OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Shirley Verrett

Shirley Verrett (New Orleans, Louisiana, 31 mei 1931 – Ann Arbor, Michigan, 5 november 2010) was een Amerikaanse operazangeres (mezzosopraan en sopraan). Zij genoot grote faam vanaf eind jaren zestig en werd zeer bewonderd vanwege haar stralende stem, schoonheid en grote veelzijdigheid.
Verrett werd geboren in een Afro-Amerikaans gezin van vrome zevendedagsadventisten. Zij toonde al vroeg muzikale talenten, maar oorspronkelijk stuitte een zangcarrière op bezwaren van de zijde van haar familie. Later ging Verrett studeren in Los Angeles en aan de Juilliard School in New York.

## Internationale carrière

In 1957 maakte Verrett haar operadebuut in Brittens The Rape of Lucretia. In 1958 debuteerde ze aan de New York City Opera als Irina in Kurt Weills Lost in de Stars. In 1959 maakte ze haar Europese debuut in Keulen in Nabokov's Rasputins Tod. In 1962 ontving ze goede kritieken vanwege haar Carmen in Spoleto, en ze herhaalde de rol aan het Bolsjojtheater in 1963 en aan de New York City Opera in 1964. Verrett verscheen voor het eerst in het Royal Opera House, Covent Garden, in 1966 als Ulrica in Un ballo in maschera.
Ze maakte in 1968 haar debuut aan de Metropolitan Opera, met Carmen, en in 1969 aan het Teatro alla Scala, met Samson et Dalila. Verretts mezzorollen omvatten Cassandra en Didon (Berlioz), Amneris, Eboli, Dalila, Azucena, Leonora in La Favorita, Glucks Orpheus en Rossini's Neocles (L'Assedio di Corinto).
In de late jaren zeventig begon ze sopraanrollen te doen, waaronder Lady Mac Beth in Verdi's Mac Beth, Selika in L'Africaine, Madame Lidoine in Poulencs Dialogues des Carmélites, Tosca, Norma, Leonore (Fidelio), Iphigénie, Alceste, Médée (Cherubini), Desdemona in Verdi's Otello (destijds gezien als een taboedoorbrekende casting) en Aida.
In 1990 zong Verrett Dido in Les Troyens bij de inauguratie van de Opera Bastille in Parijs. In 1994 maakte ze haar debuut aan Broadway in de Tony Award-winnende revival van Rodgers en Hammersteins Carousel aan Lincoln Center's Vivian Beaumont Theater, waarin ze Nettie Fowler speelde.
In 1996 werd Verrett toegevoegd aan de faculteit van de School of Music, Theatre & Dance van de Universiteit van Michigan als zangdocente.

## Autobiografie

In 2003 gaf Verrett haar memoires uit, I Never Walked Alone, waarin ze vrijelijk schrijft over het racisme dat ze in de Amerikaanse klassieke-muziekwereld tegenkwam. Toen de dirigent Leopold Stokowski haar uitnodigde om te zingen met de Houston Symphony in de vroege jaren zestig moest hij zijn uitnodiging intrekken toen de orkestleiding een zwarte solist weigerde. Stokowski maakte het later goed door haar een prestigieus aanbod te doen bij het bekendere Philadelphia Orchestra.
# Sint-Laurentiuskerk (Neufchâteau)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van het tot de Belgische gemeente Dalhem behorende dorp Neufchâteau, gelegen aan Aubin.

## Gebouw

De ingebouwde toren met vierhoekige spits is van 1706 en het driebeukig schip met driezijdig afgesloten koor werd omstreeks 1790 gebouwd naar ontwerp van Jean-François Joseph Wincqz. Schip en koor zijn in classicistische stijl gebouwd.
De kerk wordt geflankeerd door een grote, achthoekige grafkapel van de graven van Hoen-Neufchâteau, gebouwd in 1714 en gedekt door een dubbel tentdak.
Alle kerkonderdelen zijn gebouwd in baksteen, maar de lagere gedeelten hebben hoekbanden in tufsteen.

