OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Willy Brinkgreve

Johanna Margaretha Wilhelmina (Willy) Brinkgreve (Utrecht 28 mei 1892 - Leiden, 13 januari 1935) was een Nederlands medicus en schrijver.
Ze werd geboren binnen het gezin van redacteur van het Utrechtsch Dagblad Martinus Brinkgreve en Margaretha Broekhoff. Ze was zuster van de classicus Marius Roelof Johan Brinkgreve en daarmee tante van Geurt Brinkgreve. Ze ging ten onder aan tuberculose, waarvoor ze nog wel enkele keren gekuurd had in Zwitserse sanatoria. Ze stierf in het Academisch Ziekenhuis Leiden. Haar neef Geurt Brinkgreve maakte een reliëf voor haar (inmiddels geruimde) graf op Begraafplaats Rhijnhof.
In 1926 slaagde ze voor externe geneeskunde aan de Universiteit van Utrecht. In 1927 werd ze semiarts; in 1929 werd ze bevorderd tot arts. Ze werd in 1930 assistent-geneeskundige van de gemeenteziekenhuizen. Ze was geïnteresseerd in heilgymnastiek, was enige tijd assistente in een Rotterdams ziekenhuis. Ze deed enige tijd aan fysiotherapie en wilde zich bekwamen in de lichttherapie, toen de tuberculose toesloeg.
Van haar hand verschenen de boeken:
* kinderboek De Westerveldjes (1924, uitgeverij W. de Haan, Utrecht) met vier prenten van Rie Cramer
* jeugdtijdschrift Zonneschijn (1925, dezelfde uitgever), waarvoor Cramer ook leverde en Brinkgreve af en toe schreef (o.a. verhalen Hoe Betty en Rie vriendinnen werden en Poes en zijn familie)
* kinderboek Keesje (1927) met opnieuw tekeningen van Rie Cramer, een vervolg op De Westerveldjes.
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 142102539
* Virtual International Authority File: 292010415
* WorldCat (via VIAF): 292010415
# Willy Breinholst

Willy Breinholst (Fredensborg, 27 juni 1918 - 25 september 2009) was een Deens auteur, scenarioschrijver en humorist. Veel van zijn werken zijn in het Nederlands vertaald. Het eerste was ...Maar vergeet je vrouw niet te kussen (1968). Werken als Mama is de liefste van de hele wereld en Kent u uw auto? werden meerdere malen in grote oplagen herdrukt.

## Bibliografie (selectie)

* Hvorlænge var Adam i Paradis?, 1946
* Kunsten at være far, 1959
* Min kones mand, 1965
* Elsk din næste. En sexforfatters liv, 1966
* Meet the Scandinavians, 1968
* Hurra, det blev en baby, 1970
* I dagens anledning, 1970
* I lykkelige omstændigheder, 1973
* Kunsten at være to, 1979
* Kunsten at holde sig ung, 1982
* Kunsten at være gift, 1988
* Lad dog barnet, 1990
* Mit muntre liv med mit livs Mariane, 1999
* Sjov på scenekanten, 2000
* Kunsten at være barnebarn. Børnebørn er livets krydderi, 2006

### Filmscenario's

* Sommar och syndare (1960)
* Elsk... din næste! (1967)
* Mig og min lillebror og storsmuglerne (1968)
* Mig og min lillebror og Bølle (1969)
# Willy Burgers

