OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Byzhradec

Byzhradec is een Tsjechische gemeente in de regio Hradec Králové, en maakt deel uit van het district Rychnov nad Kněžnou. Byzhradec telt 203 inwoners.
Albrechtice nad Orlicí · Bačetín · Bartošovice v Orlických horách · Bílý Újezd · Bohdašín · Bolehošť · Borohrádek · Borovnice · Bystré · Byzhradec · Častolovice · Čermná nad Orlicí · Černíkovice · České Meziříčí · Čestice · Deštné v Orlických horách · Dobré · Dobruška · Dobřany · Doudleby nad Orlicí · Hřibiny-Ledská · Chleny · Chlístov · Jahodov · Janov · Javornice · Kostelec nad Orlicí · Kostelecké Horky · Kounov · Králova Lhota · Krchleby · Kvasiny · Lhoty u Potštejna · Libel · Liberk · Lično · Lípa nad Orlicí · Lukavice · Lupenice · Mokré · Nová Ves · Očelice · Ohnišov · Olešnice · Olešnice v Orlických horách · Opočno · Orlické Záhoří · Osečnice · Pěčín · Podbřezí · Pohoří · Polom · Potštejn · Proruby · Přepychy · Rohenice · Rokytnice v Orlických horách · Rybná nad Zdobnicí · Rychnov nad Kněžnou · Říčky v Orlických horách · Sedloňov · Semechnice · Skuhrov nad Bělou · Slatina nad Zdobnicí · Sněžné · Solnice · Svídnice · Synkov-Slemeno · Trnov · Třebešov · Tutleky · Týniště nad Orlicí · Val · Vamberk · Voděrady · Vrbice · Záměl · Zdelov · Zdobnice · Žďár nad Orlicí
# Afranthidium ablusum

Afranthidium ablusum is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Cockerell.
# Aframax

Een aframax (Average Freight Rate Assessment maximum) is een tanker tussen de 80.000-120.000 ton draagvermogen. In 1954 ontwikkelde Royal Dutch/Shell het afrasysteem voor belastingredenen, waarbij afra staat voor average freight rate assessment en dus niets te maken heeft met Afrika zoals nogal eens gedacht wordt.

## Geschiedenis

Tankers werden volgens het afra-systeem ingedeeld naar grootte. Om het een onafhankelijk instrument te laten zijn, schakelde Shell London Tanker Brokers’ Panel (LTBP) in. Deze deelde tankers aanvankelijk in als General Purpose onder de 25.000 dwt, Medium Range voor schepen tussen 25.000 en 45.000 dwt en Large Range voor de voor die tijd reusachtige schepen van meer dan 45.000 dwt. Gedurende de jaren zeventig werden de schepen echter steeds groter en de lijst uitgebreid, waarbij de tonnages overigens longtons zijn:
* 10.000 – 24.999 dwt – General Purpose tanker
* 25.000 – 44.999 dwt – Medium Range tanker
* 45.000 – 79.999 dwt – LR1 (Large Range 1)
* 80.000 – 159.999 dwt – LR2 (Large Range 2)
* 160.000 - 319.999 dwt - VLCC (Very Large Crude Carrier)
* 320.000 - 549.999 dwt - ULCC (Ultra Large Crude Carrier)
BP sloot zich al snel aan en in de jaren zestig volgden de Amerikaanse oliemaatschappijen. Voor de laatsten was het vooral interessant dat het systeem gebaseerd was op draagvermogen. In veel Amerikaanse havens was de maximale diepgang beperkt. Om deze reden gebruikten ze grotere schepen die vervolgens slechts deels geladen werden, aangezien een kleiner schip met dezelfde lading dieper zou steken. Het was belastingtechnisch voordeliger als schepen in de LR1 klasse vielen. Daarom veranderen de oliemaatschappijen de certificaten voor het draagvermogen van schepen die toch niet volgeladen rondvoeren. Hierdoor werden deze schepen bekend als aframax. Voor de IRS werd het echter een synoniem voor belastingontduiking. Zij verzochten LTBP om met een omrekenfactor te komen. Hierdoor verdween het belastingvoordeel.
Door interne herstructurering maakten Shell en BP vanaf 1983 geen gebruik meer van afra en ze verkochten de rechten aan LTBP voor £1,00. Gedurende de twee decennia daarna stopten ook de Amerikaanse oliemaatschappijen om met behulp van afra de vrachtprijzen te bepalen.
# Aframixia

Aframixia is een geslacht van wantsen uit de familie van de Tingidae (Netwantsen). Het geslacht werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Drake & Ruhoff in 1960.

