OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Itaquascon globuliferum

Itaquascon globuliferum is een soort in de taxonomische indeling van de beerdiertjes (Tardigrada).
Het diertje behoort tot het geslacht Itaquascon en behoort tot de familie Hypsibiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1994 door Abe & Ito.
# Ivergny

Ivergny is een gemeente in het Franse departement Pas-de-Calais (regio Hauts-de-France) en telt 241 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Arras.

## Geografie

De oppervlakte van Ivergny bedraagt 7,5 km², de bevolkingsdichtheid is 32,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Ivergny met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Eekhoorngras

Eekhoorngras (Vulpia bromoides, synoniem: Festuca bromoides, Festuca sciuroides) is een eenjarige plant, die behoort tot de Grassenfamilie (Poaceae).

## Determinatie

De plant wordt 6–50 cm hoog en vormt meestal kleine pollen. Het jonge blad is opgerold. Het blad is 1–18 cm lang en 0,5–3 mm breed. Het tongetje is 0,2–1 mm lang.
Eekhoorngras bloeit van mei tot in juli met enigszins uitstaande en meestal rechtopstaande, 5–10 cm lange pluimen die meestal ver buiten de bovenste bladschede uitsteken. De onderste tak van de pluim is tot half zo lang als de pluim zelf. De 7–14 mm lange aartjes hebben drie tot acht bloemen. Het onderste kelkkafje heeft drie nerven en is 3–6 mm. Het bovenste kelkkafje is anderhalf tot tweemaal zo lang als het onderste. Het onderste kroonkafje is 8 mm lang en 1,3–1,9 mm breed. De kafnaald is ongeveer even lang als dit kroonkafje. Het bovenste kroonkafje is 6,5 mm lang. Er is maar een, 0,7 mm lange helmknop.
De vrucht is een 3–4 mm lange en 0,5 mm brede graanvrucht.

### Gelijkende taxa

Eekhoorngras is te onderscheiden van gewoon langbaardgras en de duinlangbaardgrassen door de kleinere verschillen tussen de beide kelkkafjes en de onderste zijtak die meestal de helft van de hele bloeiwijze beslaat.

## Ecologie

Eekhoorngras staat op open en zonnige, warme en droge, goed doorlatende, min of meer matig voedselrijke, uitgesproken stikstofarme en zwak zure, kalk- en humusarme zandgrond, vaak met leem of klei in de ondergrond en soms ook op zavel en stenige grond. Ze groeit in schraal binnenduingrasland, op omgewerkte en braakliggende grond, langs spoorwegen en in afgravingen, in bermen en op hellingen, in heide en bosranden. Verder is ze waargenomen in zandakkertjes en op muren, tussen straatstenen en op zandruggetjes in vochtig poldergrasland, op kliftoppen, stortplaatsen en bij wolverwerkende fabrieken.

## Verspreiding

De soort komt van nature voor in Europa, Noord-Afrika, Anatolië en is van daaruit verspreid naar Noord-Amerika, Hawaï, Puerto Rico, delen van Centraal-Afrika, Zuid-Afrika, Australië en Nieuw-Zeeland. De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als een soort die in Nederland vrij zeldzaam en stabiel of toegenomen is. Nederland ligt geheel binnen het Europese deel van het verspreidingsgebied. De soort is zeldzaam in het zuiden, oosten en midden van het land en langs de kust van Walcheren, Goeree en Schouwen en verder op de Waddeneilanden. Het aantal chromosomen is 2n = 14.
* Plant
* Bloeiwijze
* Aartjes
* Vruchten
# Iver Tildheim Andersen

Iver Tildheim Andersen (29 september 2000) is een Noorse langlaufer.

## Carrière

Bij zijn wereldbekerdebuut, in maart 2022 in Oslo, scoorde Andersen direct wereldbekerpunten. Op 2 december 2022 boekte hij in Lillehammer, in zijn tweede wereldbekerwedstrijd, zijn eerste wereldbekerzege.

