OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Homoporus

Homoporus is een geslacht van vliesvleugeligen uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1878 door Carl Gustaf Thomson.

## Soorten

Het geslacht Homoporus omvat de volgende soorten:
* Homoporus acuminatus Sureshan & Narendran, 2001
* Homoporus aegyptiacus Subba Rao, 1973
* Homoporus apharetus (Walker, 1839)
* Homoporus aphloiae (Risbec, 1960)
* Homoporus arestor (Walker, 1848)
* Homoporus atriscapus (Gahan, 1927)
* Homoporus auratus Erdös, 1953
* Homoporus beharae (Risbec, 1952)
* Homoporus biroi Szelényi, 1956
* Homoporus brevigenalis Dzhanokmen, 1999
* Homoporus brunneiventris Szelényi, 1956
* Homoporus budensis Erdös, 1953
* Homoporus cephalotes Szelényi, 1956
* Homoporus chilensis (Brèthes, 1928)
* Homoporus cognatus (Gahan, 1933)
* Homoporus crassiceps (Thomson, 1878)
* Homoporus cupreus Erdös, 1953
* Homoporus desertarum Graham, 1986
* Homoporus destructor (Say, 1817)
* Homoporus eurycephala (Masi, 1917)
* Homoporus febriculosus (Girault, 1917)
* Homoporus femoralis (Förster, 1841)
* Homoporus flaviventris (Girault, 1915)
* Homoporus fulviventris (Walker, 1835)
* Homoporus gibbiscuta (Thomson, 1878)
* Homoporus gladiatus Sureshan & Narendran, 2000
* Homoporus glaucae Erdös, 1970
* Homoporus gusztavi Boucek, 1974
* Homoporus hallami (Girault, 1924)
* Homoporus hamoni (Risbec, 1954)
* Homoporus isosomatis (Ashmead, 1904)
* Homoporus japonicus Ashmead, 1904
* Homoporus laeviusculus Erdös, 1953
* Homoporus luniger (Nees, 1834)
* Homoporus maharashtriensis Narendran & Girish Kumar, 2009
* Homoporus mordellistenae (Crawford, 1910)
* Homoporus neodestructor Narendran & Khan, 2010
* Homoporus nubilipennis Garrido & Nieves Aldrey, 1996
* Homoporus nypsius (Walker, 1839)
* Homoporus octoguttatus (Girault, 1915)
* Homoporus pratensis (Erdös, 1970)
* Homoporus propodealis Dzhanokmen, 1999
* Homoporus pulchripes Erdös, 1953
* Homoporus rosae Boucek, 1970
* Homoporus rungsi Delucchi, 1962
* Homoporus sashegyensis Erdös, 1953
* Homoporus semiflavus Mercet, 1947
* Homoporus semilongifasciatus (Girault, 1915)
* Homoporus semiluteus (Walker, 1872)
* Homoporus silvanus Delucchi, 1962
* Homoporus simplex Szelényi, 1956
* Homoporus sinensis Xiao, Zhang, Huang & Polaszek, 2004
* Homoporus smaragdinus Erdös, 1970
* Homoporus stipae (Erdös & Novicky, 1953)
* Homoporus subniger (Walker, 1835)
* Homoporus sucinus Delucchi, 1962
* Homoporus texensis (Girault, 1917)
* Homoporus titanes Szelényi, 1956
* Homoporus tompanus Erdös, 1970
* Homoporus verticalis Dzhanokmen, 1999
* Noyes, J.S. (2012). Universal Chalcidoidea Database. World Wide Web electronic publication. http://www.nhm.ac.uk/chalcidoids. Version as of June 2012
# Homoplectra sierra

Homoplectra sierra is een schietmot uit de familie Hydropsychidae. De soort komt voor in het Nearctisch gebied.
# Hof van Villers

Het Hof van Villers is een kasteel in de Antwerpse plaats Schoten, gelegen aan Villerslei 133-135; het maakt deel uit van Schotenhof.

