OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kemmel Koerse 2020

De 1e editie van de Belgische wielerwedstrijd Kemmel Koerse werd verreden op 26 juli 2020. De start en finish vonden plaats in Kemmel. De winnaar was Alex Colman, gevolgd door Gil D'Heygere en David Desmecht.
Door de verscherpte maatregelen in de sportsector tegen de verspreiding van het coronavirus, werd de eerste Kemmel Koerse de laatste wielerwedstrijd met publiek in 2020.

## Uitslag

Kemmel Koerse 2020 :
| Plaats | Naam | Ploeg | Tijd |
| | Alex Colman | Canyon-DHB p/b Soreen | 3u 20' 10" |
| 2 | Gil d'Heygere | EFC-L&R-Vulsteke | z.t. |
| 3 | David Desmecht | S Bikes-AGU | z.t. |
| 4 | Elias Van Breussegem | Tarteletto-Isorex | z.t. |
| 5 | Loran Cassaert | Lotto-Soudal U23 | z.t. |
| 6 | Jérôme Baugnies | Decock-Van Eyck-Devos Capoen | z.t. |
| 7 | Gianni Marchand | Tarteletto-Isorex | z.t. |
| 8 | Stijn De Bock | Tarteletto-Isorex | z.t. |
| 9 | Ceriel Desal | EFC-L&R-Vulsteke | z.t. |
| 10 | Ayco Bastiaens | VDM Van Durme-Michiels-Trawobo CT | z.t. |
* ↑ Eerste kemmel koerse is laatste wielerwedstrijd met publiek we zijn euforisch maar tegelijk somber. www.hln.be. Gearchiveerd op 11 maart 2023. Geraadpleegd op 11 maart 2023.
2020 · 2021 · 2022
# Khiara Bridges

Khiara M. Bridges is een Amerikaanse antropologe, gespecialiseerd in de snijpunten van ras, reproductieve rechtvaardigheid en recht. Ze is vooral bekend om haar boek Reproducing Race: An Ethnography of Pregnancy as a Site of Racialization, waarin ze stelt dat ras en klasse grotendeels van invloed zijn op de prenatale, bevalling en postnatale ervaringen van vrouwen.
In 2011 ontving Bridges een eervolle vermelding voor de Delmos Jones en Jagna Sharff Memorial Book Prize voor Kritisch Onderzoek naar Noord-Amerika.

## Opleiding

In 1999 voltooide Bridges haar bachelor's degree in sociologie na drie jaar gestudeerd te hebben aan het Spelman College, waar ze diende als valedictor en summa cum laude geslaagd is. Daarna studeerde Bridges rechten, wat ze in 2002 afrondde met een J.D. aan de Columbia University School of Law. Bridges behaalde haar doctoraat in antropologie aan de Columbia University in 2008.

## Loopbaan

Bridges is hoogleraar in de rechten en docent antropologie aan de Boston University School of Law. Ze heeft talrijke tijdschriftartikelen en het boek Reproducing Race: An Ethnography of Pregnancy as a Site of Racialization gepubliceerd. Zij is lid van de Raad van Bestuur van de Nationale Advocaten voor Zwangere Vrouwen (NAPW) en van de Academische Adviesraad voor Rechtenstudenten voor Reproductieve Rechtvaardigheid. Bridges is co-redacteur van een boekenserie van de University of California Press over reproductieve rechtvaardigheid..
# Kathedrale basiliek van Maria-Tenhemelopneming (Kielce)

De kathedrale basiliek van Maria-Tenhemelopneming (Pools: Bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) of kortweg de kathedraal van Kielce is een kathedrale basiliek in Kielce.

