OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Het spookschip (Jerom groene reeks)

Het spookschip is een stripverhaal uit de reeks van Jerom.

## Locaties

* strand, Morotari-burcht, haven aan de Middellandse Zee, eiland met dorp van kannibalen

## Personages

* Jerom, tante Sidonia, professor Barabas, Odilon, Arthur, ridders van Morotari, zeerovers, kapitein, zeemannen, kannibalen, kapitein John Kling

## Het verhaal

Jerom en Odilon vieren vakantie aan het strand en gaan diepzeeduiken. Ze vinden een oud galjoen en nemen een koffertje met een schatkaart mee. Er staat een route op dat door een spookschip is afgelegd. Jerom is niet geïnteresseerd in een schat, maar dan horen ze op de radio dat UNICEF geld nodig heeft. Als ze terug bij de Morotari-burcht zijn na hun vakantie, leggen ze het voorval voor aan de voltallige raad. Ze krijgen toestemming om de schat te zoeken en professor Barabas stuurt hen met de teletijdmachine naar het verleden. In een haven komen ze in aanraking met zeerovers en ze worden door de mannen verdoofd met een slaapdrank. Als ze weer wakker worden, zijn ze aan boord van een schip. De kapitein dwingt hen te helpen de schat in handen te krijgen.
Jerom wordt bij de kanonniers ingelijfd en Odilon wordt scheepsjongen. Dan komt het spookschip in zicht en Jerom probeert het met een roeiboot te bereiken. De kapitein tekent de route op een kaart. Dan zien ze een ander schip en ook deze probeert het spookschip in handen te krijgen. Er begint een gevecht en beide schepen raken het spookschip kwijt. Het piratenschip zinkt in een storm en Jerom en Odilon komen per toeval op het spookschip terecht. Ze komen aan bij een eiland en dan merken ze dat het hele schip vol met vallen zit. Ze vallen in slaap door een slaapgas en als Jerom wakker wordt, is hij op het eiland. Hij ziet dat Odilon door kannibalen wordt meegenomen en in een prauw wordt gelegd. Ook Jerom wordt gevangen genomen door een slaapmiddel op een speer en de kannibalen willen hen offeren aan de goden van het water.
Er wordt een geit vlakbij hen vastgebonden. De geur van het dier zal krokodillen aantrekken. Jerom en Odilon kunnen ontkomen en ze maken ook de geit los, zodat hij voor de krokodillen kan vluchten. Jerom en Odilon komen weer op het spookschip terecht en ze ontmoeten de eigenaar. Kapitein John Kling was een berucht zeerover en is als enige nog in leven. Hij heeft een schat bijeen gestolen, maar heeft spijt en wil het goedmaken. Jerom vertelt dan over UNICEF en kapitein John geeft zijn schat dan aan Jerom. Professor Barabas flitst Jerom en Odilon terug naar het heden en de raad van Morotari treft schikkingen om de schat aan UNICEF over te dragen.

## Trivia

Er is nog een album in de stripreeks van Jerom met dezelfde naam; Het spookschip (1983). Er komt ook een spookschip voor in het album De kleppende klipper (Suske en Wiske-reeks, 1955) en in een stripalbum van Roodbaard (Het spookschip).
# Het spoor naar Brazzaville

Het spoor naar Brazzaville is een spionageroman van auteur Gérard de Villiers en het 101e deel uit de S.A.S.-reeks met als protagonist de Oostenrijkse prins en freelance CIA-agent Malko Linge.

## Het verhaal

Boven Zaïre ontploft een Douglas DC10 dat was opgestegen van Ndjamena in Tsjaad en waarbij alle 171 inzittenden om het leven kwamen. Een van de slachtoffers was Alphonse Loukoula, een Zaïrese crimineel. Malko onderzoekt in opdracht van de CIA de vliegramp.
De sjiitische Libanese minderheid in Zaïre verleent maar mondjesmaat medewerking aan de CIA omdat de lokale CIA-chef verslaafd is aan whisky en vaak te diep in het glas kijkt.
Hij krijgt hulp van de hoer Hortense, een negerin met prachtige reeënogen.