## Geschiedenis

Omstreeks 1220 werd een klooster gebouwd, een succursaal van de Abdij van Villers, die ongeveer de helft van het grondgebied van Schoten bezat, een domein van bijna tweeduizend hectare. Tachtig abten regeerden van hieruit over het gebied waaruit de latere gemeente Schoten zich heeft ontwikkeld. In 1542 werd het klooster vernield door troepen van Maarten van Rossum. Ook tijdens de godsdiensttwisten in de 3e helft van de 16e eeuw werd het klooster vernield en werden de monniken verdreven. In 1597 kwamen deze terug en geleidelijk werd het klooster weer herbouwd. Mogelijk was dat werk voltooid in 1661. Tussen 1685 en 1750 werden de woeste gronden rondom beplant met dennen.
In de Franse tijd werd het klooster opgeheven en in 1797 werden de bezittingen openbaar verkocht.
Het domein werd nu eigendom van ondernemers en eind 19e eeuw kwam er adel op het Hof van Villers wonen.
In 1921 kwam het domein aan de familie della Faille de Leverghem, en in 1958 werd het kasteel een vormingscentrum. Het domein van 324 ha werd verkaveld tot villabos, bekend als Schotenhof. Het kasteel werd gerestaureerd, de oude kapel van het klooster is omgebouwd tot zwembad. Het domein van 5 hectare heeft ook een 1 kilometer lange slotgracht.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen gebouw uit het 3e kwart van de 17e eeuw, gebouwd als een kasteeltje en gelegen op omgracht terrein. De vleugels, onder zadeldaken, zijn voorzien van trapgevels en aan de zuidzijde vindt men een achtkante hoektoren.
Het bijgebouw is van omstreeks 1850.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Hoffmanns specht

De Hoffmanns specht (Melanerpes hoffmannii) is een vogel uit de familie Picidae. Deze vogel is genoemd naar de Duitse natuuronderzoeker Karl Hoffmann.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van Honduras tot Costa Rica.

## Status

De grootte van de populatie is in 2019 geschat op 50.000-500.000 volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Hoffmanns specht op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Horologium supercluster

De Horologium Supercluster is een supercluster in het sterrenbeeld Slingeruurwerk die bestaat uit de superclusters SCL 48 en 49. De supercluster ligt even buiten het Pisces-Cetus Supercluster Complex achter de Columba supercluster.
# Horologium van Augustus

Het Horologium van Augustus (Latijn:Horologium Augusti of Solarium Augusti) was een zonnewijzer van enorme afmetingen gebouwd in opdracht van keizer Augustus en door hem gewijd aan de zon in het oude Rome.
De horizontale zonnewijzer was gebouwd op het Marsveld in Rome op de plaats waar Augustus na het beëindigen van de burgeroorlogen een aantal werken liet uitvoeren om zichzelf voor de door hem verkregen Pax Romana te laten eren. Naast het Horologium verschenen hier de Ara Pacis, een openbaar park en een mausoleum voor de keizer en zijn familie. Het Horologium werd door Augustus in 9 n.Chr. ingewijd.
Als gnomon (naald) diende een 30 meter hoge obelisk die Augustus uit Egypte had laten overkomen. De obelisk stond oorspronkelijk in Heliopolis, stamt uit de 6e eeuw v.Chr. en is gemaakt onder farao Psammetichus II. Op de obelisk werd een bol geplaatst waarvan de schaduw op een plein viel waar in het travertijnen plaveisel bronzen markeringen waren aangebracht waarop de tijd kon worden afgelezen. De afmetingen van het plein waren 160 bij 75 meter, en daarmee is het Horologium waarschijnlijk de grootste zonnewijzer ooit gebouwd.
Op 23 september, de verjaardag van de keizer, reikte de schaduw tot aan het midden van de Ara Pacis. Dit symboliseerde dat Augustus altijd al als vredesbrenger was voorbestemd.
De zonnewijzer is na de Romeinse tijd verloren gegaan. Door de regelmatige overstromingen van de Tiber, en het daarna achterblijven van lagen slib, steeg het grondniveau door de eeuwen heen een paar meter en bovendien werd het Marsveld in de middeleeuwen de drukst bevolkte wijk van de stad. De obelisk werd in 1748 in delen weer opgegraven. In 1792 werd deze met de restanten van de Zuil van Antoninus Pius gerestaureerd en geplaatst op het Piazza Montecitorio.
De antieke wijdingsinscriptie is bewaard gebleven en luidt:
| IMP CAESAR DIVI F AUGUSTUS PONTIFEX MAXIMUS IMP XII COS XI TRIB POT XIV AEGUPTO IN POTESTATEM POPULI ROMANI REDACTA SOLI DONUM DEDIT | Imperator Caesar zoon van een vergoddelijkte Augustus pontifex maximus 12 keer imperator, 11 keer consul, 14 keer (bekleed met) tribunicia potestas. Nadat Egypte onder het gezag van het Romeinse volk gebracht was heeft hij (deze obelisk) aan de zon geschonken |

