OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Steyermarkochloa

Steyermarkochloa is een geslacht uit de grassenfamilie (Poaceae). De soorten van dit geslacht komen voor in Zuid-Amerika.
Het geslacht is vernoemd naar de Amerikaanse botanicus Julian Alfred Steyermark (1909-1988).

## Soorten

De Catalogue of New World Grasses [6 december 2011] erkent de volgende soort:
* Steyermarkochloa angustifolia
* Catalogue of New World Grasses
* Grassbase - The World Online Grass Flora
* Eerste beschrijving van Steyermarkochloa unifolia in Annals of the Missouri Botanical Garden
# Warragaia rintouli

Warragaia rintouli is een vlokreeftensoort uit de familie van de Urohaustoriidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Berents.
# Temnotrema pallescens

Temnotrema pallescens is een zee-egel uit de familie Temnopleuridae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1925 gepubliceerd door Hubert Lyman Clark.
# Mor-Taxan

Mor-Taxans zijn een fictief buitenaards ras uit het eerste seizoen van de War of the Worlds televisieserie. Ze komen van de fictieve planeet Mor-Tax.
De Mor-Taxans zijn eveneens de aliens die in de eerste War of the Worlds film de Aarde aanvielen. In die film werden ze nog aangezien voor bewoners van de planeet Mars.

## Sociale klasse

De Mor-Taxan samenleving is verdeeld in drie functionele Kasten: de regerende kaste, de militaire kaste en de wetenschappelijke kaste.
In de televisieserie wordt de regerende kaste vertegenwoordigd door drie Mor-Taxans genaamd de Advocacy. Zij houden toezicht op de invasie. De lagere klasse staan ook wel bekend als “veldeenheden”, die in de serie undercover infiltreren in de menselijke samenleving.

## Cultuur

De Mor-Taxans houden blijkbaar van kunst, wat bewezen werd door het personage Quinn. Verder is er niet veel bekend over hun cultuur, behalve dat ze het plantenleven op Aarde waardevol vinden en willen behouden.

## Technologie

De Mor-Taxans beschikken over geavanceerde technologie. Naast de machines die in de eerste film waren te zien hebben ze ook oude overblijfselen van eerdere invasies en apparaten gemaakt van spullen die ze op aarde vonden. Voorbeelden zijn:
* Een geneesapparaat
* ruimteschepen
* Draagbare laserwapens.
* Anti-stralings pakken.

## Taal en communicatie

De Mor-Taxans hebben twee bekende vormen van communicatie. Een is verbaal. Dit is vooral een gesproken taal. De aard van hun taal is buitenaards, maar soms kan men er iets van menselijke taal in herkennen. Iedere keer als de Mor-Taxans in de televisieserie deze taal gebruikten, werd met ondertitels aangegeven waar ze het over hadden.
De tweede vorm is via radioberichten. Voor het menselijk gehoor lijken deze berichten gewoon pulserende geluiden.

## Fysieke kenmerken

Mor-Taxans hebben in totaal drie armen. Twee daarvan zitten aan de zijkanten van hun lichaam zoals bij mensen, maar de derde lijkt te zijn verborgen in hun borstkas. Deze wordt maar weinig gebruikt, maar lijkt goed van pas te komen bij aliens die een menselijk gastlichaam hebben overgenomen. Bij wijze van verrassingsaanval kan deze arm uit de borstkas van het gastlichaam komen en een slachtoffer vastpakken.
# Grammonota texana

Grammonota texana is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de hangmatspinnen (Linyphiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Grammonota. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Nathan Banks.
# Junior Lefevre

Gustaaf (Junior) Lefevre (Etterbeek, 17 oktober 1978) is een Belgisch-Kroatisch voormalig karateka.

