OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Oudegracht 161

De Oudegracht 161 is een monumentaal pand in het centrum van de Nederlandse stad Utrecht.
Het winkelpand is rond 1915 gebouwd naar ontwerp van de architect Jan van der Lip. Zijn ontwerp voor het modemagazijn Gebr. Gerzon wordt omschreven als geïnspireerd op het expressionisme van de Wiener Secession. Het gebouw werd voorzien van een skelet uit gewapend beton; een vroege toepassing van deze nieuwe manier van bouwen. Het pand staat aan drie zijden vrij met steegtoegangen naar de Massegast en de Hekelsteeg. De gevels zijn onder meer voorzien van afgeronde hoeken, pilasters, lisenen en fantasiemotieven. Tussen 1919 en 1922 is het pand verbouwd waarbij het aan de achterzijde is uitgebreid. Tot 1973 was het modemagazijn de gebruiker. In 2001 werd het gebouw aangewezen als rijksmonument.
# Oudemanhuisbrug

De Oudemanhuisbrug is een gemetselde boogbrug in het centrum van de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug, die de Voldersgracht overspant, is een rijksmonument. Het is niet bekend uit welk jaar de brug komt.

## Naam

Tegenover deze brug lag sinds 1411 het 'Oude Man(nen)huis'. In de zeventiende eeuw vestigde zich hier het Sint-Lucasgilde. Steeg en brug zijn naar het bejaardenhuis genoemd. De gemetselde stenen boogbrug is in 1885 verbreed toen het geboortehuis van Johannes Vermeer aan de zuidwestzijde afgebroken werd.

## Literatuur

* P.C. Visser, Delfts bruggen, Delft: Waltman, z.j., p. 29.
* Delft over bruggen, Delft: Deltech uitgevers, 1997, p. 25.
# Oudemannenhuis (Haarlem)

Het Oudemannenhuis in Haarlem was een bejaardenhuis voor mannen aan het Groot Heiligland, dat in 1609 in gebruik werd genomen. In het gebouw is sinds 1913 het Frans Hals Museum gevestigd.
Het Oudemannenhuis was geen armlastige instelling, getuige de toegangspoort, die is versierd met pilasters, een cartouche met wapenschilden en bovenop een beeld van een oude man. Het oudemannenhuis werd destijds zo mooi gevonden dat men schreef: het ‘Oldemannenhuys schijnt veel eerder een Paleis van een Prince’. Het gebouw lag rondom een binnentuin, die in 17e-eeuwse stijl is aangelegd. Ook de typisch Hollandse trapgevels herinneren aan die periode.

## Bouw

Het Oudemannenhuis werd na de verwoestingen door het Beleg van Haarlem in 1607-1611 gebouwd in opdracht van het stadsbestuur van Haarlem. Om de bouw te financieren werd een grote loterij gehouden en een rederijkersfeest georganiseerd door Trou moet Blycken, met een totale opbrengst van 55.000 gulden.
Wie het ontworpen heeft, is niet zeker. Voorheen is gedacht dat Lieven de Key het ontwerp maakte: hij was in die periode ‘stadsmeestermetselaar’ en ontwierp bijvoorbeeld de Vleeshal. Men gaat er echter van uit dat het ontwerp afkomstig was van Pieter van Campen (Amsterdam 1568-Haarlem 1615), de vader van Jacob van Campen, die onder meer het Paleis op de Dam heeft ontworpen.

## Gebruik

Op 1 februari 1609 betrokken de eerste oude mannen het gebouw. Het omvatte toen dertig kleine huisjes naast elkaar, gebouwd rondom een vierkante binnentuin en aan een zijde het hoofdgebouw met daarin een eetzaal en regentenkamers, die in 1755 voorzien werden van een interieur in rococostijl. In elk huisje woonden twee mannen. Er konden daardoor maximaal 60 oude mannen wonen. In 1810 verhuisden de oude mannen naar het Proveniershuis aan de Grote Houtstraat.
Vanaf 1810 werd het Gereformeerd- of Burgerweeshuis in het gebouw gevestigd dat eerder was opgericht door Coenraad Cuser. De huisjes aan weerszijden werden hiervoor afgebroken. Het hoofdgebouw en de poort bleven behouden. Er werden 127 wezen ondergebracht. In 1854 werd het weeshuis eigendom van de Nederlandse Hervormde Kerk. Er werd ook nieuw personeel aangenomen, naast de binnenvader en de binnenmoeder. Er kwamen – in de geest van de Verlichting - nu ook een naaimoeder, een schoolmeester en een kinderjuffrouw in dienst. In 1858 werd het gebouw uitgebreid met twee klaslokalen. Ook stadskinderen konden er terecht voor onderwijs. De schrijver Jacobus van Looy was een van de wezen die daar heeft geleefd en er zijn autobiografische cyclus Jaapje-Jaap-Jakob over heeft geschreven. Het gebouw werd begin 20e eeuw te klein en te duur in onderhoud. De wezen verhuisden naar een nieuw weeshuis, het Coen Cuserhof, in de Olieslagerslaan.

