OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hydrocanthus pederzanii

Hydrocanthus pederzanii is een keversoort uit de familie diksprietwaterkevers (Noteridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2006 gepubliceerd door Toledo & Hendrich.
# Hanna Sahlfeld-Singer

Hanna Sahlfeld-Singer (Flawil, 17 oktober 1943) is een Zwitserse politica voor de Sociaaldemocratische Partij van Zwitserland (SP/PS) uit het kanton Sankt Gallen. Zij was in 1971 een van de eerste elf vrouwelijke verkozenen in de Nationale Raad.

## Biografie
### Afkomst en opleiding

Hanna Sahlfeld-Singer is een dochter van Werner Singer en Margrith Hohl. Ze liep school in Flawil en aan de kantonnale school van Sankt Gallen. Later studeerde ze protestantse theologie aan in Zürich, Bazel en Wenen. Ze werd actief binnen de protestantse eredienst.

### Politica

Op 1 augustus 1970, op de Zwitserse nationale feestdag, gaf Sahlfeld-Singer een toespraak over het vrouwenstemrecht in Zwitserland, wat haar een jaar later een plaats opleverde op de socialistische lijst voor de Nationale Raad bij de federale parlementsverkiezingen van 1971. Deze waren de eerste verkiezingen waarbij ook vrouwen stemrecht hadden. Ze geraakte verkozen en werd daarmee op 13 december 1971 het eerste vrouwelijke lid van de Nationale Raad uit het kanton Sankt Gallen. Na haar verkiezing diende ze afstand te nemen van haar betrekking in de protestantse eredienst op grond van toenmalig artikel 75 van de Zwitserse Grondwet van 1874. Dit artikel was een van de zogenaamde uitzonderingsartikels in de Zwitserse Grondwet dat voor zowel katholieken als protestanten een cumulverbod oplegde tussen een mandaat als lid van de Nationale Raad en een religieuze functie.
Tijdens haar mandaat beviel ze van haar tweede kind, waardoor ze de eerste vrouw werd die moeder werd tijdens haar mandaat in de Bondsvergadering. In de Nationale Raad bepleitte ze een betere bescherming voor woninghuurders, de invoering van een burgerdienst, de vereenvoudigde naturalisatie voor vreemdelingen en een snelheidsbeperking tot 40 km/h in de dorpskernen. Ze had tevens kritiek op de lage verloning van de Zwitserse werknemers.

### Emigratie naar Duitsland

Nadat ze bij de federale parlementsverkiezingen van 1975 werd herverkozen, verzaakte ze kort nadien aan haar mandaat. Ze zetelde tot 31 december 1975. Haar echtgenoot, die ontslag had genomen uit zijn baan, vond geen nieuw werk in het kanton Sankt Gallen omwille van zijn Duitse afkomst en het politiek engagement van zijn echtgenote, waardoor het koppel verhuisde naar Wil. Met de hulp van andere familieleden konden de Sahlfelds alzo enige tijd het hoofd bieden, voordat ze in de herfst van 1975 besloten naar Duitsland te emigreren.
Van 1976 tot 2003 doceerde ze de protestantse religie als predikant in het gymnasium van het aartsbisdom Sankt Angela in Wipperfürth in Noordrijn-Westfalen. Ze bekleedde geen politieke functies meer en vestigde zich na haar pensioen in Barsinghausen, nabij Hannover.

## Literatuur

* (de) Boos, S., "Zu früh am richtigen Ort" in Widmer, M. en Witzig, H. (ed.), Blütenweiss bis rabenschwarz. St. Galler Frauen – 200 Porträts, 2003, p. 328-329.
* (de) Graf, K. (ed.), Pfarrerinnen und Pfarrer der Evangelisch-reformierten Kirche des Kantons St. Gallen, 1971-2009, 2010, p. 53.
# Paralaophonte harpagone

Paralaophonte harpagone is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Laophontidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2006 door Gheerardyn, Fiers, Vincx & De Troch.
# John Barnes Chance

John Barnes Chance (Beaumont, Texas, 20 november 1932 – Lexington, Kentucky, 16 augustus 1972) was een Amerikaans componist.

