OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jan De Cuyper

Jan De Cuyper (Veurne, 26 augustus 1896 - Kortrijk, 29 juni 1981) was een rooms-katholiek priester en historicus.

## Levensloop

Jan De Cuyper was de zoon van schoolhoofd August De Cuyper (Waardamme) en Anna Machiels (Brugge). Hij liep lagere school in de rijksmiddelbare school in Brugge, waar zijn vader directeur was. Hij doorliep de oude humaniora aan het Sint-Amandscollege in Kortrijk en het Sint-Lodewijkscollege in Brugge (retorica 1914). Hij werd priester gewijd in mei 1920 en behaalde zijn diploma van kandidaat in de wijsbegeerte en letteren (geschiedenis) aan de Katholieke Universiteit Leuven in 1922. Tijdens zijn korte periode in Leuven was hij medestichter, samen met professor Leo Van der Essen, Jan-Albert Goris en Hendrik Elias, van een Vlaamse Geschiedkundige Kring.
Hij was achtereenvolgens
* leraar poësis in het Sint-Lodewijkscollege in Brugge (1922-1927),
* onderpastoor in Desselgem (1927-1937),
* onderpastoor in Kortrijk en gewestproost van de Katholieke Actie (1937-1946),
* pastoor in Pervijze (1946-1952),
* pastoor in de Sint-Niklaaskerk in Ieper (1952-1956),
* pastoor in de Kortrijkse Onze-Lieve-Vrouwekerk (1956-1972).
In deze functies ontpopte hij zich tot een actieve en gewaardeerde zielzorger. In Kortrijk was hij als pastoor van nabij betrokken bij de restauratie van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.
Jan De Cuyper was vanaf 1951 bestuurslid van het Genootschap voor Geschiedenis te Brugge. Hij publiceerde in de 'Handelingen' van het Genootschap, evenals in Biekorf en in de Handelingen van het Geschiedkundig genootschap in Kortrijk. Hij was stichter-voorzitter van de Leiegouw (1958).
Hij was medestichter en voorzitter van het Guido Gezellegenootschap (1961). Zijn belangstelling in Gezelle was groot. Hij nam onder meer de tekstkritische uitgave voor zijn rekening van de Verzamelde Werken, de Jubileumuitgave van Gezelles werken in de jaren 1930, voor wat betreft de twee boekdelen gewijd aan Tijdkrans (1931).
Hij was een schoonbroer van Stephanus Gerard Axters en Joseph Axters.

## Publicaties

* Oudste gegevens nopens het 'Huis Ten Duinen' op den Houtbrekersdam te Brugge, in: Handelingen van het Genootschap voor Geschiedenis te Brugge, 1928, blz. 50-55.
* Idesbald van der Gracht, (Heiligen van onze Stam), Brugge, 1946.
* De abdij van Duinen en Engeland gedurende de XIIe, XIIIe en XIVe eeuw, in: Handelingen van het Genootschap voor Geschiedenis te Brugge, 1951, blz. 95-115.
* Egied van der Hoye, deken van de Kortrijkse kapittelkerk, bestrijder van de beweging der Flagellanten (1348-1361), in: Handelingen van het Genootschap voor Geschiedenis te Brugge, 1971, blz. 174-191.

## Literatuur

* Album Jan De Cuyper, De Leiegouw, 1966,
** Frans DEBRABANDERE Bibliografie van Jan De Cuyper.
** Antoon VIAENE, Biografie van Jan De Cuyper.
* N. HUYGHEBAERT, In memoriam Jan De Cuyper, in: Handelingen van het Genootschap voor Geschiedenis te Brugge, 1981, blz. 299-302.
* Beatrijs DE WALSCHE, In memoriam E. H. Jan De Cuyper, in: Biekorf, 1981, blz.384-385.
* Raf SEYS, Jan De Cuyper, in: Lexicon van West-Vlaamse schrijvers, Torhout, Deel I, 1984.
* Niklaas MADDENS, Jan De Cuyper, VWS-cahiers nr. 174, 1995.
# Jan De Gruyter (doorverwijspagina)

