OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Vintersorg

Vintersorg is een metalband uit Skellefteå, Zweden. De voorloper van Vintersorg, Vargatron ("Wolfstroon"), werd in 1994 opgericht. Maar na twee jaar liet de drijvende kracht achter deze band, Andreas Hedlund (a.k.a. Vintersorg), het voor het was en ging in zijn eentje verder. Het is dan ook met name een eenmansproject, alhoewel de gitarist, Mattias Marklund, inmiddels wel als volwaardig lid van de band wordt gezien. Vintersorgs stijl wordt wel omschreven als episch en post-black metal. Het stemgeluid is over het algemeen wat minder zwaar dan de bekende metal grunt. De teksten gaan over onderwerpen als fantasie, mythologie en astrologie.
Andread Hedlund is naast zijn activiteiten bij Vintersorg ook actief als zanger bij Borknagar. Hij helpt ook bij Havayoth. Een van zijn andere projecten, Otyg, is in 2003 gestopt.
Vintersorg betekent "Winterverdriet". In de boeken van Margit Sandemo, de Isfolket serie, is het karakter Vintersorg een groot leider.

## Bandleden

* Andreas Hendlund (Vintersorg) - Zang, Gitaar, Keyboard
* Vargher - Keyboard, Elektronica
* Mattias Marklund - Gitaar
* Steve DiGiorgio - Bas
* Asgeir Mickelson - Drum

## Discografie

* Hedniskhjartad EP (1998) | Napalm
* Till Fjalls (1998) | Napalm
* Odemarkens Son (1999) | Napalm
* Cosmic Genesis (2000) | Napalm
* Visions From The Spiral Generator (2002) | Napalm
* The Focusing Blur (2004) | Napalm
* Solens Rötter (2007) | Napalm

## Externe link

* Napalm records (Engels)
# Vinter ved Sognefjorden

Vinter ved Sognefjorden (Nederlands: Winter bij de Sognefjord) is een schilderij van de Noorse schilder Johan Christian Dahl uit 1827.

## Geschiedenis

Dahl had zich na een reis door Italië in Dresden gevestigd, waar hij Noorse landschappen schilderde. In 1826 bezocht bij Noorwegen en reisde hij via Oslo (toen Christiania genoemd) via Telemark en de Hardangervidda naar de Noorse fjorden. Zijn latere landschappen zijn gebaseerd op deze reis.

## Beschrijving

Het schilderij toont een uitzicht over het Sognefjord in de winter. Vanuit Nornes kijkt men naar Fimreite aan de andere kant van de fjord.
De compositie is gebaseerd op een tekening die Dahl ter plaatse had gemaakt. Deze dramatiseerde hij, waarbij hij onder andere de bergen steiler maakte. De menhir geeft de locatie aan waar koning Sverre van Noorwegen koning Magnus V van Noorwegen versloeg in de Slag bij Fimreite (1184), verwijzend naar een periode van Noorse onafhankelijkheid en het heldhaftige Noorse verleden. Het is de eerste in een serie van menhirschilderijen door Dahl. Hij volgde hiermee zijn vriend Caspar David Friedrich die sinds 1807 menhirs in schilderijen verwerkte als teken van Noors nationalisme.

## Tentoonstelling

Het schilderij maakt deel uit van de collectie van het Nationaal Museum voor Kunst, Architectuur en Design in Oslo.

## Galerij

* Reuzengraf aan zee, Caspar David Friedrich, 1807
# Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet (deelrepubliek)

