OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Véronique Müller

Véronique Müller (Murten, 9 februari 1948) is een Zwitsers zangeres.

## Biografie

Müller was aanvankelijk secretaresse alvorens ze haar geluk zou zoeken in de muziekindustrie. In 1972 neemt ze deel aan de Zwitserse preselectie voor het Eurovisiesongfestival. Met het nummer C'est la chanson de mon amour won ze de finale, waardoor ze Zwitserland mocht vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival 1972, dat gehouden werd in Edinburgh. Ze eindigde als achtste. Ze zou nadien nooit doorbreken bij het grote publiek. In 1980 schreef ze nog mee aan Cinéma, het nummer waarmee Paola del Medico deelnam aan het Eurovisiesongfestival.
Müller was een tijd lang getrouwd met journalist Guido Baumann, en leeft momenteel wederom in haar geboortestad Murten, waar ze talentenjachten voor de jeugd organiseert.
1956: Lys Assia + Lys Assia · 1957: Lys Assia · 1958: Lys Assia · 1959: Christa Williams · 1960: Anita Traversi · 1961: Franca di Rienzo · 1962: Jean Philippe · 1963: Esther Ofarim · 1964: Anita Traversi · 1965: Yovanna · 1966: Madeleine Pascal · 1967: Géraldine · 1968: Gianni Mascolo · 1969: Paola · 1970: Henri Dès · 1971: Peter, Sue & Marc · 1972: Véronique Müller · 1973: Patrick Juvet · 1974: Piera Martell · 1975: Simone Drexel · 1976: Peter, Sue & Marc · 1977: Pepe Lienhard Band · 1978: Carole Vinci · 1979: Peter, Sue & Marc & Pfuri, Gorps & Kniri · 1980: Paola · 1981: Peter, Sue & Marc · 1982: Arlette Zola · 1983: Mariella Farré · 1984: Rainy Day · 1985: Mariella Farré & Pino Gasparini · 1986: Daniela Simmons · 1987: Carol Rich · 1988: Céline Dion · 1989: Furbaz · 1990: Egon Egemann · 1991: Sandra Simó · 1992: Daisy Auvray · 1993: Annie Cotton · 1994: Duilio · 1996: Kathy Leander · 1997: Barbara Berta · 1998: Gunvor · 2000: Jane Bogaert · 2002: Francine Jordi · 2004: Piero Esteriore & The MusicStars · 2005: Vanilla Ninja · 2006: Six4one · 2007: DJ BoBo · 2008: Paolo Meneguzzi · 2009: Lovebugs · 2010: Michael von der Heide · 2011: Anna Rossinelli · 2012: Sinplus · 2013: Takasa · 2014: Sebalter · 2015: Mélanie René · 2016: Rykka · 2017: Timebelle · 2018: ZiBBZ · 2019: Luca Hänni · 2021: Gjon's Tears · 2022: Marius Bear · 2023: Remo Forrer · 2024: Nemo
* Bibliothèque nationale de France: cb14770665m (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1089605439
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 3695 7314
* MusicBrainz: 1b818117-8f64-486d-9749-74d523a3db28
* Virtual International Authority File: 310669933
* WorldCat (via VIAF): 310669933
# Véronique Mang

Véronique Mang (Douala (Kameroen), 15 december 1984) is een Franse sprintster. Ze werd Frans kampioene op de 100 m. Ook nam ze tweemaal deel aan de Olympische Spelen en won hierbij in totaal één medaille.

## Biografie

Véronique Mang is op 15 december 1984 geboren in Kameroen. In 1995 emigreerde ze met haar moeder, broer en zus naar Frankrijk. Een jaar later begon ze met hardlopen. Tot 2003 kwam ze uit voor Kameroen en sindsdien voor Frankrijk, nadat ze de Franse nationaliteit kreeg. Haar hobby's zijn muziek, dansen en het verzamelen van ansichtkaarten.
Haar eerste internationale succes was het winnen van een zilveren medaille op het EK junioren 2003 in het Finse Tampere. Met een tijd van 11,56 seconden finishte ze achter de Bulgaarse Ivet Lalova (goud) en voor de Britse Jade Lucas-Read (brons).
In 2004 vertegenwoordigde ze Frankrijk op de Olympische Spelen van Athene. Ze kwam uit op de 100 m en de 4 x 100 m estafette. Op de 100 m werd ze in de kwalificatieronde uitgeschakeld en op de 4 x 100 m behaalde ze met haar teamgenoten Muriel Hurtis, Sylviane Félix, Christine Arron een bronzen medaille. Met een tijd van 42,54 finishte ze achter het Jamaicaanse team (goud) en het Russisch team (zilver). In 2005 won ze de 100 m op de Middellandse Zeespelen en de Jeux de la Francophonie. Een jaar later werd ze Frans kampioene op dit onderdeel de 100 m.
In 2010 behaalde Mang 2 zilveren medailles op de Europese kampioenschappen atletiek 2010. Eerst liep ze naar een tweede stek op de 100 m in een persoonlijk record van 11,11 (achter winnares Verena Sailer). Enkele dagen later liep ze, samen met Christine Arron, Myriam Soumaré en Lina Jacques-Sébastien naar een zilveren medaille op de 4 x 100 m. Op de Olympische Zomerspelen 2012 in Londen werd ze in de halve finale uitgeschakeld met een tijd van 11,41.
Ze is aangesloten bij Entente VGA Saint-Maur AC.

