OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Vera Lionarons-Heilbron

Vera Lionarons-Heilborn (Paramaribo, 6 april 1931 – Maastricht, 12 juli 2008) was een Surinaamse hoorspelactrice, radiopresentatrice, programmamaakster en docent.

## Leven

Lionarons-Heilbron was een van de allereerste radiopresentatoren (omroepster) en (journalistieke) programmamakers van Suriname. Als hoorspelactrice vervulde ze de titelrol Linda Crokett in de radiofeuilleton Linda's eerste liefde, die halverwege de jaren 50 dagelijks in Suriname werd uitgezonden. Door het succes van dit radiohoorspel deed zich in Suriname voor het eerst het verschijnsel voor van mediasterren die gesigneerde foto's aan fans uitdeelden. Deze foto's signeerde zij als Linda Crokett.
Daarnaast verzorgde zij tot begin jaren 60 bij RAPAR ook reguliere omroep- en andere programmatische diensten. Tijdens haar carrière bij de radio begeleidde zij in live-uitzendingen ook vele artiesten op de piano. Uit die periode zijn er geen geluidsfragmenten bewaard gebleven.
Als docent was zij tot 1982 verbonden aan de M.G.J. Poolschool. In die hoedanigheid bracht ze haar Surinaamse middelbareschoolleerlingen de beginselen en kennis van de talen Nederlands, Frans, Engels en Spaans bij.
Haar echtgenoot Wilfred Lionarons, uitgever van het kritische dagblad De Vrije Stem, ontsnapte aan de Decembermoorden, omdat hij op dat moment toevallig een conferentie in de Verenigde Staten bijwoonde. In de nacht van 7 op 8 december schoot het militaire regime drukkerij/uitgeverij en kantoren van De Vrije Stem in brand en verwoestten deze tot aan de grond. Lionarons-Heilbron, die op dat moment in de nabijgelegen echtelijke woning lag te slapen, kon zich ternauwernood in veiligheid brengen. Vanwege het levensgevaar waarin haar echtgenoot verkeerde, ontraadden de inlichtingendiensten hem ten zeerste om vanuit de VS naar Suriname terug te keren. Na een mislukte oversteek naar Frans-Guyana slaagde zij er bij een tweede poging in Suriname met het vliegtuig te verlaten richting Nederland. Het paar vestigde zich in Maastricht.
Als trouw lid van aanvankelijk de Vrije Evangelisatie in Paramaribo en later de Pinkstergemeente in Maastricht speelde het geloof een belangrijke rol in haar leven. Met name als pianiste zette zij zich actief voor de gemeente in tijdens de kerkdiensten.
* ↑ https://web.archive.org/web/20190812184915/http://www.braamspunt.com/guru-van-de-surinaamse-opiniemakers-wilfred-lionarons-de-vrije-stem-is-niet-meer/
* ↑ https://ommelhoward.wordpress.com/2008/08/04/in-memoriam-vera-lionarons-heilbron/
# Vera Komisova

Vera Jakovlevna Komisova (Russisch: Вера Яковлевна Комисова) (Leningrad, 11 juni 1953), is een voormalige Russische atlete, die was gespecialiseerd in het hordelopen. Ze werd olympisch kampioene in deze discipline.

## Loopbaan

Op de Olympische Spelen van 1980 in Moskou won Komisova een gouden medaille op de 100 m horden. Met een verbetering van het olympisch record tot 12,56 s bleef ze de Oost-Duitse Johanna Klier (zilver; 12,63) en de Poolse Lucyna Langer (brons; 12,56) voor. Ook op de estafette was ze succesvol en viel ze in de prijzen. Met haar teamgenotes Ljoedmila Maslakova, Vera Anisimova en Natalja Botsjina won ze met een finishtijd van 42,10 een zilveren medaille op de 4 x 100 m estafette. Deze wedstrijd werd gewonnen door de DDR in de wereldrecordtijd van 41,60.
In haar actieve tijd was Vera Komisova aangesloten bij Zenit St. Petersburg.

