OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Manuel Moran

Manuel Vicente Palisoc Moran (Binalonan, 27 oktober 1893 - 23 augustus 1961) was een Filipijns rechter en ambassadeur. Moran was van 1945 tot 1951 opperrechter van het Hooggerechtshof van de Filipijnen. Nadien was hij Filipijns ambassadeur in Spanje en Vaticaanstad.

## Biografie

Manuel Moran werd geboren op 27 oktober 1893 in Binalonan in de Filipijnse provincie Pangasinan. Na het afronden van een Bachelor of Arts-opleiding aan het Liceo de Manila, studeerde hij rechten aan de Escuela de Derecho. Na afronding van zijn studie in 1913 slaagde hij tevens voor het toelatingsexamen van de Filipijnse balie.
Moran werkte enkele jaren als advocaat. In 1923 werd hij benoemd tot assistent-rechter van Iloilo en later in Pampanga. Nadien volgde benoemingen tot rechter in diverse Courts of First Instance in achtereenvolgens Cavite, Palawan, Tarlac en Manilla. Na de periode in Manilla volgde een benoeming tot rechter in het Hof van beroep. In 1945 werd hij door president Manuel Quezon benoemd tot 8e opperrechter van het Hooggerechtshof van de Filipijnen. Een positie die hij vervulde tot zijn pensionering als rechter in 1951. Hij was daarmee de eerste opperrechter van het onafhankelijke Filipijnen.
Nadien was hij de eerste Filipijnse ambassadeur in Spanje en in Vaticaanstad.
Moran overleed in 1961 op 67-jarige leeftijd aan hersenbloeding. Hij was getrouwd met Nieves Gonzales. Samen kregen ze zes kinderen.
# Manuel Muiño Arroyo

Manuel Muiño Arroyo (Madrid, 27 september 1897 - aldaar, 26 april 1977) was een Spaans vakbondsleider van de UGT.

## Levensloop

Muiño Arroyo werd werkzaam op 8-jarige leeftijd als leerling boekbinder.
Hij was algemeen secretaris van de UGT van 1968 tot 1976. Hieraan voorafgaand was hij secretaris van de 'Unie van de bouw'. Hij verwierf bekendheid met het plaatsen van een bliksemafleider op het 'Telefónica'-gebouw te Madrid in 1927. Op het XVIIe UGT-congres sprak hij als plaatsvervangend uitvoerend algemeen secretaris.
Hij leidde de vakbond sinds 1944, in 1968 werd hij officiële aangesteld als algemeen secretaris. Hij verbleef in ballingschap van 1944 tot 1976. In 1976 trad hij terug wegens ziekte. Hij werd opgevolgd door zijn voormalig politiek secretaris Nicolás Redondo.
In Madrid is een straat naar hem vernoemd, met name de 'Calle de Manuel Muiño Arroyo'.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Manuel Muiño Arroyo op de Catalaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (es) Biografía Manuel Muiño Arroyo; Fundación Pablo Iglesias
* ↑ (es) ALEXANDROWITCH Silvia; Cien años en la Gran Vía; El País; 5 oktober 2007
* ↑ (es) Calle de Manuel Muiño Arroyo; Madrid Callejero. Gearchiveerd op 17 augustus 2019.
# Malá Losenice