Jan De Gruyter of Jan de Gruyter kan verwijzen naar:
* Jan De Gruyter (politicus), een Belgisch lokaal politicus en burgemeester
* Jan de Gruyter (auteur), een Nederlands auteur en socialist
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jan De Gruyter en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Truxaloides burttianus

Truxaloides burttianus is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1954 door Dirsh.
# Jan II van Soissons

Jan II van Soissons, geboren Jan van Nesle (Jean de Nesle), bijgenaamd "de stotteraar" (le Bègue), (- 1270/1272) was graaf van Soissons, heer van Amboise en iure uxoris graaf van Chartres uit het Huis Nesle. Hij was de zoon van Rudolf I van Soissons (- 1235), graaf van Soissons, en diens tweede vrouw, Yolande de Joinville.
Hij is niet te verwarren met zijn neef Jan II van Nesle, heer van Nesle en burggraaf van Brugge.

## Leven

Jan steunde in 1230 de regentes Blanca van Castilië in haar strijd tegen hertog Peter Mauclerc van Bretagne. Het jaar daarop raakte hij met de kerkoversten van Soissons in conflict over bezitsrechten. Nadat hij daarbij meerdere prelaten had gevangen genomen, kon pas onder druk van koning Lodewijk IX en door bemiddeling van de aartsbisschop van Reims een verzoening worden bereikt. In 1242 steunde Jan de koning in zijn strijd tegen Hugo X van Lusignan en koning Hendrik III van Engeland.
Hij begeleidde de koning ook op de Zevende (of Zesde) Kruistocht (1248–1250) naar Egypte, waar hij zich op 8 februari 1250 in de strijd voor al-Mansoera onderscheidde. Tijdens het gevecht zou Jan zijn aangetrouwde neef, Jean de Joinville, al lachend hebben toegeroepen: "Seneschalk, laat deze honden janken; want, bij Gods hoofddoek (hetwelk zijn favoriete uitroep was), we zullen nog over deze dag spreken in de dames hun boudoirs." In april 1250 werd hij evenwel gevangen genomen door de mammelukken, maar werd kort daarop weer vrijgelaten en reisde daarop terug naar zijn thuisland.
In 1265 trok Jan met prins Karel van Anjou naar Italië om daar het koninkrijk Sicilië te veroveren. Daarbij had hij samen met Guy de Montfort de leiding over de escorte van Beatrix van Provence tot bij Rome. Het jaar daarop vocht hij mee in de zegerijke slag bij Benevento.
In 1270 nam Jan ook aan de Achtste (of Zevende) Kruistocht naar Tunis deel, waarbij Lodewijk IX is overleden. Jan is kort na zijn terugkeer in zijn thuisland overleden.

## Huwelijk en nakommelingen

Jan was eerst getrouwd met Maria (- 1241), erfdochter van Roger de Chimay. Hun kinderen waren:
* Jan III van Soissons (- voor 1286), graaf van Soissons;
* Rudolf (Raoul) de Nesle-Soissons (overleden in 1270/1271);
* Adelheid van Nesle-Soissons (1226-1255), getrouwd met Jan van Oudenaarde;
* Yolande van Nesle-Soissons (-1238), getrouwd met Hugo II de Rumigny, heer van Boves (-1270);
* Eleonora van Nesle-Soissons (-1280), getrouwd met Reinoud I van Thouars, burggraaf van Thouars, heer van Tiffauges (- 1264/1269);
Zijn tweede vrouw was Mathilde d'Amboise (- 1256), dochter van Sulpice III d'Amboise en Isabella van Blois. Zij was als erfgename van haar moeder gravin van Chartres.
# Jan II van den Dale