## Titels

* Olympisch kampioene 100 m horden - 1980

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 100 m | 11,26 s | 1980 | |
| 100 m horden | 12,39 s | 5 augustus 1980 | Rome |

## Palmares
### 100 m horden

* 1980: 1 OS - 12,56 s (OR)

### 4 x 100 m estafette

* 1980: 2 OS - 42,10 s
* (en) Profiel van Vera Komisova op sports-reference.com (gearchiveerd)
1972: Annelie Ehrhardt · 1976: Johanna Schaller · 1980: Vera Komisova · 1984: Benita Fitzgerald-Brown · 1988: Jordanka Donkova · 1992: Voula Patoulidou · 1996: Ludmila Engquist · 2000: Olga Sjisjigina · 2004: Joanna Hayes · 2008: Dawn Harper · 2012: Sally Pearson · 2016: Brianna Rollins · 2020: Jasmine Camacho-Quinn · 2024: Masai Russell
# Kobylasz

Kobylasz is een plaats in het Poolse district Wejherowski, woiwodschap Pommeren. De plaats maakt deel uit van de gemeente Linia en telt 194 inwoners.
# Kozo Tashima

Kozo Tashima (田嶋 幸三, Tashima Kozo, Kumamoto, 21 november 1957) is een Japans voormalig voetbalspeler- en trainer. Hij speelde voor het Japans voetbalelftal. Hij was vicevoorzitter van de Japan Football Association, en volgde op 27 maart 2016 Kuniya Daini op als voorzitter, voor een periode van twee jaar.

## Carrière

In 1976 ging Tashima naar de University of Tsukuba, waar hij in het schoolteam voetbalde. Nadat hij in 1980 afstudeerde, ging Tashima spelen voor Furukawa Electric. Tashima veroverde er in 1982 de JSL Cup. In 3 jaar speelde hij er 39 competitiewedstrijden en scoorde 6 goals. Tashima beëindigde zijn spelersloopbaan in 1982.
Na zijn spelerscarrière was hij een aantal jaren als trainer actief op de Rikkyo Universiteit. In 2001 ging hij aan de slag bij het Japans voetbalelftal onder 17. Hij leidde de ploeg voor het eerst sinds 1995 naar het WK onder 17, welke plaatsvond in Trinidad en Tobago. Sinds 2011 is hij lid van het Uitvoerend Comité van de Asian Football Confederation.
Tashima is sinds 2015 een raadslid bij de FIFA.

## Japans voetbalelftal

Kozo Tashima debuteerde in 1979 in het Japans nationaal elftal en speelde 7 interlands, waarin hij 1 keer scoorde.

## Statistieken

Japans voetbalelftal :
| Jaar | Wed. | Dlp. |
| 1979 | 4 | 0 |
| 1980 | 3 | 1 |
| Totaal | 7 | 1 |

## Externe link

* Kozo Tashima op National Football Teams
* ↑ (en) JFA elects Tashima as new president The Japan Times, 31 januari 2016
* ↑ Ja日本サッカー協会 田嶋幸三副会長兼専務理事　アジアサッカー連盟理事に Japan Football Association, 7 januari 2011. Gearchiveerd op 4 maart 2016.
* ↑ (en) Unofficial campaigns already starting for AFC presidency Yahoo, 28 januari 2016
* ↑ (en) Japan National Football Team Database
# Kozojedy (okres Jičín)

Kozojedy (Duits: Groß Kosojed) is een Tsjechische gemeente in de regio Hradec Králové, en maakt deel uit van het district Jičín. Kozojedy telt 197 inwoners.
Bačalky · Bašnice · Běchary · Bílsko u Hořic · Boháňka · Borek · Brada-Rybníček · Březina · Bříšťany · Budčeves · Bukvice · Butoves · Bystřice · Cerekvice nad Bystřicí · Červená Třemešná · Češov · Dětenice · Dílce · Dobrá Voda u Hořic · Dolní Lochov · Dřevěnice · Holín · Holovousy · Hořice · Cholenice · Chomutice · Choteč · Chyjice · Jeřice · Jičín · Jičíněves · Jinolice · Kacákova Lhota · Kbelnice · Kněžnice · Konecchlumí · Kopidlno · Kostelec · Kovač · Kozojedy · Kyje · Lázně Bělohrad · Libáň · Libošovice · Libuň · Lískovice · Lukavec u Hořic · Lužany · Markvartice · Miletín · Milovice u Hořic · Mladějov · Mlázovice · Nemyčeves · Nevratice · Nová Paka · Ohařice · Ohaveč · Osek · Ostroměř · Ostružno · Pecka · Petrovičky · Podhorní Újezd a Vojice · Podhradí · Podůlší · Radim · Rašín · Rohoznice · Rokytňany · Samšina · Sběř · Sedliště · Sekeřice · Slatiny · Slavhostice · Sobčice · Soběraz · Sobotka · Stará Paka · Staré Hrady · Staré Místo · Staré Smrkovice · Střevač · Sukorady · Svatojanský Újezd · Šárovcova Lhota · Tetín · Třebnouševes · Třtěnice · Tuř · Úbislavice · Údrnice · Úhlejov · Újezd pod Troskami · Úlibice · Valdice · Veliš · Vidochov · Vitiněves · Volanice · Vrbice · Vršce · Vřesník · Vysoké Veselí · Zámostí-Blata · Zelenecká Lhota · Železnice · Žeretice · Židovice · Žlunice
# Kogon

