OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Zelfportret als de apostel Paulus

Zelfportret als de apostel Paulus is een schilderij van de Noord-Nederlandse schilder Rembrandt, dat zich sinds 1956 in het Rijksmuseum Amsterdam bevindt.

## Voorstelling

Het is een zelfportret van Rembrandt. Maar in plaats van de gebruikelijke attributen, zoals een baret of een palet, draagt de schilder hier een witte tulband en houdt hij een bundel beschreven stukken papier vast. Ook is door zijn opengeslagen mantel een zwaard te zien dat hij op zijn borst draagt. Al deze details wijzen op de apostel Paulus, wiens zendbrieven later opgenomen werden in de bijbel en die vaak afgebeeld wordt met zwaard.
Het was Frederik Schmidt Degener die dit in 1919 voor het eerst opmerkte. Tot dat jaar stond het gewoon te boek als Zelfportret. Deze interpretatie werd begin jaren 90 van de twintigste eeuw bevestigd, toen tijdens een restauratie op de achtergrond een raam met tralies tevoorschijn kwam. Paulus werd in de loop van zijn leven tot vier keer toe gevangengenomen.

## Herkomst

Het werk bevond zich mogelijk in de verzameling van Everhard Jabach in Parijs. In Jabachs inventaris uit 1695 wordt een 'Portrait de Rimbrands, ayant un linge blanc autour de sa teste' (portret van Rembrandt met witte doek om het hoofd) vermeld. Waarschijnlijk gaat het hier om het Zelfportret als de apostel Paulus. Later was het in het bezit van de Franse schilder Nicolas Vleughels in Rome. In 1750 verkocht zijn weduwe het werk voor 100 scudi aan kardinaal Neri Maria Corsini in Rome. In 1799 bevond het zich nog in het Palazzo Corsini, waar het in prent gebracht werd door Giuseppe Longhi. Volgens een etiket op de achterzijde van het schilderij werd het in 1807 door de Londense kunsthandelaar William Buchanan naar Engeland overgebracht. Buchanan verkocht het voor 500 gienjes aan Charles Kinnaird, eigenaar van landgoed Rossie Priory in Perthshire. Dit moet voor 2 januari 1809 gebeurd zijn want op die dag maakte Charles Turner een mezzotint van het schilderij voor 'The Kinnaird Collection or Cabinet Picture Gallery'. Het bleef in het bezit van de familie Kinnaird tot het in 1936 verkocht werd voor £47.500 aan het verzamelaarsechtpaar Isaac de Bruyn (1872-1953), begiftigd met de Zilveren Anjer, en Johanna Geertruida van der Leeuw (1877-1960). Dit echtpaar liet het werk in december 1960 na aan het Rijksmuseum Amsterdam, na het in 1956 al in bruikleen aan dit museum gegeven te hebben.
# Zabrus uhagoni

Zabrus uhagoni is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Ruiz-Tapiador & Anichtchenko.
# Zabrus vasconicus

Zabrus vasconicus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Uhagon.
# Ziller

De Ziller is een rechterzijrivier van de Inn in de Oostenrijkse deelstaat Tirol. De rivier ontspringt in de hoofdkam van de Zillertaler Alpen, dicht bij de bergtop Dreiecker (2892 meter), die het grenspunt vormt tussen de Oostenrijkse deelstaten Tirol en Salzburg en het Italiaanse Zuid-Tirol. De rivier voedt hier het stuwmeer Zillergründl. De rivier stroomt vervolgens door de Zillergrund, om in Mayrhofen het water van de Zemmbach uit het Zemmtal op te nemen, dat op zijn beurt reeds het water van de Tuxerbach uit het Tuxertal heeft opgenomen. De Ziller stroomt verder door het Zillertal en neemt bij Zell am Ziller het water van de Gerlosbach uit het Gerlostal op. Bij Strass im Zillertal mondt de rivier vervolgens uit in de Inn.
Vroeger vormde de Ziller grotendeels de grens tussen het bisdom Innsbruck in het westen en het aartsbisdom Salzburg in het oosten.
De Ziller is op zijn hoogtepunt twintig meter breed en twee meter diep. Gemiddeld laat de rivier per seconde 43,1 m³ water door. Het water is rijk aan beek- en regenboogforellen en ook de vlagzalm doet het er goed.
* Gemeinsame Normdatei: 4067785-0
* Virtual International Authority File: 240804676
* WorldCat (via VIAF): 240804676
# Zout (smaak)