## Fotogalerij

* De regenten van het oudemannenhuis geschilderd door Frans Hals
* De regentessen van het oudemannenhuis geschilderd door Frans Hals
* ↑ Gedigitaliseerd archief van de loterij
* ↑ Piet Roos,J. Bart Uittenhout, Architectuurgids Haarlem, 2005
* ↑ Geschiedenis. Stichting Gereformeerd of Burgerweeshuis te Haarlem.
* ↑ Tekst Jaapje, van Looy, 1917
# Ovalidota

Ovalidota is een geslacht van zeekomkommers uit de familie Chiridotidae.

## Soorten

* Ovalidota milleri Pawson, 2004
# Ovaleen

Ovaleen is een polycyclische aromatische koolwaterstof met als brutoformule C$_{32}$H$_{14}$. De structuur bestaat uit 10 aan elkaar gekoppelde benzeenringen en is verwant met coroneen. Ovaleen komt voor als een oranje-rode vaste stof, die matig oplosbaar is in benzeen, tolueen en dichloormethaan. Een ovaleen-oplossing kleurt felgroen onder UV-licht.
Ovaleen wordt gevonden nabij hydrothermale bronnen in de diepzee.
# Ovalia spinosa

Ovalia spinosa is een hooiwagen uit de familie Zalmoxioidae.
# Oxyna palpalis

Oxyna palpalis is een vliegensoort uit de familie van de boorvliegen (Tephritidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Coquillett.
# Oxyna parietina

Oxyna parietina is een vliegensoort uit de familie van de boorvliegen (Tephritidae). De wetenschappelijke naam is gepubliceerd in 1758 door Linnaeus, als Musca parietina, in de tiende editie van Systema naturae.
# Oxyna nasuta

Oxyna nasuta is een vliegensoort uit de familie van de boorvliegen (Tephritidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Hering.
# Oxyna lutulenta

Oxyna lutulenta is een vliegensoort uit de familie van de boorvliegen (Tephritidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1869 door Loew.
# Overwinningsmedaille (Italië)

De Overwinningsmedaille (Italiaans: "Medaglia de la vittoria", ook wel "Medaglia interalleata della vittoria" of, vanwege de tekst op de keerzijde "Medaglia de la grande guerra per la civilta", "Medaille van de Oorlog voor de Beschaving") genoemd, is de Italiaanse versie van de [[Intergeallieerde Medaille]] die na de overwinning in de Eerste Wereldoorlog aan ongeveer 2 miljoen veteranen werd uitgereikt.
De medaille werd bij Koninklijk Besluit No. 637 van 6 april 1922 ingesteld door koning Victor Emmanuel III van Italië. De medaille werd uitgereikt aan allen die ook een bijzondere baton, de "Distintivo per le fatiche di guerra" mochten dragen. Ook burgers die ten minste vier maanden in het oorlogsgebied hadden gediend onder de jurisdictie van het leger, zich daar voor de overheid hadden ingezet of rechtstreeks voor het leger hadden gewerkt kwamen voor de Overwinningsmedaille in aanmerking. Met het daaropvolgende Koninklijk Besluit No. 637 van 6 april 1922 kwamen ook opvarenden van de koopvaardijvloot, voor zover zij het "Distintivo di benemerenza per gli equipaggi di navi mercantili che sopportarono i rischi e i disagi della guerra 1915-1918" droegen, in aanmerking voor de Overwinningsmedaille.
Op het revers van kostuums werd ook een kleine knoopsgatversiering in de kleuren van het lint gedragen. Op rokkostuums droeg men een miniatuur, een verkleinde versie van de medaille aan een klein lint of een kleine ketting. Op uniformen werd een baton gedragen.

