OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hendrik Willem Hofmeester

Hendrik Willem Hofmeester, bekend als H.W. Hofmeester, (Alkmaar, 9 december 1858 – Den Haag, 30 december 1944) was een Nederlands violist, altviolist en trompettist.
Hij was zoon van Hendrik Willem Hofmeester en Catharina Schagen. Hij trouwde zelf met Henriette Christina Helena Havie. Broer Theodorus Marinus Hofmeester was violist, klarinettist.
Hij kreeg zijn muziekopleiding van Andreas Otto en Joseph Cramer op de viool, gelijktijdig kreeg hij van Anthonissen lessen op de piston. Hij trad als violist toe tot het Parkorkest; werd er eerste violist in 1873; was van 1875 tot 1882 tweede concertmeester en in 1882/1883 eerste concertmeester van de Vereniging van toonkunstenaars. In diezelfde functie kwam hij terecht in het Paleisorkest van Willem Kes en Gottfried Mann. In 1884 werd hij muziekdocent aan de muziekschool in Alkmaar. Van 1889 tot 1891 was hij eerste trompettist in het Concertgebouworkest en tevens solo-altist bij de Paleisuitvoeringen onder leiding van Richard Hol.
Daarna volgden per 1898 functies als hoofdleraar viool en trompet aan het Amsterdams Conservatorium, altist in het Concertgebouwkwartet (strijkkwartet), leraar viool aan de muziekschool en eerste trompettist bij het Concertgebouworkest, waarbij hij zo nu en dan ook solist was, zowel op viool als op trompet. Hij was een van de musici die na een ruzie met Willem Mengelberg overstapte naar het Residentie Orkest van Henri Viotta; alwaar hij solo-altist was. Ook daar ging hij werken aan het Haags Conservatorium als docent viool, altviool en trompet (van 1940 tot 1931). Hij gaf voorts kamermuziekconcerten in die regio.
Hij was leraar van violist Sam Swaap. Een naamgenoot van H.W. Hofmeester was organist en dirigent in Haarlem en omstreken.
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 77
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 288
# Station Sierakówek

Station Sierakówek is een spoorwegstation in de Poolse plaats Sierakówek.
Lijn 33 Kutno – Brodnica:
0: Kutno · 3: Azory · 6: Florek · 9: Raciborów Kutnowski · 14: Strzelce Kujawskie · 21: Sierakówek · 28: Gostynin · 34: Rogożew · 39: Łąck · 45: Płock Radziwie · 52: Płock · 58: Płock Trzepowo · 65: Proboszczewice Płockie · 73: Gozdowo · 79: Susk · 87: Sierpc · 99: Szczutowo · 109: Puszcza Rządowa · 117: Rypin · 129: Kretki · 142: Brodnica
Lijn 56 Płock Radziwie – Płock Radziwie Port:
0: Płock Radziwie · 2: Płock Radziwie Port
# Oxyethira trifallax

'Oxyethira trifallax is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Nearctisch gebied.
# Elaphoidella elegans

Elaphoidella elegans is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Canthocamptidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Chappuis.
# Ampedus galii

Ampedus galii is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1978 door Gurjeva.
# Altaïr Ibn-La'Ahad

Altaïr Ibn-La'Ahad is een personage uit de computerspelserie Assassin's Creed. Het personage speelt enkel de hoofdrol in het eerste deel: Assassin's Creed. Altaïr heeft ook een belangrijke rol in Assassin's Creed: Revelations.
Hij is een Assassijn uit het 12de-eeuwse Syrië ten tijde van de Derde Kruistocht in het eerste deel van de reeks. Daarnaast is hij een voorouder van Desmond Miles. In het subdeel 2.3 Assassin's Creed: Revelations (dat zich in de renaissance afspeelt) bemachtigd Ezio Auditore da Firenze een soort sleutel waarmee hij in de herinneringen van Altaïr kon kijken.

## Jeugd

Altaïr had twee ouders die allebei Assassijn waren, zijn moeder Maud (?-1165) was christelijk en zijn vader Umar Ibn-La'Ahad (?-1176) was moslim. Terwijl Altaïrs moeder overleed tijdens zijn geboorte werd zijn vader (toen Altaïr zelf elf jaar was) vermoord door de Saracenen als vergelding voor het doden van een edelman tijdens het Eerste Beleg van Masyaf. Hierop rende Altaïr naar Al Mualim, de grootmeester van de Orde der Assassijnen, die hem vertelde om zijn vader op te volgen. Altaïr werd van die jonge leeftijd opgeleid tot Assassijn.

