OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Tetranchyroderma anisoankyrum

Tetranchyroderma anisoankyrum is een buikharige uit de familie van de Thaumastodermatidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2013 door Lee, Kim en Chang.

## Voorkomen

De soort komt voor bij Zuid-Korea.
* 1 2 Lee, J., Kim, D. & Chang, C.Y. (2013) Description of three new Tetranchyroderma gastrotrichs Macrodasyida: Thaumastodermatidae) from South Korea. Zootaxa, 3709 (5): 483-493 (Preview)
* ↑ Todaro, A. (2013). Tetranchyroderma anisoankyrum Lee, Kim & Chang, 2013. Gebaseerd op informatie uit het World Register of Marine Species, te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=742390
# The Nutty Professor (1963)

The Nutty Professor is een Amerikaanse speelfilm uit 1963 geregisseerd door Jerry Lewis. Lewis speelde tevens de hoofdrol van professor Julius Kelp. De muziek van de film werd gecomponeerd door Walter Scharf.
In 2004 werd de film opgenomen in het National Film Registry als zijnde "van culturele en historische waarde".

## Verhaal

Het verhaal is een parodie op het boek Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde van Robert Louis Stevenson. Kelp is een introverte sullige verstrooide professor op een universiteit die een serum uitvindt dat hem verandert in een glad, knap en sociaalvaardig alter ego Buddy Love.
Als Love kan de professor werk maken van het versieren van studente Stella Purdy, maar het serum is telkens na enige tijd uitgewerkt, meestal op een zeer ongelegen moment. Buddy Love heeft bovendien een totaal andere persoonlijkheid dan Kelp; hij is bijvoorbeeld erg arrogant. Kelp weet dit, maar kan desondanks de verleiding niet weerstaan toch telkens weer Buddy Love te worden. Purdy haat Love om zijn gedrag, maar blijft zich toch om een voor haar onbekende reden aangetrokken voelen tot hem.
Kelps ware identiteit wordt geopenbaard als hij als Buddy Love een toespraak houdt op het eindfeest van het schooljaar. Hij verandert op het podium weer in professor Kelp, en dan blijkt dat Stella Purdy de echte professor sympathieker vindt dan Buddy Love. Aan het eind van de film besluit Kelps vader, aan wie Kelp eerder in de film een kopie van de formule gaf, het middel op de markt te brengen. Kelp en Purdy vertrekken samen met de noorderzon.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Jerry Lewis | Prof. Julius Kelp, Buddy Love |
| Stella Stevens | Stella Purdy |
| Del Moore | Dr. Hamius R. Warfield |
| Kathleen Freeman | Millie Lemmon |

## Achtergrond
### Notities

* Vaak wordt beweerd dat het personage Buddy Love geïnspireerd is op Dean Martin, de voormalige partner van Jerry Lewis. Zowel Lewis als Stella Stevens hebben dat vaak ontkend, onder andere in Lewis' autobiografie uit 1982 en de documentaire The Nutty Professor: Perfecting the Formula .
* Lewis beweerde tevens dat hij het personage Buddy Love graag nog gemener had willen maken, omdat dit personage tot zijn verbazing meer fanmail kreeg dan de professor.
* De zoon van Lewis, Gary Lewis, zou ook in deze film meespelen. De scène waarin hij voorkwam werd echter verwijderd, maar werd later wel in de dvd-uitgave van de film verwerkt.
* Les Brown and his Band of Renown spelen in de film mee als zichzelf tijdens het schoolbal.

### Spin-offs

Jerry Lewis zou graag een vervolg maken op de film, maar dit kwam er lange tijd niet van. Uiteindelijk gaf hij in 1996 wel zijn toestemming voor een remake (zie The Nutty Professor (1996)) met Eddie Murphy in de hoofdrol. Lewis werkte zelf mee aan deze film als producent. Pas in 2008 kreeg de film eindelijk een vervolg: een animatiefilm die eveneens The Nutty Professor heet.
In 2009 maakte The New York Times bekend dat een Broadway-musical gebaseerd op de film in de maak is.

## Prijzen en eerbetoon

The Nutty Professor staat op de 99e plaats van AFI's 100 Years... 100 Laughs.
# The Devil Makes Three

The Devil Makes Three is een americana-countrypunkband uit Santa Cruz, Californië in de Verenigde Staten. De groep combineert bluegrass, old-time, country, folk, blues, punk en ragtimemuziek. De leden van de groep zijn gitarist Pete Bernhard, contrabassist Lucia Turino en gitarist en tenorbanjospeler Cooper McBean. Drank is een veel voorkomend thema in de muziek van de band.

