OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Klein Amsterdam

Klein Amsterdam is een buurtschap in de gemeente Voorst, provincie Gelderland. Het ligt in het zuiden van de gemeente tussen Klarenbeek en Zutphen.
Behalve enkele verspreide woningen en boerderijen bevinden zich in Klein Amsterdam twee kleine winkels en een veevoederfabriek.
Hoofdplaats: Twello Dorpen: Bussloo · Klarenbeek (deels) · Nijbroek · Terwolde · Teuge · Voorst · Wilp · Wilp-Achterhoek Buurtschappen: Appen · Duistervoorde · Gietelo · De Kar · Klein Amsterdam · Noord-Empe · Posterenk · Spekhoek · Steenenkamer · De Vecht · De Wijk Gelderland: Steden en dorpen in Gelderland Nederland: Provincies · Gemeenten
# Klein Baal

Klein Baal is een buurtschap in de Nederlandse gemeente Lingewaard, gelegen in de provincie Gelderland. Het ligt tussen Bemmel en Haalderen maar het behoort tot Haalderen.
Dorpen: Angeren · Bemmel · Doornenburg · Gendt · Haalderen · Huissen · Ressen Buurtschappen: Baal · Bergerden · Boerenhoek · Doornik · Flieren · Hoeve · Honderdmorgen · Hulhuizen · Kapel · Klein Baal · Kommerdijk · Looveer · De Pas (Bemmel) · De Pas (Doornenburg) · Sterreschans · Vossenpels (deels) · Het Zand · Zandheuvel · Zandvoort
# Klein Agelo

Klein Agelo (Nedersaksisch: Klean of Lut(te)ken Oagel) is een buurtschap in de Twentse gemeente Dinkelland in de Nederlandse provincie Overijssel. Samen met Groot Agelo wordt het ook wel als geheel Agelo genoemd. Tot de gemeentelijke herindeling van 1 januari 2001 viel Klein Agelo onder de gemeente Denekamp.
In de omgeving vindt men voorbeelden van vakwerkboerderijen in de stijl van de hallenhuisboerderij.
# Kleine wasmot

De kleine wasmot (Achroia grisella) is een vlinder uit de familie Pyralidae, de snuitmotten.

## Beschrijving

De imago van de kleine wasmot is grijs zonder vleugeltekening. De soort is echter te herkennen aan de vorm en de gele kop. De spanwijdte van de vlinder bedraagt tussen de 16 en 24 millimeter.
Vijf tot acht dagen na de eiafzetting komen de rupsjes uit de eitjes. De tot 20 mm lange rups van de kleine wasmot leeft van bijenwas, en soms ook van gedroogd fruit en dode insecten. De rups is eerst wit, maar wordt na enkele vervellingen grijs.
De pop zit in een gesponnen, grijskleurige, 13-15 mm lange cocon.
De kleine wasmot kent een vrijwel wereldwijde verspreiding. In Nederland en België is het een vrij algemene soort in de buurt van bijenkasten. De soort kent één jaarlijkse generatie, soms een kleine tweede, en vliegt van mei tot in oktober.
# Kleine wapendrager

De kleine wapendrager (Clostera anachoreta) is een nachtvlinder uit de familie van de tandvlinders (Notodontidae)

## Beschrijving

De voorvleugellengte bedraagt tussen de 14 en 19 millimeter. De grondkleur van de vleugels is grijs of lichtbruin. Aan de vleugelpunt bevindt zich een donkerbruin veld die doorsneden wordt door een witte dwarslijn. Naast deze vlek bevinden zich nog een of twee zeer donkere vlekjes bij de binnenrand.

## Waardplanten

De kleine wapendrager gebruikt populieren en wilgen als waardplanten. De rups is te vinden van mei tot juli. De soort overwintert als rups.

## Voorkomen

De soort komt verspreid over het Palearctisch gebied voor.
De kleine wapendrager is in Nederland een zeldzame en in België een niet zo gewone soort. De vlinder kent twee generaties die vliegen van begin april tot halverwege september.
* Opgezet exemplaar
* Rups
* Pop in cocon
# Kleine weerschijnvlinder

De kleine weerschijnvlinder (Apatura ilia) is een vlinder uit de familie Nymphalidae, de vossen, parelmoervlinders en weerschijnvlinders.

