OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Eharius kostini

Eharius kostini is een mijtensoort uit de familie van de Phytoseiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Kolodochka.
# Ekmanothyone incurva

Ekmanothyone incurva is een zeekomkommer uit de familie Phyllophoridae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1988 gepubliceerd door Gustave Cherbonnier.
# Ekmania

Ekmania is een geslacht van zeekomkommers uit de familie Cucumariidae.

## Soorten

* Ekmania barthii (Troschel, 1846)
* Ekmania cylindricus (Ohshima, 1915)
* Ekmania glaucum (Ohshima, 1915)
# Elachertomorpha flaviceps

Elachertomorpha flaviceps is een vliesvleugelig insect uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Ashmead.
# Elachertus acaciae

Elachertus acaciae is een vliesvleugelig insect uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Risbec.
# Elachertus aeruginosus

Elachertus aeruginosus is een vliesvleugelig insect uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1841 door Förster.
# Sister (nummer)

Sister is een nummer van Sergio & The Ladies. Het was tevens het nummer waarmee ze België vertegenwoordigden op het Eurovisiesongfestival 2002 in de Estse hoofdstad Tallinn. België eindigde dertiende, met 33 punten, net genoeg om in 2003 opnieuw te mogen deelnemen.

## Resultaat

| Plaats | Land | Artiest | Lied | Punten |
| 12 | Israël | Sarit Hadad | Light a candle | 37 |
| 13 | Slovenië | Sestre | Samo ljubezen | 33 |
| 13 | België | Sergio & The Ladies | Sister | 33 |
| 13 | Bosnië en Herzegovina | Maja Tatić | Na jastuku za dvoje | 33 |
| 16 | Turkije | Buket Bengisu & Group Safir | Leylaklar soldu kalbimde | 29 |
# Eileen Ryan

Eileen Ryan (New York, 16 oktober 1927 – Malibu (Californië), 9 oktober 2022) was een Amerikaanse actrice en de vrouw van acteur en regisseur Leo Penn. Tevens was ze moeder van drie zonen: acteurs Sean Penn en Chris Penn (1965-2006), alsook zanger Michael Penn en schoonmoeder van Aimee Mann.
Ze overleed op 94-jarige leeftijd, een week voor haar 95e verjaardag.

## Filmografie

* ↑ (en) Eileen Ryan, Actress and Mother of Sean Penn, Dies at 94. The Hollywood Reporter (10 oktober 2022). Gearchiveerd op 24 februari 2023.
* Gemeinsame Normdatei: 1061813215
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5387 5100
* Library of Congress Control Number: no2004044086
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007388038105171
* Virtual International Authority File: 48937794
* WorldCat (via VIAF): 48937794
# Eilegkleppen

De eilegkleppen zijn de gepaarde afzetorganen van vrouwelijke rechtvleugeligen die behoren tot de sprinkhaanachtige vormen of kortsprietigen (Caelifera) die dienen voor het afzetten van eitjes in het substraat. Het zijn gespecialiseerde aanhangsels van het achterlijf. De vrouwtjes van de krekelachtige vormen, ook wel langsprietigen of Ensifera, hebben een naald- tot sabelachtig uitsteeksel aan de achterzijde dat niet beweeglijk is.
Aan de vorm van de eilegkleppen zijn bepaalde soorten die sprekend op elkaar lijken soms te onderscheiden. De eilegkleppen van de sterk gelijkende soorten zompsprinkhaan en krasser bijvoorbeeld hebben een andere vorm, die van de laatste soort zijn vanaf de onderzijde bezien korter en sterker zwart omzoomd in vergelijking met de eerstgenoemde soort.
# Slag op het Merelveld (1448)

De Slag op het Merelveld of de Slag bij Kosovo vond gedurende drie dagen plaats tussen 17 en 20 oktober 1448 op het Merelveld in Kosovo. Het Hongaarse leger, gesteund door 8000 Vlachen, onder leiding van Johannes Hunyadi stond tegenover het Ottomaanse leger, tweemaal zo groot, onder leiding van sultan Murat II.

