OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jarmilaxipha

Jarmilaxipha is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1998 door Otte & Peck.

## Soorten

Het geslacht Jarmilaxipha is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Jarmilaxipha ecuadorica (Otte & Peck, 1998)
* Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun. Orthoptera Species File. Version 5.0/5.0. http://Orthoptera.SpeciesFile.org [bezocht 15 april 2013]
# Jan Van Der Veken

Jan Van Der Veken (Gent, 10 april 1975) is een Belgisch illustrator. Hij studeerde grafische vormgeving en typografie aan het Sint-Lucas Instituut te Gent, waar hij onder meer les kreeg van Ever Meulen. Hij ontwikkelde al snel een eigen karakteristieke stijl, die onder meer geïnspireerd is op de atoomstijl. Hij is gespecialiseerd in het maken van boekomslagen en affiches, maar hij illustreert ook voor verscheidene kranten en tijdschriften, waaronder The New Yorker. Hij was tevens Turnhouts stadstekenaar voor het jaar 2007. In 2013 verscheen een monografie van zijn werk, getiteld Fabrica Grafica, naar de naam van zijn atelier. In 2016 won hij de Cultuurprijs van de Stad Gent.
# Jan Van Den Broeck

Jan Van Den Broeck (Dendermonde, 11 maart 1989) is een Belgische middellangeafstandsloper, die gespecialiseerd is in de 800 m. Hij werd enkele malen Belgisch kampioen in deze discipline.

## Loopbaan

Zijn eerste succes bij de senioren boekte Van Den Broeck in 2010 door een gouden medaille te winnen op de 800 m bij de Belgische kampioenschappen. Hij kwalificeerde zich voor de Europese kampioenschappen van 2011 in Barcelona, maar sneuvelde hierbij al in de series met een tijd van 1.51,79. Het jaar erop begon hij sterk met het winnen van de nationale indoortitel.
Van Den Broeck startte met atletiek bij AC Lebbeke en is momenteel aangesloten bij Lebbeekse Atletiek Toekomst. Hij woont in Berlare.

## Belgische kampioenschappen
### Outdoor

| Onderdeel | Jaar |
| 800 m | 2010, 2013 |

### Indoor

| Onderdeel | Jaar |
| 800 m | 2011 |

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 800 m (outdoor) | 1.46,16 | 19 juli 2014 | Heusden-Zolder |
| 800 m (indoor) | 1.47,19 | 7 januari 2012 | Gent |

## Palmares
### 800 m

* 2008: 7e in ½ fin. WK junioren - 1.53,11
* 2009: 6e KBC Nacht - 1.49,73
* 2009: 3 BK AC - 1.50,52
* 2010: 4e KBC-Nacht - 1.48,77
* 2010: 1 BK AC - 1.53,10
* 2010: 25e EK - 1.51,79
* 2011: 1 BK AC indoor - 1.51,96
* 2011: 7e EK U23 te Ostrava - 1.49,41
* 2012: 5e WK indoor - 1.50,83 (in ½ fin. 1.48,90)
* 2012: 23e EK Helsinki - 1.50,63
* 2013: 1 BK AC - 1.49,30
* 2013: 8e Memorial Van Damme - 1.49,43
* 2014: 34e EK Zürich - 1.52,09
* 2015: 3 BK AC indoor - 1.52,74
* 2015: 2 BK AC - 1.48,71
* 2017: 4e in serie EK indoor - 1.50,43
* 2019: 2 in Belgisch Kampioenschap 4x800 (Andenne) met Arne Boeykens, Laurens Schockaert en Yannis De Smedt
* 2020: 3 in Belgisch Kampioenschap 4x800 (Moeskroen) met Brent Soetens, Arno De Feyter en Bo Van Aken - 7.45,66
* 2021: 1 in Belgisch Kampioenschap 4x800 (jambes) met Laurens Schockaert, Arno De Feyter en Gaetan Van Laethem - 7.44,48

### 1000 m

* 2012: 1 Ter Specke Bokaal te Lisse - 2.23,25
* (en) World Athletics-profiel voor Jan Van Den Broeck
* Profiel op de website van de Vlaamse Atletiekliga
# Jan Van Der Auwera

Jan Van der Auwera (Mechelen, 9 januari 1924 – Sint-Katelijne Waver, 17 maart 2004) was een Belgisch voetballer die speelde als middenvelder en als verdediger. Hij voetbalde in Eerste klasse bij Racing Mechelen en speelde 23 wedstrijden met het Belgisch voetbalelftal.