## Kenmerken

De vlinder heeft een spanwijdte van 55 tot 60 millimeter. Bij de mannetjes is door iriseren een paarse gloed op de vleugels te zien. Bij de vrouwtjes ontbreekt deze en zijn de vleugels bruin.

## Leefwijze

De vlinder drinkt het sap van rottende planten en overrijpe vruchten.

## Verspreiding en leefgebied

Het is een soort die in Nederland en Vlaanderen als dwaalgast kan worden aangetroffen, in Nederland gebeurde dat voor het laatst in 2011 bij Maastricht. Daarvoor waren de laatste waarnemingen in 1994 met een exemplaar in Simpelveld en tweede exemplaar in de Millingerwaard, een natuurgebied ten westen van Millingen aan de Rijn. In Wallonië komt de kleine weerschijnvlinder nog zeldzaam voor in de zuidelijke provincies. De vliegtijd is juni en juli. In Centraal en Zuid-Europa is de soort niet bedreigd. In dat gebied kan een tweede generatie voorkomen die vliegt in augustus en september.

## Waardplanten

Waardplanten van de rups zijn onder andere ratelpopulier, witte abeel, zwarte populier, schietwilg en boswilg.
De rups overwintert in een gesponnen weefsel aan een tak en verpopt aan het eind van het voorjaar. De vlinder is te vinden in vochtige loofbossen bij poeltjes of op mest van runderen. De vorm van de rups is vrij bijzonder, het lijkt net een groene naaktslak.
* Rode variant van de kleine weerschijnvlinder (A. ilia f. clytie)
* Jonge rups
# Kleingoderij

Kleingoderij (Engels: Small Gods) is het dertiende boek uit de Schijfwereld serie van de Britse schrijver Terry Pratchett.
Kleingoderij heeft veel overeenkomsten met Monotheïsme, en dan vooral met de Christelijke kerk.

## Verhaal

Kleingoderij verhaalt over de eens grote god Om, die is verworden tot een machteloos kleingodje omdat niemand meer in hem gelooft. Zonder geloofskracht zit de god al drie jaar opgesloten in het lijfje van een eenogig schildpadje. Totdat hij door een adelaar wordt opgepakt en van grote hoogte naar beneden gegooid. Hij valt in een mesthoop in de tuinen van de Kerk van de Grote God Om. Hier vindt Om de eenvoudige noviet Broeda die nog echt in de god Om gelooft, en niet in de Kerk zoals de andere gelovigen.
Deken Vorbis van de inquisitie is intussen van plan de volgende profeet van Omnië te worden, wat voor zowel de Omniërs als voor omliggende landen zeer nadelig zal uitpakken.

## Externe link

* (en) Schijfwereld & Pratchett wiki
# Kodavasal

Kodavasal (ook wel gespeld als Kudavasal) is een panchayatdorp in het district Tiruvarur van de Indiase staat Tamil Nadu.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 13.247 mensen in Kodavasal, waarvan 49% mannelijk en 51% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 72%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Ketsen

Ketsen is een vorm van tijdverdrijf of sport waarbij men een plat klein steentje met grote vaart op het – meestal open – water gooit en probeert het steentje zo vaak mogelijk te laten "stuiteren" op het water. Hierbij zijn de hoek op het water, de vaart van het steentje en de draaisnelheid van het steentje belangrijk om het zo vaak mogelijk te laten ketsen. Ketsen wordt ook wel keilen, kiskassen, pleieren of scheren genoemd. Ook de Romeinen kenden dit spel onder de naam jaculatio testarum

## Kampioenschappen

Sinds 1983 wordt er elk jaar een wereldkampioenschap gehouden op Easdale Island (een van de Slate eilanden) in Schotland. Het record ligt op 88 stuiteringen met een natuurlijke steen.
Op 20 oktober 2012 is het eerste Europees Kampioenschap gehouden aan de Brouwersdam in Nederland. Hierna is het evenement in Vlaardingen en vervolgens in Middelharnis georganiseerd. Met een afstand van 85 meter is Paul Crabtree uit Engeland de eerste Europees Kampioen. Beste vrouw Bertine Riekwel uit Nederland met een afstand van 24 meter.
* ↑ The World Stone Skimming Championships.
* ↑ Most skips of a skimming stone.
* ↑ EK Stoneskimming naar Middelharnis. Gearchiveerd op 27 oktober 2021.
# Kets