## Resultaten
### Wereldbeker

Legenda :
| TdS | Tour de Ski |
| NO | Nordic Opening |
| LT | Lillehammer Triple |
| RT | Ruka Triple |
| WBF | Wereldbekerfinale |
| STC | Ski Tour Canada |
| ST | Ski Tour |

#### Eindklasseringen

| Seizoen | Algm | DI | SP | TdS |
| 2021/2022 | 134e | 77e | – | – |

#### Wereldbekerzeges

| Nr. | Datum | Plaats | Onderdeel |
| 1. | 2 december 2022 | Lillehammer | 10 km vrije stijl |

## Externe link

* (en) Profiel van Iver Tildheim Andersen op de website van de FIS
# Sint-Martinuskerk (Hombeek)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Mechelen behorende plaats Hombeek, gelegen aan het Sint-Maartensplein.

## Geschiedenis

In de 9e eeuw zou er al sprake kunnen zijn van een hofkerk in Hombeek. In 1129 werd het patronaatsrecht van de kerk aan de Abdij van Kortenberg geschonken. Ook de Abdij van Leliëndaal speelde een belangrijke rol in de kerkelijke geschiedenis van Hombeek. In de 13e eeuw was er sprake van een eenbeukig romaans kerkje met vierkante westtoren en een vlak afgesloten koor.
In de tweede helft van de 16e eeuw werd de kerk, tijdens de godsdiensttwisten, verwoest. Daarna heeft men de kerk hersteld maar in 1661 werd het schip toch helemaal herbouwd. Vervolgens werden twee zijbeuken aangebouwd en in 1737 werd het koor herbouwd en vergroot. Ten slotte werd in 1751 de toren verhoogd. Hij werd getooid met een klokvormige spits.
Midden 19e eeuw werd de kerk afgebroken, waarbij de toren gespaard bleef. In 1856-1857 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Joseph Schadde. In 1936 werden toren en kerk zwaar beschadigd door een orkaan. Van 1936-1943 werd het gebouw hersteld.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige georiënteerde bakstenen kruiskerk in neoromaanse stijl. De ingebouwde westtoren is in zandsteen gebouwd. Hij heeft vier geledingen en de onderbouw is in wezen 13e-eeuws. De torenhelm is van 1751.

## Interieur

Een groot deel van het kerkmeubilair is 19e-eeuws. Oudere voorwerpen zijn een 18e-eeuws aangekleed Mariabeeld, twee 17e-eeuwse portiekaltaren van gemarmerd hout gewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Martinus. De orgelkast stamt vermoedelijk uit het begin van de 18e eeuw. In de 19e eeuw werd deze gewijzigd. Het doopvont is 14e-eeuws en het koperen deksel stamt uit de 17e eeuw.
De glas-in-loodramen zijn van 1890.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Italiaans raaigras

