OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Peter Cheyney

Reginald Evelyn Peter Southouse Cheyney, beter bekend als Peter Cheyney, (Londen, 22 februari 1896 – 26 juni 1951) was een Brits schrijver, hij werkte tussen 1936 en 1951. Hij was de jongste van vijf kinderen, en zijn naam in zijn jonge jaren was Reg. Later probeerde hij andere namen, maar het werd uiteindelijk Peter. Zijn vader was een echte Cockney werkzaam op de Billingsgate vismarkt, die drinken boven werken verkoos. Zijn moeder maakte corsetten en van het verdiende geld kon Reg naar een goede school. Haar ambitie was dat hij een advocaat zou worden.
Cheyney is de auteur van zogenaamde hard-boiled korte verhalen en romans in de Amerikaanse stijl, waarvan sommige werden bewerkt voor verfilming; zijn karakter Lemmy Caution werd toegeëigend door de Franse filmmaker Jean-Luc Godard voor de sciencefictionfilm Alphaville, une aventure de etrange Lemmy Caution.
Zijn andere gedenkwaardige creatie is Slim Callaghan, een enigszins beruchte privédetective die het meest thuis is in de minder goed bekendstaande delen van Londen. Hoewel zijn romans bij miljoenen verkochten tijdens zijn leven, is hij nu bijna vergeten en zijn werken zijn meestal uitverkocht of in de tweedehandsboekhandel te vinden.
Geboren in 1896, leefde Peter Cheyney slechts 55 jaar, tot juni 1951. Voor een groot deel van zijn beginjaren hield Cheyney zich bezig als politieverslaggever en onderzoeker van criminaliteit. Voor hij succes had als een misdaadromanschrijver, was hij meestal berooid. Cheyney schreef zijn eerste roman, The Lemmy Caution-thriller This Man Is Dangerous, in 1936 en vervolgde deze uitgave met de eerste Slim Callaghan-roman, The Urgent Hangman, in 1938. Het onmiddellijke succes van deze twee romans verzekerde hem van een bloeiende nieuwe carrière, en Cheyney beëindigde toen zijn werk als freelance onderzoeker. De verkoop verliep vlot; in 1946 werden alleen al wereldwijd 1.524.785 exemplaren van Cheyney's boeken verkocht.
Als een nauwgezette onderzoeker hield Cheyney een enorme set bestanden op criminele activiteiten in Londen bij totdat ze werden vernietigd tijdens de Blitz in 1941; al snel begon hij zijn verzameling knipsels te vervangen. Cheyney dicteerde zijn verhalen aan zijn secretaresse juffrouw Sprauge, die ze in in steno opnam en later uittypte.
Cheyney leefde net als zijn personages, werkte hard, maar de levensomstandigheden van een snel en slordig leven braken hem op. Naast zijn literaire vaardigheden was hij schermer, golfer, schutter en jiu-jitsu expert.
Cheyney publiceerde een semiautobiografisch werk, Making Crime Pay, en na zijn dood zijn ten minste twee biografische essays verschenen in postume collecties. Zijn biografie werd geschreven door Michael Harrison: Peter Cheyney: Prins of Hokum (Londen: Spearman, 1954.) Cheyney werd begraven in Putney Vale.
# Peter Christian Knudsen

Peter Christian Knudsen (Randers, 23 november 1848 - Kopenhagen, 26 oktober 1910) was een Deens politicus.
Knudsen was voorzitter van de Socialdemokraterne van 1882 tot 1910. Hij was lid van het Deense parlement, (het Folketing), in 1898-1901 en 1902-1909.
* Gemeinsame Normdatei: 124447635
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5540 5006
* Library of Congress Control Number: n84044894
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: skuk0000693
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069721572
* Virtual International Authority File: 8321396
* WorldCat (via VIAF): 8321396
# Perizoma japonica

Perizoma japonica is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1955 door Inoue.
# Petite suite (Roussel)

