OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joop Luijkenaar

Johannes Hendrik "Joop" Luijkenaar (Rotterdam, 19 januari 1918 – Edmonton, Alberta, 4 februari 1996) was Engelandvaarder.

## Vroege jaren

Johannis Hendrikus (Joop) werd in Rotterdam geboren als tweede zoon van Leendert Luijkenaar en Anna Helders. Joop oefende bij de boksschool van Wim Brand in de Keerweerlaan, was goalkeeper voor de Neptunus voetbalclub en werkte al vroeg als slagersknecht voor de Schops vleesfabriek. Hij was vrijgesteld van dienst omdat zijn broer al gediend had maar dat veranderde kort na zijn ontslag bij Schops in 1939. Joop moest toch in dienst.

## Eerste carrière

Luijkenaar werd geplaatst in Grave, Noord-Brabant, dicht bij de grens met Duitsland. Daar leerde hij een opper van de Koninklijke Marechaussee kennen die hem vroeg of hij zin had bij de Marechaussee te komen. Na zijn examen maakte Luijkenaar deel uit van de Grave Brigade, en kreeg verdere opleiding in de Koning Willem II kazerne in Apeldoorn en bij de Marechausseeschool op de Gondelstraat in Scheveningen. Vanaf 14 februari 1940 zijn standplaats was Zierikzee.

### Oorlogsjaren

Zijn eerste heldendaad verrichtte Luijkenaar tijdens de meidagen van 1940. Nadat op 13 mei 1940 bij Terneuzen een Engels oorlogsschip door een bom werd geraakt redde hij meerdere gewonden van de verdrinkingsdood. Met anderen van de Marechaussee moest hij een rendez-vous maken in Caen, France, hij fietste daarnaartoe om uiteindelijk via Duinkerken naar Plymouth over te steken op 12 juni 1940.
In Engeland, na een korte tijd met de Princes Irene Brigade, werd hij als vrijwilliger in Scotland door de SOE opgeleid tot geheim agent. In de nacht van 28 augustus 1944 werd hij bij Voorthuizen geparachuteerd om het verzet te leren met wapens om te gaan. Op 3 mei 1945 was hij weer terug in Engeland. Hij woonde toen op 117 Hertford House (Londen W1).

### Na de oorlog

Na de oorlog bleef Luijkenaar bij de Koninklijke Landmacht. Hij werd naar Engeland overgeplaatst. Zijn verloofde Alida Johanna Booij volgde hem en zij trouwden op 9 augustus in Westminster, Londen. Daarna woonden zij in Indonesië en was hij in actieve dienst in Indonesië en Korea.
Alida werd Alice genoemd. Zij zat in het verzet en werd in 1944 gearresteerd. Ze zat tot het einde van de oorlog gevangen. Na Londen woonde het echtpaar enkele jaren in Indonesië en Duitsland (Bad Oeynhausen), voordat ze in Arnhem terechtkwamen, waar hun derde zoon en eerste dochter geboren werden. Er volgenden nog overplaatsingen naar La Courtine en Maastricht voordat hij eervol werd ontslagen met de rang van luitenant-kolonel.

## Tweede carrière

Van 1963-1969 was hij de niet-academische directeur van de Haagsche Hotelschool en hoofd van het internaat. Daarna emigreerde hij naar Canada, waar hij tot zijn pensioen in de hotel- en cateringindustrie werkte.
Luijkenaar overleed in Edmonton en werd daar gecremeerd.

