OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sicyonia aliaffinis

Sicyonia aliaffinis is een tienpotigensoort uit de familie van de Sicyoniidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1934 door Burkenroad.
# Sicyonia australiensis

Sicyonia australiensis is een tienpotigensoort uit de familie van de Sicyoniidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1998 door Hanamura & Wadley.
# Sevastopuloa celaenocera

Sevastopuloa celaenocera is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1960 door Collenette.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Sikkemapolder

De Sikkemapolder is een voormalig waterschap in de provincie Groningen.
De polder lag ten noorden van Leek, ten westen en ten zuiden van de Traansterweg, pal aan de Traansterwijk (door Geertsena het Wolddiepje genoemd), waar de molen op uitsloeg. Hoewel niet formeel tot het waterschap behoren, bemaalde de molen ook enkele gronden aan de oost- en zuidzijde.
Waterstaatkundig gezien ligt het gebied sinds 1995 binnen dat van het waterschap Noorderzijlvest.

## Naam

De polder is genoemd naar K. Sikkema uit Traan bij Midwolde en moet niet worden verward met het noordelijke deel van de "geknipte" Siccamapolder bij Aduard of met de Polder van J.W. Sikkema bij Leek.
* ↑ C.C. Geertsema (1910) De zeeweringen, waterschappen en polders in de provincie Groningen, Groningen: Erven B. van der Kamp, blz. 185, kaart: Blad 5
* ↑ K. van Rijn en C. Bruinings, Beschrijving van molenpolders in het Westerkwartier der provincie Groningen, en daardoor uitwaterende in de provincie Drenthe, Groningen, 1862, nr. 29 in het Kommerzijlvest
# Sikkens Prize

De Sikkens Prize is een Nederlandse prijs die wordt uitgereikt aan een kunstenaar, architect, vormgever, bedrijf of instelling die volgens het bestuur van de Sikkens Foundation een belangrijke bijdrage levert op het gebied van kleur.
In 1959 werd de eerste Sikkens Prize toegekend aan Gerrit Rietveld. Inmiddels is de prijs 40 keer uitgereikt aan nationale en internationale laureaten, waaronder Le Corbusier, Theo van Doesburg, Bridget Riley en David Chipperfield. Opvallende winnaars zijn de HEMA, de Hippies en de stadsreinigingsdienst van Parijs. Bijvoorbeeld laatstgenoemde kreeg de prijs toegekend vanwege het bijzondere gebruik van de kleur groen in de visuele identiteit van de gemeentelijke dienst. De meest recente winnaar is tuinarchitect Piet Oudolf. Hij ontving de prijs tijdens een ceremonie in Museum Voorlinden in Wassenaar op zondag 2 oktober 2022.

## Sikkens Foundation

De Sikkens Prize is een initiatief van de Sikkens Foundation. Het bestuur, dat uit wisselende leden uit de Nederlandse culturele sector bestaat, besluit aan wie de prijs wordt toegekend. De Sikkens Foundation vindt haar oorsprong bij verfproducent Sikkens, die de onafhankelijke stichting in 1959 oprichtte. Sikkens werd in de jaren 70 overgenomen door het bedrijf AkzoNobel. Sindsdien ondersteunt AkzoNobel de Sikkens Foundation.

