OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Satoshi Tajiri

Satoshi Tajiri (Japans: 田尻智;Tajiri Satoshi) (Machida, 28 augustus 1965) is de bedenker en maker van Pokémon.

## Biografie
### Jeugd

Satoshi werd geboren in een stad nabij Tokio. Hij was gefascineerd door insecten en verzamelde ze dan ook tijdens zijn onderzoeksuitstapjes in de bossen. Hij wisselde die dan uit met zijn vrienden. Zijn vrienden vingen voornamelijk kevers, maar Satoshi ging verder en ontwikkelde verschillende methodes om insecten te vangen. Buiten zijn belangstelling voor insecten was hij ook erg gefascineerd door videogames. Tijdens zijn studentenjaren was hij gametester voor verschillende magazines.

### Game Freak

In 1982 besloot hij samen met zijn vrienden een eigen magazine op te richten; Game Freak, speciaal gericht op videogames en comicbooks. De bedoeling was ook veel meer tips en 'cheatcodes' (vals-speelcodes) te publiceren. Dit magazine had in korte tijd veel succes. Na het succes met hun magazine wilden de werknemers van Game freak ook zelf videogames ontwikkelen. Ze gingen bijgevolg bij Nintendo werken.

## Pokémon

Toen in 1991 de Gameboy uitkwam, kreeg hij nieuwe ideeën dankzij de linkkabeltechnologie van de Gameboy. Samen met Shigeru Miyamoto ontwikkelden ze een nieuwe technologie voor de linkkabel. Hij bedacht insecten die uitgewisseld werden via de linkkabel, die dan zouden evolueren in nieuwe en betere Pokémon. Het was vooral van belang dat de Pokémon niet gewelddadig waren: wanneer ze een gevecht verliezen, gaan ze niet dood, maar worden ze tijdelijk uitgeschakeld.
De producers van Nintendo waren in het begin niet al te enthousiast met dit nieuwe idee, maar ze waagden toch hun kans en Satoshi werkte ten slotte zes jaar aan Pokémon. Verder werkte hij samen met Shigeru Miyamoto het spel verder uit. Shigeru Miyamoto is de geestelijk vader van onder meer: Mario, Donkey Kong, The legend of Zelda en Pikmin.
Als een eerbetoon aan zichzelf hebben ze Ash Ketchum bij zijn Japanse naam Satoshi genoemd en Gary Oak Shigeru. Een andere vriend van Satoshi, die ook in het gamefreakteam zat is Ken Sugimori. Deze man heeft alle Pokémon getekend.
# Symbellia stigmatica

Symbellia stigmatica is een rechtvleugelig insect uit de familie Euschmidtiidae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1910 door Heinrich Hugo Karny. De soort werd gevonden in Duits-Zuidwest-Afrika (het huidige Namibië).
# Embree

Embree is een gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De gemeente ligt aan de Bay of Exploits aan de noordkust van het eiland Newfoundland. Embree ligt op een klein schiereiland net ten noorden van Lewisporte.

## Demografie

Demografisch gezien is Embree, net zoals de meeste kleine dorpen op Newfoundland, aan het krimpen. Tussen 1991 en 2021 daalde de bevolkingsomvang van 846 naar 679. Dat komt neer op een daling van 167 inwoners (-19,7%) in dertig jaar tijd.
| Jaar | Aantal inwoners | Verschil |
| 1991 | 846 | – |
| 1996 | 819 | -3,2% |
| 2001 | 745 | -9,0% |
| 2006 | 703 | -5,6% |
| 2011 | 691 | -1,7% |
| 2016 | 701 | +1,4% |
| 2021 | 679 | -3,1% |

## Scheepswrak

De scheepsromp van de HMS Calypso, een korvet uit 1883 dat tot 1922 diende in de Britse zeemacht, ligt vlak voor de kust van Embree (in Jobs Cove).
# Eudarcia egregiellum

