OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Alexander Voigt

Alexander Voigt (Keulen, 13 april 1978) is een voormalig Duits voetballer die na zijn actieve loopbaan het trainersvak instapte.
In zijn jeugd kwam Voigt uit voor FC Eintracht Köln en later voor 1.FC Köln. Bij die laatste voetbalde hij in de periode van 1998/1999 tot 2004/2005. In die zeven seizoenen, waarvan drie in de Bundesliga kwam hij tot 194 wedstrijden en 12 doelpunten. Onder leiding van trainer-coach Ewald Lienen won hij in het seizoen 1999-2000 de titel met 1. FC Köln, waardoor de club terugkeerde in de hoogste afdeling van het Duitse voetbal, de Bundesliga.
In de zomer van 2005 haalde Roda JC hem naar Kerkrade als centrale verdediger. Op 9 januari 2007 vertrok Voigt per direct bij Roda JC, om vervolgens zes maanden lang voor FC Carl Zeiss Jena te spelen in de 2. Bundesliga. Voigt speelde bij Borussia Mönchengladbach (2007-2009), SpVgg Greuther Fürth (2009), FSV Frankfurt (2009/10) en wederom Carl Zeiss Jena (2010/12).
Voigt besloot zijn spelerscarrière in het seizoen 2012/13 bij FC Viktoria Köln 1904 waar hij vervolgens jeugdtrainer en assistent bij het eerste team werd. In het seizoen 2015/16 was hij assistent bij Sportfreunde Siegen en in het seizoen 2016/17 was hij hoofdtrainer van de amateurs van TV Herkenrath. In het seizoen 2017/18 was hij assistent bij Fortuna Sittard dat naar de Eredivisie promoveerde. In 2018 werd hij hoofdtrainer van SSVg Velbert.
Voigt speelde voor het Duits voetbalelftal onder 21, het Duits Olympisch voetbalelftal, en de Duitse beloftenploeg/B-team.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Duels | Goals |
| 1998/99 | 1.FC Köln | Duitsland | 2. Bundesliga | 26 | 2 |
| 1999/00 | 1.FC Köln | Duitsland | 2. Bundesliga | 31 | 2 |
| 2000/01 | 1.FC Köln | Duitsland | Bundesliga | 26 | 1 |
| 2001/02 | 1.FC Köln | Duitsland | Bundesliga | 22 | 0 |
| 2002/03 | 1.FC Köln | Duitsland | 2. Bundesliga | 31 | 2 |
| 2003/04 | 1.FC Köln | Duitsland | Bundesliga | 25 | 0 |
| 2004/05 | 1.FC Köln | Duitsland | 2. Bundesliga | 33 | 5 |
| 2005/06 | Roda JC | Nederland | Eredivisie | 17 | 1 |
| 2006/07 | Roda JC | Nederland | Eredivisie | | |
| 2006/07 | FC Carl Zeiss Jena | Duitsland | 2. Bundesliga | | |
| 2007/08 | Borussia Mönchengladbach | Duitsland | 2. Bundesliga | | |
| 2008/09 | Borussia Mönchengladbach | Duitsland | Bundesliga | | |
| 2008/09 | SpVgg Greuther Fürth | Duitsland | 2. Bundesliga | | |
| 2009/10 | FSV Frankfurt | Duitsland | 2. Bundesliga | | |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 211 | 13 |

## Erelijst
### Borussia Mönchengladbach

* 2. Bundesliga
    2008
# Aleksandr Abdoelov

Aleksandr Gavrilovitsj Abdoelov (Russisch: Александр Гаврилович Абдулов) (Fergana (huidig Oezbekistan), 29 mei 1953 - Moskou, 3 januari 2008) was een Russisch (film)acteur.

