OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Grand Prix der Volksmusik

De Grand Prix der Volksmusik is een in Duitsland sinds 1986 jaarlijks gehouden competitie in het maken van volksmuziek. Tot nu toe hebben er behalve artiesten uit Duitsland zelf ook artiesten uit Oostenrijk, Zwitserland en sinds 2000 Zuid-Tirol deelgenomen.
De Grand Prix der Volksmusik is een coproductie van de ORF, ZDF, SF DRS, Rai Sender Bozen en de Arbeitsgemeinschaft zur Förderung der musikalischen Unterhaltung die in Oostenrijk wordt voorgezeten door Günter Tolar.

## Winnaars

    2010 (Wenen): Belsy en Florian Fesl (Duitsland) - I hab Di gern
    2009 (München): Vincent en Fernando (Zuid-Tirol) – Der Engel von Marienberg
    2008 (Zürich): Die Klostertaler (Oostenrijk) – Heimat ist dort wo die Berge sind
    2007 (Wenen): Sigrid & Marina mit den Zillertaler Haderlumpen (Oostenrijk) – Alles hat zwei Seiten
    2006 (München): Rudy Giovannini, Belsy und der Coro Monti Pallidi (Zuid-Tirol) – Salve Regina
    2005 (Zürich): Die Psayrer mit Barbara (Zuid-Tirol) – Berge im Feuer
    2004 (Wenen): Die Ladiner (Zuid-Tirol) – Beuge dich vor grauem Haar
    2003 (Rust): Marc Pircher (Oostenrijk) – Hey Diandl, spürst es so wia i
    2002 (Meran): Nockalm Quintett & Stephanie (Oostenrijk) – Dort auf Wolke Sieben
    2001 (Wenen): Marianne Cathomen (Zwitserland) – Hey Baby, küss mich noch mal
    2000 (Zürich): Oswald Sattler & Jantje Smit (Zuid-Tirol) – Ich zeig dir die Berge
    1999 (Erfurt): Monique (Zwitserland) – Einmal so, einmal so
    1998 (Wenen): Francine Jordi (Zwitserland) – Das Feuer der Sehnsucht
    1997 (Zürich): Sandra Weiss (Zwitserland) – Ich suche nicht das Paradies
    1996 (Mainz): Daniela und Dirk (Zwitserland) – Monte Cristallo
    1995 (Wenen): Geraldine Olivier (Zwitserland) – Nimm dir wieder einmal Zeit
    1994 (Zürich): Henry Arland mit Hansi en Maxi (Duitsland) – Echo der Berge
    1993 (Rostock): Die jungen Klostertaler (Oostenrijk) – An a Wunder hob i g'laubt
    1992 (Zürich): Stefanie Hertel (Duitsland) – Über jedes Bacherl geht a Brückerl
    1991 (Innsbruck): Alpentrio Tirol (Oostenrijk) – Hast a bisserl Zeit für mi
    1990 (Saarbrücken): Kastelruther Spatzen (Zuid-Tiroler uitkomend voor Duitsland) – Tränen passen nicht zu dir
    1989 (Linz): Stefan Mross (Duitser uitkomend voor Oostenrijk) – Heimwehmelodie
    1988 (Zürich): Original Naabtal Duo (Duitsland) – Patrona Bavariae
    1987 (Hannover): Maja Brunner (Zwitserland) – Das kommt uns spanisch vor
    1986 (Wenen): Nella Martinetti (Zwitserland) – Bella Musica
# Freyella recta

Freyella recta is een achtarmige zeester uit de familie Freyellidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1907 gepubliceerd door René Koehler. De beschrijving is gebaseerd op een exemplaar met een centrale schijf, en daarnaast een dozijn losse armen, in 1905 verzameld vanaf de Princesse Alice, het jacht van Albert I van Monaco, op de Mid-Atlantische Rug, tussen de Azoren en de Maagdeneilanden, 31°45'N, 42°42'W, op 3465 meter diepte.
* ↑ Koehler, J.B.F.R. (1907). Note préliminaire sur quelques Astéries et Ophiures provenant des dragages de la Princesse Alice. Bulletin de l'Institut océanographique de Monaco 99: 3
* ↑ Koehler, J.B.F.R. (1909). Échinodermes provenant des campagnes du yacht Princesse Alice (Astéries, Ophiures, Échinides et Crinoïdes). Résultats des campagnes scientifiques accomplies sur son yacht par Albert Ier, Prince souverain de Monaco 34: 127
# Oxyurichthys petersenii

