OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kanton Sainte-Maxime

Sainte-Maxime is een kanton van het Franse departement Var. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Draguignan. Het telt 54.777 inwoners in 2018.
Het kanton werd gevormd ingevolge het decreet van 27 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton omvat de volgende gemeenten:
* Cavalaire-sur-Mer
* Cogolin
* La Croix-Valmer
* Gassin
* Grimaud
* La Môle
* Le Plan-de-la-Tour
* Ramatuelle
* Saint-Tropez
* Sainte-Maxime
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Canton de Sainte-Maxime op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (fr) Décret 2014-226 du 27 février 2014 portant délimitation des cantons dans le département du Var.
# Kasseistrook van Quiévy naar Saint-Python

De kasseistrook van Quiévy naar Saint-Python (Frans: Secteur pavé de Quiévy à Saint-Python) is een kasseistrook uit de wielerwedstrijd Parijs-Roubaix, gelegen in de Franse gemeenten Quiévy, Saint-Hilaire-lez-Cambrai, Viesly.
De strook is een van de eerste van de wedstrijd en ligt op het parcours tussen de dorpen Quiévy en Saint-Python. Het is een 4-sterrenstrook van 3700 meter lang, waarmee het een van de langste van de wedstrijd is. Ze werd voor het eerst in het parcours opgenomen in 1973.
De kasseistrook begint in het oosten van het dorpscentrum van Quiévy en loopt over de Rue de Valenciennes in noordelijke richting. Na meer dan anderhalve kilometer maakt komt men op het grondgebied van Saint-Hilaire-lez-Cambrai op een andere straat, en slaat men rechtsaf, waarna de strook twee kilometer verder in zuidoostelijke richting gaat. Het laatste stuk loopt over het grondgebied van Viesly. Aan het eind van de strook bevindt zich links van de weg de oude Ferme de la Fontaine-Au-Tertre.
Ook de strook van Hornaing naar Wandignies-Hamage is in totaal 3700 meter lang, maar is minder zwaar.
27: Troisvilles à Inchy · 26: Viesly à Quiévy · 25: Quiévy à Saint-Python · 24: Saint-Python · 23: Vertain à Saint-Martin-sur-Écaillon · 22: Capelle-sur-Écaillon à Ruesnes · 21: Aulnoy-lez-Valenciennes - Famars · 20: Famars à Quérénaing · 19: Quérénaing à Maing · 18: Maing à Monchaux-sur-Écaillon · 17: Haveluy à Wallers · 16: Bos van Wallers-Arenberg · 15: Millonfosse à Bousignies · 14: Brillon à Tilloy-lez-Marchiennes · 14: Tilloy à Sars-et-Rosières · 13: Beuvry-la-Forêt à Orchies · 12: Orchies · 11: Auchy-lez-Orchies à Bersée · 11: Mons-en-Pévèle · 10: Mérignies à Avelin · 9: Pont-Thibaut à Ennevelin · 8: Templeuve - L'Épinette · 8: Templeuve – Moulin-de-Vertain · 7: Cysoing à Bourghelles · 6: Bourghelles à Wannehain · 5: Camphin-en-Pévèle · 4: Carrefour de l'Arbre · 3: Gruson · 2: Willems à Hem · 1: Roubaix
# Karel IX

Karel IX kan verwijzen naar:
* Karel IX van Frankrijk (1550-1574), koning van Frankrijk (1560-1574)
* Karel IX van Zweden (1550-1611), koning van Zweden (1604-1611)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Karel IX en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Kartuizerklooster van Luik

Het Kartuizerklooster van Luik, ook wel Chartreuse van Luik, is een voormalig klooster van de kartuizers, gelegen op de Mont Cornillon in de Luikse wijk Amercœur.

