OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Spoorlijn Martigny - Orsières

De spoorlijn Martigny - Orsières en de spoorlijn Sembrancher - Le Châble zijn Zwitserse spoorlijnen tussen Martigny - Orsières met een zijlijn tussen Sembrancher en Le Châble. Chemin de fer Martigny-Orsières (afgekort: MO) was een Zwitserse spooronderneming gelegen in het kanton Wallis. Voor deze lijn is ook wel de merknaam Saint-Bernard Express in gebruik. De spoorlijn is tegenwoordig onderdeel van de Transports de Martigny et Régions (TMR).

## Geschiedenis

* Het traject van Martigny naar Orsières werd in 1910 geopend.
* Het traject van Sembrancher naar Le Châble werd in 1953 geopend.

## Traject

Het traject van Martigny naar Orsières loopt langs La Drame en La Drame de Ferret. Het traject van Sembrancher naar Le Châble loopt langs La Drame en La Drame de Bagnes. Sinds de jaren 70 van de vorige eeuw is het gebied waardoor de lijn gelegen is een belangrijk wintersportgebied geworden.

## Fusie

De Transports de Martigny et Régions (TMR) ontstond in 2001 door een fusie van de Chemin de fer Martigny-Orsières (MO) met de Chemin de fer Martigny–Châtelard (MC).

## RegionAlps

De RegionAlps is een dochteronderneming van de Schweizerischen Bundesbahnen (SBB) en de Transports de Martigny et Régions (TMR). De RegionAlps is sinds december 2003 belast met het regionaal personenvervoer op de oorspronkelijke Simplon spoorlijn. Deze loopt van de Frans-Zwitserse grensplaats Saint-Gingolph in Wallis over Saint-Maurice naar Brig. De RegionAlps gebruikt voor dit personenvervoer treinstellen van de SBB en van de TMR.

## Elektrische tractie

Het traject werd geëlektrificeerd met een spanning van 15.000 volt 16 2/3 Hz wisselstroom.

## Afbeeldingen

* Station Martigny
* Trein bij Orsières
* Station Le Châble

## Literatuur

* Jean Metz, José Banaudo, Matthias Huber, Les Trains du Mont-Blanc. Second volume: Le Chemin de fer Martigny-Châtelard, Le Tramway de Martigny. Les Editions du Cabri, Breil-sur-Roya, 1998, ISBN 2-908816-62-8
* Eisenbahnatlas Schweiz. Schweers + Wall, Aachen 2004, ISBN 3-89494-122-7.
# Stactobia tuor

Stactobia tuor is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Statherotis licnuphora

Statherotis licnuphora is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Diakonoff.
# Statherotis tetrarcha

Statherotis tetrarcha is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Meyrick.
# Station Givors-Ville

Station Givors - Ville is een spoorwegstation in de Franse gemeente Givors.
# Station Gizałki

Station Gizałki is een spoorwegstation in de Poolse plaats Gizałki.
# Station Giżycko

Station Giżycko is een spoorwegstation in de Poolse plaats Giżycko.
# Stactobiella palmata

Stactobiella palmata is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Nearctisch gebied.
# Stactobiella delira

Stactobiella delira is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Nearctisch gebied.
# Stactobiella siribhum

Stactobiella siribhum is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Stactobiella nikulinae

Stactobiella nikulinae is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Stactobiella risi

Stactobiella risi is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Station Bystra Wielka

Station Bystra Wielka is een spoorwegstation in de Poolse plaats Bystra.
# Station Bytków

Station Bytków is een spoorwegstation in de Poolse plaats Siemianowice Śląskie.
# Station Bystrzyca Kłodzka Przedmieście

Station Bystrzyca Kłodzka Przedmieście is een spoorwegstation in de Poolse plaats Bystrzyca Kłodzka.
# Station Frysztak

Station Frysztak is een spoorwegstation in de Poolse plaats Frysztak.
# Station Fréjus

Station Fréjus is een spoorwegstation in de Franse gemeente Fréjus.
# Stadsschuur Middelburg

De Stadsschuur is een gebouw en rijksmonument aan de Stadsschuur 2 in Middelburg in de provincie Zeeland.