Eudarcia egregiellum is een vlinder uit de familie van de Meessiidae. Deze soort is voor het eerst wetenschappelijk beschreven als Obesoceras egregiellum door Günther Petersen in een publicatie uit 1973.
De soort komt voor in Afghanistan.
# Hexatoma (Eriocera) karnyi

Hexatoma (Eriocera) karnyi is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Tomarós

Tomaros is een berg in de zuidwestelijke regio Ioannina, te Griekenland. Het ligt ten zuiden van de archeologische vindplaats Dodona en maakt deel uit van het Pindosgebergte. De maximale hoogte is 1.974 meter.
# Lucius Hortensius

Lucius Hortensius was een Romeins staatsman uit de 2e eeuw v.Chr.
Hij was praetor in 111 v.Chr. In 108 v.Chr. werd hij tot consul gekozen, maar werd voor hij zijn ambt kon aanvaarden door de senaat veroordeeld, waarschijnlijk wegens omkoping. Hij werd vervangen door Marcus Aurelius Scaurus.
De antieke bronnen voor Lucius Hortensius zijn vaag. Het bewaard gebleven fragment van de fasti, de marmeren platen waarop de consuls per jaar werden vermeld, geeft niet zijn volledige naam weer. Het is mogelijk dat zijn voornaam van Quintus in plaats van Lucius was. Er is gesuggereerd dat dit de vader van de beroemde redenaar Quintus Hortensius Hortalus was, maar deze relatie is niet aantoonbaar.

## Referentie

* T. Broughton, The magistrates of the Roman Republic Vol. I: 509 BC - 100 BC, Lancaster (Californië) 1951. pp. 540-542, 548. ISBN 0891307060
# Skulpturenpark Sammlung Domnick

Het Skulpturenpark Sammlung Domnick is het beeldenpark van het kunstmuseum Sammlung Domnick in Nürtingen in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg.

## Geschiedenis

Het museum is gebouwd in de jaren 1967 en 1968, het beeldenpark is aangelegd tussen 1975 en 1977. De Stiftung Domnick, die werd opgericht door Ottomar Domnick (1907-1989), heeft het privémuseum en de beeldentuin opengesteld voor het publiek. De Sammlung Domnick geldt sinds 1982 als Kulturdenkmal in Baden-Württemberg en is onderdeel van de Staatsgalerie Stuttgart.

## De buitencollectie

* Joannis Avramidis met Große Figur 1 (1963)
* Gerlinde Beck met Strebepfeiler (1964)
* Franz Bernhard met Liegende (1974) en Dynamischer Figur (1984/85)
* Michael Croissant met Figur (1983)
* Eberhard Fiebig met Ostinato (1982) en Beteigeuze (1982/83)
* Lothar Fischer met Geharnischter Kopf (1980)
* Volkmar Haase met Stele I (1960), Stele II (1962) en Schwingend, Modell (1967)
* Rudolf Hoflehner met Figur 85 (1964)
* Berto Lardera met Etreintes II (1968)
* Alf Lechner met Bündelung - Wand 1971/15 (1971) en Verformung (1977)
* Bernhard Luginbühl met Juan (1965), Hafenfigur (1979/80) en Froschkönig of Der Eiserne Heinrich (1980)
* Miguel Ortiz Berrocal met Alma de Arbol (1961)
* Gustav Reinhardt met Überschreitung (1981) en Großer Samir (1981/82)
* Reinhard Scherer met Abgestützt (1985)
* Max Schmitz met Analytischer Kopf (1965), Skulptur o.d. (1977), Koordinatenkopf (1978), Felder eines Menschen in Bewegung (1979) en Syrinx (1979)
* Tim Scott met Alingana VIII (1979)
* K.H. Türk met Paar (1980/81) en Volunta (1983)
* Pablo Serrano Aguilar met Ohne Titel (1957)
* Bernar Venet met Undetermined Line (1985)

## Literatuur

* Ottomar Domnick: "Mein Weg zu den Skulpturen", Domnick Verlag + Film, Stuttgart (1987)