## Interieur

Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf. Een zuilengalerij scheidt de beuken.
Het marmeren doopvont is eind-18e-eeuws. Er zijn enkele schilderingen door Mathias Schumacher van 1768, terwijl de zijaltaren schilderijen tonen van omstreeks 1700.
Een gepolychromeerd houten beeld van Sint-Anna-te-Drieën is van omstreeks 1520. Van Jacques Vivroux is een beeld van Sint-Laurentius (1769), terwijl een Sint-Eligiusbeeld uit de tweede helft van de 17e eeuw aanwezig is.
Op het kerkhof zijn enkele oude grafkruisen te vinden, terwijl in de kerk enkele zerken aanwezig zijn.
* BALaT KIK-IRPA
* Inventaris onroerend erfgoed
# Sint-Laurentiuskerk (Langförden)

De Sint-Laurentiuskerk (Duits: St. Laurentiuskirche) is de room-katholieke parochiekerk van Langförden, een Ortsteil van de stad Vechta in de Duitse deelstaat Nedersaksen. De kerk werd in de jaren 1910-1912 naar het ontwerp van Ludwig Becker gebouwd.

## Beschrijving

De Sint-Laurentiuskerk is een driebeukige neoromaanse basiliek. Met haar twee torens, stilistische eenheid en een lengte van 43 meter en een breedte 23 meter heeft de kruisvormige kerk een kathedrale allure. De viering van de kerk wordt bekroond met een achtkante toren. De voorgevel wordt beheerst door de 46 meter hoge torens, een groot roosvenster en drie portaalbogen. De oostelijke zijde wordt afgesloten door een halfronde apsis. Het hele gebouw is met zandsteen uit het berg-plateau van Ibbenbüren opgetrokken en van blinde arcades, boogfriezen en lisenen voorzien. Het kerkinterieur is wit gepleisterd. Alleen de bogen, ribben en colonetten zijn grijs gebleven, slechts de kapitelen hebben enige kleuraccenten.

## Interieur

Het interieur dateert voor het grootste deel uit het begin van de 20e eeuw en werd met de bouw van de huidige kerk vervaardigd. Het hoogaltaar wordt bekroond door een triomfkruis met aan de voet van de verrezen en gekroonde Christus een Pelikaan als christelijk symbool voor zelfopoffering. De zandstenen kansel toont een reliëf in de Nazarener stijl van Christus die het volk onderwijst.
Op de rijk geornamenteerde gebrandschilderde ramen zijn Bijbelse voorstellingen en heiligen afgebeeld.
Het orgel werd in 1980 door de orgelbouwer Kreienbrink uit Osnabrück gebouwd.
Enkele voorwerpen dateren uit de voorganger van de huidige kerk, zoals een piëta, het beeld van de heilige Laurentius en een doopvont uit circa het jaar 1000.

## Geschiedenis

Voor het eerst was er rond het jaar 890 sprake van een kerk in "Longanforda". De voorganger van de huidige kerk betrof een eenvoudige, van zwerfkeien gebouwde, basiliek uit 1101. Alhoewel het interieur van de kerk steeds weer volgens de onderhevige modes werd aangepast, bleef het bouwwerk zelf door de eeuwen heen nagenoeg onveranderd. Rond de eeuwwisseling werd de kerk echter te klein en viel het besluit een nieuwe, ruimere kerk te bouwen. Om plaats te maken voor het nieuwe godshuis werd het kerkschip volledig gesloopt. De stenen van de oude kerk werden aangewend voor het leggen van de fundamenten van de huidige kerk. De 1000-jaar oude klokkentoren bleef echter tot de dag van vandaag staan.

