OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kalliohasu

Kalliohasu is een Zweeds eiland behorend tot de Haparanda-archipel. Het eiland ligt in de monding van de Keräsjoki nabij Nikkala. Het heeft geen oeververbinding en geen bebouwing.
Abborrgrundet · Ala Penno · Björn · Björn sten · Blåsut (Haparanda) · Byskär · Dagsten · Enskär · Etukari (Haparanda) · Eva (eiland) · Granholmen (Haparanda) · Granvik · Grusbrännan · Gunnaren · Hamngrundet (eiland) · Hamngrundet (zandbank) · Hamppuleiviskä · Hanhinkari · Hargrundet · Harrinkrunni · Haru · Hasu -Hietasaari (Haparanda) · Honkasaarenkrunni · Honkasaari · Horden · Huitori · Huitorin Ulkokari · Huitorintöyrä · Hylkiletto · Hyyppä · Hälskerinkrunni · Höynänkari (noord) · Höynänkari (zuid) · Islandet · Iso Lehtikari · Isokivenkari · Isokrunni · Joutokrunni · Juopalla · Kaitta · Kajava · Kalkkikari (Hanhinkari) · Kalkkikari (Seskarö) · Kalliohasu · Kataja · Katajankrunni · Kelkkaletto · Keräsniemenkari · Keski Penno · Klauksenkari · Klaus (eiland) · Koijukari · Koijuluoto · Kokkotöyrä · Korkea · Kourinkrunni · Kraaseli · Kraaseligrundet · Kraaselikrunni · Kråkholmarna · Kuninkaankari · Kurikanmatalat · Kurikka (eiland) · Kutarna · Kuusiriskilö · Kuusitiipuri · Laahaja · Laitakari (Haparanda) · Legionen · Lehmäkari · Lehtitiipuri · Leiskeri · Lellikrunni · Leppikari - Leppäriskilö · Letonkluppi · Letonkrunni · Letto · Liipa · Lill-Austi · Lilla Almsten · Lilla Harrsten · Lilla Hepokari · Lilla Vasti · Länsikrunni · Lådan · Långören (Haparanda) · Löngrunden · Mali (eiland) · Matalinkari · Meriklupu · Mustakari · Nidunkari · Nissu · Norrviksgrundet · Nuottalahenkari · Nälkäkrunni · Ostgrundet · Paha · Paljas (eiland oost) · Paljas (eiland west) · Pensaskari · Pihjalakari · Pikku Lehtikari · Pikku Tervakari · Pikkukrunni · Pirttiluoto · Piskan · Pitkäkari · Pohjaskluppi · Pohjaskrunni · Pojkarna · Prokko · Puukko · Puukkonkrunni · Pöllö · Rajakari · Rautakrunni · Rautaletto (Haparanda) · Remu · Revässaari · Riekonkari · Riitakrunni · Riskilö · Ristikari · Räiskä · Salakrunni · Saltgrundet · Sandskär (Haparanda) · Santasaari · Sarven Riskilö · Sarvenkataja · Satula · Selkäkari (Haparanda) · Seskar Furö · Seskarö (eiland) · Sinnerstenarna · Sipi · Skomakaren · Skratten · Sprallen · Stenungarna · Stor-Austi · Stora Almsten · Stora Hamnskär · Stora Harrsten · Stora Hepokari · Stora Vasti · Svartsten · Säivisklubbarna · Sölkäkari (Salmis) · Sölkäkari (Seskarö) · Sölkäkarinkrunni · Taipaleenkari · Tallrikarna · Tantamanni · Tervakari · Tervaletto · Tervasaarenkrunni · Tiilikrunni · Tirro · Tomten · Torne-Furö · Torne-Furögrund · Torvikari · Töyrä · Vasikka · Vasikkasaari (Kalalahti) · Vasikkasaari (Nikkala) · Vettarna · Viinalanmatala · Vikaren · Vähä Lehtikari · Västra Knivskär · Vågören · Ykspihlaja · Yli Penno · Ylikari (noord) · Ylikari (zuid) · Äimä · Östra Knivskär · Östra Launinkari · Öystinkari
# Verzorgingsplaats Lokkant

