OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sinophasma klapperichi

Sinophasma klapperichi is een insect uit de orde Phasmatodea en de familie Diapheromeridae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1940 door Günther.
# Sinochroma

Sinochroma is een kevergeslacht uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2013 door Bentanachs & Drouin.

## Soorten

Sinochroma is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Sinochroma sinensis Bentanachs & Drouin, 2013
* ↑ (fr) Tavakilian, G. (auteur) & Chevillotte, H. (software) (2012) Base de données Titan sur les Cerambycidés ou Longicornes. (bezocht 30 januari 2014)
# Sinochrysa hengduana

Sinochrysa hengduana is een insect uit de familie gaasvliegen (Chrysopidae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort. De soort komt voor in China.
# Sindia

Sindia is een gemeente in de Italiaanse provincie Nuoro (regio Sardinië) en telt 1900 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 58,3 km², de bevolkingsdichtheid is 33 inwoners per km².

## Demografie

Sindia telt ongeveer 770 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 11,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 2233 |
| 2001 | 1971 |

## Geografie

Sindia grenst aan de volgende gemeenten: Macomer, Pozzomaggiore (SS), Sagama (OR), Scano di Montiferro (OR), Semestene (SS), Suni (OR).
* Italiaans bureau voor statistiek
Aritzo · Atzara · Austis · Belvì · Birori · Bitti · Bolotana · Borore · Bortigali · Desulo · Dorgali · Dualchi · Fonni · Gadoni · Galtellì · Gavoi · Irgoli · Lei · Loculi · Lodine · Lodè · Lula · Macomer · Mamoiada · Meana Sardo · Noragugume · Nuoro · Oliena · Ollolai · Olzai · Onanì · Onifai · Oniferi · Orani · Orgosolo · Orosei · Orotelli · Ortueri · Orune · Osidda · Ottana · Ovodda · Posada · Sarule · Silanus · Sindia · Siniscola · Sorgono · Teti · Tiana · Tonara · Torpè
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Sint-Martinuskerk (Massemen)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Wetteren behorende plaats Massemen, gelegen aan het Dorpsplein.

## Geschiedenis

In 1019 werd voor het eerst melding gemaakt van een kerk in Massemen. Zeer waarschijnlijk was er al veel eerder sprake van een kerk, maar daaromtrent zijn gegevens voorhanden. Ook over de situatie ná 1019 is weinig bekend. Pas in de 14e eeuw was er sprake van de plaatsing van de grafsteen van de heer en vrouwe van Massemen (1326 respectievelijk 1338) in de middenbeuk van de kerk.
De oudste delen van de huidige kerk zijn de toren (15e eeuw) en het koor (16e eeuw). In 1579 vonden, tijdens de godsdiensttwisten, vernielingen plaats en in 1592 werd de kerk geteisterd door brand. Herstel van de kerk vond tijdens de eerste helft van de 17e eeuw plaats. Ook daarna vonden nog diverse herstellingswerken plaats.
In 1807 werd de kerk vergroot door toevoeging van twee zijbeuken. In 1893 werd de kerk uitgebreid naar ontwerp van Henri Vaerwyck. De zijbeuken en bijbehorende zijkoren werden verbouwd in neogotische trant. Dezelfde architect ontwierp neogotisch kerkmeubilair.

## Gebouw

Het betreft een driebeukig kerkgebouw met ingebouwde westtoren. Deze toren werd uitgevoerd in zandsteen en heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits. De zijbeuken zijn uitgevoerd in Gobertangesteen.

## Interieur

De kerk heeft enkele schilderijen uit de 2e helft van de 17e eeuw: Marteling van Sint-Laurentius en Aanbidding der herders. Ook is er een 17e eeuws eikenhouten corpus met nieuw kruis. Het Van Peteghemorgel is van 1738-1739,
* Inventaris Onroerend erfgoed
# Sint-Corneliuskerk (Dülken)

De Sint-Corneliuskerk (Duits: Kirche St. Cornelius) is een rooms-katholiek kerkgebouw in Dülken, een stadsdeel van de gemeente Viersen in Noordrijn-Westfalen.