Oxyurichthys petersenii is een straalvinnige vissensoort uit de familie van grondels (Gobiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Steindachner.
# Tenebroides viridescens

Tenebroides viridescens is een keversoort uit de familie schorsknaagkevers (Trogossitidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1889 gepubliceerd door Albert Léveillé.
# Rinus Terlouw

Marinus (Rinus) Terlouw (Capelle aan den IJssel, 16 juni 1922 – aldaar, 16 december 1992), bijgenaamd De Rots, was een Nederlandse voetballer die als verdediger speelde.
In de jeugd speelde hij voor CVV Zwervers waar hij op z'n zeventiende in het eerste team kwam. Daarna speelde hij bij DCV in Krimpen aan den IJssel en kwam vanaf 1948 in totaal 248 keer uit voor Sparta. Daarnaast speelde hij 34 wedstrijden voor het Nederlands elftal. In 1958 beëindigde hij zijn carrière als voetballer en keerde hij aansluitend als trainer terug bij DCV.
Beroemd is de zoen die hij op 13 oktober 1957 kreeg van de Amerikaanse actrice Jayne Mansfield voorafgaand aan de wedstrijd op Het Kasteel tussen Sparta en DOS. De filmster was uitgenodigd om de aftrap te verrichten. De spelers van de Rotterdamse club waren naar verluidt zo onder de indruk van de zwoele kus op de mond van Terlouw dat Sparta met 7-1 verloor.
In de zomer van 1965 zette hij abrupt een punt achter zijn activiteiten in het voetbal. Hij wijdde de rest van zijn leven aan de Gereformeerde Gemeente in Nederland (GGiN), verbrak elk contact met de sportwereld en stuurde de onderscheidingen die verband hielden met zijn prestaties in de voetbalsport terug naar de KNVB. Hij werd diaken in de GGiN.
# Harpactea senalbensis

Harpactea senalbensis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de celspinnen (Dysderidae).
Het dier behoort tot het geslacht Harpactea. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1997 door Beladjal & Robert Bosmans.
# Alloperla trapezia

Alloperla trapezia is een steenvlieg uit de familie groene steenvliegen (Chloroperlidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1930 door Navás.
* Joel Hallan (2008) Synopsis of Chloroperlidae of the World
* DeWalt, R. E., U. Neu-Becker & G. Stueber (2013) Plecoptera Species File Online. Version 1.0/4.1. Bezocht: 4-3-2013.
# Craniosara pyrotricha

Craniosara pyrotricha is een vlinder uit de familie van de echte motten (Tineidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Meyrick.
# Grand Prix des Amériques

De Grand Prix des Amériques is een voormalige eendaagse wielerwedstrijd die plaatsvond in Canada. De koers was deel van de wereldbeker wielrennen en werd verreden van 1988 tot en met 1992.

## Winnaars

| Jaar | Eerste | Tweede | Derde |
| 1988 | Steve Bauer | Massimo Ghirotto | Gilles Delion |
| 1989 | Jörg Müller | Yvon Madiot | Charly Mottet |
| 1990 | Franco Ballerini | Thomas Wegmüller | Sammie Moreels |
| 1991 | Eric Van Lancker | Steven Rooks | Martin Earley |
| 1992 | Federico Echave | Davide Cassani | Luc Leblanc |

## Externe link

* Informatie over de wedstrijd
# Fulidhoo

Fulidhoo is een van de bewoonde eilanden van het Vaavu-atol behorende tot de Maldiven.

## Demografie

Fulidhoo telt (stand in maart 2007) 182 vrouwen en 210 mannen.
* www.atolls.gov.mv (in sept. 2009 niet meer online)
# Oxyurichthys microlepis

Oxyurichthys microlepis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van grondels (Gobiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1849 door Bleeker.
* ↑ (en) Oxyurichthys microlepis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Oxyurichthys microlepis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Tenebroides subcostata

Tenebroides subcostata is een keversoort uit de familie schorsknaagkevers (Trogossitidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1912 gepubliceerd door Schaeffer.
# Romeins theater van Verulamium

Het Romeinse theater van Verulamium is een antiek theater in St Albans in het Verenigd Koninkrijk.
Op de plaats van St Albans stond in de oudheid Verulamium, na Londinium de grootste stad van Brittania. Het theater werd gebouwd rond 140 n.Chr. en was het enige Romeinse theater op het eiland, al de andere theaters waren amfitheaters. Rond 180 werd het theater vergroot en men schat dat na andere verbouwingen het theater in 300 n.Chr. plaats bood aan 2000 toeschouwers. De voorstellingen varieerden van religieuze processies tot gladiatorengevechten en gevechten tegen wilde dieren.
In 1847 werden de fundamenten van het theater opgegraven en blootgelegd.

