OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joris Gnagnon

Joris Gnagnon (Bondy, 13 januari 1997) is een Franse voetballer van Ivoriaanse afkomst die doorgaans als verdediger speelt. Hij tekende in juli 2018 een contract tot medio 2023 bij Sevilla FC, dat circa €15.000.000,- voor hem betaalde aan Stade Rennes.

## Carrière

Gnagnon begon op achtjarige leeftijd met voetballen bij UF Clichy-sous-Bois, dat hij in 2008 verruilde voor FC Montfermeill. Tijdens zijn jaren hier liep hij verschillende keren stage bij clubs uit het betaald voetbal. Hij trad in 2014 uiteindelijk toe tot de jeugdopleiding van Stade Rennes. Gnagnon maakte op 16 januari 2016 zijn debuut in het eerste elftal van Rennes. Dat speelde die dag een met 2–4 gewonnen wedstrijd in de Ligue 1, uit bij Troyes. Hij viel bij aanvang van de tweede helft in voor Fallou Diagne. Vanaf het begin van het seizoen 2016/17 was hij basisspeler.
Na drie seizoenen in het eerste elftal van Rennes, tekende Gnagnon in juli 2018 een contract tot medio 2023 bij Sevilla FC, de nummer zeven van de Primera División in het voorgaande seizoen. Dat betaalde circa €15.000.000,- voor hem aan de Franse club. Het lukte hem in zijn eerste seizoen in Spanje niet om zich in de basis te spelen. Sevilla verhuurde hem in augustus 2019 voor een seizoen aan zijn oude ploeg Stade Rennes.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2015/16 | Stade Rennes | Ligue 1 | 7 | 0 | 1 | 0 | — | — | 8 | 0 |
| 2016/17 | Stade Rennes | Ligue 1 | 27 | 1 | 3 | 1 | — | — | 30 | 2 |
| 2017/18 | Stade Rennes | Ligue 1 | 36 | 2 | 5 | 0 | — | — | 41 | 2 |
| Club totaal | Club totaal | Club totaal | 70 | 3 | 9 | 1 | 0 | 0 | 79 | 4 |
| 2018/19 | Sevilla FC | Primera División | 7 | 0 | 3 | 0 | 6 | 0 | 16 | 0 |
| Club totaal | Club totaal | Club totaal | 7 | 0 | 3 | 0 | 6 | 0 | 16 | 0 |
| 2019/20 | → Stade Rennes | Ligue 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| Club totaal | Club totaal | Club totaal | 7 | 0 | 3 | 0 | 6 | 0 | 16 | 0 |
Bijgewerkt t/m 31 augustus 2019

## Interlandcarrière

Gnagnon maakte deel uit van verschillende Franse nationale jeugdselecties.
1 Dmitrović · 2 Gattoni · 3 Pedrosa · 4 Ramos · 5 Ocampos · 6 Gudelj · 7 Suso · 8 Jordán · 9 Mir · 10 Rakitić · 11 Lukebakio · 12 Díaz · 13 Nyland · 14 Nianzou · 15 En-Nesyri · 16 Navas · 17 Lamela · 18 Sow · 19 Acuña · 20 Fernando · 21 Torres · 22 Badé · 23 Marcão · 24 Soumaré · 25 Januzaj · 26 Sánchez · 27 Salas · Coach: Alonso
# Johannes Teiler