## Externe link

* (de) Website Pfarrgemeinde St. Laurentius, Langförden
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel St. Laurentius (Langförden) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Slag bij Paducah

De Slag bij Paducah vond plaats op 25 maart 1864 tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Een Zuidelijke eenheid onder leiding van generaal-majoor Nathan Bedford Forrest voerde een succesvolle raid uit op Paducah, Kentucky en veroverde daarbij belangrijke voorraden.
In maart 1864 vertrok Forrest vanuit Columbus, Mississippi naar Westelijk Tennessee en Kentucky met 3.000 soldaten. Hun doel was drieledig. Ten eerste dienden ze onderweg nieuwe rekruten te werven en te trainen. Ten tweede dienden ze hun voorraden aan te vullen en ten derde dienden ze de Noordelijke activiteiten te verwarren. Op 25 maart namen ze Paducah zonder veel verzet in. Het Noordelijke garnizoen onder leiding van kolonel Stephen G. Hicks trok zijn soldaten terug in Fort Anderson aan de westelijke zijde van de stad. Hicks weigerde zich over te geven. Zijn artillerie, ondersteund met twee kanonneerboten, beschoten voortdurend de Zuidelijke stellingen.
Forrests soldaten vernietigden ondertussen de overtollige voorraden en verzamelden alle paarden en muilezels die ze vonden. Een klein detachement voerde een aanval uit op het Noordelijk garnizoen maar werd met veel slachtoffers verjaagd. Kort daarna trokken de Zuidelijken zich terug. In de verschillende kranten die over de raid berichten, verwezen de journalisten naar de honderd paarden van topkwaliteit die niet werden gevonden door Forrest. Als reactie hierop stuurde Forrest Abraham Buford terug naar Paducah om toch nog de paarden in beslag te nemen.
De Noordelijken verloren ongeveer 90 soldaten terwijl de Zuidelijken 50 soldaten verloren hadden. Hoewel de raid zijn doel had bereikt, had dit geen langdurige gevolgen voor de Noordelijken in dit gebied.
# Silvia Glatthard

Silvia Glatthard (Bönigen, 11 maart 1930 – 20 juli 2024) was een Zwitserse alpineskiester. Zij nam deel aan de Olympische Winterspelen van 1952.
Zij overleed in 2024 op 94-jarige leeftijd.

## Belangrijkste resultaten
### Olympische Winterspelen

| Jaar | Plaats | Discipline | Onderdeel | Resultaat |
| 1952 | Oslo | alpineskiën | afdaling (v) | 15e |
| 1952 | Oslo | alpineskiën | reuzenslalom (v) | 29e |
* (en) Profiel van Silvia Glatthard op olympedia.org
* ↑ Swiss-Ski trauert um Silvia Glatthard-Mühlemann, SwissSki, 2 augustus 2024.
# Silvia Gemignani

Silvia Gemignani (Pietrasanta, 2 september 1972), is een Italiaans triatlete. Ze werd in 1999 Italiaans kampioene triatlon.
Gemignani deed in 2000 mee aan de eerste triatlon op de Olympische Zomerspelen van Sydney. Ze behaalde een 20e plaats in een tijd van 2:05:21.26. Vier jaar later deed ze mee aan de Olympische Zomerspelen van Athene. Ze behaalde een 21e plaats in een tijd van 2:08.56,94.
Ze is aangesloten bij Blackspruts FDM.

## Titels

* Italiaans kampioene triatlon - 1999

## Belangrijke prestaties
### triatlon

* 1996: 48e WK olympische afstand
* 1997: 51e WK olympische afstand
* 1998: 51e WK olympische afstand in Lausanne - 2:25.21
* 1999: 1 Italiaans kampioenschap
* 1999: DNF WK olympische afstand in Montreal
* 2000: 28e WK olympische afstand in Australië
* 2000: 20e Olympische Spelen van Sydney
* 2001: 7e WK olympische afstand in Canada
* 2003: 3 Italiaans kampioenschap
* 2003: 2 Italiaans kampioenschap (sprint)
* 2004: 13e WK olympische afstand in Madeira
* 2004: 21e Olympische Spelen in Athene
* (en) Profiel op de website van de ITU
* (en) Profiel van Silvia Gemignani op sports-reference.com (gearchiveerd)
# Silvia Felipo