Verzorgingsplaats Lokkant is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A73 Nijmegen-Maasbracht tussen afrit 5 en knooppunt Rijkevoort nabij Haps, gemeente Land van Cuijk.
Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van TotalEnergies en een Fastned-snellaadstation.
Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Hondsiep.
Richting Maasbracht: Lokkant · De Wuust · Hoogvonderen
Richting Ewijk: Spik · Romeinse Put · Hondsiep
# Kanton Joigny

Kanton Joigny is een kanton van het Franse departement Yonne. Kanton Joigny maakt deel uit van het arrondissement Auxerre. Het heeft een oppervlakte van 254,97 km² en telt 18.458 inwoners in 2018, dat is een dichtheid van 72 inwoners per km².

## Gemeenten

Het kanton Joigny omvatte van 1973 tot 2014 de volgende gemeenten:
* Béon
* Cézy
* Champlay
* Joigny (hoofdplaats)
* Looze
* Paroy-sur-Tholon
* Saint-Aubin-sur-Yonne
* Villecien
* Villevallier
en werd ingevolge het decreet van 13 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015 uitgebreid met volgende gemeenten, alle afkomstig van het opgeheven kanton Saint-Julien-du-Sault :
* La Celle-Saint-Cyr
* Cudot
* Précy-sur-Vrin
* Saint-Julien-du-Sault
* Saint-Loup-d'Ordon
* Saint-Martin-d'Ordon
* Verlin
Tegelijkertijd werd Paroy-sur-Tholon overgeheveld naar het Kanton Charny.
# Vietnamese Arbeiders- en Boerenpartij

De Vietnamese Arbeiders- en Boerenpartij (Vietnamees: Đảng Công Nông Việt Nam, DCNVN) was een Zuid-Vietnamese sociaaldemocratische politieke partij die van 1969 tot 1975 bestond.

## Geschiedenis

De DCNVN werd in 1969 opgericht op initiatief van Nguyen Ba Can. De partij zelf was een fusie van twee kleinere sociaaldemocratische partijen, de Sociaaldemocratische Unie en de Algemene Confederatie van Vietnamese Arbeiders. Deze laatste organisatie was tevens een vakvereniging. Sinds haar oprichting maakte de DCNVN deel uit van het Nationaal Sociaaldemocratisch Front, een koepelorganisatie van verschillende Zuid-Vietnamese politieke partijen onder het leiderschap van Nguyen Van Thieu, de president van de republiek.
In de chaotische laatste dagen van het Zuid-Vietnamese regime, diende Nguyen Ba Can nog korte tijd als premier van het land. Hij gaf leiding aan een regering van nationale eenheid (4 april - 24 april 1975), wier macht echter niet verder reikte dan de belegerde hoofdstad Saigon. Na de val van de hoofdstad werd de DCNVN ontbonden.
De DCNVN hanteerde de vlag van het Nationaal Sociaaldemocratisch Front als partijvlag.
# Vietnamella thani

Vietnamella thani is een haft uit de familie Vietnamellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1972 door Tshernova. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Kamešnica (Dinarische Alpen)

Kamešnica is een berg op de zuidwestgrens tussen Bosnië en Herzegovina en Kroatië (Dalmatië). Zij vormt een extensie van de Dinara en strekt zich uit tot de bergpas bij Vaganj (1173 meter) in het noordwesten en tot Buško jezero (een door mensen gemaakt meer). De Kamešnica ligt grotendeels in Bosnië en Herzegovina, zo ook het hoogste punt van de berg; Konj op 1852 m, die ook uitzicht biedt op beide landen. Met helder weer kunnen de eilanden in de Adriatische Zee gezien worden.

