OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# J.G. Claassen

J.G. Claassen (Klerksdorp, 28 februari 1991) is een Zuid-Afrikaans golfprofessional. Hij debuteerde in 2011 op de Sunshine Tour.

## Loopbaan

Voordat Claassen in 2011 een golfprofessional werd, was hij een goede golfamateur. In 2010 deed hij mee aan de Eisenhower Trophy waar hij zijn thuisland vertegenwoordigde.
In maart 2011 behaalde hij op de Sunshine Tour zijn eerste profzege door het MTC Namibia PGA Championship te winnen.

## Prestaties
### Amateur

* 2009: South African Amateur Strokeplay Championship

### Professional
#### Sunshine Tour

| Nr. | Datum | Toernooi | Score | Score | Info |
| 1 | 20 maart 2011 | MTC Namibia PGA Championship | 69+67+67+65=268 | –16 | |

## Teamcompetities

* 2010: Eisenhower Trophy

## Externe link

* (en) Sunshine Tour: profiel
* ↑ (en) Sunshine Tour, MTC Namibia PGA Championship 2011.
# Stenothoe hansgeorgi

Stenothoe hansgeorgi is een vlokreeftensoort uit de familie van de Stenothoidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Krapp-Schickel.
# Kanton Muzillac

Muzillac is een kanton van het Franse departement Morbihan. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Vannes.

## Gemeenten

Het kanton Muzillac omvatte tot 2014 de volgende gemeenten:
* Ambon
* Arzal
* Billiers
* Damgan
* Le Guerno
* Muzillac (hoofdplaats)
* Noyal-Muzillac
Na de herindeling van de kantons bij decreet van 21 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015, omvat het kanton volgende 15 gemeenten:
* Muzillac
* Ambon
* Arzal
* Billiers
* Camoël
* Damgan
* Férel
* Le Guerno
* Marzan
* Nivillac
* Noyal-Muzillac
* Péaule
* Pénestin
* La Roche-Bernard
* Saint-Dolay
* ↑ (fr) /Décret 2014-215 du 21 février 2014 portant délimitation des cantons dans le département du Morbihan (raadpleging 03/06/2023). Gearchiveerd op 15 juni 2023.
# Vlag van Bütgenbach

De vlag van Bütgenbach is de gemeentelijke vlag van de Luikse gemeente Bütgenbach. De vlag kan als volgt worden beschreven:
   Rood met twee gekruiste witte schoppen.
De vlag is volledig gebaseerd op het gemeentewapen en ziet er dus helemaal hetzelfde uit.
# Quasimesosella ussuriensis

Quasimesosella ussuriensis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1983 door Tsherepanov.
# Hockeria indica

Hockeria indica is een vliesvleugelig insect uit de familie bronswespen (Chalcididae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Mani.
# Jacco Tettelaar

Jacco Tettelaar (Maassluis, 3 december 1961) is een Nederlands wielrenner die meedoet op het onderdeel (tandem), met name tijdritten en achtervolging op de baan en op de weg. Tettelaar is de voorrijder van Alfred Stelleman, die visueel gehandicapt is. Tettelaar woont in Maassluis.
Tettelaar kwam voor Nederland uit op de Paralympische Zomerspelen 2008 in Peking.
In het dagelijks leven is Tettelaar biologieleraar.

## Beste uitslagen
### Paralympische Spelen

| Evenement | Resultaat | Onderdeel |
| Beijing 2008 | 2 zilver | tijdrit Klasse B VI 1-3 |
# Stenothoe estacola

Stenothoe estacola is een vlokreeftensoort uit de familie van de Stenothoidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door J.L. Barnard.
# Kanton Mâcon-Sud

Mâcon-Sud is een voormalig kanton van het departement Saône-et-Loire in Frankrijk. Het werd opgeheven bij decreet van 18 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Mâcon-Sud omvatte de volgende gemeenten:
* Bussières
* Davayé
* Fuissé
* Mâcon (deels, hoofdplaats)
* Prissé
* Solutré-Pouilly
* Varennes-lès-Mâcon
* Vergisson
* Vinzelles
# Verstrooiing (natuurkunde)

Verstrooiing is een verschijnsel dat optreedt bij golven of deeltjes die onregelmatigheden tegenkomen en daardoor van hun oorspronkelijke richting afwijken. Reflectie is een speciaal geval van verstrooiing aan een glad oppervlak.