Silvia Felipo (Barcelona, 4 februari 1967) is een Andorrese (middel)lange-afstandsloopster, die is gespecialiseerd in de 1500 m. Ze werd vijfmaal nationaal kampioen. Tweemaal nam ze deel aan de Olympische Spelen en behaalde hierbij geen medailles. Felipo is nationaal recordhouder op de 1000 m, de 1500 m, de mijl, de 3000 m indoor, de 5000 m, de 10.000 m, en de halve marathon.
Op de Olympische Spelen in 2000 in Sydney werd ze met een tijd van 4.45,32 uitgeschakeld in de eerste ronde. Ook in 2004 kwalificeerde ze zich voor de olympische 1500 m: in een tijd van 4.44,40 kwam ze opnieuw niet verder dan de reeksen.

## Titels

* Andorrees kampioen 800 m: 2003
* Andorrees kampioen 1500 m: 2002, 2003
* Andorrees kampioen 3000 m: 2002, 2003

## Persoonlijke records

Outdoor
| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 800 m | 2.20,66 | 2 juli 2002 | Andorra la Vella |
| 1000 m | 3.09,51 (nat. rec.) | 14 oktober 2000 | Sydney |
| 1500 m | 4.38,90 (nat.rec.) | 4 juli 2002 | Mataró |
| Mijl | 5.15,00 (nat.rec.) | 7 augustus 2001 | Andorra |
| 3000 m | 10.00,55 (nat.rec.) | 24 juli 2002 | L'Hospitalet de Llobregat |
| 5000 m | 17.19,43 (nat.rec.) | 29 juni 2002 | Igualada |
| 10.000 m | 36.38,60 (nat.rec.) | 19 maart 2005 | Mataró |
| halve marathon | 1:22.43 (nat.rec.) | 13 februari 2005 | Gavà |
Indoor
| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 1500 m | 4.44,41 | 30 januari 2005 | Vilafranca del Penedès |
| 3000 m | 10.09,24 | 6 februari 2005 | Vilafranca del Penedès |

## Prestaties

| Jaar | Wedstrijd | Plaats | Resultaat | Onderdeel | Tijd |
| 2002 | EK Indoor | Wenen | 17e | 3000 m | 10.16,31 |
* (en) World Athletics-profiel voor Silvia Felipo
* (en) Profiel van Silvia Felipo op sports-reference.com (gearchiveerd)
# Sippar

Sippara (Zimbir in Sumerisch, Sippar in Assyro-Babylonisch) was een antieke Babylonische stad op de oostelijke oever van de Eufraat, ten noorden van Babylon. Het was opgedeeld in twee buurten, "Sippar van de Zonnegod" en "Sippar van de godin Ishtar", de laatste werd ontdekt door Hormuzd Rassam in 1881 bij Abu Habba, ca. 20 km ten zuidoosten van Bagdad.
Twee andere Sippars worden genoemd in inscripties, een daarvan is "Sippar van Eden", dat een extra wijk van de stad moet zijn geweest. Er is in het verleden gesuggereerd dat een van deze Sippars Akkad was, de nog steeds niet gelokaliseerde hoofdstad van het Akkadische Rijk, maar deze identificatie is inmiddels ontkracht.
De twee Sippars van de Zonnegod en Anunit worden in het Oude Testament genoemd als Sepharvaim. Een groot aantal spijkerschrift kleitabletten en andere monumenten zijn gevonden in de ruïnes van de tempel van de zonnegod welke E-Babara (E: huis) genoemd werd door de Sumeriërs, Bit-Un (Bit: huis) door de Semieten.

