OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Itaú EC

Itaú EC is een Braziliaanse voetbalclub uit Itaú de Minas, deelstaat Minas Gerais. Tot 1987 behoorde Itaú de Minas tot de gemeente Pratápolis.

## Geschiedenis

De club werd opgericht in 1956. Bij de inhuldiging van het Estádio Engenheiro Jorge Oliva op 15 augustus 1960 speelde het team tegen het grote Santos FC, destijds een van de beste clubs ter wereld met spelers als Pelé, Zito en Pepe. Door het groeiende aantal profclubs in de staat werd in 1961 de Segunda Divisão ingevoerd, de tweede divisie onder het Campeonato Mineiro. Itaú werd de eerste kampioen, maar er was dat jaar geen rechtstreekse promotie, de club moest tegen eersteklasser Bela Vista spelen om te promoveren. De club won thuis met 1-0 maar verloor uit met 2-0. Er kwam een derde beslissende wedstrijd op neutraal terrein, die op een 2-2 gelijkspel eindigde. Er werd toen beslist dat Bela Vista in de hoogste klasse bleef omdat het meer gescoord had.
De club nam ook de volgende twee seizoenen nog deel aan de competitie maar slaagde er niet in te promoveren. Na het seizoen 1963 trok de club zich terug uit het profvoetbal.

## Erelijst

Campeonato Mineiro Segunda Divisão
    1961
# Ivan Derjoegin

Ivan Kostjantynovytsj Derjoegin (Oekraïens: Іван Костянтинович Дерюгін) (Zmiïv (Oblast Charkov), 25 november 1928 - Kiev, 10 januari 1996) was een Sovjet-Oekraïens modern vijfkamper.

## Biografie

Derjoegin werd in 1956 olympisch kampioen moderne vijfkamp met het team, individueel eindigde hij als negende.
Met het Sovjetteam werd hij in 1961 wereldkampioen en won individueel zilver.

## Belangrijkste resultaten
### Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Resultaat |
| 1956 | Melbourne | 9e individueel 1 team |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaat |
| 1961 | Moskou | 1 team 2 individueel |
* (en) Profiel van Ivan Derjoegin op olympedia.org
1952: Benedek, Kovácsi, Szondy 1956: Derjoegin, Novikov, Tarassov · 1960: Balczó, Nagy, Németh · 1964: Minejev, Mokejev, Novikov · 1968: Balczó, Moná, Török · 1972: Lednjev, Onisjtsjenko, Sjmelev · 1976: Fox, Nightingale, Parker · 1980: P. Lednjev, J. Lipejev, Starostin · 1984: Cristofori, Masala, Massullo · 1988: Fábián, Martinek, Mizsér · 1992: Czyżowicz, Gożdziak, Skrzypaszek
# Isodictya setifera

Isodictya setifera is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Isodictya en behoort tot de familie Isodictyidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Topsent.
# Isodictya pulviliformis

Isodictya pulviliformis is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Isodictya en behoort tot de familie Isodictyidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1955 door Koltun.
# Ivan Goi

Ivan Goi (Casalmaggiore, 29 februari 1980) is een Italiaans motorcoureur.
Goi maakte in 1996 zijn debuut in het wereldkampioenschap wegrace op een Honda. Hij stond op het podium in de TT van Assen en behaalde in de Grand Prix van Oostenrijk zijn eerste en enige Grand Prix-overwinning, waarmee hij als tiende in het kampioenschap eindigde. Met 16 jaar en 157 dagen was hij destijds de jongste coureur ooit die een Grand Prix won, een record dat Marco Melandri in 1998 verbeterde door op de leeftijd van 15 jaar en 324 dagen de TT van Assen te winnen. In 1997 stapte Goi over naar een Aprilia, maar door onenigheid met zijn team reed hij niet in de laatste drie Grands Prix. Nadat hij in 1998 weer enkele keren in de top 10 eindigde, keerde hij in 1999 terug op een Honda en evenaarde hier in 2000 zijn beste kampioenschapsresultaat met een tiende plaats.
In 2001 stapte Goi over naar het wereldkampioenschap supersport op een Honda, maar verliet na drie races het kampioenschap weer en werd vervangen door Cristiano Migliorati. In 2002 reed hij de Grands Prix van Groot-Brittannië en Duitsland op een Aprilia als vervanger van Jaroslav Huleš. In 2003 keerde hij met een wildcard terug in drie races van de supersport op een Yamaha en deed dit nogmaals in 2005. In 2006 maakte hij op een Honda zijn debuut in het wereldkampioenschap superbike met een wildcard in de laatste twee raceweekenden op het Autodromo Enzo e Dino Ferrari en het Circuit Magny-Cours. In 2014 keerde hij terug in dit kampioenschap met een wildcard voor de raceweekenden op Imola en het Misano World Circuit Marco Simoncelli. Op nationaal niveau won Goi het CIV Stock 1000-kampioenschap in 2010 en 2012 en het CIV Superbike-kampioenschap in 2014.