## Levensloop

Lefevre groeide op in het Brusselse en begon met karate op zijn 8 jaar bij de Yanou Martial Arts Club. In februari 1987 sloot hij aan bij CAMJ te Jette. In maart 1996 won hij zijn eerste Belgische titel bij de senioren. In totaal won hij 28 Belgische en 4 Kroatische titels, een nationaliteit die hij begin 1999 aannam.
Lefevre behaalde in 1996 in het Zuid-Afrikaanse Sun City en in 1998 in het Braziliaanse Rio de Janeiro brons en in 2002 in het Spaanse Madrid zilver in de gewichtsklasse -70kg in het kumite op de wereldkampioenschappen. In 2000 in het Duitse München werd hij wereldkampioen kumite in deze gewichtsklasse.
Daarnaast behaalde hij brons op de Europese kampioenschappen van 1997 in het Spaanse Santa Cruz de Tenerife, van 2000 in het Turkse Istanboel, van 2001 in het Bulgaarse Sofia en van 2003 in het Duitse Bremen in deze gewichtsklasse van het kumite, alsook brons in de open klasse kumite in 2003. Ook werd hij Europees kampioen in 1998 in het toenmalige Joegaslavische Belgrado en in 1999 in het Griekse Euboea.
Lefevre heeft een 6e dan en is voorzitter van de Champions International Karate Association (CIKA).
* (fr) Fiche Junior Lefevre, Technique-karate
* Junior Lefevre start met goud, Gazet van Antwerpen, 17 september 1999
* (en) ENKAMP Jesse, Exclusive interview: Junior Lefevre - kumite & kata legend, Karate by Jesse
* (de) Karate-Legende Junior Lefèvre hat sich durchgeschlagen, Grenzecho, 6 april 2017
* (fr) Junior Lefevre: 6'Dan WKF, Jutsko
* ↑ (fr) MAUCHIEN Ludovic, Junior Lefevre, Combat-sports.net. Gearchiveerd op 21 mei 2022.
* ↑ (en) This is my karate story in Belgium, persoonlijk Facebook-profiel, 5 juli 2014. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ Karate: 'Junior' Lefevre wint English Open, Het Belang van Limburg, 8 september 1999. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ (fr) 13th World Championships Sun City (1996), Technique-karate. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ (fr) 14th World Championships Rio de Janeiro (1998), Technique-karate
* ↑ (fr) 16th World Championships Madrid (2002), Technique-karate. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ (fr) 15th World Championships Munich (2000), Technique-karate
* ↑ (en) European Championships 1997, Karaterec. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ (en) European Championships 2000, Karaterec. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ (en) European Championships 2001, Karaterec. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ (en) European Championships 2003, Karaterec. Gearchiveerd op 3 september 2023.
* ↑ (en) European Championships 1998, Karaterec
* ↑ (en) European Championships 1999, Karaterec. Gearchiveerd op 3 september 2023.
# Underplating

Underplating is in de geologie en geofysica het ontstaan van magmakamers in de overgangszone tussen de aardmantel en de aardkorst. Als gevolg van het verschil in massadichtheid tussen mantel en korst verzamelt het magma zich op deze diepte. De reservoirs kunnen vulkanen aan het oppervlak voeden, maar dat hoeft niet per se het geval te zijn. Underplating komt voor in alle geodynamische situaties waarin er in de mantel magma gevormd wordt: boven subductiezones, onder hotspots en onder divergente plaatgrenzen.
De bovenste delen van de aardmantel hebben een dichtheid rond de 3,3 g/cm$^3$, terwijl de onderste delen van de korst een dichtheid van rond de 2,8 g/cm$^3$ hebben. Op de grens tussen mantel en korst, de Mohorovičić-discontinuïteit, zit daarom een vrij abrupt dichtheidsverschil. Magma dat in de bovenmantel ontstaat door partieel smelten heeft de samenstelling van basalt. Omdat het minder dicht is dan het mantelgesteente zal het magma onder invloed van een opwaartse kracht omhoog bewegen. Komt het magma aan op de overgang tussen mantel en korst, dan ondervindt het vrijwel geen opwaartse kracht meer en komt het tot stilstand. Er vormt zich een magmakamer.
In dergelijke magmakamers zal het magma langzaam afkoelen en stollen. Dit verklaart waarom de onderkorst voornamelijk uit stollingsgesteente met de samenstelling van basalt bestaat. Tijdens het stollen vindt echter magmadifferentiatie plaats: het kleine deel van het magma dat niet stolt krijgt een steeds lagere dichtheid. Dit magma kan mogelijk zo licht worden dat het verder omhoog beweegt en in de korst intrudeert.
# Steyaertmolen (Merendree)

De Steyaertmolen is een windmolenrestant in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Deinze behorende plaats Merendree, gelegen aan de Veldestraat 132, voorheen Molenkouter.
Deze ronde stenen molen van het type beltmolen fungeerde als korenmolen en oliemolen.