Petite suite is een compositie van Albert Roussel. Voor wat betreft de klank is het werk gelieerd aan Concert pour petit orchestre dat hij twee jaar eerder schreef. Het klinkt licht, maar hier en daar ook dissonant.
Roussel schreef het voor 1 piccolo, 1 dwarsfluit, 2 hobo’s, 2 klarinetten, 2 fagotten, 4 hoorns, 2 trompetten, pauken, enige percussie, violen, altviolen, celli, contrabassen.
De suite bestaat uit drie delen :
* Aubade
* Pastorale
* Mascarade
De eerste uitvoering vond plaats door Walther Straram en zijn Orchestre des Concerts Straram op 11 april 1929. Toen waren alleen Aubade en Mascarade te horen in een concert gewijd aan de muziek van Roussel. Het werk ging voor het eerst als driedelige suite in première op 6 februari 1930 geleid door dezelfde dirigent en diens orkest.
Het werk werd opgedragen aan madam Henry Le Bœuf. Henry Le Bœuf was een mecenas voor de kunsten, er is tevens een concertzaal in BOZAR naar hem genoemd.
* IMSLP
* www.straram.fr voor premièredatum
* er is een uitgebreid discografie aanwezig, gekozen is die van Naxos.
# Petite suite

Petite suite kan verwijzen naar: Petite suite (Frans voor Kleine suite) is de naam van meereder composities:
* Petite suite (Borodin)
* Petite suite (Debussy)
* Petite suite (Honegger)
* Petite suite (Roussel)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Petite suite en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Petar Šegvić

Petar Šegvić (Split, 25 juni 1930 - aldaar, 7 juni 1990) was een Joegoslavisch roeier. Šegvić werd tijdens de Olympische Zomerspelen 1952 olympisch kampioen in de vier-zonder-stuurman.

## Resultaten

* Olympische Zomerspelen 1952 in Helsinki in de vier-zonder-stuurman
* (en) Profiel van Petar Šegvić op sports-reference.com (gearchiveerd)
* (en) profiel van Petar Šegvić op WorldRowing.com
1904: Arthur Stockhoff & August Erker & Albert Nasse & George Dietz · 1908: Robert Cudmore & James Angus Gillan & Duncan Mackinnon & Robert Somers-Smith · 1924: Charles Eley & James MacNabb & Robert Morrison & Terence Sanders · 1928: John Lander & Michael Warriner & Richard Beesly & Edward Bevan · 1932: John Badcock & Hugh Edwards & Jack Beresford & Rowland George · 1936: Rudolf Eckstein & Anton Rom & Martin Karl & Wilhelm Menne · 1948: Giuseppe Moioli & Elio Morille & Giovanni Invernizzi & Franco Faggi · 1952: Duje Bonačić & Velimir Valenta & Mate Trojanović & Petar Šegvić · 1956: Archibald MacKinnon & Walter D'Hondt & Lorne Loomer & Donald Arnold · 1960: Arthur Ayrault & Ted Nash & John Sayre & Richard Wailes · 1964: John Ørsted Hansen & Bjørn Hasløv & Erik Petersen & Kurt Helmudt · 1968: Frank Forberger & Frank Rühle & Dieter Grahn & Dieter Schubert · 1972: Frank Forberger & Frank Rühle & Dieter Grahn & Dieter Schubert · 1976: Siegfried Brietzke & Andreas Decker & Stefan Semmler & Wolfgang Mager · 1980: [[Jürgen Thiele] & Andreas Decker & Stefan Semmler] & Siegfried Brietzke · 1984: Les O'Connell & Shane O'Brien & Conrad Robertson & Keith Trask · 1988: Roland Schröder & Thomas Greiner & Ralf Brudel & Olaf Förster · 1992: Andrew Cooper & Nick Green & Mike McKay & James Tomkins · 1996: Nick Green & Drew Ginn & James Tomkins & Mike McKay · 2000: James Cracknell & Steve Redgrave & Tim Foster & Matthew Pinsent · 2004: Steve Williams & James Cracknell & Ed Coode & Matthew Pinsent · 2008: Tom James & Pete Reed & Andrew Triggs-Hodge & Steve Williams · 2012: Alex Gregory & Pete Reed & Tom James & Andrew Triggs-Hodge · 2016: Alex Gregory & Constantine Louloudis & George Nash & Mohamed Sbihi · 2020: Alexander Purnell & Spencer Turrin & Jack Hargreaves & Alexander Hill · 2024: Nick Mead & Justin Best & Michael Grady & Liam Corrigan
# Peter de Witt Huberts

