OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sulcus temporalis inferior

De sulcus temporalis inferior of onderste slaapgroeve is een hersengroeve in de temporale kwab van de grote hersenen. De sulcus temporalis inferior vormt een scheiding tussen de bovenliggende gyrus temporalis medius (middelste slaapwinding) en de onderliggende gyrus temporalis inferior (onderste slaapwinding).

## Verloop

Zoals vele andere hersengroeven is het verloop van de sulcus temporalis inferior niet continu. Hij wordt onderbroken door een aantal gyri transitivi (overgangswindingen) en kent een ingewikkeld verlooppatroon met een aantal vertakkingen, waarvan een aantal delen weer kunnen doorlopen in andere hersengroeven.
* ↑ Foster, F.D. (1891-1893). An illustrated medical dictionary. Being a dictionary of the technical terms used by writers on medicine and the collateral sciences, in the Latin, English, French, and German languages. New York: D. Appleton and Company.
* ↑ Federative Committee on Anatomical Terminology (1998). Terminologia Anatomica. Stuttgart: Thieme
* ↑ Pinkhof, H. (1923). Vertalend en verklarend woordenboek van uitheemsche geneeskundige termen. Haarlem: De Erven F. Bohn.
* 1 2 Nieuwenhuys, R., Voogd, J., Huijzen, C. van (1988). The human central nervous system: a synopsis and atlas (3de uitgave). Berlijn/Heidelberg/New York: Springer
* ↑ Ono, M., Kubik, S. & Abernathey, C.D. (1990). Atlas of the cerebral sulci. New York: Thieme.
* ↑ Ochiai, T., Grimault, S., Scavarda, D., Roch, G., Hori, T., Riviere, D., Mangin, J.F. & Regis, J. (2004). Sulcal pattern and morphology of the superior temporal sulcus. Neuroimage 22, 706-719.
# Suriname op de Olympische Zomerspelen 2020

Suriname nam deel aan de Olympische Zomerspelen 2020 in Tokio, Japan.
Aan de spelen deden drie Surinaamse sporters mee. Via een kwalificatie was dat de wielrenner Jaïr Tjon En Fa, en via wildcards waren dat de badmintonner Sören Opti en de zwemmer Renzo Tjon A Joe. Het was dit jaar voor het eerst in de geschiedenis dat de Surinaamse Atletiek Bond geen afvaardiging stuurde naar de Olympische Zomerspelen. Kort voor vertrek werd Opti positief bevonden op COVID-19, waardoor zijn deelname niet door kon gaan.

## Atleten

Hieronder volgt een overzicht van de atleten die zich hebben verzekerd van deelname aan de Olympische Zomerspelen 2020.
| sport | mannen | vrouwen | totaal |
| Wielersport Wielersport | 1 | 0 | 1 |
| Zwemmen Zwemmen | 1 | 0 | 1 |
| totaal | 2 | 0 | 2 |

## Sporten
### Wielersport
#### Baanwielrennen
##### Sprint

| atleet | onderdeel | kwalificaties | kwalificaties | ronde 1 | herkansing 1 | ronde 2 | herkansing 2 | kwartfinale | halve finale | finale | finale |
| atleet | onderdeel | tijd | rang | tegenstander tijd | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | tegenstander uitslag | rang |
| Jaïr Tjon En Fa | sprint | 9,472 | 6 Q | Levy V | Hart Xu W | Lavreysen V | Vigier V | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst |

##### Keirin

| atleet | onderdeel | ronde 1 | herkansing | kwartfinale | halve finale | finale |
| atleet | onderdeel | rang | rang | rang | rang | rang |
| Jaïr Tjon En Fa | keirin | 6 | 2 Q | 3 Q | 3 FA | 4 |

### Zwemmen
#### Mannen

| atleet | onderdeel | series | series | halve finale | halve finale | finale | finale |
| atleet | onderdeel | tijd | rang | tijd | rang | tijd | rang |
| Renzo Tjon-A-Joe | 50 m vrije slag | 22,56 | 36 | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst | niet geplaatst |
* ↑ De Ware Tijd, Suriname met drie sporters naar Olympische Spelen, Marinio Balsemhof, 6 juli 2021
* ↑ De Ware Tijd, Surinaamse atletiekgemeenschap teleurgesteld, 9 juli 2021
* ↑ Dagblad Suriname, En toen waren er nog maar twee voor Spelen Japan, 14 juli 2021
# Surinaams Instituut voor Voedselveiligheid