## Beschrijving van het verschijnsel

Onregelmatigheden bij golven zijn alle overgangen van een golf naar een medium met een hogere of lagere golfweerstand. De onregelmatigheden kunnen velerlei zijn, bij licht bijvoorbeeld mistdruppels of moleculen, maar het kunnen ook dichtheidsfluctuaties in vloeistoffen of gassen zijn of onregelmatigheden in kristallen.
Afhankelijk van de grootte van de verstrooiende objecten zijn de verstrooiingsrichtingen meer of minder willekeurig. Bij grotere onregelmatigheden is de verstrooide golf voornamelijk onder hoeken rond de 0 en de 180 graden afgebogen en is de intensiteit bij hoeken rond de 90 graden verwaarloosbaar. Bij kleine onregelmatigheden is het aandeel van de onder 90 graden afgebogen golven toe tot ongeveer de helft van die van de bijna doorlopende en of teruglopende golven en is de verstrooiing dus wat meer willekeurig. Te denken valt aan de blauwe lucht, die ook in richtingen die 90 graden afwijken van het invallende zonlicht nog een hoge lichtintensiteit heeft.

## Soorten verstrooiing

Verstrooiing kan elastisch of niet-elastisch zijn. Eenvoudig gezegd blijft bij een elastische botsing de kinetische energie van een deeltje behouden, terwijl bij niet-elastische botsingen energie wordt overgedragen. Aldus valt de volgende indeling te maken:

### Elastisch

* Mieverstrooiing, grotere deeltjes, de theorie beschrijft alle grootteklassen van verstrooiende deeltjes
* Rayleighverstrooiing, van elektromagnetische straling door een vrij geladen deeltje (bij zichtbaar licht over het algemeen moleculen)
* Thomsonverstrooiing, van elektromagnetische straling door een vrij geladen deeltje
* Verstrooiing van Rutherford, van geladen deeltjes

### Inelastisch

* Antistokesverstrooiing
* Brillouinverstrooiing
* Comptonverstrooiing
* Ramanverstrooiing
* Stokesverstrooiing
Verstrooiing treedt op met alle soorten golven en deeltjes: elektromagnetische golven zoals licht, maar ook geluidsgolven, watergolven en kwantumgolven. Bij comptonverstrooiing wordt kortgolvige straling verstrooid aan elektronen, die energie winnen.
# Quasimodia capricornis

Quasimodia capricornis is een vlokreeftensoort uit de familie van de Phliantidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Sheard.
# Hiroshi Amano

Hiroshi Amano (Japams: 天野 浩, Amano Hiroshi) (Hamamatsu, 11 september 1960) is een Japans natuurkundige. In 2014 won hij samen met Isamu Akasaki en Shuji Nakamura de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor de uitvinding van efficiente blauwlichtdiodes die energiebesparende witte verlichting mogelijk maken.

## Biografie

Amano behaalde zijn bachelor en mastergraad elektronica in respectievelijk 1983 en 1985 aan de Universiteit van Nagoya waar hij in 1989 promoveerde. Van 1988 tot 1992 was hij aan deze universiteit verbonden alvorens hij naar de Meijo-universiteit ging als universitair docent. In 1998 werd hij er universitair hoofddocent en in 2002 hoogleraar. Sedert 2010 is Amano hoogleraar aan de Graduate School of Engineering van de universiteit van Nagoya.
Samen met mede-Nobellaureaat Akasi slaagde Amano erin zuivere kristallen galliumnitride (GaN) te laten groeien op een substraat van saffier. Galliumnitride is een halfgeleidermateriaal dat als basis wordt gebruikt voor het maken van efficiënte blauwlicht diodes, omdat galliumnitride een bandkloof van 3,4 eV heeft wat het mogelijk maakt om ultraviolet licht uit te zenden. In 1990 werd door Amano en Akasaki de eerste blauwlicht led gefabriceerd.
* ↑ (en) Faculty Member: Hiroshi Amano. Nagoya University. Gearchiveerd op 8 oktober 2014. Geraadpleegd op 12 oktober 2014.
# Jacqueline Marval

Jacqueline Marval, geboren Marie-Joséphine Vallet (Quaix-en-Chartreuse, oktober 1866 - Parijs, 28 mei 1932) was een Frans kunstschilderes.

