OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Julien Rotsaert

Julien Jozef Rotsaert (Brugge, 20 november 1902 – Knokke-Heist, 31 maart 1981) was een Belgische broeder (Broeder Ildefons), leraar en componist.
Hij was zoon van meubelmaker Emile Joseph Marie Rotsaert en kleermaakster Marie Anne De Vos.
Zijn geestelijk onderwijs ontving hij aan de scongregatie van de Broeders Xaverianen (Congregatio Fratum Xaverianorum), alwaar hij ook zijn eeuwige gelofte aflegde op 8 september 1924. Hij werd leraar in Knokke-Heist. Zelf was hij begonnen op bescheiden schaal motetten te componeren, maar zijn doorbraak kwam met de cantate Het kerstwonder uit 1936. Dat werk viel Jozef Ryelandt positief op, Hij nam dan ook Rottiers bij de arm op het gebied van harmonieleer en contrapunt. Ryelandt schakelde ook Paul Gilson in, die hem gedurende drie jaar verder onderrichtte in fuga, orkestratie en compositieleer. Zelf ondernam Rottiers studiereizen naar Italië, Duitsland, Engeland en Nederland. Alhoewel nog in ontwikkeling kreeg hij in 1938 de compositieprijs van de provincie West-Vlaanderen toebedeeld. In 1948 kreeg hij bij dezelfde instantie een derde prijs.
De Algemene Muziek Encyclopedie vermeldde de volgende werken meest geschreven in de postromantische stijl met invloeden van Peter Benoit, César Franck, Gabriel Fauré en natuurlijk Ryelandt.
* 1935: Mis ter ere van de Heilige Ambrosius
* 1936: Het kerstwonder (op tekst van Leo Elaut), cantate voor solostemmen, koor en orkest
* 1937: De kleine wever Johannes (toneelmuziek bij toneelstuk van Yvonne Waegemans, dat ook uitvoeringen kreeg in Nederland
* 1938: Ceciliamis
* 1939: Franciscus Xaverius (op tekst van pater J. Boon) voor koor en orkest
* 1939: Scheldestroom voor orkest
* 1940: Sinte-Ursula (op tekst van Cyriel Verschaeve) voor koor en orkest
* 1941: Sporenzege (op tekst van Willem Putman) voor solostemmen, jongenskoor, gemengd koor en orkest in drie delen: Vrede, Strijd en Zegepraal
* 1943: Elckelyc voor orkest
* 1946: Xaveriusspel (toneelmuziek bij toneelstuk van Br. Bernard)
* 1958: Requiem voor sopraan, bas, koor en orkest
* 1960: Ahasverus voor viool en orkest.
Elckerlyc werd daarbij door het Nationaal Orkest van België uitgevoerd in het Casino Knokke Het Nationaal Instituut voor de Radio-omroep organiseerde een heel concert met uitsluitend werken van Rotsaerst. Desalniettemin behoort alles in de 21e eeuw tot het vergeten repertoire.
Rotsaert was vanaf 1952 als bestuurslid betrokken bij de Christelijk Vlaamse Kunstenaarsbond.
Julien Rotsaert (1904-1978) was ook de naam van een architect en gemeentelijke bouwmeester van Brugge; hij ontwierp onder andere acht bejaardenwoningen aan de Bosdreef te Brugge, sinds 2009 een Erfgoedobject
* Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziek encyclopedie, Haarlem: De Haan, 1979-1984, ISBN 978-90-228-4930-9, deel 8, pagina 376 verwijst naar K. De Schrijver, In Vlaanderen (1956) te vinden op De Digitale Bibliotheek Nederland (geraadpleegd 25 juni 2022)
* Flavie Roquet, Lexicon Vlaamse componisten geboren na 1800, Roeselare, Roularta Books, 2007, pagina 605, verwijst mede naar bovenstaande publicatie
# Australomimetus dunlopi

Australomimetus dunlopi is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Spinneneters (Mimetidae).
Het dier behoort tot het geslacht Australomimetus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Harms & Harvey.
# Vera Mulder

Vera Mulder (Dalen, 14 september 2000) is een Nederlands volleybalspeelster. Mulder kwam in Nederland uit voor Volleybalvereniging Dalen, Talentteam Papendal, Sliedrecht Sport en Team Eurosped. In het buitenland speelde ze voor de Duitse clubs Schwarz-Weiss Erfurt en MTV Stuttgart. Sinds 2024 komt Mulder uit voor het eveneens Duitse Ladies in Black Aachen.