## Geschiedenis

Dit klooster werd gesticht in 1360, in de gebouwen waar voorheen de Abdij van Mont Cornillon was gevestigd. In 1357 zou een vroom persoon in Luik een visioen hebben gehad van een groep in het wit geklede personen die optrokken naar de kerk van Mont Cornillon. Dit zou de reden zijn geweest voor prinsbisschop Engelbert III van der Mark om de Kartuizers uit te nodigen zich hier te vestigen.
Het klooster kwam nimmer tot grote rijkdom. Dit lag niet alleen aan de leefregels der Kartuizers, maar ook aan de vele militaire conflicten waar het klooster, vanwege zijn strategische ligging, bij betrokken werd. Zo werd in 1487 brand gesticht in de kerk door de troepen van Everhard III van der Mark, waarbij meubilair en kunstwerken verloren gingen. De bibliotheek bleef hierbij gespaard.
In 1691 waren het de troepen van Louis-François de Boufflers die, nadat ze zich voor de Nederlanders hadden teruggetrokken, de stad Luik van hieruit bestookten. Onder de Nederlander Menno van Coehoorn werd vervolgens het klooster versterkt. In 1701 namen de Fransen weer bezit van de versterking, nadat de monniken waren verdreven. In 1702 werden de Fransen op hun beurt verdreven door de troepen van Marlborough en in 1703 kwamen de monniken weer terug. Zij sloopten de militaire bouwwerken en herstelden hun klooster. De hierop volgende lange periode van rust maakte het mogelijk om het klooster te verfraaien. De Franse revolutionairen die in 1792 te Luik arriveerden maakten in 1794 een einde aan het klooster. De monniken werden verdreven en de bezittingen werden openbaar verkocht.
In 1817 werd het Fort de la Chartreuse op deze plaats gebouwd, door de Nederlandse autoriteiten. Van het klooster is vrijwel niets meer over. Enkele houten panelen met voorstellingen in reliëf uit het leven van Sint-Bruno, door de Luikse kunstenaar François Van der Planck (1692-1750), bevinden zich thans in de Sint-Bartolomeüskerk.
# Kanton Ussel

Ussel is een kanton van het Franse departement Corrèze. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Ussel.
Het telt 12.113 inwoners in 2018. Het kanton werd gevormd ingevolge het decreet van 24 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Ussel omvat volgende 11 gemeenten:
* Aix
* Couffy-sur-Sarsonne
* Courteix
* Eygurande
* Feyt
* Lamazière-Haute
* Laroche-près-Feyt
* Merlines
* Monestier-Merlines
* Saint-Pardoux-le-Neuf
* Ussel
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Canton d’Ussel op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Karl Ekman (pianist)

Karl Ekman (Turku, 18 december 1869 – Helsinki, 4 februari 1947) was een Fins pianist, pianoleraar, muziekcriticus. Tevens was hij enige tijd de baas over de Sibeliusacademie.
Ekman werd geboren binnen het gezin van cantor Berndt Ludvig Ekman en Charlotta Nyström. Hij huwde in 1896 met zangeres Ida Morduch. Zij waren de ouders van schrijver Karl Ekman die een biografie zou schrijven over Jean Sibelius (1935).
Het zag er in eerste instantie niet naar uit dat hij het concertpodium zou bereiken, alhoewel hij op zeer jeugdige leeftijd solist was bij het Symfonieorkest van Turku in het Pianoconcert van Felix Mendelssohn Bartholdy. Naast zijn studie Duits en Esthetiek aan de Universiteit van Helsinki studeerde hij aan de Sibeliusacademie muziektheorie bij Martin Wegelius, piano bij Ferruccio Busoni en orgel bij Friedrich Richard Faltin. In zijn jeugd had hij al piano-onderricht gekregen Vivika Ekman (geen familie). Zijn afstudeerproject was gebaseerd op de Toccata en fuga van Johann Sebastian Bach en de Pianoconcerten van Franz Liszt. Verdere opleiding kreeg hij in Berlijn bij Albert Becker, Wenen, Parijs en Rome.
Vanaf 1895 tot 1898 gaf hij pianolessen aan diezelfde academie en werd er de baas van 1907 tot 1912. Daarna vertrok hij weer naar zijn geboorteplaats Turku om er les te geven. Van 1920 tot 1930 was hij muziekcriticus bij Hufvudstadsbladet (Letterlijk: Hoofdstadsblad) en organiseerde hij kamermuziekconcerten, waarbij hij ook zelf optrad. Naast werken in de muziek verzamelde hij ook volksliederen met name van de Åland-eilanden. Voorts schreef hij pianotranscripties van werken van Bach en Sibelius.
De Finse componist en pianist Armas Järnefelt droeg zijn Drei Klavierstücke aan hem op.
* Historical dictionary of the Music and musicians of Finland van onder meer Ruth-Esther Hillida.
* Bach-cantatas
* Gemeinsame Normdatei: 1190674637
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2208 5429
* Library of Congress Control Number: no93008956
* MusicBrainz: f9125cc8-7ad6-4ca4-ab28-67d76e3cd4a0
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mzk2011650281
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007441648205171
* Virtual International Authority File: 6962925
* WorldCat (via VIAF): 6962925
# Kasteel Montjoie