Peter Karl Arnold de Witt Huberts (Amsterdam, 24 januari 1942) is een emeritus hoogleraar in de reactorfysica, de experimentele kernfysica en de experimentele subatomaire fysica.
De Witt Huberts slaagde in 1967 aan de Universiteit van Amsterdam voor zijn doctoraalexamen natuurkunde. In dat jaar werd aan het Instituut voor Kernfysisch Onderzoek (IKO) gestart met de bouw van de 100 MeV Elektronen Versneller Amsterdam (EVA). Onder de respectievelijke IKO-directeuren Bob van Lieshout en Coen de Vries promoveerde De Witt Huberts op onderzoek bij de EVA: hij verdedigde op 7 maart 1973 succesvol zijn proefschrift Electron Scattering from 51V below 100 MeV. Hij bleef verbonden aan het instituut, dat in 1976 opging in het Nationaal Instituut voor Kernfysica en Hoge-Energiefysica (Nikhef).
In 1984 werd De Witt Huberts vanwege het Utrechts Universiteitsfonds benoemd tot bijzonder hoogleraar reactorfysica aan de Universiteit Utrecht; hij hield op 4 november 1985 de inaugurele rede Licht op atoomkernen. In 1989 werd hij – eveneens in Utrecht – gewoon hoogleraar, aanvankelijk in de experimentele kernfysica, vervolgens vanaf 1994 in de experimentele subatomaire fysica. Van 1989 tot 1995 was hij directeur van Nikhef-K. Nadat in 1998 in Amsterdam de EVA sloot en De Witt Huberts benoemingstermijn op 1 juli 1999 was verstreken, verviel zijn hoogleraarschap.
Onder de leiding van De Witt Huberts werd de Amsterdam Puls Stretcher (AmPS) gebouwd en in 1992 in gebruik genomen. Hij bleef tot 2004 werkzaam bij het Nikhef, waar bij zijn afscheid een symposium werd georganiseerd.
Noten en referenties
* ↑ 'Examens', De tĳd 14-03-1967.
* ↑ 'Geschiedenis Nikhef', website Nikhef.
* ↑ Het proefschrift is hier online. Co-referent was Aaldert Wapstra.
* ↑ M.W. van der Heijden, L. Lapikás, H. de Vries: Elektronenversnellers in Amsterdam (NIKHEF, Amsterdam, 1999), p. 94.
* ↑ FacNieuwS, nieuwsbrief departement Natuur- en Sterrenkunde nr. 17 (24 augustus 1999).
* ↑ 'Symposium on the occasion of the retirement of Peter de Witt Huberts', vrijdag 10 december 2004 (agenda Nikhef).
# Philip M. Parker

Philip M. Parker (20 juni 1960) is een Amerikaans econoom, werkzaam als hoogleraar aan de INSEAD in Fontainebleau in Frankrijk. Parker heeft een gepatendeerde methode ontwikkeld om automatisch boeken te genereren uit een sjabloon en op internet gevonden rechtenvrije informatie. Deze boeken geeft hij in eigen beheer uit, met zijn uitgeverij ICON Group International, ze worden pas gedrukt als ze worden besteld. Van boeken die met dit programma worden samengesteld zijn er meer dan 85.000 te koop bij Amazon.com. In de boeken staat Parker vermeld als editor van de boeken, dus samensteller en niet zozeer schrijver.
* Herbert Blankesteijn, 86.000 titels van dezelfde man, NRC Handelsblad, 7 mei 2008.
* ICON Group Online
* Bibliothèque nationale de France: cb134766464 (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058519765106706
* Gemeinsame Normdatei: 113793928
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1448 0891
* Library of Congress Control Number: n88265944
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0170140
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007449613105171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 134405145
* Système universitaire de documentation: 035181273
* Virtual International Authority File: 74540139
* WorldCat (via VIAF): 74540139
# Philip Ma