## Geschiedenis

De oudst bekende kerk in Dülken zou reeds in het jaar 1210 hebben bestaan. Hoe deze kerk eruitzag is onbekend, maar vermoedelijk werd op dezelfde plaats vanaf 1453 een tweede kerk gebouwd. De kerk verviel na herhaaldelijke beschadigingen tussen 1799 en 1820 en werd door een orkaan van de spits beroofd. Bovendien was de bevolking van Dülken door de industrialisatie in de 19e eeuw snel toegenomen, hetgeen een nieuwbouw des te noodzakelijker maakte.
In 1870 kreeg de architect Heinrich Wiethase (1833-1893) de opdracht een nieuwe kerk te bouwen. Vanwege de kosten werd de uitvoering in twee fasen gepland. De eerste fase betrof de afbraak van het oude koor en de nieuwbouw van het aan het oude kerkgebouw aansluitende transept en koor alsmede de eerste twee traveeën van het nieuwe schip. De eerste fase werd in de jaren 1871-1875 uitgevoerd.
De tweede bouwfase werd ingeluid met de afbraak van het oude kerkschip en de nieuwbouw van nog eens drie traveeën, de zijgevels met de kapellen.
Het was de neef van de inmiddels overleden Wiethase, Heinrich Renard (1868-1928) die vanaf 1904 tot 1908 de bouw voltooide. In tegenstelling tot het oude plan van Wiethase werd de twee bouwfase vereenvoudigd uitgevoerd; het westwerk werd gewijzigd en de oude toren door een nieuwe vervangen.

## Architectuur

Het neogotische, vijfschepige kerkgebouw vertegenwoordigt een mengvorm van een hallenkerk (middenschip en zijschepen zijn even hoog) en een basiliek (een hoger middenschip met een lichtbeuk en lagere zijschepen). Op een bijna rechthoekig grondplan verheft zich een neogotische hoofdhal, bestaande uit een middenschip en twee even hoge zijschepen, en de twee lagere buitenste zijschepen. Plaatsgebrek leidde tot een kort koor met een rechte afsluiting naar het oosten. Aan het noordelijk dwarsschip bevindt zich het Maria- of Marktportaal, dat naar buiten toe naar voren springt. Boven de viering is een moderne dakruiter geplaatst. Het kerkschip bezit vijf traveeën met kruisribgewelven. Het middenschip wordt in het westen begrensd door de toren. Aan beide zijden van de toren bevinden zich nevenportalen. De westelijke begrenzing van de buitenste zijschepen worden door twee kapellen gevormd: in het noorden de achthoekige met een netgewelf afgesloten doopkapel en in het zuiden de Piëtakapel.

## Orgel

Het orgel van de Corneliuskerk is het grootste orgel van het bisdom Aken. Het werd in 1963 gebouwd door de Gebroeders Stockmann en in 2006 en 2023 gerenoveerd.
# Sint-Corneliuskerk (Lindelhoeven)

De Sint-Corneliuskerk is de parochiekerk van Lindelhoeven in de Belgische gemeente Overpelt. Ze bevindt zich aan de Parkstraat in de buurtschap Lindel.

## Geschiedenis

Vermoedelijk werd in de 8e eeuw, mogelijk door Willibrordus, op deze plaats een kapel gesticht, het eerste bedehuis in het gebied Overpelt. In 726 werd deze, aan de Heilige Quintinus gewijde, kapel, samen met het het omliggende gebied, aan de Abdij van Echternach geschonken. De kapel werd Sint-Kwintenskapel of Lindelkapel genoemd. Later werd ze aan Onze-Lieve-Vrouw van Smarten gewijd. Ook werd de kapel diverse malen verbouwd, onder meer in 1681 en 1836. Toen Lindel een parochie werd, fungeerde de kapel als noodkerk. Het bakstenen gebouw werd echter in 1905 gesloopt, en vervangen door een neogotische zaalkerk, ontworpen door E. Collès. Deze kerk werd op haar beurt gesloopt in 1968, en vervangen door een kerk in modernistische stijl, ontworpen door Adolf Nivelle.
In 1902 werd de parochie Lindelhoeven gesticht, waarbij Lindel en Hoeven werden samengevoegd, aangezien voor Hoeven geen priester ter beschikking werd gesteld.