Wilhelm Gerard Burgers (Arnhem, 16 augustus 1897 – 's-Gravenhage, 24 september 1988) was een Nederlands materiaalkundige uit de 20e eeuw. Net als zijn broer Jan Burgers was hij werkzaam aan de Technische Universiteit Delft.
Burgers was hoogleraar fysische chemie, later bekend als materiaalkunde. Hij is één van de grondleggers van de afdeling en studie Technische Materiaalwetenschappen aan de TU Delft. Hij specialiseerde zich in de kristallografie en metallurgie. Zo hield hij zich onder meer bezig met dislocaties, en wordt soms, ten onrechte, als de vader van de Burgersvector gezien. Dit begrip ontstond met hulp van zijn broer J.M. Burgers, die op het idee van de vector kwam door zijn eigen kennis van wervels in de vloeistofmechanica. In zijn afscheidsrede heeft W.G. Burgers zichzelf "de oom van de Burgersvector" genoemd.
In 1963 ontving Burgers de Gilles Holstprijs, een vierjarige prijs van de KNAW die uitgereikt wordt aan Nederlandse onderzoekers die werkzaam zijn in het tussengebied van natuur- en scheikunde.
In het vroegere gebouw van Technische Materiaalwetenschappen aan de Rotterdamseweg te Delft bevond zich - tot de sloop van het gebouw in 2006 - een plaquette voor Burgers. Tegenwoordig hangt deze in de afdeling “Materials Science and Engineering” binnen het gezamenlijke gebouw van Mechanical Engineering (ME) op de TU Delft campus.

## Galerie

* Prof. dr. W. G. Burgers (1941)
* Burgers ontvangt eredoctoraat in Leuven (1967)
* Ere-doctoraten aan de Universiteit te Leuven, 1967
* Plaquette van Burgers (Delft)

## Externe link

* P.M. de Wolff: 'Levensbericht W.G. Burgers'. In: Jaarboek KNAW 1989
* ↑ Andries Welkenhuysen (1995). Latijn van toen tot nu: opstellen, vertalingen en teksten gebundeld naar aanleiding van zijn emeritaat. Leuven University Press. ISBN 978-90-6186-677-0.
* ↑ 175 jaar TU Delft : erfgoed in 33 verhalen, [Delft] (2017). ISBN 978-94-028-0652-6.
# Wereldkampioenschappen schermen 1987

De 36$^{ste}$ wereldkampioenschappen schermen werden gehouden in Lausanne, Zwitserland van 16 tot 26 juli 1987. De organisatie lag in de handen van de FIE.

## Resultaten
### Mannen

| Discipline | 1 | 1 | 2 | 2 | 3 | 3 |
| Floret individueel | Mathias Gey | FRG | Matthias Behr | FRG | Federico Cervi | ITA |
| Degen individueel | Volker Fischer | FRG | Andrei Sjoevalov | URS | Wilfredo Loyola | CUB |
| Sabel individueel | Jean-François Lamour | FRA | György Nébald | HUN | Robert Koscelniakowski | POL |
| Floret ploegen | Mathias Gey Matthias Behr Thorsten Weidner Ulrich Schreck Klaus Reichert | FRG | Philippe Omnès Youssef Hocine Patrick Groc Patrice Lhotellier | FRA | Zsoltan Ersek Istvan Busa Robert Gatai Istvan Szelei | HUN |
| Degen ploegen | Sergej Kravtsjoek Andrei Sjoevalov Vladimir Resnitstsjenko Mikhail Tisjko | URS | Alexander Pusch Elmar Borrmann Volker Fischer Thomas Gerull Arnd Schmitt | FRG | Philippe Riboud Philippe Boisse Éric Srecki Jean-Michel Henry | FRA |
| Sabel ploegen | Andrej Alsjan Georgi Pogossov Viktor Krovopoeskov Michail Boertsev Khoussein Ismailov | URS | Hristo Etropolski Vasil Etropolski Georgi Čomakov Nikolaj Mateev | HUN | Jean-François Lamour Philippe Delrieu Pierre Guichot Hervé Granger-Veyron | FRA |

### Vrouwen

| Discipline | 1 | 1 | 2 | 2 | 3 | 3 |
| Floret individueel | Elisabetta Tufan | ROM | Zita-Eva Funkenhauser | FRG | Luan Jujie | CHN |
| Floret ploegen | Zsusza Janosi Edit Kovacs Gertrude Stefanek Katalin Tuschak Zsuszanna Szöcs | HUN | Elisabetta Tufan Reka Szabo-Lazar Claudia Grigorescu Georgeta Beca Rozalia Husti | ROM | Margherita Zalaffi Annapia Gandolfi Giovanna Trillini Dorina Vaccaroni Francesca Bortolozzi | ITA |