## Geschiedenis en architectuur

De kerk werd in 1171 door bisschop Gedko van Krakau als romaanse kerk gebouwd. In 1213 werd het een kapittelkerk. De kerk werd in 1260 tijdens de Tweede Mongoolse invasie van Polen vernietigd en in de jaren daarna heropgebouwd. Bisschop Kazimierz Łubieński liet in 1719 de twee middeleeuwse torens slopen en de kerk in vroeg-barokstijl herbouwen. De kerk is sinds 1805 (met een onderbreking tussen 1818-1882) de kathedraal voor het bisdom Kielce.
Op het schip staat een 17e-eeuwse torenspits. Het interieur is rijkelijk versierd, voornamelijk in barokstijl met 19e-eeuwse polychrome schilderingen. Een laat-15e-eeuwse triptiek is ook onderdeel van het interieur.
Ten noorden van de kathedraal staat een vrijstaande barokke klokkentoren uit 1727. Een klok gedateerd uit 1527 hangt in deze toren en is een van de oudste klokken in de regio Kielce.
Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument.
# Kathedrale basiliek van Stanislaus Kostka

De Kathedrale Basiliek van Stanislaus Kostka (Pools: Bazylika archikatedralna p. w. św. Stanisława Kostki) gelegen aan de Ulica Piotrkowska is het grootste religieuze gebouw in Łódź. Met ruim 104 meter is het ook een van de hoogste gebouwen van de stad en de zevende grootste kerk in Polen. De kathedraal is een driebeukige basiliek en heeft de omtrek van een latijns kruis.

## Geschiedenis

Voor de bouw van de kerk werd in 1895 een bouwcommissie opgericht, waarin veel fabrikanten uit Łódź zitting namen.
De aartsbisschop van Warschau, monseigneur Wincenty Teofil Popiel, wijdde op 16 juni 1901 de eerste steen van het gebouw.
Het kerkgebouw werd in de jaren 1901-1912 opgetrokken van lichtgele baksteen uit Neder-Silezië (de zogenaamde ROHBAU-stijl) volgens de plannen van het Duitse bedrijf Wende in Zarske en Emil Zillmann uit Berlijn, met kleine correcties door de architecten Józef Dziekoński uit Warschau, Sławomir Odrzywolski uit Krakau en Siegfried Stern uit Wenen.
Na het einde van de Eerste Wereldoorlog werd het bisdom Łódź gecreëerd en de kerk gepromoveerd tot kathedraal. Op 15 oktober 1922 jaar werd de kathedraal ingewijd door bisschop Wincenty Tymieniecki. De toren werd voltooid in 1927 naar ontwerp van Józef Kaban Korski.
Tijdens de Duitse bezetting werd de kathedraal gesloten, geplunderd en omgevormd tot een militaire opslagplaats. Vernietigd werden de gebrandschilderde ramen, de klok en het monument voor Ignacy Skorupka, een Poolse priester die een grote bijdrage leverde aan de Poolse overwinning op de bolsjewisten tijdens de Slag om Warschau in 1920. Het monument voor Ignacy Skorupka werd na de politieke omwentelingen in 1989 weer hersteld.
Een brand in 1971 beschadigde de kathedraal, maar na de brand volgde het onmiddellijke herstel, waardoor de kerk al in 1972 kon worden heropend. In 1977 werd het door de brand beschadigde orgel vervangen door een orgel met 58 registers.
De kathedraal werd op 13 april 1987 bezocht door paus Johannes Paulus II tijdens zijn vierde bedevaart naar Polen. In 1989 verhief de paus de kerk tot basilica minor.

## Externe link

* (pl) Foto's van de kathedraal
# Kathelijn Vervarcke

Kathelijn Vervarcke (5 juli 1976) is een Belgisch auteur en regisseur uit Vlaanderen.