## Achtergrond

Johannes Hunyadi was een van de generaals tijdens de Slag bij Varna in 1444, een verpletterende nederlaag van een christelijke alliantie tegen het Ottomaanse leger, waarbij koning Wladislaus III van Polen om het leven kwam. Sindsdien was Johannes Hunyadi regent voor zijn zoon Ladislaus Posthumus, koning van Hongarije en de machtigste man in Hongarije. Hij zinde op wraak.
Het plan was de Ottomanen te verdrijven uit de Balkan. Hij hoopte op een samenwerking met generaal Skanderbeg van Albanië, steun van Đurađ Branković van Servië en huurlingen uit Walachije, Bohemen en Duitsland. In september 1448 sloeg hij zijn kamp op ter hoogte van Kovin (Servië). Na een maand wachten waren enkel de Vlachen komen opdagen. Skanderbeg was verwikkeld in de Albanees-Venetiaanse Oorlog. Eenmaal de oorlog afgewikkeld werd zijn opmars tegengehouden door Đurađ Branković en Skanderbeg kwam nooit op het slagveld aan.

## Slag

Moe van wachten, marcheerde het Hongaarse leger richting Edirne, geen benul van waar het Ottomaanse leger zich bevond. Op 17 oktober stond plots een leger tweemaal zo groot voor hem op het Merelveld.
De strijd begon toen Hunyadi de Ottomaanse flanken aanviel met gemengde cavalerie (licht en zwaar). De Turkse flanken, waren aan het verliezen totdat de Turkse lichte cavalerie, de sipahi, arriveerde om hen te versterken. Na twee dagen vechten waren de Turken nu aan de winnende hand. Toen Hunyadi de nederlaag van zijn flanken zag, viel hij aan met zijn hoofdmacht, bestaande uit ridders en lichte infanterie door het Turkse centrum, maar werd tegengehouden toen hij het Turkse kamp naderde. Toen de hoofdaanval werd stopgezet, hergroepeerde de Turkse infanterie zich en dreef de Hongaarse ridders met succes terug.
Sultan Murat II slaagde erin de Vlachen om te kopen en ze deserteerden. Hunyadi was nu weerloos. De Janitsaren maakten de zaak af. Twee derden van het Hongaarse leger sneuvelde of werd gewond. In zijn vlucht werd Hunyadi gevangengenomen door Đurađ Branković.

## Vervolg

Na het betalen van losgeld werd Hunyadi vrijgelaten. Hunyadi en Skanderbeg zullen nog een tijd lang de Ottomaanse opmars in de Balkan tegenhouden, maar uiteindelijk zullen de Ottomanen Constantinopel veroveren en er hun hoofdstad van maken.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Battle of Kosovo (1448) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Slag op het Haarlemmermeer

De Slag op het Haarlemmermeer was een gevecht tussen de watergeuzen en de koningsgezinde troepen op het Haarlemmermeer. De slag vond plaats op 26 mei 1573.
De slag was een poging het Beleg van Haarlem door de 'Spanjaarden' te breken. Deze hadden hun schepen, versterkt met schepen uit het koningsgezinde Amsterdam, het Haarlemmermeer op kunnen laten varen nadat in de nacht van 4 op 5 maart 1573, op bevel van Don Frederik, de Hoogen Dijk was doorgraven. De weilanden aan de zuidzijde van Haarlem waren onder water gezet en de stad werd langs deze kant van over het water bevoorraad. Een blokkade van deze weg zou de stad tot overgave dwingen.
Eind mei 1573 had de Spaanse vloot 63 schepen op het Haarlemmermeer onder leiding van Bossu. De Hollandse geuzen hadden een vloot van meer dan honderd schepen onder leiding van admiraal Marinus Brandt. De geuzenvloot was echter slecht uitgerust en de wind stond gunstig voor de koninklijke vloot. De Hollandse vloot werd op het meer verslagen; het restant van de vloot vluchtte naar de Kaag en de Oude Wetering, waar de schepen werden opgewacht door Bossu's luitenant Francois van Boshuizen, die nog eens 21 schepen veroverde.
Twee maanden later gaf Haarlem zich over.

