OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Graspieper

De graspieper (Anthus pratensis) is een zangvogel uit de familie piepers en kwikstaarten (Motacillidae).

## Kenmerken

De graspieper lijkt veel op andere piepers zoals de waterpieper en de boompieper. Het is een kleine vogel van ongeveer 15 cm met een spanwijdte van 25 tot 27 cm. De graspieper weegt ongeveer 20 tot 25 gram.
Het bovenste deel van de rug is duidelijk gestreept grijsbruin met olijfbruin. Dit patroon zie je ook op de bovenkant van de kop. De vleugelveren op de rug en in de middellange staart zijn zwart tot donkerbruin met vaal witte randen. De stuit is ongetekend en oranjebruin. De buik is vuilwit en beige / geelachtig naar de flanken. Op de borst en flanken zitten gelijkmatige korte donkere strepen. De zijkant van de kop heeft een lichte wang- / mondstreep. De lichte wenkbrauwstreep is kort en vaag. De snavel is slank en heeft een donkere punt en bovenkant met een gele aanzet en onderkant. De dunne poten zijn licht oranjebruin met een zeer lange achtertenen.

## Onderscheid tussen boompieper en graspieper

De graspieper en de boompieper zijn moeilijk te onderscheiden qua uiterlijk. De roep en habitat zijn verschillend, maar ze kunnen in dezelfde biotoop voorkomen.
De graspieper loopt met schokkende bewegingen, wat bij de boompieper minder opvallend is. De boompieper loopt soepeler en 'stiekemer' (meer gebukt).
De zangvlucht van de graspieper begint vaak vanaf een hoger plekje in het grasland. Je hoort de roep tijdens het opstijgen met korte snelle vleugelslagen en het al zwevende dalen met stijve vleugels. De boompieper start zijn zangvlucht meestal in een boomtop om vervolgens zingend op te stijgen en vervolgens als een parachute naar beneden te zweven.
Van een afstand heeft de graspieper een donkerder snavel zonder roze ondersnavelbasis, zoals de boompieper. Het koppatroon van de graspieper is minder duidelijk, de wenkbrauw- en wangstreep is vager en smaller. De smalle witte oogring is meestal het lichtste deel van de kop van de graspieper. Het streeppatroon op de bovendelen van de boompieper zijn zwaarder gestreept dan bij de graspieper. De nagel van de achterteen is bij de graspieper langer en minder krom dan bij de boompieper, die lichtroze gekleurde poten heeft.

## Voorkomen

In Nederland en België is de graspieper het hele jaar te zien. In Nederland is het een talrijke broedvogel, doortrekker in grote aantallen en ook overwinteraar in vrij grote aantallen. SOVON constateert echter een voortdurende, maar kleine (<5%) achteruitgang sinds 1990. Daarom staat de soort nu als gevoelig op de Nederlandse rode lijst en als bedreigd op de Vlaamse rode lijst. Ook heeft de vogel sinds 2015 internationaal de status gevoelig op de Rode Lijst van de IUCN.
In Vlaanderen werd het aantal broedparen door het INBO op 3800 à 5500 geschat.
# Groep Janmaat

Groep Janmaat was van 1984 tot 1986 een eenmansfractie in de Tweede Kamer der Staten-Generaal in Nederland. De fractie was een afsplitsing van de Centrumpartij, die voor de afsplitsing één zetel in de Kamer had. Na de afsplitsing was de partij zetelloos. De afsplitsing vond plaats door afzetting van het Kamerlid Hans Janmaat. De Groep nam in 1986 deel aan de Tweede Kamerverkiezingen onder de naam Centrum Democraten.
# Groot Scholtenhagen

Groot Scholtenhagen (ook: Scholtenhagen, Het Hagen) is een sinds 1902 bestaand sport- en recreatiepark in het Twentse Haaksbergen, een dorp in de Nederlandse provincie Overijssel.