## Onderscheidingen

* Bronzen Leeuw
* Verzetsherdenkingskruis
# Gynopygoplax mounseyi

Gynopygoplax mounseyi is een halfvleugelig insect uit de familie schuimcicaden (Cercopidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1927 door Lallemand.
# Mil Mi-17

De Mil Mi-17 (NAVO-codenaam Hip-H) is een Russische helikopter die wordt gebouwd in twee fabrieken in Kazan en Ulan-Ude.
De Mi-17 is ontwikkeld uit de standaard Mi-8-romp, maar dan met de grotere TV3-117MT-motoren, rotors en transmissie ontwikkeld voor de Mi-14, samen met enkele aanpassingen aan de romp voor zwaardere lasten.
De aanduiding "Mi-17" is bedoeld voor de export, het Russische leger noemt hem "Mi-8MT". De Mi-17 is herkenbaar aan de staartrotor die aan de bakboordzijde zit in plaats van de stuurboordzijde en stofkappen voor de inlaat van de motoren. De motorinlaten zitten verder naar achter dan bij de Mi-8, waardoor ze niet zo ver over de cockpit uitsteken.

## Specificaties

* Bemanning: 3: piloot, copiloot en engineer
* Capaciteit: 32 militairen, 12 brancards, of 4.000 kg aan vracht
* Lengte: 18,42 m
* Rotor diameter: 21,352 m
* Hoogte: 4,76 m
* Leeggewicht: 7.100 kg
* Max takeoff gewicht: 13.000 kg
* Motoren: 2× Klimov TV3-117VM turboshafts, met elk 1,450 kW
* Max snelheid: 250 km/h
* Plafond: 6.000 m
* Actieradius: 950 km
# Hel (godin)

Hel (ook wel Hella, Helle, Hell, Hela of Hellia) is in de Noordse mythologie de godin van de onderwereld, Helheim en Niflheim.
Ze is een dochter van Loki en Angrboda en de zuster van Fenrir en Jormungand.
Odin wierp Hel naar de onderwereld en gaf haar gezag over degenen die een natuurlijke dood zijn gestorven. Zij heeft een lichaam dat half zwart is en half met vlees bedekt is. Haar woningsplaats is de Eliudnir-zaal, haar bedienden zijn Ganglati en Ganglot.
In de Edda wordt Hel beschreven als de waarzegster die de dood van Baldr aan Wodan voorspelt. Ook voorspelt ze de geboorte van een zoon van Wodan, die de dood van Baldr wreken zal. Wodan beledigt Hel en zij zal tot aan de ondergang der goden, door de losgebroken Loki, nooit weer een man tot haar laten komen.
Hermod ging op Odins achtbenige paard Sleipnir naar de burcht van Hel om zijn broer Baldr en zijn vrouw Nanna van de dood te bevrijden.

## De onderwereld

De onderwereld (Helheim en Niflheim - ijskoude hel of nevelrijk) zelf wordt soms ook Hel genoemd, maar dit dodenrijk is niet vergelijkbaar met de christelijke hel. Er komen niet alleen moordenaars of anderen die gestraft worden en het is niet speciaal een verschrikkelijke plaats. Iedereen die niet vanwege uitmuntende dapperheid naar de hallen van Freya of Odin, respectievelijk Sessrumnir en Walhalla, worden gebracht door de Walkuren belandt bij Hel. Dat zijn dus zieken, ouderen, vrouwen en mannen die een natuurlijke dood waren gestorven.
Garmr (een hellehond) bewaakt de poort van het voorportaal Gnipahellir.
Het woord hel komt van het Oergermaanse woord haljæ, wat dodenrijk of onderwereld betekent.