## Externe link

* Website Sammlung Domnick Nürtingen
* ↑ Afbeelding 1 museumzaal
* ↑ Afbeelding 2 museumzaal
* ↑ Afbeelding 1 beeldenpark
* ↑ Afbeelding 2 beeldenpark
* ↑ Staatsgalerie Stuttgart: Sammlung Domnick. Gearchiveerd op 24 augustus 2011. Geraadpleegd op 29 augustus 2011.
* ↑ Afbeelding: "Etreintes II" van Berto Lardera
# Scardamia obliquaria

Scardamia obliquaria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1897 door Leech.
# Symbiocladius chattahoocheensis

Symbiocladius chattahoocheensis is een muggensoort uit de familie van de dansmuggen (Chironomidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1984 door Caldwell.
# Elizabeth Odio Benito

Elizabeth Odio Benito (Puntarenas, 15 september 1939) is een Costa Ricaans rechtsgeleerde en politicus. Ze was enkele malen minister en van 1998 tot 2002 vicepresident van het land. Verder was ze van 1993 tot 1998 rechter in het Joegoslavië-tribunaal en van 2003 tot en met 2012 in het Internationale Strafhof. Momenteel - 2016 -2021 - is ze lid van het Inter-Amerikaans Hof voor de Rechten van de Mens.

## Levensloop

Odio sloot in 1964 haar studie rechten af aan de Universiteit van Costa Rica. Vervolgens was ze hier werkzaam als docent en vanaf 1986 als hoogleraar. Daarnaast diende ze als gasthoogleraar aan verschillende instellingen in Europa en de Verenigde Staten. Van 1978 tot 1982 en van 1990 tot 1994 was ze Minister van Justitie en van 1998 tot 2002 vicepresident en Minister van Milieu en Energie.
Van 1993 tot 1998 was ze rechter in het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag, waarbij ze van 1993 tot 1995 vicepresident was. Van 2000 tot 2013 was ze lid van het Permanente Hof van Arbitrage. Sinds de start van het Internationale Strafhof in 2003 tot 2012 was ze rechter van de Strafkamer van het Hof en van 2003 tot 2006 tevens een van de twee vicepresidenten. Ze werd onderscheiden met een eredoctoraat van de St. Edward’s-universiteit in Austin.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Elizabeth Odio Benito op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058518200106706
* Gemeinsame Normdatei: 1157284604
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8447 9098
* Library of Congress Control Number: n88653224
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jo20221167118
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007286180905171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 097472190
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: UFIV087730
* Système universitaire de documentation: 056841299
* Virtual International Authority File: 43422574
* WorldCat (via VIAF): 43422574
# Eucithara gevahi

Eucithara gevahi is een slakkensoort uit de familie van de Mangeliidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2012 door Singer.
# Himalayablauwstaart

De himalayablauwstaart (Tarsiger rufilatus; syn.: Luscinia rufilata) is een zangvogel uit de familie vliegenvangers (Muscicapidae). Voorheen werd deze vogel beschouwd als een ondersoort van de gewone blauwstaart.

## Kenmerken

Deze vogel lijkt sterk op de gewone blauwstaart, maar is iets groter, het mannetjes is donkerder blauw van boven en lichter onder. Het vrouwtje en het mannetje hebben buiten de broedtijd een helderblauwe stuit.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van de westelijke Himalaya tot Midden-China. Het is geen uitgesproken trekvogel. Het leefgebied bestaat uit vochtig montaan bos en met struiken begroeide hellingen. Vogels die hoog in de bergen broeden, dalen 's winters af naar lager gelegen zones en er zijn trekbewegingen over kortere afstand naar het zuiden.

## Status

Sinds de soort is gesplit van de gewone blauwstaart zijn er nog geen gegevens bekend van de omvang van de populatie. Aangenomen wordt dat er sprake is van een stabiele populatie.
* ↑ (en) Himalayablauwstaart op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2021. IOC World Bird List (v11.2)
* 1 2 Handbook of the Birds of the World deel 10, 2005.
# Tosatrochus

Tosatrochus is een geslacht van weekdieren uit de klasse van de Gastropoda (slakken).