## Biografie

Abdoelov zat op school van 1960 tot 1970 en wilde graag sportman worden. Zijn vader praatte hem dat uit zijn hoofd en wilde dat zijn zoon acteur zou worden.
Door de wens van zijn vader volgde Abdulov daarom een toneelopleiding. In 1974 speelde hij zijn eerste grote rol in de film 'Pro Vitjoe, pro Masjoe i morskoejoe pechotoe'.
In de jaren 80 groeide hij uit tot een sekssymbool door zijn rol in verscheidene films, waarvan een van de bekendste 'Zjensjtsjina v belom' is. De film is geïnspireerd op de roman 'Woman in White' uit 1859 van de Britse auteur Wilkie Collins.
In de jaren 90 verruilde Abdulov de filmwereld voor het theater. Hoewel hij nog steeds in films bleef spelen, stond hij veelal in het Lenkom-theater in Moskou.
In 2007 kreeg hij weer bekendheid buiten het theater door mee te spelen in enkele goedbekeken televisieseries, zoals 'Anna Karenina' (naar het boek van Tolstoj) en 'Leningrad'.
Abdoelov stond altijd op slechte voet met journalisten. Hij hekelde de roddelpers. In een interview op de Russische televisie verklaarde hij dat hij een schietvergunning had en dat hij niet zou aarzelen te schieten op roddeljournalisten als ze zich bij zijn huis zouden ophouden.
Hij was lange tijd getrouwd met de actrice Irina Alfjorova, met wie hij een dochtertje had.
In september 2007 werd bij Abdoelov in een Israëlisch ziekenhuis agressieve longkanker geconstateerd. Sindsdien ging zijn gezondheid snel bergafwaarts. Hij verscheen in december 2007 nog een laatste keer in het openbaar, toen hij op het Kremlin uit handen van president Poetin een 'Orde van Nationale Verdienste' ontving. Deze prijs kreeg Abdoelov voor zijn gehele loopbaan in films, theaters en op tv.
Op 3 januari 2008 stierf Abdoelov aan longkanker in zijn huis in Moskou. Hij werd 54 jaar.

## Filmografie

* 1973: Pro Vitjoe, pro Masjoe i morskoejoe pechotoe
* 1974: Moskva, ljoebov moja
* 1976: Dvenadtsat stoeljev
* 1977: Obyknovennoje tsjoedo
* 1979: Mesto vstretsji izmenit nelzja (TV-Miniserie)
* 1979: Tot samy Münchhausen
* 1982: Isjtsjite zjensjtsjinoe
* 1982: Tsjarodei
* 1983: Joenona i Avos
* 1984: Formoela ljoebvi
* 1985: Samaja obajatelnaja i privlekatelnaja
* 1987: Gardemariny, vperjod!
* 1988: Oebit drakona
* 1989: Tsjornaja roza - emblema petsjali, krasnaja roza - emblema ljoebvi
* 1993: Pominalnaja molitva
* 1994: Kofe c limonom
* 2005: Master i Margarita (TV-Miniserie)
* 2006: Park Sovjetskogo Perioda
* 2006: The Funeral Party
* 2007: Anna Karenina (TV-Miniserie)
* 2007: Artistka
* 2007: Leningrad
* 2008: Mika i Alfred
* Biblioteca Nacional de España: XX5159571
* Gemeinsame Normdatei: 131358189
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0982 8814
* Library of Congress Control Number: no98108133
* MusicBrainz: 9af76f3d-30bc-4e12-a53c-2571c77bfc21
* Nationale bibliotheek van Australië: 43217507
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007443694705171
* Trove: 1458935
* Virtual International Authority File: 67597227
* WorldCat (via VIAF): 67597227
# Aleksander Zawadzki