Zout is een van de vijf smaken, naast zoet, zuur, bitter en umami.
De voornaamste zoute smaken zijn natriumchloride (keukenzout), kaliumchloride, ammoniumchloride (salmiak) en lithiumchloride. Deze stoffen vervallen in ionen in het speeksel en de Na+ en Li+ ionen veranderen de lading in de receptorcellen in de tong om zo een reactie op gang te brengen.

## Fysiologie

De waarneming van zoutsmaak vindt plaats via zintuigcellen op de smaakpapillen van de tong. Deze cellen detecteren ionen van natrium en chloride die zich binden aan specifieke smaakreceptoren. Signalen worden vervolgens naar de hersenen gestuurd, waar ze worden geïnterpreteerd als zoutsmaak.

## Biologische rol

Zout heeft verschillende biologische functies in het menselijk lichaam, waaronder het handhaven van de waterbalans, het reguleren van de bloeddruk en het ondersteunen van zenuw- en spierfunctie. Het vermogen om zoutsmaak waar te nemen, speelt een belangrijke rol bij het reguleren van de inname van zout en het handhaven van een gezonde balans van elektrolyten.

## Toepassingen in voeding

Zout wordt al eeuwenlang gebruikt als smaakstof en conserveermiddel in voedselbereiding. Het verbetert niet alleen de smaak van voedsel, maar het kan ook de textuur verbeteren en de houdbaarheid verlengen. Overmatige consumptie van zout is echter gekoppeld aan gezondheidsproblemen zoals hypertensie (hoge bloeddruk) en hart- en vaatziekten.

## Culturele en culinaire aspecten

De waardering voor zoutsmaak varieert sterk tussen verschillende culturen en culinaire tradities. Sommige keukens maken uitgebreid gebruik van zout als smaakmaker, terwijl andere meer terughoudend zijn. Zout wordt ook vaak gebruikt als contrastmiddel om de smaak van andere ingrediënten in een gerecht te versterken.
# Zadelmot

Zadelmot kan verwijzen naar:
* distelzadelmot
* duizendbladzadelmot
* gemarmerde kruiskruidzadelmot
* grote zadelmot
* heelblaadjeszadelmot
* hoefbladzadelmot
* kruiskruidzadelmot
* variabele zadelmot
* zuidelijke distelzadelmot
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Zadelmot en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Zonopetala didymosticha

Zonopetala didymosticha is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Turner.
# Zelindopsis

Zelindopsis is een geslacht van vliegen (Brachycera) uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1946 door Anonymous.
# Zonsverduistering van 15 december 2039

De totale zonsverduistering van 15 december 2039 trekt veel over zee en is op land alleen te zien op Antarctica.

## Lengte
### Maximum

Het punt met maximale totaliteit ligt op Antarctica op coördinatenpunt 80.8604° Zuid / 172.7978° Oost en duurt 1m51,4s.

### Limieten

| Fenomeen | Code | Tijdstip UTC |
| Eerste contact bijschaduw | P1 | 14:17:22.8 UT |
| Eerste contact kernschaduw | U1 | 15:47:00.0 UT |
| Kernschaduw compleet vanaf | U2 | 15:52:09.2 UT |
| Bijschaduw compleet vanaf | P2 | Niet |
| Maximum eclips | GE | 16:22:11.2 UT |
| Bijschaduw compleet t/m | P3 | Niet |
| Kernschaduw compleet t/m | U3 | 16:52:03.3 UT |
| Laatste contact kernschaduw | U4 | 16:57:13.1 UT |
| Laatste contact bijschaduw | P4 | 18:26:52.8 UT |
# Zuidelijk Thai