## Externe link

* (en) Ivan Goi op de officiële website van het wereldkampioenschap wegrace
# Ixechinus

Ixechinus is een monotypisch geslacht van schimmels behorend tot de familie Boletaceae. Volgens de Index Fungorum bestaat het geslacht uitsluitend uit de soort Ixechinus major.
# Ivoorkoraaltje

Het ivoorkoraaltje (Ramariopsis kunzei) is een schimmel behorend tot de familie Clavariaceae. Het is een eetbare soort van koraalschimmels en de typesoort van het geslacht Ramariopsis. Het is algemeen bekend als wit koraal vanwege de vertakte structuur van de vruchtlichamen die lijken op zeekoraal. Het groeit het op de grond in bossen en struikgewas, op open plekken en weilanden. Vruchtlichamen verschijnen van augustus tot oktober.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Het vruchtlichaam is ongeveer 1–6 × 1–5 cm groot. Het is sterk vertakt, soms vanaf de grond, en zeer variabel van vorm. Individuele twijgen zijn ongeveer 5 mm dik. Het oppervlak is wit of roomwit, soms met een gele of roze tint. De steel (indien aanwezig) is 0,5 tot 3 cm lang en tot 1 cm dik, witachtig, soms roze of geelachtig. Het vruchtvlees is wit, broos, zonder duidelijke geur en smaak.
De sporenprint is wit.

### Microscopische kenmerken

De basidia zijn tot 40 μm lang, met 4-sterigma's en duidelijk zichtbare basale gespen. De sporen zijn hyaliene, bolvormig, hoefijzervormig of breed ellipsoïde en meten 3–5 × 3–4,5 μm.

## Verspreiding

Het voorkomen van deze soort is voornamelijk beschreven in Noord-Amerika en Europa. Het is wijdverbreid op beide continenten. In Europa komt het voor van Spanje tot ongeveer 66° noorderbreedte op het Scandinavisch Schiereiland. Er zijn ook waarnemingen bekend uit enkele landen hierbuiten, zoals in Azië (Nepal, Japan), Midden- en Zuid-Amerika, Oceanië en Nieuw-Zeeland.
Het staat ook op de lijsten van bedreigde soorten in Duitsland, Nederland en Noorwegen. In Nederland komt het matig algemeen voor.
* ↑ (en) Index Fungorum. Gearchiveerd op 18 januari 2023.
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen. Gearchiveerd op 18 januari 2023.
# Ivoorkroeskopje

Het ivoorkroeskopje (Triaxomasia caprimulgella) is een vlinder uit de familie echte motten (Tineidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1851 door Stainton.
De soort komt voor in Europa.
# Ivooraratinga

De ivooraratinga (Eupsittula canicularis) is een papegaaiachtige uit de familie papegaaien van Afrika en de Nieuwe Wereld (Psittacidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd als Psittacus canicularis in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van westelijk Mexico tot westelijk Costa Rica; er worden drie ondersoorten onderscheiden:
* E. c. canicularis – van zuidelijk Mexico tot westelijk Costa Rica.
* E. c. eburnirostrum (Lesson, 1842) – zuidwestelijk Mexico.
* E. c. clarae (Moore, 1937) – het westelijke deel van Centraal-Mexico.

