OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Anneau de la Mémoire

De Anneau de la Mémoire (Ring of Remembrance) is een herdenkingsmonument in de Franse gemeente Ablain-Saint-Nazaire (departement Pas-de-Calais). Het werd opgericht ter nagedachtenis aan alle soldaten, ongeacht hun nationaliteit, die tussen 1914 en 1918 sneuvelden op het grondgebied van de departementen Nord en Pas-de-Calais. Het ligt vlak bij de militaire begraafplaats Nécropole nationale de Notre-Dame de Lorette op de heuvelrug waarop deze begraafplaats is ingericht. Het terrein heeft een oppervlakte van 2,2 ha.
Het monument werd ontworpen door architect Philippe Prost en werd door de toenmalige Franse president François Hollande in aanwezigheid van de Duitse minister van defensie Ursula von der Leyen op 11 november 2014 onthuld. Het monument heeft de vorm van een ellips met een omtrek van 345 meter en bestaat uit 500 vergulde panelen van 3 meter hoog waarop de namen vermeld staan van 579.606 militairen uit 40 landen die in de regio stierven. Daarbij zijn 241.214 militairen uit het voormalige Britse Rijk, 173.876 Duitsers, 106.012 Fransen, 2.326 Belgen, 2.266 Portugezen, 1.037 Russen, 6 Amerikanen en vele andere uit diverse landen.

## Externe link

* Anneau de la Mémoire op de website van French-weekenbreaks.co.uk
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Anneau de la Mémoire - Mémorial international de Notre-Dame-de-Lorette op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel L'Anneau de la mémoire op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Restantenafstempeling

Restanten-afstempeling is de afstempeling van het restant van een postzegelemissie na afloop van de geldigheidstermijn, door of met toestemming van de posterijen. Dit kan gebeuren met een speciaal "restantenstempel" (Brits Noord-Borneo), of met het normale vernietigingsstempel zodat de postzegel schijnbaar postaal gebruikt is.
Daarna zijn deze afgestempelde restanten in de handel en bij verzamelaars terechtgekomen. Omdat deze postzegels niet postaal zijn gebruikt worden ze door filatelisten minder gewaardeerd.
Restantenafstempeling is niet gebruikelijk, vanwege commerciële bezwaren.

## Nederlandse tuberculosezegels 1906

Van de Nederlandse tuberculosezegels van 1906 is het restant (ruim 2 miljoen zegels) vernietigd met een grootrondstempel van AMSTERDAM ge(ante)dateerd 31 JAN 07 — 10-12N, dus het laatste tijdvak (22-24 uur) op de laatste dag van geldigheid. Het is moeilijk te geloven dat binnen twee uur ('s avonds tussen 22 en 24 uur) ruim 20.000 vellen zijn afgestempeld. De gestempelde vellen zijn ter beschikking gesteld aan de "Amsterdamsche Vereeniging tot bestrijding der Tuberculose" voor de verkoop.
De NVPH-catalogus geeft een aparte prijsnotering voor deze restantenafstempeling; deze zijn veel minder waard dan gewone, postaal gebruikte zegels. Het is curieus dat in dit verband wordt gesproken van een "welwillendheidsstempel".
Zie ook: Postfris gestempeld
# Leon (voornaam)

Leon (of Léon) is een jongensnaam van Griekse of Romeinse origine. Λέων en Leo betekenen "leeuw" in het Grieks en Latijn. In een aantal Germaanse talen heeft het ook de betekenis van donder.

## Personen met de naam Leon

* Léon Blum, Frans politicus
* Léon Theremin, uitvinder theremin
* Léon Degrelle, Belgisch collaboratie-leider (Rex)
* Léon Letsch, Luxemburgs voetballer
* Leon Pliester, Nederlands schaker
* Leon Redbone, Amerikaans zanger
* Leon Senf, Nederlands schilder
* Leon Trotski, Russisch revolutionair
* León Villa, Colombiaans voetballer
* Leon Wecke, Nederlands polemoloog
* Leon de Winter, Nederlands schrijver
* Leon van der Zanden, Nederlands cabaretier
# Hyposmocoma hygroscopa

