OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Victorine van Schaick

Victorine Florentine Henriëtte Eugenie van Schaick (Midlum, 4 juni 1917 - 16 januari 1976) was een Nederlandse bibliothecaresse. De Victorine van Schaickprijs is naar haar genoemd.

## Leven en werk

Victorine van Schaick werd geboren in een domineesgezin in het Friese Midlum, dat zich later in Soest zou vestigen. Ze volgde de HBS aan het Baarnsch Lyceum. Na haar eindexamen werd ze door dr. Jan Arend Vor der Hake, de toenmalige rector daarvan en bestuurslid van de Centrale Vereniging voor Openbare Leeszalen en Bibliotheken, aangemoedigd om voor het bibliotheekvak te kiezen. Van Schaick kreeg werk bij de Openbare Leeszaal in Utrecht, waar ze intern werd opgeleid onder leiding van directrice Elizabeth de Clercq, een gerespecteerd lid van de Nederlandse bibliotheekgemeenschap. Na een tijd werkzaam te zijn geweest bij de bibliotheek van de Binnenlandse Veiligheidsdienst, werd Van Schaick in 1951 bibliothecaresse van het Koninklijk Huisarchief. Vanaf 1959 tot 1972 was ze verbonden aan de Openbare Bibliotheek Amsterdam, waarna ze tot 1976 docente was aan de P.A. Tiele Academie, de toenmalige bibliotheekopleiding in Den Haag.
Van Schaick was tevens redactielid van de vakbladen De Openbare Bibliotheek (later Bibliotheek en Samenleving) en Bibliotheekleven (later Open). Verder was ze binnen het bestuur van de NVB actief als lid van de Subcommissie Titelbeschrijvingen en Alfabetiseren. Ook was ze lid van de Rijkscommissie van Advies inzake het Bibliotheekwezen.
Naast haar werk schreef Van Schaick artikelen over haar vakgebied. Ze trachtte in het bijzonder jongeren daarvoor te interesseren. Nadat ze in 1976 bij een verkeersongeluk om het leven was gekomen, werd door een aantal vakgenoten te harer nagedachtenis het Victorine van Schaick Fonds ingesteld, waaraan Van Schaicks familie haar gehele nalatenschap doneerde. Het fonds heeft tot doel jongeren te stimuleren om te kiezen voor het bibliotheek- en informatievak en de wisselwerking tussen de opleidingen daarvoor en de praktijk te vergroten. Daartoe reikt het sinds 1978 vrijwel ieder jaar de Victorine van Schaickprijs uit.
* Jacques van Gent, Over Victorine van Schaick (2000). Gearchiveerd op 22 mei 2019.
# Via Egnatia

Via Egnatia (Grieks: Εγνατία Οδός, Egnatia Odos) was een Romeinse weg die rond het jaar 146 v.Chr. is aangelegd. Hij was genoemd naar de proconsul van Macedonia, Gaius Egnatius, die de opdracht tot het aanleggen gegeven had. De weg liep door de provincies Illyrië, Macedonia en Thracia. Dat komt overeen met de huidige landen Albanië, Griekenland, Noord-Macedonië, Bulgarije en Turkije. De weg verbond de Romeinse kolonies aan de oostkust van de Adriatische Zee met die aan de andere kant van de Balkan, tot in Byzantium.
De Via Egnatia werd door de eeuwen heen vele malen hersteld en uitgebreid. De weg bleef dan ook eeuwenlang een belangrijke handelsweg en was van groot strategisch belang voor het Byzantijnse Rijk. Bijna alle handel met West-Europa die over land werd bedreven, ging langs deze weg die vertrok in Dyrrhachium en die stad verbond met Thessaloniki, Adrianopel en uiteindelijk Constantinopel aan de Bosporus.
Ten tijde van de kruistochten volgden vele legers deze weg naar Constantinopel, voordat ze Anatolië binnentrokken. Na de Vierde Kruistocht, toen het Byzantijnse Rijk opgesplitst werd, was de Via Egnatia van vitaal belang voor het Latijnse Rijk. Ook de andere Byzantijnse afsplitsingen, zoals het Keizerrijk Nicea en het Despotaat Epirus, hadden de weg hard nodig voor militaire en economische redenen.

## Hedendaagse ontsluitingen
### Snelweg

In 2009 is de 670 kilometer lange snelweg Egnatia Odos geopend, die het westen en oosten van Griekenland met elkaar verbindt. Een deel van deze snelweg, ongeveer 360 km van de Evros naar Thessaloniki, loopt parallel aan de Via Egnatia.