Keizer Kōgon (光厳天皇, Kōgon-tennō, 1 augustus 1313 – 5 augustus 1364) was de 1e troonpretendent van het keizerlijke hof van Japan. Hij regeerde namens het Kamakura-shogunaat van 22 oktober 1331 tot 7 juli 1333.

## Genealogie

Kōgons persoonlijke naam (imina) was Kazuhito-shinnō (量仁親王). Hij was de derde zoon van keizer Go-Fushimi van de Jimyōin-tak van de Keizerlijke familie. Zijn moeder was Kōgimon'in Neishi (広義門院寧子). Hij was geadopteerd door zijn oom, Hanazono.

## Leven

Volgens een afspraak gemaakt tussen de keizerlijke familie en het Kamakura-shogunaat mochten de twee takken van de keizerlijke familie, de Daikakuji en Jimyōin, afwisselend om de 10 jaar een keizer aanwijzen. Daar het de beurt was aan de Jimyōin-tak werd Kōgon door hen aangewezen als kroonprins voor keizer Go-Daigo.
Go-Daigo ging echter in tegen de afspraak en kwam zelfs in opstand tegen het shogunaat. Toen dit mislukte werd hij verbannen en maakte het shogunaat Kōgon tot keizer. Go-Daigo ontsnapte echter van zijn verbanningsoord op de Oki-eilanden en nam wederom de wapens op tegen het shogunaat. Hij wist in 1333 de keizerlijke hoofdstad te heroveren en Kōgon te verstoten van de troon. Dit werd de kenmu-restauratie genoemd. Kōgon moest de stad nadien ontvluchten terwijl Go-Daigo nog tot 1336 door regeerde als keizer.
* Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
* ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 286-289.
* ↑ Titsingh, p. 286.
$^*$ Regent Jingu staat niet op de traditionele lijst.
# Koglhof

Koglhof is een plaats en voormalige gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Stiermarken. Het is een ortschaft van de gemeente Birkfeld, die deel uitmaakt van het district Weiz.
De gemeente Koglhof telde in 2013 1103 inwoners. In 2015 ging ze bij een herindeling, samen met Gschaid bei Birkfeld, Haslau bei Birkfeld en Waisenegg, op in de marktgemeente Birkfeld.
Albersdorf-Prebuch · Anger · Birkfeld · Fischbach · Fladnitz an der Teichalm · Floing · Gasen · Gersdorf an der Feistritz · Gleisdorf · Gutenberg · Hofstätten an der Raab · Ilztal · Ludersdorf-Wilfersdorf · Markt Hartmannsdorf · Miesenbach bei Birkfeld · Mitterdorf an der Raab · Mortantsch · Naas · Passail · Pischelsdorf am Kulm · Puch bei Weiz · Ratten · Rettenegg · Sankt Kathrein am Hauenstein · Sankt Kathrein am Offenegg · Sankt Margarethen an der Raab · Sankt Ruprecht an der Raab · Sinabelkirchen · Strallegg · Thannhausen · Weiz
* Gemeinsame Normdatei: 4400504-0
* Virtual International Authority File: 246941503
* WorldCat (via VIAF): 246941503
# Kogotus

Kogotus is een geslacht van steenvliegen uit de familie Perlodidae. De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1952 door Ricker.

## Soorten

Kogotus omvat de volgende soorten:
* Kogotus modestus (Banks, 1908)
* Kogotus nonus (Needham & Claassen, 1925)
* Kogotus tiunovi Teslenko & Zhiltzova, 1993
* DeWalt, R. E., U. Neu-Becker & G. Stueber (2013) Plecoptera Species File Online. Version 1.0/4.1. Bezocht: 4-3-2013.
# Verdrag van Oregon

Het Verdrag van Oregon (Engels: Oregon Treaty) is een verdrag tussen het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland en de Verenigde Staten dat ondertekend werd op 15 juni 1846 in Washington D.C.. Het verdrag bracht een einde aan het grensconflict van Oregon door een compromis uit te vaardigen tussen Amerikaanse en Britse aanspraken op Oregon Country dat door beide bezet werd sinds het Verdrag van 1818.