Aleksander Zawadzki (Dąbrowa Górnicza, 16 december 1899 - Warschau, 7 augustus 1964) was van 1952 tot 1964 president van Polen.
Zawadzki sloot zich tijdens de Russische Revolutie als jongeman aan bij het Rode Leger. In 1922 werd hij lid van de Poolse Communistische Partij en in 1925 keerde hij naar Polen terug en werd gearresteerd. Na zijn vrijlating ging hij naar de Sovjet-Unie (1931) en werd kolonel bij de inlichtingendienst GPOe (later de NKVD). Van 1936 tot 1938 verbleef hij in een Sovjet-Russisch arbeidskamp op beschuldiging van spionage. Na zijn terugkeer in Polen werd hij wederom gearresteerd. Na de Duitse inval ontsnapte hij naar de Sovjet-Unie.
In 1941 nam Zawadzki deel aan de verdediging van Stalingrad. In 1945 keerde hij naar Polen terug en werd gouverneur van Silezië in de communistische regering. Zawadski werd in het Centraal Comité, later het Politbureau van de Poolse Arbeiderspartij (vanaf 1948 Poolse Verenigde Arbeiderspartij geheten) gekozen.
Op 20 november 1952 volgde Zawadzki Boleslaw Bierut op als staatshoofd en werd beëdigd als Voorzitter van de Staatsraad. Hij bleef deze functie vervullen tot augustus 1964.
Zie ook: Lijst van Poolse presidenten
* CiNii: DA12438472
* Gemeinsame Normdatei: 1033583510
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1341 3486
* Library of Congress Control Number: n90626488
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007280210605171
* Virtual International Authority File: 165635568
* WorldCat (via VIAF): 165635568
# Alexandre Despatie

Alexandre (Alex) Despatie (Montreal, 8 juni 1985) is een Canadese schoonspringer. Despatie kende zijn grote doorbraak in 1998 toen hij bij de Gemenebestspelen als 13-jarige goud won op het 10-meterplatform, hij haalde bij een sprong ook de perfecte score van allemaal tienen. Deze prestatie werd in 2000 opgenomen in het Guinness Book of World Records.
Hij is tot nu toe de enige schoonspringer die bij de senioren wereldkampioen is geworden in 3 verschillende disciplines, de 1-meterplank, de 3-meterplank en het 10-meterplatform, zij het in verschillende jaren. Bij de wereldkampioenschappen voor junioren won hij alle disciplines wél in hetzelfde jaar, namelijk in 2002.

## Belangrijkste resultaten
### Wereldkampioenschappen junioren

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1999 | Pardubice Tsjechië | 1 1-meterplank 1 3-meterplank 6e 10-meterplatform |
| 2002 | Aken Duitsland | 1 1-meterplank 1 3-meterplank 1 10-meterplatform |

### Internationale toernooien senioren

| Jaar | Olympische Spelen | WK schoonspringen | Gemenebestspelen | Pan-Amerikaanse Spelen |
| 1998 | | geen deelname | 10e 3-meterplank 1 10-meterplatform | |
| 1999 | | | | geen deelname |
| 2000 | 4e 10-meterplatform | | | |
| 2001 | | 21e 1-meterplank 11e 3-meterplank 2 10-meterplatform | | |
| 2002 | | | 1 1-meterplank 1 3-meterplank 3 10-meterplatform | |
| 2003 | | 6e 3-meterplank 1 10-meterplatform | | 1 3-meterplank 3 10-meterplatform 1 3-meterplank synchro met Philippe Comtois 1 10-meterplatform synchro met Philippe Comtois |
| 2004 | 2 3-meterplank 4e 10-meterplatform | | | |
| 2005 | | 1 1-meterplank 1 3-meterplank | | |
| 2006 | | | 1 1-meterplank 1 3-meterplank 3 10-meterplatform 1 3-meterplank synchro met Arturo Miranda | |
| 2007 | | 2 3-meterplank 8e 10-meterplatform 2 3-meterplank synchro met Arturo Miranda | | 1 3-meterplank 3 10-meterplatform 3 3-meterplank synchro met Arturo Miranda |
| 2008 | 2 3-meterplank 5e 3-meterplank synchro met Arturo Miranda | | | |
| 2009 | | 3 3-meterplank 3 3-meterplank synchro met Reuben Ross | | |
* Officiële website Alexandre Despatie
* Profiel op Diving/Plongeon Canada
# Albijn Van den Abeele

Albijn Van den Abeele, ook wel Albijn Van Den Abeele, soms ook Albijn van den Abeele, (Sint-Martens-Latem, 27 augustus 1835 – aldaar, 16 november 1918) was een Vlaamse schrijver en kunstschilder uit de Latemse school.

