OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ida Alstad

Ida Alstad (Trondheim, 13 juni 1985) is een Noorse handbalspeler .

## Carrière
### Club

Alstad speelde al vanaf haar jeugd bij de Noorse club Byåsen IL en stroomde vanuit de jeugd door naar het eerste damesteam dat Noorse topklasse speelde. Met Byåsen stond de opbouwster in het seizoen 2006/07 in de finale van de EHF CUP Winners' Cup. In de zomer van 2013 verruilde ze na twaalf seizoen Byasen voor de Deense eersteklasser Tvis Holstebro. Een seizoen later stapte ze over naar competitierivaal FC Midtjylland Håndbold. Met FCM won ze het Deense kampioenschap in 2015, de Deense beker in 2014 en de Europacup II in 2015. In december 2014 scheurde ze tijdens de Deense bekerfinale haar achillespees, waardoor ze de rest van het seizoen 2014/15 moest missen. In de zomer van 2015 keerde ze weer terug naar Byåsen IL. In januari 2016 stapte ze over naar de Hongaarse topclub Győri ETO KC. Met ETO KC won ze in 2016 het Hongaarse kampioenschap, de Hongaarse beker en stond ze in de finale van de EHF Champions League. Maar na die succesvolle tweede seizoenshelft bij Győri keerde ze in de zomer van 2016 alweer terug naar Byåsen. In het seizoen 2017/18 was ze niet actief ze vanwege zwangerschap. In december 2019 liep ze een kruisbandblessure op. Na het seizoen 2021/22 beëindigde ze haar loopbaan.

### Nationaal team

Alstad speelde 143 wedstrijden van het Noorse nationale handbalteam, en maakte in totaal 310 doelpunten en ze was vrij succesvol met het Noorse team. Na een bronzen WK-medaille in 2009 veroverde ze twee keer de wereldtitel: in 2011 en 2015. Bij dat laatste WK werde ze pas halverwege het toernooi opgeroep. In 2010 en in 2014 schreef ze Europese titels op haar erelijst bij, en behaalde op het EK van 2012 ook nog een keer zilver.
Ook op Olympisch niveau was ze succesvol. In 2012 behoorde ze tot de ploeg die goud won. Vier jaar later in Rio de Janeiro in 2016 was ze er opnieuw bij. Dit keer behaalde ze brons met het Noorse team.
# Beregama herculea

Beregama herculea is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
Het dier behoort tot het geslacht Beregama. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1881 door Tord Tamerlan Teodor Thorell.
# Sint-Lambertuskerk (Engelen)

De Sint-Lambertuskerk in Engelen (gemeente 's-Hertogenbosch) is een rooms-katholieke kerk aan de Graaf van Solmsweg. De kerk heeft als patroonheilige Sint-Lambertus.
De eerste vermelding van een kerkje in Engelen dateert van omstreeks 1147. In 1285 verkreeg de Abdij van Berne het patronaatsrecht, waarmee de Norbertijnen de bediening van de parochie in Engelen. Dit kerkje was een tufstenen gebouw.
Aan het einde van de vijftiende eeuw wordt er een kruiskerk gebouwd. Deze kerk is in 1587 verwoest. Het priesterkoor is sindsdien in handen van de hervormde kerkgemeenschap.
Omstreeks 1610 is de parochie in Engelen opgeheven. De katholieken gingen eerst in Bokhoven naar de kerk. Later ging men naar Orthen. Pas in 1797 werd de parochie in Engelen opnieuw opgericht en is sindsdien altijd een zelfstandige parochie gebleven. In 1830 werd er een waterstaatskerk gebouwd, maar deze werd na 100 jaar intensief gebruik afgebroken, omdat het gebouw bouwvallig was geworden.
De huidige kerk is gebouwd in 1933 in expressionistische stijl, waarbij het interieur door baksteen wordt gedomineerd en een vrij uitzicht op het altaar werd gecreëerd. Architect was H. de Graaf.
# Shoreditch (metrostation)

Shoreditch is een gesloten station dat onderdeel was van de Londense metro aan de East London Line.

