OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jeroom Noterdaeme

Jerôme Corneille Noterdaeme (Lo, 3 juli 1862 - Sint-Andries Brugge, 1 januari 1933) was een Belgisch ambtenaar en dichter.

## Levensloop

Noterdaeme liep humaniora aan het bisschoppelijk college in Veurne en werd doctor in de rechten na studies aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij werd ingeschreven aan de balie van Veurne maar trok weldra naar Brugge om er ambtenaar te worden bij het provinciebestuur van West-Vlaanderen, waar hij in 1927 zijn loopbaan eindigde als directeur. Hij publiceerde juridische werken en literair werk (proza en gedichten).
Hij was zeer actief in het Brugse verenigingsleven, meer bepaald in het Davidsfonds. Hij werd lid van het hoofdbestuur en was ook de eerste voorzitter voor West-Vlaanderen. In de plaatselijke afdeling werd hij in 1893 lid van het bestuur en secretaris, in 1907 voorzitter en van 1922 tot 1924 bestuurslid als pastvoorzitter. In 1924 was hij medestichter van de vereniging die instond voor de oprichting van het Gezellemuseum.
Noterdaeme schreef veel gelegenheidsgedichten in de stijl van Guido Gezelle, onder meer voor Samuel Coucke. Gedichten van hem werden op muziek gezet door Hendrik Waelput, Auguste Reyns, Karel Mestdagh, enz. Hij publiceerde ook enkele artikels in het tijdschrift Biekorf.

## Privé

Jeroom Noterdaeme was getrouwd met Maria Roger (1865-1899), dochter van provinciaal griffier Julien Roger (1838-1897). Ze woonden in het statige 17de-eeuwse herenhuis van de Rogers, Langerei 35 in Brugge. Ze hadden zes kinderen:
* Jules (°1891), die jong stierf (retorica 1909 Sint-Lodewijkscollege)
* Marie, kloosterzuster
* Jozef Noterdaeme (1892-1981), priester van het Bisdom Brugge en historicus (retorica 1911 Sint-Lodewijkscollege)
* Alfons (°1893), Witte Pater van Afrika (retorica 1911 Sint-Lodewijkscollege)
* Anna (†1982), Witte Zusters van Afrika
* Paul (°1897), overleden tijdens zijn noviciaat bij de Witte Paters van Afrika (retorica 1915 Sint-Lodewijkscollege)
De godvruchtige sfeer binnen het gezin en de overtuigde geloofsbeleving van het echtpaar Noterdaeme blijkt uit de levensloop van de kinderen.

## Publicaties

* De Belgische Grondwet - Tekst en uitleg in vragen en antwoorden, Brugge, 1922
* De Gemeentewet, kortbondig uitgelegd in vragen en antwoorden, Brugge, Houdmont-Carbonez, 1912
* Dood en niet dood, toneelspel
* Een slechte betaler en een goede knecht, toneelspel
* Godevaert en Godelieve, verhaal uit den Beloken Tijd, Brugge, G. Claeys-Weghsteen, 1898
* Gedichten, met een voorwoord door Guido Gezelle, Brugge, A. Van Mullem, 1892
* De dood van Prins Baldwijn, Brugge, A. Van Mullem, 1892
* Brugge-Zeehaven. Den heuglijken nacht van 29 september 1895, Brugge, F. Claeys en Zoon, 1895.
* Aan den Halletoren. Den Heer Toon Nauwelaerts beiaardier van Brugge vriendelijk opgedragen. Muziek van Auguste Reyns.
* Vergeet nooit den zaligen dag uwer Eerste Communie, Brugge, Van Cappel, 1908

## Literatuur

* Fernand BONNEURE, Jeroom Noterdaeme, in: Lexicon van Westvlaamse schrijvers, Deel 1, Torhout, 1984.
* Freddy VANDAELE, 115 jaar Davidsfonds Brugge, Brugge, 1990.
* Andries VAN DEN ABEELE, De Balie van Brugge, Brugge, 2009.
# Allobenedenia patagonica