## Levensloop

Van den Abeele was aanvankelijk schrijver van dorpsromans. Hij begon pas op veertigjarige leeftijd te schilderen. In zijn eerste werken domineren de zwart-bruintonaliteiten. Vanaf 1890 begon hij met zijn serie bosgezichten, waarin nieuwe en verfijnde kleurschakeringen naar voren treden.
Hij schilderde met veel nauwgezetheid vooral natuurgezichten en landschappen. Valerius De Saedeleer onderging de invloed van zijn werk.

## Politiek

Van den Abeele werd gemeenteraadslid in 1863 en schepen in 1867, alsook burgemeester van 1869 tot 1876 van Sint-Martens-Latem. Nadien werd hij gemeentesecretaris van zowel Latem als van Afsnee.

## Publicaties

* Geschiedenis van Sint-Martens-Lathem, 1865.
* Karel en Theresia, 1866.
* Het Hof ter Beken, 1873.
* Weide in de lente - Veldweg, 1890
* Kreupelbos in Sint-Martens-Latem, 1898

## Eerbetoon

Zowel in Ertvelde als in Sint-Martens-Leerne werden een straat naar hem vernoemd.
# Albileberis sinensis

Albileberis sinensis is een mosselkreeftjessoort uit de familie van de Trachyleberididae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1982 door Hou.
# Albin

Albin kan verwijzen naar:
* Albin (Wyoming), een plaats in de Amerikaanse staat Wyoming
* New Albin, een plaats in de Amerikaanse staat Iowa
* Albin, een motorblok gebruikt in Hedlund-inbouwmotoren

## Personen

* Adolf Albin, een Roemeense schaker
* Eleazar Albin, een Engels natuuronderzoeker
* Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116, uitgesproken als Albin, de voornaam van een Zweeds kind
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Albin en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Akoesto-optica

De akoesto-optica behandelt de wisselwerking tussen akoestica en optica.
In de meeste gevallen, komt het erop neer, dat een ultrasone geluidsbron akoestische golven opwekt in een geschikte vaste stof, zoals een lithiumniobaat kristal. Die akoestische golven veroorzaken in de vaste stof dan een verandering in de brekingsindex. Een lichtstraal afkomstig van een laser zal de vaste stof dus ondervinden als een rooster, ook tralie genoemd, en er zal overeenkomstig buiging, ook diffractie genoemd, optreden. De voorwaarde daartoe is, dat de akoestische golflengte van het geluid in de vaste stof vergelijkbaar is met de optische golflengte van het laserlicht. Dit verklaart, waarom het geluid ultrasoon moet zijn en waarom speciale stoffen zoals lithiumniobaat toepassing vinden.

