OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Elisabeth Hasebroek

Elisabeth Johanna (Betsy) Hasebroek (Leiden, 4 april 1811 – Amersfoort, 12 september 1887) was een Nederlands romanschrijver en vertaler. Ze is een van de weinige bekende Nederlandstalige vrouwelijke auteurs uit het begin van de negentiende eeuw.

## Kring van Heiloo

Elisabeth Hasebroek was het oudste van negen kinderen van apotheker Johannes Hasebroek (1778 - 1857) apotheker en Maria Theresia Kleyn (1788? - 1865). Als ongehuwde vrouw woonde Hasebroek in bij haar broer, de dominee en schrijver Johannes Hasebroek. Op de pastorie in Heiloo, waar broer en zus woonden, kwam tussen 1836 en 1843 geregeld een groep schrijvers en critici samen, in navolging van de Muiderkring bekend onder de naam 'De kring van Heiloo'. Tot deze kring van Heiloo behoorden onder anderen, naast haar broer Johannes Hasebroek, ook Willem de Clercq, Nicolaas Beets en Cornelis van Foreest. Ook Geertruida Bosboom-Toussaint, uit het nabijgelegen Alkmaar, kwam geregeld bij broer en zus Hasebroek over de vloer. Tussen Hasebroek en Bosboom-Toussaint ontstond een hechte vriendschap.

## Werk

Tijdens deze periode op de pastorie in Heiloo schreef Hasebroek tussen 1838 en 1841 verschillende romans; haar eerste roman Te laat is ook haar bekendste boek geworden. Oorspronkelijk stond de naam van Hasebroek (mede op aandringen van haar broer) niet op de kaft van het boek; in deze tijd was het immers zeer ongewoon en ongewenst voor vrouwen om boeken en andere teksten te schrijven. Johannes Hasebroek vreesde dat het hun goede naam kwaad zou doen wanneer bekend zou worden dat Elisabeth een boek had gepubliceerd. Te laat is een uitwerking van het verhaal Marie, eene herinnering dat Hasebroek eerder in 1837 had geschreven. Deze vertelling werd onder het pseudoniem Elize gepubliceerd in de Almanak voor het schoone en goede. Te laat werd goed ontvangen. Hasebroek's tweede roman, Elize, werd dan ook gepubliceerd met de aansporende vermelding 'door de schrijfster van Te laat. Na de publicatie van haar vier romans legde Hasebroek zich - onder invloed van de Réveilbeweging waartoe ook Willem de Clercq behoorde - vooral toe op het schrijven van stichtelijke en historische verhalen die in verschillende tijdschriften almanakken werden gepubliceerd. Later werden deze verhalen in twee bundels, Schetsen en verhalen (1852) en Margaretha Blaarer (1855) verzameld en gepubliceerd.
Hasebroek is later vooral bekend geworden als vernieuwer van de zogenaamde roman intime; eerder werd dit literair genre (in briefvorm) beoefend door de vriendinnen Betje Wolff en Aagje Deken. Hasebroek liet de briefvorm achterwege en vertelde haar verhalen met uitgebreide psychologische beschrijvingen. Een belangrijk thema in het werk van Hasebroek is de gelijkheid tussen man en vrouw en de wijze waarop deze gelijkheid bewerkstelligd kan worden. Naast het schrijven van vier romans vertaalde Hasebroek ook diverse boeken en teksten uit het Engels.
# Eidoporismus pulchellus

Eidoporismus pulchellus is een insect uit de familie watergaasvliegen (Osmylidae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Eidoporismus pulchellus is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Esben-Petersen in 1917. De soort komt voor in het oosten van Australië.
# Eidsborg

Eidsborg is een plaats in de Noorse gemeente Tokke, provincie Telemark. Het ligt dicht bij Dalen en Kviteseid.
Hier bevindt zich de afdeling Eidsborg van het Vest-Telemark museum, met onder meer de staafkerk van Eidsborg. De kerk werd gebouwd in de 13e eeuw. Deze kerk is vandaag een van de best bewaarde ondanks de verbouwing die ze onderging in de 19e eeuw. De staafkerk is gewijd aan Nicolaas van Myra.