Allobenedenia patagonica is een soort in de taxonomische indeling van de platwormen (Platyhelminthes). De worm is tweeslachtig en kan zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtscellen produceren. De soort leeft in zeer vochtige omstandigheden.
De platworm behoort tot het geslacht Allobenedenia en behoort tot de familie Capsalidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Evdokimova.
# Aleksandr Filimonov

Aleksandr Vladimirovitsj Filimonov (Russisch: Александр Владимирович Филимонов) (Josjkar-Ola, 15 oktober 1973) is een Russisch voormalig voetballer die dienstdeed als doelman. Hij speelde 16 interlands in het Russisch voetbalelftal. In 2011 werd Filimonov wereldkampioen strandvoetbal met Rusland.

## Clubcarrière

Filimonov won zes maal op rij de Premjer-Liga met Spartak Moskou, waarvan hij eerste doelman was. Bij alle gewonnen kampioenschappen van Spartak Moskou was hij eerste keus tussen de palen. In 1998 won Filimonov de Russische voetbalbeker met Spartak Moskou. Hij speelde 147 competitiewedstrijden voor Spartak Moskou tussen 1996 en 2001. Toen hij uitkwam voor Druzjba Josjkar-Ola, een club uit zijn geboortestad Josjkar-Ola, maakte hij ook een doelpunt. Het was bij deze club dat Filimonov in 1991 op jonge leeftijd doorbrak als doelman. Filimonov was buiten Rusland actief in Oekraïne bij de topclub FC Dynamo Kiev (2001) – als reservedoelman –, in Cyprus bij Nea Salamis (2007–2008) en in Oezbekistan bij Lokomotiv Tasjkent (2009–2010). Filimonov zette in 2018 een punt achter zijn voetbalcarrière.

## Interlandcarrière

Filiminov behoorde tot de 23-koppige Russische selectie van Oleg Romantsev op het wereldkampioenschap voetbal 2002. Hij mocht mee als reservedoelman achter Roeslan Nigmatoellin samen met oudgediende Stanislav Tsjertsjesov. Rusland was uitgeschakeld na de groepsfase wegens een beslissende 3–2 nederlaag tegen België.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Spartak Moskou |
| Premjer-Liga | 6x | 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001 |
| Russische voetbalbeker | 1x | 1998 |
* ↑ Profiel Aleksandr Filimonov Transfermarkt, Geraadpleegd op 20 augustus 2020. Gearchiveerd op 4 maart 2020.
1 Nigmatoellin · 2 Kovtoen · 3 Nikiforov · 4 Smertin · 5 Solomatin · 6 Semsjov · 7 Onopko · 8 Karpin · 9 Titov · 10 Mostovoj · 11 Bjestsjastnik · 12 Tsjertsjesov · 13 Dajev · 14 Tsjoegajnov · 15 Alenitsjev · 16 Kerzjakov · 17 Semak · 18 Sennikov · 19 Pimenov · 20 Izmailov · 21 Chochlov · 22 Sytsjov · 23 Filimonov · Coach: Romantsev
# Skeleton op de Olympische Winterspelen 2002

Skeleton is een van de sporten die beoefend werden tijdens de Olympische Winterspelen 2002 in Salt Lake City. Daarmee was het opnieuw een officiële sport op de winterspelen na een hiaat van 54 jaar.

## Mannen

| rang | sporter(s) | land | tijd |
| 1 | Jim Shea jr. | USA | 1:41.96 |
| 2 | Martin Rettl | AUT | 1:42.01 |
| 3 | Gregor Stähli | SUI | 1:42.15 |
| 4 | Clifton Wrottesley | IRL | 1:42.57 |
| 5 | Lincoln Dewitt | USA | 1:42.83 |
| 6 | Jeff Pain | CAN | 1:42.92 |
| 7 | Chris Soule | USA | 1:42.98 |
| 8 | Kazuhiro Koshi | JPN | 1:43.02 |

## Vrouwen

| rang | sporter(s) | land | tijd |
| 1 | Tristan Gale | USA | 1:45.11 |
| 2 | Lea Ann Parsley | USA | 1:45.21 |
| 3 | Alex Coomber | GBR | 1:45.37 |
| 4 | Diana Sartor | GER | 1:45.53 |
| 5 | Maya Pedersen | SUI | 1:45.55 |
| 6 | Lindsay Alcock | CAN | 1:45.69 |
| 7 | Jekaterina Mironova | RUS | 1:45.95 |
| " | Steffi Hanzlik | GER | 1:45.95 |

