OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Zelda II: The Adventure of Link

Zelda II: The Adventure of Link werd uitgebracht in april 1988 in Japan op de Famicom en in januari 1989 in Europa op de NES. Het is het tweede spel in The Legend of Zelda-reeks en ook het tweede op de NES. Dit spel is net zoals de andere Zelda-spellen geproduceerd door Shigeru Miyamoto. Het spel wordt gekenmerkt doordat de speler gevechten vanaf de zijkant ziet en door de RPG- en platform-invloeden. De laatste twee kenmerken zouden later niet meer terugkeren in de gamereeks.
Link moet deze keer Zelda laten ontwaken, die betoverd is. Het enige dat haar kan laten ontwaken zijn zes kristallen die elk in een van de zes paleizen moeten worden geplaatst. Hij krijgt deze kristallen van Impa, het kindermeisje van Zelda. In dit spel moet Link eerst alle zes paleizen uitspelen, en dan pas gaat het schild om het laatste paleis weg, en daar ligt de Triforce van Moed te wachten. Maar de reis gaat niet gemakkelijk: als het bloed van hij die Ganon versloeg op de as van Ganon valt, komt hij terug uit de dood, waardoor de paleizen vol met monsters zitten.
In dit Zelda-spel zitten ook spreuken waar Link bijvoorbeeld sterker van wordt, maar dat kost magie. Er kunnen twee nieuwe zwaardtechnieken geleerd worden: de 'Up thrust' (omhoog steken) en de 'down thrust' (naar beneden steken). Deze technieken leert hij van twee zwaardmeesters die verstopt zitten in het land.
De wereldkaart is anders dan in de andere Zelda-spellen want het speelt zich op een andere plek in Hyrule. In dit spel is er een west- en oostkant. Gebruik makende van een vlot kan tussen deze twee rijken gereisd worden.
Het spel is later nog vier keer uitgebracht op The Legend of Zelda: Collector's Edition disk in 2003, op de Gameboy Advance in 2005 als onderdeel van de NES Classics serie, sinds 7 februari 2007 kan men het spel downloaden voor de Wii en in 2011 als onderdeel van het Nintendo Ambassador Program voor de Nintendo 3DS.

## Platforms

| jaar | platform |
| 1987 | Famicom Disk System |
| 1988 | NES |
| 2004 | Game Boy Advance |
| 2007 | Virtual Console (Wii) |
| 2011 | Virtual Console (3DS) |
| 2013 | Virtual Console (Wii U) |
| 2019 | Nintendo Switch Online (Nintendo Switch) |

## Ontvangst

| Beoordeeld door | Jaar | Platform | Score |
| GameCola.net | 2005 | NES | 92% |
| The Video Game Critic | 2008 | NES | 91% |
| Play Magazine | 2004 | Game Boy Advance | 85% |
| Armchair Empire, The | 2005 | Game Boy Advance | 85% |
| RPGFan | 2001 | NES | 83% |
| Nintendo Land | 2003 | NES | 79% |
| Nintendojo | 2004 | Game Boy Advance | 72% |
| Megablast | 1992 | NES | 71% |
| Cheat Code Central | 2004 | Game Boy Advance | 60% |
| Eurogamer.de | 2007 | Wii | 40% |
# Zout water