## Externe link

* Vest-Telemark museum
* ↑ Statistics Norway. Urban settlements. Population and area, by municipality. 1 January 2007 (toelichting)
# Eidoreus minutus

Eidoreus minutus is een keversoort uit de familie zwamkevers (Endomychidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1885 gepubliceerd door David Sharp.
# Eidsivating lagmannsrett

Eidsivating lagmannsrett is een Noors lagmannsrett met zetel in Hamar. Het gerecht, vergelijkbaar met een Hof van beroep in België of een gerechtshof in Nederland, is bevoegd voor beroepszaken in zowel straf- als civiele zaken tegen uitspraken van de 10 Tingretter in het ressort. Het ressort omvat de fylke Innlandet en een klein deel van Vikenl, het historische Romerike. Oorspronkelijk omvatte het gerecht ook de provincies Akershus, Buskerud, Østfold en Oslo, in 1995 werd het ressort gesplitst en vormden deze het Borgarting lagmannsrett. Naast Hamer houdt het gerecht zitting in Lillehammer en Eidsvoll. In Eidsvoll wordt daarvoor het oude station van de stad gebruikt.

## Indeling in Tingretter

| Gjøvik tingrett in Gjøvik Glåmdal tingrett in Kongsvinger Hedmarken tingrett in Hamar Nedre Romerike tingrett in Lillestrøm Nord-Gudbrandsdal tingrett in Vågå | Nord-Østerdal tingrett in Tynset Sør-Gudbrandsdal tingrett in Lillehammer Sør-Østerdal tingrett in Elverum Valdres tingrett in Fagernes Øvre Romerike tingrett in Eidsvoll |

## Externe link

* website
# Ellychnia alexanderi

Ellychnia alexanderi is een keversoort uit de familie glimwormen (Lampyridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Fender.
# Ellychnia corrusca

Ellychnia corrusca is een keversoort uit de familie van de glimwormen (Lampyridae). De wetenschappelijke naamis gepubliceerd in 1767 door Linnaeus.
# Emanuela Zanchi

Emanuela Zanchi (Milaan, 17 oktober 1977) is een Italiaanse waterpolospelster.
Emanuela Zanchi nam als speelster tweemaal deel aan de Olympische Spelen in 2004 en 2008. Ze won in 2004 een gouden medaille, vier jaar later in Peking eindigde Italië op de zesde plaats.
In de competitie speelde Zanchi voor RN Pescada en Geymonat Orizzonte Catania.
Francesca Conti · Martina Miceli · Carmela Allucci · Silvia Bosurgi · Elena Gigli · Emanuela Zanchi · Tania di Mario · Cinzia Ragusa · Giusy Malato · Alexandra Araujo · Maddalena Musumeci · Melania Greco · Noemi Toth · Pierluigi Formiconi (bondscoach) · Mauro Maugeri (assistent-coach)
Federica Rocco · Chiara Brancati · Silvia Bosurgi · Teresa Frassinetti · Martina Miceli · Maddalena Musumeci · Francesca Pavan · Cinzia Ragusa · Tania di Mario · Elisa Casanova · Elena Gigli · Emanuela Zanchi · Erzsebet Valkai · Mauro Maugeri (bondscoach)
# Emanuele Barba

Emanuele Barba (Gallipoli, 11 augustus 1819 – aldaar, 7 december 1887) was een leraar talen en medicus in het koninkrijk der Beide Siciliën. Hij ijverde voor de afschaffing van de monarchie en de eenmaking van Italië.