## Loopbaan

Van der Auwera debuteerde in 1947 in het eerste elftal van Racing Mechelen, op dat moment actief in de Tweede Klasse. Op het einde van het seizoen vierde hij met de ploeg de promotie naar Eerste klasse. Samen met Rik De Saedeleer vormde Van der Auwera de spil van een sterke ploeg die mooie resultaten behaalde in de hoogste afdeling. In 1950 en 1951 werd Van Der Auwera met de ploeg derde, in 1952 zelfs tweede en in 1954 behaalde de ploeg de finale van de Beker van België die met 3-1 verloren werd tegen Standard Luik. Van der Auwera bleef er spelen tot in 1960 toen hij een punt zette achter zijn spelersloopbaan op het hoogste niveau. In totaal speelde hij 269 wedstrijden in Eerste klasse en scoorde daarin 18 doelpunten. Hij werd 26 keer opgeroepen voor de Rode Duivels en speelde 23 wedstrijden maar scoorde geen doelpunt.
* ↑ Belgiumsoccerhistory (Peter Mariën). Gearchiveerd op 5 augustus 2011. Geraadpleegd op 17 maart 2018.
* ↑ http://users.skynet.be/fb304341/SpelersV.htm
# Jayne Brook

Jayne Brook (Northbrook (Illinois), 16 september 1960) is een Amerikaanse actrice. Ze is het meest bekend van haar rol als Diane Grad in het medisch drama Chicago Hope, waarin ze van 1995 tot 1999 een rol had.
Brook zat tot het einde van haar middelbareschoolperiode in 1978 op Glenbrook North High School. Daarna studeerde ze aan Duke University waar ze een bachelor kreeg. Haar eerste filmrol had ze in 1987 in Superman IV: The Quest for Peace.
Aan het einde van de jaren 80 werkte ze een tijd in Groot-Brittannië. Ze speelde er in de komedieserie Old Boy Network met acteurs Tom Conti en John Standing over vijf spionnen aan het einde van de Koude Oorlog.
In de jaren 90 had ze grotere rollen, in 1991 speelde ze in Don't Tell Mom the Babysitter's Dead, ze had een rol in L.A. Law en in 1995 had ze een rol in Bye Bye, Love, een film waarin ook Paul Reiser een rol had.
Toen ze de televisieserie Chicago Hope in 1999 na vier jaar verliet had ze kleine en grote rollen in meerdere televisieseries als Sports Night, The District, John Doe, Boston Legal, Grey's Anatomy en NCIS.
Brook is getrouwd met acteur en regisseur John Terlesky. Samen hebben ze twee dochters.

## Externe link

* (en) Jayne Brook in de Internet Movie Database
* Biblioteca Nacional de España: XX1083631
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 1854 3687
* Library of Congress Control Number: no2013093103
* Virtual International Authority File: 305236848
* WorldCat (via VIAF): 305236848
# Jayme Stone

Jayme Stone is een Canadese banjospeler en componist. Hij kreeg les van Béla Fleck, diens leraar Tony Trischka en Bill Frisell en speelde in de jazz- en roots-groep Tricycle. In 2008 kreeg hij een Juno Award voor zijn soloalbum "The Utmost" in de categorie "Instrumentaal Album van het jaar". Na een trip naar Mali maakte hij in datzelfde jaar een plaat met zanger en kora-speler Mansa Sissoko, die eveneens een Juno opleverde. Zijn derde album was geïnspireerd door volksdansen van over de hele wereld.