### Wandel- en fietspad

In 2007 is de Via Egnatia Foundation (VEF) in het leven geroepen. Deze internationale vereniging beoogt de circa 1120 kilometer lange Via Egnatia voor recreanten als wandelaars en fietsers te ontsluiten en zo kennis van de historie rondom deze weg, dat van Albanië via Macedonië en Griekenland tot in het Tracische Turkije loopt, te verspreiden en mensen kennis te laten maken met de verschillende culturen van de regio's waar de weg doorheen loopt. Grote delen van het pad zijn beschreven in twee publicaties van het VEF. Het deel waar de Via Egnatia de Turkse grensplaats Ipsala Turkije binnenkomt, via de Marmararegio naar Tekirdağ en dan via de kust naar Istanbul loopt, correspondeert met de Ottomaanse Sol Kol route en beslaat circa 260 km. Hoewel het werk van de VEF anno 2023 voor de ontsluiting van dit traject nog in ontwikkeling is, is het pad reeds een populaire route onder recreanten.
# Via Claudia Augusta

De Via Claudia Augusta was een Romeinse weg, die het zuiden van Germania met Noord-Italië verbond. Vanaf een citadel bij Donauwörth volgde de weg de loop van de Lech, via de toenmalige provinciehoofdstad Augusta Vindelicorum (Augsburg) naar Füssen. Van daaruit ging de weg over de Fernpas, via het Gurgltal en een deel van het Oberinntal en over de Reschenpas naar de rivier Adige (Duits: Etsch), om deze tot bij Tridentum (Trento) te volgen. Bij Tridentum splitste de weg zich. De westelijke tak liep via Verona naar Ostiglia (Hostilia), tot aan de Po, de oostelijk tak leidde via Feltria (Feltre) naar de Adriatische Zee bij Altinum.

## Geschiedenis

De uitbreiding van het Romeinse Rijk noodzaakte de Romeinen tot het verharden van wegen. De eerste keizer Augustus (27 v.Chr. - 14 n.Chr.) veroverde het traject vanaf Feltria via Tridentum tot aan de Reschenpas. Het verdere traject van de Via Claudia Augusta, namelijk het Oberinntal en de Fernpas tot in de noordelijke Beierse Hoogvlakte kwam in handen onder leiding van diens adoptiezonen Drusus (38 - 9 v.Chr.) en Tiberius (de latere keizer van 14 - 37 n.Chr.). Keizer Claudius (41 -54 n.Chr.), Drusus' tweede zoon, zorgde uiteindelijk voor het voltooien van de straat. Hij liet het traject, dat zijn vader bij zijn veldtocht door de Alpen had begaan, uitbreiden en verhief hem ter ere aan zijn vader tot rijksweg. De ongeveer 600 km weg ontwikkelde zich vervolgens tot een belangrijke handelsroute.
De oude Via Claudia Augusta verloor aan betekenis nadat de Brennerpas in de 2e eeuw begaanbaar werd gemaakt en er een tweede weg via Teriolae (Zirl), Partanum (Partenkirchen) en Bratanium (Gauting) over de Alpen leidde. Voor het verkeer dat de Alpen doorkruiste mocht de weg dan minder belangrijk worden, tot ver in de Middeleeuwen behield hij wel de status van belangrijke handelsroute.
Halverwege de jaren '90 werd de Via Claudia Augusta toeristisch herontdekt. In Duitsland is een groot deel van het traject niet als toeristische weg ontsloten, maar met name in Oostenrijk wordt het traject veelvuldig door toeristen per fiets verkend.

## Steden en plaatsen langs het traject

Van noord naar zuid:
* Augsburg
* Königsbrunn
* Landsberg am Lech
* Füssen
* Vils
* Reutte
* Fernpas
* Nassereith
* Imst
* Zams
* Landeck
* Finstermünz
* Nauders
* Reschenpas (Italiaans: Passo di Résia)
* Meran (Italiaans: Merano)
* Bozen (Italiaans: Bolzano)
* Trento
* Feltre - Venetië

## Fietsroute

De Via Claudia Augusta is ook als fietsroute bewegwijzerd. Deze route is 741 km lang en voert van Donauwörth naar Venetië.
# Via Domitia