## Geschiedenis

Shoreditch werd in 1869 geopend als eindpunt van de East London Railway. Het traject tussen Shoreditch en Liverpool Street werd 16 jaar later in 1885 opgeheven. Op 31 maart 1913 sloot het station zich aan bij de Londense metro. Het station is nog drie jaar gesloten gebleven, vanwege de renovatie van de East London Line.

## Het gebruik van het station

Voor de sluiting van het station in 2006 telde Shoreditch mee als een van de minst gebruikte metrostations over het netwerk. Per dag reisden er 1130 passagiers via het station. Het gevolg van het lage aantal reizigers was een korte openingstijd. In de jaren 90 was het station alleen nog toegankelijk voor spitsuren op werkdagen.

## Sluiting

Op 9 juni 2006 is Shoreditch definitief gesloten voor publiek en reizigers. Sinds april 2010 kunnen reizigers gebruikmaken van het nieuwe station Shoreditch High Street, dat bediend wordt door de London Overground. Tussen 2006 en 2010 reed er een vervangende busdienst tussen Whitechapel en Shoreditch.

## Fotogalerij

* Het enige perron van het station
* De ingang van het station een paar dagen voor de sluiting
Shoreditch · Whitechapel · Shadwell · Wapping · Rotherhithe · Canada Water · Surrey Quays · New Cross · New Cross Gate
# Sint-Annakapel (Wechelderzande)

De Sint-Annakapel is een kapel in de tot de Antwerpse gemeente Lille behorende plaats Wechelderzande, gelegen aan de Wagemanstraat.
Deze kapel bestond al in de 18e eeuw. Later werd hij gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw.
Het is een bakstenen gebouwtje op rechthoekige plattegrond. De voorgevel is een tuitgevel met vlechtingen. Hierin bevindt zich een toegangsdeurtje met een venster ernaast en erboven.
Het interieur wordt overkluisd door een tongewelf.
Het geheel bevindt zich op een driehoekig perceeltje en de kapel wordt geflankeerd door twee lindebomen.
# Sikås

Sikås is een plaats in de gemeente Strömsund in het landschap Jämtland en de provincie Jämtlands län in Zweden. De plaats is opgedeeld in twee småorter Sikås (westelijk deel) (Zweeds: Sikås (västra delen) en Sikås (oostelijk deel) (Zweeds: Sikås (östra delen). Het ene småort beslaat het oostelijke deel van de plaats en het andere småort het westelijke deel. Sikås (oostelijk deel) heeft 137 inwoners (2005) en een oppervlakte van 91 hectare, Sikås (westelijk deel) heeft 58 inwoners (2005) en een oppervlakte van 61 hectare. Door Sikås loopt de spoorlijn Inlandsbanan, die door een groot deel van het binnenland van het noorden van Zweden loopt.
# Gyretes hintoni

Gyretes hintoni is een keversoort uit de familie van schrijvertjes (Gyrinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Balfour-Browne.
# Gyretes hoegei

Gyretes hoegei is een keversoort uit de familie van schrijvertjes (Gyrinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Ochs.
# Gyretes hummelincki

Gyretes hummelincki is een keversoort uit de familie van schrijvertjes (Gyrinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Ochs.
# Gyretes imitatus

Gyretes imitatus is een keversoort uit de familie van schrijvertjes (Gyrinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Ochs.
# Simulium transiens

Simulium transiens is een muggensoort uit de familie van de kriebelmuggen (Simuliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1940 door Rubzov.
# Simulium tenerificum

Simulium tenerificum is een muggensoort uit de familie van de kriebelmuggen (Simuliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Crosskey.
# Simulium taxodium

Simulium taxodium is een muggensoort uit de familie van de kriebelmuggen (Simuliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Snoddy and Beshear.
# Grote Prijs Beeckman-De Caluwé 1976

De 34e editie van de Belgische wielerwedstrijd Grote Prijs Beeckman-De Caluwé werd verreden op 22 juli 1976. De start en finish vonden plaats in Ninove. De winnaar was André Dierickx, gevolgd door Paul Clinckart en Giovanni Jiménez.