## Personages

* Malko Linge, Oostenrijkse prins en CIA-agent;
* Alphonse Loukoula
* Hortense

## Luisterboek

Het spoor naar Brazzaville is in 1993 ook verschenen als luisterboek op 4 compact cassettes bij uitgeverij Interval in de reeks Bandelier (INTMC-40-MI 2; ISBN 9055290491. Voorgelezen door Kees Scholten.
# Hesperapis arida

Hesperapis arida is een vliesvleugelig insect uit de familie Melittidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Michener.
# Hesperapis danforthi

Hesperapis danforthi is een vliesvleugelig insect uit de familie Melittidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2007 door Eardley.
# Het gevecht tussen Carnaval en Vasten ('s-Hertogenbosch)

Het gevecht tussen Carnaval en Vasten is een schilderij van een navolger van de Zuid-Nederlandse schilder Jheronimus Bosch in het Noordbrabants Museum in 's-Hertogenbosch.

## Voorstelling

Het stelt het gevecht voor tussen Vastenavond, het einde van Carnaval, en de vastentijd. Carnaval wordt voorgesteld als een doedelzakspelende man, die op een tafel binnengedragen wordt. Tijdens de ‘verbooden vleysdagen’, zoals de vastentijd in de 16e eeuw ook werd genoemd, was het wel toegestaan vis te eten. De Vasten wordt daarom voorgesteld als een vrouw, die een tafel draagt waarop een vis ligt. Tussen deze twee personificaties geeft een bont gezelschap zich over aan nog één laatste dans. De dansende figuren dragen voorwerpen als een pollepel, een blaasbalg, spinrokken en een kattenmand. Volgens Bosch-auteur Dirk Bax zijn dit symbolen van bandeloze vastenavondpret. Opvallend is ook dat zich in dit gezelschap enkele geestelijken bevinden.

## Toeschrijving

Het werk werd voor het eerst gesignaleerd door de Duitse kunsthistoricus Max Friedländer. Het was op dat moment in twee gelijke stukken verdeeld, die later opnieuw aan elkaar zijn gemaakt. Friedländer dacht dat het hier waarschijnlijk om een origineel van Bosch ging. Die toeschrijving is niet alleen gebaseerd op de stijl van het schilderij, ook uit literatuuronderzoek is bekend dat Filips II van Spanje een Vasten en Vastenavond van Bosch bezat in het Koninklijk Paleis van El Pardo. Latere auteurs zien het als kopie, al dan niet naar de versie van Filips II. Omdat er meerdere versies bestaan, is echter niet meer na te gaan in hoeverre het werk afwijkt van het origineel. Tegenwoordig staat het – bij gebrek aan een origineel – te boek als het werk van een navolger.

## Herkomst

Het werk was in 1925 in het bezit van een onbekende kunsthandel in Milaan en later van Jacques Goudstikker in Amsterdam. Van 1929 tot 1958 bevond het zich in de verzameling van de familie Thyssen-Bornemisza in de Zwitserse stad Lugano. In 1967 werd het gesignaleerd op de grote Bosch-tentoonstelling in het Noordbrabants Museum als bruikleen van Galerie Cramer in Den Haag. In 1988 werd het verworven door het Noordbrabants Museum.
# Het gevoel van...

Het gevoel van... was een Nederlands muziekprogramma van de KRO. In het begin werd het gepresenteerd door Marjolein Keuning. Na 2001 werd de presentatie overgenomen door Antje Monteiro.

## Het programma

Het was het bestbekeken muziekprogramma met wekelijks een miljoen kijkers.
In dit nostalgische televisieprogramma werd er met gasten en het publiek teruggekeken op de muziek uit een bepaald jaar. Twee panels van bekende Nederlanders, met elk een vaste teamcaptain (die door de jaren heen wisselden), moesten meezingen met liedjes en vragen beantwoorden die betrekking hadden op nieuws uit dat betreffende jaar. Onder Keuning waren dat de vaste captains Ernst Daniël Smid en Alfred van den Heuvel.
In 2003 en 2005 was Het gevoel van... in Concert in verschillende theaters in Nederland te zien. Dit was een live vervolg op het televisieprogramma. In 2005 werd er zonder verklaring een einde aan het programma gemaakt. Pas in augustus 2009 gaf presentatrice Monteiro de reden voor het stoppen van het programma destijds. Het toenmalig hoofd Amusement van de KRO wilde minder amusement en meer informatieve programma's op de televisie hebben. Ze gaf ook aan dat er spoedig een nieuw hoofd zou komen en dat die Het gevoel van... wel weer op de buis zou willen hebben. Vanaf januari 2010 was het programma De leukste jaren, grotendeels gebaseerd op Het gevoel van..., op de televisie te zien.