## Stamboom

| | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | Farbauti | Farbauti | Farbauti | Farbauti | Farbauti | Farbauti | | | Laufey | Laufey | Laufey | Laufey |
| | | | | | | | | | | | | Angrboða | Angrboða | Angrboða | Angrboða | Angrboða | Angrboða | | | Loki | Loki | Loki | Loki | Loki | Loki | | | Sigyn | Sigyn | Sigyn | Sigyn | Sigyn | Sigyn | | | Byleist | Byleist | Byleist | Byleist | Byleist | Byleist | Helblindi | Helblindi | Helblindi | Helblindi | Helblindi | Helblindi |
| Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | Jörmungandr | | | Fenrir | Fenrir | Fenrir | Fenrir | Fenrir | Fenrir | | | Hel | Hel | Hel | Hel | Hel | Hel | | | Narfi | Narfi | Narfi | Narfi | Narfi | Narfi | | | Vali | Vali | Vali | Vali | Vali | Vali |
| | | | | Hati | Hati | Hati | Hati | Hati | Hati | | | Sköll | Sköll | Sköll | Sköll | Sköll | Sköll | | | | | | | Nótt | Nótt | Nótt | Nótt | Nótt | Nótt |
* De kinderen van Loki; Fenrir, Jormungand en Hel (op achtergrond waarschijnlijk Angrboda)
* Hermod verschijnt voor Hel om zijn broer Baldr en Nanna terug te halen
* Hermóðr rijdt naar Baldr
* De kinderen van Loki
# Stenoidion

Stenoidion is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Martins.

## Soorten

Stenoidion omvat de volgende soorten:
* Stenoidion amphigyum Martins, 1970
* Stenoidion apicatum (Martins, 1962)
* Stenoidion corallinum (Bates, 1870)
* Stenoidion schmidi Martins & Galileo, 2009
* ↑ (fr) Tavakilian, G. (auteur) & Chevillotte, H. (software) (2012) Base de données Titan sur les Cerambycidés ou Longicornes. (bezocht 30 januari 2014)
# Adolf van Eyndhouts

Adolf van Eyndhouts (? - Schenkenschans, 30 november 1635) was een kolonel in Spaanse dienst en gouverneur van Schenkenschans.

## Biografie

Hij was een zoon van Adriaan van Eyndhouts en Margriet van Steenhuys. Hij was luitenant-kolonel in het regiment van de graaf van Emden, tot zijn vader wegens verraad terechtgesteld werd. Om de dood van zijn vader te wreken nam hij dienst in het leger van Filips IV van Spanje als kolonel over een regiment Duits voetvolk. Met dit regiment veroverde hij de "onneembare" Schenkenschans van de staatsen in de nacht van 27 op 28 juli 1635.
Als beloning voor de verovering ontving Eyndhouts van kardinaal-infant Ferdinand van Oostenrijk een gouden ketting en vijftigduizend gulden en werd hij benoemd tot gouverneur van de Schenkenschans.
Eyndhouts hield vier maanden lang stand tegen een belegering door Frederik Hendrik, totdat hij in zijn rug werd geschoten op 30 november dat jaar. Hij werd te Kleef in de Minderbroederskerk bijgezet. Hij was getrouwd met Anna Francisca van Oostfriesland, met wie hij een dochter had. Zij stierf vier maanden na Adolfs dood. Op de gevel van de kloostertuin te Kleef bevindt zich nog altijd een grote steen ter nagedachtenis.
* Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek (NNBW), op website: historici.nl
Referenties
* ↑ Die Historie der Kavarinerstraße in Kleve, op website: kavariner.de. Gearchiveerd op 29 juli 2016.
# Ochlerotatus aenigmaticus

Ochlerotatus aenigmaticus is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Cerqueira & Costa.
# Callianassa australis

Callianassa australis is een tienpotigensoort uit de familie van de Callianassidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1974 door Kensley.
# Josef Weinheber

Josef Weinheber (Ottakring (Wenen, 9 maart 1892 — Kirchstetten, Neder-Oostenrijk, 8 april 1945) was een Oostenrijks lyricus en verhalenverteller.
Weinhebers werk polariseerde van oudsher, en is tot de huidige dag voorwerp van esthetische, levensbeschouwelijke en politieke kontroversen. Hij werd immers niet alleen hoog geacht als warmhartig Weense heimatdichter: hij was prins der dichters, opgenomen in de Gottbegnadeten-Liste en een der meest gelezen lyrici van zijn tijd. Hij was ook een uitgesproken dichter van het Nationaalsocialisme, waardoor hij uitgroeide tot een leidende figuur in de cultuurpolitiek van het Derde Rijk.
* Bibsys: 90084474
* Bibliothèque nationale de France: cb125254570 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 118766287
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0909 1736
* Library of Congress Control Number: nr89003144
* MusicBrainz: 019fe04a-647a-42d6-8238-0071a61cf757
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0156171
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007269750405171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000001195955
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 067867243
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 233822
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: DDSV128545
* SNAC: w6jf3m6j
* Système universitaire de documentation: 034504710
* Virtual International Authority File: 64114488
* WorldCat (via VIAF): 64114488
# Minitingis