## Titels

* Frans kampioene 100 m - 2006, 2010
* Frans jeugdkampioene 100 m - 2003

## Persoonlijke records

Outdoor
| Afstand | Prestatie | Datum | Plaats |
| 100 m | 11,11 s | 29 juli 2010 | Barcelona |
| 200 m | 22,92 s | 12 juni 2004 | Genève |
Indoor
| Afstand | Prestatie | Datum | Plaats |
| 50 m | 6,24 s | 5 maart 2010 | Liévin |
| 60 m | 7,21 s | 28 februari 2010 | Parijs |
| 200 m | 23,68 s | 6 februari 2004 | Eaubonne |

## Palmares
### 60 m

* 2010: 4e in ½ fin. WK indoor - 7,28 s
* 2010: 6e EK indoor - 7,22 s

### 100 m

* 2003: 2 EK junioren - 11,56 s
* 2004: 6e in ¼ fin. OS - 11,39 s
* 2005: 1 Jeux de la Francophonie - 11,40 s
* 2005: 1 Middellandse Zeespelen - 11,44 s
* 2006: 7e in ½ fin. EK - 11,49 s
* 2006: 8e Wereldatletiekfinale - 11,30 s
* 2010: 2 EK - 11,11 s
* 2011: 4e in ½ fin. WK - 11,44 s
* 2012: 5e in ¼ fin. OS - 11,41 s

### 200 m

* 2010: 8e EK - DSQ (4e in ½ fin. 23,21 s)

### 4 x 100 m estafette

* 2004: 3 OS - 42,54 s
* 2010: 2 EK - 42,45 s
* 2011: 5e WK - 42,70 s
* (fr) Biografie op de website van L'Equipe
* (en) World Athletics-profiel voor Véronique Mang
* (en) Profiel van Véronique Mang op sports-reference.com (gearchiveerd)
# Véronique Ghenne

Véronique Ghenne (Namen, 18 juli 1970) is een Belgisch politica van de PS.

## Politieke loopbaan

Ghenne werd beroepshalve biochemicus aan het Instituut van Natuurwetenschappen in Brussel.
In haar woonplaats Orp-Jauche stichtte ze een consultatieve raad voor gehandicapten en de vzw Atout Age, die verschillende activiteiten aanbiedt voor gepensioneerden. Ghenne werd politiek actief voor de PS en was van 2000 tot 2004 provincieraadslid van Waals-Brabant. Vervolgens was zij van 2004 tot 2007 lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers als vervangster van toenmalig minister van Landsverdediging André Flahaut. Na haar parlementaire loopbaan werd ze bediende in het Waals Parlement en werkte Ghenne van 2008 tot 2012 als adviseur op het kabinet van federaal minister Laurette Onkelinx. Vervolgens werd ze hr-manager bij het Instituut van Natuurwetenschappen.
Sinds 2007 is Ghenne tevens OCMW-raadslid van Orp-Jauche. In 2007 werd ze eveneens ondervoorzitster van de PS-afdeling van Waals-Brabant en in 2013 voorzitster van de PS-afdeling van Orp-Jauche.