## Gebouw en meubilair

Het huidige bouwwerk is een rechthoekig bakstenen zaalkerk, met witgeschilderde, betonnen afdekking. Voor de kerk bevindt zich een witgeschilderde, losstaande, betonnen klokkentoren.
In de kerk bevinden zich enkele voorwerpen uit de vroegere kerken, zoals een terracotta-beeld van de Heilige Eligius uit ongeveer 1700, en enkele 19e-eeuwse beelden, waaronder een gipsen Corneliusbeeld uit het midden van de 19e eeuw.
Ook voor de nieuwe kerk werden kunstwerken vervaardigd, waaronder een gepolychromeerd triomfkruis, tabernakel, doopvont en terracotta kruiswegstaties. Ook werden er kleurige glas-in-loodramen aangebracht voorzien van geometrische motieven.
# Sint-Gorikshallen

De Sint-Gorikshallen (Frans: Halles Saint-Géry) zijn voormalige overdekte markthallen in het centrum van Brussel op het Sint-Goriksplein. Tegenwoordig worden er in de hallen evenementen en tijdelijke tentoonstellingen georganiseerd.

## Geschiedenis
### Een eiland in de Zenne

Oorspronkelijk bevonden zich op deze plaats meerdere eilandjes in de Zenne. Op een van die eilandjes, het Groot Eiland of Sint-Gorikseiland, zou Brussel ontstaan zijn. Volgens het 12e-eeuwse heiligenleven van Sint-Goedele richtte Karel van Neder-Lotharingen er een kapel op, gewijd aan de heilige Gorik van Kamerijk, bisschop van Kamerijk. In deze Sint-Gorikskapel werden de relikwieën van Sint-Goedele bewaard tot ze midden elfde eeuw werden overgebracht naar de Sint-Michielskerk. In de 16e eeuw werd op de plaats van de kapel een grotere flamboyante gotiek of laatgotische kerk gebouwd die tijdens de Franse overheersing werd afgebroken (1798-1801).

### Negentiende eeuw

In 1802 liet de stad Brussel op de plaats van de voormalige kerk een marktplein aanleggen met in het midden een fontein in de vorm van een piramide, die een vroegere fontein die in de buurt stond, verving. Deze piramidale fontein, die nu in de hallen staat, dateert van 1767 en was afkomstig van de Abdij van Grimbergen. De stenen sokkel waarop de fontein staat zou dezelfde zijn als die waar in de voormalige kerk het beeld van Sint-Gorik op stond. Op het plein werden verscheidene markten gehouden.
Bij de overwelving van de Zenne werd de wijk gereorganiseerd en in 1881 werd begonnen met de bouw van de Sint-Gorikshallen, naar een ontwerp van de architect Adolphe Vanderheggen. Het gebouw, met een façade in Vlaamse neorenaissancestijl en een stalen geraamte, werd een jaar later ingehuldigd en herbergde een toonbank en vier dubbele rijen met kraampjes.

### Twintigste eeuw

Gedurende de 20e eeuw vond de markt in de hallen plaats, maar na de Tweede Wereldoorlog werd de markt meer en meer verwaarloosd, tot de hallen in 1977 werden gesloten. Ook de buurt raakte in verval met meer en meer huizen die leeg stonden. In 1987 werd het gebouw beschermd door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest omdat het een mooi voorbeeld vormt van de architectuur van overdekte marktplaatsen. Sinds april 1999 bevindt zich in het gebouw een informatie- en tentoonstellingscentrum van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat zich toespitst op het Brussels erfgoed en leefmilieu en -kwaliteit. De buurt rond de hallen is ook geherwaardeerd en is een levendige uitgaansbuurt.