## Levensloop

John Barnes Chance studeerde aan de Universiteit van Texas in Austin onder andere compositie bij James Clifton Williams. Hij behaalde zijn Bachelor of Music en zijn Master of Music aldaar en studeerde aansluitend bij Kent Kennan en Paul Pisk.
Hij was van 1960 tot 1962 Composer-in-residence in de openbare school van Greensboro, North Carolina, als uitgenodigde van het Ford Foundation Young Composers Project. Hij speelde pauken in het symfonieorkest van Austin en later was hij bewerker en arrangeur in de Fourth U.S. Army band, in San Antonio en de Eighth U.S. Army band in Korea.
Als componist is hij vooral bekend voor zijn werken voor harmonieorkest, maar hij schreef ook werken voor orkest, kamermuziek en Vocale muziek. Hij overleed ten gevolge van een vliegtuigramp.

## Composities
### Werken voor orkest

* 1956 Symphony No. 1
* 1957 Overture to a Fairy Tale
* 1960 Fiesta!
* 1961 Satiric Suite, voor strijkorkest
* Burletta, a chromatic piece

### Werken voor harmonieorkest

* 1962 Incantation and Dance
* 1962 Alleluia, voor gemengd koor en harmonieorkest
* 1962 Ballad and March, on American traditional text, voor gemengd koor en harmonieorkest
* 1964 Variations on a Korean Folk Song
** Con Molto
** Vivace
** Larghetto
** Allegro con brio
** Con Islancio
* 1966 Introduction and Capriccio, voor piano en harmonieorkest
* 1971 Blue Lake Overture
* 1971 Elegy
* 1972 Symphony No. 2
** Sussurando – Energico
** Elevato
** Slancio

### Missen, cantates en geestelijke werken

* 1961 Blessed are They that Mourn, naar de Bijbelse tekst voor gemengd koor, hoorn, strijkers en slagwerk
* 1962 Alleluia, (z. Werken voor harmonieorkest)
* 1967 Kyrie and Alleluia, voor gemengd koor en orkest

### Werken voor koor

* 1961 The Noiseless, Patient Spider, voor vrouwenkoor en fluiten - tekst: Walt Whitman

### Vocale muziek

* 1962 3 Songs, voor sopraan, fluit en piano - tekst: Edward Estlin Cummings

### Kamermuziek

* 1959 Credo, voor trompet en piano
* 1966 Introduction and Capriccio, voor houtblazers-ensemble en piano

## Publicaties

* Barry Kopetz: An Analysis of Chance's "Incantation and Dance". The Instrumentalist, October 1992.
* William H. Rehrig, Paul E. Bierley: The Heritage Encyclopedia of Band Music. Westerville, Ohio. Integrity Press, 1991. ISBN 0-918048-08-7
* Raoul F. Camus: John Barnes Chance, Grove Music Online, ed. L. Macy. Accessed 27 Mar 05.
# Wolfhound

Wolfhound is de internationale titel van een Russische fantasyfilm (Russisch: Волкодав из рода Серых Псов, Volkodav iz roda Serych Psov) uit 2007. De film van regisseur Nikolaj Lebedev is gebaseerd op een boek van Maria Semjonova. Er werd tevens een televisieserie gemaakt die de jeugdjaren van Wolfhound behandelt. De film is de op een na duurste die tussen 1990 en 2010 in Rusland werd gemaakt en werd gefilmd in de bossen van Slowakije.