## Discografie

* The Utmost, 2007
* Africa to Appalachia, 2008
* Room of Wonders, 2010

## Externe link

* Website Jayme Stone
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 3385 7174
* Library of Congress Control Number: n2014025663
* MusicBrainz: 9fc47f9c-7ea3-4333-8839-a127898fe904
* Virtual International Authority File: 308232657
* WorldCat (via VIAF): 308232657
# Jan van Ooij

Johannes Gerardus Petrus Hendricus van Ooij (Zeilberg, 12 december 1930 - aldaar, 18 augustus 2005) werd onder zijn roepnaam Jan bekend als muzikant in zijn geboortestreek. Hij speelde onder meer in de regionaal bekende muziekgroep Moek.
Van Ooij werkte als technisch onderwijsassistent op de scholengemeenschap voor havo-vwo Peellandcollege te Deurne. De muziek was zijn passie. Nationale betekenis verwierf hij in de jaren zestig door het componeren van de muziek en schrijven van de tekst voor het Zeilbergs volkslied, een lied over zijn geboortedorp.
De melodie van dit lied zou jaren later nog door tal van andere dorpsgemeenschappen in Nederland gebruikt worden voor het schrijven van een eigen melodie. In enkele gevallen, als de bewerkers het als een eigen lied brachten, werd door Jan een rechtszaak aangespannen en gewonnen.
Van Ooij was zeer betrokken bij het dorpsleven. Hij was actief binnen de fanfare, het Missie-thuisfront, toneelvereniging "Ons Vermaak/De Klotlanders", carnavalsvereniging "De Pottenbakkers", Hermenieke "Hendig Zat" en de redactie van het dorpsblad. In 1964 schreef hij het openluchtspel "Schón Volluk" ter ere van het vijftigjarig bestaan van de Parochie Zeilberg, dat zowel in 1964 als in 1989 werd opgevoerd. Hij deed tevens mee aan het zogenaamde "tonproate", een carnavalsactiviteit die te vergelijken valt met het huidige "stand-upcomedy".
Van Ooij was verder vanaf de oprichting in 1978 actief binnen Heemkundekring H.N. Ouwerling te Deurne en bekleedde een bestuursfunctie. Bovendien legde hij een unieke collectie Zuidoost-Brabantse oude songteksten aan, een goed voorbeeld van het vastleggen van oral history. Deze werden gedeeltelijk vanaf 1983 gepubliceerd in het tijdschrift van de heemkundekring, d'n Uijtbeijndel en gezongen door de volksmuziekgroep Moek.
In 2014 werd een monument voor Van Ooij in Zeilberg onthuld, waarin een regel uit het Zeilbergs volkslied is ingekerfd.
Van Ooij was gehuwd met Anneke Seijkens, en had vier kinderen en zes kleinkinderen. Hij was Lid in de Orde van Oranje-Nassau.
# Jan van Oosterhout (burgemeester)

Joannes Petrus Maria (Jan) van Oosterhout (Tilburg, 24 mei 1922 – Nistelrode, 15 oktober 1989) was een Nederlands politicus van de KVP.
Hij werd begin 1961 gemeentesecretaris van Heino en in juli 1967 volgde zijn benoeming tot burgemeester van de Noord-Brabantse gemeente Nistelrode. In Heino werd hij opgevolgd door G.W. Floors, de latere burgemeester van Gramsbergen. Na een burgemeesterschap van bijna 13 jaar ging Van Oosterhout in april 1980 vervroegd met pensioen. In 1989 overleed hij op 67-jarige leeftijd.
# Jan zonder Genade

Jan zonder Genade kan zijn:
* Jan, graaf van Oostervant, sneuvelde aan Franse zijde tijdens de Guldensporenslag. Zoon van Jan II van Avesnes, graaf van Henegouwen.
* Jan van Beieren, (Le Quesnoy, ca. 1374 - Den Haag, 6 januari 1425), bijgenaamd Jan zonder Genade, hertog van Beieren-Straubing, prins-bisschop van Luik en graaf van Holland.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jan zonder Genade en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jenita Hulzebosch-Smit