## Achtergrond

Het Verdrag van 1818 legde de grenzen vast tussen de Verenigde Staten en Brits Noord-Amerika langsheen de breedteligging van 49°N van Minnesota naar de "Stony Mountains" (nl: "Stenige Bergen")" (vandaag beter bekend als de Rocky Mountains). Ten westen van deze bergen was het gebied bij de Amerikanen gekend als Oregon Country en bij de Britten als het Columbia Department of het Columbia District van de Hudson's Bay Company. (Evenals inbegrepen in de regio was het zuidelijke deel van een andere bonthandelend district, namelijk Nieuw-Caledonië.) Het verdrag voorzag in gezamenlijke controle over het gebied voor tien jaar. Beide landen konden het gebied opeisen en beide werden verzekerd van vrije doorvaart.
De gezamenlijke controle werd steeds moeilijkervoor beide kanten. Nadat een Britse minister het voorstel van de Amerikaanse president James K. Polk om de grens vast te leggen op 49°N weigerde, eisten de expansionsten van de Democratische Partij de annexatie van het hele gebied tot aan 54°40' N. Dit was de zuidelijke grens van Russisch-Amerika dat het gevolg was van parallelle verdragen tussen het Keizerrijk Rusland, Verenigde Staten (1824) en de Britten (1825). Het begin van de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog leidde de Amerikanen weg en zorgde ervoor dat een compromis bereikt werd.

## Onderhandelingen

Over het verdrag werd onderhandeld door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken en latere president James Buchanan, en Richard Pakenham, een Britse diplomatieke vertegenwoordiger in de Verenigde Staten. Het verdrag werd ondertekend op 15 juni 1846.
Het Verdrag van Oregon bepaalde dat de grens tussen de Verenigde Staten en Brits Noord-Amerika volgens de 49ste breedtegraad moest liggen. Vancouvereiland was een uitzondering op die regel in die zin dat het volledig Brits werd. Samen met omringende eilandjes werd Vancouvereiland in 1848 officieel omgedoopt tot de Kolonie van Vancouvereiland. Het Amerikaanse deel van het gebied kreeg de naam Oregonterritorium waarvan in 1853 het Washingtonterritorium afgesplitst werd. Het Britse deel bleef onbestuurd tot 1858 toen de Kolonie van Brits-Columbia in het leven werd geroepen naar aanleiding van de Fraser Canyon Goudkoorts en uit vrees voor hernieuwd Amerikaans expansionisme. De twee Britse kolonies werden in 1866 samengevoegd onder de naam van Verenigde Kolonies van Vancouvereiland en Brits-Columbia.
# Verdrag van Parijs (1259)

Het Verdrag van Parijs (ook bekend als het Verdrag van Albeville) was een verdrag tussen Hendrik III van Engeland en Lodewijk IX van Frankrijk op 4 december 1259.
Hendrik herriep zijn eis op het bezit van Normandië (afgezien van de Kanaaleilanden), Maine, Anjou en Poitou; deze provincies werden tijdens het bewind van Jan van Engeland door de Fransen op de Engelsen veroverd. Hendrik behield Gascogne en delen van Aquitanië maar alleen als vazal van de koning van Frankrijk. In ruil zegde Lodewijk IX zijn steun aan de Engelse rebellen op en accepteerde het gezag van de Engelse koning over de Kanaaleilanden.
Het verdrag versterkte de vijandschap tussen beide landen en bevestigde dat, hoewel de beide koningen in naam gelijk waren, de Engelse koning in werkelijkheid ondergeschikt was aan de Franse koning. Volgens professor Malcolm Vale was dit verdrag een oorzaak van de Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankrijk.
# Verdrag van Oujda

Het Verdrag van Oujda (ook bekend als het Verdrag van de Arabisch-Afrikaanse Federatie) werd op 13 augustus 1984 ondertekend tussen koning Hassan II van Marokko en Moammar al-Qadhafi van Libië. Het werd op 31 augustus bij een referendum goedgekeurd door de Marokkaanse kiezers, en door het Libische Algemene Volkscongres. Het doel was om een "unie van staten" tussen de twee tot stand te brengen, en uiteindelijk een "Grote Arabische Maghreb" te creëren.
Op het verdrag werd negatief gereageerd door de Amerikaanse regering onder president Ronald Reagan, die wees op de "onbetrouwbare reputatie van Libië" en zijn leider “een aanstichter van internationaal terrorisme” noemde. Ook andere westerse landen, zoals Spanje en Frankrijk, uitten hun ongemak.
# Verdrag van Parijs (1214)