## Carrière

Mulder begon haar volleybalcarrière bij Volleybalvereniging Dalen in haar geboorteplaats in Drenthe. In 2016 werd ze opgepikt door Talentteam Papendal, waar ze twee jaar deel uitmaakte van het talententeam. Twee jaar later stapte Mulder over naar Team Eurosped uit Vroomshoop. In het seizoen 2021/22 was Mulder actief voor competitiegenoot Sliedrecht Sport. Hierna ging ze haar eerste buitenlandse avontuur aan bij het Duitse Schwarz-Weiss Erfurt. Dat seizoen bereikte Mulder met de club uit Thüringen de kwartfinales van de beker. In de competitie ging het minder. Hier werd een tiende plaats behaald, waarna Schwarz-Weiss Erfurt zich terugtrok uit de Bundesliga. Na al eerder in jeugdselecties te zijn uitgekomen, maakte Mulder op 30 mei 2023 haar debuut in Nederland in de Nations League tegen Duitsland. In het seizoen 2023/24 kwam Mulder uit voor de Duitse club MTV Stuttgart. Hier had ze een succesvol seizoen door de DVV Cup te winnen door SC Potsdam in de finale te verslaan en daarna ook kampioen van de Bundesliga te worden door in de finale Schweriner SC te verslaan. Mulder werd vervolgens gecontracteerd door competitiegenoot Ladies in Black Aachen.

## Awards
### Clubverband

* 1 Duits kampioen 1×
* 1 Duitse Beker 1×
# Catantops brevipennis

Catantops brevipennis is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1972 door Wintrebert.
# Nieuwe christen

Een nieuwe christen (Spaans: cristiano nuevo, Portugees: cristão-novo) was vanaf de 15e eeuw een jood of moslim in Spanje en Portugal die zich tot het katholicisme bekeerde. Dit in tegenstelling tot oude christenen, van wie de ascendant niet de joodse of moslimreligie zou hebben omarmd.
Juridisch werden strikte christenen niet alleen beschouwd als converso's, met andere woorden recent gedoopte joden en moslims, maar ook iedereen met minstens één converso onder hun voorouders, teruggaand tot de vierde generatie. Met Filips II van Spanje werd de definitie verruimd tot iedereen met een joodse of moslimvoorouder, op elk moment. In Portugal besloot Sebastião José de Carvalho e Melo, de eerste markies van Pombal, pas in 1772 het onderscheid tussen oude christenen en nieuwe christenen te beëindigen.
De term werd ook gebruikt in Frankrijk, waar joden uit Spanje hun toevlucht zochten in de 16e eeuw en om te spreken van de joden uit de Provence die zich tot het christendom bekeerden om hun uitwijzing in 1501 te voorkomen.

## Spanje

In Spanje werden de nieuw gedoopten conversos (bekeerlingen) of, berucht, marranes genoemd, wanneer ze ervan verdacht werden hun religie in het geheim te blijven beoefenen. Het woord marranos betekent varkens in het Spaans en verwijst naar het verbod op het eten van dit dier voor beoefenaars van het jodendom en de islam.
Het onderscheid tussen oude en nieuwe christenen heeft de Iberische samenlevingen gestructureerd, aangezien veel instellingen vanaf 1449 eisten dat hun leden hun zuiverheid van bloed (Spaans: limpieza de sangre) aantoonden, dat wil zeggen hun kwaliteit als niet-joden of niet-moslims.
De nieuwe christenen vulden de gelederen van de Alumbrados - het christelijke illuminisme van Spanje die zich snel zorgen zouden maken over ketterij - en verschillende afstammelingen van bekeerde joden zouden opmerkelijke persoonlijkheden van het Spaanse katholicisme worden, zoals Theresia van Ávila en Johannes van het Kruis, naast andere mystici, of zoals Luis de León.