Minitingis is een geslacht van wantsen uit de familie van de Tingidae (Netwantsen). Het geslacht werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Barber in 1954.

## Soorten

Het genus bevat de volgende soorten:
* Minitingis elsae Froeschner, 1968
* Minitingis minusculus Barber, 1954
* ↑ Minitingis Genus Informatie BioLib. biolib.cz. Geraadpleegd op 22 november 2023.
* ↑ Minitingis Genus Informatie Catalogue of Life. www.catalogueoflife.org. Geraadpleegd op 22 november 2023.
* ↑ Minitingis Genus Informatie GBIF. www.gbif.org. Geraadpleegd op 22 november 2023.
# Hekwiel

Een hekwiel is een voortstuwingsmechanisme aan de achterzijde (het "hek") van een schip. Het bestaat uit een ronddraaiend scheprad, in werking enigszins overeenkomend met de zijraderen van een raderboot; het hekwiel is echter aanzienlijk breder. Het hekwiel werd wel toegepast op ondiepe rivieren omdat slechts het onderste deel ervan onder water stak. Het werd via een of twee drijfstangen aangedreven door een stoommachine. Veel van de "showboten" op de Mississippi waren hekwielers.
Een hekwiel heeft een lager rendement dan een scheepsschroef. Er zijn de laatste jaren echter experimenten gedaan met een op een hekwiel gelijkend mechanisme, waarbij de stand van de horizontale schoepen, zijnde de componenten die de motorenergie in stuwkracht moeten omzetten, bij de op- en neergaande beweging continu zodanig in stand geregeld worden dat ze voorwaartse stuwkracht leveren bij een rendement dat men tot boven 50% hoopt te kunnen opvoeren. Als een bijkomend voordeel wordt genoemd dat het relatief rustige kielzog minder rivierbodem opwoelt dan de snelle waterstroom achter een scheepsschroef. Men refereert aan dit principe ook wel als de walvisstaartvoortstuwing. In tegenstelling tot het klassieke hekwiel bevindt het walvisstaartmechanisme zich geheel onder de waterlijn.
# Stenoidion amphigyum

Stenoidion amphigyum is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Martins.
# Ochlerotatus alboapicus

Ochlerotatus alboapicus is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Schick.
# Calathus wittmerianus

Calathus wittmerianus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Deuve, Lassalle & Queinnec.
# Joseph de Man d'Hobruge

Joseph Louis de Man d'Hobruge, ook De Man d'Hobruge d'Attenrode en Wever (Brussel, 6 juni 1775 - Hoeilaart, 14 september 1854), was een Belgisch senator en burgemeester.

## Levensloop

De Man behoorde tot een familie die adelbrieven had sinds 1673. Hij was een zoon van Jean de Man, licentiaat in de rechten en schepen van Brussel, en van Cornelia Baesen. In 1828 verkreeg hij adelserkenning en in 1838 werd hem de titel van baron, erfelijk op de eerstgeborene, toegekend.
Hij trouwde met Marie-Anne de Robiano (1775-1854). Hij was de vader van volksvertegenwoordiger en senator Jean-Marie de Man d'Attenrode en de schoonbroer van de senatoren Eugène de Robiano en François de Robiano en van volksvertegenwoordiger Louis de Robiano.
Hij werd burgemeester van Hoeilaart in 1823 en bekleedde dit ambt tot aan zijn dood.
In 1831 werd hij verkozen tot senator voor het arrondissement Leuven en vervulde dit mandaat tot in 1839.