## Schilderij

De slag is 50 jaar later in opdracht van de burgemeester van Haarlem door de schilder Hendrick Cornelisz. Vroom uitgebeeld. Dit schilderij is op de luchthaven Schiphol tentoongesteld in de dependance van het Rijksmuseum. De naam "Slag bij Schiphol" die tijdens de tentoonstelling aan het schilderij is gegeven is wat vergezocht, aangezien slechts het uiterste puntje van de Polderbaan in het gebied ligt waar de slag heeft plaatsgevonden.
# El Lavi

Manuel Díaz Cantoral (bijnaam: El Lavi), (Cádiz, 11 maart 1812 - Lima, Peru, 9 december 1858) was een Spaanse torero en gitano.

## Biografie

El Lavi groeide op als gitano in Cádiz en begon als banderillero voor zijn broer Gaspar. Hij presenteerde zich op 17 april 1843 in Las Ventas, Madrid, waar hij enkele gevechten vocht, onder andere met stieren van Gariva en Sandoval. Hij had een bijzondere stijl in de arena, onder andere omdat hij met de stieren praatte en de indruk maakte het leven niet zo serieus te nemen. Tussen 1848 en 1858 maakte hij zich erg populair onder het publiek. Hij vocht ook wedstrijden buiten Spanje, onder andere in Havana, Cuba en in Mexico. Hij vertrok naar Lima, Peru om daar te vechten en stierf daar tien dagen na aankomst aan de gevolgen van gele koorts.
# Edward Adrian Wilson

Edward Adrian Wilson (Cheltenham, 23 juli 1872 - Antarctica, 29 maart 1912) was een Brits poolonderzoeker, arts en ornitholoog.
Wilson kwam uit een sterk religieus milieu. Zijn jeugd bracht hij door op een boerderij nabij Gloucestershire, en hij studeerde vervolgens aan het Gonville and Caius College, een onderdeel van de Universiteit van Cambridge. Hier wordt nog steeds de vlag bewaard die Wilson meenam naar de zuidpool.

## Carrière

Wilson nam deel aan twee Britse expedities naar het Antarctische gebied. Tijdens de Discovery-expeditie onder leiding van Robert Falcon Scott die van 1901 tot 1904 duurde, was hij werkzaam als arts en zoöloog. Ernest Shackleton verzocht Wilson vervolgens ook mee te gaan met de Nimrod-expeditie van 1907, maar Wilson bedankte hiervoor. In 1910 ging hij echter wel mee met de eveneens door Scott geleide Terra Nova-expeditie, waarbij hij voor het wetenschappelijke deel verantwoordelijk was. Dit zou tevens Wilsons laatste expeditie worden; hij was een van de vijf mannen die op 18 januari 1912 de zuidpool bereikten, maar op de terugreis omkwamen in een sneeuwstorm.
Tot aan zijn dood behield de religieus ingestelde Wilson een zekere blijheid en kalmte. Hierom zochten zijn reisgenoten tijdens de beide expedities naar Antarctica vaak hun steun en troost bij hem.
# Sint-Pieterskerk (Steenvoorde)

De Sint-Pieterskerk (Frans: Église Saint-Pierre) is de parochiekerk van de stad Steenvoorde in het Franse Noorderdepartement.