Johannes Teiler of Teyler (gedoopt Nijmegen, 23 mei 1648 – ca. 1709) was een Nederlands vestingbouwkundige, etser, graveur, drukker en hoogleraar.
Teiler was de zoon van een Britse huurling Taylor die zich in Nijmegen had gevestigd. Hij baatte café 't Hert op de Grote Markt uit en heeft in 1647 het Nederlandse burgerschap gekregen.
Teiler doorliep in Nijmegen de Latijnse School en studeerde aan de Kwartierlijke Academie waar hij in 1668 promoveerde bij Theodorus Craanen op de dissertatie De anima philosophiae, sive rectae rationis ab errore discernendi ratione. Hiermee komt hij in het kamp dat de leer van René Descartes aanhing. Hij studeerde ook in Leiden, maar keerde in 1670 terug in Nijmegen waar hij Craanen opvolgde als hoogleraar filosofie en wiskunde.
In 1676 werd hij vestingbouwkundige voor de keurvorst van Brandenburg voor de belegering van het eiland Rügen en Stettin, in 1678. Tevens werd hij privédocent voor diens beide zonen. Vanaf 1679 reisde hij door het Middellandse Zeegebied en was hij in Rome lid van de Nederlandse schildersvereniging de Bentvueghels.
Hierna vestigde Teiler zich in 1683 in Rijswijk. Hij gaf in 1688 de Architectura militaris uit waarin hij zijn kennis over vestingwerken en de aanleg, verdediging en verovering hiervan uiteen zette. Ook adviseerde hij tweemaal bij de verovering van Namen, in 1693 de keurvorst van Pruisen en in 1695 voor stadhouder Willem III.
In 1688 kreeg hij een octrooi op een kleurendrukprocedé door kleurendruk met een enkele gravure te realiseren. Omdat hij alleen lijnen kon drukken moesten zijn etsen met de hand worden bijgekleurd. Deze methode heeft in Engeland navolging gehad. Ook Jan van Call en Mattheus Berckenboom gebruikten deze techniek. Hij had in Rijswijk rond 1695 een eigen drukkerij en bundelde zelf zijn etsen en gravures. De gravures die van zijn hand zijn tonen dat hij een beperkte tekenvaardigheid had. De meeste prenten zijn daarom waarschijnlijk niet van hem maar van zijn atelier.
Ook gaf hij een werk uit over schilderkunst, architectuur, meetkunde en perspectieven.
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ Johannes Teyler Sound & Vision Publishers
* Bibliothèque nationale de France: cb10419419r (data)
* Biografisch Portaal: 49604658
* CiNii: DA18858084
* Stuttgart Database of Scientific Illustrators 1450–1950: 4979
* Gemeinsame Normdatei: 1124564365
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 6943 6188
* Library of Congress Control Number: n2011069573
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 078314895
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 76951
* Système universitaire de documentation: 201834758
* Union List of Artist Names: 500017471
* Virtual International Authority File: 95788395
* WorldCat (via VIAF): 95788395
# Johannes Theodorus Buys

Johannes Theodoor Buys (Amsterdam, 26 januari 1828 - Leiden, 14 mei 1893) was een Nederlandse advocaat, hoogleraar en staatsraad in buitengewone dienst.

## Leven en werk

Buys studeerde rechten in Amsterdam, Leiden en Utrecht, waar hij in 1850 promoveerde op een proefschrift over de vrijheid van drukpers. Hij werd ambtenaar van de provincie Noord-Holland.
In een artikel in het liberale maandblad De Gids bepleitte hij in 1851 de opheffing van beschermende maatregelen voor de haringsteden Maassluis en Vlaardingen. Vrijheid van de zeevisserij zou de sector doen heropbloeien, luidde zijn betoog. Hij werd benoemd tot secretaris van een staatscommissie om hierover advies uit te brengen, en van 1858 tot 1892 was hij de eerste ambtelijk secretaris van het College voor de Zeevisserij.
In 1864 werd Buijs hoogleraar in het staats- en volkenrecht in Leiden. Hij publiceerde het standaardwerk De Grondwet, met toelichting en kritiek in drie delen 1883-1888. Buys was hoofdredacteur van Het Zondagblad, en redacteur van De Gids en de Wetenschappelijke Bladen.

## Externe link

* Levensbericht van mr. J.T. Buys in KNAW
* Biografisch Portaal: 58821940
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: buys013
* Gemeinsame Normdatei: 173176380
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5137 9955
* Library of Congress Control Number: no2008154093
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 069966346
* Parlement.com: vg09llycythq
* Virtual International Authority File: 39202578
* WorldCat (via VIAF): 39202578
# Utetheisa lactea

Utetheisa lactea is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie beervlinders (Arctiinae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1884 door Butler.
Deze nachtvlinder komt voor in tropisch Afrika.
# Jos Bouveroux

Jos Bouveroux (Hasselt, 10 december 1947) is een Belgisch radiojournalist en auteur.

