OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Richard Revyn

Richard Revyn (8 maart 1982) is een Belgische voormalige atleet, die gespecialiseerd was in het kogelstoten. Hij veroverde één Belgische titel.

## Biografie

Revyn haalde in 2002 voor het eerst een medaille op een Belgisch kampioenschap kogelstoten. Na het behalen van verschillende ereplaatsen zowel outdoor als indoor werd hij in 2012 voor het eerst Belgisch kampioen kogelstoten.
Revyn was aangesloten bij AA Gent en stapte over naar Vilvoorde AC.

## Belgische kampioenschappen
### Outdoor

| Onderdeel | Jaar |
| kogelstoten | 2012 |

## Persoonlijke records
### Outdoor

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| kogelstoten | 16,95 m | 17 mei 2005 | Naimette-Xhovémont |

### Indoor

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| kogelstoten | 17,14 m | 30 januari 2005 | Gent |

## Palmares
### kogelstoten

* 2002: 2 BK AC – 14,85 m
* 2004: 2 BK AC – 16,09 m
* 2005: 2 BK indoor AC – 16,96 m
* 2005: 3 BK AC – 15,69 m
* 2009: 2 BK AC – 16,34 m
* 2010: 3 BK AC – 16,54 m
* 2011: 3 BK indoor AC – 16,58 m
* 2011: 3 BK AC – 16,50 m
* 2012: 2 BK indoor AC – 16,52 m
* 2012: 1 BK AC – 16,76 m
* Profiel op de website van de EAA
# Ricky Walden

Ricky Walden (Chester, 11 november 1982) is een Engels professioneel snookerspeler woonachtig in Flintshire, Wales. Hij werd prof in 2000.
In 2008 won Walden de Shanghai Masters. Dit deed hij door in de eerste ronde meervoudig wereldkampioen Stephen Hendry te verslaan met 5-4 met in het beslissende frame een break van 85, waarna hij in de tweede ronde van de latere wereldkampioen Neil Robertson wist te winnen met 5-4. In de kwartfinale trof hij de eveneens meervoudig wereldkampioen Steve Davis, maar die werd door hem met 5-2 verslagen. In de halve finale trof hij Mark Selby waar hij met 6-4 van won, om ten slotte in de finale regerend wereldkampioen Ronnie O'Sullivan te verslaan met 10-8 met een century van 105 in het laatste frame. In 2013 haalde Ricky Walden de halve finale van het WK 2013, waarin hij met 17-14 verloor van Barry Hawkins. Hij won de Wuxi Classic 2012 en het International Championship 2014.
Verder bereikte hij finales van het Indian Open 2015, de Players Tour Championship Finals in 2016 en het China Open 2016.

## Belangrijkste resultaten
### Rankingtitels

| # | Seizoen | Toernooi | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| 1. | 2008/2009 | Shanghai Masters | Ronnie O'Sullivan | Engeland | 10-8 |
| 2. | 2012/2013 | Wuxi Classic | Stuart Bingham | Engeland | 10-4 |
| 3. | 2014/2015 | International Championship | Mark Allen | Noord-Ierland | 10-7 |

### Minor-rankingtitels

| # | Seizoen | Toernooi | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| 1. | 2013/2014 | Players Tour Championship - ET3 | Marco Fu | HKG | 4-3 |

### Niet-rankingtitels

| # | Seizoen | Toernooi | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| 1. | 2009/2010 | General Cup | Liang Wenbo | China | 6-2 |

### Wereldkampioenschap

Hoofdtoernooi (laatste 32 of beter):
| # | Seizoen | Editie | Prestatie | Extra |
| 1. | 2008/2009 | WK 2009 | Laatste 32 | Verloor met 10-6 van Mark Selby |
| 2. | 2010/2011 | WK 2011 | Laatste 32 | Verloor met 10-6 van Rory McLeod |
| 3. | 2012/2013 | WK 2013 | Halvefinale | Verloor met 17-14 van Barry Hawkins |
| 4. | 2013/2014 | WK 2014 | Laatste 16 | Verloor met 13-11 van Barry Hawkins |
| 5. | 2014/2015 | WK 2015 | Laatste 32 | Verloor met 10-8 van Graeme Dott |
| 6. | 2015/2016 | WK 2016 | Laatste 16 | Verloor met 13-8 van John Higgins |
| 7. | 2017/2018 | WK 2018 | Laatste 16 | Verloor met 13-9 van Judd Trump |
| 8. | 2020/2021 | WK 2021 | Laatste 32 | Verloor met 10-5 van Anthony McGill |
| 9. | 2022/2023 | WK 2023 | Laatste 32 | Verloor met 10-9 van Luca Brecel |
| 10. | 2023/2024 | WK 2024 | Laatste 32 | Verloor met 10-6 van Tom Ford |
# Rik Pelckmans