## Uitslag

Grote Prijs Beeckman-De Caluwé 1976 :
| Plaats | Naam | Ploeg | Tijd |
| | André Dierickx | Maes Pils-Rokado | 3u 44' |
| 2 | Paul Clinckart | Miko-De Gribaldy-Superia | 15" |
| 3 | Giovanni Jiménez | Gero-Eurosol | z.t. |
| 4 | Willy In 't Ven | Gero-Eurosol | z.t. |
| 5 | Adrien De Leeuw | Gero-Eurosol | 2' 30" |
| 6 | Julien Van Lint | Ebo-Cinzia | z.t. |
| 7 | Eric Van De Wiele | Maes Pils-Rokado | z.t. |
| 8 | Jacques Martin | Zoppas-Splendor-Sinalco | 2' 35" |
| 9 | Marc Meernhout | Ebo-Cinzia | z.t. |
| 10 | Frank Arijs | Ebo-Cinzia | 3' 05" |
1943 · 1944 · 1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022
# Sint-Bartolomeüskerk (Tossens)

De protestantse Sint-Bartolomeüskerk is een monumentaal kerkgebouw in Tossens, een Ortsteil van Butjadingen in het Landkreis Wesermarsch in Nedersaksen.

## Geschiedenis en architectuur

De in de kern laatromaanse, vrijstaande kerk werd in het begin van de 13e eeuw gebouwd. Tegen het einde van de 15e eeuw werd een polygonaal koor met brede spitsboogramen en steunberen aangebouwd. De lage klokkenstoel werd direct in het westen aangebouwd. De voor de plaats beeldbepalende kerk staat op een kunstmatig opgeworpen heuvel om ze tegen overstromingen te beschermen.

## Muurfresco's

In de omgeving van het altaar werden muurschilderingen uit circa 1500 blootgelegd. De fresco's betreffen waarschijnlijk fragmenten van een veel groter geheel. De voorstellingen van de apostelen Petrus, Paulus en Johannes zijn met fragmenten van een inschrift in rankendecoraties en wijdingskruisen ingebed.

## Kerkmeubilair

De zaalkerk herbergt een opmerkelijke inventaris van Ludwig Münstermann en zijn atelier. Hieronder bevinden zich een rijk bewerkt altaar, het doopvont met deksel en het klankbord van de kansel.

## Orgel

Het eerste instrument uit 1660 bezat 10 registers, waarvan zes registers de tand des tijds hebben doorstaan. Wie de bouwer van dit eerste orgel was is onbekend. Het oude orgel werd in 1811 door de orgelbouwer Christoph Nord ontmanteld en in 1815 met gebruik van delen van een orgel uit de tweede helft van de 18e eeuw door de orgelbouwer Schmid herbouwd respectievelijk vergroot. In 1963 vulde Alfred Führer het orgel aan met een rugpositief en een pedaalwerk.
# Sjkval

Sjkval (Russisch: шквал - regenbui ) is de naam van een serie torpedo’s, ontwikkeld in opdracht van de marine van de Sovjet-Unie vanaf de jaren 1960. Het is de snelste torpedo ter wereld.

## Eerste ontwikkeling

De ontwikkeling van de torpedo begon onder leiding van de Oekraïense ingenieur Michail Merkoelov aan het Instituut voor Hydrodynamica NII-24 te Kiev in het begin van de jaren 60. Na een fusie in 1969 met ontwerpbureau GSKB-47 - gespecialiseerd in vliegtuigbommen - kreeg de instelling de naam Instituut voor Toegepaste Hydromechanica (NII PGM). Het zou tot eind jaren 1970 duren vooraleer een eerste prototype van de Sjkval aan de partijtop werd voorgesteld.