## Medaillespiegel

| Plaats | Land | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons | Totaal |
| 1 | West-Duitsland | 3 | 3 | 0 | 6 |
| 2 | Sovjet-Unie | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 3 | Frankrijk | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 4 | Hongarije | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 5 | Roemenië | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 6 | Italië | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 7 | China | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 7 | Cuba | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 7 | Polen | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Totaal | Totaal | 8 | 8 | 8 | 24 |
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Championnats de monde d'escrime 1987 op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
1937 · 1938 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1961 · 1962 · 1963 · 1965 · 1966 · 1967 · 1969 · 1970 · 1971 · 1973 · 1974 · 1975 · 1977 · 1978 · 1979 · 1981 · 1982 · 1983 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2022 · 2023
# Winchester (film)

Winchester, ook bekend als Winchester: The House that Ghosts Built, is een Australisch-Amerikaanse horrorfilm uit 2018 gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Sarah Winchester en de bouw van het Winchester Mystery House. De film werd slecht ontvangen en behaalde zeer negatieve recensies.

## Rolverdeling

* Helen Mirren - Sarah Winchester
* Jason Clarke - Eric Price
* Sarah Snook - Marian Marriott
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Winchester (film) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Witbandspanner

De witbandspanner (Spargania luctuata) is een vlinder uit de familie Geometridae, de spanners. De voorvleugellengte bedraagt tussen de 14 en 15 millimeter. De soort komt verspreid over Noord- en Midden-Europa, Noord-Azië en het noorden van Noord-Amerika. Hij overwintert als pop.

## Waardplanten

De witbandspanner heeft bosbes en wilgenroosje als waardplanten.

## Voorkomen in Nederland en België

De witbandspanner is in Nederland en België een zeer zeldzame soort. De vlinder kent twee generaties die vliegt van eind april tot in september.
# Westland Marathon 1979

De Westland Marathon 1979 werd gehouden op zaterdag 21 april 1979. Het was de tiende editie van deze marathon. Start en finish lagen in Maassluis.
De Belg Julien Grimon won deze wedstrijd in 2:19.24. Hij had hiermee een ruime voorsprong op de Nederlander Cor Vriend, die in 2:22.12 over de finish kwam. De Engelsman Brian Tate werd derde in 2:24.51. Bij de vrouwen won de Belgische Dorette Janssens, die er met haar 3:12.20 precies negen minuten sneller over deed dan de als tweede finishende Nederlandse Tine Bronswijk.
In totaal finishten er 249 deelnemers, waarvan 243 mannen en zes vrouwen.

## Uitslagen
### Mannen

| rang | naam | land | tijd |
| 1 | Julien Grimon | BEL | 2:19.24 |
| 2 | Cor Vriend | NED | 2:22.12 |
| 3 | Brian Tate | ENG | 2:24.51 |
| 4 | Henk van der Hoek | NED | 2:25.50 |
| 5 | Piet van Alphen | NED | 2:28.36 |
| 6 | Peter Kooi | NED | 2:28.50 |
| 7 | Henri Riedijk | NED | 2:29.00 |
| 8 | Kenneth Bell | USA | 2:29.28 |
| 9 | Peter Flatman | ENG | 2:29.56 |
| 10 | Nehmeth Terzi | TUR | 2:31.03 |
| 11 | D.J. Latter | ENG | 2:31.12 |
| 12 | Cees Verhoef | NED | 2:32.02 |
| 13 | David Hall | ENG | 2:32.26 |
| 14 | Steef Kijne | NED | 2:32.30 |
| 15 | Kevin Best | ENG | 2:32.43 |
| 16 | T. Larmit | NED | 2:33.01 |
| 17 | Douwe Jaarsma | NED | 2:33.11 |
| 18 | Halmans | NED | 2:34.36 |
| 19 | Rob van Schooten | NED | 2:35.05 |
| 20 | John Mc Illmurray | ENG | 2:35.47 |