## Latere leven

Al op zijn 24e (25e rang) werd hij benoemd tot meesterassassijn en kreeg hij verschillende opdrachten. Bij een van zijn opdrachten moest Altaïr een deel van het paradijs bemachtigen, een soort artefact dat in handen was van Robert de Sablé, een Tempelier. Dit mislukte en Altaïr had de regels van de Orde overtreden, zoals een onschuldige doden. Hierdoor zakte zijn rang terug naar 'leerling' en werd hem veel afgenomen. Al Mualim besloot hem echter een tweede kans te geven: om zijn eer terug te winnen moest hij negen Tempeliers doden, waaronder Robert de Sablé. Dit lukte, maar hij kwam erachter dat Al Mualim ook een Tempelier was en na een lang gevecht wist Altaïr hem te doden en hem het deel van het paradijs af te nemen. Altaïr verbrandde het lichaam van zijn meester om zeker te weten dat hij echt dood was, maar kreeg hierop veel kritiek en Abbas, een andere Assassijn, greep de macht. Dit resulteerde in de dood van Altaïrs jongste zoon Sef en vrouw Maria. Altaïr vluchtte met zijn tweede zoon Darim. Op zijn tweeëntachtigste keerden ze terug en vermoordden Abbas. Altaïr werd het nieuwe hoofd van de Assassijnen. Tien jaar later werd Masyaf aangevallen door de Mongolen. Ze sloegen de aanval af,met behulp van het deel van het paradijs maar Altaïr was hierna zo uitgeput en bang voor een nieuwe aanval dat hij iedereen uit Masyaf liet vluchten, ook Darim en zijn gezin. Darim nam een groot deel boeken van zijn vader mee voordat hij vertrok. Nadat hij zijn zoon een laatste omhelzing gaf en het artefact verborg in een geheime ruimte, stierf Altaïr aan een hartstilstand. Zijn skelet zou pas jaren later worden gevonden door Ezio Auditore da Firenze.

## Externe link

* Altaïr Ibn-La'Ahad op de Assassin's Creed Wiki
# Picnic at Hanging Rock

Picnic at Hanging Rock is een Australische dramafilm uit 1975 onder regie van Peter Weir. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1967 van de Australische schrijfster Joan Lindsay. In 2018 werd een vijfdelige dramaserie onder dezelfde naam uitgebracht.

## Verhaal

Op Valentijn gaan de leerlingen van Appleyard College op stap naar Hanging Rock. Daar zullen ze een picknick houden. Vier meisjes gaan samen een wandeling maken, maar slechts een van hen keert terug naar de groep.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Rachel Roberts | Mevrouw Appleyard |
| Vivean Gray | Juffrouw McCraw |
| Helen Morse | Juffrouw De Poitiers |
| Kirsty Child | Juffrouw Lumley |
| Tony Llewellyn-Jones | Tom |
| Jacki Weaver | Minnie |
| Frank Gunnell | Mijnheer Whitehead |
| Anne-Louise Lambert | Miranda |
| Karen Robson | Irma |
| Jane Vallis | Marion |
| Christine Schuler | Edith |
| Margaret Nelson | Sarah |
| John Jarratt | Albert Crundell |

## Externe link

* (en) Picnic at Hanging Rock in de Internet Movie Database
Homesdale (1971) · The Cars That Ate Paris (1974) · Picnic at Hanging Rock (1975) · The Last Wave (1977) · The Plumber (1979) · Gallipoli (1981) · The Year of Living Dangerously (1982) · Witness (1985) · The Mosquito Coast (1986) · Dead Poets Society (1989) · Green Card (1990) · Fearless (1993) · The Truman Show (1998) · Master and Commander: The Far Side of the World (2003) · The Way Back (2010)
# Schinzels hypothese H

In de wiskunde is Schinzels hypothese H een brede generalisatie van vermoedens zoals de oneindigheid van priemtweelingen. Het doel is de mogelijke reikwijdte te bepalen van een vermoeden van de soort dat de leden van een familie
    $(f_{i}(n))$
van irreducibele polynomen $f_{i}(x)$ tegelijkertijd priemgetallen als waarde aannemen, voor een willekeurig groot geheel getal $n$. Anders gezegd, er moeten oneindig veel van die gehele getallen $n$ zijn, waarvoor alle waarden van de rij priemgetallen zijn. Er moeten wel eisen gesteld worden aan de polynomen. Andrzej Schinzels hypothese is een uitbreiding van het eerdere vermoeden van Bunyakovsky voor een enkele polynoom.