## Verhaal

Wolfhound is nog kind als bij een aanval zijn ouders en de rest van de stam worden vermoord. Zelf wordt hij gevangengenomen en als slaaf tewerkgesteld in een mijn, waar hij een gewonde vleermuis redt die niet meer van zijn zijde wijkt. Als volwassene ontsnapt hij met de vleermuis en als dappere krijger gaat hij op zoek naar de kwaadaardige gemaskerde druïde Zjadoba om de dood van zijn stam te wreken. Tijdens zijn zoektocht belooft hij een prinses (Oksana Akinsjina) haar te beschermen.

## Externe link

* (de) (en) (fr) (ru) Officiële website
# Gornja Košana

Gornja Košana is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Pivka in de NUTS-3-regio Notranjskokraška. De plaats telde 138 inwoners op 1 januari 2020.
# Hydrocanthus socius

Hydrocanthus socius is een keversoort uit de familie diksprietwaterkevers (Noteridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1844 gepubliceerd door F.Sahlberg.
# Hanna Obbeek

Hanna Obbeek (Amsterdam, 24 april 1998) is een Nederlands voormalig actrice.
Ze is de dochter van zanger Jan Obbeek en actrice Johanna ter Steege. Hanna Obbeek werd bekend door haar hoofdrol in de film Briefgeheim (2010). Daarna speelde zij de hoofdrol van Akkie, in de film Achtstegroepers huilen niet (2012) in de verfilming van het gelijknamige boek van Jacques Vriens. Voor deze rol werd Obbeek genomineerd voor een Rembrandt Award in de categorie Beste Actrice. In 2013 speelde ze met Nils Verkooijen en Diana Dobbelman de hoofdrol in de film Bobby en de geestenjagers. Na enkele andere rollen richtte ze zich ook op kostuumontwerp. Zo assisteerde ze in de kostuumafdeling in de eerste afleveringen van de dramaserie Ik weet wie je bent (2018).

## Externe link

* (en) Hanna Obbeek in de Internet Movie Database
* ↑ De opnames van Mascotte waren in 2020 afgerond.
* 1 2 Johanna ter Steege: ‘Acteren en verlegen zijn gaan prima samen’. Algemeen Dagblad (2 juli 2022). Gearchiveerd op 3 september 2023. Geraadpleegd op 30 juni 2024.
* ↑ Raymond van den Boogaard, "Het zijn harde tijden voor 'Les Charmeurs'". "NRC Handelsblad". Rotterdam, 23 december 1994.
* ↑ Redactie. "Briefgeheim," NRC Handelsblad. Rotterdam, 7 juni 2014. Gearchiveerd op 4 mei 2019.
* ↑ André Waardenburg. "Niet te simpel of te zielig," NRC Handelsblad. Rotterdam, 16 februari 2012. Gearchiveerd op 4 mei 2019.
* ↑ Redactie. "'Alles is familie' kanshebber voor Rembrandt Award," Algemeen Dagblad, 9 mei 2013. Gearchiveerd op 4 mei 2019.
* ↑ Redactie. "Uit voor kinderen," NRC Handelsblad. Rotterdam, 7 februari 2013. Gearchiveerd op 4 mei 2019.
# Patinella

Patinella kan verwijzen naar:
* Patinella (mosdiertje): een geslacht van mosdiertjes in de familie Lichenoporidae
* Patinella (schimmelgeslacht): een geslacht van schimmels in de familie Dermateaceae
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Patinella en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Johan de Cassemajor

Johannis (Johan) de Cassemajor ('s-Hertogenbosch, 2 februari 1669 - Deurne, 29 februari 1720) was een Nederlandse schout.