## Winnaars van de Sikkens Prize

| Jaartal | Winnaar |
| 2022 | Piet Oudolf |
| 2020 | Carolyn Porco |
| 2017 | Hella Jongerius |
| 2015 | David Chipperfield |
| 2012 | Bridget Riley |
| 2010 | David Bade |
| 2007 | Krijn de Koning |
| 2004 | HEMA |
| 1999 | Internationale Bauausstellung Emscher Park |
| 1999 | Claudio Magris |
| 1997 | John Gage |
| 1995 | Propreté de Paris |
| 1995 | Adriaan Geuze |
| 1995 | Jan Dibbets |
| 1993 | Donald Judd |
| 1991 | Seamus Heaney |
| 1991 | Reinbert de Leeuw |
| 1989 | Oriol Bohigas |
| 1987 | Luciano Fabro |
| 1985 | Germano Tagliasschi & Riccardo Zanetta |
| 1985 | Benno Premsela |
| 1983 | Carel Weeber |
| 1983 | Ettore Scola |
| 1981 | Jaap Drupsteen |
| 1979 | Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders |
| 1979 | Armando |
| 1971 | Richard Paul Lohse |
| 1970 | De Hippies |
| 1969 | Josef Svoboda |
| 1968 | Theo van Doesburg |
| 1967 | Maurice Agis & Peter Jones |
| 1966 | Peter Struycken |
| 1966 | Jan Slothouber & William Graatsma |
| 1965 | Johannes Itten |
| 1964 | Livinus van de Bundt |
| 1964 | Le Corbusier |
| 1962 | Structure |
| 1961 | Aldo van Eyck & Joost van Roojen |
| 1960 | Aldo van Eyck & Constant Nieuwenhuys |
| 1959 | Gerrit Rietveld |
* ↑ Website van Sikkensprize
* ↑ E. Taverne, 1997. … waar kleur een specifieke rol speelt. Sikkensprijs. V+K Publishing en Sikkens Foundation.
* 1 2 Uitreiking Sikkens Prize aan Carolyn Porco (2020) en Piet Oudolf (2022)
# Sint-Pieterskerk (Meerbeke)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Ninove behorende plaats Meerbeke, gelegen aan de Halsesteenweg 44.

## Geschiedenis

Mogelijk werd omstreeks het jaar 700 al een kerk gesticht in Meerbeke, gewijd aan Sint-Petrus. Volgens een legende zou omstreeks deze tijd Sint-Berlinis te Meerbeke gestorven zijn. Zij zou begraven zijn in de toenmalige Sint-Pieterskerk. Het oudste deel van de huidige kerk is het koor van omstreeks 1250. In de 16e eeuw werd het kerkschip door brand verwoest en in 1642 werd het herbouwd. Omstreeks 1750 werd het kerkschip in barokstijl herbouwd waarbij de voorgevel, in rococostijl, werd opgetrokken in Ledische steen.
In 1806-1807 werd de achthoekige klokkentoren toegevoegd die voorzien is van een helmdak.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige kruiskerk met vieringtoren. Het transept is van 1642. Het koor is opgetrokken in Gobertangesteen, de overige delen zijn in baksteen.
De kerk wordt omringd door een kerkhof.

## Interieur

De kerk heeft een classicistisch hoofdaltaar, barokke zijaltaren, de lambrisering van het koor in barokstijl en die van het schip in rococostijl. Het doksaal is in Lodewijk XIV-stijl. Orgel en orgelkast zijn van 1780 en het orgel werd gebouwd door Lambert-Benoît Van Peteghem.
* Parochiekerk Sint-Pieter met kerkhof en kerkplein in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
* mw-subcategories|Mediabestanden]]
# Sint-Pieterskerk (Lille)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van het Antwerpse dorp Lille, gelegen aan Kerkstraat 1.

## Geschiedenis

Er was al een kapel in Lille, die afhankelijk was van de parochie van Vorselaar en in 1123 werd hij afhankelijk van het kapittel van Kamerijk. In 1557 werd Lille een zelfstandige parochie.
In 1584 werd de kerk door brand vernield maar de gotische toren van omstreeks 1500 bleef behouden. In 1590-1598 werd de kerk gedeeltelijk hersteld maar pas in 1632 was de kerk weer volledig herbouwd.
In 1844 werd een transept gebouwd naar ontwerp van F. Berckmans. In 1848-1850 werd een doopkapel aangebouwd. In 1912-1914 werd de kerk gesloopt met behoud van de toren. Een nieuwe kerk werd gebouwd naar ontwerp van Ernest Dieltiens en in 1916 kwam deze kerk gereed.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige georiënteerde bakstenen kruisbasiliek met voorgebouwde westtoren. Het koor is driezijdig afgesloten.
De westtoren heeft zes geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De toren wordt geflankeerd door een veelhoekig traptorentje.