## De Italiaanse medaille

De ronde bronzen medaille werd door Gaetano Ursu ontworpen. Op de voorzijde is een gevleugelde Godin van de Overwinning afgebeeld. Zij staat op een door vier leeuwen getrokken zegekar en houdt een fakkel in de rechterhand. Op de keerzijde staat een reukaltaar met daarboven twee in de rook vliegende duiven met takjes in de bek. Naast het reukaltaar staan de data "MCMXIV" en "MCMXVIII". Het rondschrift luidt "GRANDE GVERRA PER LA CIVILTA". Onder het altaar staat in kleinere letters de opdracht "AI COMBATTENTI DELLE NAZIONI / ALLEATE ED ASSOCIATE".
De medaille werd aan een 37 millimeter breed lint in de kleuren van de regenboog op de linkerborst gedragen.

## Literatuur

* Laslo, Alexander J., The Interallied Victory Medals of World War I, Second Revised Edition, Dorado Publishing, Albuquerque, N.M., 1992.
België · Brazilië · Cuba · Frankrijk · Griekenland · Italië · Japan · Portugal · Roemenië · Servië · Thailand · Tsjecho-Slowakije · Verenigd Koninkrijk · Verenigde Staten · Zuid-Afrika
# Overstroming van de Tarn (1930)

Tussen 1 en 4 maart 1930 overstroomde de Tarn in het zuidwesten van Frankrijk. Duizenden huizen werden vernield en honderden mensen kwamen om. De zwaarst getroffen stad was Moissac in het departement Tarn-et-Garonne.

## Overstroming

De overstroming werd veroorzaakt door een combinatie van smeltende sneeuw en zware regenval. Het regende bijna continu tussen 28 februari en 3 maart.
De Tarn bereikte een uitzonderlijk hoog peil, vooral stroomafwaarts van de samenloop met de Agout. Het hoogste peil werd bereikt in de nacht van 3 op 4 maart. Ook andere rivieren traden buiten hun oevers: de Garonne, de Agout en de Aveyron en in mindere mate de Thoré en de Arnette. De getroffen departementen waren Tarn-et-Garonne, Aude, Lot-et-Garonne en Tarn.

## Schade

Tussen 230 en 700 mensen verloren het leven. De materiële schade was erg groot. Veel huizen en boerderijen in de regio waren gebouwd met ongebakken kleisteen, wat ze kwetsbaar maakte voor instorting. Duizenden huizen en tientallen bruggen werden vernield en ook kilometers aan wegen en spoorwegen werden weggespoeld of raakten beschadigd. In het bekken van de Tarn waren dit 3000 huizen en 9 bruggen. Ook was er zware schade voor de landbouw. Zwaar getroffen gemeenten waren Agen op de Garonne en Reyniès, Montauban en vooral Moissac op de Tarn. Daar overstroomden hele wijken aan de Tarn nadat een dijk en een spoorwegberm het begaven en veel huizen werden meegesleurd door het water. In Moissac stierven 131 mensen. In Reyniès stonden enkel de kerk en het gemeentehuis nog overeind na de vloedgolf en vielen er 14 doden. In Montauban werden 1092 huizen vernield in de wijken Sapiac en Villebourbon. Daar verloren 29 mensen het leven.

## Reacties

President Gaston Doumergue en premier André Tardieu bezochten de plaats van de ramp. 9 maart 1930 werd in Frankrijk uitgeroepen tot een dag van nationale rouw.
De Franse regering voorzag een hulpprogramma voor de wederopbouw van de getroffen regio en in Frankrijk werden allerlei hulpacties georganiseerd. Ook uit het buitenland (Nederland, Joegoslavië, Marokko) kwam hulp. Paus Pius XI stuurde een cheque naar de bisschop van Montauban bestemd voor de slachtoffers.
Naar aanleiding van deze ramp werden in Frankrijk voor het eerst overstromingsgebieden in kaart gebracht.
* (fr) Mars 1930, le Tarn et l’Agout (150ansinondations.com) Geraadpleegd op 30 maart 2023.
* (fr) Inondations de mars 1930 (DB-DOC, 25 augustus 2021) Geraadpleegd op 30 maart 2023.
* (fr) Philippe Cahue, Il y a 90 ans, le village de Reyniès était détruit par les inondations (ladepeche.fr, 2 maart 2020) Geraadpleegd op 30 maart 2023.
# Overstroming van de Maas (1926)

De overstroming van de Maas in 1926 was een gevolg van hoge waterstanden in de rivier de Maas en haar zijrivieren in Nederland, België en Frankrijk. In Nederland was dit in termen van schade een van de meest catastrofale overstromingen van de 20e eeuw in de Maasvallei. In de provincies Limburg, Noord-Brabant en Gelderland werden gebieden overstroomd.