## Natuur

Dankzij haar geografische ligging is de berg een goede plekt voor flora en fauna. De Kamešnica is populair onder wandelaars gezien de vele wandelpaden en diepe grotten. In het noordelijke gedeelte is door gebrek aan infrastructuur en dikke bossen het ecosysteem grotendeels in haar huidige staat bewaard gebleven. Zes tot zeven maanden per jaar is de Kamešnica bedekt met sneeuw.
# Kameyama (keizer)

Keizer Kameyama (亀山天皇, Kameyama-tennō, 9 juli 1249 - 4 oktober 1305) was de 90e keizer van Japan, volgens de traditionele opvolgvolgorde. Hij regeerde van 9 januari 1259 tot 6 maart 1274.

## Genealogie

Kameyama’s persoonlijke naam (imina) was Tsunehito-shinnō (恒仁親王). Hij was de zevende zoon van keizer Go-Saga.
Kameyama had in zijn leven 6 keizerinnen en hofdames. Een van zijn kinderen was de latere keizer Go-Uda.

## Leven

Kameyama werd op zijn 9e benoemd tot kroonprins. Op zijn tiende kwam hij op de troon omdat zijn vader de vorige keizer, Kameyama’s broer Go-Fukakusa, tot aftreden dwong.
In 1263 vond de Kamakura-opstand plaats. In 1265 werd Japan bezocht door een delegatie van Koeblai Khan. Deze delegatie plunderde bij hun bezoek enkele eilanden.
In 1274 trad Kameyama af ten gunste van zijn zoon, en werd Insei-keizer. Tijdens zijn periode als Insei-Keizer kreeg Japan te maken met twee Mongoolse invasies. Kameyama ging persoonlijk naar de Ise Jingu om te bidden voor de Japanse overwinning in deze oorlogen.
Het Kamakura-Shogunaat hield Kameyama nauwlettend in de gaten. In 1287 besloten ze tegen hem in actie te komen door zijn zoon, Go-Uda, tot aftreden te dwingen en Fushimi, een zoon van keizer Go-Fukakusa, tot keizer te laten kronen. Hierdoor werd Kameyama’s macht als Insei-keizer sterk ingeperkt.
In 1291 hielp Kameyama bij de oprichting van de Boeddhistische tempel Nanzen-ji in Kioto. In 1305 stierf Kameyama op 56-jarige leeftijd.
* Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691.
* Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842.
* ↑ Japanse hof: 亀山天皇 (90)
* ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 255-261; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. pp. 232-233.
* ↑ Titsingh, p. 255; Varley, p. 232.
$^*$ Regent Jingu staat niet op de traditionele lijst.
# Kamimuria exilis

Kamimuria exilis is een steenvlieg uit de familie borstelsteenvliegen (Perlidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1872 door McLachlan.
* Joel Hallan (2008) Synopsis of Perlidae of the World
* DeWalt, R. E., U. Neu-Becker & G. Stueber (2013) Plecoptera Species File Online. Version 1.0/4.1. Bezocht: 4-3-2013.
# Vinh Huu

Le Duy Thin of ook wel Le Duy Chan regeerde in de Le dynastie van mei 1735 tot juni 1740 (de regeerperiode hoeft niet overeen te komen met de periode waarin de regeernaam gold). Zijn regeertitel was Vinh Huu. Zijn naam na overlijden was Huy Hoang De (dang ton hieu) en als tempelnaam had hij Y Tong.
# Vinh

Vinh is een stad in Vietnam en is de hoofdplaats van de provincie Nghệ An. Het is gelegen in het noorden van Vietnam. Vinh telt naar schatting 435.000 inwoners. Vinh is een erg moderne stad met flatgebouwen naar Europese ideeën.