## Interieur

Het schip wordt overkluisd door een kruisribgewelf.
Er zijn vele 17e-eeuwse schilderijen waaronder een Marteldood van Sint-Petrus door Theodoor Boeyermans (1663). Ook zijn er diverse 16e- en 17e-eeuwse beelden en een Sint-Catharina uit de 2e helft van de 15e eeuw. Uit de 18e eeuw zijn een tweetal reliëfs.
Het hoofdaltaar is van 1776 en de zijaltaren zijn uit de 2e helft van de 17e eeuw. Het rechter koorgestoelte is van 1673, het linker gedeelte is een 19e-eeuwse kopie. Het orgel is van 1761 en werd vervaardigd door Louis II de la Haye.
Het doopvont is 18e-eeuws.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Siegfried Stokman

Siegfried Stokman O.F.M. (Jacobus Gerardus) (Sloten NH, 20 maart 1903 – Vleuten-De Meern, 10 mei 1970) was een pater franciscaan, politicus, Kamerlid van 1946 tot 1969 en rechtsgeleerde. Zijn kloosternaam 'Siegfried' gebruikte hij achter zijn titels Mag. dr. vaker dan zijn burgerlijke namen Jacobus Gerardus in publicaties.
Na de gebruikelijke franciscaanse gymnasium-, filosofie- en theologie-studie in achtereenvolgens Megen, Wijchen en Weert werd de jonge priester Stokman naar de Katholieke Universiteit Leuven gestuurd om een graad te halen in het Kerkelijk Recht; hij promoveerde met zijn dissertatie De religieuzen en de onderwijspolitiek der regeering in het Vereenigd Koninkrijk der Nederlanden (1814-1830).

## Openbaar leven

In 1937 begon hij zijn publieke leven, toen hij werd aangesteld als directeur van de Ontwikkelingscentrale van het RK Werkliedenverbond. Zoals in de jaren dertig van de twintigste eeuw gebruikelijk, was hij een pleitbezorger van het corporatisme, onder meer uitgedragen door Paus Pius XI in diens encycliek Quadragesimo Anno van 1931, de katholieke leer die een sociale koers bepleitte tegen communisme en tegen liberalisme. De latere kardinaal Jan de Jong adviseerde hij in alle arbeidszaken, ook en vooral nadat de Duitsers vakbonden als het RKWV hadden opgeheven.
In 1944 werd Stokman als vertegenwoordiger van de katholieke 'zuil' en als vertrouwensman van de bisschoppen lid van het 'College van Vertrouwensmannen' van de Nederlandse regering in Londen en ook lid van het 'parlement' , de Nationale Adviescommissie. Stokman was voluitbetrokken bij de oprichting van de KVP als opvolger van de RKSP. Hij steunde het idee van de ene katholieke partij, waar zowel de arbeider als de werkgever zouden moeten samenwerken, maar hij wilde niet dat de bisschoppen zich politiek uitspraken vóór de KVP; ook wilde hij niet dat de bisschoppen in hun afkeer van de Doorbraak (waar Stokman ook niet voor was) zich nadrukkelijk keerden tegen de PvdA, de socialistische vakbond NVV en de rode omroep VARA. Het Mandement van 1954 ging Stokman te ver in zijn stellingname tegen de socialisten.
Tot 1963 was Stokman lid van de Tweede Kamer waar hij het woord voerde over ethische en onderwijsvraagstukken. Daarna werd hij lid van de Eerste Kamer tot 1969; het jaar erna overleed hij.
In zijn laatste levensjaren werd Stokman in zijn politieke ideeën radicaler. Hij steunde de kleine groep radicalen binnen de KVP die pleitten voor progressieve politiek samen met andere partijen.
Ook internationaal deed Stokman van zich spreken. Zo was hij tussen 1946 en 1966 gedelegeerde van de Nederlandse regering bij de ILO, de Internationale arbeidsorganisatie in Genève.
Het engagement dat pater Stokman in politiek en parlement tientallen jaren had laten zien zou in 1983 door het Nieuwe Kerkelijk Wetboek (Canon 285) voor priesters uitdrukkelijk worden verboden.
* http://resources.huygens.knaw.nl/bwn1880-2000/lemmata/bwn2/stokman
* http://socialhistory.org/bwsa/biografie/stokman
* http://www.parlement.com/id/vg09ll9h66wu/j_g_stokman_o_f_m
# Shahgarh

Shahgarh is een nagar panchayat (plaats) in het district Sagar van de Indiase staat Madhya Pradesh.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 14.585 mensen in Shahgarh, waarvan 52% mannelijk en 48% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 62%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Shahdol

Shahdol kan verwijzen naar:
* Shahdol (district), een district van de Indiase staat Madhya Pradesh
* Shahdol (stad), de hoofdplaats van het Indiase district Shahdol
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Shahdol en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sijerač