## Leven en werk

Vallets ouders waren beiden onderwijzer. Ook zijzelf werd opgeleid om voor de klas te staan, maar voelde weinig roeping voor het vak. Ze huwde met de handelsreiziger Albert Valentine, met wie ze een zoontje kreeg, dat na zes maanden echter stierf. Deze gebeurtenis liet een diepe indruk achter bij haar. De spanningen in haar huwelijk die er op volgden leidden in 1891 tot een scheiding, waarna ze in Grenoble ging wonen. In 1894 ontmoette ze daar de kunstschilder François-Joseph Girot en trok met hem naar Parijs. Daar verliet ze hem na een jaar voor een andere kunstschilder, Jules Flandrin, met wie ze ging wonen in Montparnasse. Vanaf die tijd legde ze zich ook zelf toe op de schilderkunst en noemde ze zich Jacqueline Marval (Marie Vallet).
In 1900 bood Marval een aantal van haar werken aan bij de Salon des Indépendants, maar deze werden toen nog geweigerd. Toen ze er een jaar later wel mocht exposeren had ze groot succes en werden al haar werken opgekocht door de bekende kunsthandelaar Ambroise Vollard. In 1902 exposeerde ze met Flandrin in de Galerie de la rue Victor-Massé, naast werk van Albert Marquet en Henri Matisse. Met Matisse zou ze nauw bevriend raken, alsook met Kees van Dongen en Francis Picabia. Picabia vroeg haar in 1914 om haar werk De Odalisken (gemaakt in 1903) tentoon te stellen op zijn spraakmakende avant-gardistische paviljoen op de Armory Show te New York. Het werk werd geprezen door Guillaume Apollinaire. In 1911 kreeg ze een prestigieuze opdracht om de foyer van het Théâtre des Champs-Élysées te decoreren en maakte een twaalftal doeken naar het thema van Daphnis en Chloë.
Marvals stijl werd beïnvloed door het impressionisme en het fauvisme, maar onderscheidde zich door een meer exacte lijnvoering, waarmee haar werk iets modernistisch kreeg. Ze schilderde vooral vrouwfiguren en portretten. In het begin van haar carrière maakte ze ook diverse bloemstillevens.
Marval was een opvallende verschijning in het Parijse kunstenaarsleven. Met een roodgekleurde haardos en felgekleurde hoeden, werd ze wel de 'fee van het belle epoque' genoemd. Na de Eerste Wereldoorlog werd haar werk tentoongesteld in tal van Europese steden, maar vanaf die tijd zou ze zelf nog maar heel weinig schilderen. Lange tijd toonde ze zich vooral geïnteresseerd in ballet (Ballets Russes). Ook zette ze zich in de jaren twintig in voor de totstandkoming van een modernistische afdeling in het Musée de Grenoble, waar nog steeds veel van haar werk is te zien. Ze overleed in 1932, 65 jaar oud.

## Galerij

* Portret van een vrouw
* Jonge vrouw met kanten kraag
* Vrouw met hoed
* Rozen
* Herfst
* Les Bavardes
* De odalisken
* De bohemienne
* Danseres
* Rust

## Literatuur

* Francois Roussier: Jacqueline Marval 1866-1932. Editions Didier Richard, Grenoble, 1987. ISBN 9782352780403
# Enarmonia pinguisana

Enarmonia pinguisana is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1863 door Walker.
# Bellegarde-en-Marche

Bellegarde-en-Marche is een gemeente in het Franse departement Creuse (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 425 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Aubusson.

## Geografie

De oppervlakte van Bellegarde-en-Marche bedraagt 3,1 km², de bevolkingsdichtheid is 137,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Bellegarde-en-Marche met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Stenothoe gallensis

Stenothoe gallensis is een vlokreeftensoort uit de familie van de Stenothoidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Walker.
# Kanton Mutzig

Mutzig is een kanton van het Franse departement Bas-Rhin.
Op 22 maart 2015 werd het kanton gevormd uit de gemeentes van de voormalige kantons Villé, Saales en Schirmeck en tien gemeentes die van het kanton Molsheim werden afgesplitst. Omdat de arrondissementsgrenzen niet veranderden ligt het kanton Mutzig in twee arrondissementen. De achttien gemeentes van het voormalige kanton Villé vallen namelijk onder het arrondissement Sélestat-Erstein, de rest onder het arrondissement Molsheim.