## Opmerking

* ↑ Dit is zijn adoptievader Julius Caesar, die na zijn dood was vergoddelijkt (divus).
# Hostinné

Hostinné (Duits: Arnau an der Elbe) is een Tsjechische stad in de regio Hradec Králové, en maakt deel uit van het district Trutnov. Hostinné telt 4773 inwoners.
Batňovice · Bernartice · Bílá Třemešná · Bílé Poličany · Borovnice · Borovnička · Čermná · Černý Důl · Dolní Branná · Dolní Brusnice · Dolní Dvůr · Dolní Kalná · Dolní Lánov · Dolní Olešnice · Doubravice · Dubenec · Dvůr Králové nad Labem · Hajnice · Havlovice · Horní Brusnice · Horní Kalná · Horní Maršov · Horní Olešnice · Hostinné · Hřibojedy · Chotěvice · Choustníkovo Hradiště · Chvaleč · Janské Lázně · Jívka · Klášterská Lhota · Kocbeře · Kohoutov · Královec · Kuks · Kunčice nad Labem · Lampertice · Lánov · Lanžov · Libňatov · Libotov · Litíč · Malá Úpa · Malé Svatoňovice · Maršov u Úpice · Mladé Buky · Mostek · Nemojov · Pec pod Sněžkou · Pilníkov · Prosečné · Radvanice · Rtyně v Podkrkonoší · Rudník · Stanovice · Staré Buky · Strážné · Suchovršice · Svoboda nad Úpou · Špindlerův Mlýn · Trotina · Trutnov · Třebihošť · Úpice · Velké Svatoňovice · Velký Vřešťov · Vilantice · Vítězná · Vlčice · Vlčkovice v Podkrkonoší · Vrchlabí · Zábřezí-Řečice · Zdobín · Zlatá Olešnice · Žacléř
# Hr.Ms. O 11 (1926)

De Hr.Ms. O 11 was een Nederlandse onderzeeboot van de O 9-klasse. De O 11 werd gebouwd door scheepswerf Fijenoord uit Schiedam. De O 11 was enkele maanden eerder afgebouwd dan het zusterschip de O 10. Het schip maakte tijdens de jaren twintig tweemaal een oefentocht naar de Oostzee. Vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zonk het schip als gevolg van een aanvaring met een bewakingsvaartuig. Tijdens de Duitse aanval op Nederland in 1940 lag de O 11, als gevolg van deze aanvaring, in onderhoud en viel zodanig in Duitse handen. Doordat de reparatie vertraagd werd heeft het schip nooit dienstgedaan bij de Duitse marine.

## De O 11 voor de Tweede Wereldoorlog

In 1926 maakte de O 11 samen met de O 9, de Tromp, de Jacob van Heemskerck, de Z 7 en Z 8 een reis naar de Oostzee. Tijdens deze tocht deden de schepen de havens van Kiel, Göteborg en Trondheim aan. In 1927 maakte de O 11 wederom een tocht naar de Oostzee. Deze keer samen met de O 10, de Hertog Hendrik, de Z 5, de Z 6, de Z 7 en de Z 8. Het eskader deden tijdens deze tocht Noorwegen aan en voerden in de Oostzee oefeningen uit.
Op 29 augustus 1939 werden de Nederlandse troepen gemobiliseerd. De O 11 werd samen met de O 9 en de O 10 ingedeeld bij de kustdivisie. Deze kustdivisie vormde het aanvallende deel van de Nederlandse kustverdediging. Op 6 maart 1940 botste de O 11 met de BV 3 in de haven van Den Helder. Door deze botsing zonk de O 11 en kwamen drie bemanningsleden om het leven. De O 11 werd enkele dagen later gelicht.