## Opgravingen

Twee heuvels, Tell ed-Dēr en Tell Abu Habba, vormen samen de overblijfselen van de stad Sippar en beide zijn sinds het eind van de 19e eeuw onderworpen aan opgravingen, zowel legale als illegale. Veel tabletten zijn in handen gekomen van het British Museum, deels van de antiekmarkt en deels door Rassam, die echter nergens opschreef waar de tabletten vandaan kwamen.
Tussen 1970 en 1989 onderzocht een Belgische ploeg archeologen uit Gent Tell ed-Dēr. Zij vonden de grootste groep spijkerschirfttabletten in het huis van Ur-Utu de gala-maḫ priester van Annunītum. Ur-Utu en zijn vader Utu-mansum leefden in het latere deel van de Oud-Babylonische tijd, maar hun archief bevat ook materiaal uit het vroegere deel van deze periode.

## Berossus

Volgens de Lijst van koningen van Sumer, behoorde Sippar tot een van de vijf voordiluviaanse steden. Ze werden tijdens de vloed verzwolgen, maar volgens Berossus' zondvloedverhaal overleefde Xisouthros (Ziusudra), de Babylonische Noach, de vloed en werden er tabletten uit Sippar opgegraven. Xisouthros had ze er op last van de wijsheidsgod Enki begraven.
# Sitamun

Sitamun kan verwijzen naar:
* Ahmose-Sitamun, een prinses in de vroege jaren van de 18e Dynastie van Egypte, dochter van Ahmose-Nefertari
* Sitamun, een koningin in het midden van de 18e Dynastie van Egypte, dochter van Tiye
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sitamun en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sinogastromyzon macrostoma

Sinogastromyzon macrostoma is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de steenkruipers (Balitoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2010 door Liu, Chen & Yang.
# Sinogastromyzon namnaensis

Sinogastromyzon namnaensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de steenkruipers (Balitoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Nguyen.
* ↑ (en) Sinogastromyzon namnaensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Sinogastromyzon namnaensis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Slag bij Alhandic

De Slag om Alhandic, ook wel bekend als de Slag om de Zamora-gracht, was een veldslag die plaatsvond op 5 augustus 939 in de Spaanse stad Zamora. De strijd vond plaats toen de troepen van de Omajadische kalief van Córdoba, Abd al-Rahman III, de muren van Zamora aanvielen. De verdedigende troepen waren degenen die loyaal waren aan koning Ramiro II van León. De gevechten waren zo bloedig dat het tij van de strijd pas veranderde toen de gracht rond de stadsmuren volledig gevuld was met lijken. De troepen van Abd al-Rahman III wonnen en slaagden erin de stad Zamora in te nemen.

## Geschiedenis

Toen Abd al-Rahman III eenmaal aan de macht kwam, liet hij zijn macht snel gelden en maakte het zijn doel om de rebellen in Al-Andalus uit te schakelen. Hij wilde zijn machtsbasis consolideren en de interne orde in het Arabische Emiraat Córdoba herstellen. Hij besloot naar de grens te gaan en de steden aan te vallen die fungeerden als een beschermende buffer tegen de Asturische/Leonese landen in het noorden. Het was in deze verdedigingslinie dat hij tegenover Zamora stond. De stad was van strategisch belang omdat ze precies op het marspad lag dat normaal gesproken door Leonese troepen werd gebruikt. Abd al-Rahman viel de stad aan op 5 augustus 939. Zijn strategie was om de gracht rond de stad te vullen met lichamen en puin, zodat zijn mannen gemakkelijker de borstweringen konden beklimmen en zo de verdedigende soldaten rechtstreeks konden aanvallen.
Deze bloeddorstige strategie dankt zijn naam aan de strijd die ook wel bekend staat als de Slag om de Foso de Zamora (Slag om de Zamora-gracht). Het eindresultaat was een overwinning voor de troepen van Abd al-Rahman die de stad Zamora plunderden.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Batalha de Alhandic op de Portugeestalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Siopelus fletifer

Siopelus fletifer is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1829 door Dejean.
# Siopelus decorsei