## Levensloop

Zijn beide ouders waren kleermakers in Gallipoli in Apulië. Van gegoede ooms kreeg hij studiegeld om te studeren in Napels. Hij behaalde eerst het diploma in literatuur en filosofie. Nadien studeerde hij verder tot medicus. Met zijn openbaar proefschrift over de strijd tegen de kwakzalverij in de geneeskunde maakte hij naam in Napels.
Hij verliet Napels, de hoofdstad van het koninkrijk, om terug te keren naar zijn geboortestad. Daar gaf Barba les op de middelbare school, evenals in het avondonderwijs. Hij verzorgde de lessen Engels, Frans en Latijn. Hij werd inspecteur en wethouder van onderwijs in Gallipoli. In 1848, tijdens de uitbraak van typhus in de stad, oefende hij de functie uit van directeur van het noodhospitaal.
In 1852 vloog Barba voor drie jaar achter de tralies. De rechtbank had hem veroordeeld voor opstand tegen het Koninklijk Huis Bourbon. Het Bourbon-regime zag Barba als een oproerkraaier omwille van zijn heftige pleidooien tot verbetering van de levensomstandigheden. Tevens was Barba militant anti-monarchist en voor de eenmaking van Italië als republiek. Tijdens zijn gevangenisleven (1852-1855) schreef hij pamfletten tegen het Bourbon-regime. Deze pamfletten vonden lezers in diverse gevangenissen van het koninkrijk der Beide Siciliën. Bij de typhusuitbraak van 1866 werd Barba opnieuw aangezocht om het ziekenhuis te leiden; zijn organisatie van de epidemie had succes.
Als leraar bouwde hij een eigen museum uit. Hierin toonde hij onder meer planten, mineralen, anatomische en archeologische vondsten. Hij schreef verzen en motetten, met een Italiaans-patriottische inhoud.
Bij zijn begrafenis (1887) waren er vertegenwoordigers van arbeidersverenigingen en patriotten aanwezig. Er hing een grote slogan Nato dal popolo, per il popolo si adopero of Geboren uit het volk, werkte hij zich uit de naad voor het volk. Het stedelijk museum van Gallipoli is naar hem vernoemd: Museo municipale Emanuele Barba.
* ↑ (it) Parisi, Luigi, Emanuele Barba (WayBack Machine). Anxa Associazione Culturale ONLUS, Gallipoli (2013). Gearchiveerd op 13 oktober 2015. Geraadpleegd op 13 januari 2021.
# Elvis Pompilio

Elvis Pompilio (Luik, 1961) is een Belgische modeontwerper met Italiaanse roots die in hoeden is gespecialiseerd.

## Biografie

Als kind maakte hij kledij voor de Barbiepoppen van zijn zus. In 1987 startte hij met een klein atelier te Brussel waar hij hoeden en modeartikelen maakte voor particulieren. Ondertussen is hij ook als ontwerper aan de slag voor enkele merken waaronder Dior, Demeulemeester, Hugo Boss, Thierry Mugler, Veronique Branquinho, Véronique Leroy, Chanel en Valentino.
Vanaf 1990 opende hij verkooppunten te Antwerp, Parijs en Londen en ondertussen ook reeds in de VS en Japan.
In 2002 sloot hij al zijn verkooppunten en enkel nog voor ontwerpers te werken om het wat kalmer aan te doen. Op 1 april 2010 opende hij terug een boetiek aan de zavel te Brussel. In ene interview vertelde hij dat hij het contact met de klanten miste.
Zijn creaties worden gewaardeerd door vele bekende personen waaronder John Collins, Harrison Ford, Madonna, Sharon Stone, Yannick Noah, Axelle Red, Mickey Rourke, Amelie Nothomb, Lio, Etienne Daho, Blondie, Arielle Dombasle. Daarnaast kan hij ook de koninklijke families Engeland, Noorwegen, Zweden en België tot zijn klanten rekenen.
Ook zijn een aantal van zijn legendarische, omvormbare ontwerpen te bewonderen in musea waaronder het Musée Grévin in Parijs en in de permanente collectie van het Musée des Arts Décoratifs in het Louvre.
In de RTBFshow De Grootste Belg in 2005 eindigde hij op de 84tigste plaats.
# Elst