## Toepassingen

Een veel voorkomende toepassing is het moduleren of aan- en uitschakelen van een helium-neonlaser. Dit vindt toepassing in laserprinters en laserplotters.
Een andere toepassing is de zogenaamde Q-switch van een continue Nd:YAG laser. Een Nd:YAG laser wordt continu gepompt met een krypton booglamp. Een akoesto-optische cel in het pad van de laser belemmert de laserwerking. Als de cel geschakeld wordt zodat ze het licht ongehinderd doorlaat, dan ontstaat een plotse verhoging van de kwaliteitsfactor Q van de laserresonator. Daardoor ontstaat een korte (100 nanoseconde) puls met een hoog piekvermogen. Toepassing hiervan is lasermarkeren van metalen en kunststoffen en ook lasertrimmen van bijvoorbeeld weerstanden en kwartskristallen.
Een andere toepassing is een snelle fouriertransformatie. Een elektrisch signaal waarvan de Fouriertransformatie gewenst is, wordt aan een akoesto optische cel aangelegd. Licht van een laser passeert de cel. Daarna staat een lens op een afstand van één brandpuntsafstand. Eén brandpuntsafstand na de lens staat een diodenarray die het licht opnieuw in een elektrisch signaal omzet. Door de eigenschappen van lenzen is op die manier de fouriertransformatie van het oorspronkelijk signaal beschikbaar met lichtsnelheid. Een toepassing hiervan is in de militaire luchtvaart, om snel de frequenties van een inkomende radarbundel te bepalen om die eventueel te storen.
# Alexis van Hessen-Philippsthal-Barchfeld

Alexis Willem Ernst van Hessen-Philippsthal-Barchfeld (Steinfurt, 13 september 1829 - Herleshausen, 16 augustus 1905) was van 1854 tot 1866 de laatste landgraaf van Hessen-Philippsthal-Barchfeld. Hij behoorde tot het huis Hessen-Kassel.

## Levensloop

Alexis was derde zoon van landgraaf Karel van Hessen-Philippsthal-Barchfeld uit diens tweede huwelijk met Sophia, dochter van vorst Lodewijk Willem van Bentheim-Steinfurt. In 1854 volgde hij zijn vader op als landgraaf van Hessen-Philippsthal-Barchfeld, dat onder de suzereiniteit van het keurvorstendom Hessen stond.
Hij was generaal in de Pruisische cavalerie, vanaf 1866 lid van de Landdag van Kassel en het Pruisische Hogerhuis en ridder in de Pruisische Orde van de Zwarte Adelaar.
In 1866 werd het keurvorstendom Hessen, en bijgevolg ook Hessen-Philippsthal-Barchfeld, geannexeerd door Pruisen wegens de steun aan Oostenrijk in de Oostenrijks-Pruisische Oorlog. Vanaf dan was hij titulair landgraaf van Hessen-Philippsthal-Barchfeld. In 1880 wees een speciale commissie hem als compensatie een rente van 30.000 mark toe en kreeg hij het bezit over de sloten van Hanau, Rotenburg en Schönfeld.
Op 27 juni 1854 huwde Alexis met Louise (1829-1901), dochter van prins Karel van Pruisen. Het huwelijk bleef kinderloos en eindigde op 6 maart 1861 met een scheiding. Hij overleed in augustus 1905 op 75-jarige leeftijd. Zijn aanspraken op Hessen-Philippsthal-Barchfeld werden geërfd door zijn neef Chlodwig (1876-1954), de zoon van zijn jongere broer Willem.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Alexis (Hessen-Philippsthal-Barchfeld) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Alfonso Reyes