## Praktische informatie

De Sint-Gorikshallen zijn dagelijks open van 10 tot 18 uur. Er zijn meerdere parkeerplaatsen in de buurt (bijvoorbeeld de Parking Dansaert), twee bushaltes (Beurs en De Brouckere) en een premetrostation (Beurs).
# Sint-Gorik

Sint-Gorik kan verwijzen naar:
* Gorik van Kamerijk, de heilige Gorik of Gaugericus (Latijn)
* een Sint-Gorikskerk, een kerk gewijd aan de heilige Gaugericus
* Sint-Gorikshallen, markthallen in Brussel
* Sint-Goriksplein in Brussel
* Sint-Goriks-Oudenhove, een deelgemeente van de stad Zottegem
# Siphopteron brunneomarginatum

Siphopteron brunneomarginatum is een slakkensoort uit de familie van de Gastropteridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1974 door Carlson & Hoff.
# Siphonostra spinifera

Siphonostra spinifera is een mosselkreeftjessoort uit de familie van de Cypridinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Skogsberg.
# Siphopteron flavum

Siphopteron flavum is een slakkensoort uit de familie van de Gastropteridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Tokioka & Baba.
# Siphonostra

Siphonostra is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Soorten

* Siphonostra hallex Kornicker, 1975
* Siphonostra spinifera (Skogsberg, 1920) Kornicker, 1975
# Sint-Elooisprijs 1987

De 32e editie van de Belgische wielerwedstrijd Sint-Elooisprijs werd verreden op 23 april 1987. De start en aankomst vonden plaats in Ruddervoorde. De winnaar was Franky Van Oyen, gevolgd door Patrick Roelandt en Roger Ilegems.

## Uitslag

Sint-Elooisprijs 1987 :
| Plaats | Naam | Ploeg |
| | Franky Van Oyen | Sigma |
| 2 | Patrick Roelandt | Roland-Skala-TW Rock-Chiori |
| 3 | Roger Ilegems | Sigma |
1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022
# Sint-Theresiakerk (Bredene)

De Sint-Theresiakerk is een kerkgebouw in de West-Vlaamse plaats Bredene, gelegen aan de Hendrik Consciencelaan in de wijk Bredene-Duinen.

## Geschiedenis

In 1926 werd een noodkerk in gebruik genomen, als hulpkerk van de Sint-Rikiersparochie. In 1936 werd de Sint-Theresiaparochie gesticht en in 1939 werd met de bouw van de kerk begonnen. De bouw werd echter gehinderd door de Tweede Wereldoorlog, en wat er reeds voltooid was werd zwaar beschadigd. In 1945 begon men weer met de bouw en in 1946 kwam de kerk gereed, om in 1947 plechtig te worden ingezegend.

## Gebouw

De kerk is een ontwerp van Antoine Dugardyn, en bestaat uit een betonnen skelet dat met natuursteen bekleed werd. De kerk is gebouwd in historiserende stijl met neoromaanse en neogotische elementen. De kerk heeft een zeer hoog zadeldak en een zware toren met steunberen tegen de noordgevel aangebouwd.

## Interieur

De kerk bezit een 18e-eeuws schilderij, voorstellende de Calvarie met Maria Magdalena. Dit wordt toegeschreven aan Gaspar de Crayer. Het eind-19e-eeuwse neogotisch koorgestoelte is afkomstig van de Sint-Petrus-en-Pauluskerk te Oostende.

## Galerij

* Schip en koor
* Achterzijde schip
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Janstoren (Schulen)

De Sint-Janstoren is een voormalige kerktoren aan de Kiezelweg 119 te Schulen.
De toren behoorde bij een 15e-eeuwse kerk. Deze kerk werd in 1709-1710 ingrijpend verbouwd, waarbij de gotische toren en het gotische koor behouden bleven. In 1784 werd de kerk nog in oostelijke richting vergroot en omgebouwd tot een driebeukige kerk.
In 1937 brak een brand in de kerk uit en in 1938 werd deze gesloopt, waarna een nieuwe Sint-Jan Baptistkerk werd gebouwd op een honderdtal meter afstand. De toren bleef behouden, werd in 1950 beschermd, maar de spits ging in 1957, vlak voordat de restauratie was voltooid, ook in vlammen op. Sindsdien heeft de toren geen spits meer.
Het betreft een vierkante, bakstenen toren met vier geledingen. De plint is van ijzerzandsteen. Enkele delen van de oude kerk, althans de 18e- en 19e-eeuwse verbouwingen, zijn nog zichtbaar. Rond de toren werd een begraafplaats ingericht.
# Sint-Jegisjekerk