## Geschiedenis

Vinh heette oorspronkelijk Ke Van. Later werd de stad achtereenvolgens Ke Vinh, Vinh Giang, Vinh Doanh en Vinh Thi genoemd. Uiteindelijk, in 1789, werd de naam uiteindelijk Vinh. Dit waarschijnlijk onder invloed van Europeanen. Sindsdien bleef de naam intact.
De stad ligt zo noordelijk omdat Vietnam aanvankelijk het huidige deel in het noorden besloeg. Vanaf Vinh begon men verder te reizen naar het zuiden, daarom wordt Vinh ook wel de poort naar het zuiden genoemd.
Tijdens de Tay Son-periode (1788-1802) werd overwogen om Vinh als hoofdstad te benoemen. Dit gebeurde omwille van de korte duur van die dynastie niet. De invloed van de dynastie op het hedendaagse leven in Vietnam is wel groot. Vinh werd een industrieel centrum in Vietnam en werd bekend om zijn fabrieken.
Vinh was ooit de plaats van een aantal belangrijke historische locaties, met name een oude citadel. Maar in de loop der jaren werd Vinh beschadigd in enkele oorlogen, waardoor er weinig van de stad overbleef. De reconstructie werd gekenmerkt door de manier van bouwen, die erg lijkt op de rijen flatgebouwen in de toenmalige landen Sovjet-Unie en de DDR.
Historisch gezien was Vinh ook een belangrijk centra van de revolutionaire activiteiten tegen de Fransen in de 19de en 20ste eeuw. De geboorteplaats van Hồ Chí Minh, een van de leiders van de opstanden, ligt op 14 kilometer van Vinh en is een grote toeristische trekpleister voor veel Vietnamezen.

## Economie

De dienstensector omvat het grootste deel van de economie in Vinh, met ongeveer 55% van de werkende bevolking in dienst op dit gebied. De dienstensector wordt gevolgd door industriële sector (ongeveer 30 %) en bosbouw, landbouw en visserijen (15 %). Vinh is tevens heeft belangrijke positie op de route tussen de noordelijke en zuidelijke delen van het land.

## Bezienswaardigheden

De opmerkelijkste bezienswaardigheden in Vinh zijn de Hong Son Tempel en Quyet berg. De Hong Son Tempel is een van de enige tempels in Vinh die het communistische regime in Vietnam overleefden.
De Quyet berg, aan de rand van Vinh, wordt gebruikt als een rustig toevluchtsoord in de stad. Vanaf de top is heel Vinh te zien, samen met de rivieren en landbouwgronden eromheen. De berg is bedekt met pijnbomen, al is het bos nog steeds niet hersteld van de bombardementen tijdens de oorlog.
Andere bezienswaardigheden zijn het Nghe Tinh Sovjet-Museum (ter herdenking van de grote Nghe Tinh opstand tegen de Fransen in de jaren 1930) en het Cua Lo beach resort (een populaire bestemming voor de inwoners van Hanoi). Cua Lo is een van de grootste stukken wit strand, met weinig buitenlandse toeristen en lokale visspecialiteiten.
# Vladimir Mysjkin

Vladimir Semjonovitsj Mysjkin (Russisch: Владимир Семёнович Мышкин) (Kirovo-Tsjepetsk, 19 juni 1955) is een Sovjet-Russisch ijshockeykeeper.
Mysjkin won tijdens de Olympische Winterspelen 1984 de gouden medaille. In 1980 in de uiteindelijk beslissende wedstrijd tegen de Verenigde Staten verving Mysjkin Vladislav Tretjak en moest twee doelpunten incasseren waardoor de Sovjet-Unie genoegen moest nemen met zilver.
Mysjkin werd zesmaal wereldkampioen.
# Kanton Luxemburg

Het kanton Luxemburg (Luxemburgs: Kanton Lëtzebuerg) bestaat uit het kanton Luxemburg Land en Luxemburg Stad. Het kanton ligt in het zuiden van het Groothertogdom Luxemburg en heeft net als het kanton Mersch geen grenzen met de omringende landen. In het noorden grenst het kanton aan de kantons Mersch en Grevenmacher, in het oosten aan het kanton Remich, in het zuiden aan het kanton Esch-sur-Alzette en in het westen aan het kanton Capellen.