## Literatuur

* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1993, Brussel, 1993.
* Jean-Luc DE PAEPE & Christiane RAINDORF-GERARD (red.), Le Parlement belge, 1831-1894. Données biographiques, Brussel, 1996.
# Minivarken

Een minivarken is een verzamelbegrip voor een aantal kleinere varkensrassen.
Hieronder vallen onder meer het hangbuikzwijn (Sus scrofa vittatus), een varken dat in Vietnam en China vaak voorkomt en het Göttinger minivarken, de Münchener troll en het Indonesisch minivarken.

## Soorten

Het hangbuikzwijn is een klein varken met een gedrongen kop en kleine spitse oren. Het hangbuikzwijntje wordt ongeveer 50 tot 60 cm hoog en bereikt een gewicht van ongeveer 70 kg. Sommige fokkers proberen hem steeds kleiner te fokken, onder meer door de dieren op dieet te zetten. Er bestaan daardoor volwassen minihangbuikzwijntjes van 12 tot 25 kilo. Dit kan echter ten koste van de gezondheid van de dieren gaan en deze praktijk wordt niet onderschreven door de Amerikaanse Potbellied Pig Association die een gedragscode heeft ontwikkeld voor Noord-Amerikaanse fokkers.
Het Göttinger minivarken is aan de Universiteit van Göttingen (Duitsland) speciaal als proefdier gefokt voor de medische wetenschap. Het dier heeft kleuren, die variëren van wit, grijs, bruin tot bont en is ook een geliefd hobbyvarken. De hoogte is ongeveer 40 tot 50 cm en het gewicht kan komen tussen de 50 en 75 kg.
De Münchener troll is eveneens voor de medische wetenschap gefokt en komt uit München (Duitsland). Deze dieren hebben ook verschillende kleuren, waaronder dikwijls roodachtige tinten. Hun hoogte komt op ca. 45 cm en het gewicht ligt rond de 50 kg.
Het Indonesische minivarken is kleiner dan de voorgaande dieren en wordt steeds schaarser. De naam is misleidend want de afkomst van het beestje is Duits. De vele bruine biggen waren de reden van deze benaming. Toch is deze soort er ook in verschillende kleurstellingen, waaronder vooral de zogenaamde wildkleur. Anatomisch lijken zij nog het meest op het wild zwijn (Sus scrofa), maar met hun gewicht van slechts 30 kg zijn zij veel lichter dan deze.
Er zijn ook kruisingen van minivarkens uit Amerika en Canada.

## Huisdier

De populariteit van de kleine varkens als huisdier neemt toe. De meningen hierover zijn verdeeld. Tegenstanders wijzen erop dat varkens zeer specifieke dieren zijn die dan ook specifieke eisen stellen aan hun verzorgers en verzorging, zo hebben ze behoefte aan een groot buitengebied en kunnen zeer ongelukkig worden als ze niet met soortgenoten kunnen leven, of aan hun natuurlijke behoefte om te wroeten kunnen voldoen. Ze kunnen dan gaan gillen en agressief worden. Om dierenleed te voorkomen heeft het de voorkeur varkens in een zo natuurlijk mogelijke omgeving te houden.
* Varkens in nood, Het minivarken als huisdier
* Levendehave.nl, Kun je een minivarken in huis houden?
# Harswinning

Harswinning is het proces van verzamelen van hars.
Dit gebeurt door een deel van de schors van een dennenboom weg te snijden en vervolgens de hars die de boom op die plek begint te produceren op te vangen. De hars stroomt hierbij uit de harskanalen (niet te verwarren met de houtvaten voor het transport van water), die wel bij dennen (Pinus) maar niet bij de zilverspar (Abies) voorkomen.
In Europa wordt vaak gebruikgemaakt van de zwarte den als de harsrijkste naaldboom van alle Europese. Deze werd zelfs al door de Romeinen voor harswinning gebruikt.
# Stavsolus manchuricus