Een Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet (Russisch: Председатель Президиума Верховного Совета), was de voorzitter van het parlement van een deelrepubliek (zowel van socialistische sovjetrepublieken als van autonome socialistische sovjetrepublieken) van de Sovjet-Unie.
De functie werd in 1938, samen met de Opperste Sovjet, in alle republieken van de USSR ingevoerd. Voor die tijd werden de republieken van de USSR bestuurd door een Centraal Uitvoerend Comité van het Congres van de Sovjets en was de voorzitter daarvan staatshoofd van een deelrepubliek. Het Centraal Uitvoerend Comité van het Algehele Russische Congres van de Sovjets van de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek was de machtigste. Haar Voorzitter van het Centraal Uitvoerend Comité van het Algehele Russisch Congres van de Sovjets was de facto staatshoofd van de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken (USSR).
Naast dat iedere republiek van de Sovjet-Unie een Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet had, kende de USSR ook nog een Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet van de USSR, die staatshoofd van de gehele Sovjet-Unie was. Deze Voorzitter was ook de machtigste, gevolgd door de Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet van de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek.
De voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet werd gekozen door de Opperste Sovjet, die naast de voorzitter ook het Presidium van de Opperste Sovjet koos.
De macht van voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet was beperkt, daar de werkelijke macht lag bij de eerste secretaris van een communistische partij. Wanneer een eerste secretaris van een CP tevens Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet was, kon hij zijn macht flink uitbouwen.
Het ambt van voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet van de USSR verdween in 1989, in 1990 werd het ambt van president van de Sovjet-Unie ingevoerd.
Het ambt van voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet van een deelrepubliek bleef gehandhaafd tot het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in december 1991.
# Vissenbjerg

Vissenbjerg is een plaats en voormalige gemeente in Denemarken.

## Voormalige gemeente

De oppervlakte bedroeg 47,39 km². De gemeente telde 6096 inwoners waarvan 3081 mannen en 3015 vrouwen (cijfers 2005).
Sinds 1 januari 2007 hoort de oud-gemeente bij gemeente Assens.

## Plaats

De plaats Vissenbjerg telt 3233 inwoners (2020). Vissenbjerg is over de weg bereikbaar door weg 161, 335 en 307.
* ↑ statbank.dk. BY1: Population 1 January 2020, by urban areas
# Vrede van Praag (1635)

De Vrede van Praag 30 mei 1635 was een verdrag tussen keizer Ferdinand II van het Heilige Roomse Rijk en het merendeel van de protestantse staten van het Rijk, na de door de keizer gewonnen Slag bij Nördlingen. Dit verdrag beoogde een eind te maken aan de strijd tussen Duitse staten onderling die deel uitmaakte van de Dertigjarige Oorlog (1618-1648). Dit verdrag was de directe aanleiding dat Frankrijk, onder leiding van Kardinaal de Richelieu, besloot de Zweedse deelname aan de oorlog te steunen.
Tien weken na de Slag bij Nördlingen sloot de Saksische keurvorst Johann Georg I een voorlopige vrede met keizer Ferdinand in Pirna. Saksen mocht het grondgebied van Lausitz en Maagdenburg behouden. Op 30 mei werd een definitieve vrede gesloten in Praag, waar de meeste Duitse vorsten zich bij aansloten.
De religieuze verdeling van het Rijk werd voor 40 jaar 'bevroren' op de situatie van 1627. Alle kerkelijke gebieden die de protestantse vorsten hadden verworven tussen 1552 en 1627 konden ze behouden. Zo werd het Restitutie-edict van 1629 de facto ingetrokken. Verder kregen de meeste protestantse edelen amnestie.
In ruil kreeg Ferdinand een samenwerking met lutherse vorsten in de strijd tegen de Zweedse inval en de verwachte Franse inval. Er werd bepaald dat de Duitse vorsten geen allianties met elkaar of met buitenlandse vorsten mochten sluiten. Verder konden de legers van de Duitse vorsten bijeengebracht worden om een invasie van een vreemde mogendheid tegen te gaan.
Na dit verdrag had de Dertigjarige Oorlog niet meer het karakter van een godsdienstoorlog, maar was het een strijd in en om Duitsland aangevoerd door buitenlandse mogendheden als Zweden, Frankrijk, Spanje en de Nederlanden.
# Vuur (album)

Vuur is het derde studioalbum van Stef Bos. Het album kwam uit in 1994. Het album kwam op 5 februari van dat jaar de Album Top 100 binnen. Het stond 13 weken in deze lijst, de hoogst behaalde positie was plaats 39. Het album werd genomineerd voor een Edison maar won deze niet.

## Achtergrond

Ten tijde van de opnames dompelde Stef Bos zich onder in andere culturen, voornamelijk om te weten waar hij zelf vandaan kwam. Inspiratie voor dit album vond hij bij de Griots (zingende verhalen-vertellers die de cultuur en de geschiedenis levend houden) in West-Afrika en in Zuid-Afrika (een mengeling van traditionele muziek met geïmporteerde godsdiensten). De nummers De Hemel en Pepermunt werden voor het NCRV radio-project Baas boven Bos geschreven.