## Bestuurlijke carrière

Johan de Cassemajor werd geboren als zoon van Johan de Cassemajor en Christina van Muijswinckel. Hij was de oudste in een gezin van vijf kinderen. Johan de Cassemajor was als secretaris werkzaam te Lith (1706-1710), en volgde in 1710 Louis Caesteker op als schout van de heerlijkheid Deurne. Tussen 1711 en 1719 was hij er tevens secretaris. Na zijn voortijdige dood werd hij te Deurne opgevolgd door zijn broer Pero de Cassemajor, die al sinds 1719 het secretarisambt onder hem bekleedde.
Vóór 1700 huwde Johan met Gerardina van Dinter, met wie hij tussen 1700 en 1714 een zoon en twee dochters kreeg. Zijn gelijknamige zoon Johan, drossaard te Helmond, huwde met de dochter van zijn broer Pero.
* ↑ H.N. Ouwerling, 1933. Geschiedenis der dorpen en heerlijkheden Deurne, Liessel en Vlierden. Helmond.
# Christian August Münckner

Christian August Münckner (Grimma, 12 december 1788 – 30 september 1864) was een Duits luthers theoloog en dichter.

## Biografie

Münckner volgde onderwijs aan verschillende scholen in zijn geboorteplaats Grimma en studeerde aansluitend, vanaf 1809, theologie aan de Universiteit Leipzig. Omdat zijn vader in 1805 was overleden, was Münckner erg arm. Zijn situatie verbeterde echter in de herfst van 1810, toen hij een plaats kreeg in het convict (internaat voor theologiestudenten) van de predikant Encke van de Nikolaikirche. Tevens kreeg hij de bij die kerk behorende famulatur (assistentschap). Encke benoemde Münckner in 1812 tot catecheet en beval hem aan als huisleraar, zodat hij voldoende geld kon verdienen om zijn studie te voltooien. In 1817 werd Münckner uiteindelijk dominee in Limbach en Saalhausen bij Oschatz. Tijdens de zeven jaar dat hij daar werkte had hij de gelegenheid zich met de dichtkunst bezig te houden en publiceerde hij zijn eerste dichtbundels. In 1825 werd hij hoofdpredikant in Strehla, wat hij bleef tot zijn overlijden in 1864.

## Publicaties (selectie)

* Gedichte (1818)
* Morgen- und Abendlieder für die erwachsene Jugend (1822)
* Himmelsleiter. Eine episch-parabolische Darstellung von der Auffassung des Christenthums (1846)
* Lieder vom Jenseits (1856)

## Literatuur

* Franz Brümmer: Münckner, Christian August. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 23. Duncker & Humblot, Leipzig 1886, p. 8.
* Gemeinsame Normdatei: 10126285X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 1072 592X
* Virtual International Authority File: 372728
* WorldCat (via VIAF): 372728
# Abri Blanchard

De abri Blanchard, ook gekend als abri Blanchard I, abri Blanchard-des-Roches en abri Didon is een ingestorte prehistorische schuilplaats in de vallei van de Vézère te Sergeac (in de Franse Dordogne). Ze maakt deel uit van een cluster van rotswoningen in een plaats genaamd Castel-Merle. Ze ligt vlak naast de abri Castanet.

## Opgravingen

Een eerste opgravingscampagne werd gevoerd door Marcel Castanet en Louis Didon in 1910-12. Ze huurden het terrein van eigenaar M. Blanchard. D. Peyrony identificeerde twee lagen uit het Aurignacien. Bij nieuwe opgravingen in het begin van de 21e eeuw is een meer complexe stratigrafie weerhouden.
In de abri Blanchard zijn een aantal merkwaardige vondsten gedaan, waaronder een arendsbeen met inkepingen die speculatief zijn geïnterpreteerd als een maankalender. Op de muren van de grot is een oeros gegraveerd waarbij stippen als grafische techniek zijn gebruikt. Hij wordt gedateerd op 38.000 BP (via moleculaire filtratie en hydroxyproline-koolstof-14-datering). Net als in omliggende sites zijn in de abri Blanchard ook gegraveerde vulva's aangetroffen.
De vondsten zijn voornamelijk overgebracht naar het Musée des Antiquités nationales van Saint-Germain-en-Laye en het Musée du Périgord van Périgueux. Ook in de collecties van het Musée de l'Homme en het Institut de Paléontologie Humaine zitten artefacten afkomstig uit de abri Blanchard.