## Levensloop

Bouveroux studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven.
Sinds 1970 werkte hij voor de VRT als radiojournalist. Hij leidde van 1996 tot 2007 als hoofdredacteur de hoofdredactie van de radionieuwsdienst van de VRT, van 2007 tot 2008 was hij hoofdredacteur verslaggeving en productie.
Hij is politiek verslaggever bij uitstek en wetstraatjournalist. Hij volgde en interviewde bijna dagelijks politici als Louis Tobback, Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene. Van 2008 tot eind 2009 werkte hij aan een journalistiek project rond de toekomst of het uiteenvallen van België, waaronder de Canvas-programma's Het onvoltooide land. Begin 2010 ging hij met pensioen.
# Jos Brabantstunnel

De Jos Brabantstunnel is een wegtunnel op de Frankrijklei, gelegen onder het Operaplein in de stad Antwerpen in België. De tunnel werd vernoemd naar Jos Brabants (1925-2018), zus van Jeanne Brabants. De tunnel loopt parallel met de Jeanne Brabantstunnel.
De tunnel verbindt het zuiden van de stad met het noorden. Het bouwwerk is 550 m lang, inclusief hellingen. De maximumhoogte bedraagt 2,90 m. In de tunnel geldt een maximumsnelheid van 30 km/h, die met trajectcontrole wordt gecontroleerd. De restanten van de Kipdorpbrug, onderdeel van de historische Spaanse omwalling rond Antwerpen, werden in het bouwwerk opgenomen.
De werkzaamheden werden aangevat in juni 2017. Het einde van de werken werd voorzien voor januari 2019, maar de oplevering liep vertraging op. De tunnel werd uiteindelijk op woensdag 20 mei 2020 plechtig geopend door Antwerps burgemeester Bart De Wever en schepen van Mobiliteit Koen Kennis. Het eerste ongeval in deze tunnel vond plaats op 20 mei 2020, louter enkele minuten na de opening. Sindsdien moest de tunnel al een 60-tal keren worden afgesloten door incidenten met te hoge voertuigen
* Woensdag openen tunnels onder Operaplein: dit is wat je moet weten, Het Laatste Nieuws, 18 mei 2020.
* Tunnels onder Operaplein in Antwerpen (eindelijk) open, maar 1 van de 2 na 5 minuten alweer dicht, VRT NWS, 20 mei 2020.
Bevrijdingstunnel · Blauwtorentunnel · Bolivartunnel · Jeanne Brabantstunnel · Jos Brabantstunnel · Craeybeckxtunnel · Frans Tijsmanstunnel · Gasthuistunnel · Jan De Vostunnel · Kennedytunnel · Krijgsbaantunnel · Liefkenshoektunnel · Sint-Annatunnel · Van Eycktunnel · Valaartunnel · Waaslandtunnel
# Jos Beijer

Jos Beijer (Maurik, 22 augustus 1970 – Utrecht, 22 augustus 2011) was kerkmusicus, dirigent en componist.