Stavsolus manchuricus is een steenvlieg uit de familie Perlodidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Teslenko.
* Joel Hallan (2008) Synopsis of Perlodidae of the World
* DeWalt, R. E., U. Neu-Becker & G. Stueber (2013) Plecoptera Species File Online. Version 1.0/4.1. Bezocht: 4-3-2013.
# Aechminellidae

De Aechminellidae zijn een familie van uitgestorven kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Geslacht

* Balantoides Morey, 1935 †
# Ochlerotatus aculeatus

Ochlerotatus aculeatus is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Theobald.
# Calymmium

| Eon | Era | Periode | Ouderdom Ma |
| Fanerozoïcum | Paleozoïcum | Cambrium | later |
| Proterozoïcum | Neoproterozoïcum | Ediacarium | 635 - 541 |
| Proterozoïcum | Neoproterozoïcum | Cryogenium | 720 - 635 |
| Proterozoïcum | Neoproterozoïcum | Tonium | 1000 - 720 |
| Proterozoïcum | Mesoproterozoïcum | Stenium | 1200 - 1000 |
| Proterozoïcum | Mesoproterozoïcum | Ectasium | 1400 - 1200 |
| Proterozoïcum | Mesoproterozoïcum | Calymmium | 1600 - 1400 |
| Proterozoïcum | Paleoproterozoïcum | Statherium | 1800 - 1600 |
| Proterozoïcum | Paleoproterozoïcum | Orosirium | 2050 - 1800 |
| Proterozoïcum | Paleoproterozoïcum | Rhyacium | 2300 - 2050 |
| Proterozoïcum | Paleoproterozoïcum | Siderium | 2500 - 2300 |
| Archeïcum | Neoarcheïcum | Neoarcheïcum | vroeger |
| Indeling van het Proterozoïcum volgens de ICS. ||||
Het geologisch tijdperk Calymmium is de vroegste periode van het era Mesoproterozoïcum, onderdeel van het eon Proterozoïcum. Het Calymmium duurde van 1,6 - 1,4 Ga. Het werd voorafgegaan door het Paleoproterozoïsche Statherium en na/op het Calymmium komt het Ectasium.
# Joseph de Riquet de Caraman Chimay (1836-1892)

Marie Joseph (II) Guy Henri Philippe de Riquet de Caraman Chimay (Menars, 9 oktober 1836 - Brussel, 29 maart 1892), 18de prins van Chimay, prins van Caraman, was een Belgisch minister en volksvertegenwoordiger voor de Katholieke Partij.

## Familie

Joseph behoorde tot de prinselijke familie De Riquet de Caraman. Hij was de oudste zoon van prins Joseph de Riquet de Caraman et de Chimay en van Émilie Pellapra.
Hij trouwde op 15 juni 1857 te Parijs met Marie-Joséphine de Montesquiou de Fézensac (1834-1884). Het paar kreeg zes kinderen:
* Joseph III (1858-1937), 19de prins van Chimay, getrouwd met Clara Ward en later Gilone Le Veneur de Tillières
* Elisabeth (1860-1952), getrouwd met graaf Henri Greffulhe
* Pierre (1862-1913), getrouwd met Marthe Werlé
* Ghislaine (1865-1955), ongehuwd, hofdame van koningin Elisabeth
* Geneviève (1870-1961), getrouwd met Camille Pochet le Barbier de Tinan
* Alexandre (1873-1951), getrouwd met prinses Hélène Bibesco, vervolgens met Mathilde Elisabeth Loewenguth.
Na de dood van zijn vrouw in 1884 hertrouwde de prins op 2 september 1889 te Brussel met Marie-Mathilde de Barandiaran (1862-1919).