Hyposmocoma hygroscopa is een vlinder uit de familie van de prachtmotten (Cosmopterigidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Edward Meyrick.
# Cotesia gramini

Cotesia gramini is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Sathe & Rokade in 2005.
# Cressida

Cressida kan verwijzen naar:
* een van de hoofdpersonen in het middeleeuwse verhaal Troïlus en Cressida
* Cressida (album), het eerste muziekalbum van Cressida
* Cressida (band), een Britse muziekgroep
* Cressida (geslacht), een geslacht van vlinders
* Cressida (maan), een maan van Uranus
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Cressida en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Restaurant Company Europe

Restaurant Company Europe of RCE is een horecagroep met circa 75 restaurants en cafés in Nederland. De grootste en bekendste merken van RCE zijn Loetje en Happy Italy maar ook de ketens Stan en Beers & Barrels en enkele losse formules vallen onder de keten. Het bedrijf is in 2020 ontstaan door de fusie van Loetje en horecagroep Debuut, bekend van Stan, Beers & Barrels en Popocatepetl toen deze door investeerder Waterland Private Equity Investments werden samengevoegd.
Het bedrijf heeft de ambitie om de merken Happy Italy en Loetje op grote schaal uit te breiden naar ca. 100 restaurants met ook nieuwe restaurants in België en Duitsland.

## Portfolio

RCE is eigenaar van de volgende restaurants en formules:
| Restaurant | Vestigingen | Beschrijving |
| Beers & Barrels | 5 | Restaurant voor bier, cocktails, steaks en hamburgers |
| Café Vrijdag | 1 | Eetcafé aan de Amsteldijk in Amsterdam |
| De Ebeling | 1 | Café, restaurant en zalencentrum aan de Overtoom in Amsterdam |
| De Vooruitgang | 1 | Restaurant aan de Markt in Eindhoven |
| Happy Italy | 17 | Italiaans restaurant in heel Nederland, voor pasta en pizza |
| Kees | 1 | Huiskamerrestaurant in Poortugaal |
| Loetje | 37 | Restaurant in heel Nederland, bekend om ossenhaasbiefstuk |
| Olivier | 1 | Belgisch biercafé in Utrecht |
| Popocatepetl | 1 | Mexicaans restaurant in Rotterdam |
| Stan | 3 | Restaurant en café met wereldse gerechten |
| Waag | 1 | Restaurant in de Waag van Leiden |
| Weesper | 1 | Bistro voor lunch, diner en borrel aan de Amsterdamse Weesperzijde |
* ↑ Snelle uitrol voor Loetje en Happy Italy: 'Zeker plek voor zeventig Loetjes'. www.entreemagazine.nl.
* ↑ Restaurant Company Europe wil doorgroeien naar 100 locaties in Nederland. www.derestaurantkrant.nl.
# Resolutie 162 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Resolutie 162 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd op 11 april 1961 aangenomen als tweede resolutie dat jaar. De goedkeuring verliep met acht stemmen voor, geen tegen en drie onthoudingen van Ceylon, de Sovjet-Unie en de Verenigde Arabische Republiek. De resolutie riep Israël op zich te schikken naar een beslissing van de commissie die toezag op de wapenstilstand met Jordanië.

## Achtergrond

Israël had onder meer met buurland Jordanië een wapenstilstand getekend. Daar hielden echter niet alle partijen zich altijd aan. Er was in resolutie 127 reeds eerder gevraagd dat de acties binnen de demarcatielijnen zouden worden stopgezet.
Op 17 maart 1961 had Israël met verschillende tanks en stuks artillerie de demarcatielijn in Jeruzalem overschreden. De klacht van Jordanië was hierop door militaire waarnemers van de Verenigde Naties onderzocht. De Israëlisch-Jordaanse Gemengde Wapenstilstandscommissie concludeerde dat het staakt-het-vuren was geschonden en riep Israël op geen dergelijke zware wapens meer naar Jeruzalem te brengen.
Israël liet weten dat de legervoertuigen in Jeruzalem waren ter gelegenheid van de jaarlijkse parade voor de onafhankelijkheid, die op 20 april 1961 zou worden gehouden. Ze hadden geen munitie bij en brachten geenszins de vrede in gevaar. Jordanië had het voorbije jaar verschillende keren pantserwagens en straaljagers naar de stad gebracht voor speciale gelegenheden. Volgens Israël probeerde Jordanië na een lange periode van relatieve rust de spanningen aan de grens op te drijven.