## Biografie

Beijer speelde vanaf zijn elfde jaar op het orgel in de kerk van Maurik. Hij studeerde kerkmuziek en orgel aan het Nederlands Instituut voor de Kerkmuziek bij onder andere Maurice Pirenne, Jan Raas en Willem Tanke. In 1995 behaalde hij zijn diploma DM-orgel, in 1997 zijn praktijkdiploma kerkmuziek en in 1998 zijn diploma UM-orgel met de aantekening Muziektechnologie bij Ernst Bonis. Hij volgde cursussen bij Peter Bares, Sigmund Szatmary, Marie-Madeleine Duruflé, Harald Vogel en Andreas Liebig. In 1994 behaalde hij een eerste prijs aan het Nationaal Orgelconcours te Leiden, categorie 'twintigste eeuw'.
Hij was organist van de Sint-Bartolomeüskerk in Poeldijk. Hier bespeelde hij het drieklaviers Vermeulen-orgel uit 1950 en het Breetvelt-koororgel uit 1997. Hij was als kerkmusicus actief in diverse parochies, dirigeerde ook oratoriumkoren en projectensembles en werkte daarnaast als docent kerkmuziek op het Ariënskonvikt, waar tot 2010 nieuwe priesterstudenten werden opgeleid. Als componist liet hij zich inspireren door het gregoriaans en Bernard Huijbers. Maar in zijn muzikale idioom zijn ook invloeden te horen van Hendrik Andriessen en Herman Strategier.
In 2009 werd bij hem de zeer zeldzame spier- en stofwisselingsziekte MNGIE vastgesteld. Daardoor moest hij zijn leven als uitvoerend musicus in 2010 vaarwel zeggen. Hij is overleden aan complicaties die optraden na een stamceltransplantatie, slechts 41 jaar oud. Zijn grootste werk Requiem beleefde de première tijdens zijn uitvaart.

## Trivia

* Uit ergernis voor rinkelende beltonen tijdens uitvoeringen, schreef Beijer een variatie op de Nokia-tune als "verzoek aan het publiek" om de mobiele telefoon toch vooral uit te zetten bij concertbezoek.
* ↑ Jos Beijer (41) overleden Orgelnieuws.nl d.d. 22 augustus 2011. Gearchiveerd op 6 mei 2022.
* ↑ Afscheidsconcert voor Jos Beijer Orgelnieuws.nl d.d. 20 maart 2010. Gearchiveerd op 3 december 2022.
# Jos Bekkers

Josephus Antonius Maria (Jos) Bekkers (Amsterdam, 8 februari 1892 - Langenstein Zwieberge, 21 januari 1945) was een Nederlands architect. Hij was een zoon en leerling van Peter Bekkers.
Na zijn opleiding in Amsterdam werkte hij voor het architectenbureau van zijn vader. Peter Bekkers overleed in 1918, terwijl er nog aan zijn Sint-Bavogesticht in Noordwijkerhout werd gewerkt. Dit complex werd vervolgens door Jos Bekkers voltooid. Het Bavogesticht werd gebouwd in opdracht van de Broeders van Liefde en Bekkers werd de huisarchitect voor deze congregatie en was verantwoordelijk voor het ontwerp van diverse gebouwen en complexen in het land. Hij werkte tevens voor de Zusters van Liefde.
In de Tweede Wereldoorlog weigerde Bekkers lid te worden van de Nederlandsche Kultuurkamer. Hij werd in 1944 door de Duitsers gearresteerd en weggevoerd naar concentratiekamp Oranienburg en vandaar naar Buchenwald en Langenstein Zwieberge bij Halberstadt, waar hij in januari 1945 om het leven kwam.

## Lijst van bouwwerken

* De lijst is niet compleet
| Bouw | Naam | Plaats | Bijzonderheden |
| 1914 | Bavokerk, op terrein psychiatrische instelling Sint-Bavo | Noordwijkerhout | |
| 1924 | Vredeskerk | Amsterdam | |
| 1926 | Kapel Sancta Maria | Noordwijkerhout | |
| 1926 | Bejaardentehuis Koningshoeve | Edam | |
| 1929 | Maria Magdalenakerk | Wormer | Transept en koor bij bestaande kerk |
| 1929 | Jacobus de Meerderekerk | Zwaagdijk-West | |
| 1930-1931 | OLV van Altijddurende Bijstandkerk | Eindhoven | Afgebroken 1995 |
| 1932 | OLV van Altijddurende Bijstandkerk | Santpoort | |
| 1933 | Martinuskerk | Zwaag | |
| 1934 | Kapel Sint-Nicolaasinternaat | Nijmegen | |
| 1935 | Coornhertschool | M. Tinxgracht 14, Edam | |
| 1936 | Klooster Sint Paschalis | Oostrum | |
| 1938 | Coudewater, klooster en kapel | Rosmalen | |