## Technische mogelijkheden

De torpedo wordt gelanceerd uit een 533 mm torpedobuis met een snelheid van circa 100 km/h. Kort hierna start de reactiemotor om de torpedo op een kruissnelheid van circa 400 km/h te brengen. De torpedo zou topsnelheden tot 530 km/h kunnen halen. De snelheid is mogelijk door toepassing van supercavitatie. De torpedo beweegt zich voort in een luchtbel die gevormd wordt bij de neus van het toestel, waardoor contact en wrijving tussen het water en het oppervlak van het toestel verdwijnen. Strikt genomen wordt de torpedo hierdoor een onderwaterraket.
De Sjkval kan zowel ingezet worden om vijandige onderzeeboten tot zinken te brengen als voor het onderscheppen van andere torpedo's. Bij latere modellen kan tijdens de vlucht de koers ingrijpend worden gewijzigd.

## Varianten

Er bestaan ten minste drie varianten
* VA-111 Sjkval, de waarschijnlijk ongeleide oorspronkelijke variant
* Sjkval 2, de huidige geleide versie.
* Een "lichte" versie voor export

### Specificaties Sjkval 2

* Lengte: 8,2 m
* Diameter: 533 mm
* Massa: 2.700 kg
* Springlading: 210 kg
* Kruissnelheid: circa 400 km/h met topsnelheden tot 530 km/h
* Lanceersnelheid: circa 100 km/h
* Reikwijdte: circa 7 km
Sjkval-torpedo’s zijn uitgerust met conventionele explosieven. Het installeren van kernkoppen is echter mogelijk.

## Verspreiding

Onder president Poetin zou de oorspronkelijke versie van het wapen, de versie VA-111, uitsluitend aan bevriende landen zijn aangeboden zoals China, Iran, Noord-Korea en Syrië. China zou een veertigtal exemplaren van de torpedo bezitten. Canada zou getracht hebben de Sjkval 2 aan te schaffen.
De Verenigde Staten en Duitsland hebben een eigen supercavitatieproject. In Duitsland zou dit in 2004 hebben geleid tot de productie van een torpedo met de naam 'Barracuda'. Iran meldt succesvolle testen te hebben uitgevoerd met een eigen supercavitatietorpedo.

## Operationeel gebruik

Geen enkele Sjkval is ooit operationeel ingezet. De onderzeeër Koersk verging ten gevolge van een explosie van een dummy-torpedo in de torpedobuis, wellicht een Sjkval, gevolgd door een explosie van de totale voorraad torpedo's.
# Sjjoltozero

Sjjoltozero (Russisch: Шёлтозеро, Wepsisch: Šoutjärv', Karelisch: Šoutjärvi) is een dorp in de rajon Prionezjski van de Russische deelrepubliek Karelië, gelegen nabij de oever van het Onegameer. Het dorp ligt op 84 km ten zuidwesten van Petrozavodsk, de hoofdstad van de deelrepubliek.

## Wepsische cultuur

Sjjoltozero is het centrum van de Wepsische cultuur. Volgens een studie uit de jaren negentig van de twintigste eeuw maken de Wepsen 61% van de dorpsbevolking uit, mensen van andere Fins-Baltische bevolkingsgroepen 7% en de etnische Russen en andere Oost-Slaven 32%.
Sinds 1967 heeft het dorp een eigen museum, namelijk het Wepsische etnografisch museum, gewijd aan de cultuur en tradities van het Wepsische volk.
* ↑ P. Hallamaa: “Fieldwork among Speakers of Endangered Languages: Methodology, Reality and Social Advocacy.” In: Jussi Niemi, Terence Odlin & Janne Heikkinen (eds.): Language Contact, Variation and Change, pp. 70–97, Studies in Languages 32. University of Joensuu, Faculty of Humanities, 1998.
* ↑ (ru) Шелтозерский вепсский этнографический музей им.Р.П. Лонина (webpagina van het museum). Gearchiveerd op 11 september 2011. Geraadpleegd op 26 december 2011.
# Sipko Drijber

Sipko Adriaan Drijber (Nijensleek (gemeente Vledder), 13 januari 1859 - Voorburg, 8 juli 1942) was een Nederlandse militair.