## Noodzakelijke voorwaarden

De hypothese moet aan noodzakelijke voorwaarden voldoen. Als we bijvoorbeeld de polynomen $x+4$ en $x+7$ nemen, is er geen $n>0$ zodat $x+4$ en $n+7$ beide priem zijn. Dit komt doordat een van de twee een even getal is groter dan 2, en de ander is een oneven getal. Het is dus van belang om dit fenomeen te voorkomen.

## Vaste delers

Dit kan voorkomen worden door middel van een geheelwaardige polynoom. Een natuurlijk getal $m$ heet een vaste deler van de geheelwaardige polynoom $Q(x)$ als:
    $Q(x)/m$
ook een geheelwaardige polynoom is. Zo kunnen we zeggen dat:
    $(x+4)(x+7)$
een vaste deler 2 heeft. Voor de polynoom
    $Q(x)=\prod f_{i}(x)$
moeten deze vaste delers uitgesloten worden, aangezien hun bestaan de mogelijkheid dat alle $f_{i}(x)$ voor grote waarden van $n$tegelijk een priemgetal als waarde aannemen, tegenspreekt.

## Formulering van hypothese H

Hierom is de standaardvorm van 'hypothese H dat als $Q($ zoals hierboven gedefinieerd geen vaste delers heeft, dan zijn alle $f_{i}(n)$ oneindig vaak tegelijk priemwaardig, voor alle mogelijke irreducibele polynomen zonder vaste delers $f_{i}(x)$ met positieve leidende coëfficiënt.
Een simpel voorbeeld als
    $x^{2}+1$
heeft geen vaste delers. Daarom is te verwachten dat er oneindig veel priemgetallen zijn van de vorm
    $n^{2}+1$
Dit is nog niet bewezen. Het was een van Landau's vermoedens.

## Vooruitzichten en toepassingen

De hypothese is waarschijnlijk niet te bewijzen met de huidige methoden in analytische getaltheorie, maar wordt vaak gebruikt om conditionele resultaten te bewijzen, bijvoorbeeld in de geheeltallige meetkunde. Het resultaat van het vermoeden is zo sterk, dat een bewijs te veel gevraagd kan zijn.
Met behulp van de hypothese H zouden een aantal problemen uit de getaltheorie opgelost kunnen worden, waaronder:
* De oneindigheid van priemtweelingen
* De oneindigheid van Sophie-Germain priemgetallen
* De oneindigheid van Cunningham-kettingen van de eerste en tweede soort van willekeurige lengte

## Externe link

* Publicaties van de Poolse wiskundige Andrzej Schinzel. De hypothese komt uit artikel 25 op de lijst, uit 1958, geschreven met Sierpiński.
# Stenactyla lutea

Stenactyla lutea is een keversoort uit de familie moerasweekschilden (Scirtidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1946 gepubliceerd door Maurice Pic.
# Oxyethira tristella

Oxyethira tristella is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Elaphoidella derjugini

Elaphoidella derjugini is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Canthocamptidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Rylov.
# Ampedus ganglbaueri

Ampedus ganglbaueri is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door Reitter.
# Microhoria roseicollis

Microhoria roseicollis is een keversoort uit de familie snoerhalskevers (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Pic.
# Picnoseus

Picnoseus is een geslacht van kevers uit de familie oliekevers (Meloidae). Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1851 door Solier in Gay.

## Soorten

Het geslacht omvat de volgende soorten:
* Picnoseus flavocinctus (Fairmaire & Germain, 1863)
* Picnoseus nigropicta Denier, 1932
* Picnoseus rubrofasciatus Denier, 1934
* Picnoseus xanthopterus (Gemminger, 1870)
* ↑ Meloidae in Synopsis of the described Coleoptera of the World 6 juni 2010. Gearchiveerd op 5 november 2013.
# Schinznach

Schinznach is een gemeente in het district Brugg dat behoort tot het kanton Aargau. Schinznach heeft ca. 2245 inwoners (2018).
Vanaf december 2020 is Schinznach met een 2,7 km lange spoortunnel (Bözbergtunnel) verbonden met Effingen.