## De O 11 tijdens de Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Duitse aanval op Nederland in 1940 was de O 11 nog steeds in onderhoud. Om te voorkomen dat de O 11 in Duitse handen viel werd het schip onklaar gemaakt en tot zinken gebracht. Na de Nederlandse overgave werd de O 11 door de Duitsers gelicht en die besloten om het schip te repareren. Het Nederlandse personeel dat de O 11 moest repareren wist de reparatie zo te vertragen dat het veel langer duurde dan gepland. De O 11 werd dan ook tijdens de bezetting nooit in Duitse dienst genomen. In september 1944 zonk de Duitse marine de O 11 af voor de ingang van de haven van Den Helder.

## De O 11 na de Tweede Wereldoorlog

Pas op 10 december 1947 werd de O 11 gelicht en daarna samen met andere wrakken uit de Helderse haven verkocht voor de sloop.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 (en) Dutchsubmarines.com :: O 9 class
* 1 2 3 4 5 (en) Dutchsubmarines.com :: O 11. Gearchiveerd op 14 februari 2021.
# Hr.Ms. O 12 (1931)

De Hr.Ms. O 12 was een Nederlandse onderzeeboot van de O 12-klasse. De O 12 werd gebouwd door scheepswerf de Koninklijke Maatschappij de Schelde uit Vlissingen. Tijdens het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog lag de O 12 in groot onderhoud waardoor het niet kon uitwijken naar het Verenigd Koninkrijk. Daarop viel het schip in Duitse handen die het schip als UD-2 in dienst namen. In 1944 werd het schip door de Duitse strijdkrachten uit dienst genomen, om in mei 1945 te worden afgezonken in de haven van Kiel. Na de Tweede Wereldoorlog werd het gelicht en gesloopt.

## De O 12 voor de Tweede Wereldoorlog

In 1935 maakte de O 12 samen met de O 13, O 15, Hertog Hendrik, Van Ghent, Kortenaer en Z 5 een tocht waar de schepen de havens van het Zweedse Göteborg en het Noorse Oslo aandeden. Twee jaar later in 1937 maakte de O 12 samen met het zusterschip de O 14 een reis naar Suriname en Curaçao.

## O 12 tijdens de Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Duitse aanval op Nederland in 1940 bevond de O 12 zich, voor vierjaarlijks onderhoud door de Rijkswerf, in Den Helder. Omdat de O 12 de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk niet kon maken werd het schip door het personeel van de werf onklaar gemaakt en tot zinken gebracht.

### De O 12 als U-D2

De Duitse bezetter liet de O 12 lichten en daarna repareren bij de scheepswerf van Wilton-Fijenoord uit Schiedam. Op 30 januari 1943 werd de O 12 als U-D2 in dienst genomen bij de Duitse marine. De U-D2 werd gestationeerd in Bergen waar het schip verbonden was aan de U-Abwehrschule als opleidingsschip. Op 6 juli 1944 werd de U-D2 alweer uit Duitse dienst genomen en werd het schip naar Kiel overgeplaatst. Vlak voor het eind van de Tweede Wereldoorlog werd de U-D2 door de Duitse marine onklaar gemaakt en tot zinken gebracht in de haven van Kiel.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 (en) Dutchsubmarines.com :: O 12 class
* 1 2 3 4 (en) Dutch Submarines.com :: O 12. Gearchiveerd op 25 april 2019.
# Hr.Ms. O 20 (1939)