Het Kasteel Montjoie is een kasteel in de West-Vlaamse stad Gistel, gelegen aan de Zevekoteheirweg 87.

## Geschiedenis

Op de Ferrariskaarten (1770-1778) werd het kasteeltje reeds vermeld. Het zou eind 18e eeuw gebouwd zijn voor de Engelse familie Batlet.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde het af en werd het herbouwd. Het is een dubbelhuis met mansardedak. Het kasteeltje bevindt zich in een park met vijver, koetshuis en conciërgerie.
In 2009 werd het kasteeltje geklasseerd als bouwkundig erfgoed.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Voavah

Voavah is een van de onbewoonde eilanden van het Baa-atol behorende tot de Maldiven.
# Voalavo antsahabensis

Voalavo antsahabensis is een knaagdier uit het geslacht Voalavo dat voorkomt in de bergregenwouden van het Anjozorobe-gebied in het Centrale Hoogland van Madagaskar. Deze soort verschilt in een groot aantal kenmerken van de andere soort van het geslacht, Voalavo gymnocaudus uit de bergen Anjanaraharibe-Sud en Marojejy in het noorden van Madagaskar. V. antsahabensis werd pas ontdekt na jarenlange studies in het Anjozorobe-woud.

## Literatuur

* Goodman, S.M., Rakotondravony, D., Randriamanantsoa, H.N. & Rakotomalala-Razanahoeraa, M. 2005. A new species of rodent from the montane forest of central eastern Madagascar (Muridae: Nesomyinae: Voalavo). Proceedings of the Biological Society of Washington 118(4):863–873.
* ↑ (en) Voalavo antsahabensis op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Kasteel van Caen

Het Kasteel van Caen (Frans: Château de Caen) is een kasteel in het centrum van de Normandische stad Caen.
Het kasteel is gebouwd rond 1060 door Willem de Veroveraar en het is een van de grootste vestingen uit die tijd. In eerste instantie was het bedoeld als residentie.
In de eerste helft van de 12de eeuw is het kasteel door de zoon van Willem de Veroveraar, Hendrik II, uitgebreid met de kerk van Sint Joris, een donjon, een grote zaal en een residentie voor de Hertogen van Normandië.
In 1204 werd het kasteel veroverd door de Fransen. Na de verovering verstevigde Filips II van Frankrijk de vestingwerken. In de Honderdjarige Oorlog is het kasteel meerdere malen aangevallen.
In 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd het kasteel zwaar beschadigd. De vestingmuur is intussen gerestaureerd, maar de renovatie is nog steeds aan de gang.
Binnen de muren van dit vijf hectare grote bolwerk zijn het Musée des Beaux-Arts, de Salle d'Échiquier en het Musée de Normandie te vinden. Verder zijn de overblijfselen te zien van de romaanse kerk Saint-Georges en de voormalige hertogelijke verblijven. Vanuit deze versterking heeft men een panoramisch zicht over de stad.
# Vokesimurex tricoronis