## Bron

* T. van Els, Sint-Paschalis, bron van inspiratie in woord en beeld" ISBN 978-90-902542-65
* ↑ RKD - Jos Bekkers. Gearchiveerd op 23 juli 2021.
* 1 2 Monumenten in Nederland. Noord-Holland · Edam. DBNL (2006). Gearchiveerd op 28 maart 2019. Geraadpleegd op 28 March 2019.
* Biografisch Portaal: 43816582
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 6083
* Union List of Artist Names: 500102846
* Virtual International Authority File: 96445017
* WorldCat (via VIAF): 96445017
# Vad (Roemenië)

Vad (Hongaars: Révkolostor) is een gemeente in Cluj. Vad ligt in de regio Transsylvanië, in het westen van Roemenië. In de gemeente wonen zo goed als uitsluitend etnische Roemenen.
Steden met gemeentestatus: Cluj-Napoca · Turda · Câmpia Turzii · Dej · Gherla Stad zonder gemeentestatus: Huedin Gemeenten: Aghireșu · Aiton · Aluniș · Apahida · Așchileu Mare · Baciu · Băișoara · Beliș · Bobâlna · Bonțida · Borșa · Buza · Căianu · Călățele · Cămărașu · Căpușu Mare · Cășeiu · Cătina · Câțcău · Ceanu Mare · Chinteni · Chiuiești · Ciucea · Ciurila · Cojocna · Cornești · Cuzdrioara · Dăbâca · Feleacu · Fizeșu Gherlii · Florești · Frata · Gârbău · Geaca · Gilău · Iara · Iclod · Izvoru Crișului · Jichișu de Jos · Jucu · Luna · Măguri-Răcătău · Mănăstireni · Mărgău · Mărișel · Mica · Mihai Viteazu · Mintiu Gherlii · Mociu · Moldovenești · Negreni · Pălatca · Panticeu · Petreștii de Jos · Ploscoș · Poieni · Râșca · Recea-Cristur · Săcuieu · Săndulești · Săvădisla · Sânncraiu · Sânmartin · Sânpaul · Someșeni · Sic · Suatu · Tritenii de Jos · Tureni · Țaga · Unguraș · Vad · Valea Ierii · Viișoara · Vultureni
# Vada (India)

Vada is een census town in het district Palghar van de Indiase staat Maharashtra.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 14291 mensen in Vada, waarvan 52% mannelijk en 48% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 72%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Varipes

Varipes is een geslacht van haften (Ephemeroptera) uit de familie Baetidae.

## Soorten

Het geslacht Varipes omvat de volgende soorten:
* Varipes cajuato
* Varipes helenae
* Varipes lasiobrachius
* Varipes minutus
* Varipes sancarlos
* Varipes singuil
# John Antram

John Antram (mogelijk: Antrim), (Tauranga, 1936 - Ramsey, 28 mei 1958) was een Nieuw-Zeelands motorcoureur.
John Antram was al op jonge leeftijd gek op motorfietsen en toen hij er de leeftijd voor had begon hij onmiddellijk met het rijden van enduro- en trialwedstrijden. Hij was secretaris van de Tauranga Motorcycle Club, maar hij wilde per se in de Isle of Man TT starten. Hij kende veel winnaars uit het verleden uit zijn hoofd, inclusief de motorfietsen waarmee ze hadden gereden. Hij begon te sparen voor de overtocht naar het Verenigd Koninkrijk. Hoewel hij weinig ervaring had met wegraces was het toch zijn plan om in de zomer in Groot-Brittannië te gaan racen en in de winter weer deel te nemen aan trials en grasbaanraces.
Op zijn 21e vertrok hij naar Engeland, waar hij een 350cc-AJS 7R "Boy Racer" aanschafte. Tijdens de trainingen voor de Junior TT, op 28 mei, enkele dagen voor zijn 22e verjaardag en een week voor zijn eerste start in de TT van Man, verongelukte hij bij Cruickshanks Corner in het centrum van Ramsey toen zijn machine tegen een muur vloog.
# José Antonio Carrasco

Jose Antonio Carrasco Ramirez (Madrid, 8 september 1980) is een Spaans wielrenner. Hij won als eliterenner zonder contact een aantal kleinere Spaanse rittenkoersen, waarna hij in 2008 in dienst werd genomen door Andalucía-Cajasur.