Zout water is een oplossing van zouten in water. Meestal wordt hieronder een fysiologische zoutoplossing van 0,9% verstaan, maar in de Angelsaksische wereld wordt er een zoutgehalte van meer dan 1,8% mee bedoeld. Hiertoe worden bijvoorbeeld zeewater, het water van zoutmeren (en zoutpannen) of pekel gerekend.
Water met een lagere saliniteit (zoutgehalte), bijvoorbeeld bij de uitmonding van rivieren in de zee, wordt in aflopende volgorde van zoutgehalte zilt water of brak water genoemd. Water met een zoutgehalte van minder dan 0,1% wordt zoetwater genoemd. Op de Aarde heeft het zeewater van de oceanen het hoogste zoutgehalte en tegelijkertijd ook de grootste wateromvang. Het gemiddelde zoutgehalte van de zeeën ligt rond 3,5%. In de Botnische Golf daalt het zoutgehalte naar het noorden toe tot slechts 0,2%. De saliniteit van het Techirghiolmeer (Roemenië) is 8%. Het water van de Dode Zee bevat 33% zout. In het Assalmeer (Djibouti) en in Garabogazköl (Turkmenistan) zit gemiddeld 35% zout. De hoogste zoutconcentratie (40%) bevindt zich echter in het water van het Don Juanmeer in Antarctica. Voor een uitgebreid overzicht van de saliniteiten van meren, zie de tabel.
Een verzadigde zoutoplossing heeft een bevriezingspunt van -21°C, een kookpunt van 109°C en bevat 356 g NaCl per liter bij een temperatuur van 0°C (359 g/l bij 25°C). Zout water heeft een lagere soortelijke warmtecapaciteit dan zoetwater en een elektrische geleidbaarheid die enkele ordes van grootte hoger ligt dan die van zoetwater.
Aanduidingen voor de saliniteit van water (in ‰, delen per 1000) :
| Zoet | Brak | Licht zilt | Matig zilt | Zeer zilt | Zout | Pekel |
| < 0,5 | 0,5-1 | 1-3 | 3-10 | 10-30 | 30-50 | > 50 |
# Zondoma

Zondoma is een provincie van Burkina Faso in de regio Nord. De provinciehoofdstad is Gourcy.

## Bevolking

Zondoma telde in 2006 168.955 inwoners. In 2019 waren dat er naar schatting 240.000.

## Geografie

De provincie heeft een oppervlakte van 1758 km².
Ze is onderverdeeld in vijf departementen:
* Bassi
* Boussou
* Gourcy
* Tougo
* Léba
* ↑ Zondoma (citypopulation.de) Geraadpleegd op 22 januari 2023.
Balé · Bam · Banwa · Bazéga · Bougouriba · Boulgou · Boulkiemdé · Comoé · Ganzourgou · Gnagna · Gourma · Houet · Ioba · Kadiogo · Kénédougou · Komondjari · Kompienga · Kossi · Koulpélogo · Kouritenga · Kourwéogo · Léraba · Loroum · Mouhoun · Nahouri · Namentenga · Nayala · Noumbiel · Oubritenga · Oudalan · Passoré · Poni · Sanguié · Sanmatenga · Séno · Sissili · Soum · Sourou · Tapoa · Tuy · Yagha · Yatenga · Ziro · Zondoma · Zoundwéogo
# Zintuiglijke indrukken

Zintuiglijke indrukken of zintuiglijke prikkels zijn het directe beeld, de ervaring of informatie, die de mens verkrijgt via zijn zintuigen. Zintuiglijke waarneming is al enige eeuwen een belangrijk concept in de filosofie van de geest, de epistemologie en de wetenschapsfilosofie.

## Algemeen

De term "zintuiglijke indrukken" is een vertaling van het Engelse begrip sense data. Dit is de aanduiding voor de mentale representatie, die in de zintuigelijke waarneming wordt verondersteld. Naast het begrip "sense data" is dit object van de waarneming ook aangeduid met "impressies" door Hume, met "ideeën" door Berkeley, met "sensibilia" door Austin, met "qualia" door C.I. Lewis en nog met andere namen.
Vele filosofen hebben gesteld, dat de meest onmiddellijke objecten in de waarneming, de mentale objecten in de geest zijn. In de menselijke geest onderscheidt men twee items: de mentale objecten, die dingen buiten de geest representeren, en hetgeen het zelfbewustzijn opwekt; door René Descartes en Immanuel Kant een fenomeen van de innerlijke zintuigen genoemd, of door Husserl de waarnemingsact genoemd.
In de 17de eeuw stelde David Hume, dat de mens twee verschillende soorten voorstellingen kent: indrukken en ideeën. Indrukken definieert hij als de voorstellingen die zich levendig voordoen en zich met grotere kracht aan de geest opdringen - hieronder plaatst Hume de sensaties, passies en gevoelens, in hun "eerste verschijning aan de ziel". Ideeën, anderzijds, zijn de eerder vage beelden, alles behalve wat de zintuigen waarnemen en wat men bij dit waarnemen voelt.
In de 20ste eeuw nam Rudolf Carnap als empirist aan dat kennis uiteindelijk aan de zintuiglijke waarneming is ontleend. Aanvankelijk postuleerde Carnap absolute zekerheid aangaande zintuiglijke waarneming, en beantwoordde de vraag naar absolute zekerheid met: "zeker is die kennis, die op methodisch correcte wijze is ontleend aan een volkomen zeker empirisch uitgangspunt". Om twijfels omtrent het empirisch uitgangspunt uit te bannen was het voor Carnap niet genoeg een uitspraak over zintuiglijke waarneming als zodanig geldig te verklaren; bijvoorbeeld: "ik zie een glas melk" is reden tot twijfel, echter: "ik heb een zintuiglijke indruk van iets wits", laat geen twijfel toe. Onmiddellijke zintuiglijke indrukken zijn geschikt om als uitgangspunt te dienen.
# Zonopetala quadripustulella