## Inhoud

De Veiligheidsraad had de op 1 april neergelegde klacht van Jordanië overwogen. Er werd akte genomen van de beslissing van de Israëlisch-Jordaanse Gemengde Wapenstilstandscommissie van 20 maart. De beslissing van de Commissie werd gesteund. Israël werd aangespoord zich te schikken naar deze beslissing. Aan de leden van de Commissie werd gevraagd samen te werken, ter verzekering dat het wapenstilstandsakkoord nageleefd zou worden.

## Verwante resoluties

* Resolutie 127 Veiligheidsraad Verenigde Naties (1958)
* Resolutie 250 Veiligheidsraad Verenigde Naties (1968)
* ↑ (en) Letter dated 61/03/30 from the Permanent Representative of the Hashemite Kingdom of Jordan addressed to the Secretary-General concerning the decision adopted on 20 March 1961 by the Jordan-Israel Mixed Armistice Commission. Digitale Bibliotheek van de Verenigde Naties (31 maart 1961). Geraadpleegd op 12 juli 2021.
* ↑ (en) Letter dated 2 April 1961 from the Representative of Israel to the President of the Security Council. Verenigde Naties (2 april 1961). Geraadpleegd op 12 juli 2021.
Lijst · 161 · 162 · 163 · 164 · 165 · 166 · 167 · 168 · 169 · 170
# Reinder Jakobus de Stoppelaar

Reinder Jakobus de Stoppelaar (Ureterp, 22 augustus 1873 – Enschede, 15 april 1948) was een Nederlandse doopsgezind predikant en publicist op het gebied van natuur en landschap.
De Stoppelaar, soms aangeduid als Reinder Jacobus Taekema de Stoppelaar, was zoon van landbouwer Jacobus Andreas Lodewijk de Stoppelaar en Martzen Reinders Taekema. Hij huwde 10 oktober 1901 met Maria Jacoba de Lang. Hij ving in 1901 zijn loopbaan als doopsgezinde predikant aan in de gemeente Oost- en West Graftdijk. Doopsgezind predikant te Warga van 1911 tot 1938. De Stoppelaar overleed op 74-jarige leeftijd en ligt naast zijn vrouw begraven op de Westerbegraafplaats te Enschede.

## Popularisatie natuur

Bekend werd De Stoppelaar door zijn geschriften over natuur en landschap. Hij schreef onder meer in het Het Vaderland, De Haagsche Post, De Wandelaar en Onze Aarde. Ook publiceerde hij ruim 20 boeken gedurende het Interbellum, soms in samenwerking met anderen, onder wie Jan P. Strijbos, A.B. Wigman en J.I. van Schaick. De Stoppelaar behoorde tot de redactie van de serie Wat leeft en groeit. In zijn publicaties paarde hij scherpe waarnemingen aan liefde voor de natuur, liefde voor de schepping en een modernistische visie. Hij schreef vooral over Friese weiden en wateren die hij goed kende.
De Stoppelaar deelde zijn passie voor natuurpopularisatie met enkele Nederlandse tijdgenoten, zoals dominee Adrianus van Veldhuizen, de socialist Henk van Laar en de onderwijzers-natuurbeschermers Jac. P. Thijsse en Eli Heimans. In Vlaanderen waren min of meer bekende natuurpopularisatoren de vooruitstrevende onderwijzer Leo Michel Thierry en de kapelaan-natuurbeschermer Frans Segers.