Jenita Hulzebosch-Smit (Rouveen, 14 november 1974) is een Nederlands (marathon-) en langebaanschaatsster. Ze is getrouwd met marathonschaatser en zanger Erik Hulzebosch.
Bij de marathon domineerde ze samen met zus Gretha in het begin van de 21e eeuw het peloton. In de winter van 1995/96 won ze de Amstelmeer Marathon en de Veluwemeertocht. Op 30 december 1996 won ze het NK marathon op natuurijs in Ankeveen. Vijf dagen later eindigde ze als vierde vrouw in de Vijftiende Elfstedentocht, achter haar zus die als tweede vrouw aankwam. In 1998, 2003 en 2005 won ze het NK marathon op kunstijs en in 1999 en 2001 het ONK marathon op natuurijs die in Oostenrijk op de Weissensee bij Techendorf plaatsvonden.
Vanaf 2002 deed ze ook mee op de 3000 en 5000 meter op de langebaan. Ze klokte op de 5000 meter baanrecords op de ijsbaan van Assen en Utrecht. Aan het eind van seizoen 2005/2006 is ze gestopt met het langebaanschaatsen.

## Langebaan
### Persoonlijke records

| Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 500 meter | 43,74 | 26 februari 2007 | De Scheg |
| 1000 meter | 1.25,71 | 23 februari 1994 | Collalbo |
| 1500 meter | 2.04,60 | 11 januari 2005 | Heerenveen |
| 3000 meter | 4.09,05 | 21 november 2004 | Berlijn |
| 5000 meter | 7.07,80 | 2 november 2005 | Heerenveen |

### Resultaten

| Jaar | NK Afstanden | WK Afstanden |
| 2003 | 2 3000m 1 5000m | 9e 3000m 4e 5000m |
| 2004 | 2 5000m | |
| 2005 | 1 5000m | 6e 5000m |
| 2006 | 7e 3000m 8e 5000m | |

### Medaillespiegel

| Kampioenschap | 1 | 2 | 3 |
| NK Afstanden | 2 | 2 | 0 |

## Inline-Skaten

Jenita nam in 1992 deel aan de Wereldkampioenschappen inline-skaten in Rome. Daar won ze tweemaal goud.
* 1 op de 10.000 meter afvalkoers
* 1 op de Halve Marathon (21.097,5 m)
# Jelena Stasova

Jelena Dmitrijevna Stasova (Russisch: Еле́на Дми́триевна Ста́сова), (nabij Sint-Petersburg, 3 oktober 1873 - Moskou, 31 december 1966) was een Russisch communistisch revolutionaire en politica. Ze gold als een van de naaste en trouwste medewerkers van Lenin.

## Leven, politieke carrière
#### 1873-1916

Stasova werd geboren in een welgestelde Peterburgse familie. Haar vader was een vooraanstaand advocaat, haar moeder een bekend feministe, kunstcriticus Vladimir Stasov was haar oom. Na afronding van het gymnasium ging ze lesgeven aan zondagsschool voor kinderen uit de lagere sociale klassen. Daar sloot ze vriendschap met collega-docente Nadezjda Kroepskaja, de latere echtgenote van Lenin.
Vanaf 1898 wijdde ze zich volledig aan de revolutionaire zaak. Ze sloot zich aan bij de Russische Sociaaldemocratische Arbeiderspartij en vanaf 1903 (na de breuk met de mensjewieken) bij de bolsjewieken van Lenin. Lange tijd zou ze diens belangrijkste agente in Sint-Petersburg zijn. Ze was betrokken bij tal van illegale activiteiten, waaronder verspreiding van de illegale krant Iskra, werd meermaals gearresteerd en in 1913 naar Siberië verbannen. In 1916 keerde ze terug naar Sint-Petersburg.

#### 1917-1925

Tijdens en vooral ook in de eerste jaren na de Russische Revolutie speelde Stasova een vooraanstaande rol in de Russische politieke arena. Ze werd geroemd om haar organisatietalent. Direct na de Februarirevolutie van 1917 werd ze secretaris van het eerste Centraal Comité van de Communistische Partij. Tevens maakte ze vanaf augustus 1917 deel uit van het eerste Secretariaat van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie, waarvan ze in 1919 een aantal maanden voorzitter was. Van 1918 tot 1920 was ze kandidaatlid van het Politbureau. Ze was een van de oprichtsters van de Tsjeka. Van 1921 tot 1925 verbleef ze te Berlijn als Sovjet-afgevaardigde in het uitvoerend comité van de Komintern.