## Literatuur

* R. Bourrillon e.a., "A new Aurignacian engraving from Abri Blanchard, France: Implications for understanding Aurignacian graphic expression in Western and Central Europe", in: Quaternary International, 2017, DOI:10.1016/j.quaint.2016.09.063
* Élise Tartar e.a., Which Aurignacians were at Abri Blanchard (Sergeac, Dordogne, France)? Data from bone and antler artifacts in American collections and from new field operations, in: PALEO, 2014, p. 309-331
* D. Peyrony, Le gisement Castanet, Vallon de Castelmerle, commune de Sergeac (Dordogne). Aurignacicen I et II, in: Bulletin de la Société préhistorique de France, 1935, nr. 9, p. 418-443
# Goussia squali

Goussia squali is een soort in de taxonomische indeling van de Myzozoa, een stam van microscopische parasitaire dieren. Het organisme komt uit het geslacht Goussia en behoort tot de familie Eimeriidae. Goussia squali werd in 1975 ontdekt door Fitzgerald.
# Hydroglyphus pseudogeminus

Hydroglyphus pseudogeminus is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1877 door Régimbart.
# Haramiyidae

De Haramiyidae zijn een familie van vroege zoogdieren die de geslachten Staffia en Thomasia (synoniem Haramiya) omvat. Andere namen voor de familie zijn Microlestidae Murray, 1866, Thomasiidae Poche, 1908 en Microcleptidae Simpson, 1928. De familie is bekend van het Vroeg-Jura van Tanzania (Staffia) en het Laat-Trias en Vroeg-Jura van Europa (Thomasia). De verwantschap tussen de beide geslachten is niet erg duidelijk.
# Paranhammus marcipor

Paranhammus marcipor is een keversoort uit de familie boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1842 door Newman.
# Johannes de Zwaan

Johannes de Zwaan (Den Haag, 26 juni 1883 – Leiden, 23 december 1957) was Nederlands theoloog en politicus. Hij was lid van de Eerste Kamer namens de CHU en hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Leiden en de Rijksuniversiteit Groningen.

## Biografie

Johannes de Zwaan werd geboren in Den Haag en doorliep daar het gymnasium. Hij studeerde aan de Rijksuniversiteit Leiden en werd in 1906 kandidaat gesteld. Op 14 april 1907 werd hij in Heemse (Overijssel) bevestigd tot predikant. In 1909 promoveerde hij tot doctor in de theologie. Daarna werd hij predikant in Oosthoorn en Baambrugge.
In 1912 werd hij benoemd tot buitengewoon hoogleraar in het Grieks-Oosters christendom aan de Rijksuniversiteit Leiden. Op 13 februari 1914 werd hij benoemd tot hoogleraar oud-Christelijke letterkunde, uitleg Nieuwe Testament en encyclopedie der godsdienst aan de Rijksuniversiteit Groningen. In 1926/27 was hij daar rector magnificus. In 1929 vertrok De Zwaan naar Leiden, waar hij oud-Christelijke letterkunde en uitleg Nieuwe Testament doceerde aan de rijksuniversiteit. In 1938 nam De Zwaan het initiatief tot oprichting van de internationale vereniging van nieuwtestamentici, die hem in 1947 te Oslo tot eerste voorzitter koos. Op 22 mei 1953 trad hij als hoogleraar af in verband met het bereiken van de zeventigjarige leeftijd.
Hij was van 1924 tot 1929 lid van de gemeenteraad van Groningen en van 1927 tot 1929 eveneens lid van de Provinciale Staten van Groningen. In 1937 kwam hij namens de Christelijk Historische Unie in de Eerste Kamer. Hij stelde zich in 1956 niet beschikbaar voor herverkiezing. De Zwaan was vicevoorzitter van de Christelijk Historische Unie en maakte deel uit van de hoofdredactie van het dagblad De Nederlander. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij van 4 mei tot 14 juli 1942 als gijzelaar geïnterneerd in Kamp Sint-Michielsgestel. De Zwaan was betrokken bij de totstandkoming van de NBG-vertaling uit 1951. Hij werd gedecoreerd tot ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Op zondag 14 april 1957 vierde hij zijn vijftigjarig ambtsjubileum als predikant.
* ↑ "Nieuwsblad van het Noorden", 29 april 1937. Geraadpleegd op 13 juli 2021.
* ↑ Link RUG
* ↑ "Trouw", 13 mei 1953. Geraadpleegd op 13 juli 2021.
* ↑ "Provinciale Drentsche en Asser courant". Geraadpleegd op 13 juli 2021.
* Bibsys: 99039091
* Biografisch Portaal: 26795900
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: zwaa011
* Gemeinsame Normdatei: 172477417
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4370 6215
* Library of Congress Control Number: no93010732
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007281809205171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073144258
* Parlement.com: vg09lldmnyyt
* Système universitaire de documentation: 081136315
* Virtual International Authority File: 38946462
* WorldCat (via VIAF): 38946462
# Choerosaurus