### Vrouwen

| rang | naam | land | tijd |
| 1 | Dorette Janssens | BEL | 3:12.20 |
| 2 | Tine Bronswijk | NED | 3:21.20 |
| 3 | M. Hoogerhout | NED | 3:26.31 |
* (en) Info op more.arrs.run
* Uitslagen op de officiële website
* Grimont domineert van de eerste tot de laatste meter (Leidse Courant, 23 april 1979)
* Vriend tweede in Westland marathon (De Telegraaf, 23 april 1979)
* Cor Vriend zet marathon in verkeerde (ter)zi (Het vrije volk, 23 april 1979)
1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 2014
# Westland Marathon 1985

De Westland Marathon 1985 werd gehouden op zaterdag 13 april 1985. Het was de zestiende editie van deze marathon. Start en finish lagen in Maassluis.
De Engelsman John-Andrew Boyes won de wedstrijd in 2:13.20. Hij was een ruime halve minuut sneller dan de Pool Ryszard Misiewicz, die in 2:13.56 over de finish kwam. De wedstrijd bij de vrouwen werd gewonnen door de Nederlandse Annie van Stiphout in 2:41.10.
In totaal finishten er 612 deelnemers (inclusief recreatieve lopers), waarvan 587 mannen en 25 vrouwen.

## Uitslagen
### Mannen

| rang | naam | land | tijd |
| 1 | John-Andrew Boyes | ENG | 2:13.20 |
| 2 | Ryszard Misiewicz | POL | 2:13.56 |
| 3 | Pawel Lorens | POL | 2:14.25 |
| 4 | Wieslaw Dubiel | POL | 2:14.38 |
| 5 | Cor Vriend | NED | 2:14.50 |
| 6 | Richard Vollenbroek | NED | 2:15.04 |
| 7 | Danny Pauwelijn | BEL | 2:15.11 |
| 8 | Max van Wersch | NED | 2:15.49 |
| 9 | Paul-John Eales | ENG | 2:16.51 |
| 10 | Johan Van Leirsberghe | BEL | 2:17.58 |
| 11 | Klaas Lok | NED | 2:19.01 |
| 12 | Colin Youngson | SCO | 2:19.22 |
| 13 | Gerard Huynen | NED | 2:19.34 |
| 14 | Jos Koniuszek | NED | 2:20.31 |
| 15 | Henk Mentink | NED | 2:20.47 |

### Vrouwen

| rang | naam | land | tijd |
| 1 | Annie van Stiphout | NED | 2:41.10 |
| 2 | Eefje van Wissen | NED | 2:43.17 |
| 3 | Oddrun Hovsengen | NOR | 2:43.22 |
| 4 | Anne Rindt | NED | 2:49.33 |
| 5 | Viviane Van Buggenhout | BEL | 2:49.59 |
* (en) Info op more.arrs.run
* Uitslagen op de officiële website
1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 2014
# Witkruinlawaaimaker

De witkruinlawaaimaker of sneeuwkaptapuit (Cossypha niveicapilla) is een kleine insectenetende vogel die voorkomt in Afrika.

## Kenmerken

De vogel is 20,5 tot 22 cm lang en weegt 34 tot 45 g. De vogel lijkt sterk op de schubkaplawaaimaker (C. albicapillus), maar is veel kleiner en heeft een kortere staart en verder loopt het oranjebruin van de borst door tot de hals. De vogel is leigrijs van boven. De staart heeft zwarte middelste staartpennen. De kruin en wenkbrauwstreep zijn wit. De vogel is van onder oranjebruin. De snavel en de poten zijn zwart.