Italiaans raaigras (Lolium multiflorum) is een tweejarige plant uit de grassenfamilie (Poaceae). Soms kan de plant onder zeer gunstige omstandigheden langer overblijven. Italiaans raaigras komt oorspronkelijk uit Lombardije in Italië en is voor het eerst in het begin van de negentiende eeuw in Schotland ingevoerd. Van daaruit is de zaadteelt naar Engeland en Ierland uitgebreid en werd zaaizaad geëxporteerd naar andere landen in Europa. Later zijn ook Nederland, Denemarken en Duitsland met de zaadteelt begonnen.
De planten zijn na het eerste jaar niet meer wintervast. Uit Italiaans raaigras is in Westerwolde Westerwolds raaigras geselecteerd. Er zijn zowel diploïde als tetraploïde rassen. De tetraploïde rassen hebben breder en donkergroener blad dan de diploïde.
De plant wordt 30-120 (soms tot 180) cm hoog en vormt een minder dichte zode dan Engels raaigras. De gladde stengels staan rechtop. De bladeren zijn in de schede nog opgerold (bij Engels raaigras gevouwen) en aan de bovenkant een klein beetje ruw. Op de overgang van bladschijf naar bladschede zitten een tongetje en oortjes. Het tongetje (ligula) is tot 1,5 mm lang en zoomvormig.
Italiaans raaigras bloeit eind mei en gaat na elke keer maaien weer bloeien. De bloeiwijze is een platte aar met een heen en weer gebogen, ruwe spil. De aar buigt meestal over. De aartjes hebben tien tot twintig bloempjes en zijn ten minste twee keer zo lang als de kelkkafjes. De kelkkafjes zijn ongeveer 6 mm lang. Het onderste kroonkafje (lemma) is ongeveer 6,5 mm lang en heeft een 5-10 mm lange kafnaald. De meeldraad heeft bleekgele, 4 mm lange helmhokjes. De vrucht is een graanvrucht.
De soort kan in vegetatieve toestand erg lijken op reuzenzwenkgras (Schedonorus giganteum), maar onderscheidt zich hiervan doordat in ieder geval het bovenste deel van de stengel hol is.

## Gebruik

Italiaans raaigras wordt veel gebruikt voor maaien en in mindere mate voor kortdurende kunstweiden en geeft een zeer hoge opbrengst. Het is zeer smakelijk voor het vee en heeft voor de bloei een hoge voederwaarde. Daarnaast wordt het onder graan gezaaid voor gebruik als groenbemesting en groenvoeder (zogenaamd stoppelgewas).
Italiaans raaigras kan zowel in het voorjaar als in het najaar gezaaid worden. Bij voorjaarszaai komen de planten het eerste jaar niet in bloei, behalve bij een koud voorjaar of een zeer vroege zaai. Italiaans raaigras kan kweek (Elytrigia repens) onderdrukken.

## In andere talen

* Duits: italienisches of welsches Weidelgras, vielblütiges Weidelgras
* Engels: Italian ryegrass
* Frans: ivraie multiflore, ray-grass d'Italie
* Italiaans: loiessa, loietto italico
| Aartjes | |
| Aartjes | tongetje en oortjes |
| Aartjes | Vruchten (zaden) |

## Externe link

* Italiaans raaigras (Lolium multiflorum) op SoortenBank.nl (gearchiveerd) (gebaseerd op de Heukels$^{23}$, dit is de voorlaatste uitgave)
# Sint-Martinuskerk (Hergenrath)

De Sint-Martinuskerk (Sankt Martinuskirche) is de parochiekerk van de tot de Belgische gemeente Kelmis behorende plaats Hergenrath, gelegen aan de Aachener Straße.
De huidige kerk, in neoclassicistische stijl, is van 1837 en werd gebouwd op de plaats van een eerdere kerk. Architect was Jean-Pierre Cremer. Deze kerk is gebouwd in baksteen met natuurstenen elementen. De toren werd gebouwd 1843-1844. Deze toren wordt geflankeerd door de verlengde zijbeuken en heeft een ingesnoerde achtkante naaldspits. De kerk heeft een halfcirkelvormige koorafsluiting en de scheibogen rusten op Toscaanse zuilen.
Het neogotisch hoofdaltaar is van 1849. Ook het zijaltaar is neogotisch. Er is een 16e-eeuws houten Sint-Annabeeld. Het orgel is van 1872 en werd vervaardigd door C. Wendt.
Op het kerkhof zijn nog enkele grafkruisen te zien die terug gaan tot begin 16e eeuw.
# Eimeria acervulina

Eimeria acervulina is een soort in de taxonomische indeling van de Myzozoa, een stam van microscopische parasitaire dieren. Het organisme komt uit het geslacht Eimeria en behoort tot de familie Eimeriidae. Eimeria acervulina is een van de veroorzakers van coccidiose bij kippen.
# Edsel Juliet

Edsel Juliet (Curaçao, 9 september 1958) is een Nederlands zanger, percussionist en componist in het genre Latijns-Amerikaanse muziek.