Het Verdrag van Parijs was een op 24 oktober 1214 te Parijs afgesloten verdrag tussen koning Filips II van Frankrijk en de jonge gravin Johanna van Vlaanderen.
Na de nederlaag en gevangenschap van haar man, Ferrand van Portugal, in de Slag bij Bouvines (27 juli 1214) maakte Filips II van de gelegenheid gebruik om de gravin te dwingen een verdrag te ondertekenen. In dit verdrag werd bepaald dat ze:
* de donderdag voor Allerheiligen (30 oktober) Godfried van Leuven-Gaasbeek, zoon van hertog Hendrik I van Brabant, die Ferrand na de Slag van Steps als gijzelaar had meegekregen, aan Filips II Augustus moest uitleveren;
* dat de muren en vestingen van de voornaamste Vlaamse steden - Valencijn, Ieper, Kassel en Oudenaarde - zouden moeten worden gesloopt en niet zonder toestemming van de Franse mochten worden herbouwd en dat deze toestemming ook nodig was voor vestingswerken op andere plaatsen;
* dat er moest worden overgegaan tot het herstel van goederen van de burggraven Jan II van Nesle, Zeger III van Gent et omnes alii homines Domini regis en ook aan andere Vlaamse en Henegouwse edelen, die zwoeren deze vrede te zullen eerbiedigen;
* nadat deze voorwaarden waren voldaan stond het de koning nog steeds vrij om over het lot van Ferrand en andere krijgsgevangen te beslissen;
* dat de graaf van Boulogne (Reinoud van Dammartin) en andere niet betrokken heren uit het verdrag werden gelaten.
Bovendien zou Johanna voorlopig onder toezicht van het hoofd van de Franse partij, Jan II van Nesle, moeten regeren.
Dit verdrag betekende het feitelijke einde van het ooit zo zelfstandige graafschap Vlaanderen.
# Verdrag van Oliva

Het Verdrag van Oliva was een vredesverdrag tussen keizer Leopold I, keurvorst Frederik Willem van Brandenburg, koning Jan II Casimir van Polen en koning Karel X Gustaaf van Zweden. Dit verdrag, dat de vrede betekende tussen Polen en Zweden, werd ondertekend in Oliwa bij Danzig op 3 mei 1660 (gregoriaanse kalender; 23 april volgens de juliaanse kalender).
Op het eerste gezicht lijkt het verdrag gunstig voor Zweden: Jan Casimir deed afstand van zijn aanspraak op de Zweedse troon en stond Lijfland en Riga aan Zweden af. Aangezien Zweden echter die gebieden de facto al generaties lang beheerste en Jan Casimir zijn aanspraak onmogelijk kracht kon bijzetten, terwijl Karel X in de voorafgaande jaren bijna heel Polen veroverd had, hield het verdrag eigenlijk een erkenning van Karel in dat zijn politiek om Polen en Denemarken met geweld in te lijven voorlopig mislukt was door de Nederlandse interventie en dat hij zijn handen vrij moest maken om althans de veroveringen in Noorwegen en Skåne te behouden. De keurvorst Frederik Willem van Brandenburg werd voor zijn steun en bemiddelende rol door Jan Casimir beloond met het vrij bezit van het hertogdom Pruisen, eerst een Pools leen.
Op het moment dat het verdrag officieel ondertekend werd, was Karel X al overleden en opgevolgd door zijn vijfjarig zoontje Karel XI. Pas in 1672 kon Zweden zijn agressieve politiek hervatten.
# Koninginnebrug

Koninginnebrug kan verwijzen naar:
* Koninginnebrug (Rotterdam)
* Koninginnebrug (Sneek)
* Koninginnebrug (Well)
Zie ook:
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Koninginnebrug en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Koninginnedag 1981

Koninginnedag vond in 1981 voor het eerst plaats in "nieuwe stijl", na het aftreden van koningin Juliana in 1980. Haar dochter, koningin Beatrix, had bij haar inhuldiging in haar toespraak tot de Verenigde Vergadering der Staten Generaal bepaald dat de verjaardag van haar moeder (30 april) Koninginnedag zou blijven.