Jan II van den Dale (de Valle) ( - 1477) was een telg uit een Mechelse patriciërsfamilie. Als deken van de gezworenen van de lakengilde werd hij schepen van Mechelen (in 1441, 1445, 1449, 1454, 1458, 1463, 1467, 1468, 1472 en 1473) en burgemeester van Mechelen (in 1447, 1451, 1453, 1456, 1461, 1465, 1470, 1473 en 1476).
Zijn vader was Gerard I van den Dale. Hij was een kleinzoon van Jan I van den Dale rentmeester van Mechelen (in 1371 - 1372) en schepen van Mechelen (in 1369 en 1372) en een achterkleinzoon van Rombout I van den Dale (de Valle) ( - 12 mei 1369) schepen van Mechelen in 1360. De juiste verwantschap met Hendrik van den Dale (de Valle) die schepen van Mechelen was in 1268 tot 1301 is niet duidelijk. Of hij ook verwant is met Jan van den Dale die, volgens een episch gedicht uit de 14e eeuw, deelnam aan de Grimbergse Oorlogen aan de zijde van Arnoud (Arnulf) Berthout (ca. 1100 - 1147) uit het geslacht Berthout, heren van Grimbergen en Mechelen is niet zeker.
Pieter I van den Dale schepen van Mechelen (in 1461 en 1465) en burgemeester van Mechelen (in 1463) en burgemeester (in 1474-1476) van Geraardsbergen was zijn broer.
Hij was een oom van Gerard van den Daele schepen van Mechelen in 1483 en burgemeester van Mechelen in 1487 en 1492.
Tijdens het Beleg van Calais (1436) was hij aanvoerder van vijfhonderd ruiters uit Mechelen.
Op 4 mei 1439 nam hij deel aan het riddertornooi op de Grote Markt te Brussel, waaraan ook Filips de Goede deelnam. Hij maakte deel uit van een groep van zes ruiters onder de leiding van Wouter Berthout van Duffel, burgemeester van Mechelen.
Samen met Wouter Berthout van Duffel nam hij later als gezant van Mechelen ook deel aan de bruiloft van Anton van Bourgondië (1421-1504) te Brussel.
# Triatlon op de Middellandse Zeespelen 2018

Triatlon is een van de sporten die beoefend werden tijdens de Middellandse Zeespelen 2018 in Tarragona, Spanje. Er werd gestreden om de medailles bij de mannen en de vrouwen.

## Uitslagen

| Event | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons |
| Mannen | João José Pereira | Antonio Serrat Seoane | Antonio Benito López |
| Vrouwen | Melanie Santos | Anna Godoy Contreras | Federica Padori |

## Medaillespiegel

| Plaats | Land | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons | Totaal |
| 1 | Portugal | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 2 | Spanje | 0 | 2 | 1 | 3 |
| 2 | Italië | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Totaal | Totaal | 2 | 2 | 2 | 6 |
2018
Atletiek · Badminton · Basketbal · Bocce · Boksen · Boogschieten · Gewichtheffen · Golf · Gymnastiek · Handbal · Judo · Kanovaren · Karate · Paardensport · Roeien · Schermen · Schietsport · Taekwondo · Tafeltennis · Tennis · Triatlon · Voetbal · Volleybal · Waterpolo · Waterskiën · Wielersport · Worstelen · Zeilen · Zwemmen
# Trycherus convexus

Trycherus convexus is een keversoort uit de familie zwamkevers (Endomychidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1953 gepubliceerd door André Villiers.
# Triplignatha

Triplignatha is een geslacht in de taxonomische indeling van de tandmondwormen (Gnathostomulida). De enige soort in dit geslacht is de Triplignatha adriatica.
# Tsitana tsita

Tsitana tsita is een vlinder uit de familie van de dikkopjes (Hesperiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1870 door Trimen.
# Kucze (powiat Ełcki)

Kucze (Duits: Kutzen) is een plaats in het Poolse woiwodschap Ermland-Mazurië, in het district Ełcki. De plaats maakt deel uit van de landgemeente Kalinowo.
# Stedesdorf

Stedesdorf is een kleine gemeente in de Duitse deelstaat Nedersaksen. Samen met zes andere gemeenten in de omgeving vormt Stedesdorf de Samtgemeinde Esens in het Landkreis Wittmund. Stedesdorf telt 1.648 inwoners.
Naast het dorp Stedesdorf bestaat de gemeente nog uit de dorpjes en gehuchten:
* Mamburg ten westen van het hoofddorp
* Osteraccum en Thunum in noordelijke richting.
De spoorlijn van Esens naar Jever loopt door het dorp, dat echter geen station heeft. Het dorp ligt aan een provinciale weg van Esens (afstand 4 km WNW) naar Wittmund (9 km OZO).