## Carrière

De leden van de band zijn afkomstig uit New England, McBean en Bernhard komen oorspronkelijk uit de buurt van Brattleboro in Vermont, waar ze in hun middelbare schooltijd samen muziek maakten. Turino kwam uit New Hampshire maar groeide op in Vermont. Na de middelbare schooltijd tourden Bernhard en McBean door het land en kwamen uiteindelijk terecht in Californië. Turino studeerde inmiddels in Santa Cruz, waar de drie in 2001 hun band vormden.
Ze brachten in 2002 in eigen beheer een titelloos album uit. In 2004 volgde een tweede release in eigen beheer Longjohns, Boots, And A Belt. De band nam in april 2006 twee shows op in Felton, Californië met gastviolist Chojo Jacques. De opnames werden later uitgebracht als live-album, A Little Bit Faster And A Little Bit Worse.
Na de release van hun live-album tekende de band bij het indielabel Milan Records, gespecialiseerd in filmscores en soundtracks. Hun eerste album bij Milan was een heruitgave van hun debuutalbum The Devil Makes Three. In 2009 volgde een geheel nieuw album Do Wrong Right, dat nummer één bereikte in de Billboard Bluegrass Albums-hitlijst.
Rond 2010 verhuisden Bernhard en Turino terug naar Brattleboro. McBean bleef in Californië en verhuisde later naar Austin. Ondanks dat ze niet meer in dezelfde stad woonden, bleef de band bijeen. Op New West Records brachten ze in de herfst van 2013 het door Buddy Miller geproduceerde album I'm a Stranger Here uit, met een 10-tal composities van frontman Bernhard. Het was hun eerste album dat de Billboard 200 bereikte.
In 2016 verscheen een album met covers Redemption & Ruin, waaronder Robert Johnsons "Drunken Hearted Man" (met Jerry Douglas op steelgitaar), Muddy Waters' "Champagne and Reefer" en Willie Nelsons "I Gotta Get Drunk".
Op 4 juni 2018 kondigde de band hun nieuwe studioalbum aan, Chains Are Broken, geproduceerd door Ted Hutt en uitgebracht op 24 augustus 2018 via New West Records.

## Externe links en bronnen

* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel The Devil Makes Three (band) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Rick Anderson, The Devil Makes Three Biography. AllMusic. Geraadpleegd op 21 maart 2024.
* Gimme Your Answers: An Interview w/ The Devil Makes Three. Geraadpleegd op 22 maart 2024.
# The Russell Hotel

The Russell Hotel was een hotel in Dublin in County Dublin, Ierland waarvan het restaurant in 1974 één Michelinster kreeg.
In het eerste jaar van het verschijnen van de Michelingids voor Ierland en Groot-Brittannië verkreeg The Russell Hotel zijn eerste ster, na reeds vele jaren op hoog culinair niveau gepresteerd te hebben. Nog hetzelfde jaar viel definitief het doek voor het hotel.
The Russell Hotel werd gesticht in het kader van de matigingsbeweging. Stichter Thomas W. Russell (1841-1920) was een fervent aanhanger van deze beweging. Volgens een advertentie was het echter al in 1927 een bekend restaurant met een volledige drankvergunning. Pas na de overname door de familie Besson 1947 werd het hotel ook geassocieerd met haute-cuisine.
Bij de overname van The Russel Hotel door de familie Besson werden ook een aantal Franse chef-koks aangetrokken. De vakbond IT&GWU (Hotel and Restaurant Branch) zag dit niet zo erg zitten maar bereikte al snel een akkoord over het opleiden van Ierse chefs en keukenpersoneel. Tal van Ierse chefs kregen hier (een deel van) hun opleiding.
Bij het verschijnen van de The Egon Ronay Guide in 1963 was The Russel Hotel het enige hotel in Ierland (en een van de acht op de Britse Eilanden) met drie sterren. In 1973 kreeg het hotel twee sterren ondanks een teruggang in het aantal uitgereikte sterren met ongeveer 30%.
Chef-koks van The Russel Hotel waren Pierre Rolland en Jackie Needham. Souschef was Roger Noblet.
# The Rutles

The Rutles (ook bekend als The pre-fab four) is een parodie op The Beatles. De band begon als een sketch in Eric Idle's televisieprogramma Rutland Weekend Television en werd vooral bekend door de namaakdocumentaire All You Need Is Cash uit 1978 en het vervolg, The Rutles 2: Can't Buy Me Lunch uit 2002.

