:
* L. a. amethystinus: westelijk, centraal en oostelijk Mexico.
* L. a. circumventus: zuidwestelijk Oaxaca (zuidelijk Mexico).
* L. a. margarita: zuidwestelijk Mexico.
* L. a. salvini: Chiapas (zuidelijk Mexico), Guatemala en El Salvador.
* L. a. nobilis: Honduras.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Groene juweelkolibrie op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.1). Gearchiveerd op 30 mei 2023.
# Grote Prijs van Brabant 2014

De 2e editie van de Grote Prijs van Brabant in 's-Hertogenbosch werd gehouden op 11 oktober 2014. De categorie C2-wedstrijd werd gehouden op een parcours op de Pettelaarse schans. In 2013 won de Belg Tom Meeusen. Deze editie werd gewonnen door de Nederlander Lars van der Haar.

## Mannen elite
### Uitslag

| Plaats | Naam | Ploeg | Tijd |
| | Lars van der Haar | Giant-Shimano DT | 1u00'26" |
| 2 | Corné van Kessel | Telenet-Fidea | + 49" |
| 3 | Jim Aernouts | Sunweb-Napoleon Games | z.t. |
| 4 | Kevin Pauwels | Sunweb-Napoleon Games | z.t. |
| 5 | Sven Nys | Crelan-AA Drink | z.t. |
| 6 | David van der Poel | BKCP-Powerplus | z.t. |
| 7 | Stan Godrie | Rabobank DT | z.t. |
| 8 | Bart Wellens | Telenet-Fidea | + 56" |
| 9 | Joeri Adams | Vastgoedservice-Golden Palace | z.t. |
| 10 | Tom Meeusen | Telenet-Fidea | + 1'09" |
UCI-punten Class 2 :
| Pos. | Punten |
| 1 | 40 |
| 2 | 30 |
| 3 | 20 |
| 4 | 15 |
| 5 | 10 |
| 6 | 8 |
| 7 | 6 |
| 8 | 4 |
| 9 | 2 |
| 10 | 1 |
* Officiële website
* (en) 2014 » Grote Prijs van Brabant (C2), ProCXStats
# Grapsoidea

Grapsoidea is een superfamilie van krabben.

## Systematiek

De Grapsoidea omvat volgende families:
* Gecarcinidae MacLeay, 1838
* Glyptograpsidae Schubart, Cuesta & Felder, 2002
* Grapsidae MacLeay, 1838
* Percnidae Števčić, 2005
* Plagusiidae Dana, 1851
* Sesarmidae Dana, 1851
* Varunidae H. Milne Edwards, 1853
* Xenograpsidae N.K. Ng, Davie, Schubart & Ng, 2007
Drie fossiele geslachten werden (nog) niet aan een familie toegewezen:
* Daragrapsus † Müller & Collins, 1991
* Daranyia † Lőrenthey, 1901
* Pseudodaranyia † Tessier, Beschin, Busulini & De Angeli, 1999
* ↑ MacLeay, W.S., (1838) On the brachyurous decapod Crustacea brought from the Cape by Dr. Smith. In: Smith, A. (ed.) Illustrations of the Annulosa of South Africa; being a portion of the objects of natural history chiefly collected during an expedition into the interior of South Africa, under the directin of Dr. Andrew Smith, in the years 1834, 1835. and 1836; fitted out by “The Cape of Good Hope Association for Exploring Central Africa”. London: Smith, Elder, and Co.. 53–71 pp.
* ↑ De Grave, Sammy, N. Dean Pentcheff, Shane T. Ahyong et al., (2009). "A classification of living and fossil genera of decapod crustaceans". Raffles Bulletin of Zoology Suppl. 21: 1–109.
# Grote heidehangmatspin

De grote heidehangmatspin (Linyphia tenuipalpis) is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Linyphia. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1884 door Eugène Simon.
# Großhart

Großhart is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Stiermarken, en maakt deel uit van het district Hartberg. Großhart telt 637 inwoners.
Bad Blumau · Bad Loipersdorf ·Bad Waltersdorf · Buch-St. Magdalena · Burgau · Dechantskirchen · Ebersdorf · Feistritztal · Friedberg · Fürstenfeld · Grafendorf bei Hartberg · Greinbach · Großsteinbach · Großwilfersdorf · Hartberg · Hartberg Umgebung · Hartl · Ilz · Kaindorf · Lafnitz · Neudau · Ottendorf an der Rittschein · Pinggau · Pöllau · Pöllauberg · Rohr bei Hartberg · Rohrbach an der Lafnitz · Sankt Jakob im Walde · Sankt Johann in der Haide · Sankt Lorenzen am Wechsel · Schäffern · Söchau · Stubenberg · Vorau · Waldbach · Wenigzell-Mönichwald
* Gemeinsame Normdatei: 1022457985
* Virtual International Authority File: 257136006
* WorldCat (via VIAF): 257136006
# Großharthau