## Geschiedenis

Stedesdorf is ontstaan als geestnederzetting. Het moet een van de oudste nederzettingen in het Harlingerland zijn. Stedesdorf wordt voor het eerst genoemd in een oorkonde uit 1137, hoewel het mogelijk is dat daar gedoeld wordt op het dorp Steddorp in de Landkreis Rotenburg. Het dorp is in de late middeleeuwen belangrijker geweest dan na circa 1500. In 1414 was het zetel van een zekere Wibet, die een vazal was van de Tom Broks, maar uiteindelijk zelf een machtig hoofdeling werd.

## Bezienswaardigheden

* St. Aegidiuskerk van Stedesdorf
* Mariakerk, Thunum met vrijstaande klokkentoren
Stedesdorf heeft een zeer oude kerk uit de twaalfde eeuw. De kerk geldt als de oudste bewaard gebleven kerk in Oost-Friesland.
De tufstenen zaalkerk staat op een warft en heeft een losstaande klokkentoren. In de Middeleeuwen heeft de kerk gediend als Seendkerk voor de omgeving. Zeer waarschijnlijk heeft de kerk een houten voorganger gehad.
Ook de Sint-Mariakerk (Thunum) is vermeldenswaardig.

## Politiek

De gemeente wordt bestuurd door de gemeenteraad, bestaande uit 11 gekozen raadsleden. Als onderdeel van een samtgemeinde heeft Stedesdorf geen gekozen burgemeester, uit de raad wordt een lid (zie kader) tot burgemeester gekozen.

### Samenstelling van de raad

De raad werd voor het laatst gekozen in 2021. Zij bestaat geheel uit leden van de lokale partij Gemeinsam für Stedesdorf.
* 1 2 (de) Landesamt für Statistik Niedersachsen, LSN-Online Regionaldatenbank, Tabelle A100001G: Fortschreibung des Bevölkerungsstandes, Stand 31. Dezember 2020
* Gemeinsame Normdatei: 4105608-5
* Virtual International Authority File: 234176378
* WorldCat (via VIAF): 234176378
# Soerzjyk

Soerzjyk (Oekraïens/Russisch: суржик) is een mengtaal gesproken in het midden en westen van Oekraïne. De taal is gebaseerd op Russisch en Oekraïens en wordt, gewoonlijk naast Oekraïens of Russisch, gebruikt door zo'n vijftien tot twintig procent van de Oekraïense bevolking. Soerzjyk betekent letterlijk brooddeeg gemaakt van twee soorten graan, bijvoorbeeld rogge en tarwe.
De taal heeft een goeddeels Russische woordenschat en een Oekraïense uitspraak. De grammatica is grotendeels Oekraïens, maar heeft ook Russische invloeden. Hoe groot de Russische component is, verschilt per idiolect, maar over het algemeen is de Russische invloed het grootst tegen de Russische taalgrens aan – het oosten van Oekraïne is vanouds al Russischtalig en de Krim is nooit Oekraïenstalig geweest – en rond de grote steden Kiev en Odessa, die al langer geleden gerussificeerd waren.
Het Soerzjyk is waarschijnlijk in de tsarentijd in de steden ontstaan, toen de volkstaal in zeer laag aanzien stond en mensen met enige opleiding op het Russisch overstapten. Op het platteland begon dit proces pas veel later: na de Tweede Wereldoorlog. In de meeste steden wordt naast Standaardoekraïens ook Standaardrussisch gesproken. Met het opkomend Oekraïens zelfbewustzijn sinds de onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie in 1991 is het prestige van het Oekraïens toegenomen en wordt het Soerzjyk vooral gezien als gebroken Russisch. Het wordt vaak gebruikt om een komisch effect te sorteren, bijvoorbeeld in de kluchten van Les Podervjanski.
Het Soerzjyk is te vergelijken met het Stadsfries op Nederlandse bodem en vertoont veel verwantschap met het Trasjanka in Wit-Rusland.
| Soerzjyk | Russisch | Oekraïens |
| да | да | так |
| нє | не | ні |
| када | когда | коли |
| щас/січас | сейчас | зараз |
| всєгда | всегда | завжди |
| нікогда | никогда | ніколи |
| напрімєр | например | наприклад |
| мєжду | между | між |
| вмєсто | вместо | замість |
| рядом | рядом | поруч |
| язик (ook: taal) | язык | мова |
| больніца | больница | лікарня |
# Wapen van Werkhoven