## De band

De bandleden zijn:
* Ron Nasty (parodie op John Lennon, gespeeld door Neil Innes)
* Dirk McQuickly (parodie op Paul McCartney, gespeeld door Eric Idle)
* Stig O'Hara (parodie op George Harrison, gespeeld door Ricky Fataar)
* Barrington Womble, of Barry Wom (parodie op Ringo Starr, gespeeld door John Halsey)
* Leppo, de vijfde Rutle (parodie op Stuart Sutcliffe die wel de vijfde Beatle werd genoemd, gespeeld door Ollie Halsall)
* Kevin (parodie op Pete Best, gespeeld door John Halsey)

## Discografie

* The Rutles (1978)
* Archaeology (1996)

## Externe link

* (en) The Rutles in de database van AllMusic
# The Manila Times

The Manila Times is de oudste nog bestaande Engelstalige krant in de Filipijnen. De krant wordt vanuit Manilla dagelijks uitgegeven door The Manila Times Publishing Corp.
The Manilla Times werd opgericht op 11 oktober 1898, kort nadat het nieuws bekend werd dat het Verdrag van Parijs zou worden getekend. De Manilla Times presenteert zich tegenwoordig als de op drie na grootste krant van de Filipijnen op basis van oplage. Het verslaat hiermee de Manila Standard Today, maar is wel kleiner dan de Philippine Daily Inquirer, de Manila Bulletin en de Philippine Star.
De huidige uitgever en hoofdredacteur is Fred de la Rosa.
# Thaumatorhynchus brooksi

Thaumatorhynchus brooksi is een hagedis uit de familie agamen (Agamidae).

## Naam

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Hampton Wildman Parker in 1924.
De soortaanduiding brooksi is een eerbetoon aan Cecil Joslin Brooks (1875 - 1953), een verzamelaar van vooral planten. De wetenschappelijke geslachtsnaam Thaumatorhynchus is afkomstig van Oudgrieks thaûma (θαῦμα), 'wonder' en rhúnchos (ῥύγχος), 'snuit' of 'bek'. Deze naam slaat op het verlengde deel van de snuit van de agame.

## Indeling

Het is de enige soort uit het monotypische geslacht Thaumatorhynchus. Thaumatorhynchus brooksi werd lange tijd tot het geslacht Harpesaurus gerekend, waardoor de wetenschappelijke naam Harpesaurus brooksi in de literatuur nog vaak wordt gebruikt.

## Verspreiding en habitat

De hagedis leeft in delen van Azië en komt endemisch voor in Indonesië op het eiland Sumatra.

## Bronvermelding
### Referenties

* 1 2 3 Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database - Thaumatorhynchus brooksi.

### Bronnen

* (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database - Thaumatorhynchus brooksi - Website Geraadpleegd op 24 juni 2019
Acanthocercus · Acanthosaura · Agama · Amphibolurus · Aphaniotis · Bronchocela · Bufoniceps · Calotes · Ceratophora · Chelosania · Chlamydosaurus · Complicitus · Cophotis · Coryphophylax · Cristidorsa · Cryptagama · Ctenophorus · Dendragama · Diploderma · Diporiphora · Draco · Gonocephalus · Gowidon · Harpesaurus · Hydrosaurus · Hypsicalotes · Hypsilurus · Intellagama · Japalura · Laudakia · Leiolepis · Lophocalotes · Lophognathus · Lophosaurus · Lyriocephalus · Malayodracon · Mantheyus · Microauris · Moloch · Monilesaurus · Oriocalotes · Otocryptis · Paralaudakia · Phoxophrys · Phrynocephalus · Physignathus · Pogona · Psammophilus · Pseudocalotes · Pseudocophotis · Pseudotrapelus · Ptyctolaemus · Rankinia · Saara · Salea · Sarada · Sitana · Stellagama · Thaumatorhynchus · Trapelus · Tropicagama · Tympanocryptis · Uromastyx · Xenagama
# Theridion spinigerum