## Referentie

* The Roman Theatre of Verulamium
# Harpalomorphus minor

Harpalomorphus minor is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Facchini.
# Alter (motormerk)

Alter is een historisch Frans merk van inbouwmotoren.
De bedrijfsnaam was: S.A. Motorcycles Alter, Courbevoie.
De was een Franse fabriek die een kleine oplage 50- en 70cc-tweetakten bouwde. Deze werden onder andere toegepast door Arligue, Lavalette-Humblot en Favor. De productie duurde echter niet lang: van 1955 tot 1956.
* Erwin Tragatsch: Alle Motorräder 1894-1981: Eine Typengeschichte. 2500 Marken aus 30 Ländern' Stuttgart 1997, ISBN 3-87943-410-7
* Erwin Tragatsch: The Illustrated Encyclopedia of Motorcycles', Secaucus 1985. ISBN 0890098689
* S. Ewald/G. Murrer: Enzyklopädie des Motorrads, Marken - Modelle - Technik, Bechtermünz Verlag 1999, ISBN 3-8289-5364-6
# Craniophora taipaishana

Craniophora taipaishana is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1950 door Draudt.
# Gretchena concubitana

Gretchena concubitana is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1923 door Heinrich.
# Fred Meijer (ondernemer)

Frederik Gerhard Hendrik (Fred) Meijer (Greenville (Michigan), 12 juli 1919 - Grand Rapids (Michigan), 25 november 2011) was een Amerikaans ondernemer en filantroop van Nederlandse afkomst. Hij was de eigenaar van de Amerikaanse winkelketen Meijer.

## Levensloop

Meijer was de zoon van Hendrik Meijer, die in 1907 vanuit Nederland naar de Amerikaanse staat Michigan emigreerde en in 1934 in Greenville een kruidenierszaak startte. Fred Meijer trad in dienst bij zijn vader, aanvankelijk parttime en na het behalen van zijn eindexamen in 1937 fulltime. De winkel van zijn vader breidde in snel tempo uit. Vanaf 1942 werden er in diverse plaatsen in Michigan nieuwe vestigingen geopend. In 1946 trouwde Meijer met de boerendochter Lena Rader, die als kassière voor het bedrijf van zijn vader werkte.
Na de dood van zijn vader in 1964 kreeg Meijer de leiding over het bedrijf, dat inmiddels zo'n dertig vestigingen had en in 1962 in Grand Rapids de eerste hypermarkt had geopend. Het Meijer Thrifty Acres-concept werd een succes. Onder leiding van Meijer werden er tientallen one stop shopping winkels geopend in vijf verschillende staten. In 1986 werd de naam van de winkels gewijzigd in Meijer. Na zijn pensionering werd Meijer benoemd tot eredirecteur van het bedrijf dat onder leiding kwam te staan van zijn zoons Hank en Doug.
Met zijn vrouw Lena stond Fred Meijer bekend als filantroop. Dankzij zijn financiële steun werd in 1995 in Grand Rapids Frederik Meijer Gardens and Sculpture Park geopend, een circa 50 hectare groot terrein met verschillende tuinen, een beeldenpark en een amfitheater. Het in 2004 geopende Fred and Lena Meijer Heart Center in Grand Rapids is een medische kliniek die zich heeft gespecialiseerd in hartziekten. Eveneens in Grand Rapids bevindt zich het Meijer Majestic Theatre, voorheen het Civic Theatre, dat met financiële steun van de Meijers in 2005 werd gerenoveerd.
Meijer was tevens de belangrijkste financier van het Fred Meijer Trails Network, een organisatie die wandel- en fietsroutes in Michigan ontwikkelt en onderhoudt.