Malá Losenice (Duits: Klein Losenitz) is een Tsjechische gemeente in de regio Vysočina, en maakt deel uit van het district Žďár nad Sázavou. Malá Losenice telt 292 inwoners.
Baliny · Blažkov · Blízkov · Bobrová · Bobrůvka · Bohdalec · Bohdalov · Bohuňov · Borovnice · Bory · Březejc · Březí · Březí nad Oslavou · Březské · Budeč · Bukov · Bystřice nad Pernštejnem · Býšovec · Cikháj · Černá · Dalečín · Daňkovice · Dlouhé · Dobrá Voda · Dolní Heřmanice · Dolní Libochová · Dolní Rožínka · Fryšava pod Žákovou horou · Hamry nad Sázavou · Herálec · Heřmanov · Hodíškov · Horní Libochová · Horní Radslavice · Horní Rožínka · Chlumek · Chlumětín · Chlum-Korouhvice · Jabloňov · Jámy · Javorek · Jimramov · Jívoví · Kadolec · Kadov · Karlov · Kněževes · Koroužné · Kotlasy · Kozlov · Krásné · Krásněves · Křídla · Křižánky · Křižanov · Křoví · Kuklík · Kundratice · Kyjov · Lavičky · Lhotka · Lísek · Líšná · Malá Losenice · Martinice · Matějov · Měřín · Meziříčko · Milasín · Milešín · Mirošov · Moravec · Moravecké Pavlovice · Netín · Nížkov · Nová Ves · Nová Ves u Nového Města na Moravě · Nové Dvory · Nové Město na Moravě · Nové Sady · Nové Veselí · Nový Jimramov · Nyklovice · Obyčtov · Ořechov · Oslavice · Oslavička · Osová Bítýška · Osové · Ostrov nad Oslavou · Otín · Pavlínov · Pavlov · Petráveč · Pikárec · Písečné · Počítky · Poděšín · Podolí · Pokojov · Polnička · Prosetín · Račice · Račín · Radenice · Radešín · Radešínská Svratka · Radkov · Radňoves · Radňovice · Radostín · Radostín nad Oslavou · Rodkov · Rosička · Rousměrov · Rovečné · Rozseč · Rozsochy · Rožná · Ruda · Rudolec · Řečice · Sázava · Sazomín · Sejřek · Sirákov · Sklené · Sklené nad Oslavou · Skorotice · Skřinářov · Sněžné · Spělkov · Strachujov · Stránecká Zhoř · Strážek · Střítež · Sulkovec · Světnov · Sviny · Svratka · Škrdlovice · Štěpánov nad Svratkou · Tasov · Tři Studně · Ubušínek · Uhřínov · Ujčov · Újezd · Unčín · Vatín · Věcov · Věchnov · Velká Bíteš · Velká Losenice · Velké Janovice · Velké Meziříčí · Velké Tresné · Vepřová · Věstín · Věžná · Vídeň · Vidonín · Vír · Vlachovice · Vlkov · Vojnův Městec · Vysoké · Záblatí · Zadní Zhořec · Znětínek · Zubří · Zvole · Ždánice · Žďár nad Sázavou
# Malá Poľana

Malá Poľana kan verwijzen naar:
* Malá Poľana (Slovenië), een plaats in Slovenië
* Malá Poľana (Slowakije), een plaats in Slowakije
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Malá Poľana en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Marbla paradoxa

Marbla paradoxa is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1926 door Hering.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Mandokoro

De Mandokoro (政所) was het belangrijkste regerende orgaan van een belangrijke familie of een klooster in het oude Japan. De naam is afkomstig van een administratieve afdeling van het shogunaat tijdens de feodale periode.
Het oudste gebruik van het woord is te vinden tijdens de Heianperiode voor een regerend lichaam van leden van de keizerlijke familie en hoog geplaatste kuge (hoge adel).
Tijdens de Japanse Kamakuraperiode en Muromachiperiode vormde de Mandokoro de belangrijkste uitvoerende afdeling van de Bakufu. Tijdens het Kamakura-shogunaat was de Mandokoro verantwoordelijk voor administratie en financiën. Deze afdeling stond oorspronkelijk bekend als Kumonjo. Er zijn twee theorieën over de exacte datum waarop deze naam werd gewijzigd, namelijk 1191 en 1185. Het eerste hoofd van de mandokoro was Oe no Hiromoto, en later zou de shikken of rensho deze positie innemen. De positie van uitvoerend directeur, die dienstdeed als de minister van financiën, werd ingenomen door de Nikaido-clan.
Tijdens het Muromachi-shogunaat was de Mandokoro verantwoordelijk voor financiën en administratie van de heerlijkheden. Met uitzondering van de vroege dagen van de afdeling werd de positie van hoofd van de Mandokoro continu bezet door de Ise-clan (sinds 1379).
Als Kita no Mandokoro (北政所) (let. Noordelijke Mandokoro), werd Mandokoro ook wel gebruikt als eervolle verwijzing naar de vrouw van de Sessho (regent) en Kampaku. Zo werd bijvoorbeeld de vrouw van Toyotomi Hideyoshi, die in 1586 Kampaku werd, Kita no mandokoro genoemd, en zijn moeder O-mandokoro (let. Mandokoro de grote). Tijdens de Heianperiode, werden de vrouwen van kuge vaak Kita-no-kata, (dame in het noorden) genoemd, omdat hun verblijven zich in het noorden van de residentie bevonden.
# Margečan