Het wapen van Werkhoven is nooit officieel toegekend of erkend door de Hoge Raad van Adel. De Utrechtse gemeente Werkhoven heeft het wapen nooit aangevraagd en heeft ervoor gekozen om zelfstandig het wapen te ontwerpen en te gebruiken. In 1964 is de gemeente opgegaan in de gemeente Bunnik. Deze voert sinds 1969 in het derde kwartier van zijn wapen het oude wapen van Werkhoven, minus de palmtakken. Sierksma meldt dat het wapen ontleend zou zijn aan het uithangbord van een plaatselijke herberg.

## Blazoenering

Hoewel niet officieel luidt de blazoenering van het wapen als volgt:
   In azuur een springend paard, ondersteund door 2 gekruiste palmtakken, alles van zilver.
Het wapen heeft een blauwe ondergrond met daarop een steigerend paard. Onder het paard staan twee gekruiste palmtakken. Het paard en de palmtakken zijn zilverkleurig.

## Overeenkomstig wapen

* Het wapen van Bunnik
Abcoude · Abcoude-Baambrugge · Abcoude-Proostdij · Achttienhoven · Amerongen · Benschop · Breukelen · Breukelen-Nijenrode · Breukelen-Sint Pieters · Bunnik · Cothen · Darthuizen · De Vuursche · Doorn · Driebergen · Driebergen-Rijsenburg · Everdingen · Haarzuilens · Hagestein · Harmelen · Hoenkoop · Hoogland · Houten · Indijk · Jaarsveld · Jutphaas · Kamerik · Kockengen · Langbroek · Leersum · Linschoten · Loenen · Loenersloot · Loosdrecht · Maarn · Maarssen · Maarsseveen · Maartensdijk · Mijdrecht · Nigtevecht · Noord-Polsbroek · Odijk · Oudenrijn · Polsbroek · Rijsenburg · Ruwiel · Schalkwijk · Snelrewaard · Sterkenburg · Stoutenburg · Tienhoven · Vianen · Vinkeveen · Vinkeveen en Waverveen · Vleuten · Vleuten-De Meern · Vreeland · Vreeswijk · Waarder · Waverveen · Werkhoven · Westbroek · Willeskop · Willige Langerak · Wilnis · Zegveld · Zuilen · Zuid-Polsbroek
* ↑ Sierksma, Klaes (1968). De gemeentewapens van Nederland. Het Spectrum, Utrecht.
* ↑ Hartemink, Ralf, Werkhoven. Nederlandse Gemeentewapens. Geraadpleegd op 26 juni 2015.
# Jacob Kramers

Jacob Kramers Jzn (Dordrecht, 28 september 1802 – Gouda, april 1869) was een Nederlandse lexicograaf en naamgever van de Kramers' woordenboeken.