## Publicaties De Stoppelaar

* Waar de greiden groenen en de wateren klotsen. Den Haag (1921).
* Glinsteringen van het jaar. Den Haag (1921).
* Wind en water, klank en kleur. Den Haag (1923). Geïllustreerd door Anna Roes.
* Door zon en wind. Den Haag (1924).
* Vreugden van het zwerven. Den Haag (1926). Met tekeningen van Anna Roes.
* Zon op de golven. Laren (1926).
* De roep der velden. Laren (1927).
* De tooi der getijden. Laren (1928).
* Uit ons waterland. Schetsen van dieren en hun omgeving. Gouda (1928).
* Glanzende dagen. Laren (1928).
* Sprake en sproke van het jaar. Laren (1929).
* Blinkende verten. Amsterdam (1930).
* De luister van het land. Laren (1930).
* Als het voorjaar komt. Amsterdam: L.J. Veen (1932). Met foto's van Jan P. Strijbos, J.A. Verwey, A.J. van Stralen en de auteur; fotoverdeling: Fré Cohen.
* Op Frieslands wijde wateren. Leeuwarden/Amsterdam (1932).
* Koning Winter. Verhalen. Hillegom (1932).
* Wuivende wieken. Amsterdam (1933).
* Een jaar natuurleven. Amsterdam (1934-1935).
* Waar de natuur wenkt. Amsterdam (1938).
* Kleine knagers. Amsterdam (1938).
* De groentetuin. Amsterdam (1938).
* Vogels van polder en weide (1939).
* Peter uit logeren. Een dierenboek voor kinderen. Utrecht (1945).
* Peter van het hoge huis. Een dierenboek voor kinderen. Utrecht (1941).

## Voetnoten

* ↑ Stoppelaar 1932: OCLC 901390275.
# René Michaux

René Michaux (1953 - Charleroi, 20 januari 2009) was een Belgisch rijkswachter. Hij is bekend geworden door zijn rol in de zaak-Dutroux. De eerste huiszoeking bij Marc Dutroux, die onder zijn leiding stond, leverde niets op, wat hem verweten werd door de Commissie Dutroux en de media.

## De Zaak-Dutroux

Michaux was opperwachtmeester bij de rijkswacht van de brigade van Charleroi en belast met het onderzoek naar de verdwenen meisjes in de zaak Dutroux. In december 1995 leidden tips van getuigen, en de moeder van Dutroux, hem naar de woning van Dutroux in Marcinelle. Tijdens de huiszoeking meende hij kinderstemmen te horen, maar Michaux dacht dat deze van buiten het huis kwamen. Doordat hij de verborgen schuilplaats waar Dutroux zijn slachtoffers verborg niet had kunnen lokaliseren ging de verdachte in eerste instantie vrijuit. Ook een op dat moment aanwezige slotenmaker hoorde kort deze kinderstemmen. de huiszoeking zou in eerste instantie plaatsvinden samen met de Gemeentepolitie van Charleroi, maar uit later onderzoek kwam naar voren dat Michaux deze samenwerking niet wilde. Hierdoor vond uiteindelijk de huiszoeking en een 5 dagen later plaats.
Toen in augustus 1996 de hele ontvoeringszaak rond Dutroux aan het licht kwam, werd Michaux' verkeerde veronderstelling hem zwaar aangerekend. De Commissie Dutroux en het grote publiek verweten hem dat hij ondanks zijn status als specialist Dutroux' kooi niet gevonden had. Ook werd er beweerd dat hij te weinig moeite in het onderzoek zou hebben gestoken. Zelf bleef Michaux altijd beweren dat Dutroux' kooi onvindbaar was. Vanwege alle negatieve aandacht rond zijn persoon werd hij overgeplaatst naar de federale gerechtelijke politie (FGP) in Brussel, waar hij commissaris werd. In de media werd hij opgevoerd als zondebok en als symbool voor de fouten die er tijdens het politieonderzoek waren gemaakt. Michaux kreeg hierdoor steeds meer met depressies te kampen.
Michaux overleed op 20 januari 2009 aan een darmontsteking.
* Het Laatste Nieuws, 21 januari 2009, Oud-rijkswachter René Michaux (55) overleden
* Knack, 21 januari 2009, René Michaux overleden
* Het Nieuwsblad 21 januari 2009, Oud-rijkswachter René Michaux overleden
* De Standaard, 23 januari 2009, René Michaux, nationale zondebok
* ↑ Rapport onderzoek Dutroux, pagina 76-77
# René Mortiaux

René Mortiaux (1881 - ?) was een Belgisch bobsleeër in de jaren twintig van de 20e eeuw.
Hij won samen met Charles Mulder, Paul Van den Broeck, Victor Verschueren en Henri Willems een bronzen medaille met een 4/5-mans bobslee in de Olympische Winterspelen 1924 in Chamonix. De ploeg behaalde de enige medailles van de Belgische equipe bestaande uit 30 mannen en één vrouw.
# René Milhoux

René Milhoux (Brussel, 1905 - Les Issambres, 19 juli 2003) was een Belgisch motorcoureur.