## Status

De grootte van de populatie is in 2019 geschat op 0,5-5 miljoen volwassen vogels. Ooit was dit de talrijkste papegaaiensoort in Centraal-Amerika maar de soort heeft zwaar te lijden van illegale vangst voor de kooivogelhandel dat vrijwel overal in het verspreidingsgebied plaatsvindt. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort daarom de status kwetsbaar.
* 1 2 (en) Ivooraratinga op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Linnaeus, C. (1758). Systema naturae ed. 10: 98
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.2).
# Invisible Children

Invisible Children (ook wel bekend als Invisible Children: rough cut) is een documentaire uit 2006 over het Verzetsleger van de Heer in Noord-Oeganda. In 2003 besloten de filmmakers Jason Russell, Bobby Bailey en Laren Poole geheel onvoorbereid een documentaire over de oorlog in Darfur te gaan maken. Ze veranderden echter van onderwerp en maakten een documentaire over het Verzetsleger van de Heer in Oeganda. De film werd in 2004 voor het eerst op Amerikaanse universiteiten vertoond, waarna de film door vrijwilligers actief werd verspreid op scholen en kerken.
In 2004 werd Invisible Children Inc opgericht. Deze niet-gouvernementele organisatie vertoonde de documentaire meer dan 10.000 keer en bracht hem in 2006 officieel uit. Invisible Children gebruikt films om het bewustzijn onder jongeren te vergroten over de ontvoeringen en kindsoldaten. Er werd gebruik gemaakt van sociale media en bekende persoonlijkheden. De organisatie had grote invloed op de Amerikaanse politiek en zorgde mede voor nieuwe wetgeving en het opjagen van rebellenleider Joseph Kony. Invisible Children zette zich in voor projecten in Centraal-Afrika, die zich richtten op revalidatie, onderwijs en micro-economische ontwikkelingshulp. De organisatie kreeg echter ook kritiek: ze waren te veel gericht op effectbejag en namen het daardoor niet altijd even nauw met de feiten, en ze overschatten hun eigen rol in de bereikte oplossingen. De film Kony 2012 vergrootte de kritiek. In 2015 beëindigde de organisatie haar activiteiten.
De originele versie van Invisible Children duurt 55 minuten maar er is ook een kortere versie van ongeveer een half uur.

## Externe link

* Invisible Children
* ↑ (en) Making a Difference - Invisible Children, Success Magazine, gearchiveerd op 20 november 2009
* ↑ (en) Invisible Children, organization behind Kony 2012 video, to wind down operations. The Washington Post (15 december 2014). Gearchiveerd op 13 februari 2023.
# Invisible (NDV)

Invisible is een studioalbum van Nick D'Virgilio; hij gebruikte daarbij zijn artiestennaam NDV.

## Inleiding

Het is na Karma uit 2001 zijn tweede volwaardige studioalbum. In de tijdspanne ertussen probeerde D’Virgilio van de muziek te leven. Daarvoor moest hij al Spock's Beard verlaten (onzekere inkomsten) om dat te verruilen voor een gezinsleven en drummen in de coulissen van het Cirque du Soleil (voorstelling Totem; minstens 1400 keer tot zomer 2020). D’Virgilio verklaarde in 2020 de albumtitel daar uit; hij speelde wel mee, maar was voor het publiek niet zien. Hij stond er ook even bij stil dat muziekproducties overal ter wereld wel een aantal mensen kent, die belangrijk zijn voor uitvoeringen, maar die niemand ziet. Dit kan breder getrokken worden tot het gaat over mensen wier levens zich in de achtergrond plaatsvindt; niemand ziet ze staan of heeft contact met ze en daarbij vervullen ze onaantrekkelijke banen of zijn werkloos. Ze hebben er niet voor gekozen, maar zijn er ondanks alle inspanningen in blijven hangen. Een tweede verklaring was dat hij in de periode daarna (circa 2014) ging werken bij muziekwinkel Sweetwater, Fort Wayne (Indiana), alwaar hij zich “onzichtbaar” kon opsluiten in de studio’s daar. Het album kwam grotendeels daar tot stand; bij de opnamen kon hij kiezen uit het arsenaal van de muziekinstrumentenhandel. Het leidde tot een conceptalbum, waarbij de orkestopnamen plaatsvonden in de Abbey Road Studios
Het album werd uitgegeven bij het platenlabel van Big Big Train (English Electric Recordings); de band waarin D’Virgilio dan vast lid is..