## Externe link

* Mandaten Ghenne op cumuleo.be
* ↑ (fr) Véronique Ghenne nieuwe voorzitster PS-afdeling Orp-Jauche, L'Avenir, 18 april 2013.
# Vuattouxia kouassikonani

Vuattouxia kouassikonani is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de kraamwebspinnen (Pisauridae).
Het dier behoort tot het geslacht Vuattouxia. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Blandin.
# Vuelta Internacional del Café

De Vuelta Internacional de Café is een voormalige etappekoers die werd verreden in de omgeving van Bogota, Colombia. De koers werd maar drie keer georganiseerd. De ronde zou vanaf 2010 onderdeel zijn van de UCI America Tour, met een classificatie van 2.2, maar werd geannuleerd. In 2011 werd de etappekoers een laatste keer verreden.
# WTFPL

De WTFPL (Do What The Fuck You Want To Public License) is een vrije softwarelicentie. Versie 1.0 werd in maart 2000 gepubliceerd door Banlu Kemiyatorn voor zijn Window Maker-creaties. Sam Hocevar, een Franse programmeur en voormalig Debian-GNU/Linux-projectleider schreef versie 2.0. Het staat de redistributie en modificatie van de software toe onder alle omstandigheden.

## Geldigheid

Volgens Bradley Kuhn, de uitvoerend directeur van de Free Software Foundation op het moment van de publicatie van de WTFPL, moesten de mensen van de FSF erom lachen en niets anders doen dan toegeven dat the 'DO WHAT THE FUCK YOU WANT TO' een geldige vrijesoftwarelicentie is. Wel deed de FSF de suggestie om er een vergoedingsclausule aan toe te voegen.

## Gebruik van de WTFPL

De WTFPL is niet een zeer populaire licentie, het wordt voor het uitgeven van software of delen van software gebruikt, het kan verder ook voor uitbeeldingen of tekstueel materiaal gebruikt worden. Freecode, een vrije software repository, heeft een aparte categorie voor WTFPL-software en -creaties.

## Voorbeelden van gebruik
### Het gebruik in coding

* EQEQ.Java op Google code search

### Ubuntu

* Ubuntu manpage voor monsterz 0.7.0

### Mandriva

* Mandriva umlmgr geschreven in Perl.
# Waimea (Hawaï)

Waimea is een plaats (census-designated place) in de Amerikaanse staat Hawaï, en valt bestuurlijk gezien onder Hawaï County. De plaats is ook bekend als Kamuela omdat er gelijknamige plaatsen op Oahu en Kauai zijn.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 7028.

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 100,5 km², waarvan 100,4 km² land en 0,1 km² water.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 32 km rond Waimea.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Waimea op city-data.com
* Parker Ranch
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
# Vsevolod Ivanov

Vsevolod Vjatsjeslavovitsj Ivanov (Russisch: Все́волод Вячесла́вович Ива́нов) (Semipalatinsk, 24 februari 1895 – Moskou, 15 augustus 1963) was een Russisch schrijver.

## Leven en werk

Ivanov was zoon van een onderwijzer, werd matroos, werkte in het circus en in een drukkerij, en nam deel aan de Russische Burgeroorlog in Siberië. Deze laatste ervaring liet hij later veelvuldig terugkomen in zijn werk, onder meer in zijn bekendste werken Partijgenoten (1921), Pantsertrein 1469 (1922) en Parchomenko (1939).
In de jaren twintig was Ivanov een van de medeoprichters van de modernistische en onafhankelijke literaire groep de Serapionbroeders, maar na de jaren twintig voegde ook hij zich geleidelijk naar de Sovjetideologie. Nadat hij kritiek kreeg dat zijn in zijn romans het instinct zegevierde boven de ideologie en dat onduidelijk bleef of nu de Roden of de Witten de helden waren, herschreef hij zijn roman Pantsertrein 1469 tot toneelstuk (1927), daarbij de rol van de communistische partij meer benadrukkend. Later bewerkte hij ook zijn roman Parchomenko, na kritiek dat het te pessimistisch was. Het typeert de voortdurende ideologische worsteling van Ivanov binnen het Sovjetsysteem.

## Literatuur en bronnen

* E. Waegemans: Russische letterkunde, 1986, Utrecht
* A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur, 1980, Bussum

## Externe link

* Find-A-Grave
* Biblioteca Nacional de España: XX1004772
* Bibliothèque nationale de France: cb11908327n (data)
* CiNii: DA02209457
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: ivan004
* Gemeinsame Normdatei: 118926063
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0879 2530
* Library of Congress Control Number: n50037693
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jn19990210300
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007263371305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070582963
* Russische Staatsbibliotheek: 000075025
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: RMSV122755
* LIBRIS: 352925
* Système universitaire de documentation: 026931974
* Trove: 877096
* Virtual International Authority File: 24602962
* WorldCat (via VIAF): 24602962
# Vsevolod I