## Medaillespiegel

| Plaats | Land | NOC | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons | Totaal |
| 1 | Verenigde Staten | USA | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 2 | Oostenrijk | AUT | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 3 | Groot-Brittannië | GBR | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 3 | Zwitserland | SUI | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Totaal | Totaal | Totaal | 2 | 2 | 2 | 6 |
St. Moritz 1928 · St. Moritz 1948 · Salt Lake City 2002 · Turijn 2006 · Vancouver 2010 · Sotsji 2014 · Pyeongchang 2018 · Peking 2022 Lijst van olympische medaillewinnaars
Alpineskiën · Biatlon · Bobsleeën · Curling · Freestyleskiën · Kunstrijden · Langlaufen · Noordse combinatie · Rodelen · Schaatsen · Schansspringen · Shorttrack · Skeleton · Snowboarden · IJshockey
* (en) Officieel rapport Olympische Winterspelen 2002
* Uitslagen mannen + vrouwen op olympedia.org
# Sint-Sebastiaankerk (Michelbeke)

De Sint-Sebastiaankerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Brakel behorende plaats Michelbeke, gelegen aan het Sint-Sebastiaansplein.

## Geschiedenis

De kerk heeft een laatgotische westtoren waarvan de ouderdom begin 16e eeuw (1520-1530) wordt geschat. Deze toren is het oudste deel van de huidige kerk, maar hoogstwaarschijnlijk is er een oudere kerk geweest. In 1792-1794 werd een geheel nieuwe kerk in classicistische stijl gebouwd met behoud van de westtoren.

## Gebouw

Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw met voorgebouwde toren en driezijdig afgesloten koor. De laatgotische toren heeft vijf geledingen en een korfboogportaal.

## Interieur

De kerk bezit enkele 17e-eeuwse schilderijen zoals Aanbidding der herders (1666), Marteldood van de heilige Sebastiaan en Onze-Lieve-Vrouw schenkt rozenkrans aan Heilige Dominicus. Ook is er een 17e-eeuws kruisbeeld en een 18e-eeuws reliekschrijn van Sint-Sebastiaan.
Het hoofdaltaar heeft een 18e-eeuws tabernakel in rococostijl. Uit 1762 is een biechtstoel in rococostijl.
Het orgel (1777-1779) is vervaardigd door Pieter en Lambert-Benoit Van Peteghem, oorspronkelijk voor de Onze-Lieve-Vrouw van Pamelekerk te Oudenaarde en in 1886 naar Michelbeke gebracht.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Martinuskerk (Halle)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Antwerpse gemeente Zoersel behorende plaats Halle, gelegen aan halle-Dorp 34.

## Geschiedenis

Er bestond te Halle al voor 1300 een kapel die omstreeks 1500 tot een kerk werd vergroot, waarvan de oorspronkelijke kapel het koor vormde. Het schip, de zijkoren en de toren werden gebouwd in Balegemse steen. Tijdens de godsdiensttwisten (1570-1585) werd de kerk ook wel gebruikt als schuilplaats voor de bevolking. Hierna vonden er diverse herstelcampagnes plaats. In 1730 werd de voorgevel van de kapel, die koor en schip scheidde, afgebroken. In 1776 werd de torenspits vervangen door een laatbarokke lantaarn.
In 1846 werd de kerk voorzien van twee zijbeuken. In 1911-1913 werd de kerk geheel vernieuwd naar ontwerp van Ernest Dieltiëns. De toren bleef hierbij gespaard. Wel werd tijdens de Eerste Wereldoorlog de torenspits verwoest. Deze werd in 1924 hersteld.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen georiënteerde kruisbasiliek in neogotische stijl van het 1e kwart van de 20e eeuw. De westtoren van omstreeks 1500 is in zandsteen en heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits.