Kets kan verwijzen naar:
* De Kets, buurtschap van Marken, in de gemeente Waterland in de Nederlandse provincie Noord-Holland.
* Ketten, een volk uit centraal Siberië.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Kets en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Klooster van Hiëronymus

Het Klooster van Hiëronymus (Spaans: Monasterio de Jerónimo) is een klooster in de Spaanse stad Granada. Het klooster heeft Hiëronymus van Stridon als patroonheilige terwijl de kerk de eerste in de wereld is die men toewijdde aan de Onbevlekte Ontvangenis van Maria.
Oorspronkelijk stichtte het katholieke koningspaar het klooster in de stad Santa Fe, tijdens de belegering van Granada, een fase van de Reconquista. De constructie van het huidig klooster begon in 1504 en de hiëronymieten verhuisden toen naar de nieuwe locatie. De voornaamste architect en beeldhouwer was Diego de Siloé.
De hiëronymieten zijn een orde van de augustijnen. De kloosterkerk is gebouwd volgens het gebruikelijke plan van deze orde: een Latijns kruis met een verhoogd priesterkoor en een altaar bovenaan een brede trap. Het altaarstuk in maniëristische stijl wordt beschouwd als de start van de Andalusische beeldhouwkunst. Het is overwegend het werk van Pablo de Rojas. Het rijkelijk gedecoreerde interieur heeft renaissancistische kenmerken. De iconografie beschrijft de heroïsche grandeur van Gonzalo Fernández de Córdoba, gekend als Gran Capitán, die samen met zijn echtgenote Doña Maria de Manrique in de kerk is begraven.
Het klooster heeft twee clausuren, die beide rond een tuin zijn gebouwd. De oudste heeft een authentiekere renaissancedecoratie met een begraafplaats die bedoeld was om de stoffelijke resten van Gonzalo Fernández de Córdoba te bewaren. De andere clausuur die anno 2011 gebruikt wordt door de monniken, was de residentie van keizerin Isabella van Portugal tijdens haar huwelijksreis na haar huwelijk in 1526 met keizer Karel V.
Alhoewel het klooster opnieuw bewoond wordt door dezelfde orde als bij zijn stichting, onderging het gebouw de gebeurtenissen van het verleden zoals de bezetting door de troepen van Napoleon Bonaparte tijdens de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog. De Hiëronymieten werden verbannen en het klooster verviel. De Spaanse staat voerde tussen 1916 en 1920 een restauratie uit. De kerktoren was door de Fransen afgebroken om te gebruiken voor de constructie van de Puente Verde over de rivier Genil, tussen de Paseo de la Bomba en de Avenida de Cervantes. De kerktoren werd pas heropgebouwd tussen 1980 en 1989.
De poort tussen het klooster en de Calle Rector López Argueta is een originele poort van het klooster die in de 19e eeuw was verdwenen. Ze werd pas in de jaren 1960 teruggevonden in een tuin in de buurt van Granada.
* De kerktoren
* Interieur van de kloosterkerk
* Het altaarstuk
* Een kloostergang
* Het refectorium
# Kon Tum (provincie)

Kon Tum is een provincie van Vietnam. Kon Tum telt 314.042 inwoners op een oppervlakte van 9934 km². De hoofdstad van de provincie is de stad Kon Tum.
Kon Tum ligt in de Centrale Hooglanden van Vietnam.

## Districten

Kon Tum is verdeeld in acht districten:
* Đắk Glei
* Đắk Hà
* Đắk Tô
* Kon Plông
* Kon Rẫy
* Ngọc Hồi
* Sa Thầy
* Tu Mơ Rông
# Xenochironomus xenolabis

Xenochironomus xenolabis is een muggensoort uit de familie van de dansmuggen (Chironomidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Kieffer.
# La Plata-dolfijn

De La Plata-dolfijn (Pontoporia blainvillei) is een zoogdier uit de familie van de Pontoporiidae, waarin het de enige levende soort is. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Gervais & d'Orbigny in 1844.