Margečan is een plaats in de gemeente Ivanec in de Kroatische provincie Varaždin. De plaats telt 405 inwoners (2001).
# Marc (motorfiets)

Marc is een historisch merk van motorfietsen.
Ets. Marc, Vincennes, later Paris (1923-1931).
Frans merk dat echte Engelse eencilinders met 247 cc Staub-JAP- en 347- en 490 cc LMP- en JAP-motoren bouwde.
# Marginohealdia

Marginohealdia is een geslacht van uitgestorven kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Soorten

* Marginohealdia africana Bless & Massa, 1982 †
* Marginohealdia blessi Crasquin-Soleau, Lang & Yahaya, 1988 †
* Marginohealdia blumenstengeli Becker, 1977 †
* Marginohealdia bulgarica Pribyl, 1970 †
* Marginohealdia cornuta Blumenstengel, 1965 †
* Marginohealdia costata (Zagora, 1968) Blumenstengel, 1977 †
* Marginohealdia izagorae Blumenstengel, 1977 †
* Marginohealdia marginata Blumenstengel, 1965 †
* Marginohealdia muelleri Blumenstengel, 1977 †
* Marginohealdia paprothae Bless & Massa, 1982 †
* Marginohealdia pusilla Becker, 1981 †
* Marginohealdia sobolevi Olempska, 1979 †
* Marginohealdia ventrocostata Blumenstengel, 1965 †
* Marginohealdia vetusta (Zagora, 1967) Blumenstengel, 1977 †
# Marcelo Estigarribia

Marcelo Alejandro Estigarribia (Fernando de la Mora, 21 september 1987) is een Paraguayaans voetballer die bij voorkeur als middenvelder speelt. Hij verruilde in 2011 Le Mans UC voor Deportivo Maldonado. In 2008 debuteerde hij in het Paraguayaans voetbalelftal.
Deportivo Maldonado verhuurde Estigarribia in de tweede helft van het seizoen 2013/14, gedurende het seizoen 2014/15 en gedurende het seizoen 2015/16 aan Atalanta Bergamo.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Juventus |
| Kampioen Serie A | 1x | 2011/12 |
# Manuel Prado y Ugarteche

Manuel Prado y Ugarteche (Lima, 21 april 1889 - Parijs, 15 augustus 1967) was tweemaal president van Peru, van 1939 tot 1945 en van 1956 tot 1962. Verder was hij bankier en hoogleraar.

## Biografie

Prado werd geboren in een aristocratisch gezin. Zijn vader, Mariano Ignacio Prado, was president van Peru en zijn broer de filosoof Javier Prado y Ugarteche.
Van 1915 tot 1919 was hij hoogleraar civiele techniek aan de Nationale Universiteit van San Marcos in Lima. Hij werd in 1919 gekozen als lid van het Peruviaanse congres en was de oprichter van de Partij van de Parlementaire Unie; hij was zijn politieke loopbaan begonnen bij de Burgerpartij. Vanwege zijn oppositie tegen de dictatuur van Augusto Leguía y Salcedo verbleef hij van 1921 tot 1932 in ballingschap in Parijs. Na zijn terugkeer was hij vanaf 1934 president van de Centrale Bank van Peru.