## Carrière

Kathelijn Vervarcke studeerde Germaanse taal- en letterkunde aan UGent en vatte daar een passie op voor literatuurgeschiedenis. Als auteur balanceert ze graag op de dunne lijn tussen feit en fictie. Ze gelooft dan ook dat de fictie een diepere waarheid kan vertellen dan de werkelijkheid.
Kathelijn Vervarcke is scenarist bij De Dakbroeders, een toneelgroep voor historisch locatietheater. De kleine man in De Grote Oorlog is haar expertisedomein. De Dakbroeders verwierven renommee in de Gone-Westproducties van de provincie West-Vlaanderen: o.a. De Tuin van de Eeuwigheid in Diksmuide, Zij-kant van de Oorlog in 4 steden. Daarnaast organiseerden ze vier maal De Dag van de Vrede aan de Yzer. De theaterwandeling Vaderland, Moedertaal, opgevoerd in 7 gemeenten in de Westhoek in 4, beslaat de nawerking van de Eerste Wereldoorlog op menselijke relaties. Kathelijn is projectleider en auteur van Sporen van Spiro, een veelgelaagd erfgoedproject over het verzet in de Tweede Wereldoorlog.
In het historische segment publiceerde Kathelijn Vervarcke een biografie over Peter Kollwitz (De Klaproos), een kunstgids over Käthe Kollwitz. Haar redevoering in het Duits parlement voor Volkstrauertag in 2014 op ZDF haalde 12 miljoen kijkers. In De tekenaar van het verzet (Lannoo) laat ze kunstschilder Emile Fryns vertellen hoe hij uit verontwaardiging voor de uitsluiting van zijn Joodse leerlingen in de Tweede Wereldoorlog tot spionageactiviteiten voor de weerstand overging. In de podcastreeks De dartele dames en de historicus onderzoekt ze de vragen die historische archiefmateriaal oproepen.
Naast haar historisch werk schreef Kathelijn Vervarcke 3 Young Adultboeken over kinderen in moeilijke opvoedingssituaties. Zowel Zwerfsteen, Tot de zon aan de horizon vriest en Sneeuw in September (Pelckmans Uitgevers) lezen als een ontroerende ode aan de veerkracht van de jeugd. Met Net Niet Kinderen (Bibliodroom) schreef ze op interactieve wijze samen met 120 jongeren een boek over de onderwijscrisis gezien vanuit de leerling.
Een derde pijler van haar werk beslaat haar educatieve publicaties voor Campus Nederlands 5 en 6 ASO en TSO (Pelckmans Uitgevers). In haar eigen lespraktijk krijgt creatief schrijven een centrale plek. Samen de steun van de Koning Boudewijnstichting ontwikkelde ze meerdere schrijfprojecten voor jongeren, zoals de digitale verhalenroute Het Liefdesantigifcentrum en het internetfeuilleton Il Campionissimo.
In haar hele oeuvre streefde Kathelijn ernaar om haar stem te geven aan mensen die geen stem hebben. Met de schrijfateliers probeert ze dit streven te versterken door de anderen te leren hoe ze hun stem kunnen ontwikkelen.

### Prijzen

In 2016 ontving de auteur een onderscheiding van ‘Ridder van de Orde van de Beuterwaeghe’ voor haar inzet voor de theaterwandelingen Zij-kant van de Oorlog in West-Vlaanderen.
In 2022 ontving Kathelijn de Cultuurprijs van de Stad Oostende voor haar indrukwekkende oeuvre.
In 2023 kreeg ze ‘De Groene Pluim voor particitatief onderwijs’ voor het schrijfproject ‘Net Niet Kinderen’.
# Khawzawl

Khawzawl is een census town in het district Khawzawl van de Indiase staat Mizoram.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 9286 mensen in Khawzawl, waarvan 51% mannelijk en 49% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 78%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Kinderen De Man

Kinderen De Man is een oorlogsmonument in de Nederlandse plaats Berlicum ter herinnering aan de Joodse kinderen Anneke, Jochie, Magdalena en Pieter de Man. Het monument is ontworpen door kunstenaar Willen Dieleman. Het is een monument van brons. Op de gedenkplaat zijn in het midden kinderen te zien die elkaar omhelzen. Ook slingert er een spoorlijn over de plaat. Deze spoorlijn symboliseert het feit dat de kinderen van het gezin De Man in de Tweede Wereldoorlog door de bezetter per trein zijn afgevoerd naar concentratiekamp Auschwitz. Het monument voor kinderen De Man is onthuld in 1995.