Elst kan verwijzen naar:
België:
* Elst (Oost-Vlaanderen), een deelgemeente van Brakel
* Elst (Limburg), een gehucht van de gemeente Riemst in Belgisch-Limburg
* Elst (Zele), een wijk in de gemeente Zele in Oost-Vlaanderen
* Kasteel ter Elst, een kasteel, een van de oudste gebouwen in de provincie Antwerpen gelegen in de gemeente Duffel
Nederland:
* Elst (Gelderland), een dorp en voormalige gemeente in de huidige gemeente en landstreek Overbetuwe
* Elst (Noord-Brabant), een buurtschap in Noord-Brabant (gemeente Oss)
* Elst (Utrecht), een dorp op de Utrechtse Heuvelrug (gemeente Rhenen)

## Personen

Personen met de achternaam Elst, Van Elst en Van der Elst, zoals:
* Koenraad Elst, een Vlaamse wetenschapper
* Werenfried van Elst, een Ierse heilige
* Anselme Vander Elst, een Vlaamse politicus
* François Van der Elst, een Belgische voetballer
* Franky Van der Elst, een Belgische voetballer
* Frans Van der Elst, een Vlaamse politicus
# Elachista spectrella

Elachista spectrella is een vlinder uit de familie van de grasmineermotten (Elachistidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1885 door Frey.
# Emer

Emer is de echtgenote van Cú Chulainn in de Ulstercyclus. Ze is de dochter van Forgall Monach en in Tochmarc Emire wordt beschreven hoe Cú Chulainn haar voor zich probeert te winnen. Forgall Monach stuurt hem echter naar de vrouwelijke krijger Scáthach Schotland in de hoop dat zij hem doodt. Ondertussen belooft hij Emer aan Lugaid mac Nóis, doch deze weigert haar als hij hoort dat ze van Cú Chulainn houdt.
Terug in Ierland schaakt Cú Chulainn Emer en neemt haar mee naar Emain Macha. Conchobar mac Nessa heeft het droit de seigneur, maar Cú Chulainn eist dat de druïde Cathbad toezicht houdt.
Later wordt Cú Chulainn verliefd op Fand, de echtgenote van Manánnan Mac Lir en Emer dreigt haar te doden, waarop Manannán mac Lir haar terug komt halen en Cú Chulainn tijdelijk gek wordt.
# Emer de Vattel

Emer (Emerich) de Vattel (Couvet, 25 april 1714 – Neuchâtel, 28 december 1767) was een Zwitsers jurist en diplomaat, die in zijn bekendste boek Le droit des gens de systematiek van het moderne volkenrecht uiteenzet. Hij werd geboren in Neuchâtel (toentertijd deel van Pruisen). Vattel is een van de grondleggers van het rechtspositivisme in het volkenrecht, en is in zijn juridische denken beïnvloed door Christian Wolff, Hugo de Groot en Samuel von Pufendorf.
Zijn magnum opus, Le droit des gens ou principes de la loi naturelle appliqués à la conduite et aux affaires des Nations et des Souverains uit 1758, was lange tijd het belangrijkste handboek op het gebied van internationaal recht. Vattel behandelt onder meer de spanning tussen politieke beginselen als de balance of power en rechtsnormen. Zijn boek was vooral populair in de Verenigde Staten, onder andere vanwege Vattels liberale opvattingen ten aanzien van soevereiniteit en het vertegenwoordigingsbeginsel, en werd zeker in het begin van de 19e eeuw veelvuldig geciteerd in zaken voor het Amerikaanse hooggerechtshof. Het werk werd o.a. gehanteerd door de Founding Fathers bij de opstelling van de Amerikaanse Constitutie in 1787.
Door dit werk verwierf Vattel veel prestige, zodat hij aangesteld werd als adviseur aan het hof van koning Frederik August I van Saksen.