## Oorzaak

Overvloedige regens vanaf 19 december 1925, in combinatie met het smeltwater van de sneeuw die sinds eind november van dat jaar was gevallen, leidden tot uitzonderlijk hoge waterstanden in de rivieren. In de ochtend van 1 januari 1926 brak in Nederland de Maasdijk bij Overasselt en Nederasselt waardoor het Land van Maas en Waal overstroomde. In de dagen daarna kregen grote delen van het rivierengebied met het water te kampen. Onder andere Nederasselt, Overasselt, Balgoy, Hernen, Leur en Bergharen kwamen onder water te staan.

## Schade

Door het binnenstromende water en ijs werden 3.000 huizen beschadigd of verwoest. De schade bedroeg 10 miljoen gulden. Op 3 januari werd de uitzending van de Hilversumsche Draadlooze Omroep onderbroken voor een oproep om hulp. Het was de laatste grote watersnoodramp in het rivierengebied. Er werden ansichtkaarten met afbeeldingen van de overstromingen uitgegeven waarvan de opbrengst bedoeld was voor slachtoffers van de ramp.

## Galerij

* Mensen bij de toren in Balgoy tijdens de watersnood
* Overstroming van Nederasselt
* Monument watersnood 1926 in Alverna
* Bioscoopjournaal uit 1926 over collecte ten bate van de slachtoffers.
# Ovtsjinnikov

Ovtsjinnikov kan verwijzen naar:
* Vladimir Ovtsjinnikov - pianist
* Sergej Ovtsjinnikov - keeper bij het voetbalteam van Lokomotiv Moskou
* Vladimir Ivanovitsj Ovtsjinnikov - schilder
* Vjatsjeslav Ovtsjinnikov - componist
* Vjatsjeslav Ovtsjinnikov - commandant van de strijdkrachten van het Russische ministerie van Binnenlandse Zaken, kolonel-generaal
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Ovtsjinnikov en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Ovtsharenkoia pallida

Ovtsharenkoia pallida is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Hersiliidae.
Het dier behoort tot het geslacht Ovtsharenkoia. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Kroneberg.
# Pachylia syces

Pachylia syces is een vlinder uit de familie van de pijlstaarten (Sphingidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1819 gepubliceerd door Jacob Hubner.
* Pachylia syces ♀
* Pachylia syces ♀ △
# Pachylia ficus

Pachylia ficus is een vlinder uit de familie van de pijlstaarten (Sphingidae). De wetenschappelijke naam werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus in de tiende editie van Systema naturae.
# Pagurus impressus

Pagurus impressus is een tienpotigensoort uit de familie van de Paguridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Benedict.
# Overval op het Huis van Bewaring I te Amsterdam (1 mei 1944)

Op 1 mei 1944 vond onder leiding van Gerrit van der Veen een mislukte overval plaats om kopstukken van de Illegaliteit uit het Huis van Bewaring I aan de Weteringschans te Amsterdam te bevrijden.

## Voorgeschiedenis

De Persoonsbewijzencentrale (PBC) van Gerrit van der Veen had op 27 maart 1943 met succes het Bevolkingsregister van Amsterdam overvallen en in brand gestoken. Wel waren nadien tal van zijn medestrijders, waaronder Paul Guermonprez, gevangengenomen. Sindsdien broedde Gerrit van der Veen op plannen om het Huis van Bewaring te overvallen. Ondertussen werkte zijn PBC met verdubbelde kracht.
Een poging in de zomer van 1943 strandde in een vroeg stadium. Van eind december tot februari 1944 deed hij liefst vier pogingen die allemaal op het laatste moment mislukten; met de toenemende Duitse repressie werd de noodzaak tot slagen alleen maar groter.