## Geschiedenis

De stadsschuur werd hoogstwaarschijnlijk gebouwd in 1585 in Hollandse renaissancestijl. De stadsschuur diende "tot bewaaring van Stads Bouwstoffen en Gereedschappen". De stadsschuur werd door de Gemeentewerken tot einde 1998 gebruikt als opslag- en werkplaats. Daarna werd het pand grondig gerestaureerd en in 2003 vestigde zich hier een architectenbureau dat het pand tien jaar huurde. Daarna werd het gebruikt als atelier voor een kunstenares.
Op het gebouw bevinden zich een zonnewijzer uit de 17e eeuw en een hardsteen uit de 18e eeuw waar de vloedhoogten in Middelburg zijn aangegeven.
Aan het gebouw, achter de gracht bevindt zich de voormalige getijdenmolen uit 1551 en een spuisluis.

## Fotogalerij

* De zonnewijzer
* Zicht op de zijgevel
# Station Amsterdam Weesperpoort

Het Weesperpoortstation was een kopstation in Amsterdam. Het was tussen 1843 en 1939 in gebruik.
Het station lag net buiten de Weesperpoort en werd op 28 december 1843 in gebruik genomen voor de door de Nederlandsche Rhijnspoorweg-Maatschappij aangelegde en geëxploiteerde verbinding naar Utrecht. Rond 1850 werd het emplacement vergroot en het station verbouwd. Tegelijk kreeg het station een gietijzeren overkapping naar Brits ontwerp; de eerste in zijn soort in Nederland. Van 1881 tot 1939 was dit station ook het vertrekpunt van de Gooische Stoomtram, die een tramdienst onderhield naar Diemen, Muiden, Naarden, Laren en Hilversum; in de volksmond De Gooische Moordenaar genoemd, vanwege de vele ongelukken.
Het Weesperpoortstation was het derde Amsterdamse station. Het station Amsterdam Willemspoort, het beginpunt van de spoorlijn naar Haarlem, was een jaar eerder geopend om het oude Station d'Eenhonderd Roe te vervangen. In 1880 werd er een verbindingsbaan aangelegd naar de Oosterspoorweg (geëxploiteerd werd door de Hollandsche IJzeren Spoorweg Maatschappij), die vanaf 1889 tevens de verbinding werd met het nieuwe Centraal Station. Het Centraal Station werd het nieuwe beginpunt van de treinen richting Utrecht, maar er bleven treinen via het Weesperpoortstation rijden, waar deze treinen moesten kopmaken.
In het kader van de Spoorwegwerken Oost werden in de jaren dertig de laaggelegen spoorlijnen in Amsterdam-Oost vervangen door sporen op spoordijken. De vele overwegen werden vervangen door viaducten. Het laaggelegen Weesperpoortstation werd gesloten. De functie van dit station werd overgenomen door het zuidelijker gelegen Amstelstation dat op de spoordijk gebouwd werd. Voorafgaand aan de buitendienststelling werd het station in 1938 in het kader van de elektrificatie van het Middennet nog van bovenleiding voorzien, die dus slechts ruim een jaar is gebruikt.
Op de plaats van het afgebroken station kwamen het Rhijnspoorplein en de Weesperpoortstraat, later Wibautstraat genoemd. Bij de bouw van de metrotunnel in 1970 kwamen oude funderingen van het vroegere station waaronder die van de locomotiefdraaischijf tevoorschijn.
Op de brug over de Singelgracht bij het Weesperplein is aan de oostzijde een beeldhouwwerk aangebracht met profielen van drie historische treintypen tussen 1843 en 1939.

## Fotogalerij

* Het Weesperpoortstation omstreeks 1900.
* Het voorplein van het Weesperpoortstation, met links het stationsgebouw en rechts het tramstation en een motortram van de Gooische Tram; circa 1936.
* Station Amsterdam Weesperpoort, Luchtvaartafdeeling, 1920-1940.
* Ligging van de stations in Amsterdam in 1936.
* Perron 1931-1937
* Dieseltreinstel 1934-1938, er hangt nog geen bovenleiding
* Omverhalen van de overkapping van het station in 1940.
* Beeldhouwwerk met historische treintypen op het Weesperplein nabij het voormalige Weesperpoortstation. Van links naar rechts: de Arend, het elektrische materieel van de ZHESM en de stroomlijndiesel uit de jaren dertig.
# Station Flimby

Flimby is een spoorwegstation van National Rail in Flimby, Allerdale in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door Northern Rail. Het station langs de Cumbrian Coast Line is een request stop, waar treinen alleen stoppen op verzoek.
# Station Flisa

Station Flisa is een station in Flisa in fylke Innlandet in Noorwegen. Het station ligt aan Solørbanen die inmiddels gesloten is voor personenverkeer. Het station dateert uit 1893 en was een ontwerp van Paul Due, een architect die de meeste stations aan Solørbanen heeft ontworpen. Tot 1910 was Flisa het eindpunt van de lijn vanuit Kongsvinder, in dat jaar werd de lijn doorgetrokken tot Elverum.