Vsevolod I van Kiev (Russisch: Всеволод I Ярославич) (1030 - Kiev, 13 april 1093) was van 1078 tot zijn dood grootvorst van Kiev.
Vsevolod was de vierde en favoriete zoon van Jaroslav de Wijze, uit zijn tweede huwelijk met Ingegerd van Zweden.
Om een wapenstilstand met het Byzantijnse Rijk in 1046 te bezegelen, huwde zijn vader hem met een verwante van keizer Constantijn IX Monomachos. Vaak wordt beweerd dat ze een dochter van Constantijn was (met de naam Anastasia, Maria of Irina) maar daar is geen bewijs voor. Na de dood van zijn vader in 1054, werd hij prins van Perejaslav, Rostov en Soezdal. Samen met zijn oudere broers Izjaslav (grootvorst van Kiev) en Svjatoslav, voerde hij oorlog tegen de Koemanen en stelde hij wetten op. Ca. 1062 werd Vsevolod verslagen door de Koemanen en moest hij zicht terugtrekken op Kiev. In 1073 verdreven Svjatoslav en Vsevolod samen Izjaslav. Svjatoslav werd grootvorst en Vsevolod werd prins van Tsjernigov, als opvolger van Svjatoslav.
Na de dood Svjatoslav (1076) werd Vsevolod als grootvorst gekozen. Oleg, de zoon van Svjatoslav, eiste Tsjernihiv op. In 1077 moest Vsevolod aftreden als grootvorst ten gunste van Izjaslav. Vsevolod verdreef daarop Oleg uit Tsjernihiv maar moest de stad weer opgeven toen Oleg terugkwam met steun van de Koemanen. Vsevolod en Izjaslav versloegen Oleg weer op 3 oktober 1078, Izjaslav werd in die slag gedood.
Na de dood van Izjaslav werd Vsevolod opnieuw grootvorst van Kiev. Vsevolod had bewezen geen succesvol militair te zijn en liet het oorlog voeren bij voorkeur over aan zijn oudste zoon Vladimir Monomach. Vsevolod was een ontwikkeld man die vijf talen sprak en de Griekse klassieken kende. De laatste jaren van zijn leven was hij ernstig ziek en werd de regering door Vladimir waargenomen. Vsevolod werd begraven in de Sint-Sofiakathedraal (Kiev). Hij werd opgevolgd door Svjatopolk II van Kiev.

## Huwelijken en kinderen

Vsevolod had bij zijn onbekende Byzantijnse vrouw (ovl. 1067) één kind: Vladimir Monomach.
Vsevolod hertrouwde met een Koemaanse prinses. Zij kregen de volgende kinderen:
* Rostislav, (1070 - 26 mei 1093), prins van Pereiaslav, verdronk op campagne tegen de Koemanen toen hij zich na een verloren veldslag met Svjatopolk II en Vladimir Monomach moest terugtrekken over de rivier de Stuhna. Begraven in de Sint-Sofiakathedraal (Kiev);
* Eupraxia van Kiev;
* Jekaterina (ovl. 11 augustus 1108), non;
* onbekende dochter, ovl. 1089;
* Anna Vsevolodovna (ovl. 3 november 1112), abdis van Janczyn (bij Lviv), haalde in 1089 metropoliet Johannes III van Kiev op uit Constantinopel.
# Vuurtoren van Eckmühl

De Vuurtoren van Eckmühl is een vuurtoren in Kérity (Penmarc'h) in het Franse departement Finistère (Bretagne). De vuurtoren werd gebouwd op het "pointe de Saint-Pierre" om een gevaarlijke vaarroute bij de "roches de Penmarc'h" te beveiligen. De vuurtoren werd in 1897 in gebruik genomen en werd genoemd naar de adellijke titel van de donor die de bouw voor het grootste deel financierde.
# Vuurtoren van Delfzijl (1888)

De in 1940 verloren gegane vuurtoren van Delfzijl is gebouwd in 1888, tegelijk met de vuurtoren van Watum aan de Eemsmonding. De torens waren nagenoeg identiek; de vuurtoren van Delfzijl had rondom een veranda met grote openslaande ramen, die van Watum een grotere tuin. Beide vuurtorens waren stevige gebouwen, die in de bouwtraditie van die tijd pasten. Ze waren 10,5 meter hoog, telden drie verdiepingen en waren onderkelderd. De indeling was functioneel en er was plaats voor twee gezinnen van vuurtorenwachters. Die konden vanuit hun dienstwoning de lantaarn rechtstreeks betreden om het gaslicht 's nachts brandend te houden.
Beide torens kwamen in de Tweede Wereldoorlog aan hun einde. De toren in Delfzijl werd door de Nederlandse troepen in brand gestoken tijdens de Duitse aanval op Nederland in 1940. Ter vervanging verrees in 1949 een nieuwe Delfzijlster vuurtoren, die op de fundamenten van de oude vuurtoren werd gebouwd.
# Vuurtoren van Duinkerke