## Geschiedenis

De molen werd gebouwd in 1843 door Karel Steyaert. Het was een kettingkruier, die gekruid kon worden met een kruiwiel onder de kap, waardoor een staart overbodig was. In 1847 werd een stoommachine geplaatst, zodat er met de wind en op stoom kon worden gemalen. De machine stond in een bijgebouw.
In 1871 en 1887 werd het bedrijf uitgebreid en in 1891 kwam er een nieuwe stoommachine. In 1919 werd de olieslagerij verwijderd en men maalde toen enkel nog graan, met behulp van een gasmotor.
Omstreeks 1930 werd het wiekenkruis verwijderd. De molen bleef in handen van de familie Steyaert, die echter na verloop van tijd geen molenaars meer leverde. In de jaren '80 van de 20e eeuw kwamen er diverse gebouwen om de molen heen, waarin een woonhuis en een meubelmakerij werden gevestigd.
In 1995 werd de molen eigendom van de familie Haeck-Gormez, die de romp ende omringende gebouwen als woonhuis gebruiken.
* Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed (Vlaanderen): 35538
# Werbrouck (familie)

Werbrouck was een Zuid-Nederlandse notabele en adellijke familie uit Antwerpen.

## Geschiedenis en genealogie

* In 1779 werd door keizerin Maria-Theresia erfelijke adel verleend aan de vier zoons Werbrouck, met name:
** Jan Steven Werbrouck (Antwerpen, 23 april 1750 - 13 december 1813) van 1801 tot 1811 burgemeester van Antwerpen. In 1809 werd hij ridder benoemd in de empireadel (zie 1809).
** Joseph-François Werbrouck.
** Nicolas Werbrouck (1753-1814), handelaar, assessor van de Antwerpse Berg van Barmhartigheid, getrouwd met van Jeanne Carpentier (1757-1842). Ze hadden vier zoons:
*** Auguste Werbrouck (1782-1857).
**** Auguste Werbrouck (1823-1887) x Emilie Werbrouck (1815-1878).
***** Armand Werbrouck (zie hierna).
*** Louis Werbrouck (zie hierna).
*** Ferdinand Werbrouck (zie hierna).
*** Gustave Werbrouck (1799-1865), x Henriette Middegaels (1816-1889).
**** Jules Werbrouck (zie hierna).
** Pierre Werbrouck.

## Armand Werbrouck

Armand AugusteEmile Marie Werbrouck (Antwerpen, 31 januari 1855 - Boechout, 15 december 1920) trouwde in 1901 met Marie-Anne Bertrand (1858-1929). Het echtpaar bleef kinderloos. In 1889 verkreeg hij erkenning van erfelijke adel.

## Louis Werbrouck

* Louis Nicolas Joseph Werbrouck (Antwerpen, 26 augustus 1786 - Mechelen, 25 maart 1861) werd in 1824, onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, erkend in de erfelijke adel. Hij trouwde in 1809 met Thérèse de Meulenaer (1776-1851) en in 1852 met barones Leopoldine de Honrichs de Wolfswarffen (1790-1869). Uit het eerste huwelijk sproten zes kinderen van wie slechts één in het huwelijk trad.
** Edmond-Louis Werbrouck (1810-1870) trouwde in 1834 (echtscheiding in 1844) met Marie Geens (1805-1859).
*** Edmond-Antoine Werbrouck (1835-1902), bankier, trouwde in 1863 (echtscheiding in 1867) met Aminthe Bourré (1833-1883) en vervolgens in 1874 met prinses Alexandrine Soutzo (1855-1922). Met afstammelingen uit het tweede bed. Deze familietak is uitgedoofd in 1992.

## Ferdinand Werbrouck

Ferdinand Nicolas Joseph Werbrouck (Antwerpen, 12 augustus 1790 - Mechelen, 14 mei 1855) trouwde in 1818 met Jeanne de Wael (1783-1836). Hij werd in 1824, onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, in de erfelijke adel erkend. De enige zoon van het echtpaar bleef ongehuwd.

## Jules Werbrouck

Jules Gustave Richard Werbrouck (Berchem, 10 maart 1849 - Luik, 23 december 1901) werd in 1889 erkend in de erfelijke adel. Hij trouwde met Anne Tonglet (° 1854). Ze hadden drie kinderen, met enkele afstammelingen tot heden.