## Musici

Doordat hij zin vertakkingen heeft naar allerlei bands kon NDV een aantal gerenommeerde musici binnen de progressieve rock inschakelen:
* NDV - zang, slaggitaar, toetsinstrumenten, drumstel
* Carl Verheyen – akoestisch gitaar (2, 6), elektrisch gitaar (2, 5, 6) (Carl Verheyen speelt in Supertramp
* Randy McStine – elektrisch gitaar (3, 8, 9,12, 13)
* Tom Hemby – elektrisch gitaar (4, 14)
* Don Carr – elektrisch gitaar (4, 5, 10, 11, 14)
* Stan Cotey – elektrisch gitaar (7)
* Paul Gilbert – elektrisch gitaar (10)
* Rick Nieslen – elektrisch gitaar (11) (Cheap Trick)
* Jonas Reingold – basgitaar (2, 3, 5, 8, 10) (o.a. The Flower Kings)
* Dave Martin – basgitaar (4, 11)
* Tony Levin – basgitaar (7, 9) (King Crimson
* Jem Godfrey – synthesizer (3, 9) (Frost*)
* Phil Naish – toetsinstrumenten (4, 5, 13)
* Jacob Dupre – piano (6, 10, 13)
* Ed Goldfarb ( toetsinstrumenten (7)
* Jordan Rudess – toetsinstrumenten (8) (Dream Theater)
* Michael Omartian – toetsinstrumenten (14)
* orkest en/of koor van Abbey Road Studio (1, 2, 6, 8, 10, 13)
* NDV, Kat Bowser, Beth Cohen, Nathan Hieronimus, Sophia D'Virgilio, Jason Eskridge, Anthony D'Virgilio – achtergrondzang
* Mark Doulhit, Sam Levine, Doug Moffet – saxofoon

## Muziek

Het album gaat vergezeld van een tekstboekje en een boekje met drumspecificaties.
* Invisible op Progwereld ; Invisible op Dutch Progressive Rock Pages
* Edwin Ammerlaan: IO Pages, 166, september 2020, interview met D’Virgilio naar aanleiding van Invisible en bijbehorende recensie
* exemplaar van het album
# Ixa

Ixa is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

## Soorten

* Ixa acuta Tyndale-Biscoe & George, 1962
* Ixa cylindrus (Fabricius, 1777)
* Ixa edwardsii Lucas, 1858
* Ixa holthuisi Tirmizi, 1970
* Ixa inermis Leach, 1817
* Ixa investigatoris Chopra, 1933
* Ixa monodi Holthuis & Gottlieb, 1956
* Ixa profundus Zarenkov, 1994
* Ixa pulcherrima (Haswell, 1879)
# Jacob Gustaaf Semey

Jacob Gustaaf Semey (Gent, 30 maart 1864 - Brugge, 23 juni 1935) is een Belgisch architect, projectontwikkelaar en gemeenteraadslid van Gent. Hij bracht op de door hem ontworpen huizen vaak versierselen (beelden, spreuken) aan om een Vlaams accent te leggen. Hij was een van de eerste ontwerpers van sociale woningen in Gent.