## Externe link

* (no) Station Flisa op Jernbane.net
# Station Florac

Station Florac was een spoorwegstation in de gemeente Florac Trois Rivières in het Franse departement Lozère. Het maakte deel uit van de spoorlijn Saint Cécile d'Andorge - Florac die tussen 1909 en 1968 in bedrijf was. Heden ten dage is het gebouw in gebruik als toeristisch informatiecentrum met exposities over de Cevennen.
# Station Karczmarka

Station Karczmarka is een spoorwegstation in de Poolse plaats Karczmarka.
# Station Karczew

Station Karczew is een spoorwegstation in de Poolse plaats Karczew.
# Standbeeld van Karel van Anjou

Het standbeeld van Karel van Anjou is een marmeren beeld van de belangrijke middeleeuwse heerser Karel van Anjou. Het wordt vaak toegeschreven aan Arnolfo di Cambio, maar dit is niet onomstreden. Het twee meter hoge beeld is een van de eerste gebeeldhouwde portretten sinds de klassieke oudheid. Tegenwoordig maakt het deel uit van de collectie van de Capitolijnse Musea in Rome.

## Voorstelling

Arnolfo di Cambio trad in 1277 in dienst van Karel van Anjou, op dat moment koning van Napels en Sicilië, maar ook senator in Rome. Voor die tijd had de kunstenaar onder leiding van Nicola Pisano gewerkt aan de preekstoel in de kathedraal van Siena. Het standbeeld van Karel van Anjou dat aan hem wordt toegeschreven, neemt een belangrijke plaats in de wedergeboorte van de laatklassieke portretkunst en zou als voorbeeld dienen voor andere koninklijke portretten in de renaissance.
De majesteitelijk gezeten koning toont zijn regalia, de scepter en de met edelstenen bezette kroon. In zijn linkerhand hield hij waarschijnlijk nog een rijksappel vast die verloren is gegaan. Deze iconografie verwijst naar gotische koningsbeelden uit Frankrijk. Daarnaast verwerkte Arnolfo di Cambio ook klassieke elementen, zoals de op de schouder samengebonden mantel van de koning en de curulische zetel waar hij op zit. De leeuwen aan weerszijden verwijzen naar de rechtspraak en Karels rang als senator. De beeldhouwer slaagde erin om Karel van Anjou als een kruising tussen een middeleeuwse koning en een Romeinse keizer af te beelden zonder daarbij diens individuele trekken uit het oog te verliezen.
Waarschijnlijk stond het beeld boven de deur van het tribunaal op de Capitolijn, de zetel van justitie. De ruw afgewerkte achterzijde doet vermoeden dat het beeld frontaal bekeken werd. Waarschijnlijk werd het omlijst door een driepasboog met twee herauten. Hiervan is slechts een detail bewaard gebleven. Onderzoek bracht aan het licht dat het beeld vroeger beschilderd was.

## Afbeeldingen

* detail
* met omlijsting

## Literatuur

* Marco Bussagli, Rome, Kunst en architectuur, h.f.ullmann, 2007 pp. 283-84
* Jill Elizabeth Blondin, “Pope Sixtus IV at Assisi: The Promotion of Papal Power,” in: Ian Verstegen (red.) Patronage and Dynasty: The Rise of the Della Rovere in Renaissance Italy, Truman State University Press, 2007 p. 30
* Jean Dunbabin, Charles I of Anjou: Power, Kingship and State-Making in Thirteenth-Century Europe, Routledge, 2014 pp. 209-10
* Arthur Lincoln Frothingham, The monuments of Christian Rome from Constantine to the Renaissance, New York, The Macmillan Company, 1908 pp. 240-41
# Station Ruien