## Verspreiding en leefgebied

De vogel komt voor in grote delen van Sub-Saharisch Afrika van Midden-Mauritanië tot het oosten van Soedan en het westen van Ethiopië, rond het Victoriameer en in West-Afrika tot in het noordoosten van Angola
De vogel komt voor in de ondergroei van bossen, meestal half open bos in savannegebieden, dicht riviergeleidend bos met struikgewas, kustgebieden met struikgewas, mangrovebos, oude plantages en tuinen met veel schaduw en ondergroei. Meestal tot 1400 m. Soms ook berggebieden tot op 2400 m boven de zeespiegel in Oost-Afrika.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om deze reden staat de witkruinlawaaimaker als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Witkruinlawaaimaker op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 Handbook of the Birds of the World deel 10, 2005.
# Witkruinmanakin

De witkruinmanakin (Pseudopipra pipra, synoniem: Pipra pipra) is een zangvogel uit de familie Pipridae (manakins).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort telt dertien ondersoorten:
* Pseudopipra pipra anthracina: Costa Rica en W-Panama.
* Pseudopipra pipra bolivari: NW-Colombia.
* Pseudopipra pipra minima: W-Colombia.
* Pseudopipra pipra unica: NC- en Z-Colombia.
* Pseudopipra pipra pipra: E-Colombia, Venezuela, de Guyana's en N-Brazilië.
* Pseudopipra pipra coracina: C-Colombia, NW-Venezuela, O-Ecuador en N-Peru.
* Pseudopipra pipra discolor: NO-Peru.
* Pseudopipra pipra pygmaea: de Huallagarivier (NO-Peru).
* Pseudopipra pipra occulta: NC-Peru.
* Pseudopipra pipra comata: ZC-Peru.
* Pseudopipra pipra microlopha: O-Peru en amazonisch W-Brazilië.
* Pseudopipra pipra separabilis: amazonisch ZO-Brazilië.
* Pseudopipra pipra cephaleucos: ZO-Brazilië.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Witkruinmanakin op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Witkraagkoraalvlinder

De witkraagkoraalvlinder (Chaetodon collare) is een straalvinnige vissensoort uit de familie van koraalvlinders (Chaetodontidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1787 door Bloch.
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2009. De omvang van de populatie is volgens de IUCN stabiel.
* 1 2 (en) Witkraagkoraalvlinder op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Chaetodon collare. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Witkraagelzenmineermot

De witkraagelzenmineermot (Stigmella glutinosae) is een vlinder uit de familie dwergmineermotten (Nepticulidae). De wetenschappelijke naam werd gepubliceerd in 1858 door Stainton.

## Kenmerken

De spanwijdte is 4,4–5,2 mm. De kop is okergeel of oranje, de kraag geel-witachtig. De voorvleugels zijn bruin, en hebben soms met een paarse tint, met een smalle witachtige band voorbij het midden; het apicale gebied daarachter is donker purperbruin. De achtervleugels zijn lichtgrijs.

## Levenswijze

Er zijn twee generaties per jaar. De larven voeden zich met zwarte els (Alnus glutinosa), hartbladige els (Alnus cordata), witte els (Alnus incana), Kaukasische els (Alnus subcordata) en groene els (Alnus viridis). Ze mineren de bladeren van hun waardplant.

## Verspreiding

De soort komt voor in Europa.
* Taxonomische informatie over Stigmella glutinosae bij Fauna Europaea.
# Woldmeer (Opwierde)

Het Woldmeer is een voormalig meer of meerstal bij Opwierde in de provincie Groningen. De gronden in het meer hoorden in 1832 bij een boerderij te Opwierde, op de plek waar eerder een borg stond. Het Woldmeer mondde via de Bolhamstersloot (en aanvankelijk door de Buxzijl) uit in De Groeve en tevens via het Eelwerdermaar in het Damsterdiep. Ten zuiden van de sloot lag een dijkje die het lager gelegen gebied van Tjuchem beschermde.
# Woldstedtius caccabatus

Woldstedtius caccabatus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Dasch in 1964.
# Whaling City Sound

Whaling City Sound is een Amerikaans platenlabel, waarop overwegend jazz uitkomt. Het werd in 1999 opgericht en is gevestigd in North Dartmouth.
Musici wier muziek op het label werd uitgebracht zijn onder meer John Stein, Joe Beck, Alon Yavnai, Bobby Avey, Shawn Monteiro met Clark Terry, een groep met Dave Liebman en Don Braden en Gerry Gibbs Thrasher Big Band.