Philip Ma Ching Yeung (Chinees: 馬清揚, Hongkong, 1 mei 1963) is een autocoureur uit Hongkong.

## Carrière

Tussen 2003 en 2011 nam Ma deel aan de Aziatische Porsche Carrera Cup, waarin hij nooit op het podium eindigde. Zijn beste resultaat in het klassement was een zevende plaats in 2009.
In 2008 investeerde Ma twee miljoen Hongkongse dollars om het Team Hong Kong Racing op te starten met twee Aston Martin Vantage V8-auto's. Het team startte dat jaar in de Merdeka Millennium Endurance Race. De auto van Ma viel echter uit na 139 ronden. In 2009 nam het team opnieuw deel met Ma, Christian Jones en Marchy Lee als coureurs. Ditmaal legde de auto 191 ronden af voordat deze uitviel.
Ma nam voor het Team Hong Kong Racing deel aan de 1000 kilometer van Okayama in 2009 met Jeffrey Lee en Tomáš Enge als teamgenoten. Enge zette de snelste tijd neer in de GT2-klasse, maar het team werd teruggezet naar de laatste startplaats na een overtreding van de reglementen. In de eerste race eindigden zij als twintigste en in de tweede race als achttiende.
In oktober 2010 nam Mathias Beche samen met Ma deel in een Aston Martin DBRS9 GT3 voor Team Hong Kong Racing in de 1000 kilometer van Zhuhai, een ronde van de Intercontinental Le Mans Cup. Zij hadden echter veel problemen in de race, maar uiteindelijk eindigden zij als tweede. Dat jaar maakte Ma ook zijn debuut in het World Touring Car Championship. In het laatste raceweekend op het Circuito da Guia reed hij voor het Jacob & Co Racing Team in een Honda Accord Euro R, waarvoor hij de races als achttiende en vijftiende eindigde.
In november 2011 stapte Ma in bij AF Corse, waar hij en Marco Cioci in de 6 uur van Zhuhai deelnamen, de laatste ronde van de Intercontinental Le Mans Cup. Ma kwalificeerde zich als 26e en als zesde in de GTE Am-klasse. In de race legde de auto slechts 22 ronden af en werd niet geklasseerd.
In 2011 nam Ma opnieuw deel aan de laatste twee raceweekenden van het WTCC voor het Proteam BMW. Hij behaalde twee zestiende plaatsen als beste resultaat.
# Phaenocarpa nadezhda

Phaenocarpa nadezhda is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Belokobylskij in 1998.
# Philiris melanacra

Philiris melanacra is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1963 door Tite.
# Philiris lucescens

Philiris lucescens is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1963 door Tite.
# Phaenocarpa convexinotum

Phaenocarpa convexinotum is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Fischer in 1975.
# Phaenocarpa costata

Phaenocarpa costata is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Fischer in 1974.
# Phil Bryant

Phil Bryant kan verwijzen naar:
* George Bryant (1878-1938), Amerikaans boogschutter, won tweemaal goud op de Olympische Spelen van 1904;
* Phil Bryant (1954), Amerikaans politicus, tussen 2012 en 2020 gouverneur van de Amerikaanse staat Mississippi.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Phil Bryant en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Philoros obscurata

Philoros obscurata is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Hampson.
# Phlegra chrysops

Phlegra chrysops is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Phlegra. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Eugène Simon.
# Pholcus medog