## Soorten

Het genus bevat de volgende soorten:
* Aframixia clymene Linnavuori, 1977
* Aframixia roboris (Drake, 1942)
* ↑ Aframixia Genus Informatie ITIS. ITIS.gov. Geraadpleegd op 21 november 2023.
* ↑ Aframixia Genus Informatie BioLib. biolib.cz. Geraadpleegd op 21 november 2023.
* ↑ Aframixia Genus Informatie Catalogue of Life. www.catalogueoflife.org. Geraadpleegd op 21 november 2023.
* ↑ Aframixia Genus Informatie GBIF. www.gbif.org. Geraadpleegd op 21 november 2023.
# Adolphe Dubois

Adolphe Dubois (1827 - Gent, 25 september 1900) was een Belgisch advocaat en politicus.

## Levensloop

Dubois studeerde als zoon van een Brussels advocaat af aan de Gentse universiteit. Na een carrière als advocaat werd hij in 1858 substituut van de procureur des Konings. Vanaf 1856 zetelde hij ook als liberaal in de Gentse gemeenteraad.
Als fervent antiklerikaal schreef hij in 1859 een valse brief in naam van aartsbisschop Engelbertus Sterckx, waarin hij de clerus opriep niet aan de verkiezingen deel te nemen. Dit leidde tot zijn ontslag als magistraat. Tot aan zijn dood in 1900 bleef hij wel in de Gentse gemeenteraad zetelen.
Dubois profileerde zich ook als schrijver, vooral in zijn laatste levensjaren. Na zijn dood publiceerde Oswald de Kerchove de Denterghem een verzamelbundel van zijn teksten onder de titel Essais et notices.

## Literatuur

* Bart D'HONDT, Van Andriesschool tot Zondernaamstraat. Gids door 150 jaar liberaal leven te Gent, Gent, Liberaal Archief / Snoeck, 2014, pp. 39-40

## Externe link

* Biografie van Adolphe Dubois (p.40) op de website van Liberas
* Gemeinsame Normdatei: 1055477284
* Virtual International Authority File: 309693666
* WorldCat (via VIAF): 309693666
# Afrogryllacris brighella

Afrogryllacris brighella is een rechtvleugelig insect uit de familie Gryllacrididae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Griffini.
# Afrogryllacris africana

Afrogryllacris africana is een rechtvleugelig insect uit de familie Gryllacrididae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1888 door Brunner von Wattenwyl.
# Adonisea lanul

Adonisea lanul is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1877 door Strecker.
# Afroredon africanus

Afroredon africanus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1965 gepubliceerd door Decelle.
# Aeham Ahmad

Aeham Ahmad (Yarmouk, 1988) is een Palestijns-Syrische pianist.

## Biografie

Aeham Ahmad werd geboren en groeide op in Yarmouk, een wijk van Damascus, bevolkt door Palestijnse vluchtelingen. Hij studeerde muziekpedagogie in Homs en werkte als muziekleraar. Hij studeerde Chopin, Beethoven en Mozart aan het Damascus Conservatorium en werd later toegelaten tot de muziekfaculteit in Homs.
In de Syrische Burgeroorlog werd Jarmuk hevig gebombardeerd. In 2015 werd hij wereldberoemd als 'De pianist van Yarmouk' door zijn publieke piano-uitvoeringen te midden van de puinhopen van Jarmuk dat in 2012 hevig gebombardeerd was. Nadat IS-stijders het vluchtelingenkamp hadden ingenomen en zijn piano vernietigd, vluchtte Ahmad eind 2015 naar Duitsland met achterlating van zijn vrouw en twee zoons. Daar werd hem de 'Beethovenprijs voor mensenrechten, vrede, vrijheid, armoedebestrijding en integratie' verleend. Met zijn vrouw Tahani en zijn zoons Ahmed en Kinan woont hij sinds 2016 in Wiesbaden.
Aeham Ahmad heeft zijn eigen biografie geschreven, in het boek 'De pianist uit Yarmouk'. Hij geeft concerten in heel Europa.