Theridion spinigerum is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de kogelspinnen (Theridiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Theridion. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door William Joseph Rainbow.
# Theridion spinosissimum

Theridion spinosissimum is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de kogelspinnen (Theridiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Theridion. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1934 door Lodovico di Caporiacco.
# Theridion squalidum

Theridion squalidum is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de kogelspinnen (Theridiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Theridion. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Arthur T. Urquhart..
# The Challenge

The Challenge kan verwijzen naar:
* The Challenge (1938), een film van Milton Rosmer en Luis Trenker
* The Challenge (1948), een film van Jean Yarbrough
* The Challenge (1960), een film van John Gilling
* The Challenge (1970), een film van George McGowan
* The Challenge (1982), een film van John Frankenheimer
* The Challenge (2003), een film van Craig Shapiro
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van The Challenge en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# The Chakachas

The Chakachas (ook wel Les Chakachas of Los Chakachas genoemd) was een Belgische groep die van de jaren 50 tot de jaren 70 een redelijke populariteit had met hun singles, die een mix waren van uiteenlopende, vaak exotische stijlen en onder de naam Latin soul aan de man werden gebracht.

## Geschiedenis

De band werd gesticht door percussionist Gaston Bogaerts, die conga en tumba speelde. Andere leden waren Kari Kenton (zang en maraca's), Vic Ingeveldt (saxofoon), Charlie Lots (trompet), Christian Marc (piano), Henri Breyre (gitaar en backing vocals) en Bill Raymond (basgitaar). De bandleden waren afkomstig uit Schaarbeek, Charleroi, Willebroek en Luik.
Hun eerste hit, Eso es el amor uit 1958, werd gezongen in het Spaans. Met een verkoop van meer dan 100.000 exemplaren was het de eerste gouden plaat voor een Belgische artiest. In 1959 namen ze Rebecca op, een nummer dat in de film La battaglia di Algeri gebruikt werd.
Ook al had de groep meerdere hits, toch zullen ze het meest herinnerd worden door de wereldhit Jungle Fever uit 1972. Deze single, die meer dan een miljoen keer over de toonbank ging, klom tot de 8e plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en had een enorm succes als disconummer. In het Verenigd Koninkrijk besloot de BBC het nummer niet te draaien omdat er hevig in gehijgd en gekreund werd, wat als seksueel en obsceen zou kunnen overkomen. Het nummer werd later gebruikt op de soundtrack van de film Boogie Nights uit 1997 en in het computerspel Grand Theft Auto: San Andreas. Ook werd het gebruikt voor de populaire Belgische reeks Callboys. Het werd gesampled door onder meer 2 Live Crew (in het nummer Put Her in the Buck) en Public Enemy (in Cold Lampin' with Flavor). Dope Lemon, de solo naam van Angus Stone (bekend van Angus & Julia Stone), gebruikt het nummer ook in hun Home Soon. Het bleek voor de groep onmogelijk het succes van dit nummer te overtreffen. Het nummer Yo Soy Cubano werd gesampled door Mighty Dub Katz als Magic Carpet Ride en het nummer Stories werd gecoverd door de rockband Cake.
* ↑ De Dikke Delvaux aflevering 318: de eerste gouden plaat?. Radio 1 (11 november 2017). Geraadpleegd op 18 februari 2021.
* ↑ (en) Week of March 25, 1972 op Billboard.com
# There You'll Be

There You'll Be is een nummer van de Amerikaanse zangeres Faith Hill uit 2001. Het is afkomstig van de soundtrack van de film Pearl Harbor. Tevens verscheen het als nieuw nummer op Hills verzamelalbum There You'll Be.
"There You'll Be" is een ballad die gaat over een verloren liefde. Het nummer werd in de eerste instantie aangeboden aan Céline Dion, maar die weigerde omdat ze niet nog een romantische ballad voor een filmsoundtrack op wou nemen, na My Heart Will Go On. Het nummer werd een wereldwijde hit. Het bereikte de 10e positie in de Amerikaanse Billboard Hot 100. In de Nederlandse Top 40 behaalde het de 5e positie, en in de Vlaamse Ultratop 50 de 2e.
# There are many sides to the night

There are many sides to the night is een livealbum van Steve Hackett en Julian Colbeck. Aan het eind van een uitgebreide toer vonden de beide heren het tijd voor een concert met haast klassieke muziek, een beetje in de stijl van Till we have faces. Het concert, dat werd vastgelegd, werd gegevens in het Teatro Metropolitan in Palermo op 1 december 1994.