## Jeugd

Toen hij twaalf jaar oud was, vormde hij samen met zijn broers op Curaçao de band Tipico Juliet, geïnspireerd op The Jackson 5. In hun muziek waren verschillende stijlen te herkennen: folkloremuziek, danza, wals en mazurka. In 1977 stopten de broers met Tipico Juliet.
In de jaren 1980 ging Juliet naar Nederland waar een poging acteur te worden weinig succes had. Hierna richtte hij zijn eerste eigen orkest op: Saljuco, wat staat voor 'Salsa Juliet & Company'. Juliet ontwikkelde zijn eigen latin muziekstijl: ‘salsa corriente’. Dit is een combinatie van Salsa en Cubaanse muziek met Antilliaanse muziekklanken.

## Carrière

In 1994 verscheen het nummer Dale ku awa/Payo, dat op Curaçao 16 weken op nummer één stond. Hierdoor kreeg Juliet de bijnaam Payo. In zijn geboorteland werd hij gekozen tot populairste artiest van dat jaar. Vanaf dan staan Juliets composities met een zekere regelmaat in Curaçaose muzieklijsten.
In 2017 herontdekte Edsel Juliet de salsamuziek en begon de groep Edsel Juliet & His Salsa Session Band. In 2019 haalde hij een finaleplaats in de talentenjacht All Together Now. In 2021 verwerkte hij wat een jaar lang coronapandemie hem had gebracht in het lied Danki Corona.

## Externe link

* Officiële website
* Muziekencyclopedie
* ↑ Video; coronalied van Edsel Juliet. Curaçao Nu (3 maart 2021). Gearchiveerd op 3 maart 2021. Geraadpleegd op 4 maart 2021.
# Jacob van den Brink

Jacob van den Brink (Putten, 20 augustus 1937 – Barendrecht, 28 februari 1989) was een Nederlands politicus van de CHU en later het CDA.
Hij werd geboren in Putten als zoon van een aannemer en groeide daar ook op. Hij was chef van de afdeling financiën bij de gemeente Nieuwerkerk aan den IJssel voor zijn benoeming in 1967 tot gemeentesecretaris van Maasland. In november 1972 werd Van den Brink de burgemeester van die gemeente waarbij hij als gemeentesecretaris werd opgevolgd door Arnold Vogelaar (later burgemeester van Bruinisse). In 1982 werd Van de Brink de burgemeester van Barendrecht waar hij de overleden Gerrit van Hofwegen opvolgde. Begin 1989 na een raadsvergadering kreeg hij een hartstilstand en overleed hij op 51-jarige leeftijd voor zijn huis.
# Edsge Marten Teenstra

Edsge Marten Teenstra (Grijpskerk (Gr.), 25 juli 1873 - 's-Gravenhage, 24 mei 1958) was een Nederlands landbouwer en politicus
Teenstra was een Groningse landbouwer die in 1909 voor het district Zuidhorn als vrijzinnig-democraat in de Tweede Kamer kwam. Hij was daar woordvoerder op het gebied van landbouw en nijverheid. In de veronderstelling dat zijn partij zetels zou verliezen en hij kans liep niet herkozen te worden, verliet hij begin 1922 met Van Beresteyn de VDB-fractie. Hij nam in dat jaar zonder succes als lijsttrekker van de Plattelandspartij deel aan de verkiezingen.
* Biografisch Portaal: 11305164
* Parlement.com: vg09lla4ozxy
# Jacob van den Belt

Jacob van den Belt (Rotterdam, 30 september 1981) is een voormalig Nederlands betaald voetballer.
Doelman Van den Belt speelde in de jeugd voor Feyenoord en Excelsior. Later werd hij profvoetballer bij RBC Roosendaal. Namens die club speelde hij in het seizoen 2001/2002 drie wedstrijden in de eerste divisie. In de zomer van 2002 ging hij spelen voor VVV waarmee hij eveneens in drie wedstrijden uitkwam. Daarna was zijn profloopbaan ten einde en kwam hij nog uit als amateur bij DOTO, ASWH, SC Feyenoord en RVVH.

## Profstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Goals |
| 2001/02 | RBC Roosendaal | Nederland | Eerste divisie | 3 | 0 |
| 2002/03 | VVV-Venlo | Nederland | Eerste divisie | 3 | 0 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 6 | 0 |
# Sint-Jan Baptistkerk (Dikkebus)

De Sint-Jan Baptistkerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Ieper behorende plaats Dikkebus, gelegen aan de Kerkstraat.

## Geschiedenis

In 1770 stond hier een driebeukige kerk, die vergroot werd in 1872 naar ontwerp van J. Vinck, die ook een nieuwe toren deed bouwen.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk verwoest, waarna in 1922-1923 herbouw volgde in een enigszins afwijkende vorm, naar ontwerp van F. van Welden.

## Gebouw

Het betreft een neogotische driebeukige bakstenen hallenkerk met pseudotransept en voorgebouwde westtoren. De forse toren heeft drie geledingen en hoektorentjes op de torenomgang. Hij wordt gedekt door een naaldspits.

## Interieur

Het interieur wordt overkluisd door spitstongewelven. De kerk bezit een schilderij: Kruisdraging: Jezus valt onder het kruis van einde 16e eeuw; Kroning van Maria door de Heilige Drievuldigheid, toegeschreven aan Karel van Ieper (begin 17e eeuw); Golgotha (begin 17e eeuw); Maaltijd met de Emmaüsgangers (17e eeuw); Aanbidding der Wijzen (begin 17e eeuw); Aanbidding van het Heilig Sacrament door engelen (1e helft 17e eeuw); Heilige Drievuldigheid onder de gedaante van twee personen en de duif (17e eeuw). Het koorgestoelte en de biechtstoelen zijn 18e-eeuws. Het overige meubilair is 20e-eeuws.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Intersunaristes curticaudatus

Intersunaristes curticaudatus is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Canuellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Thompson I.C. & Scott A..
# Elachertus adimalicus

Elachertus adimalicus is een vliesvleugelig insect uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Narendran.
# Sint-Bartholomeuskerk (Kaaskerke)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Kaaskerke, gelegen aan Kaaskerkestraat 103.

## Geschiedenis

Deze kerk heeft een voorganger gekend die noordelijker gelegen was, bij de Oude begraafplaats Kaaskerke. Deze kerk werd in 1750 door blikseminslag getroffen en daarna herbouwd. In 1897 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Jules Soete. Zo ontstond een eenbeukige neogotische kruiskerk met achtkante vieringtoren. Dorp en kerk werden echter grotendeels vernield tijdens de Slag om de IJzer, welke in oktober 1914 plaatsvond.
Van 1921-1928 werd een nieuwe kerk gebouwd in historiserende stijl naar ontwerp van Camille Schaessens en René Buyck. Het is een eenbeukige geel bakstenen neogotische kruiskerk met rechtgesloten koor. De voorgebouwde toren heeft vier geledingen en is voorzien van steunberen. Hij wordt geflankeerd door een traptorentje.

## Interieur

Het interieur is witgepleisterd en bevat muurschilderingen, waaronder een van Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen. Het wordt overwelfd door een houten spitstongewelf. In de zuidelijke transeptarm bevindt zich een 17e-eeuws gepolychromeerd beeld van Onze-Lieve-Vrouw Troost in Nood.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Bartholomeuskerk (Merksem)

De Sint-Bartholomeuskerk is de oudste parochiekerk van de tot de gemeente Antwerpen behorende plaats Merksem, gelegen aan de Bredabaan.