Siopelus decorsei is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1948 door Jeannel.
# Sjtsjyrets

Sjtsjyrets (Oekraïens: Щирець, Pools: Szczerzec) is een plaats in de Oekraïense Oblast Lviv. In 2004 telde Sjtsjyrets 5496 inwoners.
Tot 1918 behoorde Sjtsjyrets tot Oostenrijk-Hongarije. Daarna was de stad tot 1939 Pools. De Sovjet-Unie veroverde Sjtsjyrets in september 1939 volgend op de afspraken met Nazi-Duitsland in het kader van het Molotov-Ribbentroppact. Tussen 1941 en 1944 was Sjtsjyrets bezet door de Duitsers. De Joodse bevolking werd vermoord in kamp Bełżec. In 1944 heroverden de Sovjets Sjtsjyrets, waarna de Poolse bevolking verdreven werd. Bij het uiteenvallen van de Sovjet-Unie kwam Sjtsjyrets bij de onafhankelijke Oekraïne.

## Geboren

* Stanisław Maczek, Pools generaal
# Sint-Leo de Grotekerk

De Sint-Leo de Grotekerk is de parochiekerk van het tot de Brugse deelgemeente Lissewege behorende dorp Zwankendamme, gelegen aan de Lisseweegse Steenweg 75.
Deze kerk werd in 1938 gebouw. Het is een eenvoudig bakstenen zaalkerkje in traditionalistische stijl met neoromaanse elementen. Het voorgebouwde torentje rust op het ingangsportaal onder zadeldak, waarboven zich een beeld van paus Leo de Grote bevindt, dat vervaardigd werd door Karel Lateur.

## Galerij

* Portaal en toren
* Interieur tijdens een tentoonstelling
* Leo de Grote
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Legierskerk (Boezegem)

De Sint-Legierskerk (Frans: Église Saint-Léger) is de parochiekerk van de gemeente Boezegem in het Franse Noorderdepartement.

## Geschiedenis

In 982 werd voor het eerst een aan Sint-Legiers gewijd kerkgebouw vermeld. Het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Pietersabdij te Gent.
De huidige kerk werd gebouwd in 1534 en hing af van het bisdom Terwaan en vanaf 1559 van het bisdom Sint-Omaars. In 1566 zou de kerk een belangrijke restauratie hebben ondergaan. Ook in latere jaren werd er veel aan het gebouw verbouwd. Omdat de kerk laag gelegen was en aan de georiënteerde ligging tal van nadelen waren verbonden, werd de oriëntatie in 1904-1905 omgekeerd, waarbij de drie westgevels elk een neogotisch koor kregen met een veelhoekige afsluiting. De oude koren werden nu vlak afgesloten. Het betreft een driebeukige hallenkerk, uitgevoerd in natuursteen. Door de omkering heeft ook de toren een afwijkende positie verkregen.

## Interieur

De preekstoel is van 1748, maar bepaalde delen ervan kunnen ouder zijn. Het orgel is van 1834 en werd diverse malen gerestaureerd. Er zijn vier figuratieve glas-in-loodramen. Eén geeft de verschijning van Maria in Lourdes weer, drie andere, van 1904, tonen episoden uit het leven van Sint-Legiers.
Het hoofdaltaar werd omstreeks 1904 samengesteld uit 18e en 19e-eeuwse onderdelen. Er zijn twee belangrijke zijkapellen:
* De Sint-Barbarakapel met een draagbalk van 1669, een marmeren doopvont van ongeveer 1500, en een beeld van Benedictus Jozef Labre.
* De Sint-Niklaaskapel, het oudste deel van de kerk, dat teruggaat tot de 15e eeuw en aan de buitenzijde een fries met fantasiedieren toont.
# Slakkenhuiszakdrager

De slakkenhuiszakdrager (Apterona helicoidella) is een vlinder uit de familie zakjesdragers (Psychidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1827 door Vallot.
De soort komt voor in Europa.
# Siphonolaimus elongatus