## Externe link

* Interview with the pianist aeham Ahmad, Bittersweet memories of Syria quantara.de, 21 december 2015
* ↑ Beethovenpreis an syrischen Pianisten Aeham Ahmad verliehen dw.com, 2 januari 2016. Gearchiveerd op 24 mei 2021.
* ↑ Pianist van Yarmouk: De man die de oorlog met muziek bevecht ad.nl, 17-12-2016. Gearchiveerd op 14 april 2019.
# Agmostigma

Agmostigma is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Ubaidillah & LaSalle.

## Soorten

Het geslacht Agmostigma omvat de volgende soorten:
* Agmostigma bruneiense Ubaidillah & LaSalle, 1996
* Agmostigma frontale Ubaidillah & LaSalle, 1996
* Agmostigma ilhami Ubaidillah & LaSalle, 1996
* Noyes, J.S. (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012
# Agmina panda

Agmina panda is een schietmot uit de familie Ecnomidae. De soort komt voor in het Australaziatisch gebied.
# Agmina parie

Agmina parie is een schietmot uit de familie Ecnomidae. De soort komt voor in het Australaziatisch gebied.
# Afrotelphusa accensa

Afrotelphusa accensa is een vlinder uit de familie tastermotten (Gelechiidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1921 door Meyrick.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Agalychnis moreletii

Agalychnis moreletii is een kikker uit de familie Phyllomedusidae. De soort werd lange tijd tot de familie boomkikkers (Hylidae) gerekend.

## Naamgeving

Agalychnis moreletii werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Auguste Duméril in 1853. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Hyla moreletii gebruikt. De soortaanduiding moreletii is een eerbetoon aan de Franse natuuronderzoeker Pierre Marie Arthur Morelet (1809 - 1892).

## Verspreiding en habitat

Deze soort leeft in delen van Midden-Amerika. Het verspreidingsgebied van Agalychnis moreletii loopt in de Caribische regio van het noordoosten van de Mexicaanse staten Puebla en Veracruz via Belize tot het noordwesten van Honduras en in de Pacifische regio van het zuiden van Guerrero via Guatemala tot in El Salvador. De soort leeft in laaglandregenwouden en bergbossen op hoogtes tussen de 300 en 1.500 meter boven zeeniveau.
Agalychnis moreletii was voorheen lokaal algemeen op bepaalde locaties in Chiapas, El Salvador en Guatemala. Inmiddels is deze kikker echter uit diverse gebieden in Mexico verdwenen. Ook in Guatemala en Honduras gaan de populaties achteruit. Verlies van habitat en de schimmelziekte chytridiomycose zijn de voornaamste bedreigende factoren.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Agalychnis moreletii op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History, Agalychnis moreletii. Gearchiveerd op 2 juni 2019.
* ↑ University of California - AmphibiaWeb, Agalychnis moreletii. Gearchiveerd op 15 december 2021.

### Bronnen

* (en) - Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History - Agalychnis moreletii - Website Geconsulteerd 2 december 2016
* (en) - University of California - AmphibiaWeb - Agalychnis moreletii - Website
# Sint-Isidoruskapel

Sint-Isidoruskapel kan verwijzen naar:
* Sint-Isidoruskapel (Gendijk), een kapel bij Neer in de Nederlandse gemeente Leudal
* Sint-Isidoruskapel (Weelde), een kapel in Weelde in de Belgische gemeente Ravels
* Sint-Isidoruskapel (Schijndel), een kapel in Schijndel in de Nederlandse gemeente Meierijstad
* Sint-Isidoruskapel (Strijbeek), een kapel in Strijbeek in de Nederlandse gemeente Alphen-Chaam
* Sint-Isidoruskapel (Swier), een kapel in Swier in de Nederlandse gemeente Beekdaelen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Isidoruskapel en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Ignatiuskerk (Vilnius)

De Sint-Ignatiuskerk (Litouws: Šv. Ignoto bažnyčia) is een katholiek kerkgebouw in de oude binnenstad van Vilnius in Litouwen. Het kerkgebouw werd van 1622 tot 1647 opgericht door de jezuïeten en werd gewijd aan Ignatius van Loyola, de oprichter van de Sociëteit van Jezus.