Choerosaurus is een geslacht van uitgestorven therocephalide therapsiden uit het Laat-Perm van Zuid-Afrika.
De typesoort Choerosaurus dejageri werd in 1929 benoemd door de Zuid-Afrikaanse paleontoloog Sidney H. Haughton uit de Tropidostoma Assemblage Zone. De geslachtsnaam is afgeleid van het Grieks choiros, 'zwijn'.
Het holotype is SAM-PK-K-8797, een gedeeltelijk skelet met schedel, onderkaken, bekken en een stuk linkerdijbeen.
Choerosaurus lijkt qua uiterlijk op Scaloposaurus. Bij zowel Choerosaurus als Scaloposaurus is de achterkant van de schedel (de occiput genoemd) hoog en zijn de hoektanden dik en verkort. Choerosaurus heeft ook tanden die ankylothecodont zijn, wat betekent dat ze zijn versmolten met het bot van de kaak en niet zouden zijn vervangen toen het nog leefde. Aan weerszijden van de lange lage schedel bevinden zich twee paar opvallende bulten. Die werden wellicht gebruikt om te vechten of als pronkorganen.
Choerosaurus werd traditioneel ingedeeld in de Scalopodontia, een groep kleine therocephaliërs. Scalopodontiërs worden nu beschouwd als een polyfyletische groepering van voornamelijk juveniele therocephaliërs, en de meeste taxa worden nu geclassificeerd als basale leden van Baurioidea. De positie van Choerosaurus binnen Baurioidea is onzeker, omdat het nooit is opgenomen in een fylogenetische analyse.
# Xenorias

Xenorias is een geslacht van zeesterren uit de familie Solasteridae.

## Soort

* Xenorias polyctenius (Fisher, 1913)
# A long walk on a short pier (album)

A long walk on a short pier is het eerste album (in cd vorm) van de slagwerkgroep Slagerij van Kampen. Alle nummers, behalve mosi oa tunya, zijn instrumentaal. Het album is een ode aan de oorspronkelijke bewoners van verschillende continenten.

## Nummers

* the impi (1:55)
* mosi oa tunya (5:00)
* dance of the impi (1:35)
* the mountain to mohammed (6:45)
* return of the impi (1:15)
* les vieux griots (5:30)
** les griots (2:20)
** l'état (0:55)
** la fin (1:37)
** impi:chment (0:38)
* wakarimasèn (8:06)
* tellem mallets (7:05)
* a long walk on a short pier (21:45)
** java (4:40)
** slave coast (2:35)
** mississippi (3:05)
** chicago (3:15)
** new york city (2:50)
** world-jam (5:20)
Stukjes van een aantal nummers zijn te horen op de website van Slagerij van Kampen (bij de discografie).
# Goniada grahami

Goniada grahami is een borstelworm uit de familie Goniadidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Goniada grahami werd in 1932 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Benham.
# Hydroglyphus rocchii