## Levensloop

Milhoux maakte zijn debuut in de motorsport op een Ready. Met deze motorfiets won hij in 1926 de Grand Prix-wegrace van België (die dat jaar tevens het EK was) bij de 175 cc. Later (eind jaren 20) sloot hij zich aan bij Gillet uit Herstal. Zijn prestaties trokken al snel de aandacht van FN, die besloten hem in te huren als teamleider in 1931. Het team bestond voorts uit onder meer Jean Tacheny, Pol Demeuter, Charlier en Noir. Als fabrieksrijder voor FN werd hij tweemaal Belgisch kampioen, in 1931 bij de 350 cc en in 1935 bij de 500 cc. Ook werd hij in 1935 tweede bij de 500 cc in de Ulster Grand Prix, die dat jaar tevens het EK was.
Op 22 april 1934 vestigde hij te Bonheiden een snelheidsrecord met een raceversie van de FN M866 500, hij haalde er een snelheid van 224,019 km/u, een verbetering van het vorige record met 10 km/u.
Zijn vader (Jules Milhoux) en zoon André waren eveneens sportief actief in respectievelijk de motor- en autosport.
* (fr) VAN DER REST Jean, René Milhoux, l’homme aux plus de 300 victoires moto!, Automag, 15 december 2002
* (fr) BONAMIS Philippe, Décès du pilote René Milhoux, Le Soir, 24 juli 2003
* 1 2 (fr) DELFORGE Paul, Biographie René Milhoux, Connaître la Wallonie
* 1 2 (fr) L'Histoire de la course moto, Racingmemo
* ↑ (fr) Champions Belges, Racingmemo
* ↑ VOET Bert, "Als mijn moto's verdwijnen, sterk ik", Sabato, 19 september 2018
* ↑ (fr) VAN DER REST Jean, Rene Milhoux: "Recordman des records", Automag, 6 februari 2003
* ↑ (en) FN - 500 des records, Moto-collection
* ↑ (en) Biography Andre Milhoux, Old Racingcars
# Resolutie 1867 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Resolutie 1867 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd unaniem door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties aangenomen op 26 februari 2009, en verlengde de VN-vredesmacht in Oost-Timor met een jaar.

## Achtergrond

Nadat Portugal zijn kolonies losgelaten had, werd Oost-Timor eind 1975 na een korte burgeroorlog onafhankelijk. Korte tijd later viel Indonesië het land binnen en brak een oorlog uit, waarna Oost-Timor werd ingelijfd. Een deel van de bevolking van Oost-Timor bleef tussen 1975 en 1999 echter strijden voor onafhankelijkheid. Op 12 november 1991 vielen Indonesische militairen demonstranten in Dili aan, waarbij meer dan 250 doden vielen. In 1999 stemde Indonesië in met een volksraadpleging over meer autonomie of onafhankelijkheid, waarop het merendeel van de bevolking voor onafhankelijkheid koos.
Op 11 februari 2008 vielen rebellerende soldaten, die in 2006 waren ontslagen uit het leger, de woning van president José Ramos-Horta en de auto van premier Xanana Gusmao in de hoofdstad Dili aan. De president werd daarbij zwaargewond door verschillende kogels en werd naar Australië overgebracht. De rebellenleider Alfredo Reinado werd doodgeschoten. De premier bleef ongedeerd en kondigde de noodtoestand af, maar de aanslagen leidden niet tot nieuw geweld in het land.