## Literatuur

* Généalogie Werbrouck, in: Annuaire de la noblesse de Belgique, Brussel, 1890.
* GORISSEN, Een genealogische schets van de familie Werbrouck, 1974.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 2001, Brussel, 2001.
# Temnotrema phoenissa

Temnotrema phoenissa is een zee-egel uit de familie Temnopleuridae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1926 gepubliceerd door Hubert Lyman Clark.
# Gerard Coad Smith

Gerard Coad Smith (New York, 4 mei 1914 - Easton (Maryland), 4 juli 1994) was een Amerikaans diplomaat. Hij leidde de delegatie tijdens de Strategic Arms Limitation Talks (SALT) in 1969 en was de eerste voorzitter van de Trilaterale commissie.

## Levensloop

Smith studeerde rechten aan de Yale-universiteit en begon zijn carrière als advocaat in New York. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij als procurement officer voor het ministerie van marine in Washington.
Vanaf 1950 werkte hij opnieuw in overheidsdienst voor de atoomenergiecommissie (AEC). In deze functie ontwikkelde hij zich als een expert op het gebied van kernenergie. Vanaf 1954 werkte hij voor het ministerie van buitenlandse zaken als speciaal assistent voor kernenergie en was hij geregeld betrokken bij onderhandelingen hierover, onder meer tussen de VS en de Sovjet-Unie.
Van 1957 tot 1961 was hij assistent-minister voor buitenlandse zaken op het gebied van beleidsplanning. In dezelfde periode was hij verder directeur van beleidsplanning en hield hij zich bezig met een uitgebreid scala aan zaken waaronder de oost-westverhoudingen.
In 1969 werd hij door president Nixon benoemd tot directeur van het Arms Control and Disarmament Agency. Hier bleef hij aan tot 1973. In deze functie leidde hij de Amerikaanse delegatie tijdens de Strategic Arms Limitation Talks en bereidde hij het ABM-verdrag voor dat door Nixon werd ondertekend in Moskou.
Hierna sloot hij zich aan bij David Rockefeller om hem te helpen de Trilaterale commissie op te richten. Tot 1977 leidde hij de Noord-Amerikaanse delegatie tijdens ontmoetingen; daarnaast was hij opnieuw werkzaam in zijn eigen kantoor als jurist.
Van 1977 tot 1981 was hij vertegenwoordiger van de VS bij het Internationaal Atoomenergieagentschap in Wenen. In dezelfde tijd was hij algemeen ambassadeur (ambassador at large) op het gebied van non-proliferatie. In deze hoedanigheid reisde hij de wereld door om landen over te halen geen nucleaire wapens aan te schaffen. Aan het eind van zijn termijn werd hij door president Carter onderscheiden met de Presidential Medal of Freedom, een van de twee hoogste burgerlijke onderscheidingen in de VS.
# Monte Albo grottensalamander

De Monte Albo grottensalamander of gele grottensalamander (Speleomantes flavus) is een salamander uit de familie longloze salamanders of Plethodontidae. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Renzo Stefani in 1969. De soort werd lange tijd tot het geslacht grottensalamanders (Hydromantes) gerekend, waardoor de verouderde naam vaak opduikt in de literatuur.

## Uiterlijke kenmerken

De vrouwtjes worden ongeveer 15 centimeter lang inclusief staart, mannetjes blijven kleiner rond 13 cm waarmee is het een van de grotere Speleomantes- soorten. De kleur is variabel, meestal bruin tot roodbruin maar grijze tot bijna zwarte exemplaren komen eveneens voor. De meeste exemplaren hebben vele fijne vlekjes op de rug, geheel zwarte exemplaren met roze poten komen ook voor. De buikzijde is altijd wit en ongevlekt. Ook geheel gele exemplaren komen voor, waar de naam flavus , dat geel betekent, aan te danken is, maar lang niet alle exemplaren zijn geel. Een typisch kenmerk van de soort zijn de relatief lange poten en grote ogen. Hieraan is de salamander van de andere 6 Speleomantes -soorten is te onderscheiden.