#### 1925-1966

Na haar terugkeer in de Sovjet-Unie was Stasova tot 1937 secretaris van de Internationale Rode Hulp. Ze ontkwam aan Stalins Grote Zuivering en was bij diens dood in 1953 de enige overlevende van de 26 leden die tijdens de revolutie het eerste centraal comité hadden gevormd. In 1948 werd ze nog wel berispt en zelfs enige tijd gevangen gezet vanwege een lofrede op Nikolaj Boecharin. Stasova kreeg viermaal de Leninorde, alsook de eretitel Held van de Socialistische Arbeid. Ze overleed op oudejaarsdag 1966 op 93-jarige leeftijd.

## Literatuur

* Walther Schmieding: Aufstand der Töchter: russische Revolutionärinnen im 19. Jahrhundert München, 1979, ISBN 3-463-00765-7
* Victor Sebestyen: Lenin. Leven en legende. Spectrum, 2017.ISBN 9789000354535
* Stasova figureert ook in Yuri Slezkines tweedelige familiesaga Het huis van de regering, 2017.
# Jelena Tomašević

Jelena Tomašević (Servisch: Јелена Томашевић) (Negotin, 1 november 1983) is een Servische zangeres. Ze nam voor Servië deel aan het Eurovisiesongfestival 2008.

## Biografie

Jelena Tomašević werd geboren in Negotin in het oosten van Servië, maar later verhuisde ze naar Kragujevac. Vanaf kinds af aan hield ze zich al bezig met muziek. Op achtjarige leeftijd won zij de kindertalentenjacht Šarenijada. Nadat ze zowel de basisschool en de middelbare school had afgemaakt ging ze naar de Universiteit van Kragujevac waar ze Engels studeerde. Intussen maakte ze ook deel uit van de folkloregroep Kud Abrasevic, die veel prijzen in binnen- en buitenland won.

### Eurovisiesongfestival

Tomašević nam in 2004 met succes deel aan Beovizija, de Servische voorronde van Evropesma wat de kandidaat voor Servië en Montenegro op het Eurovisiesongfestival moest aanduiden. Met het liedje Kad ne bude tvoje ljubavi kwam ze echter niet ver in Evropesma.
In 2005 trad ze aan met het liedje Jutro, een compositie van Željko Joksimović, die een jaar eerder nog als tweede eindigde op het Eurovisiesongfestival 2004. Het liedje won Beovizija maar Tomašević moest het nog opnemen tegen de winnaar van Montevizija , de Montenegrijse band No Name. In de finale verloor ze van de Montenegrijnse favoriet, die uiteindelijk naar het Eurovisiesongfestival 2005 in Kiev, Oekraïne mocht. De stemming was op zijn zachtst gezegd oneerlijk aangezien alle Montenegrijnse juryleden Tomašević links lieten liggen. Jelena Tomašević werd tweede in de Second Chance Contest met Jutro.
In 2008 nam ze revanche in Beovizija met het lied Oro, weer een compositie van Joksimović, en ging met de zegepalm aan de haal. Tijdens het Eurovisiesongfestival 2008 in haar eigen land probeerde Tomašević de titel voor Servië te verdedigen. Na de puntentelling eindigde Oro op de zesde plaats.

## Privéleven

Jelena Tomašević is getrouwd met de Servische acteur Ivan Bosiljčić op 28 augustus 2011. Op 24 januari 2012 beviel ze van haar eerste dochter genaamd Nina.
2007: Marija Šerifović · 2008: Jelena Tomašević feat. Bora Dugić · 2009: Marko Kon & Milaan · 2010: Milan Stanković · 2011: Nina Radojčić · 2012: Željko Joksimović · 2013: Moje 3 · 2015: Bojana Stamenov · 2016: Sanja Vučić · 2017: Tijana Bogićević · 2018: Sanja Ilić & Balkanika · 2019: Nevena Božović · 2021: Hurricane · 2022: Konstrakta · 2023: Luke Black · 2024: Teya Dora
* Bibsys: 9049769
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 7265 2887
* MusicBrainz: 9c3e320e-0f8e-48e6-ae53-4fa12375362e
* Nationale en Universitaire bibliotheek Zagreb: 000287633
* Virtual International Authority File: 305624406
* WorldCat (via VIAF): 305624406
# Jetis (onderdistrict)