## Onderverdeling

Het kanton Luxemburg-Land omvat 11 gemeenten.
* Bertrange
* Contern
* Hesperange
* Luxemburg
* Niederanven
* Sandweiler
* Schuttrange
* Steinsel
* Strassen
* Walferdange
* Weiler-la-Tour
Capellen · Clervaux · Diekirch · Echternach · Esch-sur-Alzette · Grevenmacher · Luxemburg · Mersch · Redange · Remich · Vianden · Wiltz Europa · Luxemburg · Kantons · Gemeenten
# Kanton Luxeuil-les-Bains

Luxeuil-les-Bains is een kanton van het Franse departement Haute-Saône. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Lure.

## Gemeenten

Het kanton Luxeuil-les-Bains omvatte tot 2014 de volgende 2 gemeenten:
* Luxeuil-les-Bains (hoofdplaats)
* Saint-Valbert
Bij de herindeling van de kantons door het decreet van 17 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015 werden daar de volgende 10 gemeenten uit het opgeheven kanton Saint-Sauveur aan toegevoegd :
* Ailloncourt
* Baudoncourt
* Breuches
* Brotte-lès-Luxeuil
* La Chapelle-lès-Luxeuil
* Citers
* Esboz-Brest
* Froideconche
* Ormoiche
* Saint-Sauveur
Op 1 januari 2019 werd de gemeente Saint-Valbert samengevoegd met de gemeente Fougerolles uit het kanton Saint-Loup-sur-Semouse tot de fusiegemeente (commune nouvelle) Fougerolles-Saint-Valbert. De deelgemeenten bleven bij hun respectievelijke kantons horen.
# Vlag van Aalburg

De vlag van Aalburg werd op 25 oktober 1974 per raadsbesluit door de Noord-Brabantse gemeente Aalburg aangenomen als de gemeentelijke vlag. De vlag is opgemaakt uit de kleuren van het gemeentewapen en dat van voorgaande gemeenten. De Hoge Raad van Adel heeft advies uitgebracht en heeft de vlag ook opgenomen in het register. Vanaf 2019 is de vlag niet langer als gemeentevlag in gebruik omdat de gemeente Aalburg in de nieuwe gemeente Altena op is gegaan.

## Symboliek

De vlag is diagonaal gedeeld. Deze deling is een verwijzing naar de Sint-Maarten uit het wapen van Eethen. Het wagenrad en de rode kleur op de vlag zijn symbolen voor de heren van het Land van Heusden, en komen dus ook op het wapen van Heusden voor. Ook de voormalige gemeenten Eethen en Wijk en Aalburg hadden op hun wapens het wagenrad.

## Verwant wapen

* Het wapen van Aalburg
* (en) Omschrijving van de gemeentevlag. Gemeente Aalburg (6 mei 2003). Geraadpleegd op 17 januari 2016.
* (en) Bakker, Jarig, Aalburg (The Netherlands). Flags of the World (6 mei 2003). Geraadpleegd op 17 januari 2016.

### Referenties

* ↑ Ham, Willem A. van (1986). Wapens en vlaggen van Noord-Brabant. Walburg Pers, Zutphen, p.189. ISBN 906011499X.
Aalburg · Aarle-Rixtel · Alphen en Riel · Bakel en Milheeze · Beek en Donk · Beers · Berghem · Berkel-Enschot · Berlicum · Bladel en Netersel · Borkel en Schaft · Boxmeer · Budel · Chaam · Cuijk · Cuijk en Sint Agatha · Den Dungen · Diessen · Dinteloord en Prinsenland · Drunen · Dussen · Engelen · Erp · Esch · Escharen · Fijnaart en Heijningen · Geffen · Geldrop · Gemert · Giessen · Ginneken en Bavel · Grave · 's Gravenmoer · Haaren · Halsteren · Haps · Heesch · Heeswijk-Dinther · Heeze · Helvoirt · Hoeven · Hooge en Lage Mierde · Hooge en Lage Zwaluwe · Hoogeloon, Hapert en Casteren · Huijbergen · Klundert · Landerd · Leende · Liempde · Lieshout · Lith · Luyksgestel · Maarheeze · Maasdonk · Made en Drimmelen · Megen, Haren en Macharen · Mierlo · Mill en Sint Hubert · Moergestel · Nieuw-Ginneken · Nieuw-Vossemeer · Nistelrode · Nuland · Oeffelt · Oost-, West- en Middelbeers · Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker · Ossendrecht · Oud en Nieuw Gastel · Oudenbosch · Prinsenbeek · Putte · Raamsdonk · Ravenstein · Reusel · Riethoven · Rijsbergen · Rijswijk · Roosendaal en Nispen · Rosmalen · Schaijk · Schijndel · Sint Anthonis · Sint-Oedenrode · Sprang-Capelle · Standdaarbuiten · Terheijden · Teteringen · Uden · Udenhout · Veghel · Vessem, Wintelre en Knegsel · Vierlingsbeek · Vlijmen · Wanroij · Waspik · Werkendam · Westerhoven · Willemstad · Woudrichem · Wouw · Zeeland · Zevenbergen
# Vlag van Aalst