## Belangrijkste overwinningen

geen

## Grote rondes

Eindklasseringen in grote rondes, met tussen haakjes het aantal etappeoverwinningen.
| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
| 2008 | | | 65e |
http://www.dewielersite.net/db2/wielersite/coureurfiche.php?coureurid=18345
# José Manuel Pérez-Aicart

José Manuel Pérez-Aicart (Castellón de la Plana, 3 juli 1982) is een Spaans autocoureur.

## Carrière

Pérez-Aicart eindigde als derde in het Spaanse Formule 3-kampioenschap in 2001. In 2002 nam hij vervolgens deel aan de Formule Nissan 2000, waar hij als vierde eindigde. In 2003 reed hij in zowel de Spaanse Formule 3 als de World Series by Nissan en reed in 2004 en 2005 opnieuw in de Spaanse Formule 3, waar hij in het laatste jaar tweede werd achter Andy Soucek.
In 2006 stapte Pérez-Aicart over van het formuleracing naar de GT-auto's, waarin hij tweede werd in de International GT Open en vijfde in het Spaanse GT-kampioenschap. In 2007 won hij de GTB-klasse van de Spaanse GT en werd hij kampioen in de Seat Leon Supercopa. Voor het winnen van dit kampioenschap won hij ook een gastraceweekend in het World Touring Car Championship in 2008 voor het fabrieksteam van SEAT op het Circuit Ricardo Tormo Valencia. Hij eindigde deze races als dertiende en veertiende. Ook reed hij in 2008 in de Spaanse GT en de International GT Open voor SUNRED Engineering.
# José da Cruz Policarpo

José da Cruz Policarpo (Alvorninha, 26 februari 1936 – Lissabon, 12 maart 2014) was een Portugees geestelijke en een kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk.
Policarpo bezocht de seminaries van Santarém en Almada, alvorens verder te studeren aan het grootseminarie Cristo Rei in Olivais. Hij promoveerde aan de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit in de theologie op het proefschrift Sinais dos Tempos. Hij werd op 15 augustus 1961 priester gewijd. Van 1970 tot 1986 doceerde hij aan de Katholieke Universiteit van Portugal.
Op 26 mei 1978 werd Policarpo benoemd tot hulpbisschop van Lissabon en titulair bisschop van Caliabria. Zijn bisschopswijding vond plaats op 29 juni 1978. Van 1986 tot 1990 was hij vicevoorzitter van de raad van Europese bisschoppenconferenties. Op 5 maart 1997 werd hij benoemd tot aartsbisschop-coadjutor van Lissabon. Op 24 maart 1998 volgde hij de overleden António Ribeiro op als patriarch van Lissabon. Van 1999 tot 2005 en van 2011 tot 2013 was hij voorzitter van de Portugese bisschoppenconferentie.
Policarpo werd tijdens het consistorie van 21 februari 2001 kardinaal gecreëerd. Hij kreeg de rang van kardinaal-priester. Zijn titelkerk werd de Sant'Antonio in Campo Marzio.
Kardinaal Policarpo nam deel aan de conclaven van 2005 en 2013.
Policarpo ging op 18 mei 2013 met emeritaat.
* Bibliothèque nationale de France: cb15971381r (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1057990159
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1461 1214
* Library of Congress Control Number: no2005117362
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007266637205171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000002948795
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 088239403
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: TO0V586260
* Virtual International Authority File: 51432678
* WorldCat (via VIAF): 51432678
Tomás de Almeida · José Manoel da Câmara · Francisco de Saldanha da Gama · Fernando de Sousa da Silva · José Francisco Miguel António de Mendonça · Carlos da Cunha e Menezes · Patrício da Silva · Francisco de São Luís Saraiva · Guilherme Henriques de Carvalho · Manuel Bento Rodrigues da Silva · Inácio do Nascimento de Morais Cardoso · José Sebastião de Almeida Neto · António Mendes Belo · Manuel Gonçalves Cerejeira · António Ribeiro · José da Cruz Policarpo · Manuel Macário do Nascimento Clemente · Rui Manuel Sousa Valério
# Vale Frechoso