## Programmaonderdelen

Tijdens de uitzending waren er vaste programmaonderdelen. Zo moesten de teams beurtelings de zinnen afmaken van het nieuws van een bepaald jaar, de aantal opgegeven zinnen foutloos zingen van de hits van dat jaar onder leiding van huisband Jan Rietman en de hits zelf raden wanneer de huisband het intro speelde. Dergelijke elementen zijn later gebruikt in het RTL 4-programma Ik hou van Holland.
* ↑ Marjolein Keuning stopt met 'Het gevoel van...', www.radio.nl, 5 juli 2001. Gearchiveerd op 5 maart 2016.
* ↑ MARJOLEIN KEUNING, Trouw, 17 januari 1998
* ↑ Roddelblad Privé, week 34, 26 augustus 2009
# Heterarmia dissimilis

Heterarmia dissimilis is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Staudinger.
# Hirtobrasilianus villiersi

Hirtobrasilianus villiersi is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Fragoso & Tavakilian.
# Hirticollis quadriguttatus

Hirticollis quadriguttatus is een keversoort uit de familie snoerhalskevers (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1792 door Rossi.
# Heteroconger enigmaticus

Heteroconger enigmaticus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van zeepalingen (Congridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Castle & Randall.
* ↑ (en) Heteroconger enigmaticus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Heteroconger enigmaticus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Heteroconger luteolus

Heteroconger luteolus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van zeepalingen (Congridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Smith.
* ↑ (en) Heteroconger luteolus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Heteroconger luteolus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Heteroconger digueti

Heteroconger digueti is een straalvinnige vissensoort uit de familie van zeepalingen (Congridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1923 door Pellegrin.
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2007.
* 1 2 (en) Heteroconger digueti op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Heteroconger digueti. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Hoet-Nesoe

Hoet-Nesoe (ook Hoet-Nesoet, "huis van de koning", moderne naam Kom el-Ahmar Sawaris) is de sinds het Oude Rijk geattesteerde Oudegyptische naam van de hoofdstad van de 18e Opper-Egyptische valkengouw. De recentere nederzetting Sharuna ligt aangrenzend in de buurt ervan in het gouvernement Al-Minya op de oostelijke Nijloever tegenover die van Per Medjen.
De verschijningsvorm van de lokale godheid van Hoet-Nesoe Neb-hoet-nesoe (Heer van Hoet-nesoe) wisselde in de loop van de geschiedenis van het Oude Egypte. In het Oude Rijk was het Nemti, in het Nieuwe Rijk Horus en later tot aan het einde van de Grieks-Romeinse tijd Osiris alsook Sobek.
Horemheb, die Hoet-Nesoe als zijn geboorteplaats vermeldt, noemde Neb-hoet-nesoe in zijn verschijningsvorm als Horus tegelijkertijd als zijn persoonlijke beschermgod die hem het koningschap zou hebben geschonken.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hut-nesu op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* R. Hannig, Großes Handwörterbuch Ägyptisch-Deutsch: (2800-950 v. Chr.), Mainz, 2006, p. 1168. ISBN 3805317719
* W. Schenkel - F. Gomaà, Sharuna I. Der Grabungsplatz. Die Nekropole. Gräber aus der Alten-Reichs-Nekropole, Mainz, 2004. ISBN 3805329083 (online).
* ↑ R. Hannig, Großes Handwörterbuch Ägyptisch-Deutsch: (2800-950 v. Chr.), Mainz, 2006, p. 1168.
* ↑ J. van Dijk, The Amarna Period and the Later New Kingdom (c.1352–1069 BC), in I. Shaw (ed.), The Oxford History of Ancient Egypt, Oxford, 2000, p. 285.
# Hirokazu Goshi

Hirokazu Goshi (Shizuoka, 19 december 1966) is een voormalig Japans voetballer.

## Carrière

Hirokazu Goshi speelde tussen 1985 en 1995 voor Kashiwa Reysol.

## Externe link

* (ja) J.League statistieken J.League Data Site
# Hirokazu Ninomiya

Hirokazu Ninomiya (二宮 洋一, Ninomiya Hirokazu, Hyogo, 22 november 1917 – Tokio, 7 maart 2000) was een Japans voetballer die als aanvaller speelde.