De vlag van Aalst werd door de gemeenteraad op 7 mei 1984 officieel vastgesteld als de gemeentelijke vlag van de Oost-Vlaamse gemeente Aalst. Op 5 maart 1985 werd hij door het Bestuur van Vlaanderen bevestigd en uiteindelijk gepubliceerd op 8 juli 1986 in het officiële Belgisch Staatsblad.
Officieel wordt de vlag beschreven als:
   Drie even lange banen van rood, van wit en van geel, met op het wit een rood zwaard paalsgewijze geplaatst.
De kleuren van de vlag en het zwaard zijn die van het gemeentewapen; de witte baan met het zwaard is een reproductie van het oude vaandel van Aalst (maar de oorspronkelijke kleur van het zwaard is onbekend). Dit vaandel staat nog steeds afgebeeld op de eremedailles die de gemeente Aalst toekent, bijvoorbeeld onlangs aan de organist en componist Flor Peeters.

## Eerdere vlag

Op 1981 was een eerdere vlag aangenomen die als volgt kan worden beschreven:
   Vier even lange banen van rood, van wit, van rood en van wit
De vorige vlag werd door de gemeenteraad op 30 juni 1981 officieel vastgesteld. Op 2 februari 1982 werd hij door het Bestuur van Vlaanderen bevestigd en uiteindelijk gepubliceerd op 21 april 1982 in het officiële Belgisch Staatsblad. Het lijkt erop dat de huidige vlag van Aalst tegelijkertijd werd aangenomen, en dus een paar jaar later opnieuw werd aangenomen.
* Voorgaande vlag (1981-1986)
# Vitale levensstromen

De vitale levensstromen maken deel uit van de hindoeïstische filosofie en yoga. Van deze stromen wordt geloofd dat ze worden opgewekt door het lichaam en alle biologische processen beheersen.
In samengestelde zin wordt voor al deze stromen de generieke term Prana gebruikt, die gerelateerd is aan Vayu, de God van de Wind. In functionele zin wordt prana ook afzonderlijk gebruikt naast de andere vier stromen:
* Prana zou verantwoordelijk zijn voor de hartslag en ademhaling. Het zou het lichaam binnenkomen door de ademhaling en via het bloedvatenstelsel vervoerd worden naar alle lichaamscellen.
* Apana zou de afscheiding van afvalstoffen in het lichaam verzorgen via de stofwisseling.
* Udana zou de geluiden door de stembanden heen produceren, zoals bij het spreken, zingen, lachen en huilen. Het staat ook voor de bewuste energie die ervoor nodig is.
* Samana zou verantwoordelijk zijn voor de spijsvertering van voedsel, aanmaak en herstel van lichaamscellen en groei van de mens. Aura's zouden de projecties zijn van deze stroom.
* Vyana zou het lichaam in staat stellen zich uit te zetten en in te krimpen, zoals dat bijvoorbeeld bij spierbewegingen het geval is.
Deze levensstromen zouden met elkaar in contact staan via de verschillende chakra's die op hun beurt weer met elkaar verbonden zijn via een stelsel van energiekanalen, nadi's genoemd. De energie zou naar de verschillende delen van het lichaam kunnen worden gestuurd of weer in goede bewegingen gebracht kunnen worden, waardoor de vitaliteit van een yogabeoefenaar vergroot worden. Technieken die hiervoor gebruikt worden zijn met het richten van de aandacht, het inzetten van de ademhalingstechnieken uit de pranayama en doen van meditatie.
# Vitale da Bologna