Het Zuidelijk Thai (Thai: ภาษาไทยใต้) of Dambro is de taal die wordt gesproken in de veertien changwats in Zuid-Thailand (vanaf Changwat Prachuap Khiri Khan richting het zuiden). In totaal heeft de taal vijf miljoen sprekers, waarvan verreweg de meeste leven in Thailand. Ook wordt het Zuidelijk Thai gesproken in Noord-Maleisië en Zuid-Myanmar. Het is een Tai-taal, verwant aan het standaard-Thai. De meeste sprekers van het Zuidelijk Thai zijn ook capabel om standaard-Thai vloeiend te praten of te begrijpen: het verschilt niet veel van elkaar, al kunnen de verschillen in accenten en toonhoogtes miscommunicaties opleveren.
# Zonsverduisteringen van 2301 t/m 2310

De periode 2301 t/m 2310 bevat 24 zonsverduisteringen. Deze zijn onderverdeeld in de volgende typen:
* 8 totale
* 10 ringvormige
* 0 hybride
* 6 gedeeltelijke

## Overzicht

Onderstaand overzicht bevat alle details van deze zonsverduisteringen.
| Datum | UTC op Max | Type | Stijl | Saros nr | Magni- tude | Lengte op Max | Coördinaten op Max |
| 9 mei 2301 | 14:00:59 | totaal | centraal | 133 | 1.0354 | 3m 10s | 25.5z 11.0w |
| 1 nov. 2301 | 17:19:33 | ringvormig | centraal | 138 | 0.9786 | 2m 1s | 34.8n 57.2w |
| 29 apr. 2302 | 00:47:19 | ringvormig | centraal | 143 | 0.9825 | 1m 49s | 15.6n 170.0o |
| 22 okt. 2302 | 05:11:16 | totaal | centraal | 148 | 1.0413 | 3m 38s | 7.8z 102.9o |
| 18 apr. 2303 | 04:09:26 | ringvormig | centraal | 153 | 0.9341 | 5m 38s | 53.8n 83.7o |
| 11 okt. 2303 | 21:17:25 | totaal | centraal | 158 | 1.0596 | 4m 12s | 41.1z 163.2w |
| 7 mrt. 2304 | 11:34:24 | gedeeltelijk | | 125 | 0.2118 | - | 61.2z 111.8o |
| 6 apr. 2304 | 04:00:21 | gedeeltelijk | | 163 | 0.1189 | - | 61.2n 22.1o |
| 1 sep. 2304 | 03:07:40 | gedeeltelijk | | 130 | 0.5038 | - | 61.4n 118.2w |
| 30 sep. 2304 | 12:58:17 | gedeeltelijk | | 168 | 0.3030 | - | 61.2z 109.0w |
| 24 feb. 2305 | 18:46:09 | ringvormig | centraal | 135 | 0.9973 | 0m 13s | 45.7z 69.3w |
| 21 aug. 2305 | 10:35:44 | ringvormig | centraal | 140 | 0.9637 | 3m 21s | 41.5n 43.7o |
| 14 feb. 2306 | 08:17:49 | totaal | centraal | 145 | 1.0441 | 3m 49s | 11.3z 61.0o |
| 10 aug. 2306 | 11:55:10 | ringvormig | centraal | 150 | 0.9461 | 6m 37s | 4.6n 1.0o |
| 4 feb. 2307 | 00:08:01 | totaal | centraal | 155 | 1.0373 | 3m 12s | 25.7n 166.9o |
| 30 juli 2307 | 13:31:16 | ringvormig | centraal | 160 | 0.9602 | 3m 37s | 50.0z 48.7w |
| 25 dec. 2307 | 23:24:23 | gedeeltelijk | | 127 | 0.2585 | - | 65.7z 5.1w |
| 24 jan. 2308 | 13:33:40 | gedeeltelijk | | 165 | 0.2029 | - | 63.3n 63.0w |
| 19 juni 2308 | 12:57:53 | totaal | centraal | 132 | 1.0396 | 2m 8s | 84.1n 120.6o |
| 14 dec. 2308 | 02:34:52 | ringvormig | centraal | 137 | 0.9207 | 6m 31s | 73.4z 148.6o |
| 9 juni 2309 | 05:21:55 | totaal | centraal | 142 | 1.0783 | 6m 30s | 33.6n 102.7o |
| 3 dec. 2309 | 01:42:05 | ringvormig | centraal | 147 | 0.9254 | 9m 40s | 26.9z 154.6o |
| 29 mei 2310 | 22:04:50 | totaal | centraal | 152 | 1.0526 | 5m 10s | 12.5z 146.5w |
| 22 nov. 2310 | 04:24:19 | ringvormig | centraal | 157 | 0.9642 | 4m 16s | 17.9n 117.8o |