## Inhoud

Sinds de crisis in 2006 en de gebeurtenissen op 11 februari 2008 was de situatie in Oost-Timor al veel verbeterd. Doch bleef deze nog fragiel. Op 31 augustus 2008 was een zes weken durende wapeninzameling afgelopen. De ingezamelde wapens waren vervolgens vernietigd. Ook waren intussen al veel ontheemden teruggekeerd naar hun huizen. Wel was er bezorgdheid om de stijgende armoede onder de bevolking.
De Veiligheidsraad verlengde het mandaat van de UNMIT-vredesmacht in Oost-Timor tot 26 februari 2010. Op alle partijen in het land werd aangedrongen te blijven werken aan de dialoog, vrede, democratie, orde, sociale en economische ontwikkeling, mensenrechten en verzoening. UNMIT werd gevraagd de verkiezingen, die er nog in 2009 aan kwamen, te ondersteunen. Ook moest de politiecomponent van UNMIT de Oost-Timorese politie ondersteunen terwijl die geleidelijk aan meer verantwoordelijkheden overnam.

## Verwante resoluties

* Resolutie 1745 Veiligheidsraad Verenigde Naties (2007)
* Resolutie 1802 Veiligheidsraad Verenigde Naties (2008)
* Resolutie 1912 Veiligheidsraad Verenigde Naties (2010)
* Resolutie 1969 Veiligheidsraad Verenigde Naties (2011)
* ↑ President Oost-Timor in coma na aanslag. De Morgen (11 februari 2008). Geraadpleegd op 16 november 2019.
Lijst · 1860 · 1861 · 1862 · 1863 · 1864 · 1865 · 1866 · 1867 · 1868 · 1869 · 1870 · 1871 · 1872 · 1873 · 1874 · 1875 · 1876 · 1877 · 1878 · 1879 · 1880 · 1881 · 1882 · 1883 · 1884 · 1885 · 1886 · 1887 · 1888 · 1889 · 1890 · 1891 · 1892 · 1893 · 1894 · 1895 · 1896 · 1897 · 1898 · 1899 · 1900 · 1901 · 1902 · 1903 · 1904 · 1905 · 1906 · 1907
# Resolutie 186 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Resolutie 186 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties was de eerste resolutie in 1964 en werd op 4 maart dat jaar unaniem aangenomen door de leden van de VN-Veiligheidsraad, en richtte de UNFICYP-vredesmacht in Cyprus op.

## Achtergrond

Het eiland Cyprus wordt bewoond door een Griekse en een Turkse bevolkingsgroep. In 1960 werd het eiland onafhankelijk van het Verenigd Koninkrijk. De machtsdeling tussen de twee bevolkingsgroepen kwam niet van de grond en de situatie escaleerde eind 1963 tot geweld. Op Brits initiatief kwamen er een wapenstilstand en onderhandelingen. Die leidden tot niets en de Cypriotische president bracht de zaak voor de Verenigde Naties.

## Inhoud

De Veiligheidsraad:
* Merkt op dat de huidige situatie in Cyprus de wereldvrede en -veiligheid kan bedreigen als geen bijkomende maatregelen worden genomen.
* Houdt rekening met de standpunten van de partijen in het verdrag dat op 16 augustus 1960 werd getekend in Nicosia.
* Denkt aan de voorwaarden in het Handvest van de Verenigde Naties, artikel °2 paragraaf °4 in het bijzonder:
    Geen lidstaat zal geweld gebruiken tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van enig land, of op een andere manier die niet strookt met het doel van de Verenigde Naties.
* Roept alle lidstaten op geen acties of bedreigingen te doen die de situatie in Cyprus kunnen verergeren.
* Vraagt Cyprus het nodige te doen om het geweld en het bloedvergieten te stoppen.
* Roept de gemeenschappen en hun leiders in Cyprus op zich terughoudend op te stellen.
* Beveelt de creatie van een vredesmacht aan.
* Beveelt aan dat deze macht nieuwe gevechten moet voorkomen en indien nodig de ordehandhaving moet herstellen.
* Beveelt aan dat deze macht drie maanden zal bestaan en de kosten gedeeld worden door de deelnemers en Cyprus.
* Beveelt nog aan dat de secretaris-generaal een bemiddelaar aanstelt om een vreedzame oplossing te zoeken.
* Vraagt de secretaris-generaal om de kosten voor die bemiddelaar te betalen met VN-middelen.

## Verwante resoluties

* Resolutie 155 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 187 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 192 Veiligheidsraad Verenigde Naties
Lijst · 186 · 187 · 188 · 189 · 190 · 191 · 192 · 193 · 194 · 195 · 196 · 197 · 198 · 199