Alfonso Reyes Reyes (Monterrey, 17 mei 1889 - Mexico-Stad, 27 december 1959) was een Mexicaans schrijver. Hij staat bekend als de belangrijkste animator van literatuuronderzoek van zijn land en als één der grootste Spaanstalige essayisten en literatuurcritici.
Alfonso is de zoon van Bernardo Reyes, een oud-gouverneur van de deelstaat Nuevo León en minister tijdens het bewind van Porfirio Díaz. Zelf werd hij in 1914 diplomaat en woonde tot 1924 in Madrid, waar hij naam maakte als literair journalist, onderzoeksjournalist, vertaler, criticus en schrijver. Daarna werkte hij in Frankrijk, Argentinië en Brazilië. In 1939 keerde hij terug naar zijn vaderland. Daar was hij de grondlegger het Colegio de México, een instituut voor onderwijs en onderzoek in de sociale wetenschappen en geesteswetenschappen.
Reyes was medewerker van la Revista de Filología Española, la Revista de Occidente en van la Revue Hispanique. Erg goed bekend staan zijn werken over de Spaanse literatuur, de literatuur van de klassieke oudheid en de esthetica, met name Cuestiones gongorinas (1927), Capítulos de literatura española (1939 - 1945), Discurso por Virgilio (1931) y Cuestiones estéticas (1911). Zijn meest gewaardeerde werken als dichter zijn Ifigenia cruel (1924), Pausa (1926), 5 casi sonetos (1931), Otra voz (1936) en Cantata en la tumba de Federico García Lorca (1937). Ook zijn werk als vertaler, uitgever en zijn artikelen in zijn eigen literaire tijdschrift Monterrey zijn op zich al de moeite waard volgens de literatuurcritici.
* Bibsys: 90195032
* Biblioteca Nacional de España: XX1108521
* Bibliothèque nationale de France: cb12058725p (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058521816506706
* CiNii: DA01846229
* Gemeinsame Normdatei: 118788531
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2125 8965
* Library of Congress Control Number: n50044834
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jo20000080683
* Nationale bibliotheek van Australië: 35449313
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007267023205171
* Nationale en Universitaire bibliotheek Zagreb: 000299169
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068974930
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A003740969
* SNAC: w6kp8nj2
* Système universitaire de documentation: 028833015
* Trove: 956829
* Virtual International Authority File: 29555218
* WorldCat (via VIAF): 29555218
# Alfonso Riguzzi

Alfonso Riguzzi (Pieve di Cento, 5 april 1861 – Palermo, 23 februari 1903) was een officier in het leger van het koninkrijk Italië. Hij onderscheidde zich in de koloniale oorlogen in Oost-Afrika.

## Levensloop

Riguzzi groeide op in Pieve di Cento, een stad destijds in de provincie Ferrara. Zijn vader had hem voorbestemd om classicus te worden doch Riguzzi trok naar het leger aan de leeftijd van achttien jaar (1879). Hij behaalde de graad van sergeant (1880).
Hij trok naar Oost-Afrika waar Italië zich als koloniale mogendheid nestelde, uitgaande van Massawa, dat nadien hoofdstad werd van Italiaans-Eritrea. In de jaren 1880 bevocht Riguzzi het Soedanese leger van Mohammed Ahmad ibn Abd Allah. Deze Soedanees had de koloniale macht van Egyptenaren en Britten van zich afgeschud. Italië steunde de Egyptenaren en Britten. In 1887 werd Riguzzi bevorderd tot luitenant. Hij keerde evenwel naar Italië terug om gezondheidsredenen.
In 1892 keerde Riguzzi terug naar Italiaans-Eritrea. Hij geraakte in verschillende schermutselingen betrokken tegen Ethiopië. In 1895 brak de Eerste Italiaans-Ethiopische Oorlog pas echt uit. Eerst vocht Riguzzi in de Slag van Coatit (1895). Nadien zat Riguzzi omsingeld in het kleine fort van Maccalè, nadien Mek'ele geheten. De troepen van keizer Menelik II van Ethiopië belegerden Maccalè van december 1895 tot januari 1896. Het fort stond onder leiding van Giuseppe Galliano. Riguzzi liet er zich opmerken door zijn heldhaftigheid. De Italianen capituleerden begin 1896 en konden zich met moeite terugplooien achter de Italiaanse linies. Riguzzi vocht verder in de Slag bij Adwa (1896).
In 1897 keerde Riguzzi terug naar Italië. Hij ontving een bevordering tot kapitein van de Bersaglieri, een infanterie-eenheid. Kapitein Riguzzi was vereerd met de volgende eretekens: twee Zilveren medailles voor Dapperheid, ridder in de Orde van de Italiaanse Kroon en ridder in de Militaire Orde van Savoye.
Riguzzi stierf in Palermo ten gevolge van ernstige koortsaanvallen (1903). Hij werd begraven op de begraafplaats Rotoli in Palermo.