De Via Domitia was de eerste heirbaan die aangelegd werd in Gallië. De baan werd aangelegd in 118 v.Chr. door de proconsul Gnaeus Domitius Ahenobarbus, samen met de eerste Romeinse kolonie in Gallië, het hedendaagse Narbonne. De weg was een strategisch belangrijke verbinding.
De via Domitia verbond Italië met Spanje. De baan kruiste de Via Aquitania, die naar de Atlantische Oceaan leidde, in Narbonne.
Steden langs de Via Domitia waren onder andere:
* Briançon
* Gap
* Sisteron
* Apt
* Cavaillon
* Beaucaire
* Nîmes
* Ambrussum, een fort met de brug van Ambrussum waarover de Via Domitia liep
* Montpellier
* Béziers
* Narbonne
* Perpignan

## Galerij

* Antiek gedeelte in Villetelle (Ambrussum) bij Montpellier
* Stuk van de Via Domitia in het centrum van Narbonne
* Traject van de Via Domitia
* Monument Via Domitia in het centrum van Narbonne
# Vijftig Bunder

De Vijftig Bunder is een natuurgebied dat in beheer is van Natuurmonumenten. Het natuurgebied van 75 hectare ligt ten westen van Midlaren tussen de Hondsrug en de Drentsche Aa. Het natuurgebied valt onder het Drentsche Aa-gebied, een Natura 2000-gebied. De naam verwijst naar de geschatte grootte: 50 bunder, oorspronkelijk ruim 65 ha.
Het natuurgebied is een heideveld met daaromheen stukken bos. Via een smalle strook bos is de Vijftig Bunder verbonden met het Noordlaarderbos. In het gebied zijn veel verschillende dieren te vinden zoals de Schotse Hooglander, maar ook verschillende vogelsoorten. Het gebied is te bekijken vanaf de fietspaden die langs het gebied lopen of smalle wandelpaden dwars over het heideveld, daarnaast zijn er rond het gebied een aantal campings gesitueerd. In het gebied zijn evenals in het noordelijker gelegen Groningse Noordlaarderbos karrensporen uit de Middeleeuwen te vinden en 7000 jaar oude grafheuvels. Ook is er een tankgracht te vinden uit de Tweede Wereldoorlog.
Het gebied vormde voor de aankoop deels onderdeel van een bosgebied dat vanaf 1880 door de Groninger tabaksfabrikant Gerhard David Birnie was aangeplant. Rond 1930 was het gebied in beeld als mogelijke locatie voor een luchthaven in het noorden, maar uiteindelijk werd dit bij Eelde aangelegd. In de jaren 1930 werd het gebied ingericht als kampeerterrein. In 1966 kocht Natuurmonumenten het grootste deel van het terrein. In 1968 werd overeengekomen met de resterende huisjesbezitters op het zuidelijke deel van het terrein dat ze er nog 10 jaar gebruik van mochten maken. Vervolgens werd ook dit deel van het terrein natuurgebied.
Aan noordzijde van de Vijftig Bunder werd in 1874 een schietterrein met twee schietbanen en een kogelvanger aangelegd in opdracht van het het Departement van Oorlog voor het garnizoen Groningen. In 1939 werd het terrein uitgebreid en werd daarom de Tolhuisweg ernaartoe beklinkerd. Na de sluiting van het schietterrein in 1972 waren er plannen om het schietterrein voor de Rijkspolitie te gebruiken, maar er werd geen hinderwetvergunning verstrekt omdat de baan niet meer aan de eisen van die tijd voldeed en de Drentse autoriteiten al langer hadden aangedrongen op het stopzetten van het schietterrein. Zij wilde het gebied inrichten voor natuur en recreatie. Daarop kon Natuurmonumenten dit terrein in 1976 ook kopen. Alle opstallen werden daarop gesloopt. Alleen de kogelvanger en een fundament van een loods herinneren nog aan de militaire geschiedenis van dit gebied.
* Deel van het heideveld
* Deel van de tankgracht aan de rand van de Vijftig Bunder
* Fietspad langs de Vijftig Bunder
* Vijftig Bunder vanaf het fietspad
* Schotse hooglanders in de Vijftig Bunder
# Via del Sale