## Overval

De zesde poging werd gepland op 1 mei 1944, onder andere met hulp van Gerhard Badrian, een Duits-Joodse vluchteling. De Knokploeg bestond uit 28 man. Er was een bewaker gevonden die van binnenuit de deuren zou openen, één naar de binnenplaats en één naar het cellencomplex. Kort tevoren was echter verscherpte bewaking ingesteld; Van der Veen wist dit maar hoopte de waakhonden te kunnen omzeilen.
In de vroege ochtend van dinsdag 1 mei 1944 ging hij samen met een paar andere verzetsstrijders naar het Huis van Bewaring aan de Weteringschans. De bewaker die in het complot zat deed de poort open. Van der Veen werd verrast door een waakhond, trok zijn pistool en schoot op de hond. Het schot alarmeerde de bewakers. In de chaos die daarna ontstond, werd Van der Veen in zijn rug getroffen door een kogel, die zijn benen verlamde. Hij wist nog te ontkomen, maar twee weken later werd hij op zijn onderduikadres (Prinsengracht 856 waar uitgeverij De Spieghel was gevestigd) alsnog opgepakt. Tegelijk met hem werden uitgeefster Tine van Klooster en zijn gezellin Suzy van Hall gearresteerd. De meeste leden van de Knokploeg wisten te ontkomen.
Op 10 juni 1944 is hij samen met onder andere Frans Duwaer (gearresteerd op 8 juni 1944), de drukker van zijn persoonsbewijzen, in de duinen bij Overveen gefusilleerd. Van der Veen ligt met zijn vrienden begraven op de erebegraafplaats in Overveen. Ook een tweede overval door het verzet in juli later dat jaar is mislukt.
# Ozarba paulianae

Ozarba paulianae is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Viette.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Ozarba perplexa

Ozarba perplexa is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1891 door Saalmüller.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Pachymelus claviger

Pachymelus claviger is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Benoist.
# Palimna indosinica

Palimna indosinica is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1938 door Breuning.
# Pagurixus maorus

Pagurixus maorus is een tienpotigensoort uit de familie van de Paguridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Nobili.
# Paige Railey

Paige Railey (Saint Petersburg, 15 mei 1987) is een Amerikaanse zeilster die uitkomt in de Laser Radial klasse. Ze nam tweemaal deel aan de Olympische Spelen.
In 2005 haalde ze goud op de ISAF Women's Laser Radial World Championships. In 2016 haalde ze zilver na Alison Young. In 2010, 2011 en 2013 behaalde ze driemaal brons op deze ISAF wereldkampioenschappen.
Railey haalde goud in de Laser Radial op zowel de Pan-Amerikaanse Spelen 2007 als op de Pan-Amerikaanse Spelen 2015. Op de Pan-Amerikaanse Spelen 2011 moest ze zich met brons tevreden stellen.
In 2012 werd ze achtste in die klasse op de Olympische Spelen van Londen.
In 2006 werd ze laureate van de ISAF World Sailor of the Year Award.
* (en) Profiel van Paige Railey op sports-reference.com (gearchiveerd)
* (en) Profiel van Paige Railey van World Sailing
# Palmgier

De palmgier of gierarend (Gypohierax angolensis) is een grote roofvogel uit de familie Accipitridae. Het is het enige lid van het geslacht Gypohierax.

## Kenmerken

Het verenkleed is wit op de kop, borst, poten en de voorste helft van de vleugels en zwart op de achterste helft van de vleugels, rug en staart. Rond de ogen bevindt zich een rode vlek. Een volwassen dier is 56 tot 65 cm groot, 1,3 tot 1,8 kg zwaar en heeft een vleugelspanwijdte van 130 tot 150 cm. Tijdens de vlucht lijkt deze soort meer op een arend dan op een gier.

## Leefwijze

Het voedsel van de palmgier bestaat uit dode vissen en de noot van de oliepalm. Niet voor niets wordt het dier dan ook palmgier genoemd.

## Voortplanting

Beide geslachten broeden gedurende ongeveer zes weken; er is één ei in een omvangrijk nest in een boom. Kuikens zijn bruin, met een gele oogstreep. Na circa vijf jaar zijn ze volgroeid.

## Verspreiding en leefgebied

Deze gier van de Oude Wereld komt voor in bossen en op savannen in Afrika beneden de Sahara, met name van Senegal en Gambia tot Zuid-Soedan en oostelijk Kenia, zuidelijk tot Angola en noordoostelijk Zuid-Afrika. Gewoonlijk bevindt de palmgier zich dicht bij water. Het dier is niet schuw en kan dicht bij door mensen bewoonde gebieden waargenomen worden.