## Literatuur

* Emmanuelle Jouannet, Emer de Vattel et l'émergence doctrinale du droit international classique, 1998. ISBN 9782233003300
* Koen Stapelbroek en Antonio Trampus (red.), The Legacy of Vattel's Droit des Gens, 2019. ISBN 9783030238407
* Peter Schröder (red.), Concepts and Contexts of Vattel's Political and Legal Thought, 2021. ISBN 978110848944
# Elimaea bengkulu

Elimaea bengkulu is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Gorochov.
# Elimaea brachycerciata

Elimaea brachycerciata is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Liu.
# Enantia licinia

Enantia licinia is een vlinder uit de familie van de witjes (Pieridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1777 door Cramer.
# Encarsia maritima

Encarsia maritima is een vliesvleugelig insect uit de familie Aphelinidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Yasnosh.
# Horistonotus riveti

Horistonotus riveti is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Fleutiaux.
# Eudiocrinus ornatus

Eudiocrinus ornatus is een haarster uit de familie Eudiocrinidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1909 gepubliceerd door Austin Hobart Clark.
# Orde van de Doodskop

De hertogelijk Württemberg-Oelssische Orde van de Doodskop was oorspronkelijk een huisorde van de regerende familie Württemberg-Oels in Beneden-Silezië. De eerste regerende hertog Sylvius Nimrod stichtte de orde in 1652 onder invloed van zijn lijfarts, de rozenkruiser Angelus Silesius die sinds 1649 aan zijn hof verbleef. De hertog benoemde zijn moeder tot grootmeesteres. In het nabije Ludwigsdorf was het landgoed van graaf Abraham van Franckenberg het centrum van de beweging der rozenkruisers die zich er op toelegden de geheimen van God en de natuur te onderzoeken. Zij mediteerden over de zin van het leven met het motto vanitas vanitatum in gedachten. Een doodskop was een gebruikelijke illustratie van de vanitas. Ook dames werden tot deze orde toegelaten.
Het juweel van de orde was een zilveren of wit geëmailleerde doodskop die aan een gouden, zwart geëmailleerd lint met de woorden "Memento mori" (Latijn: "Gedenk te sterven") hing. De leden droegen ook een gouden ring met een doodskop aan de linkerhand.
Na de dood van de hertog in 1664 geraakte de orde in vergetelheid.
In 1709 werd de orde door de kleindochter van de hertog, Louise Elisabeth van Saksen-Merseburg opnieuw, nu als damesorde, opgericht.
# Orde van de Derde Observantie

De Orde van de Derde Observantie (Frans: "Ordre de la Boiseau") ook "Orde van de Druiven" of "Medusa-Orde in de Provence" genoemd werd in 1701 in Villeneuve gesticht als een Ridderorde in navolging van de Orde van Bousquieres voor adellijke heren en dames. Als stichters worden de heren de Damas en de Bibray genoemd.
De orde die de geneugten van de tafel en in het bijzonder die van de wijn wilde vergroten was een groot succes en had zoveel leden dat zij een eigen periodiek, de "Novelles de l'ordre de la Boiseau" uitgaf. De orde had leden in acht landen en de leden van deze acht afdelingen, net als in de Johanniterorde "langues" geheten, zonden hun grootmeester tot aan zijn dood in 1717 ieder jaar een proeve van hun beste wijn. Als oorkonde kregen de nieuwe ridders een gedicht met als titel " Vive Bachus et ses enfants" (Frans:"Leve Bacchus en zijn kinderen") Deze schertsorde zal model hebben gestaan voor de vele kleurrijke "orden" die zich ook nu nog aan de wijn van een kasteel of appellation wijden.
Ackermann vermeldt deze ridderorde als een historische orde van Frankrijk. Het is duidelijk dat de ooit zo strenge en krijgshaftige kruisridderorden van de 11e eeuw in latere tijd ook grapjassen hebben geïnspireerd tot het stichten van minder serieuze orden. Deze ontwikkeling was al aan de hoven van de Valois begonnen met orden als die van de Orde van de Gouden Ketenen.
# Orde van Ambachtelijke Verdienste (Frankrijk)