## Levensloop

Semey was de zoon van middenstander en beeldhouwer Franciscus Semey. Hij volgde middelbaar onderwijs aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent waar hij verder studeerde in de richting bouwkunde. Semey zette de studie voor architect stop in zijn laatste jaar nadat hij schrijnwerker was geworden.
Omdat het diploma van architect in de 19de eeuw nog niet wettelijk verplicht was, kon Semey in 1887 toch aan de slag gaan als bouwmeester in Gent. Het grootste deel van zijn realisaties zijn eclectisch getint. De ontwerpen van Semey bevatten elementen uit het neoclassicisme en de neogotiek. Opvallend is echter het overwicht van de neo-Vlaamse renaissance-elementen, een symbool van de groeiende macht van de Vlaamse middenklasse ten opzichte van de Franstalige hoge bourgeoisie.
Semey bekleedde de gevels met talrijke versierselen (zoals hoefijzerbogen, faiencetegels, beelden en friezen) en opschriften of spreuken. Deze waren gericht aan Vlaamse kunstenaars of personen uit de middeleeuwse geschiedenis (zoals Jacob van Artevelde). De gevels werden op die manier pamfletten van de Vlaamse Beweging waarvoor Semey een grote sympathie had.
Het hoogtepunt van zijn carrière is te situeren vlak voor en vlak na de eeuwwisseling, ten tijde van de grote Gentse stadsvernieuwing. Semey wierp zich op als projectontwikkelaar en werkte samen met grote bouw- en verzekeringsmaatschappijen. Zo kon hij ruim 300 woningen bouwen in enkele grote, nieuwe wijken zoals de Heirniswijk. De afgewerkte huizen werden dan verkocht aan arbeiders die eveneens goedkope leningen konden verkrijgen. Hij was hierdoor een van de eerste ontwerpers van sociale woningen in Gent.
Sinds 1902 was Semey liberaal gemeenteraadslid te Gent. Hij was erin geslaagd om enkele uitzonderingen op de wetgeving te verkrijgen om nog meer te kunnen speculeren op de verkoop van stadsgronden. In 1912 werden deze speculaties in de pers voorgesteld als schandalig en hij diende af te treden als gemeenteraadslid. Ook zijn carrière als architect geraakte hierdoor in het slop.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Semey een overtuigd activist en was lid van de Vlaamsch Nationale Partij. Na de wapenstilstand in november 1918 werden de huizen van de Gentse activisten het doelwit van belegeringen. Hij vluchtte met zijn vrouw en zijn drie zonen naar Nederland. Zijn kinderen werden tot Nederlander genaturaliseerd en zij bouwden er allen hun verdere carrière uit.
Semey, die inmiddels weduwnaar geworden was, kreeg in 1929 gratie en keerde terug naar Gent waar hij verbleef tot aan zijn dood.

## Literatuur

* Bart D'HONDT, Van Andriesschool tot Zondernaamstraat. Gids door 150 jaar liberaal leven te Gent, Gent, Liberaal Archief / Snoeck, 2014, p. 168-169
# Izgrev (Sjoemen)

Izgrev (Bulgaars: Изгрев, Turks: Aydoğdu) is een dorp in het oosten van Bulgarije. Het dorp ligt in de gemeente Venets, oblast Sjoemen. Het dorp ligt hemelsbreed ongeveer 36 km ten noordwesten van Sjoemen en 313 km ten noordoosten van Sofia.

## Bevolking

Op 31 december 2020 woonden er 946 personen in het dorp Izgrev. Het aantal inwoners vertoont al meerdere jaren een dalende trend: in 1965 woonden er nog 1.652 personen in het dorp.
* Bevolkingsontwikkeling tussen 1934 en 2020
* Bron: Nationaal Statistisch Instituut van Bulgarije
In het dorp wonen nagenoeg uitsluitend etnische Turken, maar er is ook een grote minderheid van Roma. In de optionele volkstelling van 2011 identificeerden 484 van de 701 ondervraagden zichzelf als etnische "Turken". Daarnaast noemden 202 ondervraagden zichzelf "Roma", terwijl 14 personen zichzelf “Bulgaren” noemden. De overige ondervraagden hebben geen etnische achtergrond gespecificeerd.
Etnische samenstelling van de respondenten (2011) :
| Bulgaren | Bulgaren | 2,0% | 2,0% |
| Turken | Turken | 69,0% | 69,0% |
| Roma | Roma | 28,8% | 28,8% |
| Anders/Onbekend | Anders/Onbekend | 0,2% | 0,2% |
Van de 844 inwoners die in februari 2011 werden geregistreerd, waren er 207 jonger dan 15 jaar oud (24,5%), gevolgd door 560 personen tussen de 15-64 jaar oud (66,4%) en 77 personen van 65 jaar of ouder (9,1%).
* ↑ The population development of Izgrev as well as related information and services. Gearchiveerd op 20 maart 2023.
* ↑ (en) Etnische samenstelling van Bulgaarse nederzettingen in februari 2011. Gearchiveerd op 31 maart 2023.
* ↑ Leeftijdsopbouw van nederzettingen in Bulgarije
# Jacob Frederik Muller