## Geschiedenis

De kerk heeft een bewogen historie, want zij werd in 1566 het slachtoffer van de Beeldenstorm, brandde af in 1576, werd verwoest door de Fransen in 1644 en werd in laatgotische stijl herbouwd van 1660-1664. De toren is van 1712 en de bakstenen spits werd in 1890-1891 gebouwd. In mei 1940 werd de kerk opnieuw zwaar beschadigd. In 1950 werd ze gerestaureerd.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige hallenkerk in laatgotische stijl die 40 meter lang is en 22 meter breed, maar het transept is 32 meter lang. De voorgebouwde toren is 96 meter hoog (waarvan de spits 40 meter hoogte inneemt) en deze werd vroeger ook als wachtpost gebruikt.

## Interieur

Het doopvont is van zwart marmer (1658), er is een graflegging uit de 17e eeuw, een houten Mariabeeld uit de 18e eeuw, een lambrisering in rococostijl en classicistische stijl. Het orgel is van 1921 en werd vervaardigd door de firma Loncke. Het 17e-eeuws beeld van Sint-Eutropia wordt hier vereerd. Er is ook een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Zevenbronnen, naar het voormalig klooster vernoemd.
* Interieur
* Preekstoel
* Orgel
* Orgel (detail)
* Eindbalk
# Eduard Hackel

Eduard Hackel (Haida, Bohemen, 17 maart 1850 - Attersee, Opper-Oostenrijk, 2 februari 1926) was een Oostenrijkse botanicus. Zijn vader was dierenarts in Haida. Hij was getrouwd en had een zoon.
Hackel studeerde aan het Polytechnisch Instituut in Wenen, en werd vervangend leraar aan een middelbare school in Sankt Pölten in 1869. Hij werd hoogleraar natuurlijke historie met het verkrijgen van zijn onderwijsbevoegdheid in 1871 en behield deze positie tot aan zijn pensionering in 1900. Hij publiceerde zijn eerste artikelen over grassen in 1871 en werd al snel bekend als wereldexpert op het gebied van de grassenfamilie (Poaceae). Terwijl hij slechts een enkele verzamelreis naar Spanje en Portugal ondernam, was hij belast met het werken aan collecties van grassen uit voornamelijk Japan, Taiwan, Nieuw-Guinea, Brazilië en Argentinië. Afgezien van de systematiek droeg Hackel ook bij aan de morfologie en histologie van de leden van het grassenfamilie.
De geslachten Hackelia (Boraginaceae) en Hackelochloa (Poaceae) zijn naar hem vernoemd.

## Belangrijke werken

* Monographia festucarum europeaearum 1864
* Gramineae in Martius' Flora Brasiliensis, 1883,
* Catalogue raisonné des graminées du Portugal. 1880.
* Eduard Hackel in 1879
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Eduard Hackel op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibliothèque nationale de France: cb12564025v (data)
* Author citation (botany): Hack.
* Gemeinsame Normdatei: 117641197
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8382 1795
* Library of Congress Control Number: no2014012962
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 123940419
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: UTOV556607
* SNAC: w6bm77hd
* Système universitaire de documentation: 08590810X
* Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa: 30769
* Virtual International Authority File: 51806843
* WorldCat (via VIAF): 51806843
# Elaphoidella trisetosa

Elaphoidella trisetosa is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Canthocamptidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1933 door Chappuis.
# Elaphoidella uenoi

Elaphoidella uenoi is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Canthocamptidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Chappuis.
# Elaphria bastula

Elaphria bastula is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Schaus.
# Sint-Franciscuskerk (Heverlee)

De Sint-Franciscuskerk is de parochiekerk van de tot de Vlaams-Brabantse gemeente Leuven behorende plaats Heverlee, gelegen aan de Tiensesteenweg.

## Geschiedenis

In 1912 werd een parochie opgericht in de wijk Spaanse Kroon ten zuidoosten van de stad Leuven. Deze was aanvankelijk gewijd aan het Heilig Hart. Ook werd een meisjesschool opgericht waarin zich ook een noodkerk bevond. De definitieve kerk kwam mede tot stand onder invloed van de Liturgische Beweging. Het ontwerp van Albert Peynsaert, later toegeschreven aan Alexander Kropholler.