## Carrière

Hij doorliep een diplomatieke carrière:
* 1855: gezantschapsattaché, toegewezen aan de centrale administratie;
* 1858: gezantschapssecretaris tweede klasse;
* 1859: toegewezen aan de Handelsdirectie;
* 1862: toegewezen aan de Missie in Parijs;
* 1862: gezantschapssecretaris eerste klasse;
* 1864: toegewezen aan de Missie in Rome;
* 1865: toegewezen aan de Missie in Sint-Petersburg;
* 1867: zaakgelastigde in Bern;
* 1870: gezantschapsraadsheer;
* 1877: minister-resident.
In oktober 1870 werd hij benoemd tot gouverneur van Henegouwen en oefende dit ambt uit tot in juni 1878.
Hij stelde zich kandidaat voor volksvertegenwoordiger in het arrondissement Thuin, waar de liberalen sterk stonden. Toch raakte de katholieke prins bijna verkozen omdat hij zijn kiezers rijkelijke (chocolade)feesten gaf, wat hem de bijnaam "prince chocolat" gaf.
In juni 1882 werd hij verkozen tot volksvertegenwoordiger voor de Katholieke Partij in het arrondissement Philippeville en vervulde dit mandaat tot aan zijn dood.
In 1884 werd hij minister van Buitenlandse Zaken in de regering-Auguste Beernaert en ook dit ambt vervulde hij tot aan zijn dood. In 1885 was hij Belgisch afgevaardigde op de Koloniale Conferentie van Berlijn.

## Literatuur

* Jean-Luc DE PAEPE & Christiane RAINDORF-GERARD, Le Parlement Belge, 1831-1894. Données biographiques, Brussel, 1996.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1997, Brussel, 1997.

## Externe link

* Fiche van Joseph II de Riquet op Odis
* ↑ DEFUISSEAUX, L., Les hontes du vote censitaire, Brussel, Séverin Plapied éditeur, p.126.
* Système universitaire de documentation: 231484933
* Virtual International Authority File: 5157154441743935460006
* WorldCat (via VIAF): 5157154441743935460006
# Gulden getal

Het gulden getal van een jaar geeft aan hoe ver een jaar zich in de cyclus van Meton bevindt. Het gulden getal speelt een rol in de bepaling van de epacta, wat op zijn beurt een rol speelt in de bepaling van de datum van Pasen.
De tijd tussen 2 opeenvolgende momenten met dezelfde maanfase, zoals twee opeenvolgende nieuwe manen, heet een synodische maand of een lunatie of een maanmaand. De duur van een synodische maand varieert van 29,18 tot 29,93 dagen, met een gemiddelde van 29,53059 dagen. Een Gregoriaan kalenderjaar duurt gemiddeld 365,2425 dagen. Dat is een benadering van de duur van een tropisch jaar, wat de gemiddelde tijd is tussen twee opeenvolgende passages van de Zon door het lentepunt. Een tropisch jaar duurt gemiddeld 365,2422 dagen.
235 gemiddelde lunaties duren minder dan 2 uur langer dan 19 gemiddelde jaren. Bij benadering herhalen de data van nieuwe en volle manen, en van eerste en laatste kwartieren dan ook elke 19 jaar. Dit wordt de cyclus van Meton genoemd.
Het gulden getal wordt bepaald door:
       gulden_getal = (jaartal mod 19) + 1
Het gulden getal is aldus een natuurlijk getal tussen 1 en 19 inclusief, dat jaar na jaar met ééntje vermeerdert, maar terug op 1 gezet wordt in een jaar volgend op een jaar waarvan het gulden getal 19 was.
Rond 1162 gaf een zekere Master William dit getal de naam “gulden getal” “omdat het meer kostbaar is dan andere getallen”.
Een van de wijzers van de Jubelklok op de Zimmertoren geeft het gulden getal aan.
Het gulden getal was nog niet in gebruik voor Christus, maar als je het proleptisch wil berekenen voor jaren voor Christus, dan moet je het astronomisch jaartal gebruiken, met andere woorden: 0 voor 1 v.Chr., –1 voor 2 v.Chr., –2 voor 3 v.Chr., …