Het Surinaams Nationaal Instituut voor Voedselveiligheid (SNIV) is een Surinaamse overheidsinstantie.
Het initiatiefvoorstel voor de SNIV werd op 28 februari 2020 door vier DNA-leden ondertekend en voorgelegd en enkele dagen later aangenomen. Met het voorstel werden de taken van verschillende autoriteiten die voedselveiligheid in hun portefeuille hadden samengevoegd binnen één instituut. De voorgaande wetgeving dateerde nog uit het jaar 1911. De oprichting van het instituut vond in maart 2020 plaats tijdens de regering Desi Bouterse. Een half jaar eerder kondigde de toenmalige oppositieleider Chan Santokhi en latere president van Suriname al aan het instituut te zullen oprichten zo gauw hij aan de macht zou komen. De aanleiding vormde toen een importstop door de Europese Unie van bepaalde groenten en fruit uit Suriname. De oprichting van het SNIV ontving steun uit de agrarische sector.
* ↑ DNA, Initiatiefvoorstel SNIV, 28 februari 2020
* ↑ Suriname Herald, Suriname heeft nu instituut voor voedselveiligheid, 3 maart 2020
* ↑ Starnieuws, Santokhi: Leider, bestuur en beleid land worden vervangen, 16 december 2019
* ↑ Suriname Herald, VHP bezorgd over stopzetting export groente en fruit, 14 december 2019
* ↑ De Ware Tijd, Agrariërs blij met initiatiefwet nationaal instituut voedselveiligheid, 8 april 2020
# Surinaams-Zwitserse betrekkingen

Surinaams-Zwitserse betrekkingen verwijzen naar de huidige en historische betrekkingen tussen Suriname en Zwitserland.

## Diplomatieke banden

De diplomatieke betrekkingen werden in 1979 wederzijds gevestigd. Suriname wordt in Zwitserland vertegenwoordigd vanuit de ambassade in Brussel. In Suriname wordt Zwitserland vertegenwoordigd vanuit de Zwitserse ambassade in Venezuela.

## Economische banden

In 2018 importeerde Zwitserland ongeveer een miljard Amerikaanse dollar aan goederen uit Suriname in de categorie edelstenen en kostbare metalen, waarbij het voornamelijk gaat om in Suriname gedolven goud. Vanuit Zwitserland kwamen goederen ter waarde van circa 4,8 miljoen dollar Suriname binnen. Hierbij gaat het vooral om chemische middelen en machines.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Suriname–Switzerland relations op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Superpartner

Een superpartner (of sparticle) is een hypothetisch elementair deeltje. Het woord superpartner is een samenstelling van de woorden supersymmetrie en partner.

## Superpartner

Volgens de theorie van supersymmetrie, zou elke fermion een partner boson moeten hebben, en omgekeerd. Supersymmetrie voorspelt dat een deeltje en zijn superpartner dezelfde massa zouden hebben. Er is nog geen enkele superpartner van een deeltje uit het standaardmodel gevonden.
In de uitgebreide supersymmetrie kan er meer dan 1 superdeeltje voor een bepaald deeltje zijn. Bijvoorbeeld met twee exemplaren van supersymmetrie in vier dimensies, zou een foton twee fermionen superpartners en een scalaire superpartner kunnen hebben.

## Superpartners creëren

Als de supersymmetrietheorie juist is, zou het mogelijk zijn om deze deeltjes te creëren. Maar dat zal niet makkelijk zijn want de theorie geeft geen voorspelling van de massa van deze deeltjes; die kan duizend keer groter zijn dan hun overeenkomende deeltjes.
Tot nu toe zijn er nog geen deeltjesversnellers die genoeg energie konden creëren voor de vorming van superpartners; ook met de Large Hadron Collider van CERN is dat niet gelukt. Het antwoord van de theoretici is telkens dat er bij hogere energieën moet worden gekeken.
# Susanna Pouwlina Storm-Mauve