## Voorkomen

De soort komt voor in Brazilië, Uruguay en Argentinië.
* ↑ (en) La Plata-dolfijn op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Zonsverduisteringen van 2891 t/m 2900

De periode 2891 t/m 2900 bevat 24 zonsverduisteringen. Deze zijn onderverdeeld in de volgende typen:
* 8 totale
* 10 ringvormige
* 0 hybride
* 6 gedeeltelijke

## Overzicht

Onderstaand overzicht bevat alle details van deze zonsverduisteringen.
| Datum | UTC op Max | Type | Stijl | Saros nr | Magni- tude | Lengte op Max | Coördinaten op Max |
| 25 aug. 2891 | 15:12:39 | ringvormig | | 159 | 0.9498 | 05m52s | 29z 43w |
| 1 mrt. 2891 | 21:22:05 | totaal | | 154 | 1.0477 | 03m58s | 32n 135w |
| 13 aug. 2892 | 19:55:10 | ringvormig | | 169 | 0.9988 | 00m08s | 22n 100w |
| 19 feb. 2892 | 12:34:51 | totaal | | 164 | 1.0234 | 02m18s | 13z 10o |
| 3 aug. 2893 | 07:55:25 | totaal | | 179 | 1.0448 | 02m40s | 76n 121o |
| 29 dec. 2893 | 06:42:03 | gedeeltelijk | laatste eclips Sarosserie | 146 | 0.0028 | | 67n 100o |
| 7 feb. 2893 | 22:54:55 | ringvormig | | 174 | 0.9617 | 03m04s | 62z 125w |
| 18 dec. 2894 | 06:49:29 | ringvormig | | 156 | 0.9350 | 07m20s | 37n 99o |
| 28 jan. 2894 | 01:52:44 | gedeeltelijk | | 184 | 0.1397 | | 70z 38w |
| 24 jun. 2894 | 17:49:14 | totaal | | 151 | 1.0620 | 04m55s | 43z 66w |
| 7 dec. 2895 | 13:27:23 | ringvormig | | 166 | 0.9974 | 00m17s | 15z 7w |
| 14 jun. 2895 | 08:45:51 | totaal | | 161 | 1.0278 | 02m55s | 13n 66o |
| 2 jun. 2896 | 17:19:15 | ringvormig | | 171 | 0.9683 | 02m42s | 59n 79w |
| 26 nov. 2896 | 02:48:19 | totaal | | 176 | 1.0427 | 03m02s | 54z 135o |
| 23 apr. 2897 | 02:43:17 | gedeeltelijk | laatste eclips Sarosserie | 143 | 0.0380 | | 62z 141w |
| 22 mei 2897 | 19:05:57 | gedeeltelijk | | 181 | 0.3186 | | 64n 129o |
| 15 nov. 2897 | 18:54:00 | gedeeltelijk | | 186 | 0.5623 | | 63z 136o |
| 17 okt. 2897 | 09:25:31 | gedeeltelijk | | 148 | 0.2723 | | 62n 122o |
| 12 apr. 2898 | 05:31:42 | ringvormig | | 153 | 0.9669 | 03m06s | 36z 139o |
| 6 okt. 2898 | 21:13:41 | ringvormig | | 158 | 0.9864 | 01m13s | 34n 102w |
| 1 apr. 2899 | 15:24:34 | totaal | | 163 | 1.0255 | 02m17s | 4n 34w |
| 26 sep. 2899 | 01:55:26 | ringvormig | | 168 | 0.9486 | 05m44s | 3z 164o |
| 22 mrt. 2900 | 06:30:52 | totaal | | 173 | 1.0510 | 03m44s | 37n 75o |
| 15 sep. 2900 | 02:09:43 | ringvormig | | 178 | 0.9394 | 05m52s | 40z 133o |

### Legenda

| Kolomhoofd | Uitleg |
| Datum | Datum op het moment van het maximum van de eclips |
| UTC op Max | Tijd in UTC op het moment van het maximum van de eclips |
| Type | Type van de eclips |
| Stijl | Binnen een type zijn verschillende stijlen mogelijk |
| Sarosnr | Het nr van de sarosreeks waartoe de eclips behoort |
| Magnitude | Percentage van verduistering van de middellijn van de zon op het moment van het maximum van de eclips |
| Lengte op Max | Tijdsduur van de eclips op de plek met het maximum |
| Coördinaten op Max | Coördinaten op het moment van het maximum van de eclips |
# Hoplopheromerus armatipes

Hoplopheromerus armatipes is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1855 door Macquart.
# Shirakawa (Ono)

Shirakawa (Japans: 白川村, Shirakawa-mura) is een dorp (mura) in de prefectuur Gifu in Japan. Deze landelijke gemeente ligt in het noorden van Gifu in het Ryohaku-gebergte en beslaat 356,6 km². Ze is de laatste overgebleven gemeente in het district Ono, waarmee ze nu samenvalt. In 2019 woonden er 1630 mensen. Shirakawa is vooral bekend als de locatie van een van de historische dorpen van Shirakawa-go en Gokayama.