## Eerbewijs

Zijn geboortedorp Pievi di Cento liet een borstbeeld van hem aanbrengen aan de voorgevel van het gemeentehuis (1904). In de herdenkingsplaat wordt herinnerd aan zijn gevechten in Oost-Afrika, en met name expliciet in het Beleg van Maccalè.

## Illustraties Beleg van Maccalè

* Ethiopiërs belegeren de Italianen in Maccalè
* Laatste waterbedeling voor de capitulatie
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Alfonso Riguzzi op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (it) Raccolta Guerre d'Africa 1894-1940. Archivi ER - Sistema informativo partecipato degli archivi storici in Emilia-Romagna. Direzione generale Conoscenza, Ricerca, Lavoro, Imprese - Settore Patrimonio culturale - Assessorato alla Cultura e Paesaggio, Regione Emilia-Romagna, Bologna (2021).
* ↑ (it) Riguzzi Alfonso. Onorificenze. Presidentieel Paleis van Italië, Rome.
* ↑ (it) Benfenati, Franco, Alfonso Riguzzi. Chi era costui?.
# Algodones

Algodones is een plaats (census-designated place) in de Amerikaanse staat New Mexico, en valt bestuurlijk gezien onder Sandoval County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 688.

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 19,0 km², waarvan 18,7 km² land en 0,3 km² water.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Algodones.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Algodones op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
# Algoforma

Algoforma is een geslacht van vlinders van de familie bladrollers (Tortricidae).

## Soorten

* A. algoana (Felder & Rogenhofer, 1875)
* A. paralgoana Razowski, 2005
# Alfred Aubert

Alfred Aubert (Saint-George, 3 september 1859 – Rolle, 18 december 1923) was een Zwitsers politicus voor de Vrijzinnig-Democratische Partij (FDP/PRD) uit het kanton Vaud.

## Biografie

Aubert begon zijn politieke carrière in de gemeenteraad van zijn geboorteplaats Saint-George. In 1889 werd hij lid van de Grote Raad van Vaud, wat hij zou blijven zetelen tot 1901.
Tussen 3 december 1900 en 1 januari 1901 zetelde hij kortstondig in de Kantonsraad. Deze functie in de Kantonsraad diende hij reeds snel te verlaten toen hij commandant werd van het eerste militaire arrondissement in 1901. In 1916 werd hij luitenant-kolonel.
Van 1914 tot zijn overlijden in 1923 was hij lid van de raad van bestuur van het Crédit foncier vaudois.
# Alessandro Lupino

Alessandro Lupino (Viterbo, 15 januari 1991) is een Italiaans motorcrosser.

## Carrière

Lupino begon met motorcrossen in 1999. In 2006 werd hij Italiaans, Europees en Wereldkampioen in de 85cc-klasse, op KTM. Vanaf 2007 kwam Lupino uit op Yamaha in het Europees Kampioenschap. Vanaf 2008 reed Lupino voltijds in het Wereldkampioenschap motorcross MX2. In 2010 wist hij met het Italiaanse team vijfde te worden op de Motorcross der Naties. Lupino's team maakte in 2011 de overstap van Yamaha naar Husqvarna-motoren. Het bleef beperkt tot plaatsen in de top vijftien, maar hij werd in 2012 opnieuw vijfde met de Italiaanse ploeg. In 2013 ging Lupino rijden voor Kawasaki. Hij werd achtste in het WK MX2 en wist derde te worden met de Italiaanse ploeg. In 2014 was hij het ganse seizoen geblesseerd.
Vanaf 2015 maakte hij de overstap naar de MXGP, met Honda. Lupino was regelmatig terug te vinden tussen de tiende en vijftiende plaats. Vanaf 2018 zal hij uitkomen voor een Nederlands Kawasaki-team.