OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hracholusky

Hracholusky kan verwijzen naar de volgende Tsjechische gemeenten:
* Hracholusky (okres Prachatice)
* Hracholusky (okres Rakovník)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Hracholusky en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Hsiaolina

Hsiaolina is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Soorten

* Hsiaolina chingchingella Hu & Tao, 2008
* Hsiaolina chuntzui Hu & Tao, 2008
* Hsiaolina rhomboidalis (Hu, 1979)
* Hsiaolina wuchii Hu & Tao, 2008
# Jacco Keyzer

Jacco Keyzer (1970) is een Nederlands musicoloog, programmamaker en cultureel ondernemer.

## Levensloop

Keyzer studeert in de jaren 1990-1995 muziekwetenschap aan de Universiteit Utrecht. Spoedig na zijn afstuderen treedt Keyzer in dienst van de NCRV-televisie als muziekredacteur en klankregisseur. Daarnaast is hij verantwoordelijk voor het aankoopbeleid en productie van klassieke muziek programma's op radio4 en NPO1.
In 1998 treedt Keyzer in dienst van John de Mol Producties, waar hij in de jaren die volgen een groot aantal mediaproducties voor zijn rekening neemt. In die jaren start hij Artiztic, een geluidsbedrijf dat zich specialiseert in het klassieke genre. Samen met Bart van Meijl en Kornel van der Sommen opent hij datzelfde jaar nog een opnamestudio in Budel. Vanaf 2000 werkt Keyzer voor een grote verscheidenheid aan programma's, producenten en zenders. In 2004 krijgt hij de eindredactie over de tweede serie van Boer zoekt Vrouw. Dit programma, gepresenteerd door Yvon Jaspers en uitgezonden door de KRO, is het best bekeken amusementsprogramma van 2006 en levert Yvon Jaspers de Zilveren Televizierster op.
In november 2006 begint Keyzer aan de Nederlandse versie van het Australische programma My restaurant rules. De horeca-realityserie, waarin een grote rol voor chef-kok Herman den Blijker is weggelegd, krijgt de titel Mijn Tent is Top. De dertiendelige serie wordt uitgezonden door RTL 5 en krijgt in het voorjaar van 2008 een vervolg. In juni 2007 begint Keyzer voor producent Blue Circle aan de derde serie van Boer zoekt Vrouw, gevolgd door de RTL 4-talentenjacht X Factor 2 in 2009. Hierna volgen weer twee reeksen van Boer zoekt Vrouw, die alle kijkcijferrecords breken: serie vier wordt genomineerd voor de Gouden Televizier-Ring en niet minder dan 5,1 miljoen mensen kijken naar de tiende aflevering van de vijfde serie in november 2010.
Naast zijn werkzaamheden als producent en eindredacteur is Keyzer actief in de culturele sector. Tijdens zijn studie is hij praeses van het Utrechts Studenten Koor en Orkest en in 1999 is hij mede-oprichter van het Hilversumse Dudok Ensemble, een semi- professionele koor- en orkestvereniging. Verder is hij dirigent van het amateur symfonieorkest Leiden Sinfonietta. In 2008 is Keyzer een van de grondleggers van de Nieuwe Philharmonie Utrecht, een symfonieorkest onder leiding van Johannes Leertouwer.
# Jacco Verhaeren

Jacco Verhaeren (Rijsbergen, 4 april 1969) is een Nederlandse zwemcoach. Hij begeleidde onder meer Inge de Bruijn, Pieter van den Hoogenband en Ranomi Kromowidjojo naar olympisch goud.
Verhaeren is opgeleid aan het CIOS. Hij is coach van de zwemverenigingen MZ&PC Maastricht en PSV Eindhoven. Vanaf 1992 traint Van den Hoogenband bij hem in Eindhoven waar na de Olympische Zomerspelen van 2000 de eerste commerciële Nederlandse zwemploeg wordt geformeerd.
In 2005 werd Verhaeren technisch directeur van het Nationaal Zweminstituut Eindhoven en in 2006 technisch directeur van de Nederlandse zwembond. 1 januari 2014 werd Verhaeren de nieuwe bondscoach van Australië.
In 2010 verscheen het boek Boven Water, het verhaal van succeszwemcoach Jacco Verhaeren, geschreven door zijn broer Henk Verhaeren.