Rik Pelckmans (Wilrijk, 1 juli 1953) is een Belgisch componist, muziekpedagoog, dirigent, organist en klavecimbelspeler.

## Levensloop

Pelckmans kreeg muzieklessen aan de "Gemeentelijke Muziek-Academie" te Merksem. Hij studeerde aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium Antwerpen. Aldaar behaalde hij diploma's voor solfège (1971) bij Lode Dieltiens, harmonieleer (1973) bij Jos De Greeve, muziekgeschiedenis (1973) bij Kamiel Cooremans, orgel (1974) bij Stanis Deriemaeker, praktische harmonie (1975) bij Jos Van Looy, muziekanalyse (1976) bij August Verbesselt, klavecimbel (1977) bij Jos Van Immerseel en contrapunt (1978) bij Noël Heremans. Later studeerde hij nog fuga en compositie bij Peter Cabus aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel.
Aanvankelijk was Pelckmans docent aan de muziekacademie van Ekeren van 1978 tot 1986. Sinds 1986 is hij directeur van de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans te Turnhout. Daarnaast was hij werkzaam als solist op de orgel en de klavecimbel. Hij speelde in ensembles in België, Nederland, Frankrijk, Oostenrijk, Italië en het voormalig Joegoslavië.
Samen met Hilde Van Hoiweghen, Monique Rothheut en Jef Van Boven stichtte hij in 1996 het kamermuziekensemble Entr'acte.
Als componist schreef Pelckmans werken voor kamermuziek, salonorkest, koormuziek en blaasorkest.

## Composities
### Werken voor harmonie- of fanfareorkest

* 1989 Swing March
* Here's to freedom and understanding
* Transmission March

### Werken voor salonorkest

* Borsbeek Wals
* Circus Galop

### Kamermuziek

* Four jazz pieces, voor saxofoonkwartet
* Slapstick, voor Esklarinet, twee klarinetten in bes en basklarinet
# Rietveld (Delft)

Het Rietveld is een gracht in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De oost-west gesitueerde gracht ligt tussen het Vrouwjuttenland en het Rijn-Schiekanaal, dat Rotterdam met Den Haag verbindt. Aan beide kanten ligt er een weg en staan er huizen. Onder meer de Christelijke Samenkomst en het Rietveld-theater liggen aan het Rietveld.
Er liggen drie bruggen over het Rietveld: de Drapeniersbrug, een voetgangersbrug en de Rietveldsetorenbrug.
Eerste noord-zuid hoofdgracht: Oude Delft en Noordeinde
Tweede noord-zuid hoofdgracht: Nieuwe Delft (Korte/Lange Geer · Koornmarkt · Wijnhaven · Hippolytusbuurt · Voorstraat)
Derde noord-zuid hoofdgracht: Verwersdijk · Vrouwjuttenland · Burgwal · Brabantse Turfmarkt · Achterom  Verlegging: Vrouwenregt · Oosteinde
Oost-west grachten: Voldersgracht · Molslaan · Gasthuislaan · Zuidergracht Binnenwatersloot · Nieuwe en Oude Langendijk · Vlamingstraat · Rietveld · Kantoorgracht
Buiten het centrum: Buitenwatersloot · Westsingelgracht
# Richard Maddox