## Gebouw

Het betreft een zaalkerk met smalle zijgangen en een naastgebouwde toren. Het is een voorbeeld van typische baksteenarchitectuur. De nadruk binnen de kerkruimte ligt op het altaar, waar de eucharistieviering plaatsvindt.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Franciscuskerk (Menen)

De Sint-Franciscuskerk bevindt zich in Menen (West-Vlaanderen, België). De kerk in haar huidige vorm dateert uit 1861, maar de geschiedenis gaat verder terug. Na de ontwijding in 2019 wordt het pand gebruikt voor culturele en sociale evenementen.

## Geschiedenis

Waar nu de parking is, kwamen zich in 1603 de paters kapucijnen vestigen. Ze bouwden een klooster en een kerk. Maar honderd jaar later, in 1706 bij het beleg van Menen, werd heel het complex vernield. Vanaf 1710 begon dan de heropbouw. De Franse Revolutie betekende in zekere zin het einde van het klooster. De monniken werden er met geweld uitgezet en de kloostergebouwen werden zowel voor burgerlijke als militaire doeleinden gebruikt. Zo was het Vredegerecht hier een tijdlang ondergebracht. Uiteindelijk moesten de vervallen gebouwen plaats maken voor een parking. Binnen in de kerk, in het koor, prijkt een prachtig altaar. Het altaar is 18de-eeuwse Barok en is afkomstig uit het Sint-Jorisklooster. Het altaar bevat een drieluik met Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, Maria Hemelvaart en de Gegeselde Christus. Het koor is voorts ook versierd met oude fresco’s.
De kerk werd ontwijd op 15 maart 2019 en wordt nu gebruikt voor culturele en sociale evenementen.
* ↑ Geen erediensten meer in Sint-Franciscuskerk van Menen: andere kerken volgen (15 maart 2019). Geraadpleegd op 25 mei 2019.
* ↑ Socio-culturele herbestemming voor Sint-Franciscuskerk. Geraadpleegd op 25 mei 2019.
# Sint-Pieterskerk (Denderwindeke)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in Denderwindeke in de provincie Oost-Vlaanderen. De kerk bevindt zich op het vroegere Plaats, intussen de Edingsesteenweg en wordt omgeven door een kerkhof.

## Geschiedenis

De vorige gotische kerk werd verwoest door een brand in 1838. De huidige neoclassicistische kerk werd gebouwd van 1838 (zie datering gevelplaat) tot 1842 met integratie van het laatgotisch priesterkoor uit de vorige kerk en een toren voltooid in 1860.
* Sint-Pieterskerk (Denderwindeke) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
# Sint-Pieterskerk (Brugge)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van het voormalige dorp Sint-Pieters-op-den-Dijk, dat tegenwoordig een wijk is van de West-Vlaamse stad Brugge. De kerk is gelegen aan de Blankenbergse Steenweg 227.

## Geschiedenis

Op de kruising van twee dijken (Dulleweg en Blankenbergse Dijk) ontstond vanaf 1200 het dorp Sint-Pieters-op-den-Dijk, dat in 1210 een zelfstandige parochie werd. Ook werd een kerk gebouwd. Dit zou, volgens een afbeelding van 1501, een driebeukige kruiskerk met vieringtoren zijn geweest. Einde 16e eeuw, wellicht tijdens de Brugse calvinistische republiek (1578-1584) raakte de kerk in verval. In 1652 was slechts het koor hersteld. Het duurde tot 1786 voordat de kerk werd herbouwd, nu in classicistische stijl, vermoedelijk naar ontwerp van Constantinus Josephus Boúúaert (Bouvaert). De bakstenen kerk is niet georiënteerd; het koor ligt in het westen.
In 1845 werd de kerk, vanwege de groeiende bevolking, uitgebreid, naar ontwerp van Pierre Buyck. Hierbij bleven de twee ingangstraveeën met de toren behouden. Het transept verdween en in plaats daarvan kwamen zijbeuken van vijf traveeën. Het koor werd verlengd en kreeg een driezijdige afsluiting. Het dak werd verhoogd, waardoor het ingebouwde torentje tamelijk kort erboven uitstak. In 1863 werd daarom het torentje verhoogd met een klokkengeleding met twee klokken in.