De vuurtoren van Duinkerke, ook Risban genoemd, staat bij de haven van Duinkerke. De vuurtoren is in 1842 gebouwd. Hij is in 1985 geautomatiseerd en nog steeds in gebruik. Het is de op een na hoogste vuurtoren van Frankrijk, alleen de vuurtoren van Île Vierge is nog hoger.

## Geschiedenis

De eerste vuurtoren van Duinkerke werd in 1683 gebouwd en in 1713 gesloopt als een gevolg van de Vrede van Utrecht. Op 5 november 1838 werd ministeriële goedkeuring verleend voor de bouw van een nieuwe vuurtoren op dezelfde plaats. De aannemer Bourdon et compagnie werd het werk gegund. Het werk begon in 1841 en op 1 mei 1843 kwam hij in gebruik. De bouw kostte destijds 212.586 Franse frank.

## Beschrijving

De vuurtoren staat op een vierkant gebouw dat de basis vormt. De ronde toren heeft aan de binnenzijde een diameter van 3,9 meter, hij is gemaakt van baksteen en aan de buitenzijde met een gladde deklaag afgewerkt. In de toren is een trap met 276 treden.
In het begin gebruikte de lamp plantaardige olie en die werd vervangen door minerale olie in 1875. Vanaf 1885 is het licht elektrisch. Tot 1985 was de toren bemand, maar in dat jaar werd hij geautomatiseerd waardoor de vuurtorenwachter verdween. De lamp heeft een vermogen van 1000 watt en is zichtbaar tot 29 zeemijl.
De toren is te bezoeken via het scheepvaartmuseum Havenmuseum van Duinkerke (Musée portuaire de Dunkerque)
* De vierkante basis van de toren
* Vuurtoren met de zee op de achtergrond
# Wapen van Pelt

Het wapen van Pelt is het heraldisch wapen van de Limburgse fusiegemeente Pelt. Het wapen werd op 28 juni 2019 aan de nieuwe fusiegemeente toegekend.

## Geschiedenis

Na de fusie van Neerpelt en Overpelt op 1 januari 2019 werd besloten om als nieuw wapen een combinatie van het voormalige wapen van Neerpelt en Overpelt te kiezen. Het nieuwe wapen voert de drie rode dwarsbalken die verwijzen naar het oude graafschap Loon, want Neder- en Overpelt behoorden tot het Loonse ambt Pelt-Grevenbroek, terwijl het gekanteelde schildhoofd verwijst naar de heren van Arkel, want Sint-Huibrechts-Lille behoorde tot door deze beheerde Heerlijkheid Grevenbroek.

## Blazoenering

De blazoenering luidt:
   In goud drie dwarsbalken van keel, een gekanteeld schildhoofd gekanteeld doorsneden van zilver en van keel.

## Voormalige wapens

* Het wapen van Neerpelt (1995-2019).
* Het wapen van Overpelt (1995-2019).

## Vergelijkbare wapens

* Het wapen van de familie Van Arkel en het Land van Arkel.
* Het wapen van Loon en alle afgeleide wapens daarvan.
# Wapen van Sri Lanka

Het wapen van Sri Lanka werd bij de oprichting van de republiek Sri Lanka in 1972 ingevoerd.

## Beschrijving

Centraal in het wapen staat een gouden leeuw met een gouden zwaard in zijn rechtervoorpoot. De leeuw staat in een rode cirkel, die op zijn beurt wordt omgeven door een rand in de kleuren wit-blauw-wit. Daaromheen zijn zestien gouden bladeren van de lotusbloem afgebeeld op een blauwe achtergrond. Deze bladeren worden omgeven door een rand met de kleuren goud-blauw-goud. Dit geheel staat op een gouden vaas, waaruit gouden rijstaren komen die om de cirkels heen gaan. Boven de cirkels staat een blauwe dharmachakra op een gouden achtergrond. De vaas staat op een gouden standaard en aan beide zijden van de vaas staat nog een plakkaat. Aan de ene zijde een gouden halve maan en aan de andere zijde een gouden zon. De zon en de maan hebben beide een gezicht. Het gehele wapen wordt omgeven door een blauwe rand.