Richard Leach Maddox (Londen, 4 augustus 1816 – aldaar, 11 mei 1902) was een Engelse fotograaf en arts. Maddox ontdekte in 1871 lichtgewicht gelatine negatieve platen die het fotografen vanaf dien een stuk makkelijker en toegankelijker zou maken.
Het 'natte' collodiumprocedé was in 1851 ontdekt door Frederick Scott Archer. Het resultaat was dat afbeeldingen nog maar 2 tot 3 seconden blootstelling aan licht nodig hadden. Maar de platen moesten gevoelig gemaakt worden aan de tijd van blootstelling en moesten meteen behandeld worden.
Toen hij erachter kwam dat zijn gezondheid werd beïnvloed door de "natte" damp van de ether, van het collodion, ging hij kijken naar een vervanging voor dit procedé. In een artikel in de British Journal of Photography van 1871 stelde hij voor dat de gevoelig makende chemicaliën cadmiumbromide en zilvernitraat die samen zilverbromide vormen, op een glasplaat met een gelatinelaag in te bedden. Uiteindelijk maakte Charles Bennett de eerste gelatinedroogplaten voor de verkoop; snel zou de emulsie ook gecoat kunnen worden op celluloid rolfilm. Dit procedé werd bekend als de zilvergelatinedruk.
De voordelen van deze droogplaten waren duidelijk: fotografen konden commerciële droogplaten van de plank gebruiken in plaats van dat ze hun eigen emulsie moesten voorbereiden in een mobile doka. Negatieven hoefden niet meteen ontwikkeld te worden. Ook konden camera's voor het eerst klein genoeg gemaakt worden om in de hand te houden of om te verbergen. Fotografie kon vanaf dat moment voor een groot publiek ter beschikking komen.
Ondanks dat hij het proces niet patenteerde en in armoede stierf, ontving Maddox in 1901 toch de "Progress Medal" van de Britse Royal Photographic Society.
De Britse fotograaf Frank Beken maakte lange tijd gebruik van het door Richard Maddox ontwikkelde procedé.
# Richard Savage Nassau de Zuylestein

Richard Savage Nassau de Zuylestein (St. Osyth, 1 juni 1723 - St. Osyth, 17 mei 1780) was een Brits lid van het Lagerhuis.

## Levensloop

Richard Savage Nassau de Zuylestein werd in 1723 geboren als zoon van Frederick Nassau de Zuylestein, een nazaat van stadhouder Frederik Hendrik van Oranje. In 1747 werd hij gekozen tot lid van het Britse Lagerhuis voor het district Colchester. In 1751 huwde hij Anne Spencer (1715-1771), weduwe van James Hamilton, 5e hertog van Hamilton (1703-1740); zij kregen drie kinderen: Lucy, William Henry en George. In 1754 stelde hij zich niet opnieuw verkiesbaar voor het Britse Lagerhuis. In 1759 werd hij benoemd tot kamerheer van koning George II (waaraan een jaarsalaris van £ 500 was verbonden). Van 1774 tot 1780 was hij opnieuw Lid van het Lagerhuis, voor hetzelfde district. Hij overleed in het laatste jaar en werd bijgezet in de parochiekerk St.Peter and St.Paul van St. Osyth.

## Literatuur

* Reinildis van Ditzhuyzen, Oranje-Nassau. Een biografisch woordenboek. 3e uitgebreide druk. Haarlem, 2004, p. 232-233.
* ↑ The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom, Extant, Extinct or Dormant, new ed., 13 volumes in 14 (1910-1959; reprint in 6 volumes, Gloucester, U.K.: Alan Sutton Publishing, 2000), volume VI, page 270
# Richard Schaal

Richard Schaal (Chicago, 5 mei 1928 – Woodland Hills, 4 november 2014) was een Amerikaans acteur en komiek.
Schaal was gehuwd met actrice Valerie Harper, Tasha Brittain en Lois Treacy. Actrice Wendy Schaal (1954) is de dochter van Schaal en Treacy.
In zijn geboortestad Chicago begon hij in 1962 zijn carrière in diverse lokale nachtclubs, kleine theaters en bij het comedygezelschap The Second City, en leerde dat improvisatie erg belangrijk was.
Door enkele optredens in de The Mary Tyler Moore Show en The Dick Van Dyke Show werd hij bekend bij het grote publiek. Hij speelde in de sitcom Just Our Luck en was daarna te zien in The Bob Newhart Show en de sitcoms Phyllis en Rhoda.
Schaal trad ook in andere televisieseries op (o.a. The Dukes of Hazzard en Police Woman) en in speelfilms (hij speelde de hoofdrol in The Cube).
In 1990 werd hij geopereerd en belandde in een rolstoel. Hij bleef werkzaam als regisseur bij cabaretvoorstellingen en scoutte improvisatietalenten.
Richard Schaal overleed eind 2014 in het Motion Picture & Television Country House and Hospital op 86-jarige leeftijd.