Jacob Frederik Muller (1690 - 1718) staat bekend als de meest notoire Amsterdamse schurk aller tijden. Dat was hij niet, maar aldus is hij in de verhalen vanaf het einde van de negentiende eeuw geëtaleerd. Hij was afkomstig uit Koningsbergen en zoon van Catharina Muller en Jacob Balck. Hij werd door het Amsterdamse gerecht op 14 januari 1716 ter dood veroordeeld vanwege een zevental misdrijven: twee in Overijssel, een in het dorp Zevenhoven, een nabij Gouda en drie nabij Amsterdam, maar niet één in Amsterdam.
Muller appelleerde tegen dit vonnis bij het Hof van Holland, dat echter het schepenvonnis bekrachtigde. Hij speelde vervolgens zijn laatste troef uit en ging in hoger beroep bij de Hoge Raad, die hem opnieuw veroordeelde. Hij onderging zijn straf aan het eind van juli 1718, nadat de Staten te zijner ere op de 17de van die maand een plakkaat hadden uitgevaardigd, waarbij aan alle gerechten macht werd gegeven om "alle soorten van gauwdieven en moordenaars, die reeds straf voor hun misdaden hadden ondergaan, en als recidief daarvoor veroordeeld werden, dadelijk te executeren, zonder hun beroep voor een hogere rechter toe te staan". Muller werd geradbraakt.
In 1901 heeft Justus van Maurik jr. zich over hem ontfermd en hem in een gefantaseerd verhaal tal van kwaliteiten toebedacht. Van hem komt ook het (vermoedelijke) verzinsel van het Fort van Sjako aan de Amsterdamse Elandsgracht. Sindsdien hebben velen de verhalen over Jaco aangedikt.

## Literatuur

* Conny Braam: Sjaco. Amsterdam, Bertram + De Leeuw Uitgevers, 2012. ISBN 9789461560902
* 1900. Eduard van Biema. "Jaco, een beruchte Amsterdammer". Eigen Haard. Bladzijde 460-464.
* De Horizon van Amsterdam van Justus van Maurik
* Toen ik nog jong was (1901) van Justus van Maurik
* Het Fort van Sjako van Karel Eykman met tekeningen van Peter Vos
* Sjakoo en de Kunstroofdag van Dick van den Heuvel.
* Het Fort van Sjako van Richard Meijer

### Voetnoot

* Zie het proefschrift van Dr. Frans Thuijs: Op zoek naar de ware Jaco": Jacob Frederik Muller (1690-1718) zijn criminele wereld, zijn berechting en de mythe na zijn dood (Amsterdam 2007). In 2008 verscheen een handelseditie van de dissertatie onder de titel "De ware Jaco".
Externe links
* Elandsgracht.nl: Het Fort van Sjako
* De Jordaan tussen taal een beeld: de legende van het fort van Sjaco
Bronnen
* Spierenburg, Pieter (2008). Webrecensie "Frans Thuijs, De ware Jaco, Jacob Frederik Muller, alias Jaco (1690-1718), zijn criminele wereld, zijn berechting en zijn leven na de dood". Uitgeverij Verloren. ISBN 9789087040314. Geraadpleegd op 28-04-2017.
* Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek (NNBW). Huygens ING. Geraadpleegd op 28-04-2017.
# Irma Hartog