## Geschiedenis

De eerste jezuïeten arriveerden in het toenmalige Wilno tussen 1602 en 1604. Ze stichtten er een college en begonnen met het bouwen van een kerk in 1622. De kerk werd in 1647 gewijd door mgr. Lubartowicz Sanguszko en zoals veel andere kerken van de jezuïeten betrof het een basiliek met een koepel en twee torens grenzend aan het koor.
De kerk brandde in het midden van de 18e eeuw bij een grote stadsbrand af en werd in laat-barokkestijl herbouwd door de architect Tomas Žebrauskas.
In 1773 volgde de opheffing van de Sociëteit van Jezus. In Wilno werden ze vervangen door piaristen, die in het college een seminarium stichtten. De jezuïeten vertrokken naar Polotsk en namen een beroemd icoon van de Moeder Gods mee, dat de kerk veel aanzien gaf. Nadat de jezuïeten in 1820 ook uit Polotsk werden verbannen, vertrokken ze met het icoon naar Brzozów (Galicië). Het jezuïetencollege werd in 1798 door de Russische autoriteiten veranderd in een kazerne en de kerk werd een garnizoenskerk, totdat in 1869 in de kerk een officiersclub werd gevestigd.
Na het herstel van de Poolse onafhankelijkheid na de Eerste Wereldoorlog werd het voormalige jezuïetencomplex overgedragen aan het Poolse leger. De kerk werd in 1925 een garnizoenskerk en een renovatie volgde. Het interieur werd voorzien van nieuwe altaren en fresco's; het oude interieur was sinds lange tijd al verdwenen.
Toen Litouwen een Sovjet-republiek en Wilno Vilnius werd lieten de nieuwe Sovjet-autoriteiten de kerk al in 1945 sluiten. De inrichting en de muurschilderingen werden verwoest en het gebouw werd eerst als theater in gebruik genomen en later als repetitiezaal voor het filharmonisch orkest van de stad.
De oude college- en garnizoensgebouwen werden in 1985 gerestaureerd om er een technische bibliotheek in onder te brengen.
Het kerkgebouw werd teruggegeven aan het aartsbisdom Vilinus en gerestaureerd in de jaren 2002-2003, maar bezit niets meer van haar vroegere rijke interieur.
Sinds 2004 is het de kerk van het Militair ordinariaat van Litouwen.
# Sint-Ignatiuskerk

Sint-Ignatiuskerk kan verwijzen naar:
* Sint-Ignatiuskerk (Amsterdam), nu de Fatih-moskee
* Sint-Ignatiuskerk (Nijmegen), nu de Molenstraatkerk of Petrus Canisiuskerk
* Sint-Ignatiuskerk (Rotterdam)
* Sint-Ignatiuskerk (Vilnius)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Ignatiuskerk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Martinuskerk (Ediger-Eller)

De Sint-Martinuskerk (Duits: St. Martin) is de rooms-katholieke parochiekerk van het aan de Moezel gelegen Ediger-Eller in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts. De kerk draagt het patrocinium van de heilige Martinus.

## Locatie

De kerk verheft zich op een rots naast een oude stadspoort uit het jaar 1363 en is gelegen aan de Kirchstraße te Ediger.

## Geschiedenis

Reeds voor 1097 stond hier een romaans godshuis waarvan nog een kleine zuil bestaat (ingemetseld in het huis oostelijk van de kerk). Ook de noordelijke muur van het koor, fundamenten en een opmerkelijk doopvont in het zuidelijke zijschip dateren van deze romaanse bouw. In 1142 werd de kerk van Ediger tot parochiekerk verheven. Mogelijk werden in de 14e eeuw gotische aanpassingen aan het gebouw verricht. In de tweede helft van de 15e eeuw werd de kerk verbouwd tot een tweeschepige hallenkerk. De romaanse toren werd in het begin van de 16e eeuw vervangen door een laatgotische. Tevens werd in de 16e eeuw aan de noordzijde een kapel aangebouwd.
De kerk werd in de jaren 1951-1953 uitgebreid met een noordelijk schip naar ontwerp van de Keulse dombouwmeester Willy Weyres. De oude maaswerkvensters werden in deze nieuwe wand geplaatst. In 1970 en 1974 werd een omvangrijke renovatie uitgevoerd.