De Via del Sale is een weg die ten oosten van de Tendapas kronkelt over de bergkam die de grens vormt tussen Italië en Frankrijk. Het gaat om een oude militaire weg die dateert uit de 16de eeuw. De weg is bedekt met steenslag en is amper berijdbaar met een auto; het wegdek is geschikter voor motorfietsen en mountainbikes.
De naam verwijst naar de vier zouttrajecten waarlangs tijdens de 14de en de 15de eeuw zout, met bootjes aangevoerd uit Hyères, vanuit Nice met muilezels over de bergkammen werd vervoerd naar Turijn. Een van die zouttrajecten liep over de Tendapas.
De Via del Sale loopt vanaf de Tendapas door de volgende passen:
* Colle Campanino (2142 m)
* Colle della Perla (2085 m)
* Colle della Boaria (2105 m)
* Colle del Lago Dei Signori (2130 m)
* Colle delle Selle Vecchie (2097 m)
De route voert door een droog karstgebergte, dat amper begroeid is. De Colle del Lago dei Signori is vernoemd naar een inmiddels uitgedroogd meer. Na de Colle delle Selle Vecchie daalt de weg snel af door het Parco Regionale dell'Alta Valle Pesio e Tanaro. Bij Piaggia begint de geasfalteerde weg naar Monesi. Hier kan men kiezen om de nog minder begaanbare weg te berijden naar de 2042 meter hoge Passo di Tanarello, die kort bij de berg Sacarello (2200 meter) ligt. De laatste is getooid met een enorm Jezusbeeld. Het panorama daar van reikt op heldere dagen tot de Middellandse Zee.
Agnello · Aprica · Assietta · Baremone · Brenner · Brocon · Cadibona · Capannelle · Campolongo · Costalunga · Croce Dominii · Cuvignone · Duran · Esischie · Falzarego · Fauniera · Fedaia · Finestre · Forcola di Livigno · Foscagno · Gardena · Gavia · Giau · Giogo di Bala · Grote Sint-Bernhard · Jaufen · Joux · Kleine Sint-Bernhard · Lavaze · Leonessa · Lombarda · Maddalena · Manghen · Maniva · Mendel · Montgenèvre · Mont-Cenis · Monte Cristo · Mortirolo · Nigra · Nivolet · Penser Joch · Platigliolepas · Pfitscherjoch · Plöcken · Pordoi · Pratoriscio · Predil · Presolana · Reschen · Rolle · Sampeyre · San Carlo · San Marco · San Pellegrino · San Zeno · Scale · Sella · Sestriere · Sommeiller · Splügen · Staller Sattel · Staulanza · Stelvio · Tenda · Timmelsjoch · Tonale · Tre Croci · Tremalzo · Umbrail · Val Bighera · Valcavera · Valles · Valparola · Via del Sale · Vivione · Würz
# Viervlekmier

De viervlekmier (Dolichoderus quadripunctatus) is een mierensoort uit de onderfamilie Dolichoderinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1771 door Linnaeus.
De viervlekmier is in Nederland voor het eerst ontdekt op 13 september 2020 in de provincie Brabant in een boom bij rivier de Dommel.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Nieuwe mierensoort ontdekt in Nederland – WILD NEWS. Gearchiveerd op 18 januari 2021. Geraadpleegd op 14 september 2020.
# Vienna (Louisiana)

Vienna is een plaats (town) in de Amerikaanse staat Louisiana, en valt bestuurlijk gezien onder Lincoln Parish.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 424. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 405, een daling van 19 (-4,5%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 9,0 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Vienna.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Vienna op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Vijaigarh

Vijaigarh is een nagar panchayat (plaats) in het district Aligarh van de Indiase staat Uttar Pradesh.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 5.921 mensen in Vijaigarh, waarvan 53% mannelijk en 47% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 57%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Viișoara (Teleorman)

Viișoara is een Roemeense gemeente in het district Teleorman. Viișoara telt 2064 inwoners.
# Viljoen

Viljoen is een Zuid-Afrikaanse achternaam van Franse afkomst. De stamouders van het geslacht waren de gevluchte hugenoot François Villion en zijn vrouw Cornelia Campenaar uit Middelburg die in 1676 te Kaapstad trouwden. Viljoen kan verwijzen naar:

## Personen

* Ben Viljoen (1869-1917), Zuid-Afrikaans generaal
* Constand Viljoen (1933–2020), Hoofd van de Zuid-Afrikaans Weermag, oud-politicus
* Gerrit Viljoen (1926-2009), Zuid-Afrikaans politicus
* Jan Viljoen (1812-1893), Zuid-Afrikaans militair en jager
* Lettie Viljoen (1948), pseudoniem van de Zuid-Afrikaans schrijfster Ingrid Winterbach
* Marais Viljoen (1915-2007), Zuid-Afrikaans president
* Sunette Viljoen (1983), Zuid-Afrikaans atlete
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Viljoen en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
* ↑ (af) (en) http://www.hugenoot.org.za/Viljoen/
# Viljoejplateau