Siphonolaimus elongatus is een rondwormensoort uit de familie van de Siphonolaimidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1950 door Schuurmans Stekhoven.
# Siphonolaimus conicus

Siphonolaimus conicus is een rondwormensoort uit de familie van de Siphonolaimidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Chitwood.
# Skarlett Riot

Skarlett Riot is een hardrockband uit de plaats Scunthorpe in het graafschap North Lincolnshire in Engeland. De band werd opgericht in de zomer van 2010.
De band bestaat uit 4 leden, de leadzangeres Skarlett speelt ook vaak gitaar. De band bestaat voorts uit de twee broers Luke (drummer) en Danny Oglesby (gitaar) en op basgitaar Tom Mansfield. De leden leerden elkaar kennen op school waar ze een eerste band vormden onder de naam Fuzion.

## Discografie
### Albums

* 2013: Tear Me Down
* 2017: Regenerate
* 2021: Invicta

### Ep's

* 2010: Skarlett Riot
* 2012: Villain
* 2015: We Are the Brave
* 2016: Sentience

### Singles

* 2013: Faded Memory
* 2014: House of Cards
* 2015: Ignite
* 2016: Voices
* 2017: Feel
* 2017: Feel (Zardonic Remix)
* 2017: Break
* 2017: Warrior
* 2017: Affliction
* 2020: Human
* 2020: Gravity
* 2021: Underwater

## Externe link

* Officiële website
# Skarnviksån

Skarnviksån is een van de (relatief) kleine riviertjes die de Zweedse provincie Gotlands län rijk is. Het riviertje verzorgt de afwatering van een moerassen midden op het eiland. Ze stroom westwaarts en mondt uit in haar naamgever Skarnvik, een baai van de Oostzee. Over een afstand van circa twaalf kilometer heeft het een verval van 30 meter. De rivier heet bij haar bron nog Nygårdsån, naar een nederzetting halverwege de rivier. Deze naam is waarschijnlijk losgelaten omdat op het Zweedse vasteland een andere rivier deze naam al droeg. Op de stroom van de rivier werkt nog een antieke watermolen, maar dan alleen in de lente. In zomer en herfst staan er namelijk delen droog bij gebrek aan voldoende water.
# Sobůlky

Sobůlky (Duits: Sobulek) is een Tsjechische gemeente in de regio Zuid-Moravië, en maakt deel uit van het district Hodonín.
Sobůlky telt 880 inwoners (2008).
Archlebov · Blatnice pod Svatým Antonínkem · Blatnička · Bukovany · Bzenec · Čejč · Čejkovice · Čeložnice · Dambořice · Dolní Bojanovice · Domanín · Dražůvky · Dubňany · Hodonín · Hovorany · Hroznová Lhota · Hrubá Vrbka · Hýsly · Javorník · Ježov · Josefov · Karlín · Kelčany · Kněždub · Kostelec · Kozojídky · Kuželov · Kyjov · Labuty · Lipov · Louka · Lovčice · Lužice · Malá Vrbka · Mikulčice · Milotice · Moravany · Moravský Písek · Mouchnice · Mutěnice · Násedlovice · Nechvalín · Nenkovice · Nová Lhota · Nový Poddvorov · Ostrovánky · Petrov · Prušánky · Radějov · Ratíškovice · Rohatec · Skalka · Skoronice · Sobůlky · Starý Poddvorov · Stavěšice · Strážnice · Strážovice · Sudoměřice · Suchov · Svatobořice-Mistřín · Syrovín · Šardice · Tasov · Těmice · Terezín · Tvarožná Lhota · Uhřice · Vacenovice · Velká nad Veličkou · Veselí nad Moravou · Věteřov · Vlkoš · Vnorovy · Vracov · Vřesovice · Žádovice · Žarošice · Ždánice · Želetice · Žeravice · Žeraviny