Zonopetala quadripustulella is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1864 door Walker.
# Zr.Ms. Luymes

Zr.Ms. Luymes kan verwijzen naar:
* Gyoshei Maru - bestemd om de Hr.Ms. Luymes te worden maar was technisch total loss
* Hr.Ms. Luymes (1952)
* Zr.Ms. Luymes (2004)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Zr.Ms. Luymes en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Zuidelijke Njuorameer

Het Zuidelijke Njuorameer, Zweeds: Vuolep Njuorajaure, Samisch: Vuolip Njuorajávri, is een meer in Zweden. Het meer ligt in de gemeente Kiruna ten noordwesten van het Torneträsk en ten zuidoosten van het Noordelijke Njuorameer.
Afwatering: meer Zuidelijke Njuorameer → Njuorarivier → Torneträsk → Torne → Botnische Golf
# Zuidelijke Oeral

De Zuidelijke Oeral (Russisch: Южный Урал) omvat het zuidelijke en breedste gedeelte van het gebergte Oeral, dat zich uitstrekt van de rivier de Oefa in het district van de pgt Nizjni Oefalej in het noorden tot de Oeralrivier in het zuiden. De lengte bedraagt 550 kilometer van noord naar zuid. De hoogste bergpiek is de Jamantaoe met 1640 meter, waar zich volgens de Verenigde Staten een gigantische ondergrondse atoomaanvalbestendige basis bevindt. Het hoogste en breedste gedeelte van de Zuidelijke Oeral is gevormd door kwartsieten, gneisen en kristalachtige schisten. Het grootste deel van de uitlopers is bedekt met taiga, waaronder wat zeldzamere gemengde bossen en breedbladige bossen. Aan de oostzijde en in het zuidelijke deel bevindt zich steppe.
De grote steden in de Zuidelijke Oeral bevinden zich allemaal aan de oostzijde of in het gebergte en zijn onder andere Tsjeljabinsk, Magnitogorsk, Zlato-oest, Miass, Beloretsk en Troitsk.
# Zelina Breška

Zelina Breška is een plaats in de gemeente Ivanić-Grad in de Kroatische provincie Zagreb. De plaats telt 136 inwoners (2001).
# Zelienople

Zelienople is een plaats (borough) in de Amerikaanse staat Pennsylvania, en valt bestuurlijk gezien onder Butler County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 4123. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 4022, een daling van 101 (-2.4%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 5,6 km², waarvan 5,5 km² land en 0,1 km² water. Zelienople ligt op ongeveer 280 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 12 km rond Zelienople.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Zelienople op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
* ↑ U.S. Board on Geographic Names. Topical Gazetteers Populated Places. Hoogtecijfers van National Elevation Dataset
# Zonsverduistering van 14 oktober 2023

De zonsverduistering van 14 oktober 2023 betrof een ringvormige zonsverduistering die te zien was in Noord- en Zuid-Amerika, de Stille Oceaan en zeer beperkt in het uiterste westen van Afrika. Het gebied waar een ringvormige eclips kon worden waargenomen, ging door de landen de Verenigde Staten, Mexico, Guatemala, Belize, Honduras, Nicaragua, Panama, Colombia en Brazilië.
In de Benelux vond geen eclips plaats.