## Beschrijving

Het Hagen, waaruit Scholtenhagen is voortgekomen, werd volgens een oorkonde vermeld in 1284. Vanaf de 16e eeuw gebruikten de bewoners de naam Hagen als familienaam in "ter Hagen". In de 18e eeuw werd "Het Hagen" door de erfgenamen van de laatste "Ter Hagen" verkocht aan Jan Derk ter Haar. Hij liet in 1886 "Het Hagen" publiek veilen. De Haaksbergse textielbaron Willem Hendrik Jordaan (1828-1902) kocht een deel van het erve en goed "Het Hagen". Hij liet het landgoed met alle erop aanwezige bebouwing na aan een door hem per testament opgerichte stichting, die hij 't Scholtenhagen noemde. Deze had tot doel "het vestigen van eene gelegenheid voor de ingezeten van de gemeente Haaksbergen tot ontspanning en de ondersteuning van hulpbehoevende oude werklieden van de firma D. Jordaan & Zonen", de textielfabriek waarvan Jordaan directeur was. Het landgoed was toen 61 hectare groot. In 2002 werd Jordaan ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van het park door de gemeente Haaksbergen postuum met de gemeentelijke Erepenning onderscheiden "voor zijn schenking van het landgoed Het Hagen (Scholtenhagen), waarmee hij de gemeenschap van Haaksbergen op een bijna niet te evenaren wijze een zeer bijzondere dienst heeft bewezen". In het park is een buste van Jordaan geplaatst.
In 1920 werd in Scholtenhagen het eerste officiële voetbalveld van Haaksbergen aangelegd, de thuisbasis van de voetbalclub HSC '21. Na de Tweede Wereldoorlog, toen de bevolking van Haaksbergen zich uitbreidde, volgden meer sportaccommodaties, waaronder zwembad De Wilder (1990). Sinds 1982 is in een voormalige boerderij op het landgoed restaurant en zalencentrum 't Hagen gevestigd. Ook zijn in het park onder meer een camping, kinderboerderij, muziekkoepel, recreatieheuvel en een schietbaan te vinden.
Het park wordt beheerd door de in 1972 opgerichte Stichting Groot Scholtenhagen.

## Externe link

* Stichting Groot Scholtenhagen
* Ooink, E.J.H. In het heden ligt het verleden, een eeuw Stichting (Groot) Scholtenhagen, Haaksbergen, 2002
* Canon van Overijssel - Scholtenhagen
* 1 2 Ooink 2002:7
* ↑ Gemeente Haaksbergen - Erepenning
# Groot Spriel

Groot Spriel is een landgoed met kasteel in neorenaissancestijl aan de Garderenseweg 150 in Putten in de Nederlandse provincie Gelderland. Op het landgoed is sinds 2021 Zorglandgoed Groot Spriel gevestigd, waarbij het huis wordt bewoond door mensen met geheugenproblematiek/dementie en op het land tevens dagbesteding voor mensen van elders wordt georganiseerd.
Het rijksmonument werd door architect Joannes Pannevis in 1882 gebouwd voor Wouter Blokhuis, een teruggekeerde administrateur uit Indië. Voorheen stond hier boerderij Veltwijck. Na zijn overlijden in 1895 wordt het huis verkocht aan Georg Baud die het in 1900 weer verkoopt aan het echtpaar Meijer-van Loghem uit Den Haag. In 1906 werd een 25 meter hoge toren gebouwd naar ontwerp van architect L.A. van Essen. Boven in deze zware hoektoren bevindt zich een groot uurwerk. Op de begane grond bevinden zich verschillende kelderruimtes. Het monument heeft marmeren schouwen in jugendstil, hoge plafonds, glas in lood en is voorzien van bijzonder houtsnijwerk. In 1913 kwam het beheer in handen van landheer Johan Willem van Doorninck (1887-1968), die het landgoed tot 1968 bewoonde en liet uitbreiden. Na een brand tijdens filmopnamen in 1988 raakte het landhuis in verval. In 1996 volgde een grote renovatie. In 2016 volgde een verkoop met opnieuw een renovatie. In 2020 werd bekend dat het in 2021 geopend gaat worden als verzorgingshuis voor dementerende mensen.