## Geschiedenis

Schinznach is een fusiegemeente die op 1 januari 2014 ontstaan uit de gemeenten Oberflachs en Schinznach-Dorf.
Voor 1938 bestond er een gemeente met dezelfde naam en met een grotere oppervlakte.

## Geografie

Schinznach heeft een oppervlakte van 12.29 vierkante kilometer en grenst aan de buurgemeenten Auenstein, Bözberg, Holderbank, Schinznach-Bad, Thalheim, Veltheim, Villnachern en Zeihen.
De gemiddelde hoogte van Schinznach is 383 meter.

## Politiek

De gemeenteraad van Schinznach bestaat uit de politieke partijen: de Vrijzinnig Democratische Partij.De Liberalen, Pro Oberflachs, de Sociaaldemocratische Partij van Zwitserland en de Zwitserse Volkspartij.
# Stenactyla strangulata

Stenactyla strangulata is een keversoort uit de familie moerasweekschilden (Scirtidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1928 gepubliceerd door Maurice Pic.
# Oxyethira touba

Oxyethira touba is een schietmot uit de familie Hydroptilidae. De soort komt voor in het Afrotropisch gebied.
# Slins

Slins is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de gemeente Juprelle. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Juprelle.

## Geschiedenis

Slins vormde samen met Fexhe-Slins steeds één enkele heerlijkheid maar bij het ontstaan van de gemeenten in 1795 werden de twee dorpen gescheiden en werden ze beiden een zelfstandige gemeente. Ze bleven nog één enkele parochie vormen, die toegewijd was aan Sint-Martinus, tot in 1838 toen in Fexhe-Slins een parochie werd opgericht.
In 1977 werd de gemeente opgeheven en bij Juprelle gevoegd behalve het gedeelte ten noorden van de spoorlijn tot aan de vroegere noordgrens, de Jeker, dat bij Bitsingen werd gevoegd.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december

## Natuur en landschap

Slins ligt in Droog-Haspengouw ten noordoosten van Juprelle, op een hoogte van ongeveer 150 meter. De dorpskom ligt ten noorden van de weg van Houtain-Saint-Siméon naar Juprelle en sluit aan op de dorpskom van Fexhe-Slins die ten zuiden van deze weg ligt. De spoorlijn van Tongeren naar Aken vormt de noordgrens van de deelgemeente. Slins is een landbouwdorp dat zich stilaan ontwikkelt tot een woondorp. Landbouw is er vooral aanwezig in de vorm van akkerbouw.

## Bezienswaardigheden

* De Sint-Martinuskerk.

## Evenementen

Slins is bekend vanwege het aardbeienfeest, het carnaval en de kerstmarkt.

## Nabijgelegen kernen

Fexhe-Slins, Villers-Saint-Siméon, Glaaien, Houtain-Saint-Siméon
Deelgemeenten: Fexhe-Slins · Juprelle · Lantin · Nudorp · Paifve · Slins · Villers-Saint-Siméon · Voroux-lez-Liers Belgische gemeenten · arrondissement Luik · provincie Luik · Wallonië
# Ancylis lutescens

Ancylis lutescens is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Meyrick.
# Microhoria ruficollis

Microhoria ruficollis is een keversoort uit de familie snoerhalskevers (Anthicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1842 door W. L. E. Schmidt.
# Schinus

Schinus is een geslacht uit de pruikenboomfamilie (Anacardiaceae). De soorten komen voor van Peru tot in Brazilië en zuidelijk Zuid-Amerika.