## Status

De palmgier heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar zeer waarschijnlijk stabiel. Om deze redenen staat de palmgier als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Palmgier op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Palmgracht 74

Palmgracht 74/Lijnbaansgracht 15A-C is een gebouw in Amsterdam-Centrum.
Volgens de kaart van Joan Blaeu uit 1649 stond hier al bebouwing, alhoewel er ook nog open plekken waren. Het was een moeilijk bouwkundig in te delen driehoek tussen Lijnbaansgracht, Palmgracht en Brouwersgracht. Op de driehoek werd niet veel later de Driehoekstraat aangelegd.
Het gebouw dateert van beginjaren zeventig van de 19e eeuw. Het gebouw werd opgeleverd als de 21e openbare armenschool in Amsterdam. De ontwerpen voor die scholen was uitbesteed aan de Dienst der Publieke Werken waar toen Bastiaan de Greef de belangrijkste architect was. Van De Greef is bekend, dat hij veel werk uitbesteedde, maar wel bepalend was voor de stijl waarin gebouwd zou worden. Het gebouw heeft de vorm van een taartpunt, de Palmgracht staat niet loodrecht op de Lijnbaansgracht. De school stond tijdens de bouw aan twee grachten met een hoge brug voor de deur. De Palmgracht werd vanwege de slechte hygiëne ter plaatse in 1895 gedempt. In 1976 verdween de Palmgrachtschool, ze ging op in de Rozenschool. Het gebouw werd gerenoveerd tot bedrijvencentrum en werd in 2007 benoemd tot gemeentelijk monument.
Het volgende gebouw aan de Lijnbaansgracht draagt nummer 18 en is een rijksmonument; twee panden aan de overkant van de Palmgracht 73-79 zijn eveneens rijksmonument.
* Monumenten op de kaart
* Bijzondere gebouwen in Amsterdam
* ↑ Lijnbaansgracht 15 is de aangebouwde onderwijzerswoning, die een afwijkende rooilijn heeft.
* ↑ Algemeen Handelsblad 5 mei 1871
# Lijst van bouwwerken van Johannes van Reijendam

Dit is een (incomplete) lijst van bouwwerken van architect Johannes van Reijendam (1868-1959). Van Reijendam heeft slechts vijf jaar in Hoorn gewerkt, maar heeft juist daar een flink oeuvre achtergelaten.
| Bouw | Naam | Plaats | Bijzonderheden |
| 1895 | Pakhuis met bovenwoningen | IJmuiden | Eerste, bekende, zelfstandige opdracht als architect |
| 1897 | Telefoongebouw | IJmuiden | |
| 1900 | Baanstraat 36-38 | Hoorn | Eerste ontwerp, tevens eigen woning en kantoor aan huis, in Hoorn |
| 1900 | Grote Noord 32 | Hoorn | Sigarenfabriek, pui gewijzigd. |
| 1901 | Bergplaats Algemene begraafplaats aan het Keern | Hoorn | Per 17 september 2017 is de begraafplaats een gemeentelijk monument en maakt het berghok daar onderdeel van uit. |
| 1902 | Pui | Hoorn | De pui is ontworpen door Van Reijendam, het pand mogelijk door A.C. Bleijs |
| 1902 | Woonhuis Grote Noord 82 | Hoorn | |
| 1902 | Kleine Noord 15-17 | Hoorn | Gemeentelijk monument. Decoraties op de gevel zijn verwijderd. |
| 1902 | Burgeravondschool | Hoorn | Onderdeel van het pand Muntstraat 4, valt onder de rijksbescherming van dat pand. |
| 1904 | Noorderstraat 8 | Hoorn | |
| 1923 | Conciërgewoning aan de Egmonderstraat 1 | Alkmaar | Gemeentelijk monument |
| 1924 | Herenhuis op de hoek van de Egmonderstraat en Nassauplein | Alkmaar | Gemeentelijk monument |
| 1929 | Restauratie pui | Hoorn | Het ontwerp stamt uit 1927. De bovenzijde van de gevel werd gerestaureerd, de pui werd nieuw gebouwd naar ontwerp van Van Reijendam. Het pand is aangewezen als rijksmonument |
| 1929-30 | Restauratie Mariatoren | Hoorn | Bouw nieuwe voorgevel |
| 1931 | Schoolgebouw | Nieuwe Niedorp | Ontworpen samen met zijn zoon |
| 1932 | Restauratie voorgevel Kerkstraat 1 | Hoorn | In 1928 ontworpen, het pand is aanwezen als rijksmonument |
| 19.. | Herenhuizen Oude Doelenkade | Hoorn | Rijtje is gezamenlijk rijksmonument |
# Nerilla mediterranea

Nerilla mediterranea is een borstelworm uit de familie Nerillidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Nerilla mediterranea werd in 1925 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Schlieper.