## Landgoed

De buitenplaats van ongeveer 3,5 hectare heeft een park met wandelpaden, prieeltjes en een oude forellenvijver. In het sterrenbos van landschapsarchitect Dirk Wattez (1833-1906) zijn zichtassen aangelegd vanuit het landhuis. De hoofdingang bestaat uit een statige poort bij de oprijlaan naar het landhuis. Bij het landhuis horen een koetshuis en een theehuis bij een watervalletje. In het Speulderbos op het landgoed staat ook de Veluwse boerderij Klein Spriel.
https://www.zorglandgoedgrootspriel.nl/
* Ronald Stenvert e.a., Groot Spriel in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 278
* Rijksmonumenten
* ↑ Mijn Gelderland Buitenplaatsen 19e eeuw. Groot Spriel en de Vanenburg 1850 -1900
* ↑ Twijfel over renovatie
* ↑ De Stentor "Landgoed Groot Spriel in Putten heeft nieuwe functie, publiek is welkom". Gearchiveerd op 10 oktober 2020.
* ↑ Staatsbosbeheer
# Guards Athletic Association

De Guards Athletic Association, meestal kortweg Guards genoemd, is een Canadese omnisportvereniging uit de stad St. John's, Newfoundland en Labrador. De vereniging heeft teams actief in sporten zoals honkbal, voetbal, volleybal, basketbal, ijshockey en track and field-atletiek. De clubkleuren zijn blauw en wit.

## Geschiedenis

De omnisportvereniging werd opgericht in 1900 als de "Epworth Guards Brigade", al veranderde hun naam een halfjaar later reeds tot de "Methodist Guards Brigade". Vanaf 1921 heetten ze de "Methodist Guards Comrade's Association". Bij hun officiële incorporation als organisatie in 1926 namen ze hun huidige naam "Guards Athletic Association" aan.
Sinds 1923 maakt de vereniging gebruik van de Ayre Grounds, toentertijd een eigendom van de United Church, als uitvalsbasis. Tezamen met de Feildians Athletic Association, de andere omnisportvereniging uit de stad, domineerden ze decennialang het sportleven in St. John's.
In 1991 trad de vereniging toe tot de "Hall of Fame" van Sport Newfoundland and Labrador.

## Kampioenschappen

De mannenvoetbalafdeling van de Guards won viermaal het All-Newfoundland Championship, namelijk in 1957, 1958, 1959 en 1965. In de jaren 1960 haalde hun ijshockeyteam grote successen met onder meer eindoverwinningen in de provinciale Boyle Trophy. Dit onder leiding van Canadese hockeylegende Howie Meeker.
De vrouwenvoetbalafdeling is tweevoudig provinciaal kampioen in de Jubilee Trophy, namelijk in de seizoenen 2001 en 2003.
* 1 2 3 4 (en) Sport NL, 'Guards Athletic Association'. Geraadpleegd op 26 juni 2021. Gearchiveerd op 18 april 2021.
* ↑ (en) Saltwire, 'They’re back to stand on Guards', 8 juni 2018. Geraadpleegd op 26 juni 2021. Gearchiveerd op 26 juni 2021.
* 1 2 3 (en) Newfoundland and Labrador Soccer Association, 'History – St. John's', 2021. Geraadpleegd op 26 juni 2021. Gearchiveerd op 8 mei 2021.
* ↑ (en) The Canadian Soccer Association, Canada Soccer. Records and Results, 2017, p. 78-79. Gearchiveerd op 26 juli 2022.
* ↑ (en) Canada News Media, 'Sports Legend Howie Meeker Dead at 97 – VOCM', 8 november 2020. Geraadpleegd op 26 juni 2021. Gearchiveerd op 26 juni 2021.
* ↑ (en) Saltwire, 'Double dynasties in Newfoundland senior soccer as Holy Cross teams successfully defend titles', 12 oktober 2020. Gearchiveerd op 28 juni 2021.
# Guards Grave