De Hr.Ms. O 20 was een Nederlandse onderzeeboot van de O 19-klasse. De O 20 was de tweede onderzeeboot sinds de M 1 die ingericht was als mijnenlegger. De O 20 stond eerst gepland als K XX, maar tijdens de bouw, door de Rotterdamse scheepswerf Wilton-Fijenoord, werd het schip hernoemd tot O 20. Op 3 oktober 1939 vertrok een konvooi naar Nederlands-Indië. Het konvooi bestond uit de O 15, Van Kinsbergen en de O 20. Het konvooi nam de route via het Panamakanaal. Op 29 oktober 1939 arriveerde het konvooi op Curaçao. De O 15 bleef achter op Curaçao en de O 20 ging verder naar Nederlands-Indië.
* (en) Dutch Submarines.com :: O 20
* (en) Dutch Submarines.com :: 19 klasse
* https://www.defensie.nl/onderwerpen/bevrijding-75-jaar/weblog-oorlogsdagboeken/2019/hoe-de-o20-zonk
# Witkraagduifmot

De witkraagduifmot (Paraswammerdamia albicapitella) is een vlinder uit de familie stippelmotten (Yponomeutidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1805 door Scharfenberg.
De soort komt voor in Europa.
# Sesvete (Pleternica)

Sesvete is een plaats in de gemeente Pleternica in de Kroatische provincie Požega-Slavonië. De plaats telt 130 inwoners (2001).
# Janthecla flosculus

Janthecla flosculus is een vlinder uit de familie van de Lycaenidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd als Thecla flosculus in 1907 gepubliceerd door Hamilton Herbert Druce.
# Whitton (Waveney)

Whitton is een wijk in Lowestoft, een stad in het bestuurlijke gebied Waveney, in het Engelse graafschap Suffolk. In 2001 telde de wijk 7483 inwoners.
# Karin Bakker

Karin Bakker (Terneuzen, 1969) is een in Nederland geboren Belgische loopster van ultralange afstanden. Zij manifesteert zich vooral op de 100 km.
Bakker was getrouwd met Luc Wallays en is woonachtig te Roeselare.

## Sportcarrière

Bakker is zevenvoudig Belgisch kampioene op de 100 km. Daarnaast was zij onder meer winnares van de Kustmarathon in Nederland.

## Belgische kampioenschappen

| Onderdeel | Jaar |
| 100 km | 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 2001 |

## Palmares
### marathon

* 1995: 3 marathon van Eindhoven - 2:58.42
* 2009: 1 marathon van Terneuzen - 3:17.30

### 100 km

* 1993: 29e Nacht Van Vlaanderen in Torhout - 8:46.01
* 1994: 4?e Nacht Van Vlaanderen in Torhout - 8:23.29
* 1995: 3 Nacht Van Vlaanderen in Torhout - 8:29.11
* 1996: 2 Nacht Van Vlaanderen in Torhout - 8:21.37
* 1997: 5?e Nacht Van Vlaanderen in Torhout - 8:46.45
* 1998: 19e Nacht van Vlaanderen in Torhout - 9:10.32
* 2001: 3 Nacht Van Vlaanderen in Torhout - 9:29.45
* ↑ Karin Bakker 100 km voor België
* ↑ Karin Bakker in Belgisch Team
* ↑ Karin Bakker woonachtig te Roeselare
* ↑ Gino Deleu wint BK 100 km in Torhout (2001)
Externe link
* Overzicht Belgische kampioenen
* (en) Info op more.arrs.run
# Kasteel van Tiffauges

Het Kasteel van Tiffauges (Frans: Château de Tiffauges) is een kasteel in de Franse gemeente Tiffauges. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1957.
Hier vond het verderfelijke misbruik van kinderen en de wrede moord op hen, tijdens een satanisch ritueel, door Gilles de Rais, een wapenbroeder van Jeanne d'Arc plaats. Het kasteel wordt ook genoemd als het kasteel van Blauwbaard.
# Kanton Les Ponts-de-Cé

Les Ponts-de-Cé is een kanton van het Franse departement Maine-et-Loire. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Angers.