Großharthau is een gemeente en plaats in de Duitse deelstaat Saksen. De gemeente maakt deel uit van het Landkreis Bautzen. Großharthau telt 2.832 inwoners.
Arnsdorf · Bautzen · Bernsdorf · Bischofswerda · Burkau · Crostwitz · Cunewalde · Demitz-Thumitz · Doberschau-Gaußig · Elsterheide · Elstra · Frankenthal · Göda · Großdubrau · Großharthau · Großnaundorf · Großröhrsdorf · Großpostwitz · Haselbachtal · Hochkirch · Hoyerswerda · Kamenz · Königsbrück · Königswartha · Kubschütz · Lauta · Laußnitz · Lichtenberg · Lohsa · Malschwitz · Nebelschütz · Neschwitz · Neukirch · Neukirch/Lausitz · Obergurig · Ohorn · Ottendorf-Okrilla · Oßling · Panschwitz-Kuckau · Pulsnitz · Puschwitz · Räckelwitz · Radeberg · Radibor · Ralbitz-Rosenthal · Rammenau · Schirgiswalde-Kirschau · Schmölln-Putzkau · Schwepnitz · Schönteichen · Sohland an der Spree · Spreetal · Steina · Steinigtwolmsdorf · Wachau · Weißenberg · Wiednitz · Wilthen · Wittichenau
# Gryllomorpha gracilipes

Gryllomorpha gracilipes is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1943 door Lucien Chopard.
# Grote steentijm

Grote steentijm (Clinopodium grandiflorum) is een lage vaste plant uit de lipbloemenfamilie (Lamiaceae). De soort komt enkel voor op kalkrijke grond.

## Externe link

* Grote steentijm (Clinopodium grandiflorum) op SoortenBank.nl (gearchiveerd) (gebaseerd op de Heukels$^{23}$, dit is de voorlaatste uitgave)
# Grote steekmossel

De grote steekmossel (Pinna nobilis, synoniem: Pinna squamosa) is een in zee levende tweekleppige uit de familie Pinnidae. De breekbare schelp heeft een langgerekte driehoekige vorm. Deze soort komt vooral voor in de Middellandse Zee op dieptes tot 20 meter langs de kust.

## Beschrijving

De schelp kan wel 80 cm groot worden en hecht zich meestal aan een rotswand, zandbodem of zeegras als Posidonia met behulp van stugge en lange zijde-achtige haren, byssusdraden genoemd. Dit materiaal wordt ook wel gebruikt bij de fabricage van handschoenen. Net als andere tweekleppige schelpen is hij fragiel. De binnenzijde is bedekt met een heldere parelmoerglans. Oudere exemplaren zijn dikwijls begroeid met allerlei dieren zoals sponzen en mosdiertjes. Binnen in de mossel leven kleine krabbetjes van het geslacht Pinotheres. De schelp kwam vroeger veel voor, maar is vrij zeldzaam geworden onder andere door overbevissing, het feit dat sommige zachte delen eetbaar zijn, het geleidelijk verdwijnen van zeegrasvelden, en de vervuiling van de zee. Ook is de schelp een gewild object voor duikers om als souvenir mee te nemen. Verwant aan de schelp is de kleinere soort Pinna pectinata die vooral in dieper water voorkomt.
Rechter en linker klep van hetzelfde exemplaar:
* Rechter klep
* Linker klep
# Gryllosoma

Gryllosoma is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Hebard.

## Soorten

Het geslacht Gryllosoma omvat de volgende soorten:
* Gryllosoma choco Hebard, 1928
* Gryllosoma esau Hebard, 1928
* Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun. Orthoptera Species File. Version 5.0/5.0. http://Orthoptera.SpeciesFile.org [bezocht 15 april 2013]
# Guido Sala

Guido Sala (Lissone, 15 december 1928 - 13 april 1987) was een Italiaans motorcoureur.