Guards Grave is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog gelegen in de gemeente Villers-Cotterêts in het Franse departement Aisne.
De begraafplaats werd ontworpen door Herbert Baker en ligt in het Forêt de Retz, in een diepte naast de weg, op ruim 3 km ten noorden van het centrum van de gemeente (Église Saint-Nicolas). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 204 m² en wordt grotendeels omsloten door een muur opgetrokken uit geloven keien en afgedekt met blokken witte natuurstenen. Het Cross of Sacrifice staat op het niveau van de straat waarna een trappartij met een zestiental treden afdaalt naar het terrein met de graven.
Er liggen 98 Britten begraven waaronder 20 niet geïdentificeerde. De grafzerken staan naast elkaar tegen de omgevende muur opgesteld.
De begraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission.

## Geschiedenis

Op 1 september 1914 was in het Forêt de Retz een achterhoedegevecht van de 4th (Guards) Brigade gaande. In de nasleep van deze gevechten werden veel van de gesneuvelde manschappen van de Guards door de bewoners van Villers-Cotterêts begraven. Toen dit gebied twee maanden later door Britse troepen werd heroverd werd de begraafplaats door de Irish Guards aangelegd en bevatte dan 93 graven waaronder 20 niet geïdentificeerde. Na de wapenstilstand werden nog 4 officieren en 1 soldaat van de Guards bijgezet.
Iets ten noorden van de begraafplaats aan de weg naar Vivières staat een gedenkteken voor de manschappen van de Coldstream, Grenadier en Irish Guards die omkwamen of dodelijk gewond werden tijdens dit achterhoedegevecht. Het monument, dat in 1922 werd onthuld, werd daar geplaatst onder impuls van mevr. Edward Cecil, de moeder van kapitein George Edward Cecil van de Coldstream Guards die tijdens de gevechten op 1 september sneuvelde en op de begraafplaats begraven ligt.

### Minderjarige militair

* korporaal Thomas Frederick Ayers (Grenadiers Guards) was 17 jaar toen hij op 1 september 1914 sneuvelde.
* The War Graves Photographic Project (coördinaten)
* (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC
* (en) Guards Grave op de website van webmatters.net
# Gratentour

Gratentour is een gemeente in het Franse departement Haute-Garonne (regio Occitanie). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Toulouse. Gratentour telde op 1 januari 2021 4.699 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Gratentour bedroeg op 1 januari 2021 4,09 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 1.148,9 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Gratenvissen

De gratenvissen (Albulidae) vormen een familie van vissen in de orde Albuliformes van de straalvinnige vissen.

## Taxonomie

De hier gegeven lijst is volgens Nelson.
* Albula Scopoli, 1777
* Nemoossis Hidaka, Tsukamoto & Iwatsuki, 2016
* Pterothrissus Hilgendorf, 1877
# Grote bombardeerkever

De grote bombardeerkever (Brachinus crepitans) is een kever uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 als Carabus crepitans gepubliceerd door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.

## Uiterlijke kenmerken

Deze kever heeft een typisch uiterlijk: een blauwgroen achterlijf (dekschilden) en een rode voorzijde (kop en borststuk). Ook de antennes en poten zijn rood, de kraalachtige ogen zijn zwart en steken af tegen de rode kop. De dekschilden zijn sterk in de lengte gegroefd. De maximale lengte is ongeveer 7 tot 10 millimeter.

## Verdediging

De bombardeerkever dankt zijn naam aan zijn vorm van verdediging. Een groot aantal insecten scheidt bij verstoring smerige stoffen uit, maar de bombardeerkever spant de kroon. De kever heeft een ware explosiekamer in zijn achterlijf. Daarin liggen hydrochinonen opgeslagen. Als de kever geïrriteerd raakt, laat deze waterstofperoxide in de kamer vloeien, waarna dit met de hydrochinonen reageert, waarbij chinonverbindingen ontstaan en ook gas vrijkomt. Dit heeft een serie plofjes tot gevolg. Het naar jodium-ruikende corrosieve sekreet wordt door de gasvorming naar buiten gespoten, en heeft door de chemische reactie een temperatuur gekregen van rond de 100 °C. Ook heeft de kever een soort 'spuitkop' aan zijn achterlijf om te richten, wat iedere mogelijke aanvaller, zoals een mier of andere kever, afschrikt.