Vokesimurex tricoronis is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1960 door Berry.
# Vokesimurex ruthae

Vokesimurex ruthae is een slakkensoort uit de familie van de Muricidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Vokes.
# Volwassen stamcel

Volwassen stamcellen zijn cellen die worden gewonnen uit alle organen en uit alle weefsels die deriveerbaar zijn. Ze komen dus voor in elk van de drie kiemlagen.
Elk type weefsel heeft een klein aantal stamcellen. Die zijn evenwel moeilijk te isoleren en huidige herkenningsmethoden zijn gebaseerd op het observeren van hun differentiatiepatronen wanneer ze in cultuur zijn gebracht. Ook is het gebruik ervan redelijk beperkt door de lage potentiegraad van de stamcellen (unipotente tot multipotente stamcellen). De bekendste en beste vindplaats van volwassen stamcellen is in het beenmerg. Het belangrijkste voordeel van volwassen stamcellen is dat er geen ethische bezwaren aan te pas komen doordat ze vrijwillig kunnen worden gedoneerd. Volwassen stamcellen zijn er ook om bekend dat ze in het lichaam een erg lange periode ongedifferentieerd blijven. Ook wordt er bij volwassen stamcellen plasticiteit teruggevonden, dat houdt in dat stamcellen die gedifferentieerd zijn toch kunnen "ont"-diferentiëren en andere type cellen kunnen maken.
Dat er ook verscheidene soorten volwassen stamcellen voorkomen in de hersenen is opmerkelijk omdat de hersenen zich weinig tot niet kunnen herstellen van geleden schade. De functie van de volwassen stamcellen in de hersenen is dan ook nog grotendeels onbekend.

## Soorten

Er zijn verschillende soorten volwassen stamcellen met telkens hun eigen cellen die ze kunnen maken. Naast de stamcellen in de hersenen zijn er meerdere weefsels gevonden waar stamcellen in voorkomen.
* Hematopoëtische stamcellen
* Endotheliale stamcellen
* Mesenchymatische stamcellen
* Neurale stamcellen
* Hepatische stamcellen
* Pancreatische stamcellen (stamcellen van de alvleesklier)
* Satellietstamcellen
* Huidstamcellen
* Longstamcellen
* Intestinale stamcellen
* Vet-Afgeleide stamcellen
# Volvulella persimilis

Volvulella persimilis is een slakkensoort uit de familie van de Rhizoridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1875 door Mörch.
# Vital Keuller

Vital Keuller (Rijsel (Frankrijk), 1866 – Schaarbeek, 1945) was een Belgisch kunstschilder, graficus en affichekunstenaar.

## Levensloop

Hij was de zoon van Belgische ouders die op het tijdstip van zijn geboorte beroepshalve in Rijsel woonden. Vital Keuller kreeg zijn opleiding aan de Brusselse Kunstacademie bij Jean Portaels en Joseph Stallaert. Tijdens de wereldtentoonstelling van 1897 verzorgde hij hiervan deels de artistieke vormgeving. Hij woonde in de jaren voor 1914 in Oostende. Hij werd er artistiek directeur van de "Cercle Artistique d'Ostende". Hij week uit bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog naar Engeland maar keerde na de oorlog niet meer voor lang naar Oostende terug. Eerst doorkruiste hij nog Bretagne, de Ardennen en de Kempen. Zijn latere carrière speelde zich vooral af in Sint-Mariaburg bij Antwerpen waar hij een villa met atelier had. Zijn laatste levensjaren woonde hij met zijn tweede echtgenote in Schaarbeek, waar hij nog uitsluitend landschappen schilderde. Hij overleed een jaar na de dood van zijn tweede echtgenote.
Zijn dochter Renée Keuller (1899-1981) was eveneens een begaafde kunstenares. Zij schilderde landschappen, naakten, stillevens en portretten.