Jetis (oude spelwijze: Djetis) is een onderdistrict (kecamatan) in Jogjakarta, de hoofdstad van het gelijknamige bijzonder district, op het Indonesische eiland Java.
Bumijo, Cokrodiningratan en Gowongan zijn kelurahan in Jetis.
Danurejan · Gedongtengen · Gondokusuman · Gondomanan · Jetis · Kotagede · Kraton · Mantrijeron · Mergangsan · Ngampilan · Pakualaman · Tegalrejo · Umbulharjo · Wirobrajan
# Jean-Pierre Borlée

Jean-Pierre Borlée (31 oktober 1947 - augustus 1992) was een Belgische atleet, die gespecialiseerd was in de sprint en het hordelopen. Hij nam eenmaal deel aan de Europese kampioenschappen en veroverde in drie verschillende disciplines in totaal drie Belgische titels.

## Biografie

Jean-Pierre Borlée was de oudste broer van Jacques. Hij werd in 1971 Belgisch kampioen op de 100 m en de 200 m. Hij nam dat jaar deel aan de Europese kampioenschappen. Zowel op de 200 m als de 4 x 400 m werd hij uitgeschakeld in de reeksen. In 1977 volgde nog een titel op de 400 m horden.
Jean-Pierre Borlée overleed in 1992 aan de gevolgen van leukemie.

### Clubs

Jean-Pierre Borlée was aangesloten bij Racing White en Racing Club Brussel. Bij deze laatste club werd hij voorzitter. Na zijn dood organiseerde deze club de Grand Prix Jean-Pierre Borléé.

## Belgische kampioenschappen

| Onderdeel | Jaar |
| 100 m | 1971 |
| 200 m | 1971 |
| 400 m horden | 1977 |

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 100 m | 10,5 s | 1 augustus 1971 | Brussel |
| 200 m | 21,5 s | 1 augustus 1971 | Brussel |
| 400 m horden | 52,46 s | 19 juni 1976 | Wenen |

## Palmares
### 100 m

* 1971: 1 BK AC - 10,5 s

### 200 m

* 1971: 1 BK AC - 21,5 s
* 1971: 5e in reeks EK in Helsinki - 21,7 s

### 4 x 400 m

* 1971: 5e in reeks EK in Helsinki - 3.07,8

### 400 m horden

* 1977: 1 BK AC - 53,73 s
* ↑ (fr) Décès de Jean-Pierre Borlée, Le Soir, 8 augustus 1992

#### Externe link

* 100 jaar Belgische atletiek, uitgave KBAB, 1989
# Jean-Pierre Berghmans

Jean-Pierre Léon Louis Joseph Marie baron Berghmans (Namêche, 23 januari 1949) is een Belgisch industrieel en bestuurder.

## Biografie

Jean-Pierre Berghmans is een telg uit het geslacht Berghmans en een zoon van Jean Berghmans (1918-1999) en Elisabeth barones Lhoist (1921-2020). Hij trouwde in 1972 met Catherine gravin d'Aspremont Lynden (1951), dochter van burgemeester, senator en minister Harold Charles graaf d'Aspremont Lynden (1914-1967), met wie hij drie dochters kreeg.
Hij behaalde een licentiaat in de toegepaste economische wetenschappen aan de Université catholique de Louvain en een MBA aan het INSEAD in Frankrijk. In 1974 ging hij in dienst bij kalkgroep Lhoist, de familieonderneming langs moederszijde. In 1979 werd hij er gedelegeerd bestuurder en lid van de raad van bestuur. In 1985 werd hij voorzitter van het directiecomité. Onder leiding van Berghmans breidde de groep zijn activiteiten in de jaren 1980 naar het Amerikaanse continent en in de jaren 1990 naar Oost-Europa en Duitsland uit. In de jaren 2000 werden verdere overnames gedaan in Zuid-Europa, Brazilië en Azië.. Zo is de onderneming uitgegroeid tot wereldleider in zijn sector. Het bedrijf heeft ongeveer 6.650 werknemers, verkoopt zijn producten in meer dan 80 landen en telt 135 vestigingen in meer dan 25 landen.
Op 22 april 2005 werd hij verheven in de Belgische erfelijke adel met de persoonlijke titel van baron. In 2017 werd hem de onderscheiding van commandeur in de Kroonorde van België toegekend. Sinds 2005, is hij al ridder in het Franse Legioen van Eer.
Berghmans is of was tevens:
* lid van het directiecomité van het Verbond van Belgische Ondernemingen,
* voorzitter van de Belgische raad van het INSEAD,
* bestuurder van het Kindermuseum in Elsene,
* stichtend lid van het Museum van Europa,
* medeoprichter van Maison de la Radio Flagey, dat het voormalige gebouw van de openbare omroep Flagey in Elsene renoveerde,
* medeoprichter en voorzitter van Club des Combins, een Zwitsers verzekeringsinitiatief voor berggidsen,
* lid van de Trilaterale Commissie,
* lid van de Tate International Council, een vereniging van internationale kunstverzamelaars.