## Interieur

Het schip wordt overkluisd door een houten spitstongewelf. De kerk bezit enkele 16e- en 17e-eeuwse beelden.
Het hoofdaltaar is van midden 17e eeuw en vervaardigd van gemarmerd hout. Als altaarstuk fungeert het schilderij Christus aan het kruis, mogelijk door Cornelis Polemburg en geschonken in 1651.
De zijaltaren zijn van omstreeks 1615 met op het zuidelijk zijaltaar het schilderstuk: Verheerlijking van Sint-Maarten en Sint-Sebastiaan door Theodoor Boeyermans (1665). Op het noordelijk zijaltaar een schilderij Ten Hemelopneming van Maria (17e eeuw).
De preekstoel is van 1650 en er zijn biechtstoelen van 2e helft 17e eeuw en midden 18e eeuw.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Slag bij Ezra Church

De Slag bij Ezra Church vond plaats op 28 juli 1864 in Fulton County, Georgia tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.

## De slag

Het Noordelijke leger onder leiding van generaal-majoor William T. Sherman lag in een omgekeerde U-vorm in stellingen rond de Zuidelijke stad Atlanta. Sherman probeerde de stad tot overgave te dwingen door de toevoerlijnen te vernietigen. Om dit doel te bereiken stuurde hij het leger onder leiding van generaal-majoor Oliver O. Howard in noordelijke en westelijke richting rond de Noordelijke stellingen om aan de westelijke zijde van Atlanta de spoorweg aan te vallen. Generaal John Bell Hood, bevelhebber van het Zuidelijke leger, had dit manoeuvre voorzien en stuurde soldaten om Howard op te wachten en bij verrassing aan te vallen.
De tegenstanders botsten op elkaar op in de namiddag van 28 juli bij Ezra Church. Hood had echter geen geluk. Het verrassingselement was weg want Howard had ook de reactie van Hood voorzien. De Noordelijken lagen de Zuidelijken op te wachten. De Zuidelijken gingen tot de aanval over maar slaagden er niet in om door de Noordelijke stellingen te breken. De Noordelijke poging om de spoorweg te bereiken mislukte, maar de Zuidelijken hadden zware verliezen geleden. Onder de gewonden was generaal Alexander P. Stewart, een van de korpscommandanten van Hood.
# Ali Neffati

Ali Neffati (Tunis, 22 januari 1895 – Parijs, 19 april 1974) was een Tunesisch wielrenner, die beroeps was tussen 1913 en 1930.

## Wielerloopbaan

Neffati's wielercarrière ving aan in 1908 in Tunesië, waar hij diverse baankampioenschappen behaalde. In 1913 ging hij in op het voorstel om aan de Ronde van Frankrijk mee te doen en diverse Tunesische sporters, waaronder boksers, baanwielrenners, worstelaars en schermers, organiseerden op 7 juni 1913 een gala in het Skating Palace-velodroom om te collecteren voor de reiskosten naar Frankrijk. Door zijn deelname dat jaar is hij met achttien jaar tot op heden de jongste renner in de Tour aller tijden. Tevens was hij de eerste Tourrenner van het Afrikaanse continent. Hij trok de aandacht door met een fez op te rijden en werd de lieveling van het peloton.
Na de Eerste Wereldoorlog pakte hij de draad weer op en deed mee aan de grote koersen van zijn tijd. Al snel ging hij zich echter weer op de piste toeleggen en kwam uit in zesdaagsen en andere baanwedstrijden in Europa en de Verenigde Staten. In 1930 stopte hij en werd vervolgens chauffeur voor tourorganisator l'Auto en l'Équipe. Hij kwam om toen hij tijdens zijn werk door een tram werd aangereden.