## Soort

* Tosatrochus attenuatus (Jonas, 1844)
* ↑ Fossilworks: Tosatrochus. www.fossilworks.org. Geraadpleegd op 09-03-2022.
* ↑ Mindat.org. www.mindat.org. Geraadpleegd op 09-03-2022.
# Luciano Acosta

Luciano Federico Acosta (Rosario, 31 mei 1994) is een Argentijns voetballer die bij voorkeur als offensieve middenvelder speelt. Sinds maart 2021 speelt hij bij het Amerikaanse FC Cincinnati.

## Clubcarrière

Acosta komt uit de jeugdopleiding van Boca Juniors, dat hem in 2007 weghaalde bij Club Comunicaciones. Op 9 februari 2014 debuteerde hij in de Argentijnse Primera División tegen Newell's Old Boys. Hij mocht na 77 minuten invallen voor Juan Manuel Martínez. In augustus 2014 werd hij gelinkt aan een mogelijke transfer naar Club Brugge.

## Externe link

* Luciano Acosta - Transfermarkt.com
* (en) Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Luciano Acosta op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Spelersprofiel op Transfermarkt
* ↑ Club Brugge heeft interesse in Acosta
# Scardamia percitraria

Scardamia percitraria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Fryer.
# Takins

De takins (Budorcas) zijn een geslacht van zoogdieren uit de familie van de holhoornigen (Bovidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1850 gepubliceerd door Brian Houghton Hodgson.

## Soorten

Er worden twee soorten in dit geslacht geplaatst met ieder twee ondersoorten:
* Budorcas taxicolor Hodgson, 1850 – Himalaya-takin
** Budorcas taxicolor taxicolor Hodgson, 1850 – Mishmi-takin
** Budorcas taxicolor whitei Lydekker, 1907 – Bhutantakin
* Budorcas tibetana Milne-Edwards, 1874 – Chinese takin
** Budorcas tibetana tibetana Milne-Edwards, 1874 – Sichuantakin
** Budorcas tibetana bedfordi O. Thomas, 1911 – Gouden takin

## Verwantschap

De nauwst nog levende verwant is de muskusos (Ovibos moschatus) uit de toendra's van Scandinavië, Groenland en Noord-Amerika. Beide soorten behoren tot de grootste leden van de onderfamilie Caprinae.
* ↑ Yang, L., Wei, F., Zhan, X., Fan, H., Zhao, P., Huang, G., ... & Hu, Y. (2022). Evolutionary conservation genomics reveals recent speciation and local adaptation in threatened takins. Molecular Biology and Evolution, 39(6), msac111.
* ↑ Mammal Diversity Database (2024). Mammal Diversity Database (Version 1.12.1) [Data set]. Zenodo. DOI: 10.5281/zenodo.4139722. Geraadpleegd op 06-07-2024.
# Elfriede Blauensteiner

Elfriede Blauensteiner (Wenen, 22 januari 1931 - Neunkirchen, 16 november 2003) was een Oostenrijks seriemoordenares die vijf mensen doodde door vergiftiging. De lokale media gaven haar de bijnaam Zwarte Weduwe.
Blauensteiner bekende op 11 januari 1996 vijf moorden, hoewel ze haar verhaal later herzag. Oorspronkelijk gaf ze toe haar man, twee voormalige minnaars en twee andere mensen die het volgens haar 'verdienden om te sterven' omgebracht te hebben. Op 7 maart 1997 werd Blauensteiner veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Na een tijd vastgezeten te hebben in Schwarzau am Steinfeld, stierf de Oostenrijkse in 2003 aan een hersentumor.