### Eerste presidentschap

In 1939 stond Prado aan het hoofd van de conservatieve coalitie en werd hij met een meerderheid van 78% van de stemmen gekozen tot president van Peru. Hiermee was hij de opvolger van Oscar Raimundo Benavides. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verklaarde hij de oorlog aan de Asmogendheden. Verder vocht hij een kort grensconflict uit waarin hij meer dan 200.000 km² omstreden Amazone-gebied bezette tussen Peru en Ecuador. De grens tussen beide landen werd in het protocol van Rio de Janeiro van 1942 bevestigd.
In de binnenlandse politiek liet hij de Amerikaanse Populaire Revolutionaire Alliantie (APRA) weer toe. Zijn ambtstijd liep in 1945 af en Prado ging opnieuw, ditmaal vrijwillig, voor enkele jaren naar Parijs.

### Tweede presidentschap

In 1955 keerde hij terug naar Peru om zijn voorbereidingen te treffen voor de presidentsverkiezingen van 1956. Deze won hij als voorman van een beweging die door de opnieuw illegaal verklaarde APRA ondersteund werd.
Op economisch terrein nam Prado beslissingen als de afschaffing van subsidies op brandstof en levensmiddelen (wat tot stakingen en tumult leidde), inperking van kapitaalvlucht naar het buitenland en maatregelen die leidden tot de annexatie van de olie-industrie. In 1961 was hij het eerste buitenlandse staatshoofd na de Tweede Wereldoorlog dat een bezoek bracht aan Japan.
Tijdens de verkiezingen van 1962 behaalde APRA-oprichter Víctor Raúl Haya de la Torre volgens de officiële uitslag nipt de meeste stemmen. De in de Peruviaanse grondwet verplichte tweederdemeerderheid ontbrak echter en de officiële uitslag werd door bedrog overschaduwd. Tien dagen voor het einde van de officiële termijn van Prado, greep het leger in door middel van een staatsgreep, waarna Ricardo Pérez Godoy aan de macht kwam.
Prado ging nogmaals in ballingschap naar Parijs, waar hij vijf jaar later overleed.
# Manuel Poggiali

Manuel Poggiali (Borgo Maggiore, 14 februari 1983) is een voormalig San Marinees motorcoureur en wereldkampioen.

## Carrière

Manuel Poggiali won in 2001 als 18-jarige op Gilera het wereldkampioenschap wegrace in de 125cc-klasse en in 2003 in zijn rookie-seizoen op Aprilia de titel in de 250cc-klasse. Het jaar er op kon hij zijn titel niet verdedigen en werd negende in de eindrangschikking. Het jaar erop keerde Poggiali weer terug in de 125cc-klasse. Hij beëindigde het seizoen 2005 als tiende. Het jaar erop volgde wederom een klasse-overstap en reed Poggiali op een KTM in de 250cc. Dat seizoen eindigde hij op de veertiende plaats in het algemeen klassement. Na dit seizoen besloot Poggiale tot een eenjarige pauze en kwam in 2008 weer terug in de 250cc-klasse. Hij beëindigde echter nog tijdens zijn teleurstellende seizoen op 25-jarige leeftijd zijn carrière.
Bij zijn 131 starts in het wereldkampioenschap wegrace lukte het Manuel Poggiali twaalf keer als eerste over de streep te komen, haalde 35 podiumplaatsen, elf Pole-positions, alsmede zeven snelste raceronden.

## Successen

* 1998 – Italiaans kampioen 125 cc op Aprilia
* 2001 – 125cc-wereldkampioen op Gilera
* 2002 – 125cc-vice-wereldkampioen op Gilera
* 2003 – 250cc-wereldkampioen op Aprilia
* 12 Grand Prix-overwinningen

## Externe link

* (en) Manuel Poggiali op de officiële website van het wereldkampioenschap wegrace
# Marengo (Iowa)

Marengo is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Iowa, en valt bestuurlijk gezien onder Iowa County.