## Publicaties

* Meijer, Frederik. Fred Meijer, in His Own Words. (1995, William B. Eerdmans)
* Meijer, Frederik. Just Call Me Fred: 101 Thoughts on People, Business and Life in General. (1998, Meijer Inc.)
* Bill Smith. Fred Meijer: Stories of His Life. (2009, William B. Eerdmans Pub Co.)
* (en) Fred Meijer biography an 'all-American story', MLive.com, 19 maart 2009.
* (en) Meijer, Fred and Lena, Informational paper door Jennifer Morrison.
* Michigan in recessie: de winkels van Meijer, NOS Journaal, 1 december 2009.
# Palliduphantes labilis

Palliduphantes labilis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Palliduphantes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Eugène Simon.
# Tapetum lucidum

Het tapetum lucidum (Latijn voor 'lichtend tapijt') is een lichtreflecterende laag van cellen direct achter of soms in het netvlies (retina) die het oog in staat stelt beter te zien in het donker.
Het tapetum lucidum kan bestaan uit meerdere laagjes van kleine, dunne en platte cellen die door de aanwezigheid van onder andere guaninekristallen tussen de lamina vasculosa en de lamina chorioideocapillaris van de chorioides van het oog, een spiegelende werking hebben. Dit wordt een tapetum cellulosum genoemd. Dit komt voor bij carnivoren.
Een andere vorm van tapetum is het tapetum fibrosum. Dit zijn bindweefselvezels in plaats van cellen die voor de reflecterende werking zorgen. Door de reflectie wordt de hoeveelheid licht die op het netvlies valt groter waardoor een lichtsterker beeld ontstaat. Door interferentie wordt het beeld echter waziger. Dit komt voor bij de herkauwers en het paard.
Het tapetum lucidum komt alleen voor bij gewervelde dieren die 's nachts actief zijn. Het bekendste voorbeeld is de huiskat, maar ook herten, runderen, honden, vossen, sommige vleermuizen, alle krokodilachtigen en sommige dolfijnen hebben een tapetum lucidum. Het veroorzaakt bij deze dieren de oplichtende blauwe, groene, roze of gele ogen als deze in het donker worden beschenen.
De mens heeft geen tapetum lucidum. Het rode-ogeneffect bij het maken van een foto met een flitser wordt veroorzaakt door overbelichting en reflectie in het vaatvlies (chorioides), waarvan de goede doorbloeding de rode kleur veroorzaakt.
# Romeins theater van Volterra

Het Romeinse theater van Volterra is een antiek theater in de Italiaanse plaats Volterra.

## Geschiedenis

Volaterrae koos na de Romeinse Burgeroorlog tussen Marius en Sulla de zijde van de eerste. Na de overwinning van Sulla werd de stad zwaar bestraft en verloor al zijn rechten. De invloedrijke familie Caecina wist met hulp van hun goede vriend Cicero echter al snel een groot deel van de sancties ongedaan te krijgen. Tegen het einde van de 1e eeuw v.Chr. was de stad weer opgebloeid en als symbool hiervan lieten de Caecinae een theater bouwen naar Romeins voorbeeld.
Vermoedelijk werd het theater in de vierde eeuw gesloten. Na de sluiting verviel het gebouw en in de middeleeuwen werden de restanten afgebroken om de stenen en zuilen als bouwmateriaal voor nieuwe bouwwerken te kunnen hergebruiken.

## Het gebouw

Het theater werd tegen de helling van een heuvel gebouwd, zodat de cavea op natuurlijke wijze wordt ondersteund. Beneden gaven twee gangen aan beide zijden van het podium toegang tot de cavea. Boven in het theater lag een terras aan de achterzijde van de tribune, waar door drie ingangen de cryptoporticus boven de zitplaatsen betreden kon worden. Er waren 19 rijen zitplaatsen, die via stenen trappen konden worden bereikt. Het podium en de podiummuur (scaenae frons) waren rijkelijk versierd. Voor de scaenae frons stonden twee verdiepingen marmeren zuilen met kapitelen in de Korinthische orde. Aan weerszijden van het houten podium stonden kleedkamers. Het podium was voorzien van een groot gordijn, dat op mechanische wijze kon worden opgerold.
Direct achter het theater werd in de 4e eeuw een thermencomplex gebouwd, maar mogelijk was het theater toen al gesloten en werd het podiumgebouw in de thermen geïntegreerd.