## Meewerkende muzikanten

* Slagwerk – Walter Metz en Eric Rits
* Basgitaar – Evert Verhees en Flor van Leugenhaeghe
* Piano en synthesizers – Marcel De Boeck
* Gitaren en synthesizers – Francis Wildemeersch en Marc Cortens
* Productie - Stef Bos
# Vuur/water

Vuur/water is de 69ste aflevering van VTM's politieserie Zone Stad. De aflevering wordt in Vlaanderen voor het eerst uitgezonden op 21 maart 2011.

## Plot

Wanneer hij een sigaret wil aansteken, schiet een jonge brandweerman spontaan in brand. Als niet veel later een van zijn vrouwelijke collega's slachtoffer wordt van een gelijkaardig incident, vermoeden Tom Segers en Fien Bosvoorde dat er kwaad opzet in het spel is.
Intussen blijft Tom graven in het verleden van zijn vader en zoekt Fien opnieuw toenadering tot psychopaat Maarten De Ryck.

## Gastrollen

* Koen De Graeve - Maarten De Ryck
* Lut Tomsin - Jeanine Segers
* Christophe Haddad - Maxim Verbist
* Guido De Craene - Mark Lathouwers
* Anne Denolf - Ingrid Vermanderen
* Marijn De Valck - Albert Bellinckx
* Steve Geerts - Bjorn Castermans
* Pieter Verelst - Mick van Hoof
* Kadèr Gürbüz - Vrouw van David
* Nico Sturm - Dieter Blomme
* Bob De Moor - Walter Herrijger
* Kathleen Goossens - Margo Van Roy
# Volksfront (Burkina Faso)

Het Volksfront (Burkina Faso) (Front Populaire) werd na de staatsgreep van generaal Blaise Compaoré opgericht om de steun aan zijn bewind te verbreden. Naast de linkse Organisation pour la Démocratie du Peuple/Mouvement du Travail (ODP-MT) van Compaoré traden ook andere linkse en gematigde partijen toe tot het Volksfront. In 1991 werd een meerpartijenstelsel afgekondigd en was het voor de partijen niet meer verplicht om lid te zijn van het Volksfront. In 1997 werd het Volksfront opgeheven.
Aanvankelijk (1987) waren er drie partijen lid van het Volksfront: Union des communistes burkinabè (UCB), Groupe communiste burkinabé (GCB) en de Union des luttes communistes - La Flamme (ULC-La Flamme). In 1991, na de invoering van het meerpartijenstelsel en er naast communistische, ook politieke partijen met een andere ideologie werden toegelaten, besloten er meer partijen toe te treden tot het Volksfront. In 1997 werd het Volksfront vervangen door het Congrès pour la démocratie et le progrès (CDP), dat tot de val van Compaoré in 2014 aan de macht bleef.
# Blabia

Blabia is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1864 door Thomson.

## Soorten

Blabia omvat de volgende soorten:
* Blabia banga Galileo & Martins, 1998
* Blabia bicolor Martins & Galileo, 2005
* Blabia bicuspis (Bates, 1866)
* Blabia bituberosa (Breuning, 1940)
* Blabia colobotheoides Thomson, 1864
* Blabia costaricensis Breuning, 1943
* Blabia cristulata Martins & Galileo, 1995
* Blabia epicharis Martins & Galileo, 1995
* Blabia exotica Martins & Galileo, 1995
* Blabia ferina Martins & Galileo, 1995
* Blabia galba Martins & Galileo, 1995
* Blabia gemma Martins & Galileo, 1995
* Blabia incompta Martins & Galileo, 1995
* Blabia intricata Martins & Galileo, 1995
* Blabia longipennis Galileo & Martins, 2003
* Blabia magdalena Martins & Galileo, 1995
* Blabia masoni (Aurivillius, 1927)
* Blabia meinerti (Aurivillius, 1900)
* Blabia oculifera Martins & Galileo, 1995
* Blabia piscoides (Thomson, 1868)
* Blabia rendira Galileo & Martins, 1998
* Blabia similis (Breuning, 1940)
* Blabia spinella Martins & Galileo, 1995
* Blabia strandiella Breuning, 1943
* Blabia truncata Breuning, 1940
* ↑ (fr) Tavakilian, G. (auteur) & Chevillotte, H. (software) (2012) Base de données Titan sur les Cerambycidés ou Longicornes. (bezocht 30 januari 2014)
# Pteromalus ecarinatus