## Slachtoffers

* Blauensteiners eerste slachtoffer was een man die het onderhoud deed in haar appartementencomplex. Volgens haarzelf hielp ze hem in 1981 zelfmoord te plegen, omdat hij zijn vrouw en kinderen zou misbruiken.
* De Oostenrijkse doodde haar tweede man Rudolf Blauensteiner in augustus 1992.
* Vier maanden daarna stierf de welgestelde Franziska K, die in Wenen Blauensteiners buurvrouw was geweest. Haar overlijden kwam kort nadat ze haar testament ten gunste van 'Frau Elle' aangepast had.
* Na een jaar verzorging van Blauensteiner, overleed in juni 1995 een man die ze ontmoette via een contactadvertentie.
* Alois Pichler (77) leerde de Oostenrijkse eveneens kennen via een advertentie in de krant. In november 1995 werd hij Blauensteiners vijfde bekende slachtoffer, hoewel de lokale autoriteiten vermoeden dat ze meer doden op haar geweten heeft.
* Mayhem.net - Blauensteiner
# Eucithara gruveli

Eucithara gruveli is een slakkensoort uit de familie van de Mangeliidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Dautzenberg.
# Himalayaboszanger

De himalayaboszanger (Phylloscopus affinis) is een zangvogel uit de familie Phylloscopidae.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Bangladesh, Bhutan, China, India, Myanmar, Nepal, Pakistan en Thailand en telt 3 ondersoorten:
* P. a. affinis: de oostelijke Himalaya van Nepal tot zuidoostelijk Tibet.
* P. a. perflavus: de westelijke Himalaya van Pakistan tot noordelijk India.
* P. a. occisinensis:westelijk deel van Midden-China en Indisch Subcontinent. Dit was aparte soort (West-Chinese boszanger). Is op grond van in 2019 gepubliceerd onderzoek geplaatst als ondersoort van deze soort.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Himalayaboszanger op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2021). Gearchiveerd op 25 april 2022.
# Tony Sly

Anthony James Sly (4 november 1970 – 31 juli 2012) was een Amerikaanse zanger en gitarist, vooral bekend als frontman van de punkband No Use for a Name.

## Biografie
### Carrière

In 1989, toen Tony Sly achttien was, werd hij de nieuwe zanger en gitarist van No Use for a Name. Het eerste album van de band, Incognito, werd in 1990 uitgebracht door New Red Archives. Don't Miss the Train, het tweede album van No Use for a Name, verscheen in 1992. Het derde album, ¡Leche con Carne!, verscheen in 1995 en was het eerste studioalbum dat de band via Fat Wreck Chords uit liet brengen.
In 2004 brachten Tony Sly en Joey Cape, de frontman van Lagwagon, een splitalbum uit. Acoustic verscheen op 18 mei in 2004 en bevatte 12 nummers: akoestische versies van nummers van No Use for a Name en Lagwagon, en twee originele nummers, een van Sly en een van Cape.
Op 10 mei 2007 bracht No Use for a Name hun eerste verzamelalbum getiteld All the Best Songs uit. Het album bevat 24 eerder uitgegeven nummers en twee nieuwe nummers.
Op 16 februari in 2010 bracht Fat Wreck Chords 12 Song Program uit, het eerste album van Tony Sly als soloartiest.
In januari 2011 was Sly klaar met het schrijven van zijn volgende album, Sad Bear. Hij begon diezelfde maand met opnemen. Rond februari had Sly 17 nummers opgenomen en besloot hij een korte rustpauze te nemen. In maart 2011 maakte Sly bekend dat hij weer opnieuw nummers voor het album ging opnemen. Sad Bear werd uitgebracht op 11 oktober in 2011 door Fat Wreck Chords.
Sly speelde zijn laatste soloshow in Gainesville in de staat Florida op 29 juli 2012. Zijn laatste show met No Use for a Name vond plaats in Montebello, Quebec, op 15 juni 2012.