## Geschiedenis

De stad is officieel opgericht in juli 1859 maar is al de zetel voor Iowa County sinds augustus 1845, toen de zetel voor Iowa County werd bepaald in NE 1/4 of Sec. 25, township 81N R11 west. De stad is vernoemd naar het Italiaanse Marengo, waar in 1800 de Slag bij Marengo plaatsvond, wegens de aanblik die Marengo, Iowa zou hebben geboden. Deze zou lijken op die in het Italiaanse Marengo.
In 1847 kreeg het plaatsje haar eigen gerechtsgebouw, welke in 1851 alweer werd vervangen. In 1861 bleek de bevolking in de county al dusdanig gegroeid door de immigranten, dat een groter gebouw, dit keer werd gekozen voor baksteen, noodzakelijk was. Opvallend genoeg werd in 1891, per referendum, besloten tot vervanging. Dit gebouw staat er nog steeds, en is sinds 1980 opgenomen in het National Register of Historic Places.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 2535, verdeeld over 1057 huishoudens. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 2554, een stijging van 19 (0,7%). Verreweg het grootste deel van de bevolking is blank (98%). Het inkomen per hoofd van de bevolking bedroeg $17425 en 7,3% van de bevolking leeft onder de armoedegrens.

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 5,6 km², waarvan 5,4 km² land en 0,2 km² water. Marengo ligt op ongeveer 225 meter boven zeeniveau, en ten noorden van de stad is de rivier Iowa te vinden.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 20 km rond Marengo.
# Margaretha Renes-Boldingh

Margaretha (Greet) Anna Maria Renes-Boldingh (Nes, 20 december 1891 - Utrecht, 28 december 1968) was een schrijfster van christelijke literatuur.
Haar vader was huisarts op Ameland. Ze werd opgeleid voor onderwijzeres en gaf onder meer les in Elspeet, Noordwijk aan Zee en in Zeist. Na de geboorte van haar eerste kind begon ze korte verhalen uit haar kinderjaren op te schrijven, die opgenomen werden in Stemmen des Tijds, een calvinistisch tijdschrift. Renes-Boldingh was een productieve schrijfster.
Ze schreef meer dan 75 stichtelijke romans, jeugd- en andere boeken en veel tijdschriftartikelen. Haar roman Het oude Posthuis uit 1953 is misschien haar meest gelezen boek. Renes-Boldingh woonde ook jarenlang op Sumatra bij de Batak, wat haar stof opleverde voor verscheidene boeken, zoals Hoog in de bergen, waarin ze het gezinsleven van een Nederlandse planter op Sumatra beschrijft, en Adat (1939).
* Biografisch Portaal: 63626827
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: rene001
* Gemeinsame Normdatei: 1137348674
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5822 944X
* Library of Congress Control Number: nb98033894
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 06889158X
* Système universitaire de documentation: 180415484
* Virtual International Authority File: 517727
* WorldCat (via VIAF): 517727
# Margaretha Pommée

Margaretha Pommée (Venlo, 16 maart 1944 – Auschwitz, 2 augustus 1944) was een Nederlands Sinti-meisje dat in Auschwitz werd vergast.