## Algemene informatie

Over de levenswijze is weinig bekend, de kever leeft van kleine andere insecten of hun larven. De soort komt voornamelijk voor in warme, stenige terreinen in midden- en zuidelijk Europa. Er is ook een kleine bombardeerkever (Brachinus explodens), die met ongeveer 6 tot 8 millimeter iets kleiner blijft, maar er verder sprekend op lijkt.

## Externe link

* Bombardeerkever belaagd door mieren
* ↑ Turin, Hans (2000). De Nederlandse loopkevers, verspreiding en oecologie. KNNV, 592, 593. ISBN 90-5011-136-X.
# Grand Prix Formule 1 van Zuid-Afrika 1993

De Grand Prix Formule 1 van Zuid-Afrika 1993 werd gehouden op 14 maart 1993 op Kyalami.

## Uitslag

| Positie | Nr | Rijder | Team | Ronden | Tijd/Opgave | Startplaats | Punten |
| 1 | 2 | Alain Prost | Williams-Renault | 72 | 1:38:45.082 | 1 | 10 |
| 2 | 8 | Ayrton Senna | McLaren-Ford | 72 | +1:19.824 | 2 | 6 |
| 3 | 26 | Mark Blundell | Ligier-Renault | 71 | +1 Ronde | 8 | 4 |
| 4 | 23 | Christian Fittipaldi | Minardi-Ford | 71 | +1 Ronde | 13 | 3 |
| 5 | 30 | Jyrki Järvilehto | Sauber | 70 | +2 Rondes | 6 | 2 |
| 6 | 28 | Gerhard Berger | Ferrari | 69* | Motor | 15 | 1 |
| 7 | 9 | Derek Warwick | Arrows-Mugen-Honda | 69* | Spin | 22 | |
| NF | 25 | Martin Brundle | Ligier-Renault | 57 | Spin | 12 | |
| NF | 21 | Michele Alboreto | Lola-Ferrari | 55 | Oververhitting | 25 | |
| NF | 20 | Érik Comas | Larrousse-Lamborghini | 51 | Motor | 19 | |
| NF | 6 | Riccardo Patrese | Benetton-Ford | 46 | Spin | 7 | |
| NF | 5 | Michael Schumacher | Benetton-Ford | 39 | Spin | 3 | |
| NF | 12 | Johnny Herbert | Lotus-Ford | 38 | Benzinesysteem | 17 | |
| NF | 29 | Karl Wendlinger | Sauber | 33 | Motor | 10 | |
| NF | 14 | Rubens Barrichello | Jordan-Hart | 31 | Versnellingsbak | 14 | |
| NF | 27 | Jean Alesi | Ferrari | 30 | Ophanging | 5 | |
| NF | 19 | Philippe Alliot | Larrousse-Lamborghini | 27 | Spin | 11 | |
| NF | 24 | Fabrizio Barbazza | Minardi-Ford | 21 | Botsing | 24 | |
| NF | 10 | Aguri Suzuki | Arrows-Mugen-Honda | 21 | Botsing | 20 | |
| NF | 22 | Luca Badoer | Lola-Ferrari | 20 | Versnellingsbak | 26 | |
| NF | 0 | Damon Hill | Williams-Renault | 16 | Botsing | 4 | |
| NF | 11 | Alessandro Zanardi | Lotus-Ford | 16 | Botsing | 16 | |
| NF | 7 | Michael Andretti | McLaren-Ford | 4 | Botsing | 9 | |
| NF | 15 | Ivan Capelli | Jordan-Hart | 2 | Spin | 18 | |
| NF | 3 | Ukyo Katayama | Tyrrell-Yamaha | 1 | Transmissie | 21 | |
| NF | 4 | Andrea de Cesaris | Tyrrell-Yamaha | 0 | Transmissie | 23 | |

## Wetenswaardigheden

* Slechts vijf wagens bereikten de eindmeet in slechte weercondities.
* JJ Lehto scoorde punten voor Sauber bij het debuut van het team. Mark Blundell scoorde zijn eerste podiumfinish, voor Ligier.
* Dit was de laatste Grand Prix van Zuid-Afrika tot op heden.