De Orde van Ambachtelijke Verdienste (Frans: Ordre du Mérite artisanal) was een van de negentien ministeriële orden van de Franse republiek. De orde werd aan Fransen en vreemdelingen verleend voor het behouden en bevorderen van ambachtelijke vaardigheden en kwaliteit van de werkomstandigheden in de bedrijfstak. Ook ambachtslieden die zich door hun werk onderscheiden en diegenen die door hun langdurige inzet een bijdrage aan de maatschappij hadden geleverd kwamen voor de onderscheiding in aanmerking. Na 1 januari 1964 werd de onderscheiding niet meer verleend.

## De drie rangen van de orde

* Commandeur - De commandeur draagt een groot uitgevoerd gouden kleinood van de orde aan een lint om de hals.
* Officier - De officier draagt een gouden kleinood aan een lint met een rozet op de linkerborst.
* Ridder - De ridder draagt hetzelfde kleinood aan een lint op de linkerborst.
De ridders moesten ten minste 40 jaar oud zijn en 20 jaar actief zijn geweest in het ambacht. Na 8 jaar konden zij worden bevorderd tot officier en na nogmaals 5 jaar konden zij commandeur worden. In bijzondere gevallen werd een uitzondering gemaakt. Ieder jaar werden 70 ridders, 13 officieren en 2 commandeurs benoemd.

## De versierselen van de orde

Het kleinood van de orde was een gouden of zilveren vijfarmig kruis met stralen tussen de armen. Op het kruis ligt een medaillon met een afbeelding van Marianne en de woorden "REPUBLIQUE FRANCAISE . 1948". De keerzijde draagt de woorden "MERITE ARTISANAL . LABEUR . QUALITE". Het ontwerp was van de hand van de juweliersfirma Aubert en de graveur Gautier. De seculiere Franse Republiek kende geen ridderorden die de traditionele vorm van een kruis hebben. Daarom werd bij de vormgeving van deze door Georges Guiraud ontworpen decoratie voor een kleinood in de vorm van een vijfarmig kruis gekozen.
# Orde van Andrés Bello

De Orde van Andrés Bello, in het Spaans "Orden de Andrés Bello" geheten werd op 15 oktober 1965 door de Venezolaanse president Raúl Leoni gesticht. De ridderorde eert in haar naam en door zijn portret in de versierselen centraal te stellen de Venezolaanse revolutionair en wetenschapper Andrés Bello (1781 - 1865).
Deze orde kent een keten en drie lagere graden. Men verleende deze keten onder andere aan Fra' Andrew Bertie, de Prins-Grootmeester van de Souvereine Militaire Hospitaalorde van Sint-Jan van Jeruzalem en Malta.

## De graden van de orde

* Keten of Collar.
* Eerste Klasse, Erelint of Primera Clase (Banda de Honor).
* Tweede Klasse of Segunda Clase (Corbata).
* Derde Klasse of Tercera Clase (Medalla).