## Films (selectie)

* 1966 · The Russians Are Coming, the Russians Are Coming (Daar komen de Russen, daar komen ze aan)
* 1969 · The Cube
* 1972 · Slaughterhouse-Five
* 1980 · The Hollywood Knights
* 1985 · Once Bitten
# Ringstaartmangoest

De ringstaartmangoest of ringstaartmungo (Galidia elegans) is een roofdier uit Madagaskar. Het is een bewoner van de regenwouden van het eiland.

## Uiterlijk

De ringstaartmangoest heeft een lengte van 60–70 cm (kop-romp 32–38 cm; staart 28–32 cm) en een gewicht van 700-900 gram. het is een slank gebouwd dier met korte poten, een ronde kop en een korte, puntige snuit. De vacht van de ringstaartmangoest is grijsbruin tot kastanjebruin van kleur. Het gezicht, de ronde oren en het onderlichaam zijn lichtbruin, terwijl de voeten zwartgekleurd zijn. De ruige staart is geringd met afwisselend bruine en zwarte delen. De mannelijke dieren zijn in het bezit van anale geurklieren. Met de geurstoffen uit deze klieren is de ringstaartmangoest in staat zijn territorium af te bakenen, door de klieren tegen bomen, rotsen en takken te wrijven.

## Leefwijze

De ringstaartmangoest is vooral in de ochtend en de avond actief. Dit roofdier leeft solitair of in kleine groepen van hoogstens drie exemplaren. Veel tijd wordt doorgebracht op de bosbodem, hoewel de ringstaartmangoest ook een uitstekende en behendige klimmer is. Door zijn slanke uiterlijk is dit roofdier in staat snel door de ondergroei van de regenwouden rennen. Het is een opportunistische eter, die zich voedt met ongewervelde dieren, hagedissen, vogels, kleine zoogdieren, eieren en fruit. Zowel het zicht als het gehoor zijn uiterst belangrijk voor de ringstaartmangoest tijdens de jacht en prooidieren worden meestal bejaagd vanuit een hinderlaag. Na een draagtijd van 80-92 dagen wordt meestal één jong geboren. De ringstaartmangoest kan ongeveer 13 jaar oud worden.

## Dierentuinen

In Europa is de ringstaartmangoest onder andere te zien in de Zoologischer Garten Berlin, de Saarbrücker Zoo, Kölner Zoo en in Nederland in Dierenpark Zie-Zoo. In 2005 werd in de dierentuin van Berlijn een jong geboren, ook in de zoo van Keulen werd in 2018 een jong geboren. wat een zeldzaamheid is aangezien de ringstaartmangoest zich in gevangenschap moeilijk voortplant.

## Externe link

* Engelstalige informatie over de ringstaartmangoest op Lioncrusher.com
* ↑ (en) Ringstaartmangoest op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Ringvaartbrug A9

De Ringvaartbrug A9 is de overbrugging in de A9 over de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder tussen de Rottepolder en de Haarlemmermeerpolder en maakt onderdeel uit van het Knooppunt Rottepolderplein. Deze overbrugging bestaat uit drie bruggen, waarbij de middelste onderdeel is van de fly-over over het gehele verkeersknooppunt.

## Geschiedenis

De buitenste bruggen zijn in gebruik genomen in de periode 1969-1971; zij verzorgden toen de doorstroming van het doorgaand, afslaand en invoegend verkeer van de Rijksweg 9; ze sluiten aan op de rotonde Rijksweg 9 / Rijksweg 200. Daartussen waren al wel de pijlers geplaatst voor de fly-over, maar die werd door geldgebrek niet afgebouwd. Pas rond 1980 ging Rijkswaterstaat weer aan de slag om de fly-over af te bouwen. Zij overspant van zuid naar noord de Zwanenburgerdijk, de Ringvaart, een ventweg (fietspad) van de Rijksweg 200, de rotonde als ook despoorlijn Amsterdam - Haarlem.
# Ringvaartbrug A4