## Statistieken

| Pole-position | Alain Prost | Williams-Renault | 1:15.696 |
| Snelste ronde | Alain Prost | Williams-Renault | 1:19.492 |
1960 · 1960 II · 1961 · 1962 · 1963 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1992 · 1993
# Großsteingrab Hüven-Süd

Großsteingrab Hüven-Süd (ook wel Hüvener Mühle genoemd) is een ganggraf of een Großdolmen met Sprockhoff-Nr. 843. Het neolithisch bouwwerk werd opgericht tussen 3500 en 2800 v.Chr. en wordt toegeschreven aan de Trechterbekercultuur.
Het bouwwerk ligt aan de straatHüvener Mühle, ten zuiden van Hüven in het Landkreis Emsland in Nedersaksen. Er liggen 10 grafheuvels van ca. 1 meter hoogte in de omgeving van het hunebed. Het ligt op ca. 1 kilometer afstand van Volbers Hünensteine, beide hunebedden zijn onderdeel van de Straße der Megalithkultur.
De noord-west georiënteerde kamer is 5 meter lang en 2 meter breed. De kamer ligt in de resten van een 22 meter lange en 16 meter brede dekheuvel. Er zijn geen kransstenen of poortstenen bewaard gebleven. De bovenkant van 9 draagstenen zijn te zien, de drie dekstenen zijn in situ.

## Literatuur

* Anette Bußmann: Steinzeitzeugen. Reisen zur Urgeschichte Nordwestdeutschlands. Isensee Verlag, Oldenburg 2009, ISBN 978-3-89995-619-1, S. 70.
* Ernst Sprockhoff: Atlas der Megalithgräber Deutschland. Teil 3: Niedersachsen – Westfalen. Rudolf Habelt Verlag, Bonn 1975, ISBN 3-7749-1326-9, S. 97.
# Grauwe haaien

De grauwe haaien (Hexanchiformes) vormen een orde van haaien. Tot deze orde behoren zeskieuws- en zevenkieuwshaaien en franje- en kamtandhaaien. Het zijn de meest primitieve haaiensoorten.

## Eigenschappen

De kenmerkende eigenschappen van grauwe haaien zijn:
* een aarsvin
* zes of zeven kieuwspleten
* één rugvin

## Families

Tot de orde van grauwe haaien behoren twee of drie families:
* Familie Chlamydoselachidae - Franjehaaien - Garman, 1884
* Familie Hexanchidae - Koehaaien - Gray, 1851
* ITIS noemt een derde familie Notorynchidae - Compagno, 1999. De soorten die hieronder vallen zijn binnen Fishbase opgenomen in de eerste 2 families.
* 1 2 3 Hexanchiformes volgens ITIS, juni 2008. De familie Notorynchidae behoort ook tot deze familie
* 1 2 (en) Hexanchiformes. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. Februari 2009 version. N.p.: FishBase, 2009.
Bakerhaaien (Orectolobiformes) · Doornhaaiachtigen (Squaliformes) · Grauwe haaien (Hexanchiformes) · Makreelhaaien (Lamniformes) · Grondhaaien (Carcharhiniformes) · Zee-engelen (Squatiniformes) · Varkenshaaien (Heterodontiformes) · Zaaghaaien (Pristiophoriformes)
# Grauwe haai

De grauwe haai (Hexanchus griseus) is een vis uit de familie van de koehaaien (Hexanchidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1788 als Squalus griseus gepubliceerd door Pierre Joseph Bonnaterre.

## Kenmerken

Deze haai heeft een rolrond lichaam met een brede kop. Hij heeft 6 kieuwspleten, scherpe, kamvormig gezaagde tanden en een enkele rugvin bij de krachtige staart. De lichaamslengte bedraagt 480 cm.