## Soorten

* Schinus areira L.
* Schinus bumelioides I.M.Johnst.
* Schinus engleri F.A.Barkley
* Schinus fasciculata (Griseb.) I.M.Johnst.
* Schinus ferox Hassl.
* Schinus gracilipes I.M.Johnst.
* Schinus johnstonii F.A.Barkley
* Schinus kauselii F.A.Barkley
* Schinus latifolia (Gillies ex Lindl.) Engl.
* Schinus lentiscifolia Marchand
* Schinus longifolia (Lindl.) Speg.
* Schinus marchandii F.A.Barkley
* Schinus meyeri F.A.Barkley
* Schinus microphylla I.M.Johnst.
* Schinus molle L.
* Schinus montana Engl.
* Schinus myrtifolia (Griseb.) Cabrera
* Schinus odonellii F.A.Barkley
* Schinus pampeana Bordignon & Vog.Ely
* Schinus patagonica (Phil.) I.M.Johnst. ex Cabrera
* Schinus pearcei Engl.
* Schinus pilifera I.M.Johnst.
* Schinus polygama (Cav.) Cabrera
* Schinus praecox (Griseb.) Speg.
* Schinus ramboi F.A.Barkley
* Schinus roigii Ruíz Leal & Cabrera
* Schinus sinuata (Griseb.) Engl.
* Schinus spinosa Engl.
* Schinus talampaya Fabbroni & M.A.Zapater
* Schinus terebinthifolia Raddi - Roze peper
* Schinus uruguayensis (F.A.Barkley) Silva-Luz
* Schinus velutina (Turcz.) I.M.Johnst.
* Schinus venturii F.A.Barkley
* Schinus weinmanniifolia Engl.
* ↑ (en) Schinus L. Royal Botanic Gardens, Kew
... · Anacardium · Bouea · Buchanania · Cotinus · Mangifera · Pistacia (Pistache) · Protorhus · Rhus · Schinus · Sclerocarya · Sorindeia · Spondias · Toxicodendron · ...
# Station Metslawier

Station Metslawier (Mlw) was een station aan de voormalige spoorlijn Leeuwarden - Anjum. Het station van Metslawier werd geopend op 2 oktober 1901 en gesloten op 15 mei 1935. Het stationsgebouw uit 1902 bestaat nog steeds.

## Externe link

* Station Metslawier op Stationsweb
0: Leeuwarden · 3: Leeuwarden Halte · Jelsum · Cornjum · Britsum · 9: Stiens · Finkum · Hijum · 15: Hallum · 18: Marrum-Westernijkerk · 20: Ferwerd · Blija · 26: Holwerd · 30: Ternaard · Hantum · 37: Dokkum-Aalsum · Wetsens · 42: Metslawier · Morra-Lioessens · 47: Anjum
# Oruza atriapicata

Oruza atriapicata is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1910 door Hampson.
# Elk River

Elk River kan verwijzen naar de volgende plaatsen in de Verenigde Staten:
* Elk River (Idaho)
* Elk River (Minnesota)
Elk River kan ook verwijzen naar een van de volgende rivieren:
* Elk River (British Columbia)
* Elk River (Kansas)
* Elk River (Maryland)
* Elk River (Michigan)
* Elk River (Minnesota)
* Elk River (Tennessee)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Elk River en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Anaspis fasciata

Anaspis fasciata is een keversoort uit de familie bloemspartelkevers (Scraptiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1771 door Forster.
# Micropentila bunyoro

Micropentila bunyoro is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Stempffer & Bennett.
# Piksen

Piksen is een buurtschap in de gemeente Hellendoorn in de Nederlandse provincie Overijssel. Het ligt in het oosten van de gemeente, 5 kilometer ten noordoosten van Hellendoorn.
Hoofdplaats: Nijverdal Dorpen: Daarle · Daarlerveen · Haarle · Hellendoorn Buurtschappen: Eelen · Egede · Hankate · Hexel · Hulsen · Marle · Noetsele · Overwater · Piksen · Rhaan · Schuilenburg Overijssel · Steden en dorpen Nederland · Provincies · Gemeenten
# Station Remiremont

Station Remiremont is een spoorwegstation in de Franse gemeente Remiremont.
# Oruza albigutta

Oruza albigutta is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Wileman.
# Eliseo Mattiacci

Eliseo Mattiacci (Cagli, 13 november 1940 - Fossombrone 25 augustus 2019) was een Italiaanse beeldhouwer. Hij behoorde tot de vertegenwoordigers van de arte povera.