## Carrière

Ninomiya speelde voor Keio University en Keio BRB. Ninomiya veroverde er in 1936, 1937, 1939, 1940, 1951, 1952 en 1954 de Beker van de keizer.

## Japans voetbalelftal

Hirokazu Ninomiya maakte op 16 juni 1940 zijn debuut in het Japans voetbalelftal tijdens een 2600th National Foundation Festival tegen de Filipijnen. Hirokazu Ninomiya debuteerde in 1940 in het Japans nationaal elftal en speelde zes interlands, waarin hij één keer scoorde.

## Statistieken

Japans voetbalelftal :
| Jaar | Wed. | Dlp. |
| 1940 | 1 | 0 |
| 1941 | 0 | 0 |
| 1942 | 0 | 0 |
| 1943 | 0 | 0 |
| 1944 | 0 | 0 |
| 1945 | 0 | 0 |
| 1946 | 0 | 0 |
| 1947 | 0 | 0 |
| 1948 | 0 | 0 |
| 1949 | 0 | 0 |
| 1950 | 0 | 0 |
| 1951 | 2 | 1 |
| 1952 | 0 | 0 |
| 1953 | 0 | 0 |
| 1954 | 3 | 0 |
| Totaal | 6 | 1 |

## Externe link

* Hirokazu Ninomiya op National Football Teams
* ↑ (en) Japan National Football Team Database. Gearchiveerd op 16 maart 2022.
# Hohenzollernbrücke

De Hohenzollernbrücke is een spoorbrug in de Duitse stad Keulen over de Rijn op Rkm 688,5. De tussen 1907 en 1911 gebouwde brug vormt met het Köln Hauptbahnhof een van de belangrijkste knooppunten van het Duitse en Europese spoornet. De naam van de brug verwijst naar het huis Hohenzollern, de dynastie van Pruisen en het Duitse Keizerrijk.

## Geschiedenis

Op de plaats van de Hohenzollernbrücke werd in 1859 de Dombrücke, vernoemd naar de nabijgelegen Dom van Keulen, gebouwd. Deze brug kon aan het begin van de twintigste eeuw het toenemende verkeer niet meer aan en moest vervangen worden. Zodoende werd tussen 1907 en 1911 de Hohenzollernbrücke gebouwd. Deze brug zag er bijna hetzelfde uit als de huidige brug met drie grote bogen. Men vond echter dat de brug versierd moest worden met gebouwen die bij de Dom zouden passen. Er werden toegangsgebouwen met grote torens gebouwd en op de pijlers stonden eveneens wat kleinere torens. Daarnaast stonden er vier ruiterstandbeelden van Pruisische koningen en Duitse keizers uit het huis Hohenzollern op beide oevers bij de toegang van de brug. De ruiterstandbeelden van Frederik Willem IV, Wilhelm I, Frederik III en Wilhelm II zijn in tegenstelling tot de overige versieringen vandaag de dag nog steeds aanwezig.
De brug liep tijdens bombardementen op Keulen in de Tweede Wereldoorlog nauwelijks beschadigingen op, maar toen Amerikaanse troepen de brug naderden, bliezen soldaten van de Wehrmacht de brug op 6 maart 1945 op. Na de oorlog werd tussen de overgebleven brugpijlers een noodbrug geplaatst. Men begon echter al snel met de herbouw van de brug en in 1959 was de nieuwbouw klaar.

## Galerij

* Oude brug in 1928
* Noodbrug in 1948
* Frederik Willem IV
* Wilhelm I
* Frederik III
* Wilhelm II
* Technische informatie
* ↑ Bahnhofsprofil > Köln Hbf, op bahnhof.de
# Holyrood (Newfoundland en Labrador)

Holyrood is een gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador, aan de oostkust van het eiland Newfoundland.