Sijerač (Servisch cyrillisch Сијерач) is een plaats in de Servische gemeente Bajina Bašta. De plaats telt 201 inwoners (2002).
# Siphona hungarica

Siphona hungarica is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Andersen.
# Siphona floridenis

Siphona floridenis is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1982 door O'Hara.
# Siphona immaculata

Siphona immaculata is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Andersen.
# Sint-Rafaëlkerk (Vilnius)

De Kerk van Sint-Rafaël (Litouws: Šv. arkangelo Rapolo bažnyčia) is een voormalige jezuïetenkerk en tegenwoordig een parochiekerk van het aartsbisdom Vilnius. De vroeger aan de rand van de stad staande kerk bevindt zich op de rechteroever van de stad Vilnius, Litouwen.
De missen in de kerk worden in het Pools en Litouws gevierd.

## Geschiedenis

Met de bouw van de barokke kerk werd in 1703 op een destijds nog buiten de stad gelegen plek begonnen. Door de oorlog vertraagde de bouw en pas in 1731 werd de kerk voltooid. De jezuïeten waren reeds aanwezig in de stad met o.a. hun befaamde universiteit en de Rafaëlkerk werd de vierde kerk van de jezuïeten in Vilnius. Het klooster kwam gereed in 1740.
Net als in andere Europese landen werden de jezuïeten in 1773 uit hun gebouwen verjaagd en zowel het klooster als de kerk werden toen overgedragen aan de Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum, gesticht door de heilige Jozef van Calasanza om er kinderen uit arme families te onderwijzen.
De kerk werd in 1791 een gewone parochiekerk en het klooster werd in 1792 verkocht aan de tsaristische regering, die er een kazerne in vestigde. Tijdens de invasie van Napoleon in 1812 gebruikten de Fransen de Rafaëlkerk als militair depot, waardoor het aanzienlijke schade leed. Nadien werd de kerk een parochiekerk voor de groeiende bevolking van de rondom liggende wijken en een restauratie volgde in de jaren 1820. In 1832 werd de kerk na de opstand van 1831 opnieuw gesloten om in 1860 weer te worden opgesteld voor de katholieke eredienst. Daarna werd de kerk nooit weer gesloten, zelfs niet tijdens het atheïstische Sovjet-regime.
Het architecturale ensemble werd in 1975 gerestaureerd en de kloostergebouwen huisvesten sindsdien een afdeling van het Ministerie van Cultuur van Litouwen.

## Architectuur

De kerk is vanwege de ligging op de heuvel zonder de nabijheid van andere grotere gebouwen vanaf afstand goed zichtbaar. Het is een barokke, drieschepige basiliek zonder een afzonderlijk koor. De gevel wordt geflankeerd door twee torens. Het interieur wordt overdekt door een tongewelf, met lunetten, die versierd zijn met stucwerk en schilderijen. Op de muren zijn medaillons met fresco's van heiligen aangebracht. Het hoofdaltaar met groepen van zuilen en de beelden van engelen verwijst naar de rococo-stijl en vult nagenoeg de hele muur. Het centrale altaarschilderij van de aartsengel Rafaël is van de beroemde schilder Szymon Czechowicz.
# Sinfonietta nr. 1 (Penderecki)

Krzysztof Penderecki componeerde zijn Sinfonietta voor strijkers (Sinfonietta nr. 1) in 1990-1991. Het werk valt in twee delen uiteen:
* allegro molto
* vivace.
Zoals vaker bij Penderecki begint de compositie met een aantal korte identieke tonen, pas daarna komt het sinfonietta op gang door middel van een thema bij de altviool. Het is de tegenstelling tussen het machinale en de menselijke stem (de altviool wordt gezien als het instrument om de menselijke stem te verbeelden). Deel (2) is agressiever en benadert de stijl die Dmitri Sjostakovitsj in zijn strijkkwartetten hanteerde: fel en licht ironisch. Het is geen originele compositie van Penderecki; het is een bewerking van zijn Strijktrio.