Susanna Pouwlina Storm-Mauve (Haarlem, 8 november 1839- Bloemendaal (Noord-Holland), 15 september 1906) was een Nederlands alt, die bekend werd in Frankrijk.
Ze was dochter van predikant Willem Carel Mauve en Elisabeth Margaretha Hirschig. Broer Anton Mauve, een jaar ouder dan Susanna, was kunstschilder. Zelf trouwde ze in 1983 met bloemist Hendrik Anthonij Nicolaas Storm.
Van haar vooropleiding is weinig bekend, maar ze vervolgde haar studie, ook na haar huwelijk, bij Carl Schneider in Keulen, maar ook in Parijs. Ze werd dan ook bijna uitsluitend bekend onder haar huwelijksnaam. De opleiding in Parijs leverde haar vanwege haar hoede uitspraak van de Franse taal aanstellingen op als zangeres en pedagoge. Met name in het oeuvre van César Franck, die toen opgang deed, voelde zij zich thuis. In Parijs trof zij in Simon van Milligen een andere Nederlander; hij was er koordirigent. Ze werd vriendin van de familie Ernest Chausson. Hij zou een liederenbundel aan haar opgedragen hebben. Zij trad er veelvuldig op tijdens huiskamerconcerten. In de jaren nul van de 20e eeuw vestigde zij zich toch in Arnhem en Bloemendaal en begon aldaar zanglessen te geven, maar overleed al snel daarna.
Zij was een van de zangeres die optraden bij de opening van het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen aan de Zwarteweg in Den Haag. Ze was 2 december 1874 solisten in een inwijdingscantate geschreven door Willem Nicolaï. Vanwege dit optreden dook haar naam steeds op in de pers als die instelling weer een jubileum vierde, totdat het in 1964 afbrandde.
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 169 meldt geboortejaar 1841
* Redactie, Driekwart eeuw gebouw voor K. en W.. De Maasbode (4 november 1949). Geraadpleegd op 26 december 2022 – via delpher.nl.
* Redactie, Familieberichten, overlijdensbericht. Het nieuws van den dag (19 september 1906). Geraadpleegd op 26 december 2022 – via delpher.nl.
* Redactie, Storm-Mauve overleden. Het Vaderland, Arnhemsche Courant (22 september 1906). Geraadpleegd op 26 december 2022 – via delpher.nl.
* Redactie, Storm-Mauve overleden. Weekblad voor muziek (29 september 1906). Geraadpleegd op 26 december 2022 – via delpher.nl.
* Simon van Milligen, Storm-Mauve overleden. Caecilia (1906). Geraadpleegd op 26 december 2022 – via delpher.nl.
# Symfonie nr. 4 (Orthel)

Léon Orthel voltooide zijn Symfonie nr. 4 in 1949. Hij schreef het tussen zijn "Kleine balletsuite" en Twee liederen op tekst van Rainer Maria Rilke (Der Tod der Geliebten en Ist ein Schloss).
Na symfonie nr. 1 (1936), nr. 2 (1940) en nr. 3 (1943) kwam Orthel in 1948 met zijn vierde symfonie (hij schreef er in totaal zes). Het is volgens Orthel zelf een sinfonia concertante voor piano en symfonieorkest. Sommige recensenten vonden de pianopartij echter zo dominant, dat ze het richting een pianoconcert schreven. De partituur vermeldde "Voor moeders nagedachtenis; ter herinnering aan najaar 1909 en 1 september 1948".
Het werk beslaat slechts één deel, waarbij volgens muziekrecensent Wouter Paap virtuositeit en dramatiek elkaar afwisselen. Nadat Willem van Otterloo het op 15 november 1950 had uitgevoerd met Orthel achter de piano en het Residentieorkest, kreeg het uitvoeringen door het Rotterdams Philharmonisch Orkest onder leiding van Eduard Flipse (nog datzelfde jaar) en het Concertgebouworkest onder leiding van Jean Fournet (28 februari en 1 maart 1951).
Orthel schreef een uitgebreid symfonieorkest voor:
* solopiano
* 3 dwarsfluiten (III ook piccolo), 3 hobo’s, 3 klarinetten (III ook basklarinet), 2 fagotten, 1 contrafagot (ad libitum)
* 4 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, 1 tuba (ad libitum)
* pauken, percussie
* violen, altviolen, celli, contrabassen
* Uitgave Etcetera: Jean Fournet met het Radio Filharmonisch Orkest in een opname uit 1965; boekwerkje geschreven door Otto Ketting
* Donemus
* ↑ Volgens zijn lijst aan opusnummers
* ↑ Catharina Maria Vermunt overleed 6 september 1948.
* ↑ De Tijd, 16 november 1950
# Symfonie nr. 4 (Oldberg)