## Geografie

Holyrood ligt op het schiereiland Avalon aan de zuidoever van de Conception Bay, op ruim 35 km ten zuidwesten van het stadscentrum van St. John's. Het grenst in het noordoosten aan de gemeente Conception Bay South, in het oosten aan het Provinciaal Park Butter Pot, in het zuiden aan gemeentevrij gebied en in het westen aan de gemeente Harbour Main-Chapel's Cove-Lakeview.
De bebouwing van Holyrood situeert zich in het noorden van de gemeente, vlak bij de zee. Het dorpscentrum is bereikbaar via de provinciale routes NL-60, NL-62 en NL-90. Het zuiden van het uitgestrekte gemeentelijke grondgebied is vrijwel volledig onbewoond en wordt doorkruist door de Trans-Canada Highway (NL-1). Dit gebied bestaat vooral uit wouden en telt vele tientallen meren, waaronder de Blue Pond.

## Demografie

Statistics Canada beschouwt Holyrood sinds 2021 als een onderdeel van de Metropoolregio St. John's. Dat is vrijwel het enige gebied in de provincie waar er zich de voorbije jaren geen demografische daling voordeed. Na decennia van groei was de bevolkingsomvang tussen 1986 en 2011 dan ook vrij stabiel, al vond er sinds 2011 wel een sterke bevolkingsgroei plaats.
* Demografische ontwikkeling van Holyrood tussen 1951 en 2021
* Bron: Statistics Canada (1951–1986, 1991–1996, 2001–2006, 2011–2016, 2021)

### Taal

In 2021 hadden vrijwel alle inwoners van Holyrood het Engels als moedertaal en waren alle anderen die taal machtig. Hoewel niemand het Frans als moedertaal had, waren er 45 mensen die die andere Canadese landstaal konden spreken (1,8%). Vrijwel niemand was in 2021 een andere taal dan het Engels of Frans machtig.

## Galerij

* Luchtbeeld van Holyrood (2013)
* Plezierhaven (2013)
* Zicht op de Blue Pond vanaf de TCH
# Holascus undulatus

Holascus undulatus is een sponssoort in de taxonomische indeling van de glassponzen (Hexactinellida). De spons leeft diep in zee. Het skelet van de spons bestaat uit spicula van kiezel.
De spons behoort tot het geslacht Holascus en behoort tot de familie Euplectellidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Schulze.
# Holascus stellatus

Holascus stellatus is een sponssoort in de taxonomische indeling van de glassponzen (Hexactinellida). De spons leeft diep in zee. Het skelet van de spons bestaat uit spicula van kiezel.
De spons behoort tot het geslacht Holascus en behoort tot de familie Euplectellidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Schulze.
# Hippomedon kurilicus

Hippomedon kurilicus is een vlokreeftensoort uit de familie van de Lysianassidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Gurjanova.
# Hold It Down

Hold It Down is het vijfde album van Madball, uitgebracht in 2000 door Epitaph Records.

## Track listing

* Intro – 0:50
* Can't Stop, Won't Stop – 1:01
* Hold It Down – 2:19
* Fall This Time – 2:28
* Everyday Hate – 1:16
* Done... – 1:38
* Say What? – 1:50
* D.I.F.M.M – 0:39
* Show No Fear – 2:35
* Never Look Back – 1:46
* Still Searching – 2:13
* Confessions – 1:45
* Thinking To Myself – 3:39
* Semper Fi – 2:47
# Hold Me (Fleetwood Mac)

Hold Me is een nummer van de Amerikaanse band Fleetwood Mac uit 1982. Het is de eerste single van hun dertiende studioalbum Mirage.
"Hold Me" werd vooral een hit in de Verenigde Staten, waar het de 4e positie haalde in de Billboard Hot 100. In de Nederlandse Top 40 haalde het een bescheiden 20e positie, en in de Vlaamse Radio 2 Top 30 werd de 14e positie gehaald. In 1989 werd het nummer opnieuw uitgebracht; dit om Fleetwood Macs verzamelalbum Greatest Hits te promoten. Hierdoor kwam het nummer ook opnieuw de Nederlandse Top 40 binnen, waar het toen een 29e positie behaalde.
# Historisch park Phu Phra Bat