## Limieten

| Fenoneem | Code | Tijdstip (UTC) |
| Eerste contact bijschaduw | P1 | 15:03:38,4 |
| Eerste contact kernschaduw | U1 | 16:09:59,1 |
| Kernschaduw compleet vanaf | U2 | 16:14:32,6 |
| Bijschaduw compleet vanaf | P2 | 17:34:28,7 |
| Maximum eclips | GE | 17:59:21,0 |
| Bijschaduw compleet t/m | P3 | 18:24:47,0 |
| Kernschaduw compleet t/m | U3 | 19:44:25,5 |
| Laatste contact kernschaduw | U4 | 19:48:53,5 |
| Laatste contact bijschaduw | P4 | 20:55:06,9 |
# Zonsverduistering van 16 januari 2075

De totale zonsverduistering van 16 januari 2075 trekt veel over zee, maar is op land zichtbaar vanuit deze zes gebieden :
* 2 eilanden Alejandro Selkirk en Robinson Crusoe
* 4 landen Chili, Argentinië, Paraguay en Brazilië

## Lengte
### Maximum

Het punt met maximale totaliteit ligt op zee ver van enig land op cöordinaat 29° 56' 3" ZB, 74° 47' 21" WL en duurt 2m42,0s.

### Limieten

| Fenomeen | Code | Tijdstip UTC |
| Eerste contact bijschaduw | P1 | 15:55:03.1 |
| Eerste contact kernschaduw | U1 | 16:52:52.9 |
| Kernschaduw compleet vanaf | U2 | 16:53:43.7 |
| Bijschaduw compleet vanaf | P2 | 17:56:00.7 |
| Maximum eclips | GE | 18:33:42.2 |
| Bijschaduw compleet t/m | P3 | 19:11:27.0 |
| Kernschaduw compleet t/m | U3 | 20:13:44.6 |
| Laatste contact kernschaduw | U4 | 20:14:32.0 |
| Laatste contact bijschaduw | P4 | 21:12:26.0 |
# Zonsverduistering van 15 juni 763 v.Chr.

De totale zonsverduistering van 15 juni 763 v.Chr. is voor de chronologie van Assyrië van groot belang.
Van de Assyrische koning Assur-dan III zijn een aantal eponiemen bekend waarvan er een, die van Bur Sagale of Bur Saggile een zonsverduistering in de maand Siwan vermeldt. Dit is de derde maand van het jaar, die goeddeels met onze maand juni overeenkomt. Rawlinson was de eerste die daar de grote betekenis van onderkende: het geeft namelijk een absoluut ijkpunt voor de hele Assyrische eponiemencanon die aan de jaren van drie eeuwen jaarnamen toekent terug tot 911 v.Chr. De verduistering van 15 juni 763 v.Chr. is de enige in dit tijdvak die én in juni plaatsvond én in Assyrië bijna totaal was.
Het pad van de verduistering liep over Cyprus en volgde daarna ongeveer de huidige Syrisch-Turkse grens en het noorden van Irak. In Assur zal de verduistering 98% geweest zijn. De verduistering behoorde tot saros 44.
* ↑ Karl Moore, David Lewis Birth of the multinational, 1999, ISBN 9788716134684
* ↑ (en) NASA.
# Zonsverduistering van 16 januari 2094

De totale zonsverduistering van 16 januari 2094 trekt veel over zee en is op land alleen te zien op Antarctica.

## Lengte
### Maximum

Het punt met maximale totaliteit ligt op Antarctica op coördinatenpunt 84.7737° Zuid / 10.5592° West en duurt 1m51,5s.

### Limieten

| Fenomeen | Code | Tijdstip UTC |
| Eerste contact bijschaduw | P1 | 16:50:14.1 UT |
| Eerste contact kernschaduw | U1 | 18:17:54.2 UT |
| Kernschaduw compleet vanaf | U2 | 18:22:14.7 UT |
| Bijschaduw compleet vanaf | P2 | Niet |
| Maximum eclips | GE | 18:56:12.1 UT |
| Bijschaduw compleet t/m | P3 | Niet |
| Kernschaduw compleet t/m | U3 | 19:30:15.4 UT |
| Laatste contact kernschaduw | U4 | 19:34:37.0 UT |
| Laatste contact bijschaduw | P4 | 21:02:12.9 UT |
# Zonsverduistering van 15 april 136 v.Chr.