## Gemeentes

Het kanton is samengesteld uit de volgende gemeentes:
* Albé
* Barembach
* Bassemberg
* Bellefosse
* Belmont
* Blancherupt
* Bourg-Bruche
* Breitenau
* Breitenbach
* La Broque
* Colroy-la-Roche
* Dieffenbach-au-Val
* Dinsheim-sur-Bruche
* Fouchy
* Fouday
* Grandfontaine
* Gresswiller
* Heiligenberg
* Lalaye
* Lutzelhouse
* Maisonsgoutte
* Muhlbach-sur-Bruche
* Mutzig
* Natzwiller
* Neubois
* Neuve-Eglise
* Neuviller-la-Roche
* Niederhaslach
* Oberhaslach
* Plaine
* Ranrupt
* Rothau
* Russ
* Saales
* Saint-Blaise-la-Roche
* Saint-Martin
* Saint-Maurice
* Saint-Pierre-Bois
* Saulxures
* Schirmeck
* Solbach
* Steige
* Still
* Thanvillé
* Triembach-au-Val
* Urbeis
* Urmatt
* Villé
* Waldersbach
* Wildersbach
* Wisches
# Verstraler

Een verstraler (ook wel: schijnwerper) is een voertuigverlichting die de weg voor een voertuig over een grote afstand verlicht. Verstralers hebben als doel om over grotere afstand de weg en de omgeving te verlichten en daarmee de standaardverlichting op een voertuig, zoals dimlicht en groot licht, te ondersteunen.
De lichten worden veel gebruikt in landen waar de periode van daglicht in de winter kort is, het gevaar op overstekend groot wild groot is en er weinig verkeer op de weg is. Vooral in Scandinavische landen en Alaska zijn verstralers op personenwagens conventioneel. Ook op voertuigen met vierwielaandrijving die grote afstanden over onverharde wegen afleggen zijn verstralers gebruikelijk. Verstralers worden bij de meeste voertuigen geplaatst voor de grille. Om het effect te vergroten worden er vaak drie of vier verstralers naast elkaar geplaatst. De middelste of twee middelste lichten worden gericht op de rijbaan en de twee buitenste lichten worden gericht op de bermen aan beide kanten. Naast losse lampen zijn er ook led-balken met hetzelfde effect verkrijgbaar. Verstralers worden buiten de Scandinavische landen weinig gebruikt omdat door het verblindende effect het gebruik ervan alleen kan plaatsvinden op wegen met weinig tot geen verkeer. In Nederland en België worden verstralers gebruikt op vrachtwagens en sporadisch door bouwverkeer en hulpdiensten.
Veel landen hebben specifieke regels over het gebruik van verstralers. Bijvoorbeeld in Rusland, waar het niet is toegestaan om meer dan drie verstralers op een voertuig te monteren. In Paraguay is het gebruik van verstralers in bewoond gebied verboden en moeten de lampen worden afgedekt. In Nederland en België zijn verstralers niet specifiek opgenomen in de wetgeving.
# Publieksprijs voor het Christelijke Boek

De Publieksprijs voor het christelijke boek was een jaarlijkse prijs voor boeken (fictie en non-fictie) vanuit christelijk perspectief. Eind 2014 werd besloten deze prijs na 10 jaar stop te zetten.
Organisatoren waren de Evangelische Omroep, Visie (EO), Nederlands Dagblad en de Brancheorganisatie voor het Christelijke Boeken- en Muziekvak (BCB). De prijs gold als de belangrijkste boekenprijs binnen deze kring.
De procedure was als volgt. Eerst werden de nominaties bekendgemaakt: maximaal zes boeken die het jaar ervoor het best hadden verkocht (evenveel fictie als non-fictie). Vervolgens konden lezers via een aantal kanalen op hun favoriete boek uit deze selectie stemmen. Er was dus geen jury. Tot het laatste jaar 2014, was er slechts één enkele prijs voor Nederlandse fictie én non-fictie, maar in dat jaar zijn die eenmalig gesplitst en kwam er een categorie bij, zodat er uiteindelijk drie prijzen waren te verdelen: tevens voor vertaalde, buitenlandse fictie.

## Trivia

* Marianne Grandia en Joke Verweerd hebben beiden de prijs tweemaal gewonnen.
* Reinier Sonneveld werd als enige driemaal genomineerd (en won de prijs eenmaal).