Station Ruien is een voormalig spoorwegstation langs spoorlijn 85 (Leupegem-Herzeeuw) in Ruien, een deelgemeente van de gemeente Kluisbergen.
* Lijn 85
* http://users.telenet.be/pk/lijnen.htm#85
0,0: Leupegem · 3,7: Melden · 8,7: Berchem (Kluisbergen) · 11,5: Ruien · 15,3: Avelgem · 18,5: Bossuit · 21,2: Sint-Denijs-Helkijn · 24,9: Spiere · 26,7: Dottignies-Saint-Léger · 28,3: Evregnies · 31,3: Herzeeuw
# Station Michałów Reginów

Station Michałów Reginów is een spoorwegstation in de Poolse plaats Michałów-Reginów.
Lijn 10 Legionowo – Tłuszcz:
0: Legionowo · 1: Legionowo Piaski · 3: Michałów Reginów · 5: Wieliszew · 8: Nieporęt · 11: Beniaminów · 12: Dąbkowizna · 18: Radzymin · 26: Emilianów · 32: Krusze · 36: Tłuszcz
Lijn 511 Chotomów – Legionowo Piaski:
0: Chotomów · 1: Legionowo Piaski
# Station Hjortshøj

Station Hjortshøj is een spoorweghalte in Hjortshøj in de Deense gemeente Aarhus. De halte ligt aan de lijn Grenaabanen.

## Externe link

* dienstregeling
# Station Hjallese

Station Hjallese is een spoorweghalte in Hjallese, aan de zuidkant van de stad Odense in Denemarken. Het station werd geopend op 12 juli 1876. Het oorspronkelijke stationsgebouw is in 2005 gesloopt. Er resteert enkel een abri met kaartautomaat. In de nabije toekomst moet Hjallese een van de eindstations van de Odense Letbane worden, een lightrailstelsel dat in de komende jaren wordt aangelegd.

## Externe link

* DSB (Deens)
# Buccinum fringillum

Buccinum fringillum is een slakkensoort uit de familie van de Buccinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1877 door Dall.
# M29-klasse Monitor

De vijf schepen van de M29-klasse Monitor waren van het type monitor. Ze hadden een zware bewapening en een geringe diepgang waardoor ze dicht onder de kust konden opereren. De schepen voor de Britse marine werden in maart 1915 besteld bij de scheepswerf van Harland and Wolff in Belfast. Harland and Wolff besteedde de bouw van twee schepen, M29 en M31, weer uit. Alle schepen kwamen in 1915 in dienst.

## Beschrijving

Na een bouwtijd van twee à drie maanden werden de schepen tewatergelaten en in dienst genomen. De hoofdbewapening van de monitors bestond uit twee 6-inch kanonnen (152 mm) in twee ronddraaiende geschuttorens. Een toren stond voor de brug en de ander op het achterschip opgesteld. De secundaire bewapening was vooral bestemd voor eigen bescherming tegen vliegtuigen. De schepen gaven vooral vuursteun aan de troepen aan land. Hun geringe diepgang van ongeveer twee meter maakte het mogelijk dicht onder de kust te opereren. Ze hadden een licht pantser van maximaal 3 inch.

## Schepen in klasse

Alle schepen van deze klasse hebben dienstgedaan in de Middellandse Zee en bleven daar tot eind 1918. Na de oorlog zijn vier schepen, met uitzondering van de M30, in Noord-Rusland ingezet om de Britse troepen en het Witte Leger van vuursteun te voorzien tijdens de Russische Burgeroorlog. Tegen het einde van 1919 kwamen ze terug naar Britse wateren.

### HMS M29

In 1923 werd ze omgebouwd tot mijnenlegger en werd in december 1923 omgedoopt tot HMS Medusa. Aan het begon van de Tweede Wereldoorlog werd ze weer aangepast om onderzeeboten te repareren en van voorraden te voorzien. Ze kreeg de naam HMS Talbot. Het schip werd in 1946 verkocht.

### HMS M30

Dit schip werd getroffen door een vijandige granaat en zonk op 14 mei 1916 in de Middellandse Zee.

### HMS M31

De M31 werd vanaf december 1925 actief als mijnlegger onder de naam HMS Melpomene. In 1939 werd ze een oefenschip voor het lanceren van torpedo’s waarvoor haar boeg werd aangepast. Ze voer onder de naam HMS Menelaus. In 1948 werd ze verkocht voor de sloop.

### HMS M32

Ze werd op 29 januari 1920 verkocht en is verbouwd tot olietanker.