Irma Hartog (Maassluis, 21 februari 1966) is een Nederlands actrice.
Hartog speelde op televisie gedurende drie seizoenen de rol van Patty Vermeulen in de ziekenhuisserie IC, maar is ook bekend van haar optredens in de reclamespotjes van Karwei.
Verder speelde Hartog in diverse toneelstukken, waaronder Gouwe handjes (met John Kraaijkamp sr.) en Hemelen. In laatstgenoemd toneelstuk verving zij Frédérique Huydts die wegens ziekte niet kon optreden.
Hartog gebruikt haar acteerervaring om kinderen te coachen en bij het schrijven van haar boek 'Speelkind, Tips en tricks uit de theaterwereld voor het opbouwen van kracht en weerbaarheid.'

## Privé

Samen met haar partner, acteur Herman Boerman, heeft zij een zoon.

## Filmografie
### Televisie

* 1990 - Goede tijden, slechte tijden - Nicole Verhaar (1991)
* 1991 - Vrienden voor het leven - Linda
* 1992 - Spijkerhoek - Saskia (1992-1993)
* 1994 - Tegen wil en dank - Barbara (1994-1995)
* 2000 - Ben zo terug - Judith
* 2001 - Verkeerd verbonden - Wendela
* 2002 - IC - Patty Vermeulen (2002-2006)
* 2002 - Spangen - Mevrouw Hoogenboom
* 2005 - Lieve Lust - Fleur
* 2009 - Suzanne en de mannen - Linda (2009-heden)
* 2011 - Verborgen Gebreken - Rosalie Schuit (2011)
* 2011 - Seinpost Den Haag - Commissaris, Ilse Hoogervorst (2011)
* 2018 - Smeris (seizoen 4) – Mariska Krijgsman
* 2021 - Peperbollen (seizoen 17, afl. 8) - Saphira Dewil (stem)
* 2021 - Hoe mijn keurige ouders in de bak belandden - advocate Hofman
* 2022-heden - Flikken Maastricht - Thea Zitman (vaste rol als teamchef)

### Gastrollen

* 1993 - Oppassen!!! - agent
* 1993 - Zaterdagavondcafé - vriendin Marco
* 1998 - SamSam - Carla
* 2001 - Oppassen!!! - agent
* 2007 - Kinderen Geen Bezwaar - Isabelle
* 2007 - Flikken Maastricht - Makelaar
* 2008 - S1NGLE - Anne-Marijke (2008, 2010)
* 2017 - Moordvrouw - Moeder van Christy
* 2019-2021 - Spangas - Louise Poppink
* 2019 - Flikken Rotterdam - Jacqueline de Nooi
* 2021 - Flikken Maastricht - Thea Zitman (medewerker VIK)

### Film

* 2010 - De Eetclub - Patricia Vogel (2010)
* 2013 - Feuten: Het Feestje - secretaresse (2013)

## Theater

* 1983 - 1985 - toneelgroep T.O.V. Hollandiagebouw
* 1989 - En ik dan? - Juffrouw Nahuis
* Gouwe handjes - Dochter
* Hemelen - Eva (vervanging van Frédérique Huydts i.v.m ziekte)

## Externe link

* (en) Irma Hartog in de Internet Movie Database
* ↑ Irma Hartog, speelkind, het boek!. Alles Stroomt. 248media (03-04-2017). “ISBN 9789079603428”
* ↑ Op YouTube, in 4 delen: Annie M.G. Schmidt, "En ik dan?" (1989). Gearchiveerd op 15 september 2022. “Annie Schmidt schreef dit toneelstuk in 1968 oorspronkelijk voor Mary Dresselhuys. Het was haar eerste succesvolle toneelstuk. Uitvoering in het Nieuwe de la Mar theater te Amsterdam, met Henny Orri, Carol van Herwijnen, Ingeborg Elzevier, Laus Steenbeeke, Irma Hartog”