## Levensloop

Margaretha Pommée werd geboren op een woonwagenkamp in Venlo (Noord-Limburg) als dochter van de schilder Benedictus Antonius Pommée en Anna Steinbach. Op 16 mei 1944 werd door geheel Nederland een razzia tegen Sinti en Roma gehouden. Margaretha werd in Venlo opgepakt. Diezelfde dag arriveerde ze met nog 577 anderen in kamp Westerbork, van wie er al snel ruim 300 weer mochten vertrekken omdat ze weliswaar woonwagenbewoners waren, maar geen Roma.
Op 19 mei werd ze met 244 andere Sinti per trein naar Auschwitz-Birkenau gedeporteerd. Op 21 mei arriveerden de Nederlandse Sinti en Roma, onder wie Margaretha, in Auschwitz-Birkenau. Ze werden geregistreerd en werden naar de afdeling voor Sinti en Roma gebracht. Toen in de zomer van 1944 een half miljoen Joden uit Hongarije naar Auschwitz-Birkenau werden gedeporteerd, ontstond in het kamp ruimtegebrek. Onder de Sinti en Roma brak een opstand uit, die echter was verraden en door de nazi's snel de kop werd ingedrukt. Sinti en Roma die nog geschikt werden geacht om te werken, werden naar munitiefabrieken in Duitsland overgebracht. In de periode van eind juli tot 3 augustus werden de resterende drieduizend vergast, waaronder 213 Nederlandse Sinti en Roma. Margaretha en haar moeder, vier broers en drie zussen behoorden ook tot deze groep, zodat de datum van haar overlijden niet met zekerheid is vast te stellen. Vader Pommée kwam op 8 maart 1945 in Mittelbau-Dora om het leven.

## Vergeten bevolkingsgroep

Wijlen Mariet Verberkt, cultuurhistorica uit Venlo, heeft het lot van Margaretha en de andere Venlose Sinti en Roma aan het licht gebracht. Hierover scheef zij in 2008 een artikel in Cultuurhistorisch Jaarboek De Buun. In haar verhaal komt de eeuwenlange uitsluiting aan de orde van groepen mensen die anders leven dan de aangepaste burgers.
Mariet Verberkt heeft tot op het einde van haar leven gestreden voor de erkenning van het oorlogsleed van de Sinti en Roma uit Venlo. Bijzonder pijnlijk trof haar dat geen enkele naam, zelfs niet van een kind, erkend en genoemd werd bij de jaarlijkse Dodenherdenking. Margaretha, het jongste oorlogsslachtoffer, werd de geuzennaam voor Mariet en vele anderen die haar steunden in haar strijd om erkenning. Op haar sterfbed kreeg Mariet de toezegging van oud-burgemeester Bruls, dat de naam van Margaretha Pommée bij de jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei zal worden uitgesproken.
In 2013 is er in het Gemeentearchief Venlo de tentoonstelling ‘Kind in Oorlog’ te zien, waarin het verhaal van Margaretha centraal staat. Ook is er door de sintezza-zangeres Lisa Weiss een herdenkings-cd uitgebracht en is door Kunst uit Het Vuistje een educatief aanbod voor scholieren ontwikkeld. Margaretha Pommée is uitgegroeid tot hét symbool voor de ruim 330 Venlose kinderen die door de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog om het leven zijn gekomen.
* , Website over het Margaretha-project
* , Vermelding van Margaretha Pommée op de oologsdodenwebsite van Venlo
* Website van het Gemeentearchief Venlo
# Margaret Geller

Margaret Joan Geller (Ithaca (New York), 8 december 1947) is een Amerikaanse astrofysicus van het Harvard-Smithsonian Center of Astrophysics (CfA). Samen met John Huchra en haar team onderzocht ze de roodverschuivingen en daarmee ook de afstanden tot de aarde van meer dan 18.000 sterrenstelsels. Op die manier bracht het team voor het eerst de groteschaalstructuur van het heelal in beeld. Het leverde een driedimensionaal beeld op van het heelal waarbij onder meer duidelijk werd dat sterrenstelsels samenclusteren rond enorme superholtes. In 1989 ontdekten ze bij hun onderzoek de Grote Muur, een van de grootste structuren in het heelal.
Geller is medeontdekker van de hypersnelle sterren en onderzoekt de implicaties van deze ontdekking om meer te weten te komen over de materieverdeling in de halo van de Melkweg en de evolutie van het zwarte gat in het centrum van de Melkweg. Het ligt in de lijn van haar onderzoek naar het ontstaan en de ontwikkeling van de verschillende patronen en fenomenen die zich in het universum manifesteren. Daarbij bestrijkt haar onderzoek terreinen als de structuur van de Melkweg, de ontwikkeling van subclusters en clusters van sterrenstelsels, gebieden van stervorming, tot het in kaart brengen van de verdeling van de donkere materie in het heelal.
Geller maakte een aantal films voor het populariseren van haar wetenschappelijk werk. In een 8 minuten durende video Where the Galaxies Are, maakte ze in 1989 een “reis” door het heelal, gebaseerd op haar eigen observaties.
In 2010 ontving Geller de James Craig Watson Medal.
# Margaret Hassan