## Tekst

Bovenaan het monument staat de tekst
    ANNEKE, JOCHIE, MAGDALEENTJE EN PIETER DE MAN AUSCHWITZ MCMXLII.
Onderaan het monument staat de tekst
    ... EN NIMMER TERUGGEKEERD.

## Achtergrond

De kinderen De Man waren de kinderen van schrijver Herman de Man, die vanaf 1930 in Berlicum woonde. Op 2 augustus 1942 werden de vier kinderen en hun moeder Eva opgepakt in hun huis en afgevoerd naar Auschwitz. Herman de Man en zijn drie andere kinderen waren op dat moment niet thuis. Op 9 augustus 1942 werden Anneke, Jochie, Magdalena, Pieter en hun moeder Eva vergast. De oudste zoon van het echtpaar-De Man, Jan de Man, verbleef op dat moment in Rijswijk. Hij werd gearresteerd en in Duitsland tewerkgesteld. Hij wist echter te ontvluchten. Kort hierna liep hij, zonder het te weten, een post van de Schutzstaffel binnen. Hier werd hij op zeventienjarige leeftijd doodgeschoten. Marie en Joost waren de enige twee van de in totaal zeven kinderen van Herman en Eva de Man die de Tweede Wereldoorlog wisten te overleven. Dit lukte hen door onder te duiken. Herman de Man zelf verbleef tijdens de Tweede Wereldoorlog lange tijd in zijn buitenhuisje in Frankrijk. Bij zijn terugkeer in Nederland in 1945 raakte hij totaal ontwricht toen hij de berichten over zijn kinderen te horen kreeg. Hij bleek niet meer in staat te schrijven en ging met zijn twee overgebleven kinderen in Eindhoven wonen.
* Nationaal Comité 4 en 5 mei,
* Schrijversinfo.nl,
# Hormathiidae

Hormathiidae is een familie uit de orde van de zeeanemonen (Actiniaria). De familie is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carlgren in 1925. De familie omvat 18 geslachten en 125 soorten.

## Geslachten

* Actinauge Verrill, 1883
* Adamsia Forbes, 1840
* Allantactis Danielssen, 1890
* Amphianthus Hertwig, 1882
* Calliactis Verrill, 1869
* Cataphellia Stephenson, 1929
* Chitonanthus
* Chondranthus Migot & Portmann, 1926
* Chondrophellia Carlgren, 1925
* Cricophorus Carlgren, 1924
* Gliactis
* Hormathia Gosse, 1859
* Hormathianthus Carlgren, 1943
* Leptoteichus Stephenson, 1918
* Monactis Riemann-Zürneck, 1986
* Paracalliactis Carlgren, 1928
* Paraphellia Haddon, 1889
* Paraphelliactis Carlgren, 1928
* Parastephanauge Dufaure, 1959
* Phelliactis Simon, 1892
* Stephanauge Verrill, 1899
* ↑ World Register of Marine Species, Hormathiidae. Marinespecies.org. Geraadpleegd op 22-11-2011.
* ↑ Synopsis of described Actinaria of the World
# Hradčany (okres Přerov)