Vitale da Bologna (1289 of 1309 – 1369), ook gekend als Vidolini, Vitale di Almo de' Cavalli of Vitale degli Equi, was een Italiaans kunstschilder uit de vroege Renaissance of Trecento.
Hij wordt gezien als een prominent lid van de 14e-eeuwse schildersschool van Bologna waar hij het meest actief was en schilderde de polyptiek van de kerk van de Allerheiligste Verlosser en fresco's in de basiliek van Santa Maria dei Servi. Hij was ook actief in de abdij van Pomposa en in Udine. Er is schriftelijk bewijs van zijn aanwezigheid in 1369 in Udine waar hij mogelijk stierf.
Zijn meesterwerk is Sint-Joris bevrijdt de prinses (zie afbeelding) dat bewaard wordt in de Pinacoteca Nazionale di Bologna. Dit schilderij wordt ook Sint-Joris en de draak genoemd.

## Galerij

* Vier verhalen over Antonius van Egypte in de Pinacoteca Nazionale di Bologna
* Gemeinsame Normdatei: 119389665
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 9921 1764
* Library of Congress Control Number: nr88004154
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007385551105171
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 81367
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: RAVV024729
* Système universitaire de documentation: 18810044X
* Trove: 1123140
* Union List of Artist Names: 500021245
* Virtual International Authority File: 89588239
* WorldCat (via VIAF): 89588239
# Vitales

Vitales is de botanische naam van een orde van tweezaadlobbige planten: de naam is gevormd uit de familienaam Vitaceae. Een orde onder deze naam wordt zelden erkend door systemen voor plantentaxonomie.
Ze wordt echter wel erkend door de 23e druk van de Heukels, de Angiosperm Phylogeny Website, de NCBI-site en APG III (2009). De orde bestaat dan uit één familie:
Die familie omvat dan wel het genus Leea, dat elders wel beschouwd werd een eigen familie te zijn (Leeaceae).
# Kanton Briouze

Briouze is een voormalig kanton van het Franse departement Orne. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Argentan. Het werd opgeheven bij decreet van 25 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Briouze omvatte de volgende gemeenten:
* Briouze (hoofdplaats)
* Craménil
* Faverolles
* Le Grais
* La Lande-de-Lougé
* Lignou
* Lougé-sur-Maire
* Le Ménil-de-Briouze
* Montreuil-au-Houlme
* Pointel
* Saint-André-de-Briouze
* Sainte-Opportune
* Saint-Georges-d'Annebecq
* Saint-Hilaire-de-Briouze
* Les Yveteaux
# Kanton Ouzom, Gave et Rives du Neez

Ouzom, Gave et Rives du Neez is een kanton van het Franse departement Pyrénées-Atlantiques. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Pau.
Het telt 21.962 inwoners in 2018. Het kanton werd gevormd ingevolge het decreet van 25 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015 met Nay als hoofdplaats.

## Gemeenten

Het kanton Ouzom, Gave et Rives du Neez omvat volgende 18 gemeenten :
* Aressy
* Arros-de-Nay
* Arthez-d'Asson
* Assat
* Asson
* Baliros
* Bosdarros
* Bourdettes
* Bruges-Capbis-Mifaget
* Gan
* Haut-de-Bosdarros
* Meillon
* Narcastet
* Nay
* Pardies-Piétat
* Rontignon
* Saint-Abit
* Uzos
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Canton d’Ouzom, Gave et Rives du Neez op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Decreet 2014> Décret 248 du 25 février 2014 portant délimitation des cantons dans le département de des Pyrénées-Atlantiques.