Pholcus medog is een spinnensoort uit de familie trilspinnen (Pholcidae). De soort komt voor in China.
# Pholcus elongatus

Pholcus elongatus is een spinnensoort uit de familie trilspinnen (Pholcidae). De soort komt voor in China.
# Phlyctiscapha

Phlyctiscapha is een geslacht van uitgestorven kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Soorten

* Phlyctiscapha (Impostor) pellax (Zanina, 1960) Kotschetkova & Tschigova, 1987 †
* Phlyctiscapha (Impostor) subpellax Kotschetkova & Tschigova, 1987 †
* Phlyctiscapha apleta Kesling, 1954 †
* Phlyctiscapha dubia Smith, 1987 †
* Phlyctiscapha glabra Zheng, 1982 †
* Phlyctiscapha keslingi Copeland, 1962 †
* Phlyctiscapha lebedianica Tschigova, 1963 †
* Phlyctiscapha minuta Tschigova, 1977 †
* Phlyctiscapha modica Zenkova, 1988 †
* Phlyctiscapha pusilla Gurevich, 1972 †
* Phlyctiscapha rockportensis Kesling, 1953 †
* Phlyctiscapha subovata Smith, 1956 †
* Phlyctiscapha triangulata Wang (S.), 1983 †
* Phlyctiscapha xiangzhouensis Wang (S.), 1983 †
# Phlyctimantis

Phlyctimantis is een geslacht van kikkers uit de familie rietkikkers (Hyperoliidae). De groep werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Raymond Ferdinand Laurent en J. Laurent-Combaz in 1950.
Er zijn vijf verschillende soorten die voorkomen in grote delen van Afrika.

## Soorten

Geslacht Phlyctimantis
* Soort Phlyctimantis boulengeri
* Soort Phlyctimantis keithae
* Soort Phlyctimantis leonardi
* Soort Phlyctimantis maculatus
* Soort Phlyctimantis verrucosus

### Referenties

* ↑ Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History, Phlyctimantis.
* ↑ University of California - AmphibiaWeb, Phlyctimantis.

### Bronnen

* (en) - Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History - Phlyctimantis - Website Geconsulteerd 5 januari 2017
* (en) - University of California - AmphibiaWeb - Phlyctimantis - Website
Acanthixalus · Afrixalus · Alexteroon · Arlequinus · Callixalus · Chrysobatrachus · Cryptothylax · Heterixalus · Hyperolius · Kassina · Kassinula · Morerella · Opisthothylax · Paracassina · Phlyctimantis · Semnodactylus · Tachycnemis
# Phygadeuon trichops

Phygadeuon trichops is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Thomson in 1884.
# Phrealcia ussuriensis

Phrealcia ussuriensis is een vlinder uit de familie van de koolmotten (Plutellidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Rebel.
# Phreagena nankaiensis

Phreagena nankaiensis is een tweekleppigensoort uit de familie van de Vesicomyidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Okutani, Kojima & Ashi.
# Phreagena okutanii

Phreagena okutanii is een tweekleppigensoort uit de familie van de Vesicomyidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1997 door Kojima & Ohta.
# Phyllodoce arenae

Phyllodoce arenae is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Phyllodoce arenae werd in 1879 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Webster.
# Phyllodoce armigera

Phyllodoce armigera is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Phyllodoce armigera werd in 1988 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Blake.
# Philippe Seghin

Philippe Seghin (Fontaine-l'Évêque, 8 april 1938) was een Belgisch politicus van de PRL die volksvertegenwoordiger en burgemeester was.

## Levensloop

Seghin werd beroepshalve apotheker en was ook reserveofficier.
Hij begon zijn politieke loopbaan als gemeenteraadslid van Fontaine-l'Évêque, een mandaat dat hij sinds 1971 uitoefent. Van 2006 tot 2012 was hij burgemeester van de gemeente.
Van 1995 tot 2003 zetelde hij in de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Charleroi-Thuin. Hij bekommerde er zich vooral om Volksgezondheid, Leefmilieu en Maatschappelijke vernieuwing.