## Literatuur

* Adelbrieven verleend door Z.M. Albert II Koning der Belgen, 2001-2008, Tielt, 2010.
* État présent de la noblesse belge, 2017, 236.
* ↑ (fr) Delforge, Paul, Berghmans Jean-Pierre. Geraadpleegd op 11 juni 2024.
* ↑ (fr) La discrète et richissime famille Lhoist-Berghmans: qui est-elle et comment a-t-elle construit son empire?. 7sur7 (8 juillet 2023). Geraadpleegd op 11 juni 2024.
* ↑ Jean-Pierre Berghmans, patron van een onbekend kalkimperium, De Tijd, 15 maart 2012. Gearchiveerd op 2 december 2021.
# Jean-Pierre Boyer

Jean-Pierre Boyer (Port-au-Prince, 15 februari 1776 - Parijs, 9 juli 1850) was president voor het leven van Haïti van 1818 tot 1843. Hij herenigde het noordelijke en zuidelijke deel van Haïti in 1820 en veroverde in 1822 Santo Domingo (de huidige Dominicaanse Republiek) waardoor het hele eiland Hispaniola vanaf toen onder één gezag kwam te staan.
Hij werd geboren als een vrije mulat, zoon van een Fransman en Afrikaanse moeder. Hij werd opgeleid in Frankrijk aan een militaire academie en promoveerde al snel tot bataljonscommandant. In 1794 vocht hij tegen een Brits expeditieleger dat Saint-Domingue, zoals de toenmalige Franse kolonie nog heette, was binnengevallen. Later vocht hij samen met generaal André Rigaud tegen de zwarte bevolking onder leiding van de rebellenleider Toussaint Louverture in de Haïtiaanse Revolutie.
# Jervisbaaiterritorium

Het Jervisbaaiterritorium (Engels: Jervis Bay Territory) is een territorium van Australië aan de zuidkust van New South Wales. Het is ongeveer 74 km² groot en ligt op het schiereiland Behwere, ingeklemd tussen het St. Georgesbasin, de Wreckbaai, de Tasmanzee en de Jervisbaai. Er wonen ongeveer 760 mensen, bijna allemaal werkzaam op de marinebasis.
Ongeveer 90% van het territorium behoort toe aan de Aboriginalgemeenschap van Wreck Bay. Het Nationaal park Booderee (voor 1995 bekend als Nationaal park Jervis Bay) ligt in dit gebied.

## Geschiedenis

Het gebied werd in 1915 door de Australische regering aangekocht van New South Wales om het federale bestuur in Canberra een toegang tot de zee te verschaffen. Dit was nodig omdat de Australische grondwet voorschreef dat een deelstaatshoofdstad toegang tot zee moet hebben en Canberra ligt niet aan zee. Het gebied werd aanvankelijk door het ministerie van Binnenlandse Zaken (Department of the Interior) bestuurd en later door het Department of the Capital Territory, als onderdeel van het Hoofdstedelijk Territorium totdat dit in 1989 zelfbestuur verkreeg. Jervis Bayterritorium werd sindsdien bestuurd door verschillende departementen die zich met het bestuur van de territoria bezig houden.