Arne Oldberg voltooide zijn symfonie nr. 4 opus 50 op 24 augustus 1939. Alhoewel Oldberg meestentijds in Evanston (Illinois) verbleef is de symfonie voor een groot deel gecomponeerd in Estes Park (Colorado), alwaar hij een zomerhuis had. Veel van zijn composities kwamen in de staat Colorado tot stand. Het werk dat waarschijnlijk alleen in en om Chicago is uitgevoerd werd langzaam geïntroduceerd. Het eerste deel kreeg haar uitvoering als een fantasie op 15 juli 1939 onder leiding van Willem van Hoogstraten. Plaats van handeling was Ravinia Park in Highland Park (Illinois). Vervolgens ging de componist weer aan de slag en bewerkte het en breidde het uit. Ravinia Park was tevens de plaats van de eerste uitvoering van het langzame derde deel. Nicolai Malko dirigeerde op 14 juni 1941.
De eerste uitvoering van het totale werk kwam op oudejaarsavond 31 december 1942 om 20:45 door het Chicago Symphony Orchestra onder leiding van Frederick Stock. Oldberg droeg het werk aan deze dirigent en dat orkest op. Een volgende uitvoering kwam op 1 januari 1943 om 15:30 door dezelfde combinatie. Het programma was beide avonden hetzelfde:
* ouverture nr. 2 van David van Vactor¹
* Symfonie nr. 4 van Oldberg
* pauze
* Pianoconcert nr. 2 in Bes-majeur opus 83 van Johannes Brahms met Artur Rubinstein.
De symfonie nr. 4 in B-mineur bestaat uit vier delen:
* Moderato respressivo
* Animato
* Andante con moto, repressivo
* Molto sonore e con anima
De componist schreef in het programmaboekje over de symfonie “dat deel 1 de introductie stemmig was en persoonlijk; het is geschreven in de sonatevorm”. Zoals gebruikelijk wordt het thema vervolgens uitgewerkt en komt het in de vervolgdelen in bewerkte vorm terug. Het programmaboekje werd geprint inclusief voorbeelden uit de partituur. Naast componist wilde Oldberg kennelijk ook zijn kwaliteiten als muziekleermeester gebruiken.
De componist is in Europa grotendeels onbekend; het is dan ook niet ondenkbaar dat het werk ooit is uitgevoerd buiten de Verenigde Staten.

## Bron

* Programmaboekje ter beschikking gesteld door Chicago Symphony Orchestra
# Symbolophorus californiensis

Symbolophorus californiensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van lantaarnvissen (Myctophidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door Eigenmann & Eigenmann.
* ↑ (en) Symbolophorus californiensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Symbolophorus californiensis. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Symbolophorus kreffti

Symbolophorus kreffti is een straalvinnige vissensoort uit de familie van lantaarnvissen (Myctophidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1981 door Hulley.
* ↑ (en) Symbolophorus kreffti op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Symbolophorus kreffti. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Synema langheldi

Synema langheldi is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Synema. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Maria Dahl.
# Sympycnodes rhaptodes

Sympycnodes rhaptodes is een vlinder uit de familie van de houtboorders (Cossidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1942 door Turner.
# Sympycnidelphus texanus

Sympycnidelphus texanus is een vliegensoort uit de familie van de slankpootvliegen (Dolichopodidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Harmston.
# Susquehannock

De Susquehannock of Conestoga waren Irokees-sprekende inheemse Amerikanen, die leefden bij de Susquehanna rivier en haar zijrivieren van New York, Oost en Centraal-Pennsylvania tot Maryland. Ze woonden ook in het noorden van West Virginia en delen van zuidwest Pennsylvania.
De Conestaga samenleving was een confederatie van twintig kleinere stammen, die in de steden langs de Susquehanna rivier woonden.

## Naam

De Huron noemden hen de Andastoerrhonon, de Fransen Andaste. Hun vijand, de Lenape/Delaware, noemden hen Sisawehak Hanna Len (oesterrivier volk), Mengwe (zonder penis) en Miqui (vreemd, anders). De Nederlanders en Zweden noemden hen daarom Minquas. De Powhatan-sprekende volken van de kust van Virginia noemden hen Sasquesahanough. De Engelsen van Maryland en Virginia kwamen zo op Susquehannock. De Engelsen van Pennsylvania noemden hen in de 18e eeuw Conestoga, naar Conestoga Town (Quanestaqua), een van hun overgebleven steden. Kanastoge was een Irokese term.