## Winnaars

* 2005 - Joke Verweerd, Snoeitijd (fictie)
* 2006 - Reinier Sonneveld, Jutten (non-fictie)
* 2007 - Janne IJmker, Achtendertig nachten (fictie)
* 2008 - Guurtje Leguijt, Niemandsland (fictie)
* 2009 - Mattheus van der Steen, Durf te dromen (non-fictie)
* 2010 - Lisette van de Heg, Mara (fictie)
* 2011 - Els Florijn, Het meisje dat verdween (fictie)
* 2012 - Marianne Grandia, Witter dan Sneeuw (fictie)
* 2013 - Marianne Grandia, Lenteregen (fictie)
* 2014 - Joke Verweerd, Retour Rantepao (fictie), Gert van de Vijver, Kerst met de Zandtovenaar (non-fictie), Irma Joubert, Kronkelpad (vertaalde fictie)
# Honoré Nicolas

Honoré Nicolas (Arles, 1846 – Arles, 1908) was ingenieur en burgemeester van de stad Arles (Frankrijk) van 1900 tot 1908.
Tijdens zijn bestuur liet Nicolas wegen in de stad heraanleggen en verbeteren. Het meest markante feit tijdens zijn bestuur was zijn antiklerikale politiek. In 1905 werd in geheel Frankrijk de scheiding tussen kerk en staat afgekondigd. Nicolas hervormde het onderwijs, conform het lekenonderwijs dat in de wet stond. Op een nacht liet hij alle straatnaamborden in de stad verwijderen waar een heilige of een rooms-katholiek kenmerk vermeld stond.
Nicolas verloor de verkiezingen aan de grootgrondbezitter Jean Granaud. In zijn verkiezingscampagne laakte deze het antiklerikalisme van Nicolas en het feit dat Nicolas niets deed voor de landbouw.
* ↑ (fr) Honoré Nicolas, French politician. Biographie. Peoplepill. Gearchiveerd op 22 februari 2020.
* ↑ (fr) Allard, Paul (1992). Arles et ses terroirs : 1820-1910. Editions du CNRS, Parijs, "Arles au temps de la République". Gearchiveerd op 31 juli 2023.
# Bellegems Witbier

Bellegems Witbier is een Belgisch witbier van hoge gisting.
Het bier wordt sinds 2008 gebrouwen in Brouwerij Omer Vander Ghinste te Bellegem. Het is een stroblond troebel witbier met een alcoholpercentage van 5%.
# Stenothoe haleloke

Stenothoe haleloke is een vlokreeftensoort uit de familie van de Stenothoidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door J.L. Barnard.
# Epipedocera effusa

Epipedocera effusa is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Holzschuh.
# Kanton Nanterre-Sud-Est

Kanton Nanterre-Sud-Est is een voormalig kanton van het Franse departement Hauts-de-Seine. Kanton Nanterre-Sud-Est maakte deel uit van het arrondissement Nanterre en telde 22.350 inwoners (1999). Het werd opgeheven bij decreet van 24 februari 2014, met uitwerking in maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Nanterre-Sud-Est omvatte enkel een deel van de gemeente Nanterre.
# Publiekrecht

Het publiekrecht geeft regels ten aanzien van de verhouding tussen de burger en de overheid. Ook omvat dit rechtsgebied de verhouding tussen overheidsinstanties onderling. Dit is tevens het onderscheid met het andere grote rechtsgebied, het privaatrecht.
Het publiekrecht bestaat uit de volgende onderdelen:
* staatsrecht, ook wel constitutioneel recht geheten
* bestuursrecht
* fiscaal recht, soms ook gerangschikt onder het bestuursrecht
* strafrecht
In sommige landen wordt het strafrecht niet tot het publiekrecht gerekend, maar als aparte tak gezien.
Daarnaast wordt het internationaal publiekrecht onderscheiden, dat in het algemeen gewoonweg internationaal recht of volkenrecht genoemd wordt.
Het trekken van een scherpe scheidslijn tussen publiekrecht en privaatrecht is karakteristiek voor de Maastrichtse School.
Het onderscheid tussen publiekrecht en privaatrecht is met name typerend voor continentale rechtsstelsels. In de Angelsaksische wereld, vooral in het Verenigd Koninkrijk, wordt niet altijd een duidelijk onderscheid gemaakt tussen publiek- en privaatrecht; daar wordt het gemene recht oftewel common law als algemene term gebruikt. In de Verenigde Staten worden wetten wel aangemerkt als public law of private law.
# Stenotarsus kurosai