## Omschrijving

* De meer dan 60 meter hoge toren bezit wellicht de mooiste spits van alle kerken aan de Moezel. In de toren hangen zes klokken Hosanna (1411), Maria (1512), Martinus (1512), Concordia (1564), Vox clamantis (1564) en Wolfgang (1995).
* Het laatgotische interieur van de kerk heeft een rijk stergewelf met 117 rijk versierde sluitstenen.
* Uit de laatgotische periode bezit de kerk een piëta, een houten crucifix, een houten Man van Smarten (in de kapel noordelijk van het koor), een torenmonstrans uit 1522 en drie misgewaden alsmede liturgische voorwerpen.
* Geheel in gotische traditie bevindt zich in de kapel een grafleggingsgroep. Ook bevindt zich hier recentelijk het uit de Kruiskapel afkomstige 16e-eeuwse steenreliëf met de voorstelling Christus in de Wijnpers en een 16e-eeuws beeld van de apostel Johannes.
* De kerk heeft een groot aantal 17e- en 18e-eeuwse beelden van o.a. Sint-Martinus, Petrus, Paulus, Sint-Barbara, Sint-Rochus, Sint-Sebastiaan, Sint-Jozef en een beeld van Anna te Drieën.
* De rococo-preekstoel en de voormalige communiebank dateren uit het jaar 1784.

## Afbeeldingen

* Koor
* Man van Smarten
* Grafleggingsgroep
* Stergewelf
* Console
* Crucifix aan de buitenmuur
* Doopvont
* Kansel
# Sint-Martinuskerk (Duistervoorde)

De Sint-Martinuskerk is een kerk in Twello (Duistervoorde) met een 75 meter hoge toren. De Sint-Martinuskerk is ook wel bekend als Duistervoorde Kerk. Naast de kerk staat Huis Duistervoorde dat van 1890 tot 1967 dienstdeed als klooster Sint Anthonius Gesticht van de Zusters van Liefde uit Schijndel. Ten westen hiervan bevindt zich de rooms-katholieke basisschool Martinus Twello. Aan de noordoostzijde, aan de ander kant van de Kerklaan, bevindt zich de rooms-katholieke begraafplaats.
De kerk werd gebouwd in 1887 in neogotische stijl naar ontwerp van de architect Gerard te Riele.
# Algemene verkiezingen in Cambodja (1951)

De algemene verkiezingen in Cambodja van 1951 vonden op 9 september van dat jaar plaats. De grote winnaar van de verkiezingen was de progressieve Parti démocrate (PD) van Huy Kanthoul. De PD won 54 zetels in de Nationale Vergadering, tien zetels meer dan bij de verkiezingen in 1947. De winst was een opsteker voor de PD, omdat de partij werd tegengewerkt door koning Norodom Sihanouk die in 1949 de partij uit de regering had gezet. De gematigde en monarchistische Parti libéral (PL) van prins Norodom Norindeth (1906-1975) verloor drie zetels t.o.v. de vorige verkiezingen en kwam uit op 18 zetels. De rechts-nationalistische Nord-est victorieux van de krijgsheer Dap Chhuon kreeg 4 zetels, en de eveneens nationalistische Parti de la Rénovation khmère van Lon Nol kreeg twee zetels. De opkomst lag rond de 75%

## Uitslag

| Partij | Partij | Zetels | % |
| | Parti démocrate | 54 | 44,50 |
| | Parti libéral | 18 | 23,50 |
| | Nord-est victorieux | 4 | 10,50 |
| | Rénovation khmère | 2 | 2,00 |
| Totaal | Totaal | 78 | 100,00 |
| Opkomst | Opkomst | 75,00 | 75,00 |
| Bron: Nohlen et al. ||||
* 1 2 3 Dieter Nohlen, Florian Grotz en Christof Hartmann: Elections in Asia: A Data Handbook, Volume II, Oxford University Press 2001, p. 63
* 1 2 3 Dieter Nohlen, Florian Grotz en Christof Hartmann: Elections in Asia: A Data Handbook, Volume II, Oxford University Press 2001, p. 74
# Sint-Guliëlmuskerk

De Sint-Guliëlmuskerk is een kerkgebouw in de Nederlandse stad Maastricht, gelegen aan het Aartshertogenplein in de buurt Wittevrouwenveld. Het gebouw was van 1958 tot 2015 in gebruik als rooms-katholieke parochiekerk en vanaf 2017 als kerkgebouw van de Lighthouse Christengemeente.

## Geschiedenis

In 1955 werd een hulpkerk van de Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesparochie opgericht in het noordelijk deel van Wittevrouwenveld, een buurt die bekendstond als relatief arm en waarvan men vond dat die extra pastorale zorg behoefde. Er werd geld ingezameld voor een definitieve kerk, die in 1958 gebouwd werd. De kerk werd gewijd aan de heilige Guliëlmus (Willem van Bourges).
De kerk werd op 15 januari 2015 aan de eredienst onttrokken vanwege het sterk teruggelopen aantal gelovigen. In 2017 kocht de Lighthouse Christengemeente het gebouw en verhuisde later dat jaar van Gronsveld naar Maastricht.