## Bron en discografie

* Uitgave Sony BMG; Sinfonia Varsovia o.l.v. componist, die tevens de première verzorgden op 17 februari 1992
* Uitgave Naxos: Leden van het Filharmonisch Orkest van Warschau onder leiding van Antoni Wit in een opname uit 2008 (uitgegeven in 2012)
# Sint-Nicolaasmaar

Het Sint-Nicolaasmaar is een brede watergang (maar) ten westen van Westerdijkshorn, tussen dit dorp en de Oude Ae.
Oorspronkelijk waterde het af naar het westen naar de molen van de Westerdijkshornerpolder. In de jaren 70 is de afstroomrichting omgekeerd, als gevolg de bouw van het gemaal Haandijk bij het Boterdiep.
Het water zou zijn naam te danken hebben aan het verhaal dat Sinterklaas via de watergang naar het dorp zou varen.
# Sint-Nicomedeskerk

De Sint-Nicomedeskerk (Sankt Nikomedes) is de katholieke kerk van Borghorst, een plaats die behoort tot de stad Steinfurt (Noordrijn-Westfalen).

## Geschiedenis en architectuur

De kerk staat op de plaats van de in de jaren 1880 afgebroken stiftskerk van het tijdens de secularisatie opgeheven damesstift Borghorst. De Nicomedeskerk kwam ervoor in de plaats en werd in de jaren 1885-1889 als een van de grootste kerken in het bisdom Münster door Hilger Hertel sr. gebouwd. Tijdens de bouw stierf de architect en nam zijn zoon Hilger Hertel jr. het werk over. Het gebouw met een 95 meter hoge toren is een hallenkerk in de stijl van de hooggotiek met een façade van natuursteen.

## Inrichting

Uit de vroegere stiftskerk hebben een aantal voorwerpen weer een plek gekregen in de huidige kerk.
* Het in de 11e eeuw vervaardigde Borghorster Stiftskreuz, een gouden, kruisvormige reliekhouder, maakt deel uit van de kerkschat van de Sint-Nicomedes.
* Het romaans doopvont van het Bentheimer type dateert uit circa 1170 (de bronzen voet en de deksel zijn 20e-eeuws).
* Een vesperbeeld uit 1430 en een beeldengroep van Maria die door haar moeder Anna uit de Heilige Schrift wordt onderwezen uit 1450-1470 stammen eveneens uit de stiftskerk.
* De houten beelden van de heilige Nikomedes en de heilige Laurentius uit de 18e eeuw stonden vroeger in het barokke hoofdaltaar van de stiftskerk.
* Een stenen Madonna, volgens een chronogram uit 1724.
Uit de moderne periode dateren het celebratie-altaar van Hubert Teschlade uit 1965. Het hoogaltaar met een rechthoekige reliëfopzet van messing is een werk van de kunstenaar Hans Dinnendahl uit de jaren 1948-1950. De gebrandschilderde koorvensters dateren uit de bouwperiode, de andere vensters zijn in modernere stijl en later geplaatst.
In de oude sacristie aan de noordzijde van het koor werd in 1985 de stifskamer ingericht. Hier staat de belangrijkste schat van de kerk: het gouden relikwiekruis is een van de belangrijkste werken van ottoonse goudsmeedkunst in Westfalen. Het kruis werd in de 11e eeuw gemaakt en geschonken door Bertha, de derde abdis van het stift. Op de achterzijde is de abdis afgebeeld. Op de voorzijde is keizer Hendrik III te zien, wiens familie nauwe banden had met de stichters van het stift Borghorst. Het kruis draagt op de voorzijde drie ampullen van bergkristal waarin 17 relikwieën worden bewaard.
In de stiftskamer zijn in totaal nog zo'n 30 voorwerpen te zien. Hieronder bevinden zich naast liturgische gewaden en vaatwerk o.a. nog drie bronzen kandelaren uit de 12e eeuw, een relikwiebeeld van de heilige Nicomedes uit ± 1380 en een laatgotische Madonna met het Jezuskind.
# Siphonalia vanattai

Siphonalia vanattai is een slakkensoort uit de familie van de Buccinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Pilsbry.
# Siphonalia pseudobuccinum

Siphonalia pseudobuccinum is een slakkensoort uit de familie van de Buccinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1888 door Melvill.
# Sint-Henricuskerk