## Leven en werk

Kramers was een zoon van Jan Kramers en Geertrui Schouten. Hij werd opgeleid als onderwijzer. Hij stond voor de klas in Vreeswijk en was in de jaren dertig van de 19e eeuw institeur (kostschoolhouder) in Schoonhoven. In die tijd publiceerde hij een aantal gelegenheidsgedichtjes. In 1847 ging hij werken voor de dan nog jonge uitgeverij van G.B. van Goor in Gouda. In datzelfde jaar verscheen zijn eerste boek Algemeene Kunstwoordentolk. Kramers was twintig jaar bij Van Goor in dienst en stelde meerdere woordenboeken samen.
Kramers werkte in 1869 aan een technologisch woordenboek dat in vier talen zou verschijnen. Eind april van dat jaar werd hij vermist. Een aantal dagen later, op de 26e april, werd zijn lichaam uit de gracht langs de Kattensingel, vlak bij zijn huis, gevist. Kramers is 66 jaar geworden. Ook na zijn dood bleef de uitgever de woordenboeken van Kramer als Kramers' woordenboeken uitgeven.

## Publicaties

* 1847 Algemeene kunstwoordentolk
* 1848 Kramers' woordentolk verkort. Bevattende de vertaling en verklaring van vele duizenden vreemde woorden, waarvan de kennis voor den ambtenaar, koopman, fabrikant, kunstenaar, dagbladlezer, enz. van dagelijksche behoefte is
* 1849 Geographisch statistisch historisch woordenboek
* 1855 Geographisch woordenboek der geheele aarde
* 1857 Kramers nouveau dictionnaire de poche. Français-Néerlandais et Néerlandais-Français
* 1859 A new pocket-dictionary of the English and Dutch and Dutch and English languages
* 1859 Nouveau Dictionnaire Français-Hollandais
* 1862 Nouveau Dictionnaire Français-Hollandais
* 1862? Nieuw Nederlandsch-Fransch woordenboek
* ? Kramers' Duitsch woordenboek
# Lygniodes ciliata

Lygniodes ciliata is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1867 door Moore.
# Raymundo Punongbayan

Raymundo Punongbayan (Manilla, 13 juni 1937 – Gabaldon, 28 april 2005) was een Filipijns geoloog en vulkanoloog. Punongbayan werd beschouwd als een autoriteit op zijn vakgebied en was van 1983 tot 2002 directeur van het Philippine Institute of Volcanology and Seismology (PHIVOLS). In die periode kreeg hij onder andere te maken met de Aardbeving op Luzon in 1990 en de uitbarsting van de Pinatubo in 1991.

## Biografie

Punongbayan behaalde in 1960 zijn Bachelor-diploma geologie op de University of the Philippines. Twaalf jaar later voltooide hij zijn Ph.D. aan de University of Colorado. Gedurende zijn meer dan 30 jaar durende carrière groeide hij uit tot een prominent wetenschapper op zijn vakgebied, was hij een gewild spreker op lokale en internationale wetenschappelijke conferenties en produceerde hij vele wetenschappelijke artikelen. Hij zette zich onder andere in voor het gebruik van nieuwe technologieën in met name de geologie en het beheersen van de geologische gevaren, milieubescherming en management van natuurlijke hulpbronnen. Hij was een pionier in de toepassing van remote sensing-technieken in de Filipijnen.
Vanaf 1983 was hij directeur van PHIVOLCS en werd geprezen voor zijn rol in de manier waarop het Filipijnse vulkanisch instituut omging met de grote uitbarsting van de Pinatubo in 1991. Daarnaast was hij onder andere onderminister van Wetenschap en Technologie, gouverneur van het Filipijnse Rode Kruis en vicepresident van de toezichthoudende Nationale Raad voor Onderzoek in de Filipijnen.
Punongbayan overleed op 67-jarige leeftijd toen de helikopter waarin hij samen met acht anderen zat neerstortte in Gabaldon.

## Onderscheidingen

* 1991 - "Filipino van het jaar" (Philippine Daily Inquirer)
* 1996 - Lingkod Bayan Presidential Award
* 2001 - UN Sasakawa Award for Disaster Reduction
* 2003 - Sergy Soloviev Medal of European Geological Society
# Regering-De Broqueville III

De regering-De Broqueville III (22 oktober 1932 - 17 december 1932) was een Belgische regering. Het was een coalitie tussen de Katholieke Unie (77 zetels) en de Liberale Partij (28 zetels).