Ringvaartbrug A4 (Amsterdamse nummering 152P) bestaat uit twee bruggen in de Rijksweg 4 in het traject Knooppunt De Nieuwe Meer en Knooppunt Badhoevedorp. Ze overspant daarbij niet alleen de Ringvaart van de Haarlemmermeer, maar ook de Ringvaartdijk (aan Amsterdamse zijde) en de Nieuwemeerdijk (gemeente Haarlemmermeer). Het kunstwerk is in beheer van Rijkswaterstaat. Tussen beide viaducten van elk 5 rijstroken staan drie bruggen van Nederlandse Spoorwegen/ProRail ten behoeve van de Schiphollijn.
De bruggen zijn in gebruik genomen in 1966-'67, toen de Rijksweg 4 tussen Amsterdam – Hoofddorp werd verlegd via een nieuw tracé. Met omleiding en verbreding kwamen er nieuwe bruggen over de ringvaart ter hoogte van Badhoevedorp, waarbij de bestaande Haagsebrug uit 1938 een nieuwe naam kreeg, de Oude Haagsebrug. De verkeersbruggen werden in twee fasen in gebruik genomen; de eerste in november 1966, waarbij beide rijrichtingen van slechts een viaduct gebruik maakten.
De brug had vanaf haar oplevering een krappe capaciteit, er waren 2 x 3 rijstroken. Begin 21e eeuw werden de vluchtstroken opgeofferd; ze werden omgebouwd tot spitsstroken. Hiertoe moesten de bruggen verstevigd worden. Aan Royal HaskoningDHV werd gevraagd met een ontwerp te komen, dat zowel de gevraagde ondersteuning bood, maar tevens ook het vele beton een prettiger aanzicht te geven. Opdracht van Rijkswaterstaat:
   Ontwerp in een esthetisch plan een oplossing waarmee de ondersteuningsconstructie aanvaardbaar wordt voor de omgeving.
Voor de ondersteuning van de beide rijdekken werden 112 stalen buizen tussen de betonnen pijlers geplaatst. In eerste instantie waren dat roestkleurige buizen. In overleg met de gemeente Haarlemmermeer werden de buizen geschilderd in de kleuren (verkeers)wit en lichtgrijs met een aantal kleuraccenten (geel en blauw) in de vorm van een glanzende coating van 75 millimeter breed over de volle lengte van de buis. Een eveneens glanzende coating werd vervolgens tot 2,5 meter hoogte toegepast, gevolgd door een matte coating. Die glanzende coating zorgt er ook voor dat 's nachts voorbijrijdende auto’s het viaduct met hun lichten enigszins laten oplichten. Diezelfde lage strook is zodanig behandeld dat graffiti er eenvoudig van de verwijderen is.
* ↑ Het Parool, 13 mei 1966 Omleg rijksweg 4 met “viaduct in aanbouw”
* ↑ Trouw, 8 november 1966, Duur klaverblad
# Robledo

Robledo is een gemeente in de Spaanse provincie Albacete in de regio Castilië-La Mancha met een oppervlakte van 120 km². Robledo telt 390 inwoners (1 januari 2016).

## Demografische ontwikkeling

    Bron: INE, 1857-2011: volkstellingen
* (en) Spaans bureau voor statistiek (1 januari 2016)
Abengibre · Alatoz · Albacete · Albatana · Alborea · Alcadozo · Alcalá del Júcar · Alcaraz · Almansa · Alpera · Ayna · Balazote · Balsa de Ves · Barrax · Bienservida · Bogarra · Bonete · Carcelén · Casas de Juan Núñez · Casas de Lázaro · Casas de Ves · Casas-Ibáñez · Caudete · Cenizate · Chinchilla de Monte-Aragón · Corral-Rubio · Cotillas · El Ballestero · El Bonillo · Elche de la Sierra · Férez · Fuensanta · Fuente-Álamo · Fuentealbilla · Golosalvo · Hellín · Higueruela · Hoya-Gonzalo · Jorquera · La Gineta · La Herrera · La Recueja · La Roda · Letur · Lezuza · Liétor · Madrigueras · Mahora · Masegoso · Minaya · Molinicos · Montalvos · Montealegre del Castillo · Motilleja · Munera · Navas de Jorquera · Nerpio · Ontur · Ossa de Montiel · Paterna del Madera · Peñas de San Pedro · Peñascosa · Pétrola · Povedilla · Pozo Cañada · Pozo-Lorente · Pozohondo · Pozuelo · Riópar · Robledo · Salobre · San Pedro · Socovos · Tarazona de la Mancha · Tobarra · Valdeganga · Vianos · Villa de Ves · Villalgordo del Júcar · Villamalea · Villapalacios · Villarrobledo · Villatoya · Villavaliente · Villaverde de Guadalimar · Viveros · Yeste
# Rivula ochrea

Rivula ochrea is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Bethune-Baker.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Ringiculoidea

Ringiculoidea zijn een superfamilie van slakken.