## Geschiedenis

Tussen 1161 en 1216 werd Merksem een zelfstandige parochie. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de heren van Schoten maar ging in 1268 over op het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Antwerpen.
De huidige kerk stamt oorspronkelijk uit de 15e eeuw, werd van 1615-1619 herbouwd en vergroot in 1767 en in 1832-1833. In 1937-1938 werd het transept verbreed en een groter koor gebouwd, naar ontwerp van Jef Huygh. De toren werd vernield tijdens bominslagen in 1944 en 1945. Ook andere delen van de kerk, waaronder het transept, werden zwaar beschadigd. Van 1947-1951 werd de kerk in de vooroorlogse toestand hersteld.

## Gebouw

Het betreft een georiënteerde bakstenen kruiskerk met driezijdig afgesloten koor en ingebouwde westtoren. Deze toren heeft vijf geledingen en een klokvormige spits.
Nabij de kerk staat een schandpaal van 1708.

## Interieur

Het marmeren hoofdaltaar is van 1645. Het zuidelijk zijaltaar is van 1756. Een Sint-Bartholomeus verlost de dochter van de Armeense koning van de duivel is van omstreeks 1645. De communiebank is van 1734 en het koorgestoelte van 1661. De biechtstoelen zijn van omstreeks 1700.
Er zijn beelden van Sint-Bartholomeus (eind 17e eeuw) en Onze-Lieve-Vrouw (ongeveer 1700). Van Peter Thijssens is een schilderij Heilige Familie (1656); een Maria Tenhemelopneming is van 1710.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Jagadish Chandra Bose

Jagadish Chandra Bose (Bikrampur, 30 november 1858 - Giridih, 23 november 1937) was een Indiaas wetenschapper en science-fictionauteur.
Hij heeft zich onderscheiden in wiskunde, biologie, biofysica, fysica en archeologie. Bose is een van de pioniers op gebied van de studie van de gevoeligheid van de planten. Hij is geen bloedverwant van de andere Bengaalse wetenschapper Satyendra Nath Bose, noch van de vrijheidsstrijder Subhas Chandra Bose. Reeds in 1896 publiceerde hij een sciencefictionverhaal: The Story of the Missing One.

## Uitvindingen

* De crescograaf, toestel om de groei van planten te meten

## Palmares

* De Bose krater op de achterkant van de maan werd naar hem genoemd.
# Sint-Bartholomeuskerk (Pollinkhove)

De Sint-Bartholomeuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Lo-Reninge behorende plaats Pollinkhove, gelegen aan Pollinkhovestraat 2a.

## Geschiedenis

Een vroegere kerk bevond zich nabij de huidige Sint-Machutuskapel van 1932, op de hoek van Pollinkhovestraat en Lindestraat. De huidige kerk werd gebouwd vanaf 1554, mogelijk op de plaats van de voormalige slotkapel van het kasteel van de heren van Pollinkhove. Bouwheer was Joost van Cortewille.
De kerk werd in 1853 door brand verwoest. Enkel de vieringtoren werd gedeeltelijk gespaard. Van 1854-1858 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Pierre Buyck. De kerk is uitgevoerd in gele baksteen in neogotische stijl, met de plaatselijke baksteengotiek als voorbeeld.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk met zware vieringtoren op vierkante plattegrond, voorzien van vier hoektorentjes en een stenen spits. De kerk heeft een pseudotransept.