Pteromalus ecarinatus is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1841 door Förster.
# Waddesdon Manor

Waddesdon Manor is een 19e-eeuws landhuis in Waddesdon in het Engelse graafschap Buckinghamshire. Het landhuis werd gebouwd in de periode 1874 - 1889 in neorenaissancestijl, met het uiterlijk van een Frans château. Het is tegenwoordig een van de best bezochte National Trust-locaties van het Verenigd Koninkrijk.
Het landhuis werd als filmlocatie gebruikt, onder andere in de films The Queen, The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor, Sherlock Holmes: A Game of Shadows, Ripley Under Ground en in het tweede seizoen van Downton Abbey.
# Mischoserphus lacrymans

Mischoserphus lacrymans is een vliesvleugelig insect uit de familie van de Proctotrupidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1981 door Townes.
# Alfredo Ildefonso Schuster

Alfredo Ildefonso Schuster ([alˈfreːdo ildeˈfonso ˈʃuster]; Rome, 18 januari 1880 – Venegono Inferiore, 30 augustus 1954) was een Italiaans geestelijke en kardinaal.

## Biografie

In 1896 trad hij toe tot de benedictijnen en nam de naam Ildefonso aan. In 1904 werd hij tot priester gewijd. Van 1908 tot 1916 was hij novicenmeester, vervolgens prior en van 1914 tot 1929 algemeen procurator van de congregatie van Monte Cassino. In 1918 werd hij abt van de abdij van Sint-Paulus buiten de Muren. Van 1919 tot 1922 was hij voorzitter van het Oosters Instituut in Rome en leraar aan verschillende colleges en instellingen. Nadien vervulde hij nog verschillende andere belangrijke functies in het Vaticaan. In 1929 werd hij aartsbisschop van Milaan en kardinaal. Hij kreeg de San Martino ai Monti als titelkerk. Hij stichtte ook het "Instituut voor Ambrosiaanse gezangen en gewijde muziek".
Schuster stierf in 1954; Giovanni Battista Montini, de latere paus Paulus VI, zou hem opvolgen als aartsbisschop van Milaan.

### Zaligverklaring

Schuster werd in 1996 door paus Johannes Paulus II zalig verklaard. Tijdens het onderzoek naar zijn zaligverklaring was er enige controverse, nadat beweerd werd dat hij gesympathiseerd had met het fascisme. Na onderzoek bleek dat hij geweigerd had om deel te nemen aan plechtigheden met Benito Mussolini en dat hij de racistische wetgeving had bekritiseerd. De kardinaal was in de eerste plaats bekommerd geweest om het geestelijk welzijn van de bevolking, de noden van de armen, de bijstand aan gehuwden in hun huwelijk en het bestuur van het aartsbisdom.
Anderzijds was Schuster een aanhanger van de Italiaanse invasie van Ethiopië in 1935, die hij vergeleek met de kruistochten en als een kans voor bekeringen. Tijdens een misviering op 28 oktober 1935 in de Dom van Milaan vroeg Schuster God om Mussolini’s troepen te beschermen omdat zij "de poort openden voor Ethiopië voor het katholiek geloof en de Romeinse beschaving."

## Externe link

* (en) Alfredo Ildefonso Schuster - catholic-hierarchy.org
* ↑ Lee, 1987, p. 126; Chadwick, 1988, p. 8.
* ↑ Farrell, 2005, p. 268.
* Biblioteca Nacional de España: XX1116229
* Bibliothèque nationale de France: cb12555049w (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058511273306706
* CiNii: DA14116524
* Gemeinsame Normdatei: 118762729
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1021 2750
* Library of Congress Control Number: n81150136
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0025136
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007267745705171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 068259921
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A000145682
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: CFIV025481
* SNAC: w6dk5dqp
* Système universitaire de documentation: 034840389
* Virtual International Authority File: 12421871
* WorldCat (via VIAF): 12421871
# Iguaraçu