## Portugal

In Portugal duidde de uitdrukking cristãos-novos op bekeerde joden.
De meeste nieuwe Portugese christenen zijn van Castiliaanse afkomst, ongeveer 100.000 joden uit Castilië zochten hun toevlucht in Portugal na het verwijderingsbesluit van 1492 en sloten zich daarbij aan bij de al in het land aanwezige joden. Het aandeel van de joden in de bevolking was toen minstens 10%, aangezien het koninkrijk Portugal nauwelijks meer dan een miljoen inwoners had.
Van 1496-1497 moest de koninklijke politiek van Portugal zich aansluiten bij die van Spanje. Koning Emanuel I van Portugal gaf de joden de keuze tussen doop of ballingschap, maar de meesten werden tot de doop gedwongen. Het aantal converso's nam toen enorm toe in Portugal. Velen bekeerden zich slechts voor de schijn, en bleven in het geheim het jodendom beoefenen en werden marranes.
# Assara seminivale

Assara seminivale is een vlinder uit de familie van de snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Turner.
# Pappus

Pappus kan verwijzen naar:
* Pappus (plant), gereduceerde kelk bij de lintbloempjes van een lid van de composietenfamilie.
* Pappos van Alexandrië, 4e-eeuws wiskundige uit Alexandrië.
* Regel van Pappus, wiskundige formule, wordt ook regel van Paul Guldin genoemd.
* Stelling van Pappos, meetkundige stelling
* Keten van Pappos
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Pappus en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Lissonota nigridens

Lissonota nigridens is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Thomson in 1889.
# Kaasstrooimolen

De Kaasstrooimolen in de Antwerpse gemeente Heist-op-den-Berg is een staakmolen met gesloten voet die als korenmolen is ingericht. Hij staat in Bruggeneinde, op de grens tussen Heist-op-den-Berg en Hulshout. Op deze plaats stond reeds in 1418 een korenmolen, die in 1611 werd vervangen door een nieuw exemplaar. Er is tot aan begin van de jaren 60 van de twintigste eeuw met de molen gemalen. Sinds 1955 is de Kaasstrooimolen een beschermd monument. De naam van de molen is vermoedelijk in de zestiende eeuw ontstaan en is afgeleid van de in die tijd gangbare naam voor buntgras, het gewas dat op het perceel groeide. De molen is in de jaren 60 en in 1990 maalvaardig gerestaureerd en is in de regel op zondag te bezoeken. In de molen bevinden zich twee koppels stenen, waarmee op vrijwillige basis graan wordt gemalen.
Inventaris Onroerend Erfgoed
# Australomimetus hertelianus

Australomimetus hertelianus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Spinneneters (Mimetidae).
Het dier behoort tot het geslacht Australomimetus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1986 door Heimer.
# Vera Moechina

Vera Ignatjevna Moechina (Russisch: Вера Игнатьевна Мухина, Lets: Vera Muhina) (Riga, 19 juni 1889 - Moskou, 6 oktober 1953) was een Sovjet-Russisch beeldhouwster.

## Leven en werk

Moechina werd geboren in een vermogende Letse koopmansfamilie. Ze deed diverse kunststudies in Moskou, onder andere bij Konstantin Joeon en Ilja Masjkov. Ze leerde schilderen zowel als beeldhouwen. In 1912 ging ze naar Parijs, waar ze studeerde aan de Académie de la Grande Chaumière en bij Emile-Antoine Bourdelle. Vervolgens bestudeerde ze in Italië de schilders en beeldhouwers van de Italiaanse renaissance. In 1915-1916 was ze assistente van Aleksandra Ekster bij het Moskouse kamertheater, als decorbouwster. In 1918 trouwde ze de militaire chirurg Aleksej Zamkov.
Vanaf de jaren twintig legde Moechina zich volledig toe op het beeldhouwen. Aanvankelijk werkte ze in een kubistische stijl, later groeide ze uit tot een van de meest prominente kunstenaars en pleitbezorgers van het socialistisch realisme. Met name in de jaren dertig viel haar werk als het ware samen met het zelfbeeld van de toenmalige Sovjet-Unie. Ze maakte vooral realistische mensfiguren, vaak met constructivistische kenmerken: krachtige, levendige, vaak monumentale beelden, van boeren en arbeiders, maar ook van 'Sovjet-helden' (Lenin, Stalin, Gorki, Tsjajkovski), emblematisch, symbolisch, overtuigingskracht, optimisme en helderheid uitstralend. Het 'zijn gestalten van de nieuwe mens, vervult van zijn innerlijke waarheid, ervan overtuigd dat het recht aan zijn kant staat'. Exemplarisch is het enorme beeldenpaar Arbeider en kolchozboerin, het eerste ooit in roestvrij staal, dat ze maakte voor het Russische paviljoen op de Wereldtentoonstelling van 1937 te Parijs, tegenwoordig te zien in het Panrussisch Exhibitiecentrum (Всероссийский выставочный центр) te Moskou. Ook in eigen land werkte ze voornamelijk in opdracht en maakte een groot aantal officiële monumenten alsook architectonische constructies. Daarnaast werkte ze veel met glas.
Moechina won vijf keer de Stalinprijs en kreeg in 1943 de titel 'Kunstenaar van het volk'. Begin 1953 schreef ze haar memoires onder de titel Gedachten van een beeldhouwer. Ze overleed in 1953, 64 jaar oud. In Feodosija op de Krim is een museum aan haar gewijd.