## Opgravingen en restauratie

Gedurende de eeuwen waren de restanten van het theater onder een laag aarde verdwenen. Pas in 1951 werd onder leiding van de plaatselijk archeoloog Enrico Fiumi een opgraving gehouden waarbij het theater en de gebouwen in de direct omgeving werden blootgelegd. Het theater is deels gerestaureerd. Zo is een klein deel van de scaenae frons met enkele zuilen gereconstrueerd.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Teatro romano di Volterra op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Volterra on-line - The Roman Theatre
# Harpalus agakhaniantzi

Harpalus agakhaniantzi is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1972 door Mikhailov.
# Coripia corbis

Coripia corbis is een tweekleppigensoort uit de familie van de Carditidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1836 door Philippi.
# Grijze vleermuis

De grijze vleermuis (Lasiurus cinereus) is een Amerikaanse vleermuissoort uit de familie der gladneuzen (Vespertilionidae). De vleermuis heeft een groot verspreidingsgebied, van Canada tot Chili. Ook is hij een van de grootste vleermuizen van Noord-Amerika en een van de meest herkenbare. Op Hawaï, waar de grijze vleermuis de enige vleermuis is, komt de ondersoort de Hawaiiaanse grijze vleermuis (L. c. semotus) voor.

## Beschrijving

De grijze vleermuis heeft een dichte bleekbruine vacht met een gele keel. De top van de vachtharen zijn grijzig wit, alsof de vacht bevroren of gerijpt is. Aan deze glans dankt de vleermuis zijn naam. Het staartmembraan is aan de bovenzijde dichtbehaard. Deze soort heeft korte ronde oren. De grijze vleermuis heeft een spanwijdte van 380 tot 410 millimeter, een kop-romplengte van 102 tot 152 millimeter, een staartlengte van 44 tot 65 millimeter en een gewicht van 20 tot 35 gram.

## Verspreiding en leefgebied

De grijze vleermuis heeft een enorm verspreidingsgebied. Hij komt voor van Zuid-Canada en de gehele Verenigde Staten (met uitzondering van Alaska en Zuid-Florida) via Mexico tot Argentinië en Chili. Het is tevens het enige inheemse landzoogdier van Hawaï. Zijn enorme verspreidingsgebied wijst op een groot aanpassingsvermogen. Hij komt in een grote verscheidenheid aan habitats voor, in canyons, maar ook in allerlei bossen, zowel loof- als naaldwoud, droge of natte grond, van zeespiegel tot 1200 meter hoogte. Hij komt echter zelden voor rond huizen. Hij verblijft in het bladerdak van bomen. Zijn vacht is een goede schutkleur tegen boombast. In de late schemering vliegen de grijze vleermuizen uit om eten te zoeken. Grijze vleermuizen jagen vooral op motten, maar ook op andere vliegende insecten.

## Migratie en voortplanting

De grijze vleermuis is een sterke vlieger. Deze soort wordt als dwaalgast meerdere malen aangetroffen in IJsland en Bermuda, en één keer op de Orkney-eilanden. De noordelijke populaties van de grijze vleermuis trekken weg. In de herfst verzamelen de vleermuizen zich in het zuidwesten van de VS, en migreren daarvandaan naar Mexico, Californië of Zuid-Amerika. Niet alle Noord-Amerikaanse vleermuizen trekken weg, sommigen blijven achter in South Carolina, of overwinteren in hun woongebied. In de lente keren de vleermuizen weer terug, waarbij de mannetjes in het zuidwesten blijven en de vrouwtjes zich over de rest van Noord-Amerika verspreiden. Waarschijnlijk vindt de paring plaats tijdens de trek, in de herfst. Eind mei, begin juni worden twee jongen geboren. Als de moeder 's nachts op jacht gaat, blijven de jongen achter in het bladerdak. Na ten minste 48 dagen worden deze gespeend.
* ↑ (en) Grijze vleermuis op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Fred Mennens

Fred Mennens (Amsterdam, 20 juni 1949) is een Nederlandse beeldhouwer.

## Leven en werk

Beelden van hem zijn onder andere geplaatst in Groningen, Hoogezand, Onderdendam, Uithuizermeeden en Veenhuizen. Mennens maakt ook werken in samenwerking met andere kunstenaars, zoals Henk Vos en Gon Wetzels. Naast zijn werk als beeldend kunstenaar, is Mennens actief op het gebied van interieurdesign. Hiervoor maakt hij onder andere meubels met terrazzo.
* Drie wiggen (1984), Stadspark, Groningen
# Palliduphantes intirmus

Palliduphantes intirmus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Palliduphantes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Andrei V. Tanasevitch.
# Teleorhinus (genus)

Teleorhinus is een geslacht van wantsen uit de familie van de Miridae (Blindwantsen). Het geslacht werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Osborn in 1904.