## Oeuvre

Keuller schilderde sterk realistische portretten, figuren, realistische landschappen, marines, stads-, hoeve- en dorpsgezichten. Naast de kust en de Antwerpse Kempen zocht hij ook vaak inspiratie in de Ardennen. Vooral voor de Eerste Wereldoorlog was hij erg succesvol.
Zijn realistische portretten waren sterk gewaardeerd. Zijn bosgezichten vertonen een wisselend licht- en schaduwspel, maar vertonen in de loop der jaren verder weinig evolutie in techniek en kleur. Zijn marines waren erg in trek en mogen gerust de vergelijking met het werk van Louis Artan doorstaan. De meeste dateren van tijdens zijn verblijf in Oostende in de jaren 1906-1909.

## Tentoonstellingen

Hij nam deel aan verschillende groepstentoonstellingen. Hij gaf een tentoonstelling in de stadsfeestzaal van Antwerpen in 1922 en 1923. In 1925 richtte hij een tentoonstelling in te Luik met meer dan 65 werken. In augustus 1931 gaf hij een tentoonstelling in Knokke-Zoute met 42 schilderijen en 17 sepia's.
* retrospectieve in de Stadsfeestzaal in Lokeren (1988)
* retrospectieve in het Museum voor Schone Kunsten Oostende (1992)

## Verzamelingen

* Verzameling Vlaamse Gemeenschap
* Antwerpen, vroegere Museum Vleeshuis
* Brussel, Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis
* Oostende, Mu.ZEE (ex verz. M.S.K.O.)

## Literatuur

* O. Baeyens, Vital Keuller, Lokeren, 1988.
* M.L. Bernard en R. Florizoone, Affiches van de Belgische Kust 1890-1950, Brugge, 1992.
* Lexicon van Westvlaamse beeldende kunstenaars, I, Kortrijk, 1992.
* Nationaal Biografisch Woordenboek, 15, Brussel, 1996.
* Danny Lannoy, Friede Devinck, Thérèse Thomas: "Van het atelier naar de kust, 1880-1940", catalogus van de tentoonstelling in Knokke-Heist oktober 2012-januari 2013
# Vital Michajlaw

Vital Sjarhejevitsj Michajlaw (Wit-Russisch: Віталь Сяргеевіч Міхайлаў) (Vitebsk, 24 augustus 1986) is een voormalig Wit-Russisch langebaanschaatser. Hij is getrouwd met schaatsster Tatjana Michajlova.
Tijdens het EK Allround 2006 in Hamar werd Michajlaw 21e. In 2015 werd hij 18e en dat is in tien deelnames zijn beste resultaat. Een jaar later in eigen land eindigde hij bij de beste twaalf en plaatste zich zodanig voor het WK allround in Berlijn. Zijn eerste wereldbekerzege boekte hij op 24 november 2018 tijdens de tweede wereldbekerwedstrijd op de outdoorbaan van Tomakomai op het onderdeel massastart toen hij met zijn landgenoot Aliaksei Kirpichnik de aanval inzette. Het was voor Wit-Rusland sinds 2005 de eerste winst.

## Doping

Michailaw testte bij het WK Allround van 2019 in Calgary positief op het gebruik van doping. Hij had zelf op een formulier ingevuld een voedingssupplement te gebruiken waarin de verboden stof higenamine zat. De aangetroffen hoeveelheid higenamine was onder de toegestane limiet, maar vanwege de bekentenis werd de uitslag toch gemeld bij de antidopingautoriteiten. In augustus 2019 werd hij vrijgesproken door de ISU, maar in oktober 2020 schorste het CAS Michailaw voor twee jaar.