## Musici

* Steve Hackett – gitaar
* Julian Colbeck - toetsinstrumenten

## Muziek

Alle van Hackett, behalve waar aangegeven
* het album
# There ain't no such thing as a free lunch

TANSTAAFL is een acroniem voor het Amerikaanse gezegde "There ain't no such thing as a free lunch"; vertaald: "Een gratis lunch bestaat niet". Het werd gebruikt in de roman The Moon Is a Harsh Mistress (Vertaald als De maan in opstand') uit 1966 van sciencefictionschrijver Robert A. Heinlein. Nobelprijswinnaar Milton Friedman maakte het bekend door een boek met dezelfde titel te schrijven (1975). Het gezegde is met name populair onder libertariërs en in economische leerboeken.
Het gezegde laat zien wat "alternatieve kosten" zijn. Greg Mankiw beschreef het als: "Om iets te verkrijgen dat we leuk vinden moeten we meestal iets anders opgeven dat we leuk vinden. Een besluit nemen betekent het ene doel kiezen ten koste van het andere doel".
Heinlein was niet de eerste die het gebruikte; het wordt als Tanstaafl ook al aangetroffen in de titel van een door Pierre Dos Utt in 1949 geschreven boek Tanstaafl: a plan for a new economic world order. De uitdrukking "there is no free lunch" werd voor 1942 al in ten minste twee krantenartikelen gebruikt.

## Voorbeelden

Het gezegde wordt gebruikt om aan te geven dat een overheidsmaatregel het gewenste effect kan bereiken, maar dat er altijd kosten aan verbonden zijn. Zo leidt een minimumloon er (bedoeld) toe dat er niemand meer werkt voor minder dan het vastgestelde minimumloon, maar daar zijn wel kosten aan verbonden: er kan (onbedoeld) meer werkloosheid ontstaan. Hoge uitkeringen kunnen onbedoeld tot een armoedeval leiden zodat mensen er juist niet op vooruitgaan als ze weer gaan werken. Maatregelen om mensen uit de auto te krijgen door het openbaar vervoer gratis te maken kunnen ertoe leiden dat mensen minder met de fiets gaan.
# The music that died alone

The music that died alone is het debuutalbum van de Britse band The Tangent.

## Inleiding

In de opzet was dit album bedoeld als eerste soloalbum van Andy Tillison, die probeerde los te komen van Parallel or 90 Degrees (P90). Als gastmuzikant werd Roine Stolt uit The Flower Kings (TFK) aangetrokken. Gaandeweg ontstond een groepsgevoel en er moest dus een nieuwe naam bedacht worden. Het werd in het verlengde van evenwijdig (parallel), rechte hoek (90 graden) dus tangent in de betekenis van raaklijn. Diezelfde opzet kon niet voorkomen dat ook twee andere leden van P90 meekwamen naar The tangent: Guy Manning en Sam Baine. Of alle leden elkaar tijdens de opnamen hebben gezien valt te betwijfelen, Tillison was toen al digitaal zo bezig dat hij bestanden heen en weer liet sturen. Als opnamestudio’s worden dan ook vier studio’s genoemd, twee in Engeland (MBL Heron Garth in Wharfedale en Burnside in Leeds) en twee in Zweden (Reingold in Malmö en Cosmic Lodge in Uppsala). Een gevolg van de personele bezetting. Aangezien alle heren fan zijn van een mengeling van Canterbury-scene (met name Caravan, Hatfield & The North), progressieve rock en de moderne(re) variant neoprog vallen alle stukken in de genres, ook de meerdelige opzet van drie van de vier nummers wijst daarop.
Om de terugblik te benadrukken werd het album opgehangen aan een regel uit The revealing science of God van Tales from Topographic Oceans van Yes, geschreven door Jon Anderson:
   What happened to the song we once knew so well.