Hradčany (Duits: Hradschan) is een Tsjechische gemeente in de regio Olomouc, en maakt deel uit van het district Přerov. Hradčany telt 257 inwoners.
Bělotín · Beňov · Bezuchov · Bohuslávky · Bochoř · Brodek u Přerova · Buk · Býškovice · Císařov · Citov · Čechy · Čelechovice · Černotín · Dobrčice · Dolní Nětčice · Dolní Těšice · Dolní Újezd · Domaželice · Dřevohostice · Grymov · Hlinsko · Horní Moštěnice · Horní Nětčice · Horní Těšice · Horní Újezd · Hrabůvka · Hradčany · Hranice · Hustopeče nad Bečvou · Jezernice · Jindřichov · Kladníky · Klokočí · Kojetín · Kokory · Křenovice · Křtomil · Lazníčky · Lazníky · Lhota · Lhotka · Lipník nad Bečvou · Lipová · Líšná · Lobodice · Luboměř pod Strážnou · Malhotice · Měrovice nad Hanou · Milenov · Milotice nad Bečvou · Nahošovice · Nelešovice · Oldřichov · Olšovec · Opatovice · Oplocany · Oprostovice · Osek nad Bečvou · Paršovice · Partutovice · Pavlovice u Přerova · Podolí · Polkovice · Polom · Potštát · Prosenice · Provodovice · Přerov · Přestavlky · Radíkov · Radkova Lhota · Radkovy · Radotín · Radslavice · Radvanice · Rakov · Rokytnice · Rouské · Říkovice · Skalička · Soběchleby · Sobíšky · Stará Ves · Stříbrnice · Střítež nad Ludinou · Sušice · Šišma · Špičky · Teplice nad Bečvou · Tovačov · Troubky · Tučín · Turovice · Týn nad Bečvou · Uhřičice · Ústí · Veselíčko · Věžky · Vlkoš · Všechovice · Výkleky · Zábeštní Lhota · Zámrsky · Žákovice · Želatovice
# Horo Records

Horo Records was een Italiaans platenlabel uit de jaren zeventig, dat jazzmuziek uitbracht. Het werd in 1972 opgericht door de jazzproducent Aldo Sinesio. Tot 1978 verschenen er zeventig albums, waarvan 35 in de serie Jazz a Confronto. Musici die op het label uitkwamen waren zowel Italiaanse artiesten als Amerikaanse, zoals Mal Waldron, Mario Schiano, Enrico Pieranunzi, Enrico Rava, Roswell Rudd, Lee Konitz, Steve Lacy, Max Roach, Archie Shepp, Sun Ra, Lester Bowie en Gil Evans.

## Externe link

* Discografie Horo Records
# Horodniany

Horodniany is een plaats in het Poolse district Białostocki, woiwodschap Podlachië. De plaats maakt deel uit van de gemeente Juchnowiec Kościelny en telt 190 inwoners.
# Humaninterestjournalistiek

Humaninterestjournalistiek is binnen de journalistiek een term voor 'zacht nieuws'.
Waar bij 'hard nieuws' het nieuwsfeit belangrijk is, staat bij human interest de belangstelling van de lezer voorop. "Het is nieuws dat verbazing, vertedering, verwondering wekt, een glimlach losmaakt. De mate waarin dit wordt gehanteerd, hangt af van het medium. Zo maken kwaliteitskranten er minder gebruik van dan populaire bladen. Bij humaninterestonderwerpen is een aantal aspecten consequent terug te vinden: curiositeit, humor, vermaak, leeftijd, seks, avontuur en tragedie. In de massacommunicatie heet dit nieuws met onmiddellijke beloning. Typerend aan humaninterestjournalistiek is dat het onderwerp weinig moeite vergt van de ontvanger.
# Humane Society of the United States

De "Humane Society of the United States" (HSUS) is de grootste Amerikaanse dierenrechtenorganisatie. Zij werkt sinds 1954 aan het promoten van de bescherming van alle dieren en is zowel op nationaal als internationaal vlak actief in het verdedigen van de belangen van de dieren. Zij beklemtoont de band tussen mens en dier en vecht tegen wreedheid tegen dieren en dierenmishandeling in alle mogelijke vormen.
De HSUS heeft internationaal vooral bekendheid gekregen door het verzekeren van gratis diergeneeskundige zorgen in ontwikkelingslanden en haar DART programma (Disaster Animal Response Teams). Deze teams zorgen voor bijstand aan (menselijke en dierlijke) slachtoffers van rampen.
De vier belangrijkste langlopende campagnes van de HSUS zijn die tegen:
* wrede industriële dierenkwekerijen
* dierenmishandeling en -gevechten
* onmenselijke jachtpraktijken
* bonthandel
# Hugo IV van Maine

Hugo IV van Maine (circa 1018/1022 - 26 maart 1051) was van 1036 tot aan zijn dood graaf van Maine. Hij behoorde tot het huis der Hugoniden.