### Legenda

| Kolomhoofd | Uitleg |
| Datum | Datum op het moment van het maximum van de eclips |
| UTC op Max | Tijd in UTC op het moment van het maximum van de eclips |
| Type | Type van de eclips |
| Stijl | Binnen een type zijn verschillende stijlen mogelijk |
| Sarosnr | Het nr van de sarosreeks waartoe de eclips behoort |
| Magnitude | Percentage van verduistering van de middellijn van de zon op het moment van het maximum van de eclips |
| Lengte op Max | Tijdsduur van de eclips op de plek met het maximum |
| Coördinaten op Max | Coördinaten op het moment van het maximum van de eclips |
# Zonsverduisteringen van 2331 t/m 2340

De periode 2331 t/m 2340 bevat 25 zonsverduisteringen. Deze zijn onderverdeeld in de volgende typen:
* 7 totale
* 9 ringvormige
* 0 hybride
* 9 gedeeltelijke

## Overzicht

Onderstaand overzicht bevat alle details van deze zonsverduisteringen.
| Datum | UTC op Max | Type | Stijl | Saros nr | Magni- tude | Lengte op Max | Coördinaten op Max |
| 8 apr. 2331 | 06:57:09 | ringvormig | centraal | 144 | 0.9506 | 6m 7s | 9.2n 79.0o |
| 2 okt. 2331 | 19:39:16 | totaal | centraal | 149 | 1.0188 | 1m 55s | 4.0z 114.2w |
| 27 mrt. 2332 | 13:11:34 | ringvormig | centraal | 154 | 0.9944 | 0m 30s | 38.3z 2.0o |
| 21 sep. 2332 | 03:59:10 | ringvormig | centraal | 159 | 0.9613 | 3m 34s | 47.9n 142.3o |
| 15 feb. 2333 | 16:14:20 | gedeeltelijk | | 126 | 0.4270 | - | 70.9n 106.2w |
| 17 mrt. 2333 | 02:10:53 | gedeeltelijk | | 164 | 0.3651 | - | 72.1z 112.5w |
| 11 aug. 2333 | 14:06:48 | gedeeltelijk | | 131 | 0.3534 | - | 70.5z 66.9w |
| 10 sep. 2333 | 05:42:00 | gedeeltelijk | eerste eclips Sarosserie | 169 | 0.0592 | - | 72.0n 157.1w |
| 5 feb. 2334 | 07:50:29 | totaal | centraal | 136 | 1.0272 | 2m 33s | 24.6n 60.8o |
| 31 juli 2334 | 17:26:33 | ringvormig | centraal | 141 | 0.9851 | 1m 45s | 15.6z 81.8w |
| 25 jan. 2335 | 19:29:43 | ringvormig | centraal | 146 | 0.9784 | 2m 25s | 20.6z 105.9w |
| 21 juli 2335 | 03:57:49 | totaal | centraal | 151 | 1.0440 | 3m 58s | 34.0n 127.4o |
| 14 jan. 2336 | 23:56:42 | ringvormig | centraal | 156 | 0.9250 | 6m 19s | 69.6z 164.9w |
| 9 juli 2336 | 19:58:22 | totaal | centraal | 161 | 1.0657 | 3m 17s | 83.2n 49.4o |
| 2 jan. 2337 | 23:09:44 | gedeeltelijk | | 166 | 0.2434 | - | 67.2z 18.0o |
| 31 mei 2337 | 05:05:56 | totaal | centraal | 133 | 1.0309 | 2m 46s | 34.6z 121.2o |
| 23 nov. 2337 | 09:37:55 | ringvormig | centraal | 138 | 0.9786 | 2m 5s | 35.5n 53.8o |
| 20 mei 2338 | 15:14:20 | ringvormig | centraal | 143 | 0.9812 | 2m 7s | 14.5n 44.0w |
| 12 nov. 2338 | 21:52:54 | totaal | centraal | 148 | 1.0399 | 3m 38s | 11.7z 146.4w |
| 9 mei 2339 | 18:08:04 | ringvormig | centraal | 153 | 0.9392 | 5m 24s | 54.7n 114.5w |
| 2 nov. 2339 | 13:51:50 | totaal | centraal | 158 | 1.0536 | 3m 47s | 45.8z 48.3w |
| 29 mrt. 2340 | 03:03:37 | gedeeltelijk | | 125 | 0.1131 | - | 61.2z 137.3w |
| 27 apr. 2340 | 18:21:32 | gedeeltelijk | | 163 | 0.3005 | - | 62.0n 149.8o |
| 22 sep. 2340 | 18:01:34 | gedeeltelijk | | 130 | 0.2793 | - | 61.1n 1.4o |
| 22 okt. 2340 | 04:55:28 | gedeeltelijk | | 168 | 0.4387 | - | 61.7z 5.3w |