## Verloop

Op 18 oktober 1932 nam premier Jules Renkin, onder druk van koning Albert I, ontslag. Hierna nam de meer ervaren Charles de Broqueville de leiding over om het land door de Grote Depressie te loodsen. Ten laatste in mei 1933 moesten er parlementsverkiezingen plaatsvinden. De Broqueville ontbond meteen het parlement en schreef verkiezingen uit voor 27 november 1932. De katholieken en de socialisten kwamen gesterkt uit de verkiezingen, terwijl de liberalen verloren. De socialisten weigerden regeringsdeelname, waarna de katholieken en liberalen hun regering dus verderzetten. Gezien de economische situatie moest deze snel opnieuw aan de slag. Op 17 december 1932 ontstond er een herschikte regering-De Broqueville IV.

## Samenstelling

De regering-De Broqueville III telde 12 ministers: 7 voor de katholieken en 5 voor de liberalen.
| Ambtsbekleder | Functie | Partij |
| Charles de Broqueville (1860-1940) | Eerste Minister | Katholieke Unie |
| Charles de Broqueville (1860-1940) | Minister Landbouw en Middenstand | Katholieke Unie |
| Paul Hymans (1865-1941) | Minister Buitenlandse Zaken | Liberale Partij |
| Paul-Emile Janson (1872-1944) | Minister Justitie | Liberale Partij |
| Georges Theunis (1873-1966) | Minister Landsverdediging | extraparlementair (katholiek) |
| Prosper Poullet (1868-1937) | Minister Binnenlandse Zaken en Volksgezondheid | Katholieke Unie |
| Henri Jaspar (1870-1939) | Minister Financiën | Katholieke Unie |
| Maurice August Lippens (1875-1956) | Minister Kunsten en Wetenschappen | Liberale Partij |
| Gustave Sap (1886-1940) | Minister Openbare Werken | Katholieke Unie |
| Hendrik Heyman (1879-1958) | Minister Nijverheid, Arbeid en Sociale Voorzorg | Katholieke Unie |
| Pierre Forthomme (1877-1959) | Minister Verkeerswezen | Liberale Partij |
| Paul Tschoffen (1878-1961) | Minister Koloniën | Katholieke Unie |
| François Bovesse (1890-1944) | Minister Posterijen, Telegrafie en Telefonie | Liberale Partij |
# Recchia planaltina

Recchia planaltina is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1998 door Martins & Galileo.
# Rapenburgerschutsluis

De Rapenburgerschutsluis (sluis 110) is een deels buiten dienst zijnde sluis in Amsterdam-Centrum.
De sluis werd rond 1657 gebouwd als waterscheiding tussen de Nieuwe Herengracht (toen nog gewoon Herengracht geheten) en het Schippersgrachtje, een inham van het Oosterdok. Het werd destijds een behoorlijk grote sluis, want er moesten voor die tijd grote schepen doorheen op weg naar het Entrepotdok. De schutkolk had een afmeting van 45,80 bij 8,76 meter met drie paar vloeddeuren en twee paar ebdeuren. De drempel lag daarbij op 3,80 meter beneden NAP. De grote schepen werden in de loop der jaren via een andere route de stad in geleid, waardoor de sluis verkleind kon worden tot ongeveer 25 meter lengte. In de jaren zestig werd de lengte weer aanzienlijk opgerekt (72 meter). De noordelijke sluisdeur kwam te liggen onder de noordelijker gelegen Kortjewantsbrug. Er kwam daar de (toen) grootste roldeur van Europa, die zowel tot waterkering als tot schutsluisdeur kan dienen.
Over de schutsluis ligt sinds 1876 de Scharrebiersluis, een brug, maar in de volksmond ook wel de aanduiding van de sluis.
* Theo Bakker, Sluizen in Amsterdam
* Sluizen van Amsterdam