## Belangrijkste overwinningen

1913
* Nationaal kampioen achtervolging
* Nationaal kampioen stayeren
1914
* Nationaal kampioen sprint
1918
* 1e etappe Course du Midi
* 1e etappe Volta Ciclista Provincia Tarragona

## Grote rondes

Eindklasseringen in grote rondes, met tussen haakjes het aantal etappeoverwinningen.
| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
| 1913 | | opgave | |
| 1914 | | opgave | |
* Fiche op dewielersite.net
* www.memoire-du-cyclisme.net
* Artikel in de Franse wikipedia
* Bibliothèque nationale de France: cb14977062z (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 5094 1124
* Virtual International Authority File: 316737160
* WorldCat (via VIAF): 316737160
# Ali Pasja (Albanees militair)

Ali Pasja, bijgenaamd de Leeuw van Ioannina (nabij Tepelenë, 1740 - bij Ioannina, 5 februari 1822) was een Albanese pasja binnen het Ottomaanse Rijk, gouverneur van Albanië en Epirus, regerend vanuit Ioannina vanaf 1788.

## Biografie

Ali Pasja werd geboren in 1740 in een dorp bij Tepelenë in het Osmaanse Rijk, nu Albanië. Als rasechte opportunist wist hij zich snel op te werken in de hiërarchie van het Osmaanse Rijk. Zo bracht hij het van omhooggevallen roverhoofdman tot heerser over een quasi onafhankelijk rijkje dat Albanië en een groot deel van Noordwest- en Centraal-Griekenland omvatte, met Ioannina als hoofdstad. Tijdgenoten beschreven hem als groot, vrij corpulent, met blauwe ogen en een lange baard. Hij werd berucht om zijn enorme seksuele activiteiten: hij hield er een harem van 500 vrouwen én jongens op na, die hij verzamelde uit de plaatselijke bevolking.
Ten opzichte van tegenstanders en rebellen beging hij onnoemelijke wreedheden. Van overspel verdachte haremvrouwen werden verdronken in het meer, in een zak genaaid, met wat suiker 'om de dood zoeter te maken'. Dat gebeurde ook met Frossíni, zijn Griekse lievelingsvrouw, die met zijn zoon het bed deelde zodra Ali zijn hielen had gelicht. De Turkse haremdames, die zich verongelijkt voelden, zorgden er wel voor dat de Pasja dat te weten kwam. Samen met 16 andere Griekse meisjes die zich zouden misdragen hebben werd zij in het meer verdronken. Deze episode wordt nog heden bezongen in allerlei epische volksliederen en sprookjes.
Ondanks zijn wrede uitspattingen ging hij toch ook door voor een intelligente en charmante persoonlijkheid, zo een getuigenis van de Britse dichter Lord Byron, die hem ontmoette in 1807. Onder zijn bewind groeide Ioannina uit tot een van de rijkste steden op de Balkan.
Vanaf 1810 begon hij een eigenzinnige koers te varen, trok zich weinig aan van de sultans in het verre Constantinopel en stelde zich in feite onafhankelijk op. Hij zocht toenadering tot Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk en steunde openlijk de Griekse verzetsstrijders, de kleften. Dat wekte het ongenoegen van Sultan Mahmud II: in 1820 werd hij beschuldigd van hoogverraad en rebellie en de Sultan stuurde een leger naar Ioannina, dat twee jaar lang belegerd werd. Ali Pasja, 81 jaar oud, vluchtte met zijn Griekse minnares, de knappe Vassilikí, naar het eiland in het meer en verschanste zich in het christelijke klooster van de Heilige Panteleimon. In 1822 werd hij daar overmeesterd door Turkse soldaten en gefusilleerd. Zijn hoofd en voeten werden afgehakt en tentoongesteld. Deze delen van de "Leeuw van Ioannina" werden begraven op het binnenplein van de Fetyemoskee; zijn lichaam werd begraven in zijn slot in Ioannina. Vassilikí werd ongemoeid gelaten en kon heelhuids ontkomen. Velen hadden haar gekend als een vrome en nobele vrouw, die met haar voorspraak velen van een wrede dood had gered.