## Algemeen

De Monte Albo grottensalamander komt voor in Italië, en dan alleen het noordelijkste deel van het eiland Sardinië. Zoals alle grottensalamanders wordt de soort veel in en rond grotten aangetroffen, en komt niet ver uit de buurt. Het is een goede klimmer die op de grotwanden loodrecht omhoog kan klauteren dankzij de plakkerige buik en zwemvliezen tussen de tenen, die dienen voor een betere grip. Het voedsel bestaat uit kleine ongewervelden die rond de grotten leven. De soort lijkt zich aan te passen aan landschapsverandering van de mens en is gevonden in gecultiveerde gebieden. Ook wordt de soort meest aangetroffen in vrij ontoegankelijke gebieden, die grotendeels niet bewoond worden door de mens.

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ (en) Monte Albo grottensalamander op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Nöllert, A & Nöllert, C (1992). Die Amphibien Europas. Franckh-Kosmos Verlags-GmbH & Company, Stuttgart, Pagina 237, 238. ISBN 90-5210-419-0.
* ↑ Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History, Speleomantes flavus.
* 1 2 University of California - AmphibiaWeb, Speleomantes flavus.

### Bronnen

* (en) - Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History - Speleomantes flavus - Website Geconsulteerd 2 maart 2017
* (en) - University of California - AmphibiaWeb - Speleomantes flavus - Website
* (nl) Nöllert, A & Nöllert, C - Die Amphibien Europas (1992) - Pagina 237, 238 - Uitgever Franckh-Kosmos Verlags-GmbH & Company - Stuttgart - ISBN 90-5210-419-0
# Grandidierella fasciata

Grandidierella fasciata is een vlokreeftensoort uit de familie van de Aoridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Ariyama.
# Junior Lima dos Santos

Waldir Júnior Lima dos Santos (Belém, 12 januari 1996) is een Braziliaans-Nederlands voetballer die als aanvaller speelt.
Hij doorliep de jeugdopleiding van PSV en speelde vanaf medio 2014 voor FC Eindhoven waar hij debuteerde in de Eerste divisie. In februari 2016 verruilde hij FC Eindhoven voor het Roemeense CS Marmația Sighetu dat uitkwam in de Liga III. Op 14 mei 2016 trok de club zich wegens financiële problemen terug uit de competitie en ging daarna failliet. Lima dos Santos ging vanaf begin 2017 voor SV Rood-Wit Veldhoven spelen en maakte in de zomer de overstap naar RKSV Nuenen. In januari 2018 ging hij naar het Belgische Patro Eisden Maasmechelen.

## Carrièrestatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Overig | Overig | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2014/15 | FC Eindhoven | Nederland | Eerste divisie | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 |
| 2015/16 | FC Eindhoven | Nederland | Eerste divisie | 1 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 |
| Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | Carrière totaal | 5 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 6 | 0 |
| Bijgewerkt tot 28 september 2016 ||||||||||||||
# Umberto Panerai

Umberto Panerai (Florence, 13 maart 1953) is een voormalig Italiaans waterpolospeler.
Umberto Panerai nam als waterpoloër tweemaal deel aan de Olympische Spelen; in 1976 en 1980. In 1976 maakte hij deel uit van het Italiaanse team dat het zilver wist te bemachtigen. Hij speelde acht wedstrijden. In 1980 eindigde Italië als achtste. Hij speelde acht wedstrijden.
Panerai speelde voor de club Rari Nantes Florentia te Florence.
# Steye Raviez

Steye Raviez (Amsterdam, 28 maart 1942 - aldaar, 20 februari 2017) was een Nederlands fotograaf. Hij kreeg vooral bekendheid door zijn portretten van de schrijver Gerard Reve. Hij begon zijn carrière in 1965 als vormgever voor de Haagse Post, maar stapte allengs over naar de fotografie. In 1985 stapte hij over naar Vrij Nederland, waarvoor hij werkte tot 2001.
Zijn specialiteit was de portretfotografie. Gerard Reve noemde hem zelfs zijn "hoffotograaf". Samensteller Joop Schafthuizen nam enkele van Raviez’ foto's op in Album Gerard Reve (1983), en later bundelde hij zijn portretten van Reve zelf in Raviez’ Reve (2001).
Hij heeft ook oorlogsreportages gemaakt vanuit Koeweit tijdens de Golfoorlog van 1990-1991, en ook heeft hij de krakersrellen in Amsterdam vastgelegd. Raviez heeft vier keer de Zilveren Camera gewonnen. Het boek De beste mensenfotograaf die ik ken (2016) geeft een algemeen overzicht van zijn foto's en teksten.
Na zijn fotoloopbaan heeft Raviez zich toegelegd op het schrijven van literaire thrillers als The end: jacht op een primeur (2000), Vuile streken (2006) en Addergebroed (2010). Twee boeken, Spion, een dubbelbiografie van zijn ouders, en de roman Het reisbureau verschijnen postuum in 2017.
* ↑ In memoriam in Vrij Nederland
* ↑ In memoriam in De Volkskrant
* Bibliothèque nationale de France: cb15578759p (data)
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: ravi001
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 0238 9890
* Library of Congress Control Number: n80056654
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070132240
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 65771
* Système universitaire de documentation: 152818324
* Virtual International Authority File: 61868466
* WorldCat (via VIAF): 61868466
# Wereldkampioenschappen beachvolleybal 2003