## Persoonlijke records

| Afstand | Tijd | Datum | Baan |
| 500 meter | 36,36 | 2 november 2013 | Calgary |
| 1000 meter | 1.09,97 | 21 november 2015 | Salt Lake City |
| 1500 meter | 0 1.45,86 | 15 november 2015 | Calgary |
| 3000 meter | 0 3.44,71 | 26 augustus 2017 | Calgary |
| 5000 meter | 0*6.16,92 | 8 februari 2020 | Calgary |
| 10.000 meter | 13.19,59 | 21 november 2015 | Salt Lake City |
    * tijd gereden in kwartetstart

## Resultaten

| Jaar | EK Allround | WK Allround | WK Sprint | WK Afstanden | Olympische Spelen | WK Junioren |
| 2004 | | | | | | 21e 12e Achtervolging |
| 2005 | | | | | | 20e 12e Achtervolging |
| 2006 | NC21 | | | | | NF4 5e Achtervolging |
| 2007 | NC19 | | | | | |
| 2008 | NC21 | | | 18e 1500m 24e 5000m | | |
| 2009 | NC20 | | | | | |
| 2010 | NC25 | | | | | |
| 2011 | NC20 | | NC38 | | | |
| 2012 | NC22 | | | | | |
| 2013 | NC21 | | | | | |
| 2014 | NC25 | | | | | |
| 2015 | NC18 | | | | | |
| 2016 | NC12 | NC20 | | 16e 1500m 17e 5000m | | |
| 2017 | NC16 | | | 4e massastart | | |
| 2018 | | | | | 7e massastart | |
| 2019 | NC10 | NC19 | | 18e 5000m 16e massastart 6e teamsprint | | |
| 2020 | | | | 4e massastart | | |
    NC# = niet gekwalificeerd voor de laatste afstand
    NF# = niet gefinisht op # afstand
* Vital Michajlaw op SchaatsStatistieken.nl
* (en) PR's van Vitali Michailov op Jakub Majerski's Speedskating Database
# Vital Moreels

Vital Moreels (Tiegem, 28 februari 1828 - aldaar, 19 november 1908) was een Belgisch ondernemer, mecenas en politicus. Hij lag tevens aan de grondslag en uitbouw van het Sint-Arnolduspark op de Tiegemberg.
Moreels werd geboren in het landbouwers- en herbergiersgezin van Ludovicus Moreels en Sophia Decock. Als invoerder en verkoper van guano-mestoffen wist Vital fortuin en aanzien in de streek te verwerven. Wat zich uitte in het bezit van verschillende herenhuizen en villa's in Tiegem. Hij was onder meer eigenaar van het Klein Kasteel dat heden wordt uitgebaat als een restaurant, alsook van het Groot Kasteel nabij het Sint-Arnolduspark. In 1870 werd Vital Moreels gemeenteraadslid van de toenmalige zelfstandige gemeente Tiegem. In 1888 werd hij er schepen, vervolgens van 1900 tot zijn overlijden waarnemend burgemeester.

## Sint-Arnolduspark

Het was Moreels die in 1891 - als gevolmachtigde van de eigenaar de familie de Ghellinck d’Elseghem - het Sint-Arnolduspark liet omvormen tot een bedevaarts- en ontspanningsoord met vijvers, rotsen en wandelpaden. De Sint-Arnolduskapel die in 1866 werd ingewijd was trouwens een mede-initiatief van Vital Moreels. Daarnaast gaf hij aan Stijn Streuvels de opdracht om Tieghem, het Vlaamsche Lustoord (1908) te schrijven. Een uitgave die Tiegem bekendheid bezorgde, alsook aan het bedevaartsoord in het Sint-Arnolduspark.
Op de Meuleberg liet hij zelf in 1908 een villa bouwen, die tot 1914 werd bewoond door de landschapsschilder Valerius De Saedeleer. Ook in die omgeving liet hij een nog bestaande uitkijktoren optrekken, die gezien de ligging uitzicht gaf op tientallen dorpen. Maar nadien ook gebruikt werd door de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Samen met zijn achterneef en naamgenoot Gustaaf Moreels heeft hij gestalte gegeven aan Tiegem door de bouw van kastelen, villa's en huizen in het dorp en de verbouwing van de Sint-Arnolduskerk.
* ↑ Het Tiegemse Geslacht Moreels - Auteur: Peter Crombecq
* ↑ Landhuis Klein Kasteel - Inventaris Onroerend Erfgoed
* ↑ Sint-Arnolduspark - Inventaris Onroerend Erfgoed
* ↑ De verering van Sint-Arnoldus van Tiegem - Jericho.be
# Kasteel Neut