## Loopbaan

Drijber was een zoon van Lukas Drijber. In 1879 tot 2e luitenant benoemd, vertrok hij in 1880 naar Indië en nam daar deel aan de krijgsverrichtingen in 1882, 1883 en 1884 te Atjeh. Hij werd in 1883 door een schot in de linkerkuit getroffen en kreeg in maart 1884 en schotwond aan zijn hoofd, in het gevecht ten oosten en ten westen van Lepong-Ara resp. Tjot Basetoel. Op 3 december 1892 werd Drijber vanuit Atjeh naar Nederland geëvacueerd, nadat hij zwaargewond werd bij een mislukte aanval op de Atjehse benteng Kaloet.

## Korps Koloniale Reserve

In september 1894 keerde hij als commandant van een compagnie van het Korps Koloniale Reserve uit Nijmegen per stoomschip Wilhelmina weer terug naar Indië, waar hij zich weer bijzonder onderscheidde in 1896 te Atjeh. In 1897 raakte hij te Atjeh voor de vierde keer gewond bij het verdrijven van de vijand tijdens werkzaamheden aan de verlaten benteng Kotta Baroe, nabij Segli. Hij werd luitenant-generaal van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger. Tot 1 mei 1904 was hij als luitenant-kolonel commandant van het Korps Koloniale Reserve in Nijmegen.

## Diverse

Hij vervulde behalve in het leger ook andere functies; hij was regeringscommissaris van de internerings- en vluchtelingenoorden te Veenhuizen, Nunspeet en Ede, commandant van het Koninklijk Militair Invalidenhuis Bronbeek in Arnhem en Kanselier der Nederlandse Orden. In deze laatste functie drong hij in januari 1935 aan op het -eindelijk- hervormen van de Militaire Willems-Orde. Ontwerpen voor een aan de 20e eeuw aangepaste wet lagen al sinds 1909 te verstoffen. Waar eerdere ministers niet wilden handelen bleek Colijn, zèlf een drager van de Militaire Willems-Orde, bereid om te handelen; er kwam een interdepartementale commissie en al in april 1940, precies een jaar nadat Drijber het kanselierschap aan F.M.L. baron van Geen had overgedragen werd de nieuwe wet afgekondigd. De landmachtofficier luitenant-generaal Sipko Adriaan Drijber volgde luitenant-admiraal Van den Bosch op. Het was sinds Willem III gangbaar dat officieren van Landmacht en Marine elkaar op deze post aflossen.
Drijber werd meerdere malen onderscheiden, hij werd 24 mei 1884 (KB van 17 februari 1885, nr. 15) benoemd tot Ridder in de Militaire Willems-Orde en kreeg in 1893 de eresabel voor zijn moedig gedrag bij de aanval in 1892 op de Atjehse benteng Kaloet. Hij was ook Officier in de Militaire Willems-Orde (1897), Grootofficier in de Orde van Oranje-Nassau (1933) en drager van het Grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw (1939).
# Sint-Joriskerk op de Wawel

De Sint-Joriskerk op de Wawel (Pools: Kościół św. Jerzego na Wawelu) was een romaanse en later gotische kerk op de Wawelheuvel in de Poolse stad Krakau. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument.