## Musici

* Andy Tillison – toetsinstrumenten, zang (P90)
* Roine Stolt – elektrische gitaren, zang (TFK)
* David Jackson – saxofoons, dwarsfluit (Van der Graaf Generator)
* Saim Baine – piano (P90)
* Zoltan Csörsz – drumstel (TFK)
* Jonas Reingold – basgitaar (TFK)
* Guy Manning – akoestische gitaar, mandoline, zang (P90)

## Muziek

* The Music that die dalnone op AllMusic (geraadpleegd 21 april 2023)
* Christian Bekhuis, The Tangent-The music that died alone. ProgWereld (1 december 2007). Geraadpleegd op 21 april 2023 – via Progwereld.org.
* Dutch Progressive Rock Pages gaf in 2003 drie recensies in tijden dat zowel P90 en TFK populair waren bij de recensten (geraadpleegd 21 april 2023)
* Progarchives over The Music that died alone; sommigen vonden het het beste progrockalbum van 2003
* exemplaar van het album (IOMCD 136)
# Thespieus catochra

Thespieus catochra is een vlinder uit de familie van de dikkopjes (Hesperiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1882 door Carl Plötz.
# The infinity room

The infinity room is het achtste studioalbum van Paul Ellis. Ellis stelde dat dit album achteraf gezien erg melancholisch klinkt. Deze sfeer wordt het meest benadrukt in track The unveiling moment, dat door het gebruik van een cello Zeit van Tangerine Dream benadert met haast ritmiekloze muziek.. De track die volgt is dan weer een en al sequencermuziek.

## Musici

* Paul Ellis – synthesizers
* Brenda Erikson – cello (5)

## Muziek

Alle van Ellis. Ellis had zichzelf een beperking gesteld, alle stukken moesten 10 minuten duren.
# Thereus timoclea

Thereus timoclea is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd als Thecla timoclea in 1870 gepubliceerd door William Chapman Hewitson.
# Thereutria amaraca

Thereutria amaraca is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1849 door Walker.
# Thomas Lehn

Thomas Lehn (Fröndenberg/Ruhr, 21 mei 1958) is een Duitse toetsenist. Hij studeerde geluidstechniek aan de Hochschule für Musik Detmold en van 1980 tot 1987 klassieke- en jazzpiano aan de Hochschule für Musik Köln.

## Biografie

Als vertolker van de klassieke, eigentijdse en geïmproviseerde muziek ontwikkelde hij in de elektronische muziek een eigen taal. Hij speelt analoge synthesizer, minimoog-synthesizer en piano, waarbij hij bij improvisaties bijna uitsluitend analoge synthesizers van eind jaren 1960 virtuoos inzet. Aan de piano werkte hij tijdens de jaren 1980 onder andere in ensembles, die werden geleid door Gunter Hampel, George Russell en Keith Tippett. Tegenwoordig is hij als pianist lid van verschillende ensembles voor nieuwe muziek en was hij betrokken bij optredens van Maria de Alvear en Manos Tsangaris.
Als synthesizer-speler werkte hij onder andere samen met het Multiple Joy(ce) Orchestra, Hannes Bauer, Martin Blume, John Butcher, Günter Christmann, Alexander Frangenheim, Wolfgang Fuchs, Mats Gustafsson, Gerry Hemingway, Erhard Hirt, Paul Lovens, Paul Lytton, Evan Parker, Radu Malfatti, Torsten Müller, Carl Ludwig Hübsch, Jon Rose, Keith Rowe, John Russell, Hans Schneider, Burkhard Stangl en Martin Theurer. Met Tim Hodgkinson en Roger Turner vormt hij sinds meer dan tien jaar de band Konk Pack, met Axel Dörner en Phil Minton is hij als Toot onderweg.

## Privéleven

Thomas Lehn woont sinds 1980 in Keulen.
* ↑ (en) Thomas Lehn. Discogs. Geraadpleegd op 10-12-2021.
* ↑ Thomas Lehn Biography. www.gerryhemingway.com. Geraadpleegd op 10-12-2021.
* ↑ (en) Multiple Joyce Orchestra. Discogs. Geraadpleegd op 10-12-2021.
* ↑ (en) Konk Pack. Discogs. Geraadpleegd op 10-12-2021.
* ↑ (en) Toot. Discogs. Geraadpleegd op 10-12-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Thomas Lehn op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibsys: 6001561
* Bibliothèque nationale de France: cb16014963j (data)
* Gemeinsame Normdatei: 135248760
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 8251 9406
* Library of Congress Control Number: no2002027787
* MusicBrainz: 2074ab96-523b-4dbf-a909-3ac60ccfb55e
* Système universitaire de documentation: 174368224
* Virtual International Authority File: 264971571
* WorldCat (via VIAF): 264971571