Er worden in het British Museum twee kleitabletten uit Babylonië bewaard waarop de eclips beschreven is. Beide zijn beschadigd, maar samen geven ze een volledige beschrijving van de waarnemingen:
   (Jaar) 175, maand XII$_2$, de 29e dag, op 24 tijdsgraden na zonsopgang: een zonsverduistering. Toen zij aan de zuidwestkant begon was zij geheel totaal in 18 tijdsgraden van de dag. Venus, Mercurius en de Normale Sterren waren zichtbaar; Jupiter en Mars, die in hun periode van onzichtbaarheid waren, waren tijdens de verduistering zichtbaar. Het wierp (de schaduw) van zuidwest naar noordoost. Op 35 tijdsgraden (duur) vanaf het begin was er maximale fase in de verduistering. Tijdens de eclips de noordelijke wind.
Het jaar 175 slaat op de Seleucidische jaartelling en komt overeen met 136 v.Chr. De Babylonische kalender van deze tijd is goed genoeg bekend dat de datum 15 april moet zijn.
De tijdsgraden waarin men tijd indeelde, werden waarschijnlijk gemeten met een clepsydra (een waterklok). Een tijdsgraad kwam overeen met vier minuten en zo kan de lengte van de verduistering en het begin en einde ervan precies bepaald worden. Verder is het duidelijk dat de verduistering totaal was. Zelfs Jupiter en Mars, die dicht genoeg bij de zon stonden dat ze anders niet zichtbaar waren konden nu gezien worden.
Indien men terugrekent zonder rekening te houden met veranderingen in de rotatiesnelheid van de aarde zou deze verduistering inderdaad wel op deze datum plaatsgevonden hebben. Maar de eclips zou nauwelijks in Babylonië zichtbaar geweest zijn en zeker niet totaal geweest zijn, omdat de baan van de totaliteit zo'n 50 lengtegraden naar het westen gelegen zou hebben, over Marokko en de Balearen, Frankrijk in.
Hieruit is het cumulatieve tijdverschil ΔT te berekenen dat het gevolg is van de verandering in rotatiesnelheid van de aarde. De tabletten geven zelfs drie meetpunten: begin, maximum en einde. De ΔT-waarden zijn 12.600, 12.100 en 12.250 seconden tijdsverschil respectievelijk. Verder geeft de 50 graden verschuiving ook nog een waarde van tussen ΔT= 11.200 en ΔT= 12.150 seconde.
* ↑ (en) R. Richard Stephenson Historical eclipses and Earth's rotation, 2003, A&G News and Reviews in Astronomy & Geophysics.
* ↑ (nl) Deze eclips beschreven op academia.edu
* ↑ (en) NASA Catalog of Solar Eclipses.
* ↑ (en) NASA interactive eclipse path.
# Zwarte buulbuul

De zwarte buulbuul (Hypsipetes madagascariensis) is een vogel uit de familie der buulbuuls (Pycnonotidae).

## Kenmerken

De bovendelen zijn zwart met een groenig waas, de onderdelen zijn zwart met een groenig waas. Snavel en poten zijn koraalrood, ook de binnenkant van de snavel en de tong zijn oranjerood. De lichaamslengte bedraagt 23 cm.

## Leefwijze

Hun voedsel bestaat hoofdzakelijk uit bessen en vruchten, waaronder vooral die van de talrijke Ficus-soorten, maar ook kevers en insecten staan op het menu.

## Voortplanting

Deze paarsgewijs levende vogels nestelen meestal in bergwouden, maar er worden ook in het laagland en zelfs in boomgaarden wel enkele paartjes aangetroffen. De nesten zijn komvormig en gemaakt van bladeren, grashalmen en dunne twijgjes, van buiten met spinrag verstevigd en inwendig met zachte stoffen bekleed. Nesten werden op 8 tot 12 meter boven de grond gebouwd. Een legsel bestaat meestal uit 3 tot 4 witte eitjes met roodbruine vlekjes. In de zomer worden er nooit meer dan 4 tot 6 vogels bij elkaar gezien, gedurende de wintermaanden vormen ze groepen van 100 en meer vogels.