## Soorten

Het genus bevat de volgende soorten:
* Teleorhinus brindleyi Knight, 1968
* Teleorhinus crataegi Wyniger, 2010
* Teleorhinus cyaneus Uhler, 1890
* Teleorhinus floridanus Blatchley, 1926
* Teleorhinus nigricornis Knight, 1968
* Teleorhinus oregoni Knight, 1968
* Teleorhinus tephrosicola Knight, 1923
* Teleorhinus utahensis Knight, 1968
* ↑ Teleorhinus Genus Informatie ITIS. ITIS.gov. Geraadpleegd op 26 november 2023.
* ↑ Teleorhinus Genus Informatie BioLib. biolib.cz. Geraadpleegd op 26 november 2023.
* ↑ Teleorhinus Genus Informatie Catalogue of Life. www.catalogueoflife.org. Geraadpleegd op 26 november 2023.
* ↑ Teleorhinus Genus Informatie GBIF. www.gbif.org. Geraadpleegd op 26 november 2023.
# Rode kamperfoelie

Rode kamperfoelie (Lonicera xylosteum) is een struik die behoort tot de kamperfoeliefamilie (Caprifoliaceae). De struik komt van nature voor in Eurazië. De struik wordt in de Lage Landen veel aangeplant en is daar tevens verwilderd. De oudere takken zijn hol en hebben daardoor een botachtige vorm. De soortaanduiding xylosteum is afkomstig van Oudgrieks ξύλον (xulon), 'hout' en ὀστέον (osteon), 'bot'.
De struik wordt 1-2 m hoog. De jonge takken zijn kort aangedrukt behaard. Het aan beide zijden behaarde, 2-6 cm lange blad is eirond met een wigvormige voet.
Rode kamperfoelie bloeit in mei en juni met geelachtig witte, 8-15 mm grote bloemen, die aan de voet vaak roodachtig gekleurd zijn. De bloemkroon is aan de buitenkant viltig behaard.
De glanzend, lichtrode vrucht is een bes, die vanwege de bitterstof xylosteïne voor mensen giftig is.

## Ecologie

De plant komt voor op matig vochtige, kalkrijke grond in loofbossen, aan bosranden, heggen en in struikgewas.

### Syntaxonomie

Rode kamperfoelie is een kensoort voor het liguster-verbond (Berberidion vulgaris).
Myoleja lucida heeft larven in de bes van rode kamperfoelie, waardoor de bes verkleurt en verschrompelt. Hetzelfde geldt voor de kersenvlieg (Rhagoletis cerasi). De waaiermot (Alucita hexadactyla) en de springende kamperfoeliegalmug (Contarinia lonicerearum) leven als larve in de bloemknoppen. Verder parasiteren een aantal soorten bladluizen op de plant. Witte vliegen (Aleyrodidae) leven op de bladeren. Dasineura excavans, Dasineura xylostei en kamperfoelietopgalmug (Macrolabis lonicerae) maken gallen in de bladeren. Er zijn ruim tien soorten bladmineerders die op de soort parasiteren.
Voor een aantal spanners zoals de variabele spikkelspanner (Alcis repandata), oranje iepentakvlinder (Angerona prunaria) en de seringenvlinder (Apeira syringaria) is rode kamperfoelie waardplant.

## Externe link

* Rode kamperfoelie (Lonicera xylosteum) op SoortenBank.nl (gearchiveerd) (gebaseerd op de Heukels$^{23}$, dit is de voorlaatste uitgave)
* ↑ Backer, C.A. (1936). Verklarend woordenboek der wetenschappelijke namen van de in Nederland en Nederlandsch-Indië in het wild groeiende en in tuinen en parken gekweekte varens en hoogere planten (Editie Nicoline van der Sijs).
# Harpalus alajensis

Harpalus alajensis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Tschitscherine.
# Allotisis scitula

Allotisis scitula is een keversoort uit de familie boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1863 door Pascoe.
# Crenicichla iguapina

Crenicichla iguapina is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de cichliden (Cichlidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Kullander & Lucena.
* ↑ (en) Crenicichla iguapina op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Crenicichla iguapina. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.