Margaret Hassan-Fitzsimmons (14 April 1945- 8 November 2004) was een Brits-Irakese leidster van de hulpverleningsorganisatie CARE in Irak.
Geboren als Margareth Fitzsimmons in Dublin, Ierland, verhuisde ze al vroeg met haar familie naar Londen. Op zeventienjarige leeftijd trouwde zij met de Irakees Tahseen Ali Hassan, met wie zij in 1972 naar Irak verhuisde. Aanvankelijk gaf zij Engelse les aan het British Council in Bagdad, later leerde zij Arabisch. Zij woonde decennialang in Irak, waarbij zij zich jarenlang inzette voor hulpverlening onder het volk.
Op 19 oktober 2004 werd zij ontvoerd door islamitische terroristen om de Britse regering die troepen gelegerd heeft in Irak onder druk te zetten zich uit het land terug te trekken. Uiteindelijk werd zij, vermoedelijk op 14 november 2004, door haar ontvoerders vermoord; haar lichaam is echter nooit gevonden. Er werd een video van haar executie naar de nieuwszender Al-Jazeera gezonden, maar het staat niet vast dat de persoon op de bewuste video daadwerkelijk Margaret Hassan was.

## Externe link

* (en) The Tragic Last Moments of Margaret Hassan, artikel uit The Independent, door Robert Fisk
# Margaret Harriman

Margaret Harriman was een paralympisch atleet uit Zuid-Afrika. Ze werd geboren in het Verenigd Koninkrijk.
Ze was de enige vrouw die deelnam aan het netbal toernooi van de tweede Stoke Mandeville Games tijdens 1949. Dit onder haar geboortenaam, Margaret Webb. Vanaf 1960 tot 1976 nam Margaret deel aan de paralympische zomerspelen. Ze wist 11 gouden medailles te behalen in verschillende sporten, waaronder boogschieten, atletiek, dartchery en zwemmen. Webb vertegenwoordigde de Republiek Rhodesië tijdens haar eerste twee deelnames en vanaf 1968 Zuid-Afrika. Tussen 1960 en 1968 won ze acht gouden medailles bij het boogschieten.
* ↑ (en) https://web.archive.org/web/20180916133852/http://library.la84.org/SportsLibrary/ISOR/isor2008p.pdf
* ↑ (en) https://paralympicanorak.wordpress.com/2012/09/. Gearchiveerd op 23 januari 2023.
# Mictopsichia

Mictopsichia is een geslacht van vlinders van de familie bladrollers (Tortricidae), uit de onderfamilie Chlidanotinae.

## Soorten

* M. argus Walsingham, 1897
* M. callicharis Meyrick, 1921
* M. durranti Walsingham, 1914
* M. fuesliniana (Stoll, 1781)
* M. gemmisparsana (Walker, 1863)
* M. godmani Walsingham, 1914
* M. hubneriana (Stoll, 1787)
* M. microctenota Meyrick, 1933
* M. miocentra Meyrick, 1920
* M. ornatissima (Dognin, 1909)
* M. pentargyra Meyrick, 1921
* M. periopta Meyrick, 1913
* M. renaudalis (Stoll, 1787)
# Horologium

Horologium kan verwijzen naar:
* Slingeruurwerk (sterrenbeeld), de Latijnse naam voor een sterrenbeeld aan de zuiderhemel.
* Horologium van Augustus, een gigantische zonnewijzer gebouwd aan het begin van de 1e eeuw in Rome.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Horologium en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.