Het Viljoejplateau (Russisch: Вилюйское плато; Viljoejskoje plato) is een plateau in het oostelijk deel van het Midden-Siberisch Bergland, gelegen in het stroomgebied van de bovenloop van de Viljoej en haar zijrivieren de Marcha en de Olenka, in de Russische autonome republiek Jakoetië. Het plateau meet ongeveer 400 bij 200 kilometer en varieert in hoogte van 700 tot 900 meter (hoogste punt ligt op 962 meter). Het plateau bestaat uit vloedbasalt dat sills vormt in rotsmassa's uit het vroege Paleozoïcum. Het plateau is aan de toppen bedekt met toendra en op de hellingen groeit schaarse larikstaiga.
# Vergelijking van Arrhenius

De vergelijking van Arrhenius voorspelt de mate van chemische reactie, dat wil zeggen de reactiesnelheid, bij een bepaalde temperatuur, gezien de activeringsenergie en de kans van succesvolle botsing van moleculen. De vergelijking is genoemd naar de Zweedse wetenschapper Svante Arrhenius.
De gemiddelde hoeveelheid thermische energie die moleculen bij een bepaalde temperatuur bezitten is gelijk aan RT, waar R de molaire gasconstante is. De fractie moleculen die genoeg energie hebben om de energiebarrière (degene met meer energie dan de activeringsenergie E$_A$, uitgedrukt in joule per mol) te overwinnen, hangt exponentieel af van de verhouding tussen de activerings- en thermische energie. Dit vormt de vergelijking van Arrhenius:
    $k=Ae^{\frac {-E_{A}}{RT}}$
met
* k: de reactiesnelheidsconstante voor de beschouwde reactie bij een bepaalde temperatuur.
* A: de pre-exponentiële factor of de frequentiefactor specifiek voor elke reactie. Deze verandert nauwelijks bij een verhoging van de temperatuur. Een verhoging van de temperatuur met 10 K vanaf kamertemperatuur (295 K) leidt tot een verhoging met een factor 1,03. De factor achter A, $e^{\frac {-E_{A}}{RT}}$, verandert typisch met een factor van ongeveer 2 bij een temperatuursverhoging van 10 K (bij reacties die goed verlopen bij kamertemperatuur).
Men kan zien dat of het verhogen van de temperatuur of het verlagen van de activeringsenergie (bijvoorbeeld door het gebruik van katalysatoren) de reactiesnelheid verhoogt.
Zowel k als A moeten voor een specifieke reactie experimenteel bepaald worden.
Een meer algemene vorm van de vergelijking van Arrhenius is:
    $k=A'e^{-{\frac {\Delta G^{\ddagger }}{RT}}}$
waarin
* $\Delta G^{\ddagger }$ de Gibbs vrije energie van activering is,
* $A'={\frac {k_{B}T}{h}}$, waarbij $k_{B}$ de constante van Boltzmann is en $h$ de constante van Planck.
Deze formule is niet zoals die van Arrhenius experimenteel afgeleid maar komt uit de transition state-theorie of theorie van de overgangstoestand ontwikkeld door Eugene Wigner, Henry Eyring, Michael Polanyi en Meredith Gwynne Evans in de jaren 1930. Deze theorie gebruikt de golfmechanica en statistische thermodynamica om het energieverloop en de reactiesnelheid van een scheikundige reactie te bepalen.
# Villa fulviana

Villa fulviana is een vliegensoort uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1824 door Say.
# Villa fasciculata

Villa fasciculata is een vliegensoort uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Becker.
# Villa distincta

Villa distincta is een vliegensoort uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1838 door Meigen in Waltl.
# Vespinitocris dux

Vespinitocris dux is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1894 door Jordan.
# Veľký Rozsutec

De bergpiek Veľký Rozsutec is gelegen in de bergketen Krivánska Malá Fatra in het Slowaakse Nationaal Park Malá Fatra. De Veľký Rozsutec heeft een hoogte van 1.610 meter en is na de Veľký Kriváň en Malý Kriváň de hoogste bergtop van het gebergte Kleine Fatra. De Veľký Rozsutec is geliefd vanwege zijn schoonheid en is een van de meest bezochte bergtoppen van het Nationaal Park Malá Fatra.