## Onderscheiding

Op 14 augustus 2012 werd Verhaeren benoemd tot Ridder in de orde van Oranje Nassau. Hij kreeg de koninklijke onderscheiding overhandigd door minister Edith Schippers tijdens de huldiging van de olympische medaillewinnaars.

## Zwemmers in het verleden onder begeleiding van Verhaeren

* Dion Dreesens (2011-2012)
* Ranomi Kromowidjojo (2008-2012)
* Bastiaan Lijesen (2009-2012)
* Maud van der Meer (2011-2012)
* Sharon van Rouwendaal (2010-2012)
* Marleen Veldhuis (2006-2012)
* Jurjen Willemsen (2009-2012)
* Inge de Bruijn
* Inge Dekker (2006-2009)
* Tim Hoeijmans
* Pieter van den Hoogenband (1993-2008)
* Marcel Wouda (1995-2000)
* Kirsten Vlieghuis
* Mitja Zastrow
* Klaas-Erik Zwering
* Gijs Damen
* ↑ nu.nl - Vertrekkende Verhaeren is Kromowidjojo dankbaar. Geraadpleegd op 17 oktober 2013.
* ↑ Trouw.nl. Gearchiveerd op 16 juni 2018.
* ↑ Trouw.nl - Jacco Verhaeren Ridder en gouden olympische coach. Geraadpleegd op 14 augustus 2012.
# Jackie Clark

A. J. ’Jackie’ Clark (Melbourne, 2 maart 1887 – Santa Barbara (Californië) (Verenigde Staten), 22 december 1958) was een Australisch wielrenner, die professional was tussen 1905 en 1920.
Jackie Clark was een van de populaire 'Aussies' op de Amerikaanse wielerbanen in het begin van de 20ste eeuw, waar toen groot geld te verdienen was. Clark deed mee met de besten in baansprints, scratch races, ploegkoersen en zesdaagsen.

## Belangrijkste overwinningen

1909
* Zesdaagse van New York; + Walter Rütt
1910
* Zesdaagse van Berlijn; + Walter Rütt
1911
* Zesdaagse van Buffalo; + Ernie Pye
* Zesdaagse van New York; + Joe Fogler
1913
* Zesdaagse van Berlijn; + Alfred Hill
* Palmares van Jackie Clark op dewielersite.net
# Jackie Copland

John 'Jackie' Copland (Paisley, 21 maart, 1947) is een voormalig Schots voetballer die als verdediger speelde. Hij speelde het grootste gedeelte van zijn voetbalcarrière voor St. Mirren (van 1967 tot 1968 en van 1976 tot 1983).
Copland speelde ook voor Stranraer en Dundee United.

## Externe link

* Newcastle Fans-profiel
# Jacqueline McKenzie

Jacqueline Susan McKenzie (Sydney, 24 oktober 1967) is een Australische televisie-, film- en toneelactrice.
Jacqueline McKenzie studeerde af aan het National Institute of Dramatic Art in 1990. McKenzie maakte haar filmdebuut in de film Wordplay uit 1987 en haar toneeldebuut in het stuk Child Dancing bij het Griffin Theatre Company. Ze maakte een sterke indruk in de film Romper Stomper (1992). In de jaren daarna werd ze gezien als één van Australië's meest veelbelovende jonge actrices.
Ze ontving meerdere nominaties van het Australian Film Institute voor haar rollen in Stark, This Won't Hurt a bit (beide 1993), The Battlers en Traps (beide 1994). In 1995 won ze de "Best Acress in a Television Drama" Award voor haar rol in Halifax f.p: Lies of the Mind, en de "Best Acress in a Leading Role" voor Angel Baby.
Na deze successen vertrok ze naar de Verenigde Staten, waar ze onder meer rollen speelde in films als Deep Blue Sea (1999) and Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood (2002).
In 2004 kreeg ze de vrouwelijke hoofdrol in de sciencefictionserie The 4400, een van de meest succesvolle series van dat jaar. Hierin speelt ze de rol van federaal agente Diana Skouris.
McKenzie speelde verder in de series Nightmares and Dreamscapes en het Australische Two Twisted (beide 2006)
Ze had een relatie met de Australische acteur Daniel Pollock (met wie ze in Romper Stomper speelde). Pollock pleegde zelfmoord in 1992.
Jacqueline McKenzie heeft naast haar acteerwerk ook een verzameling liedjes opgenomen, waaronder Shy Baby, Boo Boo, Find Me en Summer. Het nummer Shy Baby werd in de slotaflevering van het tweede seizoen van The 4400 gebruik en maakt ook deel uit van de soundtrack van de serie, dat in april 2007 uit is gekomen.
# Jacques Yerna

Jacques Yerna (Luik, 24 november 1923 - aldaar, 11 maart 2003) was een Belgisch-Waals syndicalist, journalist en politicus.