Het Kasteel Neut is een kasteel in de plaats Brecht in de Belgische provincie Antwerpen. Het kasteel is gelegen aan Gemeentepark 1.

## Geschiedenis

Het kasteel werd gebouwd in 1848 in opdracht van J.F. Keysers en werd later eigendom van de familie Neut. In 1974 werd het kasteel aangekocht door de gemeente. In 1979 werd het kasteel ingericht als gemeentehuis naar ontwerp van Jan van Boxel. Bij het kasteel ligt een park.

## Gebouw

Het kasteel heeft een rechthoekige plattegrond, en het gebouw wordt geflankeerd door een achthoekig torentje.
De hal en de trap zijn in art nouveau uitgevoerd.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Kasteel Nieuwenhove (Brugge)

Kasteel Nieuwenhove is een kasteel in Sint-Kruis, deelgemeente van de stad Brugge, gelegen op het adres Nieuwenhove 1.

## Geschiedenis

De bekende geschiedenis van dit domein gaat terug tot 1357, toen het door graaf Lodewijk van Male werd aangeduid als nostre maison appellée le Nieuwenhove. In 1683 werd het door Thérèse Delflye-Perduyn verkocht aan Nicolas du Four als een schoon huys van plaisance ende hofstede. De zoon van Nicolas was jezuïet, en het huis werd aan de Brugse jezuïeten geschonken. Er was een dreef, een toegangspoort, een neerhof en een kasteel. Het geheel was omwald, en het kasteel lag binnen een tweede omwalling.
Er was een Franse tuin die in de 19e eeuw door een parkbos werd vervangen. Omstreeks 1900 werd het kasteel bewoond door Fernand de Maleingreau d'Hembise, die burgemeester was van Sint-Kruis.
In 1969 werd het poortgebouw gesloopt en vond een ingrijpende verbouwing plaats. Een deel van de gebouwen van de neerhof werd gesloopt.
Het huidige gebouw is deels 17e-eeuws. Een dwarsvleugel werd later aangebouwd aan de achterzijde. De voorzijde werd in de 18e eeuw met een halve verdieping verhoogd. Het interieur heeft door de vele verbouwingen sterk geleden.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Vollenhovia nipponica

Vollenhovia nipponica is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Kinomura & Yamauchi.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Kanton Villefranche-de-Rouergue

Villefranche-de-Rouergue is een kanton van het Franse departement Aveyron. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Villefranche-de-Rouergue. Tot 22 maart 2015 omvatte het kanton 7 gemeenten. Op die dag werden, bij toepassing van het decreet van 21 februari 2014, de gemeenten Martiel, Savignac en Toulonjac opgenomen in het op die dag gevormde kanton Villeneuvois et Villefranchois en de gemeente Morlhon-le-Haut in het eveneens op die dag gevormde kanton Aveyron et Tarn.

## Gemeenten

Het kanton Villefranche-de-Rouergue omvat de volgende gemeenten:
* La Rouquette
* Vailhourles
* Villefranche-de-Rouergue (hoofdplaats)
* ↑ (fr) /Décret 2014-205 du 21 février 2014 portant délimitation des cantons dans le département de l’Aveyron (raadpleging 11/03/2024)