## Literatuur

* Karl Schlögl: Terreur en droom; Moskou 1937. Atlas-Contact, 2011. ISBN 9045016184
* Mjuda N. Jablonskaja: Russische Künstlerinnen. Gustav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 1990, ISBN 3-7857-0575-1.

## Trivia

In 1985 werd een inslagkrater op de planeet Venus naar haar vernoemd.
# Catascopus alesi

Catascopus alesi is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Jedlicka.
# Nieuwe buren (televisieprogramma, 2016)

Nieuwe buren is een televisieprogramma uit 2016 van Fremantlemedia Belgium dat wordt uitgezonden op de Vlaamse zender VIJF met Karen Damen en James Cooke. In het programma moeten de twee een maand lang rondkomen met een leefloon en aan vrijwilligerswerk doen.

## Concept

In 'Nieuwe buren' zeggen beste vrienden Karen Damen en James Cooke hun luxeleven voor 1 maand vaarwel. Samen verhuizen ze naar een sociale woning, waar ze samen moeten rondkomen met een leefloon van 768 euro netto. Hiernaast moeten de twee vrijwilligerswerk verrichten in o.a. verschillende rusthuizen. Het concept is vergelijkbaar met dat van Geer & Goor: Effe geen cent te makken, in de zin van dat ze van een beperkt maandbudget moeten leven.

## Ontvangst

Na de eerste uitzendingen werd het programma gematigd ontvangen door pers en armoededeskundigen. Katrien Verschoren van weekblad Humo gaf in haar recensie het programma 2,5 sterren op 5, met als grootste bedenking: "houdt armoede niet meer in dan naar de Kringwinkel gaan in plaats van naar de Deense designwinkel? Als je maar een maand ‘arm’ bent, kan je trouwens gerust alle grote onvoorziene kosten een maandje uitstellen. Fiets gepikt? Nog twee weken met de bus en dan zien we wel. Winterjas nodig? Nog een week drie truien over elkaar dragen en dan zien wel. In 'Nieuwe buren' leek armoede een puzzel (zo eentje voor kinderen vanaf 6 jaar) waarbij niet eens een paar stukjes ontbraken.". Armoededeskundigen Ann en Swa ergerden zich aan de uitspraken van Cooke en Damen en vonden het alcoholgebruik van de twee zeer stigmatiserend.
In de maand september werd het programma gemiddeld door 500.000 mensen bekeken en had het een marktaandeel van 35,5%.

## Externe link

* Officiële website
* ↑ Review: 'Nieuwe buren' op VIJF, humo.be (geraadpleegd op 8 oktober 2016)
* ↑ 'Nieuwe Buren' Karen en James krijgen kritiek van ervaringsdeskundigen, flair.be (geraadpleegd op 8 oktober 2016)
* ↑ Kijkcijfers: succesvolle september bij VIER en VIJF, tv-visie.be (geraadpleegd op 8 oktober 2016)
# Asteronemertes gibsoni