## Geschiedenis

De oudste artefacten dateren van 7000 à 2300 jaar v.Chr. Het dorp Ogimachi (Shirakawa-go) gaat zeker terug tot de 12e eeuw. De boerderijhuizen in de kenmerkende gassho-bouwstijl, met steile rieten daken, dateren voornamelijk uit de 19e eeuw. In de loop van de 20e eeuw liep het aantal bewaarde woningen terug, en in de jaren 1970 namen de bewoners het initiatief om hun erfgoed te beschermen. Op de 19e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed in 1995 werden de historische dorpen van Shirakawa-go en Gokayama erkend en beschermd.

## Geografie

Het bodemgebruik is voor het overgrote deel bos en gebergte. Langs de oevers van de rivier Sho wordt aan landbouw gedaan en is wat verspreide bebouwing. De meeste inwoners wonen in de buurt van het goed bewaarde traditionele dorpje Ogimachi. Ogimachi 1 strekt zich zo'n 800 meter lang uit op de rechteroever van de Sho. Ogimachi 2 is een kleiner gehucht op de linkeroever. Latere uitbreidingen kwamen er vooral ten noorden van Ogimachi aan weerszijden van de rivier.
Op de Sho en haar zijrivieren zijn verschillende dammen gebouwd binnen de gemeentegrenzen: de Oshirakawadam, de Miborodam, de Hatogayadam, de Tsubawaradam, de Narudedam en de Sakaigawadam.
De gemeente wordt ontsloten door de Tokai-Hokuriku-autosnelweg (E41). Het dorp is bereikbaar per bus vanaf Takayama, Kanazawa en Toyama.

## Toerisme

Shirakawa is vooral bekend als de locatie van een van de als Werelderfgoed erkende historische dorpen van Shirakawa-go en Gokayama, meer bepaald het dorpje Ogimachi, ook Shirakawa-go genoemd. De twee andere dorpjes, Ainokura en Suganuma, maken deel uit van de stad Nanto in de prefectuur Toyama.
In 2019 onthaalde Shirakawa 2,15 miljoen binnen- en buitenlandse toeristen, het overgrote merendeel dagjestoeristen.
In het zuidwesten van de gemeente bevindt zich het nationaal park Hakusan rondom de bergtop Hakusan.

## Zustergemeenten

De gemeente is verbroederd met het Italiaanse Alberobello.
* ↑ (ja) 白川村の観光統計, Shirakawa, 25 december 2020, online geraadpleegd op 8 maart 2022.
# Förderstedt

Förderstedt is een plaats en voormalige gemeente in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt, en maakt deel uit van de Landkreis Salzlandkreis. Förderstedt telt 5.814 inwoners.
# Sphaerosyllis nathani

Sphaerosyllis nathani is een borstelworm uit de familie Syllidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Sphaerosyllis nathani werd in 1998 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door San Martin & Lopez.
# Zuid-Koreaans basketbalteam

Zuid-Koreaans basketbalteam kan verwijzen naar:
* Zuid-Koreaans basketbalteam (mannen)
* Zuid-Koreaans basketbalteam (vrouwen)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Zuid-Koreaans basketbalteam en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Zwartmaskeribis

De zwartmaskeribis of brilibis (Theristicus melanopis) is een vogel uit de familie van de ibissen en lepelaars.

## Kenmerken

De zwartmaskeribis heeft een grijze, omlaag gebogen snavel, een gele tot lichtbruine kop en hals en een rode iris. Verder hebben ze grijze vleugels, een witte borst en roze poten. Hij wordt 75 cm lang.

## Leefwijze

De zwartmaskeribissen voeden zich met insecten, spinnen, amfibieën, maar ook reptielen en kleine zoogdieren. Deze ibis eet ook kleine slangen en zelfs padden die giftig zijn.

## Voortplanting

Zwartmaskeribissen leven in kleine groepen of in paartje. Zwartmaskeribissen hebben een draagtijd van 26-28 dagen, daarna worden er 1-4 eieren gelegd.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Zuid-Amerika, waar ze nestelen langs waterkanten, op kliffen en in de buurt van bomen.