## Levensloop

Hugo IV was de zoon en erfgenaam van graaf Herbert I van Maine en diens onbekend gebleven echtgenote.
Toen hij in 1036 zijn vader opvolgde als graaf van Maine, was Hugo nog minderjarig. Hierdoor werd hij onder het regentschap geplaatst van zijn grootoom Herbert Baco. Deze was echter een aanhanger van het huis Anjou, de leenheer van de graven van Maine, wat de weerstand opriep van Gervais van Bellême, de bisschop van Le Mans en een hevig tegenstander van de Angevijnen. Op een algemeen concilie in Le Mans zorgde Gervais ervoor dat Herbert Baco werd afgezet en verbannen, om daarna Hugo volwassen te verklaren. Vanaf dan was de bisschop van Le Mans de feitelijke machthebber van Maine.
Bellême bemiddelde ook een huwelijk tussen de graaf en Bertha; een zus van graaf Theobald III van Blois, wiens familie een traditionele vijand was van het huis Anjou. Dit riep argwaan op bij graaf Godfried II van Anjou, die in 1048 Le Mans innam en Gervais van Bellême gevangenzette.
Vanaf dan had het huis Anjou de facto de macht over het graafschap Maine. In 1050 werd bisschop Gervais na zijn vrijlating verbannen naar Normandië. Daar wist hij Willem de Veroveraar voor zijn zaak te winnen, met als gevolg een conflict tussen Angevijnen en Normandiërs om het graafschap Maine, dat generaties lang bleef aanslepen. Hugo IV van Maine zelf stierf in 1051.

## Huwelijk en nakomelingen

Op 14 april 1046 huwde hij met Bertha van Blois (overleden in 1085). Ze kregen twee kinderen:
* Herbert II (overleden in 1062), graaf van Maine
* Margaretha (overleden in 1063), in 1062 verloofd met Robert Curthose
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Hugo IV. (Maine) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Huonia thalassophila

Huonia thalassophila is een libellensoort uit de familie van de korenbouten (Libellulidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De wetenschappelijke naam Huonia thalassophila is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1903 door Förster.
* ↑ (en) Huonia thalassophila op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011
# Houtaud

Houtaud is een gemeente in het Franse departement Doubs (regio Bourgogne-Franche-Comté). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Pontarlier. Houtaud telde op 1 januari 2021 1.178 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Houtaud bedraagt 7,89 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid is 143 inwoners per km² (per 1 januari 2019).
De onderstaande kaart toont de ligging van Houtaud met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Hubertus Gerard van Suijlekom

Hubertus Gerard van Suijlekom (Geertruidenberg, 29 oktober 1914 – 1 januari 1997) was een Nederlands politicus van de CHU.
Hij werd geboren als zoon van Dirk Elisa van Suijlekom (1886-1954), burgemeester van Hooge en Lage Zwaluwe, en Gerdina Dirkje Ockers (1887-1974). Hij is werkzaam geweest bij de gemeentesecretarieën van Hooge en Lage Zwaluwe, Dubbeldam en Leerdam. Bij die laatste gemeente was hij hoofd van de afdeling financiën en waarnemend secretaris voor hij in september 1946 benoemd werd tot burgemeester van Kapelle. Zijn officiële voorganger daar, Willem Bierens, was in 1943 met ziekteverlof gegaan en tot de benoeming van Van Suijlekom was loco-burgemeester Jan Balkenende (grootvader van de latere premier Jan Peter Balkenende) de facto de burgemeester van de gemeente Kapelle. Na de gemeentelijke herindeling van 1970 werd Van Suijlekom burgemeester van de fusiegemeente Kapelle waar onder andere Wemeldinge aan was toegevoegd. Vanwege gezondheidsproblemen ging hij in september 1978 vervroegd met pensioen. Begin 1997 overleed hij op 82-jarige leeftijd.
# Hubertus Guske