Sint-Henricuskerk kan verwijzen naar:
* Sint-Henricuskerk (Amersfoort)
* Sint-Henricuskerk (Clinge)
* Sint-Henricuskerk (Merelbeke)
* Sint-Henricuskerk (Torhout)
* Sint-Hendrikskerk (Woluwe)
* Sint-Henricuskerk (Zilverberg)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Henricuskerk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Henricuskerk (Amersfoort)

De Sint-Henricuskerk is een kerkgebouw uit 1908 in de stad Amersfoort in Nederland, ontworpen door de Amersfoortse architect Herman Kroes. De kerktoren is gebouwd in 1934. De kerk ligt tussen de Matthias Withoosstraat en de Paulus Borstraat in het Soesterkwartier van Amersfoort.
Rond 1998 was er een grootscheepse renovatie, waarbij de kerkzaal werd verkleind tot 450 zitplaatsen en er bedrijfsruimten en een wijkcentrum in het pand kwamen. Wegens deze verbouwing werd de kerkingang verplaatst van Paulus Borstraat naar de Matthias Withoosstraat.
Van 1908 tot 2014 was dit een rooms-katholieke parochiekerk. Nadat in 2010 de katholieke parochies van Amersfoort en Hoogland waren samengegaan in één Parochie Onze Lieve Vrouw van Amersfoort, zijn enkele gebouwen afgestoten, waaronder de Henricuskerk. Op 5 januari 2014 vond de laatste rooms-katholieke mis plaats in deze kerk. Wel vinden er sinds 2014 nog activiteiten van de katholieken uit de wijk, in het gebouw plaats. Het Mariabeeld uit de kerk is in april 2014 overgebracht naar de Sint-Josephkerk in Hooglanderveen.
Sinds najaar 2014 is dit de kerk van de Orthodoxe Parochie Amersfoort, oftewel de Kerk van de heilige Cornelius de Honderdman, die deel uitmaakt van het Russisch-orthodoxe Bisdom Den Haag en Nederland.
* ↑ Laatste dienst in kerk in Amersfoortse Soesterkwartier Nieuwsbericht RTV Utrecht d.d. 5 januari 2014
* ↑ Katholiek Amersfoort: gemeenschap Sint-Henricus
# Sint-Henricuskerk (Clinge)

De Sint-Henricuskerk is de parochiekerk van Clinge, gelegen aan 's-Gravenstraat 169.
Deze kerk stamt uit 1876 en werd ontworpen door P. Soffers. In 1875 werd de parochie Clinge gesticht, nadat het dorp zich in 1830 had afgescheiden van het (sindsdien Belgische) De Klinge. Het is een bakstenen basiliek in neoromaanse stijl. De voorgebouwde toren heeft vier geledingen. De benedenste twee zijn vierkant, de twee daarboven zijn achtkant en worden gedekt door een achtkante spits. Het verlaagde koor is driezijdig afgesloten.
Het orgel is van 1763 en werd vervaardigd door Detlef Onderhorst. Het is afkomstig uit de kerk van Standdaarbuiten en werd in 1970 gerestaureerd.
In 2014 werd de kerk in status verlaagd tot die van kapel.
De kerk is sedert 1998 geklasseerd als rijksmonument. Evenzo zijn de pastorie (1875), een baarhuisje op de begraafplaats (1875) en de nabij de pastorietuin gelegen restanten van een Engelse landschapstuin (1e helft 19e eeuw) als zodanig geklasseerd.
# Phoxinus ujmonensis

Phoxinus ujmonensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de eigenlijke karpers (Cyprinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Kaschenko.
* ↑ (en) Phoxinus ujmonensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Phoxinus ujmonensis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Diapetimorpha arcta

Diapetimorpha arcta is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Cresson in 1874.
# Diaethria euclides

Diaethria euclides is een vlinder uit de familie Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1811 door Pierre André Latreille.
# Diaethria eupepla

Diaethria eupepla is een vlinder uit de familie Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1868 door Osbert Salvin & Frederick DuCane Godman.
# Diatraea pittieri

Diatraea pittieri is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Box.
# Didemnum pseudobiglans

Didemnum pseudobiglans is een zakpijpensoort uit de familie van de Didemnidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Romanov.
# Detritivora humaita

Detritivora humaita is een vlindersoort uit de familie van de prachtvlinders (Riodinidae), onderfamilie Riodininae.
Detritivora humaita werd in 2002 beschreven door Harvey & J. Hall.