## Taxonomie

De volgende familie is bij de superfamilie ingedeeld::
* Ringiculidae Philippi, 1853
* ↑ Philippi, E. (1853) Handbuch der Conchyliologie und Malacozoologle: 190
# Ringiculopsis foveolata

Ringiculopsis foveolata is een slakkensoort uit de familie van de Ringiculidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Yokoyama.
# Rickenbach (Solothurn)

Rickenbach is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Solothurn en maakt deel uit van het district Olten. Rickenbach telt 861 inwoners.

## Externe link

* Statistische gegevens over deze gemeente bij Bundesamt für Statistik
Boningen · Däniken · Dulliken · Eppenberg-Wöschnau · Fulenbach · Gretzenbach · Gunzgen · Hägendorf · Kappel · Olten · Rickenbach · Schönenwerd · Starrkirch-Wil · Walterswil · Wangen bei Olten
* Gemeinsame Normdatei: 4376798-9
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 001169
# Rickard Sarby

Erik Rickard Sarby (Dannemora, 19 september 1912 – Uppsala, 10 februari 1977) was een Zweeds zeiler. Hij nam deel aan de Olympische Zomerspelen in 1948, 1952 en 1956 en eindigde respectievelijk als vierde, derde en vijfde.
Sarby werd geboren in Dannemora nabij Uppsala. Hij verhuisde naar die stad in de dertiger jaren, werkte er als kapper en zeilde daarnaast in zijn vrije tijd. Later werd hij bootbouwer. Hij is vooral bekend als ontwerper van de Finn, een eenpersoonsboot waarin tijdens Olympische zeilwedstrijden worden gevaren.
# Rickardsville

Rickardsville is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Iowa, en valt bestuurlijk gezien onder Dubuque County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 191. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 180, een daling van 11 (-5,8%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 2,2 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 12 km rond Rickardsville.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Rickardsville op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Ringing down the Years

Ringing down the Years is een muziekalbum van de Britse band Strawbs. Na Don't Say Goodbye duurde het weer een aantal jaren voordat er een album van de band volgt. Bandleider Cousins heeft het druk met zijn radiowerkzaamheden. Naast enkele nieuwe songs, staan er ook een aantal bewerkingen van “oude” composities op het album. Het album is opgenomen in Chalfont St. Giles. He album is in eerste instantie alleen in Canada uitgebracht, waar destijds gold dat er een Canadese compositie op het album moest voorkomen. Might as well be on Mars is dus geschreven door derden en is daarmee een primeur voor de band, maar past in de Strawbs folkrock-traditie. De track komt ook uit als Compact cassettesingle, een fenomeen dat in de rest van de wereld vrijwel onbekend is. Als B-kant fungeert The King.

## Musici

* Dave Cousins – zang, gitaar,
* Tony Hooper – zang, gitaar,
* Brian Willoughby – 1e gitaar
* Chris Parren – toetsen
* Rod Demick – basgitaar, zang
* Richard Hudson – slagwerk, gitaar, zang

## Composities

* Might as well be on Mars (Graeme Williamson, Neil Chapman)
* The King (Cousins), dit keer met zangeres Cathy Lesurf;
* Forever ocean blue (Cousins)
* Grace Darling (Cousins)
* Afraid to let you go (Demick, Willoughby, Hudson)
* Tell me what you see in me (Cousins)
* Ringing down the years (Cousins); opgedragen aan Sandy Denny;
* Stone cold is the woman’s heart (Cousins);
* Taking a chance (Demick, Willoughby, Hudson)
Stuart Kerrison is een gelegenheidsproducer; ingeschakeld voor alleen dit album.

## Bron

* (en) Strawbsweb
* Cd-hoesje Virgin uitgave.