### HMS M33

Na de terugkeer uit Rusland werd ze verbouwd tot een mijnenlegger opleidingsschip en voer onder de naam HMS Minerva. Na een aantal andere functies werd ze in 1984 te koop aangeboden. Dit is de enige van de vijf M29-monitors die is behouden. Het is nu een museumschip en ligt in een droogdok, nabij de HMS Victory, in Portsmouth.

## Externe link

* (en) National Historic Ships UK M33 (Minerva)
* ↑ (en) The Guardian Only remaining ship from first world war Gallipoli landing opened to public, 20 oktober 2014, geraadpleegd op 11 december 2014
# Abdij Saint-André de Sorède

De Abdij Saint-André de Sorède (Catalaans: Sant Andreu de Sureda) is een voormalige benedictijnse abdij in de vlakte van Roussillon nabij het Alberamassief in de gemeente Saint-André (Pyrénées-Orientales).

## Geschiedenis

De Abdij Saint-André de Sorède werd gesticht rond 800 door de Spaanse benedictijner monnik Miron. De abdij kende een snelle groei en was voorspoedig dankzij giften van de graven van Roussillon. Tijdens haar bloeitijd was ze belangrijk voor de ontvangst van Frankische inwijkelingen in Roussillon. In de 10e eeuw trad er verval op en in 1109 was de abdij helemaal vervallen. Gravin Agnes van Roussillon schonk de abdij toen aan de Abdij Sainte-Marie de Lagrasse. In 1151 vestigde zich een nieuwe gemeenschap in Saint-André. Maar gewapende conflicten in de streek verhinderden dat de abdij opnieuw tot bloei kwam. In de 13e eeuw was de abdij opnieuw vervallen. In 1592 werd de abdij gehecht aan de Abdij Sainte-Marie d'Arles. De abdij bleef bestaan tot de Franse Revolutie zonder echter opnieuw tot bloei te komen.

## Gebouwen

Van de middeleeuwse abdij is enkel de abdijkerk bewaard als parochiekerk van Saint-André.
De abdijkerk is gebouwd in natuursteen in romaanse stijl. De kerk heeft een enkele beuk en aan het koor zijn twee apsissen gebouwd. Opvallend is het linteel boven de ingang, dat een kopie (van mindere kwaliteit) is van het linteel van de kerk van de Abdij Saint-Génis-des-Fontaines.
* ↑ (fr) Abbaye St André. les-pyrenees-orientales.com. Gearchiveerd op 12 september 2022. Geraadpleegd op 12 september 2022.
# Symfonie nr. 13

Symfonie nr. 13 kan verwijzen naar:
* Symfonie nr. 13 (Aho), een symfonie van de Finse componist Kalevi Aho
* Symfonie nr. 13 (Brian)
* Symfonie nr. 13 (Joseph Haydn), een symfonie van de Oostenrijkse componist Joseph Haydn
* Symfonie nr. 13 (Michael Haydn), een symfonie van de Oostenrijkse componist Michael Haydn
* Symfonie nr. 13 (Holmboe), laatste symfonie van de Deense componist Vagn Holmboe
* Symfonie nr. 13 (Mozart), een symfonie van de Oostenrijkse componist Wolfgang Amadeus Mozart
* Symfonie nr. 13 (Sjostakovitsj), een symfonie van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Symfonie nr. 13 en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Xere

Xere is een dorp in het district Central in Botswana. De plaats telt 343 inwoners (2011).
# Ablerus unnotipennis

Ablerus unnotipennis is een vliesvleugelig insect uit de familie Aphelinidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1915 door Girault.
# Limnohalacarus australis

Limnohalacarus australis is een mijtensoort uit de familie van de Halacaridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1999 door Bartsch.
# Station Hjartåsen

Station Hjartåsen is een voormalig station aan de Nordlandsbanen dat in de Noorse gemeente Rana ligt. Het station is in 2004 gesloten, sedertdien is de de dichtstbijzijnde opstapplaats voor treinreizigers het iets zuidelijker gelegen station Dunderland.

## Geschiedenis

Het station werd op 10 december 1947 geopend. Per 1 februari 1966 werd het teruggebracht tot een stopplaats.$^{:p.132}$ Het stationsgebouw van de architect Bjarne Friis Baastad werd in 1982 gesloopt.$^{:p.133}$ In de dienstregeling van de zomers van 2003 en 2004 stopten er nog treinen in Hjartåsen, maar sedert 11 juli 2004 is het station niet meer in gebruik. Op het station is of was een gedenkteken aanwezig voor de leraar, predikant, wetenschapper en fotograaf Ole Tobias Olsen, de 'vader van de Nordlandsbanen'.