## Levensloop

Zijn afkomst (zijn vader was arbeider en zijn moeder de dochter van een Gents bediende) ligt aan de oorsprong van zijn politiek engagement. In 1947 studeert hij af aan de Universiteit van Luik als licentiaat in de economische wetenschappen. Enkele maanden later wordt hij aankoper bij de Grand Bazar.
In 1949 komt hij in dienst bij de nieuwe dienst "ondernemingsraden" van het Algemeen Belgisch Vakverbond (ABVV). Hij neemt als syndicalist deel aan de vergaderingen van het bureau van de vakbondsstudies, onder leiding van Henri Janne aan de Université Libre de Bruxelles (ULB), die het in de praktijk brengen van de door André Renard voorgestelde hervormingen, nastreeft.
Jacques Yerna schrijft veel artikels in diverse progressieve dagbladen. Hij was directielid van La Gauche (met de éminence grise, de marxistische economist Ernest Mandel) en van La Wallonie. Na een editoriaal uit 1956, waarin hij de metallurgisten op de korrel neemt, omdat zij de mijnwerkers niet steuden bij de staking in de Borinage, krijgt hij zijn ontslag.
Zoals Paul Delforge van het Instituut Jules Destrée stelt, is Jacques Yerna voorstander van een federalisme, verbonden aan een socialistisch project Wallonië. Hij neemt deel aan alle acties die de bewustwording steunen van een Waalse macht van 1962 tot 1963. Door zijn gehechtheid aan het federalisme wordt hij aangevallen door de Belgische Socialistische Partij (PSB). Na de "affaire de Chaudfontaine" (het aanplakken van pro-Waalse affiches in het stadje Chaudfontaine in 1964), verlaat hij de partij om zich volledig te wijden aan de Mouvement populaire wallon, waarvan hij in opvolging van André Renard voorzitter is geworden. Drie jaar later wordt hij opnieuw lid van de PSB , waar hij militeert voor een toenadering van de Waalse federaties van de partij en van de vakbond. Yerna steunt alle initiatieven die een vereniging van de Waalse progressisten tot doel hebben. In 1978 publiceert hij met Ernest Glinne een manifest waarin hij zijn ideologische overtuiging uitdraagt. Tot zijn dood blijft Jacques Yerna actief op politiek vlak. Zo steunt hij in 1996 de oprichting van de Coordination antifasciste de Belgique en was hij voorzitter van het Rassemblement Liégeois pour la Paix tot 2002.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Jacques Yerna op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Encyclopédie du mouvement wallon, T3., p. 1685
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3170 6285
* Library of Congress Control Number: n94028297
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 093646895
* Système universitaire de documentation: 250530082
* Virtual International Authority File: 60771345
* WorldCat (via VIAF): 60771345
# Jacques Yvart

Jacques Yvart is een Franse zanger die ook in het Esperanto zingt.

## Discografie

* Jacques Yvart kantas Georges Brassens (1998) (deel van de Kolekto 2000)
** La geamantoj sur la verda benk'
** La pluvombrelo
** Kanto por la kampul'
** En akvo de la klara fonto
** Povra Marteno
** Tuj la kompanar'
* Vinilkosmo-kompil' 1 (1995) - hij droeg bij met één liedje, namelijk: Mia Tero.
# JS Saoura

Jeunesse Sportive de la Saoura (Arabisch: الشبيبة الرياضية), kortweg JS Saoura of JSS, is een Algerijnse voetbalclub uit Meridja. De club is opgericht in 2008 en speelt momenteel in de Ligue Professionnelle 1.