## Gemeenten

Het kanton Les Ponts-de-Cé omvatte tot 2014 de volgende gemeenten:
* Blaison-Gohier
* La Bohalle
* La Daguenière
* Juigné-sur-Loire
* Mozé-sur-Louet
* Mûrs-Erigné
* Les Ponts-de-Cé (hoofdplaats)
* Sainte-Gemmes-sur-Loire
* Saint-Jean-de-la-Croix
* Saint-Jean-des-Mauvrets
* Saint-Mathurin-sur-Loire
* Saint-Melaine-sur-Aubance
* Saint-Rémy-la-Varenne
* Saint-Saturnin-sur-Loire
* Saint-Sulpice
* Soulaines-sur-Aubance
Na de herindeling van de kantons bij decreet van 26 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015, omvatte het kanton 17 gemeenten.
Op 1 januari 2016 werden de gemeenten Blaison-Gohier en Saint-Sulpice samengevoegd tot de fusiegemeente (commune nouvelle) Blaison-Saint-Sulpice.
Op 15 december 2016 werden de gemeenten Juigné-sur-Loire en Saint-Jean-des-Mauvrets samengevoegd tot de fusiegemeente (commune nouvelle) Les Garennes sur Loire.
Op 15 december 2016 werden de gemeenten Les Alleuds, Brissac-Quincé, Charcé-Saint-Ellier-sur-Aubance, Chemellier, Coutures, Luigné, Saint-Rémy-la-Varenne, Saint-Saturnin-sur-Loire, Saulgé-l'Hôpital en Vauchrétien, samengevoegd tot de fusiegemeente (commune nouvelle) Brissac Loire Aubance. Deelgemeenten Chemellier en Coutures bleven bij kanton Doué-la-Fontaine ( thans kanton Doué-en-Anjou ).
Sindsdien omvat het kanton volgende gemeenten :
* Blaison-Saint-Sulpice
* Brissac Loire Aubance (8 van de 10 deelgemeenten)
* Les Garennes sur Loire
* Mûrs-Erigné
* Les Ponts-de-Cé
* Saint-Jean-de-la-Croix
* Saint-Melaine-sur-Aubance
* Soulaines-sur-Aubance
* ↑ (fr) /Décret 2014-259 du 26 février 2014 portant délimitation des cantons dans le département de Maine-et-Loire (raadpleging 20/07/2023)
# Kanton Les Pavillons-sous-Bois

Kanton Les Pavillons-sous-Bois is een voormalig kanton van het Franse departement Seine-Saint-Denis. Kanton maakte deel uit van het Arrondissement Bobigny tot het op 22 maart 2015 werd opgeheven en de gemeente Les Pavillons-sous-Bois werd opgenomen in het op die dag gevormde kanton Bondy.

## Gemeenten

Het kanton Les Pavillons-sous-Bois omvatte de volgende gemeente:
* Les Pavillons-sous-Bois
# Karl Istaz

Karl Istaz (Antwerpen, 3 augustus 1924 - Tampa, 28 juli 2007) was een Belgisch professioneel worstelaar. Hij was actief in het New Japan Pro Wrestling en World Wide Wrestling Federation (WWWF) als Karl Gotch.

## In worstelen

* Finishers
** German suplex
** Gotch Piledriver
* Signature moves
** Bow and arrow stretch
** Cross armbar
** Cross kneelock
** Crossface chickenwing
** Gotch Special (Chickenwing with headscissors)
** Underhook suplex

## Erelijst

* American Wrestling Alliance (Ohio)
** AWA World Heavyweight Championship (1 keer)
* New Japan Pro Wrestling
** NJPW Real World Championship (2 keer)
* World Championship Wrestling (Australia)
** IWA World Heavyweight Championship (1 keer)
* World Wide Wrestling Federation
** WWWF World Tag Team Championship (1 keer met Rene Goulet)
* World Wrestling Association (Los Angeles)
** WWA World Tag Team Championship (1 keer)
* Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
** Class of 2007
* Wrestling Observer Newsletter awards
** Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)