## Literatuur

* Thor Bjerke og Finn Holom. Banedata 2004. Norsk Jernbaneklubb / Norsk Jernbanemuseum, Hamar / Oslo, 132–133. ISBN 82-90286-28-7.
* 1 2 Bjerke en Holom
* ↑ Foto uit 1963 Norge. Cappelen, Oslo, p. 347.
# Buccinum fukureum

Buccinum fukureum is een slakkensoort uit de familie van de Buccinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1976 door Habe & Ito.
# Xerapoa una

Xerapoa una is een platworm (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig. De soort leeft in of nabij zoet water.
Het geslacht Xerapoa, waarin de platworm wordt geplaatst, wordt tot de familie Geoplanidae gerekend. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Froehlich.
# Wormaldia timoleon

Wormaldia timoleon is een schietmot uit de familie Philopotamidae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Xenotilapia leptura

Xenotilapia leptura is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de cichliden (Cichlidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Boulenger.
* ↑ (en) Xenotilapia leptura op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Xenotilapia leptura. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Xenotilapia papilio

Xenotilapia papilio is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de cichliden (Cichlidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1990 door Büscher.
# Wortelboktor

De wortelboktor (Spondylis buprestoides) is een kever uit de familie van de boktorren (Cerambycidae).

## Beschrijving

De fors gebouwde boktor is geheel zwart van kleur en wordt ongeveer 12 tot 24 millimeter lang. De dekschilden hebben twee duidelijk zichtbare parallelle, opstaande randen ('kielen'), en één die moeilijk is te zien. De voelsprieten zijn bij deze soort relatief kort; die van mannetjes reiken tot achter het halsschild, die van vrouwtjes blijven nog korter. Dit is een belangrijk verschil met de lederboktor (Prionus coriarius), die eveneens een zwart en vrij groot lichaam heeft. Het halsschild van de wortelboktor is echter veel groter dan dat van de lederboktor.

## Algemeen

De wortelboktor heeft een groot verspreidingsgebied en komt voor in Europa en Azië, behalve in noordelijke delen. De larven eten het hout van wortels en stronken van dennenbomen, soms andere naaldbomen, de ontwikkeling duurt twee jaar. De larve is wit en wormachtig en heeft zoals bijna alle boktorrenlarven een dikke 'kop', dit is eigenlijk het borststuk. De twee zwarte kaken zijn goed zichtbaar en aan het achterlijf zijn twee zeer kleine stekeltjes zichtbaar die uit elkaar staan en urogomphi worden genoemd. Omdat de larven geen gezonde bomen aantasten wordt de boktor niet als erg schadelijk beschouwd. De volwassen kever neemt geen voedsel meer op, maar kan met de krachtige kaken stevig bijten bij aanraking. De kever is te zien van juni tot september, maar vliegt alleen 's nachts.

## Bereik

Afgaande op de informatie verzameld in GBIF komt de Wortelboktor in Europa voor van de Middellandse Zee tot de poolcirkel. Er zijn ook exemplaren van deze soort waargenomen in Zuid-Korea en Japen
* ↑ Spondylis buprestoides (Linnaeus, 1758) in GBIF Secretariat (2019). GBIF Backbone Taxonomy. Checklist dataset https://doi.org/10.15468/39omei accessed via GBIF.org on 2020-10-11.
# Yager Development

Yager Development (gestileerd als YAGER) is een Duits computerspelontwikkelaar gevestigd in Berlijn. Het bedrijf werd in 1999 opgericht.

## Ontwikkelde spellen

| Release | Titel | Platform |
| 2003 | Yager | Windows, Xbox |
| 2005 | Aerial Strike: Low Altitude - High Stakes | Windows |
| 2012 | Spec Ops: The Line | Linux, OS X, PlayStation 3, Windows, Xbox 360 |
| 2017 | Dreadnought | PlayStation 4, Windows |
| 2018 | The Cycle | Windows |
# Wim Noordhoek

Wim Noordhoek kan verwijzen naar:
* Wim Noordhoek (fotograaf), Nederlands graficus en fotograaf (1916-1995)
* Wim Noordhoek (programmamaker), Nederlands radiomaker, journalist en auteur (1943)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Wim Noordhoek en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.