## Bekende dragers van de orde

* Rafael Caldera (Collar)
* Fra' Andrew Bertie SMOM (Collar 1995)
* Gustavo Cisneros (Primera Clase)
* Carlos Cruz-Diez (Primera Clase)
* Luis Daal (Commandeur, 1983)
* Franklin García Fermín (Primera Clase)
* Margot Benacerraf (Segunda Clase)
* Fredy Reyna (Segunda Clase)
* René Römer (Grootkruis, 1982)
* Vladimir Gessen

## Externe link

* Archivo del Ministerio de Interior y Justicia (Consultado el 07/12/2007)
* ↑ Almanach de Gotha, Ed. 2000. De Almanach schrijft Andrés Bella.
# Os sesamoideum peronaeum

Het os sesamoideum peronaeum, soms os peronaeale of os cuboides accessorium, is een accessoir voetwortelbeentje dat regelmatig als extra ossificatiepunt ontstaat gedurende de embryonale ontwikkeling. Bij diegenen bij wie het ronde of ovale sesambeentje voorkomt, bevindt het botje zich in de pees van de musculus peronaeus longus, dicht bij de tuberositas van het os cuboides en lateraal of inferior van dit botje, wat een van zijn alternatieve namen verklaart.

## Prevalentie

Het botje komt bij 8% van de mensen voor, alhoewel volgens ene B. Lunghetti bij goed zoeken het botje of een voorstadium daarvan in 99% van de individuen is aan te treffen, waarmee het het vaakst voorkomende extra voetwortelbeentje zou zijn. Een Japanse studie vond echter ook een prevalentie van 9%, in een Turkse populatie van mannen werd het botje bij 5,8% van de mensen aangetroffen. Vanwege deze uiteenlopende cijfers wordt het os tibiale externum ook vaak genoemd als het vaakst voorkomende accessoire voetwortelbeentje.

## Klinische relevantie

Op röntgenfoto's wordt een os sesamoideum peronaeum soms onterecht aangemerkt als afwijkend, losliggend botdeel of als fractuur. Met name moet onderscheid gemaakt worden met een os vesalianum pedis en een avulsiefractuur van de basis van het vijfde middenvoetsbeentje, door normaal gesproken meer naar distaal gelegen zijn. Het kan soms ook uit twee (os sesamoideum peronaeum bipartitum) of uit meer ossificatiepunten bestaan.
Het botje geeft soms chronische pijnklachten. Bij het zogenaamde os-peronaeumsyndroom is er sprake van pijn aan de laterale zijde van de enkel, gespannenheid en zwelling langs het verloop van de pees van de musculus peronaeus longus. Het syndroom kan zowel acuut optreden als chronisch verlopen en ontstaat onder andere door een fractuur in het os sesamoideum peronaeum of hypertrofische genezing van een gebroken os sesamoideum peronaeum.
* ↑ R. O'Rahilly. A survey of carpal and tarsal anomalies. J Bone Joint Surg Am. 1953; 35: 626-642
* 1 2 3 J.M. Mellado et al. Accessory ossicles and sesamoid bones of the ankle and foot: imaging findings, clinical significance and differential diagnosis. Eur Radiol. 2003; 13: L164-L177
* ↑ D. Trolle. Accessory bones of the human foot. A radiological, histo-embyrological, comarative-anatomical, and genetic study. Translated from the Danish by Elisabeth Aagesen., Munksgaard, Kopenhagen, 1948
* ↑ T. Tsuruta et al. [Radiological study of the accessory skeletal elements in the foot and ankle] (vertaald vanuit het Japans). Nippon Seikeigeka Gakkai Zasshi. 1981; 55: 357-370
* ↑ F. Cilli, M. Akçaoglu. The incidence of accessory bones of the foot and their clinical significance, Aca Orthop Traumatol Turc. 2005; 39: 243-246
* 1 2 T.E. Keats, M.W. Anderson. Atlas of normal roentgen variants that may simulate disease. 7th edition, Mosby Inc. 2001, ISBN 0323013228
* ↑ M. Sobel et al. Painful os peroneum syndrome: a spectrum of conditions responsible for plantar lateral foot pain. Foot Ankle Int. 1994; 15: 112-114
# Opiptacris alata

Opiptacris alata is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1975 door Willemse.
# Opiptacris salomona

Opiptacris salomona is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Ramme.