## Gebouw

De Sint-Guliëlmuskerk is een eenvoudige bakstenen zaalkerk in rechthoekige vormen naar een ontwerp van Jos Muré. De iets vooruitspringende middenrisaliet van de voorgevel bestaat uit pilasters en wordt bekroond door een rechthoekige klokkengevel, waarop een kruis is geplaatst. Boven de hoofdingang bevindt zich een natuurstenen reliëf van Dries Engelen, voorstellende het Limburgse volk dat bisschop Lemmens een kerk aanbiedt, die hij vervolgens schenkt aan zijn naamgenoot, de heilige Guliëlmus. Andere hardstenen gevelbeelden zijn van de hand van Jean Sondeijker en stellen Christus respectievelijk bisschop Lemmens voor. De glas-in-loodramen, gele kruisen voorstellende, zijn van Willy Gorissen.
* Geveldetail
* Hoeksteen met reliëf
* Beeld Paus Pius X
# Sint-Willibrorduskerk (Untereisenbach)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de tot de Luxemburgse gemeente Parc Hosingen behorende plaats Untereisenbach.
Vroeger behoorde Untereisenbach samen met het Duitse Übereisenbach tot een enkele parochie, die deel uitmaakte van het bisdom Trier. Ook de Kapel van Obereisenbach behoort tot de parochie van Untereisenbach. De parochie is tegenwoordig opgenomen in het parochieverband Hosingen-Hoscheid.
# Sint-Willibrorduskerk (Zeilberg)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk in Zeilberg in de Noord-Brabantse gemeente Deurne.
Het is een neogotische kruisbasiliek, ontworpen door Caspar Franssen. Diens zoon Joseph Franssen vergrootte in 1933 de kerk door delen van de zijbeuken te verbreden en te verhogen.
De kerk werd samen met pastorie, Klooster (gebouw) en school in 1914 gebouwd bij de oprichting van de parochie Zeilberg en verrees tussen de middeleeuwse gehuchten Zeilberg en Hanenberg. De kerk werd gewijd aan de heilige Willibrordus, patroonheilige van de moederkerk in Deurne. Rond de kerk verrees daarna een kern, die uitgroeide tot een dorp.
Na de bouw van de wijken Koolhof en Heiakker is het dorp aan de kern Deurne vastgegroeid. Door de ontkerkelijking werd de parochie Zeilberg in 2005 opgeheven ten gunste van de fusieparochie Parochie van de Heilige Willibrord. De kerk werd in 2011 als gebedshuis gesloten. De sluiting en de daaropvolgende verplaatsing van delen van het interieur naar de Sint-Willibrorduskerk te Deurne zorgde voor de nodige onrust binnen de Zeilbergse gemeenschap en de erfgoedwereld.
De kerk staat op de rijksmonumentenlijst.
# Kalakanlaagte

De Kalakanlaagte of Kalakandepressie (Russisch: Калаканская впадина; Kalakanski vpadina) is een laagland of depressie in het Russische Verre Oosten, in het noorden van de Russische kraj Transbaikal. Het laagland is vernoemd naar de rivier de Kalakan en ligt tussen de bergrug Jankan in het noorden en het Kalakangebergte in het zuiden. Het laagland bestaat uit twee delen: Rond de rivier de Akoe in het westen en rond de Kalakan zelf in het oosten. De laagte loopt in oost-noordoostelijke richting van de monding van de rivier de Toendak tot de monding van de rivier de Rassypnaja. De laagte meet 36 kilometer bij een breedte die varieert tussen de 1 en de 7 kilometer.

## Geologie

De Kalakanlaagte is gevuld met sedimentaire en basaltoïde formaties uit de periode Boven-Jura-Krijt, die bedekt worden door dunne lagen Cenozoïsche continentale sedimenten. De laagte werd gevormd in het Mesozoïcum met verdere vorming in het Neogeen en het Kwartair.

## Hydrografie en landschap

De laagste delen van de Kalakanlaagte zijn het dal van de Kalakan en de mondingen van zijn zijrivieren met geregistreerde waterniveaus van 640 tot 705 meter. De belangrijkste landschapstypen zijn bergtaiga met dwergberken en madelanden.