### Legenda

| Kolomhoofd | Uitleg |
| Datum | Datum op het moment van het maximum van de eclips |
| UTC op Max | Tijd in UTC op het moment van het maximum van de eclips |
| Type | Type van de eclips |
| Stijl | Binnen een type zijn verschillende stijlen mogelijk |
| Sarosnr | Het nr van de sarosreeks waartoe de eclips behoort |
| Magnitude | Percentage van verduistering van de middellijn van de zon op het moment van het maximum van de eclips |
| Lengte op Max | Tijdsduur van de eclips op de plek met het maximum |
| Coördinaten op Max | Coördinaten op het moment van het maximum van de eclips |
# Zybovka

Zybovka kan verwijzen naar:
* Zybovka (Koersk) - dorp in de oblast Koersk
* Zybovka (Toela) - dorp in de oblast Toela
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Zybovka en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Ällmora

Ällmora is een plaats in de gemeente Tyresö in het landschap Södermanland en de provincie Stockholms län in Zweden. De plaats heeft 96 inwoners (2005) en een oppervlakte van 70 hectare.
# Zuid

Zuid is een van de windstreken, naast noord, oost, en west.
Het zuiden is tegenovergesteld aan het noorden.
In het uiterste zuiden ligt de Zuidpool.

## Andere betekenissen

* Het Zuiden verwijst ook naar de Derde Wereld en wordt dan (als verwijzing naar een bepaald geografisch gebied) met een hoofdletter geschreven.
* Rotterdammers van de linkeroever van de Nieuwe Maas wonen "op Zuid".
* In sommige steden is er een wijk die de naam 'Zuid' draagt.
Noord · Oost · Zuid · West
# Zwartkapdwergtiran

De zwartkapdwergtiran (Myiornis atricapillus) is een zangvogel uit de familie Tyrannidae (tirannen).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van Costa Rica tot noordwestelijk Ecuador.

## Status

De grootte van de populatie is in 2019 geschat op 0,5-5 miljoen volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Zwartkapdwergtiran op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Émile Billard

Émile Billard (Le Havre, 5 april 1852 - Le Havre 29 juni 1930) was een Frans zeiler.
Billard behaalde samen met Paul Perquer tijdens de Olympische Zomerspelen 1900 de titel in de 10-20 ton klasse.

## Resultaten
### Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 1900 | Parijs | 1 10-20 ton klasse |
* (en) Profiel van Émile Billard op olympedia.org
# Émile Bongiorni

Émile Bongiorni (Boulogne-Billancourt, 19 maart 1921 – Superga, 4 mei 1949) was een Frans voetballer die speelde als een aanvaller.
Hij speelde voor Racing Club Paris toen hij voor het eerst werd opgeroepen voor het Franse nationale voetbalelftal. Hij speelde in totaal 5 interlands. In 1948 verhuisde hij van Racing Club naar Torino FC waarbij hij deel uitmaakte van Il Grande Torino.