## Wandelroutes

De Veľký Rozsutec is het gemakkelijkst te bereiken vanaf de plaats Štefanová (625 m). Vanuit Štefanová leidt een groene wandelroute in oostelijke richting naar de Veľký Rozsutec . Om de top te bereiken moet op de vijfsprong in de bergpas Sedlo Medziholie een afslag in noordelijke richting genomen worden. Dit is de rode wandelroute. Houdt er rekening mee dat de rode wandelroute naar de top van de Veľký Rozsutec tussen 1 maart en 15 juni gesloten is om nestelende vogels te beschermen. De route duurt circa 2 uur en 45 minuten.
De Veľký Rozsutec kan daarnaast ook bereikt worden vanuit het dorp Biely Potok (580 m). Hiervandaan kan de blauwe wandelroute langs de rivier Dierový potok worden genomen richting de bergpas Sedlo Medzirozsutce. De blauwe wandelroute leidt langs drie kloven met watervallen, de Nové Diery, Dolné Diery en Horné Diery. Vanaf Sedlo Medzirozsutce kan de rode wandelroute richting de Veľký Rozsutec genomen worden. De route naar de top duurt circa drie en een half uur.

## Galerij

* Veľký Rozsutec in maart 2011.
* Wandelroute naar de Veľký Rozsutec.
* Zicht op de berg vanuit Štefanová.
* Top van de Veľký Rozsutec.

## Externe link

* (en) Summit Post. Meer informatie over de Veľký Rozsutec. Bevat bovendien een kaart met de wandelroutes.
# Vlag van Ermelo

De vlag van Ermelo is sinds 26 juni 1973 de gemeentelijke vlag van de Gelderse gemeente Ermelo.
De vlag heeft een blauwe achtergrond met boven en onder een smalle gele baan. Links in de blauwe baan is een pauw afgebeeld en rechts een Maltezer kruis. De kleuren, de pauw en het kruis zijn afkomstig van het gemeentewapen van 1972.

## Eerdere vlaggen
### Vlag van 1971

Op 7 april 1971 nam Ermelo een vlag aan die was ontworpen door de Hoge Raad van Adel. Deze vlag kan als volgt worden beschreven:
   Drie banen van geel, blauw en geel met een hoogteverhouding van 1:4:1, met op de blauwe baan in geel vrouwe Justitia met in de rechterhand een zwaard en een weegschaal, de linkerhand rustende op een lictorenbundel.
De afbeelding op de vlag komt overeen met die op het gemeentewapen.

### Officieuze vlag

Sierksma beschrijft in 1962 een niet-officiële vlag als volgt:
   Twee evenhoge banen van geel en blauw, met een, tot de hoogte van een baan verlengde witte broek waarop het gemeentewapenschild, gedekt door een kroon met vijf bladen en vijf paarlen.
De kleuren van de vlag zijn ontleend aan het gemeentewapen uit 1816. De markiezenkroon die op het wapen is geplaatst is nooit aan de gemeente verleend.

## Verwante afbeeldingen

* Wapen van Ermelo (1972)
* Wapen van Ermelo (1816)
Aalten · Apeldoorn · Arnhem · Barneveld · Berg en Dal · Berkelland · Beuningen · Bronckhorst · Brummen · Buren · Culemborg · Doesburg · Doetinchem · Druten · Duiven · Ede · Elburg · Epe · Ermelo · Harderwijk · Hattem · Heerde · Heumen · Lingewaard · Lochem · Maasdriel · Montferland · Neder-Betuwe · Nijkerk · Nijmegen · Nunspeet · Oldebroek · Oost Gelre · Oude IJsselstreek · Overbetuwe · Putten · Renkum · Rheden · Rozendaal · Scherpenzeel · Tiel · Voorst · Wageningen · West Betuwe · West Maas en Waal · Westervoort · Wijchen · Winterswijk · Zaltbommel · Zevenaar · Zutphen
* Ermelo (The Netherlands). Flags of the World. Geraadpleegd op 10 oktober 2017.
* Sierksma, Kl. (1962 (herdruk 2008)). Nederlands vlaggenboek. Het Spectrum, p.62-63. ISBN 9789031502882.
# Vlag van Entre Ríos

De vlag van Entre Ríos bestaat uit drie horizontale banen in de kleuren blauw, wit en blauw, waaroverheen een diagonale rode band loopt. Het ontwerp is gebaseerd op de vlag van José Gervasio Artigas. De dienstvlag heeft een zwaluwstaart en toont in het midden het wapen van de provincie.
* Vlag van Entre Rios
De vlag werd aangenomen op 5 maart 1987. Gedurende enkele periodes in de 19e eeuw had Entre Rios ook eigen vlaggen:
| Vlag van Entre Rios, 1822-1824 | Vlag van Entre Rios, 1833-1853 | Dienstvlag, 1833-1853 |