Iguaraçu is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Paraná. De gemeente telt 3.907 inwoners (schatting 2009).
# Leisi (gemeente)

Leisi (Estisch: Leisi vald) is een voormalige gemeente in de Estlandse provincie Saaremaa. De gemeente telde 1987 inwoners (1 januari 2017) en had een oppervlakte van 349 km². Ze lag aan de noordkust van het eiland Saaremaa.
In oktober 2017 werden de twaalf gemeenten op het eiland Saaremaa, waaronder dus ook Leisi, in één gemeente verenigd: de fusiegemeente Saaremaa.

## Indeling

De hoofdplaats was Leisi, de enige plaats met de status van vlek (Estisch: alevik).
Andere nederzettingen in de gemeente waren: Angla, Aru, Aruste, Asuka, Hiievälja, Jõiste, Kaisa, Karja, Koiduvälja, Koikla, Kopli, Külma, Laugu, Liiva, Linnaka, Linnuse, Lõpi, Luulupe, Mätja, Meiuste, Metsaääre, Metsküla, Moosi, Mujaste, Murika, Nava, Nihatu, Nõmme, Nurme, Õeste, Oitme, Paaste, Pamma, Pammana, Parasmetsa, Pärsama, Peederga, Pöitse, Poka, Purtsa, Räägi, Ratla, Roobaka, Selja, Soela, Täätsi, Tareste, Tiitsuotsa, Tõre, Triigi, Tutku, Veske, Viira.
* ↑ Maakatastri statistika. Estse Raad voor grondzaken. Geraadpleegd op 17 oktober 2018.
* ↑ http://pub.stat.ee/px-web.2001/Dialog/varval.asp?ma=RV0241&ti=RAHVASTIK+SOO%2C+VANUSE+JA+HALDUS%DCKSUSE+V%D5I+ASUSTUS%DCKSUSE+LIIGI+J%C4RGI%2C+1%2E+JAANUAR&path=../Database/Rahvastik/01Rahvastikunaitajad_ja_koosseis/04Rahvaarv_ja_rahvastiku_koosseis/&lang=2; Statistisch Bureau van Estland; geraadpleegd op: 30 mei 2017.
# Lepidion inosimae

Lepidion inosimae is een straalvinnige vissensoort uit de familie van diepzeekabeljauwen (Moridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1887 door Günther.
# Leptocampoplex cremastoides

Leptocampoplex cremastoides is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Holmgren in 1860.
# Leon Visart de Bocarmé

Leon Ghislain Prudence Visart de Bocarmé (Sint-Kruis, 21 december 1837 - Lubbeek, 10 juli 1900) was officier en volksvertegenwoordiger.

## Familie

Hij was de jongste zoon van het echtpaar Marie Jean Joseph Visart de Bocarmé - de Man en trouwde in 1869 met Henrica Storm (Breda, 22 september 1842 - Woubrechtegem, 17 januari 1925), met wie hij zes kinderen kreeg. Slechts twee van hen, de tweeling Amédée en Jean, trouwden:
* Amédée Visart (1880-1929), die trouwde met Scholastica Beerens (1885-1958), met wie hij een enige dochter had;
* Jean Visart (1880-1947), die trouwde met Nelly Haverkamp (1903-2001), met wie hij vier kinderen had, met nageslacht tot heden.

## Naar Mexico

Hij koos voor een beroep als militair. In 1855-56 volgde hij de opleiding in de Militaire School en werd in 1857 onderluitenant en in 1862 luitenant. Hij meldde zich als vrijwilliger aan voor het Regiment Keizerin Charlotte dat van 1864 tot 1867 in Mexico het wankele keizerrijk van Maximiliaan en Charlotte (dochter van Leopold I) vergeefs poogde te redden. Hij gedroeg er zich moedig tijdens gevechten en werd tot majoor gepromoveerd. Bij zijn terugkeer nam hij opnieuw dienst in het Belgisch leger, met de graad van kapitein en nam in 1869 ontslag, het jaar dat hij trouwde.