## Status

De grootte van de populatie is in 2014 geschat op 25.000 tot 100.000 vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Zwartmaskeribis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Brilibis op aviornis.be
* De grote dierenencyclopedie, (1993) Zuidnederlandse Uitgeverij N.V., Aartselaar, België. ISBN 90-243-5204-5.
# Zwartstaartzijdeaapje

Het zwartstaartzijdeaapje (Mico melanurus) is een zoogdier uit de familie van de klauwaapjes (Callitrichidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Étienne Geoffroy Saint-Hilaire in 1812. De soort werd als Jacchus melanurus beschreven in Voyage de Humboldt et Bonpland, deuxième partie, Recueil d'observations de zoologie deel 1, van Alexander von Humboldt, die de soort in het ondergeslacht Jacchus van het geslacht Simia plaatste, en daarbij verzuimde de uitgang van het bijvoeglijk naamwoord "melanurus" aan te passen.

## Voorkomen

De soort komt voor in Brazilië, Bolivia en Paraguay.
* ↑ (en) Zwartstaartzijdeaapje op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Groves, C.P. (2005). "Order Primates". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M (eds.) Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 132. ISBN 978-0-8018-8221-0.
* ↑ Mammal Diversity Database (2023). Mico melanurus (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1812). Mammal Diversity Database (Version 1.11). DOI: 10.5281/zenodo.7830771. Geraadpleegd op 22-12-2023.
* ↑ Humboldt, F.H.A. Freiherr von (1812). Tableau synoptique des singes de l'Amérique. Voyage de Humboldt et Bonpland, deuxième partie, Recueil d'observations de zoologie 1: 360 in Gallica
# Zygophylax kurilensis

Zygophylax kurilensis is een hydroïdpoliep uit de familie Lafoeidae. De poliep komt uit het geslacht Zygophylax. Zygophylax kurilensis werd in 1988 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Antsulevich.
# Zygophylax junceoides

Zygophylax junceoides is een hydroïdpoliep uit de familie Lafoeidae. De poliep komt uit het geslacht Zygophylax. Zygophylax junceoides werd in 1905 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Borradaile.
# Zuster Leontine

Zuster Leontine (geboren als Jozefa de Buysscher) (Borgerhout, 10 maart 1923 – 19 februari 2012) was een Belgische arts en zuster die gold als pionier en promotor van de palliatieve zorg in België.

## Biografie

Ze was de jongste van acht kinderen en maakte aanvankelijk eerst haar beroepsstudie handel af. Daarna werkte ze enkele jaren als boekhoudster. Tijdens een vakantiejob in het ziekenhuis, kwam ze in contact met de Gasthuiszusters.
In 1949 - als zesentwintigjarige - trad ze in het klooster in bij de hospitaalzusters augustinessen in Brussel en werkte als verpleegkundige. Pas later studeerde ze op aanraden van haar overste arts en ziekenhuiswetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven, waar ze in 1964 promoveerde. Daarna was ze 25 jaar directrice van het Algemeen Ziekenhuis Sint-Jan in het centrum van Brussel. Zuster Leontine gaf ook les aan de verpleegstersschool, en zetelde in de beheerraad van het Nationaal Verbond van Katholieke Vlaamse Verpleegkundigen en Vroedvrouwen (NVKVV) en het Verbond van Verzorgingsinstellingen (VVI).
Eenmaal op pensioen ging ze in het buitenland studeren inzake begeleiding van ongeneeslijk zieke patiënten. In 1990 startte Zuster Leontine in Sint-Jan de eerste residentiële eenheid voor palliatieve zorgen. Het was een "zorgzaam" alternatief voor euthanasie. In 1991 werd de afdeling erkend en door de overheid gesubsidieerd.
In 1993 ontvangt zuster Leontine een eredoctoraat van de Katholieke Universiteit Brussel. In 1995 wordt ze door de lezers van de Franstalige krant La Libre Belgique tot persoonlijkheid van het jaar verkozen. In 2003 kreeg zuster Leontine erkenning door het Hof: zij kreeg het grootkruis in de Kroonorde.

## Oeuvre

* Menswaardig sterven, Davidsfonds, Leuven, 1992. ISBN 90-6152-769-4.
* Waarom nog euthanasie?, Davidsfonds, Leuven, 1995, ISBN 90-6152-899-2.
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: leon037
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9676 6408
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 099934493
* Virtual International Authority File: 291806950
* WorldCat (via VIAF): 291806950