## Historie

In de seizoenen 2008/09 tot en met 2010/11 wist de club drie keer te promoveren, waardoor het in het seizoen 2011/12 in de tweede divisie van Algerije kwam te spelen. Op 17 april 2012 versloeg JS Saoura SA Mohammadia met 3-1 op de 28e speelronde. Hiermee was promotie naar de Ligue Professionnelle 1 een feit. Sindsdien is de club nooit meer afgezakt naar een lager niveau.
In 2018/19 haalde JS Saoura voor het eerst de groepsfase van de Afrikaanse Champions League.

## Erelijst

* Ligue Professionnelle 1
    Runner-up (2) : 2015/16, 2017/18
* Ligue Professionnelle 2:
    Runner-up (1) : 2011/12
* Ligue Nationale (Groupe Centre-Ouest):
    Winnaar (1) : 2010/11
* Ligue Inter-Régions (Groupe Ouest):
    Winnaar (1) : 2009/10
* Ligue Régional I (Groupe Bechar):
    Winnaar (1) : 2008/09
ASO Chlef · CR Belouizdad · CS Constantine · ES Sétif · HB Chelghoum Laïd · JS Kabylie · JS Saoura · MC Alger · MC Oran · NA Hussein Dey · NC Magra · Olympique de Médéa · Paradou AC · RC Arbaâ · RC Relizane · US Biskra · USM Alger · WA Tlemcen ·
# Jacob Joseph Huyttens Kerremans

Jacob Joseph Huyttens Kerremans, geboren als Jacob Joseph Huyttens (Gent, 8 maart 1779 - Gent, 29 augustus 1836) was een Gents textielondernemer en Zuid-Nederlands politicus.
Jacob Joseph Huyttens was een zoon van Jean Leonard Huyttens en Carolina Theresia Jacqueline Jacobson. Hij trouwde in mei 1805 met Thérèse Norbertine Jeanne Kerremans, met wie hij een zoon kreeg. Hij was textielhandelaar en -fabrikant te Gent, en maakte in augustus 1815 deel uit van de Vergadering van Notabelen van het Scheldedepartement dat de grondwet van het nieuwe Verenigd Koninkrijk der Nederlanden moest goedkeuren. Als textielondernemer zette hij zich in voor de modernisering en mechanisering van de textielnijverheid, als oprichter van Le Phoenix.
Vervolgens was hij zo'n 15 jaar (1815-1830) namens Oost-Vlaanderen lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Daar stelde hij zich regeringsgezind op, en was hij regelmatig voorzitter van een van de afdelingen van de Kamer. Echter, in 1821 keerde hij zich tegen de Stelselwet, en de behandeling van dit wetsvoorstel was de enige keer dat hij het woord voerde.
De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
# Jacobus Knol

Jacobus Knol (Dokkum, 30 maart 1936) is een Fries schrijver.
Knol gaf jarenlang Nederlands en Fries op de lagere school en de mulo, later op de mavo en havo, en daarna nog een kleine twintig jaar aan de pabo in Dokkum en Leeuwarden. Reeds voordat hij het lesgeven staakte, was hij begonnen met schrijven en publiceerde hij onder andere in De stim fan Fryslân. Knol was jarenlang redactielid van de Iduna- en Holder-serie en van de serie Minsken en Boeken (Mensen en Boeken) van de Fryske Akademy. Hij verzorgde de postume uitgave van de historische roman In earme swalker yn 'e wrâld (Een arme zwerver in de wereld) van Ypk fan der Fear (pseudoniem van L. Post-Beukens) over het leven van de Friese dichter J.C.P. Salverda en van de publicatie van de dichtbundel Fernijd fiergesicht (vernieuwd vergezicht) (1981) van Ella Wassenaar (ook een pseudoniem van Post-Beukens), en de bundel Ljochte nachten (Lichte Nachten) van de dichter Gerben Brouwer.
Knol is bestuurslid van de Kristlike Fryske Folks Bibleteek (Christelijke Friese Volksbibliotheek, afgekort: KFFB). In 1995 bracht de KFFB Knols eerste roman uit onder het pseudoniem Styntsje Piters. De laatste jaren is hij bezig met het vertalen en uitgeven in het Fries van werk van de Joodse schrijver Elie Wiesel
# Jackson Kreuser

Jackson Rocky Kreuser (White Bear Lake, 5 maart 1999) is een Amerikaans basketballer.