## Geschiedenis

De oorspronkelijke kerk zou volgens de middeleeuwse geschiedschrijving door Mieszko I van Polen zijn gesticht en was vermoedelijk van hout. De latere stenen romaanse kerk is in 1243 door Koenraad I van Mazovië ingewijd en was in de 13e eeuw eigendom van de benedictijnen uit Tyniec.
Het bouwwerk is in 1346 door Casimir III van Polen in de gotiekstijl herbouwd en werd in 1365 een kapittelkerk.
De kerk is uiteindelijk in 1803 door de Oostenrijkers gesloopt en een deel van haar inboedel kwam in de Sint-Norbertuskerk te staan.

## Architectuur

De kerk, gebouwd van kalksteen, had een rechthoekige koor en door steunberen versterkte muren. De sacristie grensde aan de zuidelijke kant van het bouwwerk.

### Bronnen

* (pl) Pianowski, Z., "Najstarsze kościoły na Wawelu", in: Chrystianizacja Polski południowej. Materiały sesji naukowej odbytej 29 czerwca 1993 roku (1994)
* (pl) Pianowski, Z., Z dziejów średniowiecznego Wawelu (1984)
* (pl) Rożek, M., "Nie istniejące kościoły Krakowa", in: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej. R. 33 (1984)
* (pl) Rederowa, D., Studia nad wewnętrznymi dziejami Krakowa porozbiorowego (1796-1809), Część I: Zagadnienia urbanistyczne. „Rocznik Krakowski”. XXXIV (1957)
* (pl) Bednarczyk, G., Kościół św. Jerzego (Nieistniejące kościoły Krakowa)

### Noten

* ↑ Narodowy instytut dziedzictwa (National Heritage Board of Poland)
* ↑ Pianowski 1994, blz. 103
* 1 2 Rożek 1984, blz 96–97
* ↑ Pianowski 1984, blz. 106
* 1 2 Pianowski 1984, blz. 161
* ↑ Rederowa 1957, blz. 116-117
# Guerau Gener

Guerau Gener (Barcelona 1368/1369 - ca. 1410) was een Catalaans kunstschilder die werkte in de stijl van de internationale gotiek.

## Biografie

Hij was de zoon van een koopman uit Barcelona maar kreeg waarschijnlijk zijn opleiding in Valencia. Hij werd voor het eerst vernoemd in documenten in Barcelona in 1390 en op 16 juni 1391 tekende hij een contract met Lluis Borrassá in Barcelona dat evenwel slechts drie maand zou duren. Het is mogelijk dat hij kort daarna naar Valencia verhuisde gezien het tot 1399-1400 zou duren voor hij weer in documenten voorkomt in Barcelona.
Hij werkte voor belangrijke opdrachtgevers zoals het klooster van Santes Creus en de kathedralen van Barcelona, Siena en Monreale op Sicilië. Hij vestigde zich in 1405 opnieuw in Valencia waar hij samenwerkte met Andreu Marçal de Sas en Gonçal Peris Sarrià. In 1408 keerde hij terug naar Barcelona waar hij een nieuwe stijl introduceerde die gebaseerd was op de Valenciaanse schilderkunst. Zijn carrière werd vroegtijdig afgebroken bij zijn overlijden omstreeks 1410.