## Carrière

Sala begon zijn motorsportcarrière op een Moto Morini. In 1950 behaalde hij zijn eerste zege op een Alpino. In 1951 en 1952 werd hij op een Parilla derde in de tweede divisie van het Italiaans kampioenschap wegrace. Tevens debuteerde hij in 1952 in het wereldkampioenschap wegrace, waarin hij op een MV Agusta deelnam in de 125 cc-klasse. Hij zette direct goede resultaten neer met een vierde plaats in de TT van Assen en een vijfde plaats in de Grand Prix der Naties.
Vanwege zijn goede resultaten kreeg Sala in 1954 een fabrieksmotor van MV Agusta tot zijn beschikking. Dat jaar behaalde hij zijn enige Grand Prix-overwinning in zijn thuisrace, nadat zijn teamgenoot Carlo Ubbiali door mechanische pech terugviel. In hetzelfde evenement debuteerde hij ook in het WK 250 cc, maar hierin kwam hij niet aan de finish. In 1955 nam hij enkel deel aan de 125 cc-race in Italië, waarin hij zevende werd. In 1957 reed hij op een FB Mondial in de 125 cc- en 250 cc-races van de Grand Prix der Naties; in de 125 cc werd hij zesde, terwijl hij in de 250 cc de finish niet wist te bereiken.
Na zijn motorsportcarrière stapte Sala over naar het karting. Met een Tecno als chassis en een motorblok van Parilla werd hij in 1964 gekroond tot de eerste wereldkampioen karten. In 1965 herhaalde hij dit met een motorblok van BM. In 1968 beëindigde hij zijn loopbaan als coureur en opende hij een winkel voor motorfietsen. In 1987 overleed hij op 58-jarige leeftijd na een lang ziekbed. In zijn geboorteplaats Lissone werd een straat naar hem vernoemd.

## Externe link

* (en) Guido Sala op de officiële website van het wereldkampioenschap wegrace
* ↑ (fr) SPAGGIARI Bruno - pilotegpmoto.com. Gearchiveerd op 9 augustus 2022.
# Guido Schmidt

Guido Schmidt (Bludenz, 15 januari 1901 – Wenen, 5 december 1957) was een Oostenrijks politicus en diplomaat. Guido Schmidt was van 1928 tot 1938 vicekabinetsdirecteur van president Miklas. In 1936 werd hij staatssecretaris van buitenlandse zaken. Hij sloot op 11 juni 1936 een tolunie-verdrag met nazi-Duitsland, waarin Duitsland de soevereiniteit van Oostenrijk erkende en waarin beide landen afspraken om nauw samen te werken.
Op 12 februari 1938 werd hij minister van Buitenlandse Zaken. Samen met Kurt von Schuschnigg, de bondskanselier en enkele afgevaardigden bracht hij in het voorjaar van 1938 een bezoek aan het Berghof, op de Obersalzberg in Berchtesgaden, Hitlers buitenverblijf in de Alpen. Hitler zette de Oostenrijkse delegatie onder scherpe druk om akkoord te gaan met een anschluss (aansluiting, aanhechting) van Oostenrijk aan Duitsland. De delegatie deed echter slechts enkele concessies, en keerde weer naar Oostenrijk terug. Schuschnigg wilde aanvankelijk een volksstemming houden, maar Hitler dreigde met een gewapende aanval op Oostenrijk. Uiteindelijk trad de regering Schuschnigg af en het kabinet onder Arthur Seyss-Inquart trad aan. Deze informeerde Hitler dat deze Oostenrijk kon annexeren, zonder dat er tegenstand zou worden geboden door de Bundeswehr. Op 12 maart 1938 was de anschluss voltooid.
Guido Schmidt was gedurende de Tweede Wereldoorlog werkzaam in de industrie. Aan het einde van de oorlog wegens een welgezinde houding ten opzichte van de bezetter gearresteerd. In 1947 werd Schmidt vrijgesproken. Schmidt trad tijdens de Processen van Neurenberg op als getuige.
# Gueneria similaria

Gueneria similaria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1860 door Walker.
# Griekenland op het Eurovisiesongfestival 2002

Griekenland nam deel aan het Eurovisiesongfestival 2002 in Tallinn, Estland. Het was de 23ste deelname van het land op het Eurovisiesongfestival. ERT was verantwoordelijk voor de Griekse bijdrage voor de editie van 2002.

## Selectieprocedure

Om de Griekse inzending voor het Eurovisiesongfestival te selecteren, werd net zoals het voorgaande jaar een nationale finale georganiseerd. Deze vond plaats in muziekzaal Rex in Athene en werd gepresenteerd door Dafni Bokota. De selectie bestond uit twee rondes. In de eerste ronde namen tien artiesten het tegen elkaar op, waarbij vijf van hen door een professionele jury naar de tweede ronde werden gestemd. In de tweede ronde brachten de finalisten nogmaals hun nummer en werd de winnaar bepaald door een jury en televoting.