## Superga-vliegramp

Op 4 mei 1949, aan het eind van een terugvlucht vanuit Lissabon, was het zicht boven Turijn zeer slecht, en de piloot maakte een vergissing, waardoor het vliegtuig tegen de ommuring van de basiliek van Superga vloog en verongelukte. Alle 31 inzittenden, onder wie Bongiorni, kwamen bij de Superga-vliegramp om het leven, waarmee ook aan het tijdperk van Il Grande Torino een einde kwam.

## Erelijst

* Serie A (1): 1948–49 (Torino FC; postuum)
* ↑ IL GRANDE TORINO. www.ilgrandetorino.net. Geraadpleegd op 15 mei 2021.
* https://www.national-football-teams.com/player/51846/Emile_Bongiorni.html
# Émile Benveniste

Émile Benveniste (Aleppo, 27 mei 1902 - Parijs, 3 oktober 1976) was een Franse wetenschapper op het gebied van structuralistische taalkunde in navolging van Ferdinand de Saussure. Daarnaast heeft hij de grammatica van de Indo-Europese talen en de Iraanse en Indogermaanse talen etymologie en onomastiek bestudeerd. Zijn werk is verzameld in een bundel met de titel Problèmes de linguistique générale ("Problemen van de algemene taalwetenschap").

## Loopbaan

Na eerst les te hebben gehad van Antoine Meillet aan de École pratique des hautes études, gaf Benveniste daar vanaf 1927 zelf les. In 1937 ontving hij van het Collège de France de leerstoel voor algemene grammatica en vergelijkende taalwetenschap, die hij in 1969 vanweg een slechte gezondheid weer moest opgeven. Van 1969 tot 1972 was hij nog wel de eerste voorzitter van de Internationale Vereniging voor Semiotische Studies. Verder werd hij in 1959 nog lid van de Poolse Academie van Wetenschappen, in 1960 van de Académie des inscriptions et belles-lettres en in 1965 van de Accademia dei Lincei.

## Voornaamste werk

In zijn werk Problemen bracht Benveniste enkele correcties aan in de structuralistische taalkunde van Saussure, vooral waar het het eerder gemaakte onderscheid tussen significant en significaat en tussen significaat en referent. Saussure was ervan uitgegaan dat de significant het concept was en het significaat een fonetisch patroon. Volgens Benvéniste daarentegen stond subjectiviteitcentraal en was taal geen puur stimulus/respons-systeem en hadden deze twee zaken iets gemeenschappelijks in de menselijke hersenen. Dit onderbouwde hij met name aan de hand van de in het lexicon van iedere taal aanwezige voornaamwoorden, waarvan de betekenis sterk afhankelijk is van de context. Daarnaast onderscheidde Benveniste deiktische taalelementen - zoals de persoonlijke voornaamwoorden ik en jij - van anaforische zoals de derde persoon.

## Werken

* Essai de grammaire sogdienne (Paris 1929)
* Origines de la formation des noms en indo-européen (Paris 1935)
* Noms d’agent et noms d’action en indo-européen (Paris 1948)
* Problémes de linguistique générale I (Paris 1966)
* Le vocabulaire des institutions indo-européennes (2 Bde., Paris 1969)
* Problèmes du language (Paris 1970)
* Problèmes de linguistique générale II (Paris 1974)

## Literatuur

* Phillipe Lejeune: Je est un autre. L'autobiographie et la littérature aux médias. Paris 1980.
* Beiheft "Polyphonic Linguistics. The Many Voices of Émile Benveniste" zu Semiotica 1981.
* Terry Eagleton: Literaturtheorie. Eine Einführung. Stuttgart und Weimar ??.
* É. Gilson: L’être et l’essence. Paris 1948.
* A. C. Graham: Disputers of the Tao. La Salle 1989.
* Julia Kristeva: Épistémologie de la linguistique. Hommage Émile Benveniste. Paris 1971.
* G. Serbat (Hg.): Émile Benveniste aujourd'hui. Paris 1984.
# Épenoy

Épenoy is een gemeente in het Franse departement Doubs (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 539 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Pontarlier.