## Carrière

Kreuser speelde collegebasketbal van 2017 tot 2022 voor de North Dakota State Bison. In 2022 werd hij profbasketballer in de Duitse tweede klasse bij Nurnberg Falcons BC waar hij een seizoen speelde. In de zomer van 2023 tekende hij een contract bij de Belgische eersteklasser Antwerp Giants. Tijdens de zomer van 2024 maakte hij de overstap naar de Griekse eersteklasser PAOK Saloniki BC.
* ↑ (en) Rocky Kreuser - 2021-22 - Men's Basketball. NDSU. Gearchiveerd op 26 juli 2023. Geraadpleegd op 26 juli 2023.
* ↑ (en) Former Bison standout Kreuser signs with German pro team. InForum (24 augustus 2022). Gearchiveerd op 26 juli 2023. Geraadpleegd op 26 juli 2023.
* ↑ Jackson Rocky Kreuser eerste buitenlandse aanwinst voor Telenet Giants Antwerp. Gazet van Antwerpen (30 juni 2023). Gearchiveerd op 26 juli 2023. Geraadpleegd op 26 juli 2023.
* ↑ (en) Kreuser Signs in Belgium for 2nd Pro Season. NDSU (30 juni 2023). Geraadpleegd op 26 juli 2023.
* ↑ (en) Rocky Kreuser Signs in Greece for 3rd Pro Season. NDSU (29 juli 2024). Geraadpleegd op 1 augustus 2024.
* Profiel op RealGM
# Jackson Pollock (Feldman)

Jackson Pollock is een compositie van Morton Feldman. Het werk is geschreven voor twee celli. De muziek is gecomponeerd als begeleiding bij een film van Hans Namuth en Paul Falkenberg over de schilder Jackson Pollock. Toen de film af was hadden de heren exotische muziek onder de documentaire gezet, hetgeen Pollock de opmerking onttrok dat hij een Amerikaans schilder was en er dus ook Amerikaanse muziek bij gespeeld moest worden. Men benaderde John Cage, maar die hield niet van het werk van Pollock; Cage gaf Namuth de naam op van Morton Feldman. Feldman componeerde de muziek dus toen de film al klaar was.
De film laat Pollock in en buiten zijn atelier zien. De muziek van Feldman sluit hier naadloos aan bij het schilderen van Pollock. Feldmans muziek ontbeert tempo en datzelfde gold voor Pollock. Men hoort figuurlijk een cellist schilderen; een strijk hier, een pizzicato daar. De twee slotdelen betreffen een schilderij dat Pollock maakte op glas. Hij was al een eind op weg, toen hij de inspiratie voor het desbetreffende werk verloor; veegde de glasplaat schoon en begon opnieuw, zo ook dus Feldman. Pollock was direct enthousiast bij de keus voor Feldman (3e keus dus).

## Delen

* Signature
* Pollock paints
* Shadow
* Detail of paintings
* (Interlude)
* Painting on glass
* Painting on glass (second sequence)

## Bron en discografie

* Uitgave Kairos; Ensemble Recherche
# Huis

Huis kan verwijzen naar:
* Huis (woning), een gebouw als vast verblijf
** een tehuis
* Familie (verwanten), de afstammelingen van één persoon met dezelfde achternaam
** inzonderheid een dynastie, een regerend geslacht en/of hoogadellijke familie
Als verkleinwoord:
* wachthuisje, optrekje dat beschutting biedt tegen klimatologische omstandigheden, bijvoorbeeld een bus- of tramhokje of het wachthuisje voor een schildwacht
* heilig huisje, veldkapel of lastig bespreekbaar onderwerp.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Huis en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Huis der Aleramiden

Het Huis der Aleramiden was een middeleeuws Italiaans adellijk geslacht dat zijn machtsbasis had in het noordwesten van Italië. In de loop der eeuwen breidden zij hun gebieden uit en splitste de familie zich in verschillende takken.

## Oorsprong

Als stamvader van de Aleramiden geldt Willem I van Monferrato, een uit West-Francië afkomstige Frank die rond 888 naar Italië komt om Guido van Spoleto te helpen de IJzeren Kroon te bemachtigen. Willems zoon Aleramo wordt markgraaf van het nieuwe markgraafschap West-Ligurië. Naar hem is het geslacht genoemd. Aleramo’s zoon Anselm I en kleinzoon Willem III verdeelden West-Ligurië. Anselm I nam het zuiden en Willem III het noorden.