Vale Frechoso is een plaats (freguesia) in de Portugese gemeente Vila Flor en telt 241 inwoners (2001).
# Vale Real

Vale Real is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Rio Grande do Sul. De gemeente telt 5.031 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten

De gemeente grenst aan Alto Feliz, Caxias do Sul, Farroupilha, Feliz en Nova Petrópolis.
* Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, Inwonertallen 2009
# Journal of Applied Physics

Journal of Applied Physics is een internationaal, aan collegiale toetsing onderworpen wetenschappelijk tijdschrift op het gebied van de natuurkunde. De naam wordt in literatuurverwijzingen meestal afgekort tot J. Appl. Phys. Het wordt uitgegeven door het American Institute of Physics en verschijnt tweemaandelijks. Het eerste nummer verscheen in 1937.
* Journal of Applied Physics op OCLC WorldCat
* Journal of Applied Physics op NCBI
# John Langenus

Joannes Julianus ("John") Langenus (Antwerpen, 9 december 1891 – Antwerpen, 1 oktober 1952) was een Belgische voetbalscheidsrechter. Hij kan beschouwd worden als een van de baanbrekers voor de voetbalsport en -arbitrage in België. Hij floot meer dan 80 internationale matchen. Hij floot de eerste finale van het Wereldkampioenschap voetbal tussen Uruguay en Argentinië in 1930.
John Langenus kwam uit een gegoede familie en speelde in het begin van de 20e eeuw al vanaf zeer jeugdige leeftijd voetbal. Een blessure lag aan de basis van zijn scheidsrechtersloopbaan. De Koninklijke Belgische Voetbalbond had in het begin van zijn bestaan nood aan spelleiders en Langenus werd aanvaard. Hij werd scheidsrechter als hobby, naast zijn baan als secretaris van de gouverneur van de provincie Antwerpen.
Hij debuteerde in de provinciale jeugdreeksen van Antwerpen en van daaruit klom hij naar de hogere reeksen. Met zijn 1,90 m was hij een grote gestalte die respect afdwong. Tijdens een wedstrijd Ukkel Sport tegen FC Brugge werd hij echter door een supporter zwaar aangepakt en hij belandde in het ziekenhuis, maar enkele dagen later stond hij weer op het veld.
In 1920 begon Langenus in Parijs, met de match Frankrijk - Engeland voor militairen, zijn internationale carrière. Hij zou nadien nog tientallen interlands fluiten, waarbij zijn talenkennis zeer van pas kwam. Tijdens het eerste Wereldkampioenschap voetbal in 1930 in Uruguay leidde hij in de hoofdstad Montevideo vier wedstrijden, waaronder de finale. Deze wedstrijd Uruguay - Argentinië, die op 4-2 eindigde zou een van de mooiste herinneringen blijven uit zijn succesrijke carrière. Na 1930 zou hij nog op twee grote toernooien fluiten: het Wereldkampioenschap voetbal 1934 in Italië en het Wereldkampioenschap voetbal 1938 in Frankrijk.
Deze topscheidsrechter was ook journalist, die in buitenlandse bladen schreef. Hij bracht ook enkele boeken uit, die over zijn ervaringen en reizen als scheidsrechter handelen. Daarnaast schreef hij mee aan het scenario van de Vlaamse film Wit is troef (1940) van Jan Vanderheyden.Tot zijn dood in 1952 was hij voorzitter van Vigor Hamme.
John Langenus overleed in 1952, negen jaar na zijn pensionering als voetbalscheidsrechter.