## Geografie

De oppervlakte van Épenoy bedraagt 13,1 km², de bevolkingsdichtheid is 41,1 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Épehy

Épehy is een gemeente in het Franse departement Somme (regio Hauts-de-France) en telt 1088 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Péronne.

## Geografie

De oppervlakte van Épehy bedraagt 17,4 km², de bevolkingsdichtheid is 62,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Épehy met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Bezienswaardigheden

In de gemeente liggen drie Britse militaire begraafplaatsen met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog: Domino British Cemetery, Epehy Wood Farm Cemetery en Pigeon Ravine Cemetery.
# Į

De Į (onderkast: į) is een in het Latijns alfabet voorkomende letter. De letter wordt gevormd door het karakter I met een daaronder geplaatste ogonek, staartje in het Pools. De letter wordt onder meer gebruikt in het Litouws, Navajo, en Tlingit.

## Gebruik

In het Litouws is het de 14e letter van het Litouws alfabet en wordt uitgesproken als een uitgerekte ongeronde gesloten voorklinker [iː]. In het verleden werd de letter op een nasale wijze uitgesproken.
De letter wordt gebruikt in verschillende inheemse talen van Amerika, in de meeste van deze talen wordt deze letter uitgesproken als een genasaliseerde ongeronde gesloten voorklinker [ĩ].

## Weergave op de computer

In Unicode vindt men de Į onder de codes U+012E (hoofdletter) en U+012F (onderkast). Ze hebben dezelfde codes in de ISO 8859-4-codeset.
In TeX worden de Į en į weergeven door respectievelijk \k{I} en \k{i} te gebruiken.
In HTML worden respectievelijk de codes &#302; voor de hoofdletter Į en &#303; voor de onderkast į gebruikt.
* ↑ (en) Charset - Character sets: ISO-8859-4 (Baltic) - ISO-8859-4 code page charset.org; geraadpleegd: 03-03-2023
# Zuivelfabriek Sint-Macharius

De Zuivelfabriek Sint-Macharius was een melkverwerkend bedrijf gelegen in de Belgische deelgemeente Wontergem, thans een onderdeel van de Oost-Vlaamse stad Deinze.
Het oudste deel van de voormalige melkerij werd gebouwd begin van de jaren 30. Het nieuwe gedeelte rechts ervan werd gebouwd in 1950 en werd ingericht en gebruikt als kaasfabriek. Geheel rechts staat het herenhuis die diende als woonst voor de eigenaar.

## Molen

Op de site stond sinds 15e eeuw een windmolen, eerst een houten korenwindmolen en sinds 1855 een stenen stellingmolen. De familie De Wulf kocht de molen in 1911 en liet die volledig slopen in 1917. Eind jaren 20 besliste ze er een melkerij uit te baten. De melkerij bleef van 1930 tot 1993 in handen van de familie De Wulf, ook na de aansluiting bij Comelco.
De herenwoning zou een verbouwing en vergroting zijn van de woonst van de molenaar destijds en dateren uit de 19e eeuw. In de puntgevel van het oudste gedeelte van de melkerij staat het Sint-Machariusbeeldje in een nis, naar wie die melkerij werd genoemd.
Heden worden de gebouwen gebruikt als een verkoopsruimte voor dierenvoeding.
* ↑ De verdwenen molen van Wontergem - Molenecho's
* ↑ Zuivelfabriek Sint-Macharius - Website Inventaris Onroerend Erfgoed
# Zuivelplein

Zuivelplein kan verwijzen naar:
* Zuivelplein (Amsterdam), plein in Amsterdams Betondorp, met duplexwoningen.
* Zuivelplein (Bergen op Zoom), plein in Bergen op Zoom met enkele monumenten.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Zuivelplein en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.