## Meubilair

Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws. Enkele oudere kunstwerken konden uit de brandende kerk worden gered. Het betreft een 16e-eeuws beeld van de Madonna met Kind; een beeldengroep van Sint-Donatius met twee engelen, eerste helft 18e eeuw, afkomstig van de preekstoel van de Sint-Donaaskathedraal te Brugge. Verder een piëta uit het tweede kwart van de 18e eeuw, een eikenhouten koorgestoelte van de 2e helft der 18e eeuw, een eikenhouten communiebank uit het eerste kwart van de 18e eeuw, eveneens afkomstig uit de Sint-Donaaskathedraal.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Jacob Biltius

Jacob Biltius of Jacobus Biltius (Den Haag, gedoopt 27 november 1633 - Bergen op Zoom, 8 februari 1681) was een Nederlandse schilder van stillevens die op verschillende plaatsen heeft gewerkt, waaronder Den Haag, Amsterdam, Maastricht, Antwerpen, Leeuwarden en Bergen op Zoom. Hij stond bekend om zijn stillevens van gevogelte, jachtgerei en keukens, maar ook van trompe-l'oeil (gezichtsbedrog). Jacob Biltius was de vader van Cornelis Biltius, die hem als schilder opvolgde en vooral in Duitsland zou werken.

## Leven

Jacob Biltius werd geboren in Den Haag als zoon van Bartholomeus Bilt en een onbekende moeder. Het beroep van zijn vader is niet bekend. Hij werd gedoopt op 27 november 1633. Biltius studeerde rond 1651 in Den Haag bij de Franse schilder Carel Hardy en later bij Pieter de Putter, een schilder die bekend staat om zijn visstillevens. In 1660 werd hij toegelaten tot de Confrerie Pictura, die in 1656 werd opgericht door lokale schilders, die ontevreden waren over het Haagse Sint-Lucasgilde.
Biltius trouwde in 1653 met Adriana Proot van der Jeucht. Het echtpaar kreeg acht kinderen van wie Cornelis en Bartholomeus schilders werden. In 1661 verhuisde Biltius naar Amsterdam, waar hij bleef tot 1666. Tussen 1666 en 1670 was hij actief in Maastricht.
In 1671 keerde hij enkele maanden terug naar Amsterdam, maar verhuisde daarna naar Vlaanderen en vestigde zich met zijn gezin in Antwerpen. In hetzelfde jaar sloten Biltius en zijn vrouw zich aan bij het geheime genootschap van lokale calvinisten, 'de Consistorie van de Brabantsche Olijfberg'. Het bekendste lid van deze groepering was de Vlaamse schilder Jacob Jordaens in wiens huis de leden bijeenkwamen vanaf 1674 tot aan diens overlijden in 1678.
De groep kwam ook een paar keer samen in het huis van Biltius in Antwerpen. Biltius werd toegelaten tot het Antwerpse Sint-Lucasgilde in het gildejaar 1672-1673. Tot 1678 bleef hij actief in Antwerpen. Enige tijd werkte Biltius mogelijk in Leeuwarden, daarna verhuisde hij naar Bergen op Zoom waar hij in 1681 stierf.

## Werk

Jacob Biltius stond bekend om zijn stillevens van wild, keukens en in het bijzonder om zijn trompe-l'oeil stillevens, vaak gerangschikt op lichte achtergronden.
Tegen het midden van de 17e eeuw waren jachtstillevens in de Nederlandse Republiek erg populair geworden. Alleen aan de adel was het toegestaan te jagen, aan burgers niet. Omdat steeds meer Nederlanders welvarend waren geworden, wilden ze dat in hun weelderige landhuizen juist uitdrukken met jachtstillevens, als statussymbool.
Biltius creëerde tussen 1663 en 1677 veel trompe l'oeil composities. Hij was een specialist en pionier in de illusie van driedimensionale objecten. In deze stijl schilderden ook Jan Weenix en Melchior d'Hondecoeter. Biltius' trompe l'oeil-composities tonen een zeer nauwkeurige weergave van de natuur. Omdat het in de huishoudens van zijn tijd gebruikelijk was om vogels aan de keukenmuur te hangen, zullen de illusies van Biltius de toeschouwer inderdaad in verwarring hebben gebracht, wat ook de bedoeling was. Sommige schilderijen waren in groot formaat, wat bijdroeg aan het illusionistische effect.