## Achtergrond

Vanaf 1949 had Koninginnedag, los van de feestelijkheden die overal in het land plaatsvonden, steeds het karakter gehad van een defilé voor het Paleis Soestdijk. Voor de trappen van het bordes trokken delegaties van verschillende bevolkingsgroepen en maatschappelijke geledingen, voorbij om een huldeblijk aan de koningin en haar familie te brengen. Koningin Beatrix had weliswaar bepaald dat 30 april zou blijven: Koninginnedag, maar een concrete invulling van hoe haar familie zou deelnemen aan de feestelijkheden, volgde pas in de loop van 1980.

## Bezoeken brengen

De Rijksvoorlichtingsdienst maakte in de loop van 1980 bekend dat de nieuwe koningin voortaan het land in zou trekken om elders de viering van Koninginnedag bij te wonen. Hiermee doorbrak zij de gewoonte dat het volk bij haar langs kwam, zoals dat ruim dertig jaar lang onder haar moeder gebruikelijk was geweest.

## Veere en Breda

In 1981 bezocht de koninklijke familie Veere en Breda. In deze steden waren de koningin en haar familie getuige van verschillende lokale feestgebruiken. Het commentaar bij de nationale uitzending van het verslag van de feestelijkheden werd net als in de laatste jaren voor de abdicatie van koningin Juliana, verzorgd door Dick Passchier, die erin slaagde om met een loopmicrofoon enkele vragen te stellen aan de drie zonen van de koningin.

## Onrust in Breda

In Breda arresteerde de politie voorafgaand aan het koninklijk bezoek preventief 148 jongeren. Volgens de politie waren de jongeren in het bezit van boksbeugels, kettingen, stokken en molotovcocktails en kennelijk van plan waren om de orde te verstoren. De demonstranten beklaagden zich erover dat mensen op grond van hun uiterlijk (bijvoorbeeld een leren jas) werden opgepakt en op het politiebureau werden opgesloten in een openluchtkooi zonder gebruik te mogen maken van toilet, arts of advocaat. Ze werden bijna 12 uur vastgehouden terwijl arrestanten zonder aanklacht niet meer dan zes uur mogen worden vastgehouden. Twaalf arrestanten kregen een schadevergoeding. Voorafgaand waren in Breda pamfletten verspreid met de tekst Breda Oranjestad, is Oranje zat met als ondertitel: Tegen M.E., Marechaussee, Overheidsterreur, Woningnood, Kernenergie en Bezuinigingen. Ook de plaatselijke afdeling van de PSP verspreidde posters met de tekst Breda Oranjestad? Mag ik even overgeven? Tijdens de dag kwam het in de stad Breda tot diverse schermutselingen, waaronder een charge van de ME voor het politiebureau in de Karnemelkstraat. In Breda - en overigens ook elders - leidden al deze zaken later het jaar tot demonstraties tegen politiegeweld.
* ↑ Radiodocumentaire, OVT (VPRO), 2 september 2018. Gearchiveerd op 8 juni 2023.
* ↑ Achtergrond; De Schande van Breda, SP Breda. Gearchiveerd op 18 oktober 2021.
* ↑ Videoreportage
# Krasny Baltijets

Krasny Baltijets is een station van de D2 aan de Rigaspoorweg in Moskou dat in 1945 werd geopend. Het station is genoemd naar de gelijknamige vereniging ("Rode Oostzee") die in 1928-1930 werd opgericht door de vakbond van spoorwegarbeiders en gevestigd is aan de Kosmonaut Volkovstraat 31.

## Ligging en inrichting

Het station ligt op de grens van de districten Koptevo, Aeroport, Sokol en Vojkovski, langs de noordrand van het emplacement van Podmoskovnaja. De twee zijperrons zijn, zonder OV-poortjes, toegankelijk via een ruim 300 meter lange loopbrug over het emplacement. Voor 1945 lag het perron midden in het emplacement.
Rond het station liggen het Krasny Baltijets-stadion, de militaire afdeling van de Hoge Economische School, het Priorov Instituut voor Traumatologie en Orthopedie, het centrale ziekenhuis van de afdeling Binnenlandse Zaken van Moskou, het Moskouse kantoor van staalbedrijf Severstal en de MNEPOe-academie (“Internationale Onafhankelijke Ecologische en Politieke Universiteit").

## Reizigersdienst

Het station wordt bediend door lijn D2 van het stadsgewestelijk net en biedt rechtstreekse verbindingen naar Sjachovskaja in het westen en Toela in het zuiden. De reistijd naar Dmitrovskaja bedraagt zes minuten en naar Stresjnevo, waar op de ringlijn kan worden overgestapt, duurt deze twee minuten.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Красный Балтиец (платформа) op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.