## Symboliek

De leeuw, die ook op de vlag van Sri Lanka staat, is afkomstig uit het wapen van de laatste koning van Kandy. Rijst is het belangrijkste landbouwproduct van Sri Lanka en wordt daarom afgebeeld op het wapen. Alle andere symbolen zijn afkomstig uit het boeddhisme, het grootste geloof op Sri Lanka. De blauwe dharmachakra staat voor de boeddhistische leer, de acht spijlen van het rad voor het Achtvoudige Pad en de lotusbladeren staan voor reinheid. De zon en de maan, die eveneens op de vlag van Sri Lanka staan, staan voor een lang leven. De vorm van het wapen is afkomstig van de mandala.

## Historische wapens

* Portugees koloniaal wapen (? - 1658)
* Nederlands koloniaal wapen (1702-1796)
* Brits koloniaal wapen (1802-1948)
* Wapen van Dominion Ceylon (1954-1972)
Afghanistan · Armenië · Azerbeidzjan · Bahrein · Bangladesh · Bhutan · Brunei · Cambodja · China: Volksrepubliek / Republiek (Taiwan) · Cyprus · Filipijnen · Georgië · India · Indonesië · Irak · Iran · Israël · Japan · Jemen · Jordanië · Kazachstan · Kirgizië · Koeweit · Laos · Libanon · Malediven · Maleisië · Mongolië · Myanmar · Nepal · Noord-Korea · Oezbekistan · Oman · Oost-Timor · Pakistan · Palestina · Qatar · Rusland · Saoedi-Arabië · Singapore · Sri Lanka · Syrië · Tadzjikistan · Thailand · Turkmenistan · Turkije · Verenigde Arabische Emiraten · Vietnam · Zuid-Korea Afhankelijke gebieden: Hongkong · Macau Betwiste gebieden: Noord-Cyprus
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Wappen Sri Lankas op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Wapen van Stabroek

Het Wapen van Stabroek is het heraldisch wapen van de Antwerpse gemeente Stabroek. Het werd op 12 september 1924 voor het eerst bij Koninklijk Besluit aan de gemeente toegekend en op 3 december 1987 in licht gewijzigde versie bij Ministerieel Besluit herbevestigd.

## Geschiedenis

Het eerste wapen dat aan de gemeente Stabroek werd toegekend, was gebaseerd op dat van de familie van Haeze (de Haze, de Haeze), waaraan de gemeente haar patroonheilige Catharina van Alexandrië als schildhouder werd toegevoegd. Na de fusie van 1977 met Hoevenen werd besloten om de patroonheilige van Stabroek, die niet die van Hoevenen was, te laten vallen als schildhouder en enkel het schild te behouden.
Door het huwelijk van Lieve Geelvinck, burgemeester van Amsterdam, met Anna de Haze kwam de heerlijkheid Stabroek in handen van de familie Geelvinck en Lieve's kleinzoon Nicolaas Geelvinck was Opperbewindhebber van de West-Indische Compagnie en daarom zou de hoofdstad van Guyana Georgetown van 1784 tot 1812 Stabroek heten.

## Blazoen

De blazoenering van het eerste wapen luidt als volgt:
   Gevierendeeld: 1 en 4 in goud drie linkerschuinbalken van zwart vergezeld van vijf koeken van het zelfde, een rechts in het hoofd, twee en twee tusschen de linkerschuinbalken en links in de punt van eene leliebloem van lazuur, 2 en 3 in blauw een achtpuntige ster van zilver. Het schild geplaatst voor eene Heilige Katharina het gelaat van vleeschkleur, gekleed van keel, gekroond van goud houdende in hare rechterhand een zwaard van zilver waartegen een gebroken rad van goud rust.
Het huidige wapen heeft de volgende blazoenering:
   Gevierendeeld 1. en 4. in goud drie linkerschuinbalken van sabel, vergezeld van vijf koeken van hetzelfde 1, 2 en 2 geplaatst, en in de linkerbenedenhoek van een lelie van lazuur 2. en 3. in lazuur een achtpuntige ster van zilver.
# Wai Sano

Wai Sano (Indonesisch: Gunung Wai Sano) is een caldera op het Indonesische eiland Flores in de provincie Oost-Nusa Tenggara.