### Overlijden

Sly overleed in zijn slaap op slechts 41-jarige leeftijd.
In november 2013 bracht Fat Wreck Chords een tributealbum uit onder de titel The Songs of Tony Sly: A Tribute. Het album bevat covers van Tony Sly en No Use for a Name gespeeld door onder andere NOFX, The Bouncing Souls, Joey Cape, Strung Out, het Alkaline Trio, Simple Plan, Gaslight Anthem, Yellowcard, Mad Caddies, Rise Against, The Flatliners, Lagwagon en Pennywise.

## Discografie

* 2004 – Acoustic (met Joey Cape)
* 2010 – Tony Sly / Joey Cape Split 7" (met Joey Cape)
* 2010 – 12 Song Program
* 2011 – Sad Bear
* 2012 – Acoustic: Volume Two (met Joey Cape)
* ↑ (en) Artikel op Fatwreck.com over Acoustic
* ↑ (en) Artikel op Fatwreck.com over 12 Song Program
* ↑ (en) Bericht op de Facebookpagina van Tony Sly
* ↑ (fr) Artikel over het laatste optreden van Sly op Sorstu.ca
* ↑ (en) Bericht op Fatwreck.com over het overlijden van Tony Sly
* ↑ (en) Artikel op Fatwreck.com met informatie over het overlijden van Sly
* Gemeinsame Normdatei: 135151589
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7104 4351
* Library of Congress Control Number: no2009152188
* MusicBrainz: 077847f4-b7b7-4f08-8d2b-c1864dde8c4d
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0032448
* Virtual International Authority File: 79994924
* WorldCat (via VIAF): 79994924
# Luciano Caruso

Luciano Caruso (Turijn) is een Italiaanse jazzsaxofonist (sopraansaxofoon) en componist.
Vanaf 1973 studeerde hij aan 'Toti Dal Monte' in Pieve di Soligo, later studeerde hij aan de muziekschool 'Dizzy Gillespie' in Bassano del Grappa. Hij volgde verschillende workshops, van Renato Geremia (1977), Gary Burton (1984) en Steve Lacy (1994).
Caruso heeft gespeeld met onder meer Eddi Busnello, Nello Da Pont, Giovanni Maier, Gianluigi Trovesi, Carlo Actis Dato, Giorgio Pacorig, Daniele Cavallanti, Michele Rabbia, Massimo De Mattia, Daniele Dagaro, Achille Succi, Ermes Ghirardini, Lauro Rossi, Romano Todesco, en U.T.Gandhi.
In 1992 begon hij met drummer Nello Da Pont 'Progetto Exit', een school voor jazz and experimentele muziek in Vittorio Veneto. Hij is de leider van "Banda comunale della Città di Vittorio Veneto" en lid van het 'Phophonix Orchestra'.
Hij heeft een paar albums op zijn naam staan, uitgebracht op Aut Records

## Discografie

* Trypterygion (met Luigi Vitale), 2011
* Bug Jargal (met Giorgio Pacorig en Nello Da Pont), 2014
# Skulpturengarten Museum Abteiberg

Skulpturengarten Museum Abteiberg is een beeldenpark dat deel uitmaakt van Museum Abteiberg in Mönchengladbach in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen.

## Geschiedenis

In het park bevindt zich werk van beeldhouwers die diverse stromingen der moderne beeldhouwkunst vertegenwoordigen, alsmede zogeheten land art projecten.
Het beeldenpark werd in 2002 voor het publiek geopend, waarmee een wens van Museum Abteiberg werd vervuld, werken van moderne kunstenaars ook buiten het museumgebouw te tonen. Het park strekt zich uit van de hoogte waarop het museum is gebouwd tot de benedenmuur, die deel uitmaakt van de oude stadsmuren. De tuin van het museum werd uitgebreid met de Pfarrgarten van de Mönchengladbacher Münster, de kloosterkerk.
In de oorspronkelijk museumtuin bevonden zich reeds de werken Soft inverted Q van Claes Oldenburg, Tree of water/Breath of Leaves van Giuseppe Penone, Juan van Bernhard Luginbühl en Königsstuhl van Anatol Herzberg. Het terrein van de Skulpturengarten is overdag gratis toegankelijk.