## Trivia

* In De graaf van Monte-Cristo van Alexandre Dumas wordt de moord op Ali Pasja beschreven als een schandelijke daad door een van de hoofdrolspelers.
# Allopnyxia patrizii

Allopnyxia patrizii is een muggensoort uit de familie van de rouwmuggen (Sciaridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1952 door Freeman.
# Alloplitis typhon

Alloplitis typhon is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Nixon in 1965.
# Alkaptonurie

Alkaptonurie (afkorting : AKU; andere namen: black urine disease of alkaptonuria) is een zeldzame erfelijke genetische afwijking (autosome recessieve aandoening) van het tyrosine metabolisme. De aandoening wordt veroorzaakt door een defect in het enzym homogentisinezuur oxidase, dat op zijn beurt veroorzaakt wordt door een mutatie in het gen homogentisate 1,2-dioxygenase. Dit enzym breekt normaal een giftig bijproduct van tyrosine af, namelijk homogentisinezuur.

## Symptomen

Een kenmerk van alkaptonurie is dat oorsmeer van een patiënt met deze aandoening rood of zwart kleurt bij blootstelling aan lucht (afhankelijk van het dieet). Dit verkleuren duurt enkele uren, en komt door de accumulatie van homogentisinezuur. Ook urine van een alkaptonuriepatiënt wordt donker bij blootstelling aan lucht. Er treedt ook een pigmentatie op van het oogwit. In het hart treedt er een verharding op van de aortaklep, de mitralisklep en de kransslagader. Men stelt ook een verwijding vast van de aorta en een verdikking van de achillespees.
Bij volwassenen, ouder dan 40, ontwikkelt zich bij alkaptonurie ook progressieve artritis (vooral in de wervelkolom) door de opbouw van homogentisate in botten en kraakbeen. Hierdoor kan zijn lengte krimpen.

## Diagnose

Een diagnose kan worden gedaan door natrium of kaliumhydroxide toe te voegen aan urine. Bij een patiënt met alkaptonurie ontstaat dan binnen 30 minuten tot een uur een donkerbruin tot zwart pigment op het oppervlak van de urine. Ook vaststellen van de aanwezigheid van homogentisinezuur in de urine kan als indicatie worden gebruikt.

## Behandeling

Voorkomen van alkaptonurie is niet mogelijk, en de behandeling richt zich dan ook voornamelijk op de symptomen. Het terugdringen van de opname van aminozuren als fenylalanine en tyrosine tot de minimumhoeveelheid die het lichaam nodig heeft kan de verdere ontwikkeling van de ziekte vertragen.
# Sky High (1922)

Sky High is een Amerikaanse western uit 1922. De stomme film werd in 1998 opgenomen in het National Film Registry.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Mix, Tom Tom Mix | Grant Newburg |
| MacDonald, J. Farrell J. Farrell MacDonald | Jim Frazer |
| Novak, Eva Eva Novak | Estelle Halloway |
| Jordan, Sid Sid Jordan | Andrew Bates |
| Buckley, William William Buckley | Victor Castle |
| Warner, Adele Adele Warner | Marguerite Castle |
| Mace, Wynn Wynn Mace | Henchman Patterson |
| Chrisman, Pat Pat Chrisman | Pasquale |

## De film

* ↑ (nl) Cinema Context Nederlandse titel
# Sky Girls

Sky Girls (スカイガールズ, Sukai Gāruzu) is een Japanse animeserie die is geproduceerd door Konami en geanimeerd door J.C.Staff. De serie bestaat uit 26 afleveringen en is uitgezonden door Chiba TV van 5 juli 2007 tot 27 december 2007.
Er verscheen ook een mangareeks van augustus 2007 tot december 2007 in het tijdschrift Magazine Z.

## Plot

In het jaar 2071 ziet de mensheid de verschijning van mechanische celclusters, bekend als WORMs (Weapon Of Raid Machines). Deze technologie is het product van nanotechnologie en begint het menselijk ras op grote schaal uit te roeien.
Dit leidt ertoe dat de mensheid zich verenigt als één enkele kracht en het gebruik van massavernietigingswapens toestaat. Uiteindelijk worden alle WORMs vernietigd, maar dit laat grote schade achter op aarde en alle continenten vallen uiteen.
Ruim tien jaar later verschijnen de WORMs opnieuw, tot verbazing van degenen die dachten dat ze uitgeroeid waren.
Een groep tienermeiden, bekend als de Sky Girls, gaat het gevecht aan met de WORMs en opereren in hun Sonic Divers, een vliegend exoskelet.