## Externe link

* Website Whaling City Sound
# Witte rog

De witte rog (rostroraja alba) is een vissensoort uit de familie van de Rajidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1803 door Lacepède.
* ↑ (en) Witte rog op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Rostroraja alba. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Witte schotelkorst

De witte schotelkorst (Lecanora chlarotera) is een korstmos uit de familie Lecanoraceae. Hij leeft op stammen en takken van loofbomen met een min of meer gladde schors (vooral berk, esdoorn, es, els, eik, lijsterbes, populier en walnoot). Ook komt hij regelmatig voor op dood, verweerd hout. Zeldzaam komt hij ook voor op oude bakstenen muren. Hij gedijt goed in open terrein en is daarom vooral op wegbomen, laanbomen en tuinbomen te vinden.

## Kenmerken
### Uiterlijke kenmerken

Het thallus is lichtgrijs of gebroken wit van kleur, maar kan soms ook zijn verkleurd naar bruinachtig of groenachtig. Het oppervlak is grofkorrelig, wrattig of glad. Het thallus is meestal dik en minder vaak dun. Ook is het soms in areolen verdeeld.
De apothecia hebben een doorsnede van 0,5 tot 3 mm en zijn doorgaans aanwezig. De kleur is bleekgeel tot kastanjebruin. De rand is duidelijk zichtbaar, onregelmatig gevormd en heeft dezelfde kleur als het thallus. Soralen of isidiën zijn niet aanwezig.
Het thallus kan door diverse parasitaire schimmels worden geïnfecteerd.
De witte schotelkorst vertoont de volgende kenmerkende kleurreacties: K+ (geel), C-, KC-, P- of P+ (geel) of bleekoranje tot rood.

### Microscopische kenmerken

De ascosporen worden gevormd in apothecia en zijn eencellig, kleurloos, ellipsvormig, recht en hebben een grootte van 13,5-15 × 6-7 µm en hun wanddikte is minder dan 1 µm.

## Verwarrende soorten

Hij kan worden verward met:
* Melige schotelkorst (Lecanora carpinea), maar deze heeft een berijping over de apothecia.
* Bosschotelkorst (Lecanora argentata), maar deze heeft een iets donkere schijf in de apothecia.
* Donkere schotelkorst (Lecanora horiza), maar deze heeft een iets donkere schijf in de apothecia.
* Eikenschotelkorst (Lecanora pulicaris), maar deze heeft kleinere apothecia.

## Verspreiding

Het verspreidingsgebied omvat alle continenten behalve Antarctica en Australië. In Nederland komt hij vrij algemeen voor door het hele land.
* BLWG Verspreidingsatlas Korstmossen
* Info op Zwammen in Zuidhorn
* (en) Index Fungorum
* Poolse Wikipedia
# Witte rouwbij

De witte rouwbij (Melecta luctuosa) is een insect uit de familie Apidae (Bijachtigen) en de onderfamilie Apinae.

## Verspreiding

Deze koekoeksbij was vroeger in Zuidoost-Nederland en Midden-België vrij algemeen. Met name door het zo goed als verdwijnen van de gastheer, de sachembijen (Anthophora), verdween de witte rouwbij halverwege de jaren 60 uit Nederland. In 2000 werd de soort echter weer teruggevonden op de Sint-Pietersberg. Van de gastheersoorten komt echter alleen Anthrophora retusa, de zwarte sachembij, nog zeldzaam voor in Nederland. De witte rouwbij komt voor op de Nederlandse Rode Lijst Bijen) als zeer zeldzaam.