## Leefwijze

De grauwe haai jaagt op roggen, pijlinktvissen, beenvissen en zelfs zeehonden. Bij gebrek aan deze prooien gaat hij op zoek naar trage bodemdieren. Hij zoekt dan de zeebodem af in een scheve houding, met de kop onder een hoek van 45 tot 60° omlaag. Heeft hij een prooi gevonden, dan wordt deze naar binnen gezogen. Deze haai is levendbarend.

## Leefomgeving

De haai komt voor in de Indische, Grote en Atlantische Oceaan en in de Middellandse Zee, op diepten tot 2000 meter.

## Relatie tot de mens

Er wordt zowel commercieel als recreatief op gevist. In de visserij komt deze soort meestal voor als bijvangst maar is toch van aanzienlijk commercieel belang. De vis wordt zowel vers, gedroogd of gezouten als diepgevroren op de markt gebracht. Ook afgeleide producten als visolie en visvoer kunnen vervaardigd worden. Deze haaiensoort staat op de internationale Rode Lijst van de IUCN als Near Threatened, wat bijna bedreigd betekent, maar in de officiële terminologie van de Nederlandse rode lijst wordt vertaald met gevoelig.
# Grauwe grasuil

De grauwe grasuil (Apamea remissa) is een nachtvlinder uit de familie Noctuidae, de uilen. De voorvleugellengte is tussen de 17 en 19 millimeter. De imago heeft een zeer variabele tekening. De soort overwintert als rups.

## Waardplanten

De grauwe grasuil heeft diverse grassen als waardplant, waaronder kweek en rietgras.

## Voorkomen in Nederland en België

De grauwe grasuil is in Nederland en België een (vrij) gewone soort, die over het hele gebied verspreid voorkomt. De vliegtijd is van half mei tot begin augustus in één generatie.
# Guus Dijkhuizen

Guus Dijkhuizen (Amsterdam, 11 januari 1937 – Velp, 20 oktober 2013) was een Nederlands schrijver, publicist en galeriehouder.
Dijkhuizen groeide op in pleeggezinnen en tehuizen. Hij werd in de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd met een groep kinderen en aan zijn lot overgelaten.
In 1964 richtte hij het blad Gandalf op, een vrijzinnig blad met literaire bijdragen, humor en ontluikende erotiek. Dijkhuizen werkte ook voor de tijdschriften Avenue, Chick en De Gids.
Hij richtte in 1984 in Velp het Kunsthuis 13 op, een ruimte voor beeldende kunst, muzikale en literaire evenementen en theater. Dijkhuizen kreeg bij zijn vertrek in 2001 als directeur een koninklijke onderscheiding.
Nadien beheerde hij een galerie voor hedendaagse beeldende kunst in Velp, 'Klas Vijf'. Kunsthuis 13 werd later omgedoopt in 'Kastanjelaan13'.
In 2012 verscheen zijn boek Met Pa valt niet te feesten. In september 2013 verscheen zijn laatste werk 'Narigheid in Ribfluweel'. Het eerste exemplaar werd door Dijkhuizen vanaf zijn ziekbed uitgereikt uit aan de schrijver Thomas Verbogt.
Hij overleed thuis.

## Publicaties (selectie)

* De aap met rooie billen (1967)
* Met innige groetjes van Hormoontje (1968)
* De bijbel van Guus en Hans (1977)
* Wacht even met snurken (1980)
* Tegen kweek en onrecht - opstandige verslagen (1980)
* Een bewijs van wild plezier (1981)
* Een bagatel
* Met innige groetjes van Onze Lieve Heer
* Jantje is weg (2003)
* Dag van zure appels (2009)
* Met Pa valt niet te feesten (2012)
* Narigheid in Ribfluweel (2013)

## Externe link

* Dijkhuizen bij schrijversinfo
* ↑ Ridder in de orde van Oranje Nassau. Gearchiveerd op 21 oktober 2013. Geraadpleegd op 21 oktober 2013.
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: dijk017
* Gemeinsame Normdatei: 173688888
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7527 4541
* Library of Congress Control Number: no2010009359
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 067721583
* Virtual International Authority File: 201323186
* WorldCat (via VIAF): 201323186