## De beeldencollectie

* Larry Bell : Arolsen-Piece uit 1992 - twee glazen kubussen in het waterbassin, waarin ook een fontein
* Anatol Herzfeld : Königsstuhl
* Stefan Kern : Baumhaus
* Maria Lehnen : Idol XII uit 1989 - vrouwelijke torso uit brons
* Bernhard Luginbühl : Juan
* François Morellet : Sphère-trames uit 1962 - 3 meter hoge bolvormige sculptuur uit rvs
* Claes Oldenburg : Soft Inverted Q uit 1976/1979
* Jorge Pardo : Garbage Can uit 1999 - 6 bronzen sculpturen langs de paden en de fontein, die als prullenbakken fungeren
* Giuseppe Penone : Tree of water/Breath of leaves
* Dan Peterman : land art-project
* Mauro Staccioli : Anello uit 2000 - 6 meter hoge cirkelvormige sculptuur uit cortenstaal
* Franz West : Flause uit 1998 - een roze geverfde sculptuur van aluminium

## Fotogalerij beeldenpark

* Maria Lehnen: Idol XII
* François Morellet: Sphère - trames - op de achtergrond: Franz West: Flause
De navolgende sculpturen bevinden zich buiten het beeldenpark en zullen een verbinding gaan vormen met de nog te realiseren beeldenroute, de Skulpturenmeile van de stad Mönchengladbach:
* Alexander Calder : Pointes et Courbes uit 1970
* Thomas Virnich : Turm zum Babel uit 2002
* Thomas Rentmeister :
* Daniel Pflum :
* Gregor Schneider : END uit 2009

## Fotogalerij overige werken

* Alexander Calder: Pointes et Courbes (1970)
* Thomas Virnich: Turm zum Babel (2002)
* Gregor Schneider: END uit 2009

## Externe link

* (de) Website Museum Abteiberg: het beeldenpark
# Schippersgracht (Amsterdam)

De Schippersgracht is een gracht en straat in Amsterdam-Centrum die loopt vanaf het Rapenburgerplein tot de Prins Hendrikkade.
De plaats waar de Foeliedwarsstraat het Rapenburgerplein kruist vormt het begin, de Kortjewantsbrug (brug 487) het eind. De Schippersgracht ligt in het verlengde van de Nieuwe Herengracht en is circa 100 meter lang. De kade langs de noordwestkant van het water heeft de huisnummers 2 tot en met 16, waarbij even en oneven nummers elkaar afwisselen (dus niet tegenover elkaar liggen). In het verleden had zij hogere huisnummers, tot 423 aan toe. In de 19e eeuw volgde de huidige nummering. De zuidoostelijke oever van het water heet Kadijksplein. De Schippersgracht dankt haar naam aan het feit dat hier veel schippers woonachtig waren.
Aan de Schippersgracht staan een aantal monumentale panden uit de 17e eeuw, onder andere op de nummers 14 en 15. De Amsterdamse architect Herman Hendrik Baanders (1849-1905), heeft Schippersgracht 5 (1897) ontworpen. Baanders was voornamelijk actief in Amsterdam.

## Geschiedenis

In april 1854 begon de Amsterdamsche Duinwater-Maatschappij met het aanleggen van drinkwater op de Schippersgracht. Rond 1906 bevond zich aan de Schippersgracht het eindpunt van tram lijn 2, deze werd na een halfjaar alweer opgeheven en ingekort tot aan het Centraal Station.

## Monumenten

* De Schippersgracht tijdens de Canal Parade in 2017, met de Kortjewantsbrug
* ↑ Historie paardentram rond 1906 bij de Schippersgracht - ovinnederland.nl
* Eindpunt paardentram op de Schippersgracht - amsterdamsetrams.nl
* Ontwikkeling & Bouwmanagement Schippersgracht - rescura.nl