Stenotarsus kurosai is een keversoort uit de familie zwamkevers (Endomychidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1981 gepubliceerd door Takehiko Nakane.
# Epicampoptera graciosa

Epicampoptera graciosa is een vlinder uit de familie eenstaartjes (Drepanidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Watson.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Kanton Nanterre-Sud-Ouest

Kanton Nanterre-Sud-Ouest is een voormalig kanton van het Franse departement Hauts-de-Seine. Kanton Nanterre-Sud-Ouest maakte deel uit van het arrondissement Nanterre en telde 28.758 inwoners (1999). Het werd opgeheven bij decreet van 24 februari 2014, met uitwerking in maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Nanterre-Sud-Ouest omvatte een deel van degemeente Nanterre.
# Villaviciosa (Asturië)

Villaviciosa is een gemeente in de Spaanse provincie en regio Asturië met een oppervlakte van 276,23 km². Villaviciosa telt 14.642 inwoners (1 januari 2016).
Karel V kwam hier in 1517 aan land bij zijn eerste bezoek aan Spanje om zijn Spaanse erfenis te aanvaarden.

## Geboren

* Marcelino (14 augustus 1965), Spaans voetballer en voetbalcoach

## Demografische ontwikkeling

    Bron: INE; 1857-2011: volkstellingen
* (en) Spaans bureau voor statistiek (1 januari 2016)
# Quintus Aurelius Memmius Symmachus

Quintus Aurelius Memmius Symmachus (gestorven 525/26) was een laat-antieke Romeinse politicus, filosoof en historicus.
Symmachus was de schoonvader van de in de middeleeuwen zeer beroemde filosoof Boethius. Hij gold als een van de best opgeleide Romeinen van zijn tijd. Ook stond hij bekend om zijn rijkdom, zijn welsprekendheid, zijn blijkbaar zeer grote bibliotheek en door zijn mecenaat.
Symmachus stamde uit een van de rijkste en beroemdste West-Romeinse senatoren dynastieën, waarvan leden mogelijk al onder keizer Septimius Severus hoge functies bekleedden. Hij was een achterkleinzoon van Quintus Aurelius Symmachus, maar in tegenstelling tot hem was hij wel een Christen, wat in de zogenoemde Anecdoton Holderi, een fragment uit een verloren gegaan werk van Cassiodorus, wordt benadrukt. Symmachus spande zich in om de antieke Romeinse cultuur te behouden. Samen met een nazaat van Macrobius redigeerde hij het commentaar van Macrobius op de droom van Scipio. Reeds in 485 (net als zijn vader voor hem in 446) was hij op blijkbaar vrij jonge leeftijd consul.
Symmachus was daarnaast een van de laatste Latijnse historici in de antieke traditie. De door hem kort voor zijn dood geschreven, Historia Romana (Romeinse geschiedenis) in zeven delen, is in zijn geheel verloren gegaan. Wij weten echter van dit werk omdat het als een van de bronnen voor het werk van Jordanes heeft gefungeerd. In de Getica van Jordanes citeert deze ten minste op een plaats expliciet dit historische werk van Symmachus (Jordanes, Getica 15, 83ev). Op zijn beurt volgde Symmachus delen van de (in het onderzoek zeer omstreden) Historia Augusta na.
Onder Odoaker, die in 476 in Italia een einde had gemaakt aan het West-Romeinse keizerrijk in Italia, en ook gedurende de daaropvolgende Ostrogotische heerschappij, onderhield Symmachus blijkbaar een ontspannen relatie met de nieuwe heersers over Italia. Hij maakt een flinke carrière. Uiteindelijk echter werd hij op beschuldiging van hoogverraad (hij zou met de Byzantijnse Keizer Justinianus I hebben samengespannen tegen de koning van de Goten) in het jaar 525, of waarschijnlijker in 526 geëxecuteerd. Hij deelde dit lot met zijn schoonzoon, Boëthius, die net als hij een slachtoffer werd van de sinds 519 toenemende spanningen tussen de Ostrogoten onder Theodorik de Grote en de Byzantijnse keizer.
* Gemeinsame Normdatei: 104315148
* Library of Congress Control Number: nr95021880
* Système universitaire de documentation: 14808396X
* Virtual International Authority File: 207306528
* WorldCat (via VIAF): 207306528