De wereldkampioenschappen beachvolleybal 2003 werden van 7 tot en met 19 oktober gehouden in de Braziliaanse stad Rio de Janeiro. Het was de vierde editie van het door de FIVB georganiseerde toernooi. Het vrouwen- en mannentoernooi werden na elkaar gespeeld en er deden respectievelijk 47 en 48 teams aan de twee toernooien mee. De tweetallen werden verdeeld in groepen van vier, waarvan de beste twee van elke groep evenals de acht beste nummers drie doorgingen naar de zestiende finales. Vanaf daar werd gespeeld via het knockoutsysteem. De wedstrijden vonden plaats op het strand van Copacabana.

## Medailles
### Medaillewinnaars

| Onderdeel | 1 Goud | 1 Goud | 2 Zilver | 2 Zilver | 3 Brons | 3 Brons |
| Mannen | BRA | Ricardo Santos Emanuel Rego | USA | Dax Holdren Stein Metzger | BRA | Benjamin Insfran Márcio Araújo |
| Vrouwen | USA | Kerri Walsh Misty May | BRA | Adriana Behar Shelda Bede | AUS | Natalie Cook Nicole Sanderson |

### Medaillespiegel

| Plaats | Land | 1 Goud | 2 Zilver | 3 Brons | Totaal |
| 1 | Brazilië | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 2 | Verenigde Staten | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 3 | Australië | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Totaal | Totaal | 2 | 2 | 2 | 6 |
Los Angeles 1997 · Marseille 1999 · Klagenfurt 2001 · Rio de Janeiro 2003 · Berlijn 2005 · Gstaad 2007 · Stavanger 2009 · Rome 2011 · Stare Jabłonki 2013 · Den Haag 2015 · Wenen 2017 · Hamburg 2019 · Rome 2022 · Tlaxcala 2023
# Tenguella marginalba

Tenguella marginalba is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1832 door Blainville.
# Geyria omana

Geyria omana is een insect uit de familie van de mierenleeuwen (Myrmeleontidae), die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Geyria omana is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Hölzel in 1987.
# Monte (partido)

Monte (Partido de San Miguel del Monte) is een partido in de Argentijnse provincie Buenos Aires. Het bestuurlijke gebied telt 17.488 inwoners. Tussen 1991 en 2001 steeg het inwoneraantal met 12,98 %.

## Plaatsen in partido Monte

* Abbott
* San Miguel del Monte
* Zenón Videla Dorna

## Externe link

* (es) Website van de gemeente Monte
# Grandidierella grossimana

Grandidierella grossimana is een vlokreeftensoort uit de familie van de Aoridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Ledoyer.
# Jozef Cornielje

Josephus Johannes Hendrikus (Jozef) Cornielje (Spijk, 30 december 1924 – Velp, 16 maart 2018) was een Nederlands politicus van de KVP en later het CDA.
Hij was van 1958 tot 1964 secretaris van het nieuwe polderdistrict Oude-Rijn en daarna was hij de gemeentesecretaris van Herwen-en-Aerdt. Begin 1976 werd Cornielje benoemd tot burgemeester van Angerlo. Na zijn pensionering in 1989 was hij nog waarnemend burgemeester van Olst (1992-1993) en Holten (1993-1994) en verder heeft hij nog drie boeken geschreven.
Zijn zoon Clemens Cornielje (1958-2022) heeft voor de VVD in de Tweede Kamer gezeten en was van 2005 tot februari 2019 Commissaris van de Koningin in Gelderland.