## Herkenning

De witte rouwbij wordt 12 tot 15 mm lang en is goed te herkennen aan de sneeuwwitte haarvlekken op de zijkanten van de achterlijfssegmenten en de poten. Dit in combinatie met de gedeeltelijk zwarte en gedeeltelijk grijze beharing van kop en borststuk maken de witte rouwbij onmiskenbaar.

## Levenswijze

De soort is een solitaire bij, die als broedparasiet de eieren afzet in het nest van bijen van het genus Anthophora (de sachembijen), vooral Anthophora aestivalis, maar ook Anthophora plagiata. Anthophora plumipes wordt niet als gastheer gebruikt. Door de associatie met sachembijen komt de witte rouwbij voor langs leem- en lösswanden, waar de gastheer haar nestplaatsen heeft. De soort vliegt van begin april tot begin juli.
# Witte schimmel

Witte schimmel is een term die in eerste instantie werd gebruikt voor nieuwbouwprojecten met van witte stenen gebouwde of witgepleisterde huizen aan de rand van dorpen. Nu is het een wijdverbreide kwalificatie van bebouwing op het platteland die contrasteert met het oorspronkelijke bebouwingspatroon. De term wordt gebruikt om aan te geven dat men dergelijke nieuwbouw als identiteitsloos, eentonig en kleurloos ervaart. In andere woorden: deze nieuwbouw tast het dorpsgezicht aan zoals een schimmel een oppervlakte aantast. Aan een dorp wordt een wijk 'vastgeplakt'.
In 2007 heeft de Nederlandse minister Cramer van Volksgezondheid, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM) deze kwalificatie ook toegekend aan oprukkende bedrijventerreinen. Zij reageerde daarmee op het pleidooi van de Stichting Natuur en Milieu en de provinciale milieufederaties om de verkwisting van de openbare ruimte een halt toe te roepen. Het zou beter zijn bestaande maar verpauperende bedrijventerreinen te herstructureren en te verbeteren, dan steeds maar weer nieuwe terreinen aan te leggen.
# Witte slangaal

De witte slangaal (Ophichthus gomesii) is een straalvinnige vis uit de familie van slangalen (Ophichthidae), orde palingachtigen (Anguilliformes), die voorkomt in het noordwesten, het westen en het zuidwesten van de Atlantische Oceaan.
De witte slangaal kan een maximale lengte bereiken van 91 cm. Het is een zoutwatervis die voorkomt in tropische wateren.
De soort staat niet op de Rode Lijst van de IUCN.

## Externe link

* Foto's van de witte slangaal op FishBase
* Froese, R., D. Pauly. en redactie. 2005. FishBase. Elektronische publicatie. www.fishbase.org, versie 06/2005.
* ↑ (en) Witte slangaal op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Woestijnbraamsluiper

De woestijnbraamsluiper (Curruca curruca minula synoniem: Sylvia minula) is een zangvogel uit de familie van Sylviidae. Dit taxon staat nu als ondersoort op de IOC World Bird List, maar werd in 1873 als soort beschreven.

## Externe link

* Avibase
* ↑ Stray Feathers 1 BHL p.198
* ↑ Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.1)
# Wim Vermeulen

Willem (Wim) Vermeulen (Rillaar, 15 augustus 1936) is een voormalig Belgisch politicus voor de CVP.

## Levensloop

Vermeulen werd directeur van de Sociale Hogeschool van Geel en van het Instituut der Kempen, ook in Geel. Ook was hij bestuurslid van het NCMV en Unizo.
Voor de CVP werd hij in 1990 lid van de Senaat als provinciaal senator voor Antwerpen, wat hij bleef tot in 1991. In juli 1996 werd hij lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het kiesarrondissement Mechelen-Turnhout als opvolger van de ontslagnemende Jos Dupré. Hij bleef dit tot in 1999.
In de Kamer was Vermeulen lid van de Commissie-Infrastructuur.
* ↑ Fiche Wim Vermeulen; Kamer van volksvertegenwoordigers