## Leven en werk

Mattiacci werd geboren in Cagli in de Italiaanse provincie Pesaro e Urbino. Hij bezocht het Istituto Statale d'Arte Lapis di Cagli en aansluitend het Istituto di Belle Arti di Pesaro. In 1961 nam hij deel aan een groepstentoonstelling voor jonge kunstenaars in de Galleria nazionale d'arte moderna e contemporanea in Rome, waar hij een eerste prijs, de Premio per la scultura, kreeg voor zijn werk Uomo meccanico. Hij verhuisde in 1964 naar Rome en had zijn eerste solo-expositie in 1967 bij Galleria La Tartaruga.
Mattiacci nam in 1965 deel aan de IX Quadriennale di Roma in het Palazzo delle Esposizioni in Rome en werd in 1967 uitgenodigd voor de V Biennale des jeunes artistes in het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris in Parijs. Hij nam in dat jaar eveneens deel aan de expositie Arte Povera - Im Spazio in Genève. In 1972 vertegenwoordigde hij Italië tijdens de Biënnale van Venetië en in 1973 nam hij deel aan de X Quadriennale in Rome. Hij werd uitgenodigd voor deelname aan de Biënnale van São Paulo in het Museu de Arte Moderna in de Braziliaanse stad São Paulo en hij nam weer deel aan de Biënnale van Venetie van 1978. In 1982 behoorde hij tot de Italiaanse kunstenaars van de expositie Arte italiana 1960 - 1982 in de Hayward Gallery in Londen. In 1995 werd zijn werk Dove circolano le idee, grande disco met een prijs bekroond tijdens een expositie in het beeldenpark Hakone Open-air Museum in Japan.
De kunstenaar woonde en werkte in Pesaro.

## Enkele werken

* Il solco rivela il nucleo (1963), Gubbio
* Trucioli e Calamita (1968/69), Collezzione Maramotti in Reggio Emilia
* Inclinata al sol levante (1982), Ancona
* Le vie del cielo (1996), Montepulciano
* Le vie del cielo e Ordine Cosmico (2000), Beeldenpark Villa Celle in Santomato di Pistoia bij de stad Pistoia
# Anaspis eversi

Anaspis eversi is een keversoort uit de familie bloemspartelkevers (Scraptiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Ermisch.
# Micropentila dorothea

Micropentila dorothea is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Bethune-Baker.
# Heilige gelaat van Manoppello

Het Heilige gelaat van Manopello is een afbeelding van een gezicht waarvan wordt geloofd dat het het gelaat van Jezus Christus is, die wordt bewaard in een basiliek bij het Italiaanse dorpje Manoppello. De afbeelding is gemaakt op een doek van byssus, ook wel mosselzijde genoemd, een ragfijn weefsel gemaakt van de ankerdraad van mosselen. Het doek is zo dun dat de afbeelding zowel aan de voor- als de achterzijde bekeken kan worden. De laatste jaren krijgt het doek, mede door zijn raadselachtige afkomst en door de afbeelding van het gezicht, steeds meer bekendheid.

## Relikwie

Het Heilige gelaat, 17,5 cm breed en 24 cm hoog, toont de afbeelding van het gezicht van een bebaarde man met lang haar, een gebroken neus en geopende ogen en mond. Op het gezicht zijn roodkleurige vlekken zichtbaar, die door sommigen als wonden, veroorzaakt door martelingen of zweepslagen, worden geïnterpreteerd. Het gezicht dat op de doek in Manoppello staat afgebeeld, lijkt hetzelfde gezicht als dat van de man op de Lijkwade van Turijn; als foto's van beide afbeeldingen over elkaar worden gelegd, lijken de contouren sterk overeen te komen. De locatie van de zogenaamde wonden komen bijvoorbeeld overeen.
Het doek met het Heilige gelaat is in 1506, tijdens de plundering van Rome vanuit het Vaticaan overgebracht naar Manoppello. Het doek wordt vaak vereenzelvigd met de zweetdoek van Sint-Veronica, waarbij men ervan uitgaat dat de doek die in Rome wordt bewaard een vervalsing is, ingesteld nadat de echte doek naar Manoppello was overgebracht. Een andere theorie stelt, dat het Heilige gelaat de doek is die over het gezicht van Jezus was geplaatst toen hij in het graf lag.
In 2006 bracht paus Benedictus XVI een bezoek aan de Kerk van de Volto Santo in Manoppello, waar de afbeelding wordt bewaard. Bij dit bezoek verhief hij de kerk tot basiliek, zonder echter de echtheid van het Heilige gelaat als zweetdoek van Veronica of gezichtsdoek te bevestigen.
De Duitse journalist Paul Badde schreef een bestseller over het Heilige gelaat, die ook in het Nederlands is verschenen.