## Onderscheiding

* Ridder in de Orde van Leopold II

## Externe link

* Fiche Seghin op de website van de Belgische Kamer.
# Phytomyza lanati

Phytomyza lanati is een vliegensoort uit de familie van de mineervliegen (Agromyzidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1966 door Spencer.
# Phytomyza lateralis

Phytomyza lateralis is een vliegensoort uit de familie van de mineervliegen (Agromyzidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1823 door Fallen.
# Phthitia digiseta

Phthitia digiseta is een vliegensoort uit de familie van de mestvliegen (Sphaeroceridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Marshall.
# Phthiria subnitens

Phthiria subnitens is een vliegensoort uit de familie van de wolzwevers (Bombyliidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1846 door Loew.
# Philobota campylosema

Philobota campylosema is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1944 door Turner.
# Pianoconcert (Barber)

Het Pianoconcert op. 38 van Samuel Barber was een opdrachtwerk dat Barber schreef voor de muziekuitgeverij G. Schirmer ter ere van hun 100-jarig bestaan. Het werk ging op 24 september 1962 in première tijdens de openingsfestiviteiten van de Philharmonic Hall (tegenwoordig de Avery Fisher Hall), de eerste concertzaal die in het Lincoln Center gebouwd was, met pianist John Browning als solist en met het Boston Symphony Orchestra gedirigeerd door Erich Leinsdorf.

## Geschiedenis

Barber begon het werk aan het concert in maart 1960. Pianist John Browning zou het stuk ten uitvoer gaan brengen, en Barber had diens specifieke pianistiek in gedachten bij het schrijven. De eerste twee delen werden voltooid voor het einde van 1960, maar het laatste deel was pas 15 dagen voor de wereldpremière gereed. Het werk werd door muziekcritici enthousiast ontvangen en Barber kreeg er zijn tweede Pulitzer Prize voor in 1963 en de Music Critics Circle Award in 1964.
Het concert werd door Browning opgenomen met het Cleveland Orchestra onder leiding van George Szell in 1964. Andere opnamen zijn: 1976 door het MIT Symphony Orchestra op label Vox/Turnabout, 1991 door John Browning met het St. Louis Symphony Orchestra onder leiding van Leonard Slatkin op label RCA Victor Red Seal label, een Naxos uitgave door Stephen Prutsman met het Royal Scottish National Orchestra onder leiding van Marin Alsop, en een opname van Tedd Joselson met het London Symphony Orchestra gedirigeerd door Andrew Schenck.

## Muziek
### Bezetting

Het werk is georkestreerd voor piccolo, 2 fluiten, 2 hobo's, althobo, 2 klarinetten, basklarinet, 2 fagotten, 4 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, pauken, slagwerk, harp en strijkers.

### De delen

Er zijn drie delen:
* Allegro appassionato
* Canzone: Moderato
* Allegro molto

#### I. Allegro appassionato

Het eerste deel opent met een declamatie door de pianist, die het belangrijkste thema neerzet, en ontwikkelt zich vervolgens naar een energieke tutti sectie. In de openingssectie worden de belangrijkste thema's geëtaleerd. Technieken die Barber toepast zijn: inversie, kreeftgang, en contrapuntische variaties over de melodie (die ook in latere delen terugkeert). Het stuk begint en eindigt in e-klein.

#### II. Canzone: Moderato

Het tweede deel staat voornamelijk in cis-klein en is gebaseerd op een zoete droevige melodie. De sfeer is veel triester dan in het eerste deel.

#### III. Allegro molto

Het derde deel in bes klein is in een wilde snelle 5/8 maat geschreven en kenmerkt zich door een kloppend ostinato dat het stuk een demonisch karakter geeft. Er wordt veel gebruikgemaakt van het koper, maar het stuk eindigt in een dramatische pianosolo waar de speler over het hele klavier omhoog klimt in een virtuoze en technisch erg lastige passage.