## Geschiedenis

De Conestaga zouden oorspronkelijk van een grote riviervallei in het westen zijn gekomen.
John Smith ontmoette hen voor het eerst in 1608 bij Chesapeake Bay en gaf een beschrijving in zijn dagboek: 'Ze maten het kuitbeen van de langste man en kwamen op drie kwart yard uit [69 cm] en zijn hele been was daarmee in verhouding; daarom was hij de statigste en beste man die ze ooit zagen. Zijn pijlen waren vijf kwart [yard, 114 cm], met punten van splinters van een witte steen als kristal (..) Zij zijn het vreemdste volk van die landen, zowel in taal als kleding; want hun taal, passend bij hun proporties, galmt als het ware als een luide stem in een kelder of een grot, als een echo.' Op zijn landkaart noemde hij hen reuzen.
John Smith noemde als hun hoofdsteden Attock, Quadroque, Tesinigh en Utehowig.
In 1600 zou hun bevolking nog uit 5000 tot 7000 mensen hebben bestaan. De binnenlandse Conestoga verbonden zich met Nederlandse en Zweedse handelaren en kwamen door het ruilen van beverhuiden in het bezit van vuurwapens, waarmee ze hun tegenstanders, de Lenape een stap voor waren.
In het midden van de jaren zeventig van de 17e eeuw was er een snelle bevolkingsafname, waarschijnlijk door infectieziekten als de pokken. In 1678 werden ze overweldigd door de 'Haudenosaunee Confederatie'. Mogelijk ontkwamen er Conestoga naar het westen, maar in 1700 waren er in de Susquehanna vallei nog slechts 300 mensen, naast een andere overgebleven groep in Conestoga, Pennsylvania. De Conestoga in Conestoga Town werden in 1763 vóór de Amerikaanse Revolutie uitgemoord door de Paxton Boys, omdat ze volgens geruchten de Pontiac's War zouden steunen.
* ↑ J.Vieira, H.Newman (2015), Giants on Record, Avalon Rising Publications, Glastonbury, p.42
# Suspo-emulsie

Een suspo-emulsie is een combinatie van een emulsie en een suspensie. Meer bepaald is het een dispersie van respectievelijk een of meerdere niet-oplosbare vloeistoffen en een of meerdere fijn verdeelde vaste stoffen in een vloeistof. Dergelijke formuleringen worden toegepast in cosmetica, landbouwchemicaliën en verven. Zo kunnen gewasbeschermingsmiddelen of pesticiden gemaakt worden met twee of meer actieve stoffen, die een bredere werking hebben. Er hoeft dan minder product gebruikt te worden, er zijn minder of geen tankmengingen nodig en er moet minder vaak gesproeid worden. Dit betekent ook een besparing in tijd en geld. Gewasbeschermingsmiddelen die een suspo-emulsie bevatten worden aangeduid met de letters SE.

## Beschrijving

Een suspo-emulsie is een colloïdale dispersie met minstens twee vloeibare fasen (de continue fase en niet-mengbare vloeistof) en minstens een vaste fase. De formulering vereist een oordeelkundige keuze van oppervlakteactieve stoffen en stabilisatoren om zowel de emulsie als de suspensie gedurende langere tijd te stabiliseren in de vloeistof en ten opzichte van elkaar. Destabilisatie kan plaatsgrijpen wanneer vaste deeltjes zich hechten aan emulsiedruppels; dit wordt heteroflocculatie genoemd. Andere fenomen die kunnen optreden zijn:
* faseovergang, wanneer de vaste fase gedeeltelijk oplosbaar is in de gedispergeerde vloeistoffase
* kristallisatie van de gedispergeerde vloeistof
* sedimentatie van gesuspendeerde deeltjes
* Ostwald-rijping, waarbij er een massastroom optreedt van kleine colloïdale deeltjes naar grotere, die aangroeien terwijl de kleine verder krimpen tot ze beneden een kritische afmeting komen en volledig oplossen
Zogenaamde styreen-acryl-copolymeren zijn geschikt als dispergeermiddel voor suspo-emulsies.