## Verspreiding en leefgebied

Deze vogels komen in drie ondersoorten voor:
* H. m. madagascariensis op het eiland Madagaskar en de eilandengroep de Comoren
* H. m. grotei op de eilandengroepen Glorieuzen
* H. m. rostratus op de Aldabra-eilanden.
Het leefgebied bestaat uit bos.
* ↑ (en) Zwarte buulbuul op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2013) - IOC World Bird Names (version 3.3)
* David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4
# Zwarte c-uil

De zwarte c-uil (Xestia c-nigrum) is een typische middelgrote uil (familie Noctuidae). Hij is ongeveer 1,5 centimeter lang en heeft een grote liggende C op beide voorvleugels. De achtervleugels zijn gelig wit. Hij heeft een witgerande kraag tussen kopje en borst. De voelsprieten zijn draadvormig en heel dun.

## Voorkomen

Ze komen in Nederland voor en zijn een van de meest talrijke uilensoorten. Ze vliegen van april tot en met oktober in twee elkaar overlappende generaties.

## Levenswijze

De vlinders vliegen 's avonds uit en dansen rond het licht van bijvoorbeeld straatlantaarns. Ze worden zodoende regelmatig gegrepen door vleermuizen. De rupsen leven op kruidachtige planten. Ze zijn, hoewel ze in sommige jaren in grote aantallen voorkomen, niet schadelijk.
# Zwartkophoningeter

De zwartkophoningeter (Melithreptus affinis) is een zangvogel uit de familie Meliphagidae (honingeters).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op Tasmanië en nabijgelegen eilanden in de Straat Bass.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Zwartkophoningeter op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Zwartkopkievit

De zwartkopkievit (Vanellus tectus) behoort tot de familie van kieviten en plevieren (Charadriidae). Deze kievit komt voor in Sub-Saharisch Afrika.

## Herkenning

De vogel is gemiddeld 25 cm lang en weegt tussen de 99 en 120 gram. Deze steltloper heeft een kuif die lijkt op die van de gewone kievit, met bijna hetzelfde verenpatroon van zwart en wit op de kop. De vogel is van boven zandkleurig bruin. Kenmerkend voor deze soort is de verticale, zwarte streep over de borst en buik; het is de enige kievit met deze "stropdas". De poten zijn rozerood en aan de bovensnavel zit een klein, roodgekleurd lelletje.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in een brede band ten zuiden van de Sahara door oostelijk, westelijk en centraal Afrika en telt twee ondersoorten:
* V. t. tectus: van zuidwestelijk Mauritanië tot Ethiopië, zuidelijk naar Ivoorkust en Oeganda.
* V. t. latifrons: van zuidelijk Somalië tot oostelijk Kenia.
Het leefgebied bestaat uit open, droog en vlak terrein met kort gras en hier en daar doornig struikgewas. De nabijheid van water is niet vereist. De vogel komt ook voor in de buurt van menselijke nederzettingen, bijvoorbeeld op gazons, voetbalvelden of vliegveldjes.

## Status

De grootte van de wereldpopulatie is niet gekwantificeerd en over aantallen en trends is niets bekend. In Gambia is de vogel algemeen en de vogel kan zich goed aanpassen aan de aanwezigheid van mensen. Om deze redenen staat de zwartkopkievit als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Zwartkopkievit op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 3 Handbook of the Birds of the World deel 3, 1996.
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.2).
# Zwartkopklauwiertimalia

De zwartkopklauwiertimalia (Pteruthius rufiventer) is een zangvogel uit de familie Vireonidae (vireo's).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in de Himalaya tot noordelijk Myanmar, zuidelijk China en noordwestelijk Vietnam.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Zwartkopklauwiertimalia op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Zerlach

Zerlach is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Stiermarken, gelegen in het district Feldbach. De gemeente heeft ongeveer 1700 inwoners.

## Geografie

Zerlach heeft een oppervlakte van 23,78 km². De gemeente ligt in het zuidoosten van de deelstaat Stiermarken en ligt dicht bij de Hongaarse en Sloveense grens.
Bad Gleichenberg · Bad Radkersburg · Deutsch Goritz · Edelsbach bei Feldbach · Eichkögl · Fehring · Feldbach · Gnas · Halbenrain · Jagerberg · Kapfenstein · Kirchbach-Zerlach · Kirchberg an der Raab · Klöch · Mettersdorf am Saßbach · Mureck · Paldau · Pirching am Traubenberg · Riegersburg · Sankt Anna am Aigen · Sankt Peter am Ottersbach · Sankt Stefan im Rosental · Straden · Tieschen · Unterlamm