## Werken

Zijn eerste gedocumenteerde werk uit 1401 is een retabel met de HH. Bartholomeus en Elisabeth, dat werd besteld door Bartomeua Bou, de weduwe van Francesc Santcliment voor de familiekapel in de kathedraal van Barcelona, waarin de invloed van Pere Nicolau duidelijk merkbaar was.
Tussen 1405 en 1407 verbleef hij in Turia, waar hij samenwerkte met Gonçal Peris aan het altaarstuk met Dominicus Guzmán dat hij maakte voor de kapel van de heilige Dominicus in de kathedraal van Valencia. Dit is waarschijnlijk het werk dat vandaag bewaard wordt in het Prado.
Ook in 1407 schilderde hij een altaarstuk voor de kathedraal van Monreale op Sicilië. Dit werk is niet bewaard gebleven.
Tussen 1407 en 1410 werkte hij aan een groot retabel voor het klooster van Santes Creus. De initiële opdracht hiervoor ging naar Pere Serra die ook het werk begon. Na zijn dood werd het verder bewerkt door Guerau Gener, om uiteindelijk in 1411 afgewerkt te worden door Lluís Borrassà. Nu is het verdeeld en wordt bewaard in het Museu Nacional d'Art de Catalunya, het Museo Diocesano de Tarragona en in een privécollectie.
Een paneel met de heilige Johannes de Doper in de Alfred P. Sloan collectie in New York wordt aan hem toegewezen.
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7024 7456
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 30863
* Union List of Artist Names: 500036339
* Virtual International Authority File: 95908304
* WorldCat (via VIAF): 95908304
* 1 2 3 4 5 6 7 Cèsar Favà, Gener, Guerau op de website Magistri Cataloniae van de research groep (SGR-231) van de Universitat Autònoma de Barcelona.
* 1 2 3 4 5 Pilar Silva Maroto, Gener, Guerau op de website van het Prado. Gearchiveerd op 25 mei 2022.
# Sint-Martinuskapel (Houthem)

De Sint-Martinuskapel is een kapel in Vroenhof in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Valkenburg aan de Geul. De kapel staat aan de zuidzijde van de plaats tussen de bomen aan de Putweg.
De kapel is gewijd aan Martinus van Tours. Eens in de drie jaar doet de sacramentsprocessie de kapel aan als rustaltaar.

## Geschiedenis

In 1932 werd de kapel gebouwd en gewijd aan de oude patroonheilige van de parochiekerk.
In 1999 werd de kapel gerestaureerd.

## Bouwwerk

De kapel ligt aan de rand van Vroenhof geflankeerd door twee grote bomen en voor de kapel een halfronde bodem van Maaskeien. De open kapel is gebouwd op een vierkante plattegrond en wordt gedekt door een wolfsdak van natuurstenen leien met op de top een smeedijzeren kruis. De wanden zijn wit gepleisterd met een zwart basement. In de zijwanden is elk een rechthoekig venster aangebracht dat voorzien is van glas-in-loodramen van de hand van Henri Jonas. Het linkerraam beeldt de heilige Gerlachus van Houthem af en het rechterraam de heilige Servaas van Maastricht. De frontgevel bevat de spitsboogvormige toegang die vanaf de aanzetstenen verbreed is en wordt afgesloten met een halfhoog metalen hek.
Van binnen is de kapel eveneens wit gepleisterd. Tegen de achterwand is het altaar geplaatst waarop een keramisch beeld geplaatst is van de hand van Charles Vos. Het beeld toont de heilige Martinus van Tours die zijn mantel met een vermagerde bedelaar deelt.
# Sint-Laurentiuskerk (Zedelgem)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk in Zedelgem dorp.
De westtoren is een restant van een 14de-eeuwse gotische kruiskerk. De bakstenen spits werd in 1786 vervangen door een leien spits. Na enkele voorstellen tot verruiming van de kerk werd in 1845 een driebeukige neoclassicistische kerk ontworpen door Pierre Buyck waarin de gotische toren werd verwerkt. De werken werden in 1846 en 1847 uitgevoerd. In de kerk staat een Romaanse doopvont uit de twaalfde eeuw in Doornikse steen, die in 2001 werd gerestaureerd.
* ↑ Sint-Laurentius • Zedelgem. Open kerken. Gearchiveerd op 13 mei 2018. Geraadpleegd op 13 mei 2018.
* ↑ Sint-Laurentiuskerk. Website Gemeente Zedelgem. Gearchiveerd op 14 mei 2018. Geraadpleegd op 13 mei 2018.
# Siphona lurida

Siphona lurida is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1943 door Reinhard.
# Siphona intrudens

Siphona intrudens is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Curran.