Hubertus Guske (Breslau, 21 maart 1930) is een Oost-Duits oud-politicus van de CDU.
Guske sloot zich in 1946 aan bij de Oost-Duitse CDU. Tot 1961 was hij redacteur van de CDU-partijkrant Neuen Zeit (Nieuwe Tijd). Van 1958 tot 1964 studeerde Guske geschiedenis aan de Universiteit van Berlijn. In 1964 was hij medeoprichter van de Berliner Konferenz europäischer Katholiken (Berlijnse Conferentie Europese Katholieken), waarvan hij van 1987 tot 1990 de secretaris-generaal was. Van 1972 tot 1989 was Guske voorzitter van de Commissie Kerkvraagstukken bij het Hoofdbestuur van de CDU. Van 1987 tot 1989 was hij lid van het Hoofdbestuur van de CDU. Tussen 1959 en 1989 was Guske een medewerker van de geheime dienst, de Stasi. Het grootste deel van de berichten die Guske opstelde over de katholieke Kerk is in 1989 vernietigd.
Guske werd in 1981 onderscheiden met de Vaderlandse Verdienstenorde van de DDR.
Van 1989 tot 1990 was Hubertus Guske lid van de Grondwaardencommissie van de CDU. In 1990 richtte hij de Christelijk-Sociale Commissie op.

## Publicaties

* Kirche in gewandelter Welt (1966)
* Katholiken Leben in der DDR (1967)
* Hélder Câmara. Katholiken Lateinamerikas suchen neue Wege (1973)
* Chronik der Berliner Konferenz europäischer Katholiken 1964-1993 (1999)
* ↑ Die Papst-Akte, Tagesspiegel, 5 oktober 2005. Gearchiveerd op 24 juli 2021.
* Gemeinsame Normdatei: 1222826828
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5188 2083
* Library of Congress Control Number: nr00010017
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: ola2007404766
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007389075705171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 118576992
* Système universitaire de documentation: 059740558
* Virtual International Authority File: 66982356
* WorldCat (via VIAF): 66982356
# Hycleus flavohirtus

Hycleus flavohirtus is een keversoort uit de familie van oliekevers (Meloidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Kaszab.
# Hycleus esfandiarii

Hycleus esfandiarii is een keversoort uit de familie van oliekevers (Meloidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Kaszab.
# Huizinga

Huizinga kan verwijzen naar:

## Nederlandse personen

* Dirk Huizinga (1840 - 1903), fysioloog
* Johannes Huizinga (1867 - 1946), burgemeester
* Johan Huizinga (1872 - 1945), historicus; zoon van Dirk
* Menno Huizinga jr. (1876 - 1959), dominee
* Derk Siewert Huizinga (1879 - 1955), landbouwkundige
* Leonhard Huizinga (1906 - 1980), schrijver
* Menno Huizinga (1907 - 1947), fotograaf
* John Huizinga (1920 - 2008), fysisch antropoloog
* Tineke Huizinga (1960), politica
* Merel Huizinga (1963), zangeres
* Anne Huizinga (1964), scenarioschrijfster
* Ilse Huizinga (1966), jazzzangeres
* Edwin Huizinga (1970), voetballer
* Paulien Huizinga (1971), presentatrice
* Mark Huizinga (1973), judoka
* William Huizinga (1977), meteoroloog
* Chris Huizinga (1997), langebaanschaatser

## Overige

* Huizinga Instituut, cultuurgeschiedenisschool
* Huizingalezing, cultuurhistorische/filosofische lezing
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Huizinga en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.