## Personages

| Personage | Stemacteur |
| Otoha Sakurano | Ayako Kawasumi |
| Eika Ichijo | Shizuka Ito |
| Karen Sonomiya | Saori Goto |
| Elise von Dietrich | Ayumi Tsuji |
| Aisha Krishnam | Azusa Enoki |
| Souya Togo | Keiji Fujiwara |
| Rei Hizuki | Junji Majima |
| Nanae Fujieda | Yui Horie |
| Takumi Hayami | Ryoko Shiraishi |
| Ryohei Tachibana | Kisho Taniyama |

## Varia

* Van de serie verschenen ook pachinkomachines in 2013, 2015 en 2020.
# Alice Nahon

Alice Nahon (Antwerpen, 16 augustus 1896 - aldaar, 21 mei 1933) was een Antwerpse dichteres.
In Vlaanderen is Nahon wellicht het meest bekend van de versregels van haar Avondliedeke III:
   't is goed in 't eigen hert te kijken, nog even vóór het slapengaan, of ik van dageraad tot avond, geen enkel hert heb zeer gedaan, ...
Haar vader was Nederlander en boekhandelaar in Antwerpen. Haar moeder, Julia Gijsemans, was afkomstig van Putte bij Mechelen en was een gediplomeerde onderwijzeres. Alice was derde in een gezin van elf kinderen. Van 1911 tot 1913 ging ze naar de landbouw-huishoudschool te Overijse in Vlaams-Brabant, het huidige Sint-Martinuscollege dat later een schoolgebouw naar haar vernoemde. Vanaf haar achttiende werkte ze korte tijd als leerling-verpleegster in het Stuivenberg-ziekenhuis te Antwerpen. Kort voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd ze ernstig ziek. Ze werd jarenlang behandeld als tuberculose-patiënte maar in feite leed ze aan chronische bronchitis (mogelijk veroorzaakt door een aangeboren hartafwijking) en depressiviteit. Van juni 1917 tot december 1922 verbleef ze in het Sint-Jozefintituut, een sanatorium in Tessenderlo. Toch schreef zij in die periode twee dichtbundels: Vondelingskens (1920) en Op zachte vooizekens (1921), die haar een enorme populariteit bezorgden. Een aantal van deze gedichten verschenen eerst in tijdschriften zoals De Schelde, een Vlaams-nationalistisch dagblad. Tijdens de jaren twintig had ze verschillende korte relaties, o.m. met de avant-gardist Michel Seuphor, de Belgische journalist en publicist Paul Pée en de Limburgse poète maudit, Jef Leynen. Na verblijven in Italië en Frankrijk ging ze vanaf 1927 werken in de stadsbibliotheek van Mechelen tot ze wegens haar wankele gezondheid eind 1930 op pensioen werd gesteld. Met de bundel Schaduw (1928) wilde ze zich tevergeefs afzetten tegen haar zoetgevooisd imago en tegen de kritiek van onder anderen Paul van Ostaijen en Martinus Nijhoff. Begin jaren dertig verbleef ze in Mortsel in de kapelwoning van Kasteel Cantecroy. In haar laatste levensjaar woonde ze in de Carnotstraat in Antwerpen; onderzoek in de bevolkingsregisters heeft uitgewezen dat alleen haar Engelse vriendin, Sylvia Newton, daar ingeschreven was. De dichtbundel Maart-April verscheen postuum (1936). Ze kreeg een graf in een ereperk op Schoonselhof.
In de gemeente Putte is een lagere school naar haar genoemd. In de gemeenten Zwijndrecht, Melsele (Beveren) en Zolder (Heusden-Zolder) is er een Alice Nahonlaan. De gemeenten Zele, Putte, Belsele (Sint-Niklaas) en Beernem en het district Ekeren (Antwerpen) hebben een Alice Nahonstraat. Een Alice Nahonlei is te vinden in Schoten en Mortsel. Mechelen kent een Alice Nahonplein. Ook in het Nederlandse Rijen (Gilze en Rijen) is er een Alice Nahonstraat. In de gemeente Overijse staat het borstbeeld van Nahon. In Oostduinkerke is een Alice Nahonsquare te vinden.