## Volksvertegenwoordiger

In 1870 werd hij voor de Katholieke Partij verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Veurne en zou tot aan zijn overlijden in 1900 regelmatig herkozen worden. Gedurende enkele jaren was hij ook gemeenteraadslid en schepen in Alveringem.
In het parlement, waar hij zetelde met zijn broer Amedée Visart de Bocarmé, had hij vooral belangstelling voor militaire aangelegenheden en onder meer voor de taaltoestanden in het leger. Hij kwam op voor een betere, zo niet verplichte kennis van het Nederlands bij de officieren.
Een paar jaar na zijn broer Amedée, in 1888, werd aan jonkheer Leon Visart eveneens de titel van graaf toegekend, overdraagbaar bij eerstgeboorte.

## Literatuur

* Richard BOIJEN, Leon Visart de Bocarmé, in: Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998, blz. 3304.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, annuaire 2000, Brussel, 2000.
* Douglas DE CONINCK, Visart de Bocarmé, in: De Morgen, 14-15 januari 2012

## Varia

Leon Visart de Bocarmé was eigenaar van het kasteel van het Vrije van Sint-Omaars in Alveringem. Het kasteel werd gesloopt in 1912. Van de kasteelsite rest heden enkel nog de "hoeve Visart". Deze hoeve bestaat uit het voormalige koetsiershuis en het huis van de hovenier en werd naar verluidt deels ook gebouwd met afbraakmateriaal van het kasteel zelf.
# Leo Lagrou

Leo Lagrou (Antwerpen, 7 maart 1935 - Leuven, 18 juni 2021) was een Vlaams sociaal-psycholoog.

## Levensloop

Hoewel geboren in Antwerpen, groeide hij op in West-Vlaanderen. Als tiener en zoon van de gevluchte collaborateur René Lagrou, had hij het in de naoorlogse jaren niet gemakkelijk. Hij hield er een kritische geest en een gedrevenheid aan over en een afkeer van autoritarisme en ideologische vooringenomenheid.
Leo Lagrou begon als student in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven en combineerde dit met een baccalaureaat in de wijsbegeerte, waar toen ook enkele cursussen psychologie (als keuzevak) in zaten. Omdat psychologie aan de universiteit in de jaren 50 in volle uitbouw was, koos hij voor een opleiding tot psycholoog, waar hij ook een doctoraat behaalde; promotor was Joseph Nuttin Sr. Daar kreeg hij de kans zich te vervolmaken in groepsdynamica, meer bepaald de communicatie in kleine groepen. "De kleine groep maakt in feite de overgang van het individu naar de ruime maatschappelijke context, de gemeenschap".
In tegenstelling tot Jozef Nuttin jr., die sociale psychologie in een (artificieel) laboratorium uitwerkte, trok Lagrou naar de reële context van vergaderpraktijken, zoals bij de KAV. Het onderzoek mondde uit in vormingsprogramma's, zoals "onderhandelingstechnieken" voor vakbondsvrijgestelden.
Later werd dit geconcretiseerd in het Hoger instituut voor de arbeid (het HIVA), dat in grote mate zijn levenswerk is. Hij werd gewoon hoogleraar aan de KU Leuven.
Zijn broer Evert Lagrou maakte naam als stedenbouwkundige en docent. Zijn zoon, Pieter Lagrou, hoogleraar aan de Université Libre de Bruxelles, is een erkend specialist van de nazitijd, alsook van verzet en collaboratie in verschillende Europese landen.

## Publicaties

* Onderzoek naar de structuur van de inhoud van groepsdiscussies in functie van volwassenenvorming, doctoraatsverhandeling, 1964 (onuitgegeven)
* Contact en confrontatie in groepsgesprekken. Leven en leren met groepen, Alphen a/d Rijn, 1984

## Bron

* René BOUWEN e. a. (red), Liber Amicorum prof. dr. Leo Lagrou, Van Groep Naar Gemeenschap, uitg. Garant, Leuven / Apeldoorn, 2000
* Wouter VERBEYLEN, Sociaal psycholoog Leo Lagrou, in: Campuskrant, 2000
* Paul BELIËN, Schimpen op Vlaanderen, in: The Brussels Journal, 12 juli 2005.
* ↑ Rouwbrief Leo Lagrou. Gearchiveerd op 7 maart 2023. Geraadpleegd op 7 maart 2023.