## Externe link

* (en) Profiel op Online World of Wrestling
# Karl Jansky

Karl Guthe Jansky (Norman (Oklahoma), 22 oktober 1905 – Red Bank (New Jersey), 14 februari 1950) was een Amerikaans natuurkundige.
Jansky werd geboren in Norman (Oklahoma). Hij studeerde aan de universiteit van Wisconsin en ging na zijn studie werken voor Bell Labs in New Jersey.
In zijn werk, dat gericht was op het gebruik van de kortegolfband voor radiocommunicatie, ontdekte hij twee bronnen van ruis in deze radioverbindingen: directe invloed van onweersbuien in de omgeving en onweersbuien veraf waarvan het signaal door de ionosfeer wordt weerkaatst.
Op 26-jarige leeftijd deed Jansky de ontdekking van zijn leven: een derde vorm van ruis, die wordt uitgezonden door het centrum van het melkwegstelsel. Met deze ontdekking, dat hemellichamen naast licht ook radiostraling uitzenden, stond hij samen met Grote Reber aan de wieg van de radioastronomie. Het belang daarvan werd echter pas veel later ingezien.
Om Jansky te eren is de astronomische eenheid van radiofluxdichtheid naar hem vernoemd (jansky, afgekort tot Jy). In 2012 werd de Very Large Array hernoemd tot Karl G. Jansky Very Large Array.

## Externe link

* My Brother Karl Jansky and His Discovery of Radio Waves from Beyond the Earth
* CiNii: DA03075720
* Gemeinsame Normdatei: 1089119739
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 5724 966X
* Library of Congress Control Number: n84228492
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: ntk2017950041
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007280618705171
* SNAC: w6np374f
* Système universitaire de documentation: 084121009
* Virtual International Authority File: 194977445
* WorldCat (via VIAF): 194977445
# Karl Janisj

Karl Andrejevitsj Janisj (Russisch: Карл Андреевич Яниш), geboren als Carl (Karl) Ferdinand von Jänisch of Jaenisch (Vyborg, 11 april 1813 - Sint-Petersburg, 5 maart 1872) was een Fins-Russisch schaaktheoreticus.

## Biografie

Karl Janisj werd geboren in Vyborg in het Grootvorstendom Finland, dat tot het Keizerrijk Rusland behoorde. Hij volgde een opleiding tot werktuigbouwkundige, eerst in Moskou en later in Sint-Petersburg. Hierna werd hij majoor in het Russische leger bij de genie. In 1838 schreef hij een boek over schaakopeningen. Twee jaar later verliet hij het land en reisde naar Duitsland waar hij de schaker Petrov ontmoette. Daarna legde hij zich toe op de ontwikkeling van de moderne openingstheorie. Hij werd onder leiding van Petrov een sterk schaker; ook was hij probleemcomponist.

## Gambieten

| 8 | | | | | | | | |
| 7 | | | | | | | | |
| 6 | | | | | | | | |
| 5 | | | | | | | | |
| 4 | | | | | | | | |
| 3 | | | | | | | | |
| 2 | | | | | | | | |
| 1 | | | | | | | | |
| | a | b | c | d | e | f | g | h |
| | Janisjgambiet in het Spaans | Janisjgambiet in het Spaans | Janisjgambiet in het Spaans | Janisjgambiet in het Spaans | Janisjgambiet in het Spaans | Janisjgambiet in het Spaans | Janisjgambiet in het Spaans | Janisjgambiet in het Spaans |
Naar Karl Janisj zijn een tweetal gambieten vernoemd: het Janisjgambiet in de Spaanse opening, 1.e4 e5 2.Pf3 Pc6 3.Lb5 f5, en het Janisjgambiet op c4 in de Engelse opening, 1.c4 b5.
# Katapleïet

Katapleïet is een mineraal met een lichtgele, roze tot blauwe kleur, en met als chemische samenstelling Na$_2$Zr(Si$_3$O$_9$)∙2H$_2$O.

## Ontstaan

Katapleïet ontstaat magmatisch in nefeliensyenieten en zijn pegmatieten, samen met engrien, titaniet, nefelien en microlien.

## Voorkomen

Katapleïet komt voor in Mont Saint-Hilaire in Quebec, Canada, als platte kristallen met een doorsnede tot 15 cm. Kristallen met een doorsnede tot 3 cm komen voor in de Yukspor-berg op het Khilbinymassief op het het Russische schiereiland Kola. Katapleïet komt ook voor in Langsundsfjord, in Noorwegen, en de Magnet Cove in Arkansas, Verenigde Staten.