## Interieur

De kerk heeft een classicistisch interieur en bezit drie 17e-eeuwse schilderijen: de overhandiging van de sleutels aan Petrus, de Kruisafneming en een Calvarietafereel.
Het orgel is van 1770 en werd gebouwd door A.J. Berger. Het zou afkomstig zijn van de Sint-Andriesabdij.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Pieterskerk (Calais)

De Sint-Pieterskerk (Église Saint-Pierre) is een rooms-katholieke kerk in de Franse stad Calais, en was oorspronkelijk de parochiekerk van het ooit zelfstandige dorp Saint-Pierre-lès-Calais.

## Geschiedenis

De Sint-Pietersparochie was oorspronkelijk bekend onder de naam Pétresse of Piternesse en werd al in 668 genoemd. Deze omvatte het gebied van Marck tot Coquelles en naar het noorden tot aan de stadsmuren van Calais. De kerk was afhankelijk van de Sint-Bertinusabdij te Sint-Omaars. Einde 9e eeuw werd Petresse verwoest door de Noormannen. Daarna volgde herbouw. Aan de rechten van de Sint-Bertinusabdij kwam een einde toen de Engelsen, in 1347, dit gebied veroverden. De toren was 11e-eeuws en in de 17e eeuw werd de kerk gerestaureerd. Het was een in wezen eenbeukige kerk met een kleine zijbeuk.
Begin 19e eeuw veranderde het dorp van boeren en tuinders in een dicht bevolkte voorstad van Calais en als gevolg hiervan werd de kerk veel te klein. Een stuk grond werd geschonken waarop niet alleen een grote kerk, maar ook een gemeentehuis en een groot plein zou worden aangelegd. Naar ontwerp van Eugène Boeswillwald, leerling van Viollet-le-Duc, werd in 1862 begonnen met de bouw van de kerk. In 1870 werd deze ingezegend. In 1882 werd de oude kerk gesloopt.
De nieuwe kerk liep schade op tijdens de bombardementen van 25 februari 1945. Gedurende de jaren '60 van de 20e eeuw werd de kerk gerestaureerd.

## Gebouw

Het betreft een neogotische kruiskerk, welke een breed schip en twee zijbeuken bezit. De voorgebouwde toren is 65 meter hoog en is geïnspireerd door de kerktoren van Caen. De vijf klokken zijn afkomstig van de oude kerk, de oudste is van 1757. Als materiaal is de witte steen uit de streek gebruikt, ingelegd met rode baksteen. Het kerkmeubilair is neogotisch en geïnspireerd op 13e-eeuwse gotiek. De glas-in-loodramen zijn aangebracht na de Tweede Wereldoorlog en het orgel is van 1869.
* Sint-Pieterskerk
# Eerstelijnsbehandeling