### Tweede ronde
## In Tallinn

Griekenland moest in Estland als 4de optreden, net na Oostenrijk en voor Spanje. Op het einde van de puntentelling hadden de Grieken 27 punten verzameld, wat ze op een 17de plaats bracht. Men ontving 1 keer het maximum van de punten, afkomstig van Cyprus. België had geen punten over voor deze inzending en Nederland deed niet mee in 2002.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| Cyprus | | Rusland | | Roemenië |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| | | | | Kroatië |

### Punten gegeven door Griekenland
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Cyprus |
| 10 punten | Letland |
| 8 punten | Roemenië |
| 7 punten | Verenigd Koninkrijk |
| 6 punten | Malta |
| 5 punten | Kroatië |
| 4 punten | Spanje |
| 3 punten | Frankrijk |
| 2 punten | Rusland |
| 1 punt | Zweden |
* ↑ https://www.eurovision-spain.com/iphp/pais_historia.php?numero=46. Gearchiveerd op 1 december 2020.
* ↑ http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=316
1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999-2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Gustav von Arthaber

Gustav Adolph Edler von Arthaber (Wenen, 21 oktober 1864 – 29 april 1943) was een Oostenrijks paleontoloog.
Gustav was het jongste kind van Elise Clauß en Rudolf von Arthaber, een vermogende nazaat van een oud Weens patriciërsgeslacht. Hij kreeg tot zijn veertiende onderwijs op een kostschool in Schnepfental, en doorliep daarna het Wasagymnasium in Wenen waarna hij aan de Universiteit van Wenen natuurwetenschappen ging studeren. Daar legde hij al snel een bijzondere voorliefde voor geologie en paleontologie aan de dag. In 1892 promoveerde hij; in 1897 diende hij bij de filosofische faculteit zijn Habilitationsschrift in. In 1907 werd hij er aangesteld als buitengewoon hoogleraar, in 1921 als professor.
Omdat Von Arthaber zeer welgesteld was, kon hij zich zijn hele leven aan zijn studies wijden, die zich vooral richtten op paleontologische vondsten in de Oostenrijkse alpen. Hij was ook erg ijdel en volgens een bekende anekdote zou dat de loop van zijn carrière van veldwerk in de richting van theorievorming gedwongen hebben: op expeditie in de bergen met de grote Oostenrijkse geoloog Alexander Bittner zou de laatste, zelf trots op zijn morsige uiterlijk, tot zijn afgrijzen ontdekt hebben dat Von Arthaber niet alleen schoenpoets maar zelfs een snorophouder in zijn ransel meedroeg. Hierna maakte hij het onmogelijk dat zo'n fat een aanstelling kreeg bij de geologische rijksdienst. In plaats daarvan werd Von Arthaber assistent aan het Hofmuseum en in 1899 adjunct van het Paleontologisch Instituut van de Universiteit van Wenen. Daar zou hij tot 1933 actief zijn, tot hij met pensioen ging. In 1908 was hij een van de oprichters van de Geologische Gesellschaft, waarvan hij van 1918 tot 1920 het voorzitterschap bekleedde. Van 1931 tot 1936 was hij president van de Geographische Gesellschaft.
Von Arthaber maakte ook vele reizen, vooral in Europa, maar in 1897 ook naar Armenië. Een expeditie naar Antarctica zou in 1914 wegens het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog geen doorgang vinden.
Von Arthaber heeft vele publicaties op zijn naam staan. Tegenwoordig is hij vooral bekend vanwege zijn studies naar de pterosauriërs, zoals Studien über Flugsaurier auf Grund der Bearbeitung des Wiener Exemplares von Dorygnathus Banthensis Theod. (1919) en Über Entwicklung, Ausbildung und Absterben der Flugsaurier (1921) die tot de publicaties vanaf 1968 door Peter Wellnhofer de standaardwerken op dit gebied zouden blijven. Hij beschreef ook uitgebreid de vondsten van anderen, zoals de collecties van baron Franz Nopcsa en het fossiel materiaal dat de Timorexpeditie van de Nederlandse geoloog Hagen Garreld Jonker zou opleveren.

## Literatuur

* Marta Cornelius-Furlani, 1943, "Gustav Edler von Arthaber †", Mitteilungen der Geologischen Gesellschaft in Wien, 36.-38. Band, 1943—1945. pp. 297-302, Wenen 1949
* Gemeinsame Normdatei: 117667714
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 8821 9922
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 131884719
* Système universitaire de documentation: 164021957
* Virtual International Authority File: 212771083
* WorldCat (via VIAF): 212771083