## Monferrato

Willem krijgt het noordelijke gedeelte als het markgraafschap Monferrato. Zijn nakomelingen blijven aan de macht tot de laatste mannelijke telg Johan de Rechtvaardige in 1305 kinderloos overleed.
Tegen het eind van de twaalfde eeuw had deze tak van de familie een flinke machtsbasis in Piëmont en waren door huwelijk verwant aan onder andere de Capetingen en de Hohenstaufers. Leden van het geslacht namen geregeld deel aan de kruistochten en werden heersers van het Koninkrijk Jeruzalem. Verschillende leden huwden met leden van de Byzantijnse keizerlijke families Komnenos, Angelos en Palaiologos. Na de Vierde Kruistocht stichtten zij ook het Koninkrijk Thessaloniki.

## Del Vasto

Anselm, stamvader van de jongere tak Del Vasto, krijgt het zuidelijke gedeelte, dat voorlopig West-Ligurië blijft heten. Zijn gebieden worden onder zijn nazaten verdeeld, zodat het gebied in de loop der tijd zeer versnipperd raakt en bestaat uit verschillende kleine markgraafschappen, zoals Saluzzo (tot 1548) en Finale en Noli (tot 1602). Deze tak was weer onderverdeeld in verschillende linies, waarvan de Del Carretto's het bekendst zijn. Ook tegenwoordig bestaan er nog een aantal van deze linies.
# Huis de Pelikaan

Huis de Pelikaan is een beschermd herenhuis in de Sint-Katelijnestraat in Gent. De naam verwijst naar een houten beeld van een pelikaan, dat begin 20ste eeuw boven de voordeur stond.

## Omschrijving

De Pelikaan is een dubbelhuis van zeven traveeën met twee bouwvlakken onder een leien zadeldak met een centraal dakvenster en een aantal recente dakkapellen.
Het is opgetrokken in baksteen en zandsteen (Ledesteen, die bij restauratie vervangen werd voor Franse kalksteen), boven een plint in Doornikse steen. De gevel is horizontaal belijnd door waterlijsten, cordons en een kroonlijst.
De middentravee is hoger opgetrokken, afgelijnd met vleugelstukken en bekroond met een hoofdgestel waarop een fries en een pseudo-fronton, een schouder- en een topstuk met siervazen.
De ramen hebben kruiskozijnen die gevat zijn in een vlakke omlijsting, met tralies op het gelijkvloers. Op de eerste verdieping is er een borstwering met afwisselend panelen en balustraden. De monumentale spiegeldeur bevindt zich in een arduinen omlijsting, met geblokte rechtstanden en voluten boven de neuten en in de zwikken. Boven de deur is een gekorniste druiplijst met een getralied bovenlicht, waarop zich minstens tussen 1903 en 1935 een houten beeld van een pelikaan bevond.
De gevel en de deur bevat verwijzingen naar de patroonheilige van de bouwheer, Joannes Bellemans: een cartouche in de middenpartij geeft een voorstelling van wat in de volksmond 'Sint Janneke met het Lammeke' genoemd werd en in de deur figureert een duif als symbool van de heilige Geest.

## Geschiedenis

Het huis werd gebouwd in 1701 door Joannes Bellemans, deken van de wijk en "collecteur van stadtsimpositiën" (belastingspachter) en werd tot 1793 bewoond door de Ongeschoeide Karmelieten.
Bij de Franse bezetting van Vlaanderen werd het huis ingericht als kazerne. Na 1810 werd het aangekocht door Pieter van Huffel, schilder en conservator, die de gevel in 1827 aanpaste (hij verwijderde de kruiskozijnen en de ijzeren tralies op het gelijkvloers en de eerste verdieping).
De Pelikaan werd een museum en de zetel van de Commissie voor Monumenten van Gent. In 1916 wordt het eigendom van de stad en gerestaureerd naar een ontwerp van architect Frans Van Hove. De gevel van het huis ernaast, dat door Thobias d’Oosterlinck in 1641 gebouwd werd samen met de twee huizen op de huidige nummers 13 en 15 in de Sint-Katelijnestraat, werd in 1935 aangepast naar de gerestaureerde stijl van De Pelikaan.
De Pelikaan kwam na de Tweede Wereldoorlog weer in privé-bezit.