Sint Jegisje (Armeens: սբ. Եղիշե-Առաքյալի վանք Jegisje-Arrakjali vanq) of Sint-Elisj, lokaal voornamelijk bekend als Djurvsjtik (Armeens: Ջրվշտիկ) is een middeleeuwse Armeense kloosterkerk in Azerbeidzjan, die een bijzondere waardigheid heeft als de tombe van de koning Vachagan III de Vrome.
De kerk ligt in een dicht berggebied, ca. 5 km van het dorp Matagis (in het voormalige gewest Mardakert van Nagorno-Karabach). Volgens de overlevering is het in de 5e eeuw door Vatsjagan de Vrome zelf gebouwd, op de plaats waar relikwieën van Sint-Elisj opgegraven waren. Elisj was een discipel van Taddeüs van Edessa, die in de 1e eeuw het christendom in Nagorno-Karabach (Artsach) verspreidde. In de middeleeuwen werd hij al gauw beschermheilige van dit land gezien, waar hij patroonheilige is van tal van kerken.
Aan weerszijden van het kerkje staan zeven kleine kapellen, waarvan elk een tombe van een belangrijke figuur uit verschillende stadia van de geschiedenis van Nagorno-Karabach herbergt. De huidige graftombe van Watsjagan de Vrome dateert van 1286. De kloosterkerk St. Jegisje is bovendien de rustplaats van Meliek Adam de prins van Jraberd in de 18e eeuw.
* (hy) Bakoer A. Karapetian, Een tweespraak van honderd jaar (Op de sporen van de tocht van Raffi), Jerewan – 1990, ISBN 5-540-00202-4. (Բակուր Կարապետյան, Հարյուր տարվա երկխոսություն, Երևան։Հայաստան, 1990.)
* Office of the NKR A brief history of the art and architecture of Artsakh – Nagorno-Karabach An exclusive overview for www.nkrusa.org
* Armenian Tourist Attractions: Yeghishe Arakyal Monastery
* ArmeniaPedia.com Yeghishe Arakyel Monastery
# Sjoerd Schamhart

Sjoerd Schamhart (Genua, 10 mei 1919 – Den Haag, 7 augustus 2007) was een Nederlands architect, die vooral werk in Den Haag heeft gerealiseerd.
Schamhart studeerde van 1936 tot 1939 weg- en waterbouw in Rotterdam. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij opzichter bij Rijkswaterstaat. Na de oorlog studeerde hij ook nog aan de Academie voor Bouwkunst in Amsterdam, waar hij in 1950 afstudeerde. Hij werd hoofdarchitect bij de Dienst Gemeentewerken in Den Haag. Na meningsverschillen over de bouw van Ziekenhuis Leyenburg nam hij in 1962 ontslag en richtte zijn eigen bureau op.
Op de locatie van de Oude Alexanderkazerne in Den Haag, werd van 1972-1975 Couperusduin gebouwd, een project dat hij samen met Hans van Beek ontwierp. Het complex van huurwoningen bestaat uit drie gebouwen met binnentuinen. De toenmalige Minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening, Hans Gruijters, vond dat het ontwerp een zodanige diversiteit vertoonde dat hij het 'experimenteel' noemde waarna het Rijk extra financiële steun verleende.
In 1976 richtte hij Atelier PRO (Plan, Ruimte, Ontwikkeling) op samen met Hans van Beek, Cees Nieuwenkamp en Ernst Verheij, maar daarnaast hield hij zijn eigen praktijk. De eerste vijf jaren was hij directeur van Atelier PRO.