## Literatuur

* J. Santos, L.A. Trujillo, N. Calero, M.C. Alfaro & J. Muñoz (2013) - Physical Characterization of a Commercial Suspoemulsion as a Reference for the Development of Suspoemulsions, Chemical Engineering & Technology, 36 (11), pp. 1883–1890
* ↑ Atlox Metasperse 100L
# Syphax

Syphax kan verwijzen naar:
* Syphax (berg), een berg in Canada
* Syphax (koning), een koning van de Masaesylen in West-Numidië
* Syphax (motorfiets), een Frans historisch motorfietsmerk
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Syphax en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Synomelix faciator

Synomelix faciator is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Idar in 1983.
# Syedra (geslacht)

Syedra is een geslacht van spinnen uit de familie hangmatspinnen (Linyphiidae).

## Soorten

De volgende soorten zijn bij het geslacht ingedeeld:
* Syedra apetlonensis Wunderlich, 1992
* Syedra caporiaccoi Kolosváry, 1938
* Syedra gracilis (Menge, 1869)
* Syedra myrmicarum (Kulczyński, 1882)
* Syedra nigrotibialis Simon, 1884
* Syedra oii Saito, 1983
* Syedra parvula Kritscher, 1996
* Syedra scamba (Locket, 1968)
* ↑ Platnick, N.I. (2012) The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History. DOI: 10.5531/db.iz.0001.
# Syedra

Syedra kan verwijzen naar:
* Syedra (stad), een ruïnestad in Turkije, van de 7e eeuw v.Chr. tot de 13e eeuw in Cilicië
* Syedra (geslacht), een geslacht van spinnen uit de familie hangmatspinnen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Syedra en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Synuchus dulcigradus

Synuchus dulcigradus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1873 door Bates.
# Sønder Stenderup (parochie)

Sønder Stenderup is een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Kolding. De parochie maakt deel uit van het bisdom Haderslev en telt 860 kerkleden op een bevolking van 930 (2004).
De parochie maakte deel uit van Tyrstrup Herred, sinds 1864 van Nørre Tyrstrup Herred. In 1970 werd de parochie opgenomen in de nieuwe gemeente Kolding.
Aabenraa · Aale · Adsbøl Kirkedistrikt · Aller · Almind · As · Asserballe · Åstrup · Augustenborg · Barrit · Bevtoft · Bjerning · Bjerre · Bjolderup · Bov · Brændkjær · Bramdrup · Bredballe · Bredsten · Bredstrup · Broager · Christians · Christians · Dalby · Daugård · Dybbøl · Egen · Egernsund · Egtved · Egvad · Eltang · Engum · Ensted · Erritsø · Felsted · Fjelstrup · Frørup · Gammel Haderslev · Gårslev · Gauerslund · Genner Kirkedistrikt · Glud · Grarup · Gråsten-Adsbøl · Grejs · Haderslev Vor Frue Domsogn · Halk · Hammelev · Hammer · Hannerup · Harte · Havnbjerg · Hedensted · Hejls · Hellevad · Herslev · Hjarnø · Hjarup · Hjerndrup · Hjordkær · Højen · Højrup · Holbøl · Hoptrup · Hornborg · Hornstrup · Hornum · Hørup · Hover · Hvejsel · Hvirring · Ildved Kirkedistrikt · Jegerup · Jelling · Jels · Jerlev · Jordrup · Juelsminde · Kegnæs · Ketting · Klakring · Klejs Kirkedistrikt · Kliplev · Kollerup · Korning · Kristkirkens · Kværs · Langskov · Lejrskov · Linnerup · Løjt · Løsning · Lyng · Mølholm · Moltrup · Nordborg · Nørre Bjert · Nørremarks · Notmark · Nybøl · Oksbøl · Ølsted · Ørum · Øsby · Øster Løgum · Øster Snede · Pjedsted · Rinkenæs · Rise · Sankt Johannes · Sankt Marie · Sankt Michaelis · Sankt Nicolai · Sankt Nikolaj · Seest · Simon Peters · Sindbjerg · Skibet · Sønder Bjert · Sønder Starup · Sønder Stenderup · Sønder Vilstrup · Sottrup · Store Dalby · Svenstrup · Tandslet · Taulov · Tørring · Trinitatis · Uge · Ulkebøl · Ullerup · Urlev · Varnæs · Vejlby · Vilstrup · Vinding · Viuf · Vonsbæk · Vonsild · Vor Frelsers
# Sønder Vilstrup

Sønder Vilstrup is een plaats in de Deense regio Zuid-Denemarken, gemeente Haderslev. De plaats telt 368 inwoners (2008). Sønder in de naam geeft aan dat het huidige dorp iets ten zuiden van de kerk van de parochie ligt.