Het historisch park Phu Phra Bat (Thai: อุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท) is een 5,49 km² groot beschermd park in Thailand dat op 28 april 1981 werd opgericht als historisch park door het Thais departement van schone kunsten van het ministerie van cultuur. Het park ligt in het noordoosten van Thailand, in de Phu Phan heuvels, halfweg tussen Udon Thani en Nong Khai, in de provincie Udon Thani, amphoe (district) Ban Phue. Het historisch park ligt volledig binnen de grenzen van het nationaal park Phu Phra Bat Buabok.
In het park zijn ongewone rotsformaties waaromheen religieuze heiligdommen zijn gebouwd. Sommige formaties zijn ook voorzien van prehistorische rotsschilderingen. De ongewone rotsformaties in het park omvatten torenspitsen, massieve rotsblokken en uitgebalanceerde rotsen en vormen het decor voor de prehistorische kunst en religieuze heiligdommen die daar zijn gemaakt. Men denkt dat de geologische oorsprong van deze rotsen afkomstig is van onderzeese erosie die vijftien miljoen jaar geleden plaatsvond.
Prehistorische kunstschilderingen op de rotsen zijn het beste te zien waar sommige rotsen een natuurlijke schuilplaats hebben gevormd. Anderen zijn aanzienlijk vervaagd. De formaties genaamd Tham Wua en Tham Khon zijn bijzonder goede voorbeelden, in de eerste zijn ossen afgebeeld, de laatste heeft menselijke figuren. De rotstekeningen van het park dateren vermoedelijk van 6.000 jaar geleden.
De rotsformaties van Phu Phra Bat zijn het decor voor een lokale legende over een koning, zijn dochter en haar vrijer. De meest opvallende rotsformatie van het park, Hor Nang Usa, is waar de overbezorgde koning zijn mooie dochter dwong te leven. Ondanks haar opsluiting was ze in staat om een boodschap over te brengen aan haar vrijer-prins en de twee trouwden in weerwil van haar vader. Hor Nang Usa is een van de rotsformaties waar een heiligdom is gebouwd. Vroege heiligdommen dateren uit de Dvaravati-periode in de zevende tot tiende eeuw. Heiligdommen hebben hindoeïstische en boeddhistische invloeden.
Het belangrijkste heiligdom van het park is Wat Phra Putthabaht Bua Bok, waar een chedi in Cham-Khmer-stijl een kamer bedekt met een zandstenen Boeddha-voetafdruk. Het heiligdom is een bedevaartsoord met een jaarlijks festival dat in maart wordt gehouden.
De 46e sessie van de UNESCO Commissie voor het Werelderfgoed erkende in 2024 het park als cultureel werelderfgoed en voegde het toe aan de werelderfgoedlijst als "Phu Phrabat, een getuigenis van de Sīma-steentraditie uit de Dvaravati-periode".
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Phu Phra Bat Historical Park op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Historisch Park Sukhothai · Historisch Park Ayutthaya · Ban Chiang · Thungyai Huai Kha Khaeng · Dong Phayayen-Khao Yai · Woudcomplex van Kaeng Krachan · Historisch park Phu Phra Bat
# Historisch particularisme

Historisch particularisme is de antropologische theorie dat elke cultuur uniek is met een eigen geschiedenis, gevormd door specifieke historische omstandigheden en omgevingsfactoren. De term is afkomstig van Marvin Harris, maar de theorie is ontwikkeld door Franz Boas.
Boas keerde zich daarmee tegen het tot dan heersende idee van een unilineaire evolutie, een theorie van culturele evolutie met het idee dat alle samenlevingen zich ontwikkelen volgens een universeel geldende richting naar een steeds complexere en geavanceerdere samenleving. Deze theorie werd gezien als etnocentrisch, of zelfs racistisch, zoals wanneer gesproken werd over lagere, inferieure rassen. Men verwierp het door het vooruitgangsgeloof ingegeven idee dat de moderne samenleving beter zou zijn dan oudere vormen. Boas stond een relativistische visie voor; culturen kunnen niet onderling vergeleken worden, omdat elk zijn eigen waarden en normen heeft. Samenlevingen konden zich wel in een vergelijkbaar stadium bevinden, dat betekende niet dat het proces om daar te komen overeenkwam. Zo kon een cultuurgebied door diffusionisme, de verspreiding van zaken als ideeën, technologieën, religies en talen door onderlinge contacten, overgaan naar het stadium van de gastcultuur. Boas meende de menselijke geschiedenis slechts in kleine geïsoleerde delen, maar nooit in zijn totaliteit te kunnen weergeven, de idiografische benadering.
Halverwege de twintigste eeuw werden weer pogingen gedaan voor een systematische of nomothetische benadering. White en Steward brachten een herleving van de oude culturele evolutie waarbij rekening werd gehouden met de bezwaren, het multilineair evolutionisme.