Asteronemertes gibsoni is een soort in de taxonomische indeling van de snoerwormen (Nemertea). De huid van de worm is geheel met trilharen bedekt. De snoerworm jaagt op prooien van zijn eigen omvang en vangt deze met behulp van zijn slurf.
De worm behoort tot het geslacht Asteronemertes en behoort tot de familie Tetrastemmatidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Chernyshev.
# Pappus (plant)

Het pappus is de gereduceerde kelk bij de buis- en lintbloempjes van een lid van de composietenfamilie. Dit bestaat vaak uit een krans van haren of schubben. De haren zijn glad, borstelvormig, getand of geveerd, soms dubbel geveerd. Schubben kunnen losstaand zijn of vergroeid. Bij sommige planten ontbreekt het pappus.
Wanneer het zaad rijp is, is het pappus bij sommige soorten uitgegroeid tot vruchtpluis, dat een functie heeft bij de verspreiding van de vruchten (zaden).
* Pappus
* Vruchtpluis van de paardenbloem
* Pappus van schubben op vruchten van witlof
* Schema van lintbloem A = vruchtbeginsel, B = pappus, C = helmhokjes, D = gereduceerde bloemkroon, E = stijl met stamper
* Pappusnaalden bij smal tandzaad
# Literaturmuseum der Moderne

Het Literaturmuseum der Moderne (LiMo) is een museum voor moderne Duitstalige literatuur gevestigd in het Duitse Marbach en geopend in 2006, dat samen met het Schiller-Nationalmuseum (1903) onderdeel is van het Deutsches Literaturarchiv Marbach (1955).
Het gebouw werd ontworpen door de Britse architect David Chipperfield en won in 2007 de Stirling Prize van het Royal Institute of British Architects. Het ligt op een rotsplateau in een parkachtige omgeving bekend als de Schillerhöhe, vrij dicht bij het centrum van Schillers geboortestad.
Het LiMO herbergt 20e-eeuwse literatuur. Belangrijke originele manuscripten die in het museum bewaard worden, zijn die van Het proces van Franz Kafka, De steppewolf van Hermann Hesse en Berlin Alexanderplatz van Alfred Döblin. Tot de curiosa van het museum behoren de dodenmaskers van onder anderen Hermann Hesse en Friedrich Nietzsche.

## Externe link

* (en) David Chipperfield Architects completes art museum in Germany, World Architecture News, 29 november 2006
* ↑ (de) Denken Sie an Marbach!, Frankfurter Allgemeine, 7 juni 2006
* ↑ (de) Geschichte, Deutsches Literaturarchiv Marbach
* ↑ (de) Literaturmuseum der Moderne, Deutsches Literaturarchiv Marbach
* ↑ (de) Warum sollte das Digitale keine Seele haben?, Welt, 3 juni 2015. Gearchiveerd op 3 februari 2024.
* ↑ Museum voor moderne literatuur geopend, Duitsland Instituut, 7 juni 2006. Gearchiveerd op 16 januari 2017.
# Kamia Yousufi

Kamia Yousufi (20 mei 1996) is een Afghaans sprintster.

## Carrière

Yousufi nam deel aan de Olympische Spelen van 2016, waar ze laatste werd in haar reeks in de voorronde, maar met een tijd van 14,02 s wel het nationale record van Afghanistan verbeterde. Ook in 2021 nam ze opnieuw deel aan de 100 meter op de uitgestelde Olympische Spelen van 2020. In de eerste reeks van de voorronde eindigde ze in een nationaal record van 13,29 op de zevende plaats, waardoor ze werd uitgeschakeld.

## Persoonlijk record

| Onderdeel | Prestatie | Wind (m/s) | Datum | Plaats |
| 100 m | 13,29 (NR) | | 30 juli 2021 | Tokio |
* Profiel van Kamia Yousufi op de website van World Athletics
* (en) Profiel van Kamia Yousufi op olympedia.org
# Varzy

Varzy, hoofdplaats van het gelijknamige kanton, is een gemeente in het Franse departement Nièvre (regio Bourgogne-Franche-Comté). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Clamecy. Varzy telde op 1 januari 2021 1.057 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Varzy bedroeg op 1 januari 2021 41,18 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 25,7 inwoners per km². Varzy ligt halverwege Nevers, hoofdplaats van het departement Nièvre, en Auxerre, hoofdplaats van het departement Yonne. De plaats ligt 16 km van Clamecy, hoofdplaats van het arrondissement.