Hydroglyphus rocchii is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1986 door Biström.
# Hans Sleeswijk

Hans Sleeswijk (Amsterdam, 31 januari 1935 – Lage Vuursche, 1 januari 2024) was een Nederlands ondernemer binnen de amusementsindustrie, voornamelijk theater- en televisieproducent.
Hij was zoon van Maria Helena de Haas en René Sleeswijk sr. Hans Sleeswijk was de broer van René van Vooren van De Mounties. Hans was getrouwd met kunstschilderes Geraldine J. Bartlett, die in 1960 naar Nederland kwam en wel werkte voor de Sleeswijk Revue. Dochter Karen Sleeswijk was in de jaren tachtig enige tijd actief als theatercoördinator.

## Zeilen

Al voordat Sleeswijk de theaterwereld binnenstapte had hij al bekendheid. Hij zeilde jarenlang Voor het Koninklijk Nederlands Watersport Verbond, het latere Watersportverbond. Tot aan zijn 27e was hij actief in de finnjol en was nog in de race voor de Olympische Zomerspelen 1964 in Tokio. Echter, in 1962 braken beschadigde en versleten lendenwervels hem op. Onderzoek door een specialist mocht niet baten. Hij kon niet verder, verkocht zijn boten. Overigens was een van die boten een geschenk van Willy Walden voor Sleeswijk, toen elf jaar oud. Sleeswijk zeilde circa zeshonderd wedstrijden. Hij kreeg onder meer les van Paul Elvstrøm die hem als reserve van Bob Marcus naar de Olympische Zomerspelen 1956 had moeten brengen, maar die spelen werden door Nederland geboycot. Bij de Europese kampioenschappen een jaar later werd Sleeswijk vijfde en tweede in de Kielerwoche achter Elvström. In 1960 was er teleurstellend resultaat bij de Olympische Zomerspelen 1960 in Rome, waar hij bij het zeilen in de zee voor Napels niet vooruit leek te komen. Hij trachtte er nog de moed in te houden om zijn loopbaan voort te zetten met voorbeelden als Gerrit Korteweg en Boudewijn Heidenrijk, maar het zat er niet meer in. Zijn wintersport veldhockey moest hij ook laten schieten. De zeilboot kwam nog één maal terug; in zijn overlijdensbericht.

## Theater

Hij schoof al tijdens die zeilcarrière richting het theater en in 1962 was het zover. Hij produceerde voor het eerst. In Harten troef stonden Corry Brokken (in 1968 getrouwd met René), Willy Walden en Piet Muijselaar in Koninklijk Theater Carré. In die jaren ontdekten vader en zoon een nieuwe jonge zanger Ronnie Tober. Onder de paraplu van NV Sleeswijk Organisatie bleven vader en zoon jarenlang theaterproducties verzorgen rondom Snip en Snap, die stopte uiteindelijk in 1970. Vader en zoon hadden inmiddels de handen vol aan Sweet Charity. In 1978 overleed René Sleeswijk en stond de zoon er alleen voor. Hans Sleeswijk zou tot in de jaren negentig theater- en televisieproducties verzorgen, maar kreeg steeds meer concurrentie van het bedrijf van Joop van der Ende. De laatste producties van zijn hand waren Ha, die pa (1990-1993) en Sjans (1992-1994).
* Redactie, Voor Hans Sleeswijk valt vandaag het doek (loopbaan tot juli 1962). De Telegraaf (21 juli 1962). Geraadpleegd op 6 juni 2024 – via delpher.nl.
* Olympedia (geraadpleegd 6 juni 2024)
* Soester Courant: Overlijdensbericht Hans Sleeswijk (geraadpleegd 6 juni 2024)
* Hans Sleeswijk op Theaterencyclopedie (geraadpleegd 6 juni 2024)
* ↑ Amsterdam: Persoonskaart Reijndert Sleeswijk