Een eerstelijnsbehandeling (of inductietherapie, primaire behandeling, primaire therapie) is een (meestal gestandaardiseerde) behandeling voor een bepaalde aandoening (zoals een vorm van kanker). Een eerstelijnsbehandeling is erop gericht de aandoening te genezen of zover mogelijk terug te dringen (wanneer genezing niet mogelijk is).
Bij een eerstelijnsbehandeling is de therapie veelal milder en heeft deze minder (of minder zware) bijwerkingen dan bij een tweedelijnsbehandeling en derdelijnsbehandeling. Wanneer de eerstelijnsbehandeling niet (meer) voldoende effectief blijkt, gaat men over op een tweedelijnsbehandeling. Als ook de tweedelijnsbehandeling niet (meer) voldoende effectief blijkt, wordt een derdelijnsbehandeling ingezet.
Een tweedelijnsbehandeling of derdelijnsbehandeling wordt soms gezien als laatste redmiddel, het aantal beschikbare behandellijnen kan echter verder oplopen.
Als er geen behandelopties meer bestaan om de aandoening te genezen en de patiënt uiteindelijk aan de aandoening zal overlijden (de patiënt wordt dan "uitbehandeld" genoemd), wordt een eventuele behandeling palliatief genoemd.
# Eerstelijnsverblijf

Eerstelijnsverblijf (Elv) is in Nederland een kortdurend verblijf in een zorginstelling, omdat de patiënt tijdelijk niet thuis kan blijven wonen. De huisarts of specialist geeft hiervoor en medische indicatie.
Een eerstelijnsverblijf kan het vervolg zijn op ontslag uit het ziekenhuis of dat de mantelzorger tijdelijk geen zorg kan leveren.
Tijdens een eerstelijnsverblijf kan de patiënt verpleging, verzorging, geneeskundige- of paramedische zorg krijgen in een verpleeghuis, verzorgingshuis, geriatrische instelling, revalidatie-instelling, zorgcentrum of zorginstelling voor de laatste levensfase krijgen.
De kosten worden vergoed uit de basisverzekering.
# Elena Dhont

Elena Dhont (Lochristi, 27 maart 1998) is een Belgisch voetbalspeelster. Ze speelt als aanvaller voor US Sassuolo in de Serie A.

## Clubcarrière

Elena Dhont begon haar profcarrière bij KAA Gent in 2013. Hier speelde ze twee seizoen waarna ze de club verliet alvorens ze in 2019 terugkeerde bij de club.
In mei 2020 tekende ze een contract voor twee seizoenen bij FC Twente, waarmee ze vanaf seizoen 2020–21 in de Nederlandse Eredivisie speelt. In haar tijd bij FC Twente liep Dhont tweemaal een zware blessure op waardoor ze veel wedstrijden moest missen.
Na vier seizoen in Nederland maakte Dhont in de zomer van 2024 een transfer naar het Italiaanse US Sassuolo.

## Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wedstrijden | Doelpunten |
| 2013/14 | KAA Gent Ladies | België | BEL | 8 | 0 |
| 2014/15 | KAA Gent Ladies | België | BEL | 16 | 0 |
| 2019/20 | KAA Gent Ladies | Belgie | SUL | – | – |
| 2020/21 | FC Twente | Nederland | Eredivisie | 6 | 3 |
| 2021/22 | FC Twente | Nederland | Vrouwen Eredivisie | 6 | 1 |
| 2022/23 | FC Twente | Nederland | Vrouwen Eredivisie | 20 | 8 |
| 2023/24 | FC Twente | Nederland | Vrouwen Eredivisie | 6 | 2 |
| 2024/25 | US Sassuolo | Italië | Serie A | | |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 62 | 14 |
Laatste update: 11 juli 2024

## Interlandcarrière

Dhont speelt sinds 2019 bij de Red Flames, het Belgische nationale vrouwenelftal.
* ↑ FC Twente Vrouwen haalt Belgisch international. Tubantia (15 mei 2020). Gearchiveerd op 27 januari 2021.
* ↑ Elena Dhont vertrekt naar US Sassuolo. FC Twente (9 juli 2024). Geraadpleegd op 9 juli 2024.
* ↑ SoccerWay
* ↑ Selectie Belgian Red Flames. Royal Belgian Football Association. Gearchiveerd op 2 juli 2022.
* ↑ Elena Dhont is beste jongere op Sparkle. Vrouwenvoetbalkrant (14 mei 2019). Gearchiveerd op 21 oktober 2020.