## Geschiedenis

In de Middeleeuwen was Varzy een bedevaartsoord van de heilige Eugénie van Alexandrië en van Sint Regnobert. Het was een halteplaats op de pelgrimsroute van Vézelay naar Santiago de Compostella.
Het was een versterkte plaats en bezat al in de 10e eeuw een kanunnikenkerk gewijd aan Sint Eugénie; deze kerk is tijdens de Franse Revolutie verdwenen.
De parochiekerk Saint-Pierre werd gebouwd tussen 1230 en 1280. De kerk is gotisch van stijl, maar de opstelling van zijn twee torens is nog typisch voor een romaanse kerk. De parochiekerk bezat sinds 1792 de kerkschatten van de kanunnikenkerk, maar helaas zijn die kerkschatten en de relikwieën in 2002 gestolen.
Varzy was eigendom van de bisschoppen van Auxerre. Zij hadden er een kasteel en stichtten begin 13e eeuw 3 km buiten Varzy de leprozerie van Vaumorin, waarvan de kapel Saint-Lazare nog overgebleven is.
* Oud straatje in Varzy
* Varzay ligt aan de voet van de Mont Charlay
* Varzy, de kapel St.Lazare

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).

## Geboren

* Claude Delangle (1797-1869), jurist en politicus
* Alban Chambon (1847-1928), architect

## Externe link

* (fr) Statistische informatie op de website van INSEE
* 1 2 Populations légales 2021.
# Catastrofetheorie

De term catastrofetheorie slaat op een geheel van wiskundige en filosofische verhandelingen, voornamelijk uit de jaren 1960 en 1970, waarin gepoogd wordt natuurverschijnselen op een zeer algemeen niveau uit te leggen aan de hand van de classificatie van singulariteiten van differentieerbare functies.
Het uitgangspunt is een opmerking van René Thom dat waarneembare objecten in de natuur hun vorm niet ontlenen aan regelmatige, homogene media, maar precies aan de randgebieden waar overgangen tussen toestanden geschieden. Hij identificeert toestands-overgangen met singulariteiten van differentieerbare functies (nulpunten van de afgeleide).
De interessantste singulariteiten, vanuit het standpunt van de vormgeving (morfogenese), zijn ontaard. Immers, het gedrag van een functie in de buurt van een niet-ontaarde singulariteit wordt, eventueel op een kleine vervorming na, volledig beschreven door de matrix van haar tweede partiële afgeleiden, meer bepaald door diens signatuur (het verschil tussen het aantal positieve en negatieve eigenwaarden).
Thom beperkt zijn studie bovendien tot stabiele singulariteiten. Hij gaat ervan uit dat een natuurverschijnsel pas consistent waarneembaar wordt, als het ongewijzigd blijft onder kleine storingen.
Wiskundig is de catastrofetheorie de classificatie van differentieerbare kiemen. Onder bepaalde voorwaarden van stabiliteit en regulariteit zijn alle differentieerbare kiemen te herleiden tot zeven basistypes, met namen die tot de verbeelding spreken of minstens plastisch klinken:
    naamprototype plooi $x^{3}+y^{2}$ doorn $x^{4}+y^{2}$ zwaluwstaart $x^{5}+y^{2}$ vlinder $x^{6}+y^{2}$ hyperbolisch naveloppervlak $x^{3}+xy^{2}$ elliptisch naveloppervlak $x^{3}-xy^{2}$ parabolisch naveloppervlak $x^{4}+xy^{2}$
Catastrofetheorie raakte wijd verspreid, ook buiten de wereld der professionele wiskundigen, vooral door het populariserende werk van een groep wiskundigen aan de universiteit van Warwick. Enkele bekende auteurs van die school zijn Erik Christopher Zeeman, Tim Poston en Ian Stewart. Hun werk omvatte originele inzichten in onder meer de biologie en de gedragswetenschappen.
Het ambitieuze programma van de catastrofetheorie (ogenschijnlijk, de verklaring van alle natuurverschijnselen) oogstte kritiek. Met name de neiging om in de meest uiteenlopende alledaagse verschijnselen de zeven standaardcatastrofen te herkennen, heeft hier en daar methodologische twijfels opgeroepen.