## Zijn werk

Het Rijksarchief aan de Prins Willem Alexanderhof 20 en Couperusduin aan de Burgemeester Patijnlaan, beide in Den Haag, worden tot de bekendste ontwerpen gerekend, verder ontwierp hij o.a.:
* Grotiuslyceum (nu Segbroek College) in 1955
* Stevin College in 1957
* Gemeentemuseum Den Haag, toevoeging van het tentoonstellingsgebouw (de "Schamhartvleugel") in 1962, nu Fotomuseum Den Haag
* Zuidwal Ziekenhuis, verbouwing in 1962
* Visafslag in Scheveningen, 1964
* Paleiskerk, verbouwing, 1965 (grotendeels ongedaan gemaakt in 2002)
* Couperusduin, 1975
* Rijksarchief, 1979
* Haags Filmhuis, verbouwing in 1980
Ook maakte Schamhart ontwerpen voor interieurs. In 1960 ontwierp hij het interieur van het Poppentheater, bij de restauratie in 2003 heeft Schamhart weer advies gegeven.

## Zijn kunstverzameling

Schamhart was enthousiast verzamelaar van Haagse kunst en had werk van o.a. Nic Blans, Paul Combrink, Rein Draijer, Jurjen de Haan en Godfried Lonis.
# Sjoerd Scheenstra

S.H. (Sjoerd) Scheenstra (Steenwijkerwold, 28 oktober 1933) is een Nederlands politicus van de CHU en later het CDA.
Sjoerd Scheenstra studeerde rechtswetenschappen aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Na deze studie trad hij als hoofdcommies in dienst van de gemeente Zaandam op het taakveld: Politie, Verkeer en Brandweer. In dat kader werd hij betrokken bij de Stichting Brandweeropleiding, destijds opgericht om de grote achterstand in de opleiding van de vrijwillige brandweer op te heffen.
Per 16 juni 1967 volgde zijn benoeming tot burgemeester van de Zuid-Hollandse gemeenten Asperen en Heukelum. In het kader van een gemeentelijke herindeling van de Alblasserwaard en de Vijfheerenlanden adviseerde hij de gemeenten te kiezen voor een fusie met de Gelderse buurgemeenten Vuren en Herwijnen. Deze "kwartetgemeente" zou uiteindelijk in 1987 werkelijkheid worden: de naam werd "Lingewaal".
Per 16 september 1979 volgde de benoeming tot burgemeester van Oegstgeest. De jaren die volgden wachtte de gemeente een zware - regionale - taak om de woningbouw te maximaliseren. Om die opdracht te faciliteren vereiste het intensieve aandacht van het gemeentebestuur. Op 1 november 1998 legde hij zijn ambt wegens pensionering neer.
Tijdens zijn ambtsperiode als burgemeester bekleedde hij diverse politieke en maatschappelijke functies. Zoals de Stichting Brandweeropleiding, waarvan hij 30 jaar bestuurslid was, laatstelijk als voorzitter, tot de fusie met de Rijksbrandweeracademie. Verder was hij ook betrokken bij de CDA-bestuurdersvereniging. Aanvankelijk als voorzitter van de Vereniging van Christelijk-Historische Gemeente- en Provinciebestuurders werd hij per 1 januari 1978 de eerste voorzitter van drie gefuseerde organisaties: de CDA-bestuurdersvereniging, waarvan hij erelid is.
Scheenstra is Ridder in de Orde van Oranje-Nassau en Ereburger van Oegstgeest.
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 8795 7923
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 174331614
* Virtual International Authority File: 281028562
* WorldCat (via VIAF): 281028562
# Sistranda

Sistranda is een plaats in de Noorse gemeente Frøya, provincie Trøndelag. Sistranda telt 690 inwoners (2007) en heeft een oppervlakte van 1 km².
# Sistrum

Sistrum kan verwijzen naar:
* Sistrum (muziekinstrument)
* Sistrum (nome), een Oud-Egyptische provincie
* Sistrum (folkgroep),
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sistrum en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sitke

Sitke is een plaats (község) en gemeente in het Hongaarse comitaat Vas. Sitke telt 681 inwoners (2001).
Sitke is bekend om het rockconcert dat er op de laatste zaterdag van augustus gehouden wordt. Dit is ontstaan uit de wens geld bijeen te brengen voor het renoveren van de kerk waarvoor het concert wordt gehouden.
# Skradnik (Sjenica)

Skradnik (Servisch cyrillisch Скрадник) is een plaats in de Servische gemeente Sjenica. De plaats telt 2 inwoners (2002).