OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Politieprefectuur van Parijs

De Politieprefectuur van Parijs (Préfecture de police de Paris) is de organisatie die verantwoordelijk is voor alle politie- en veiligheidszaken in Parijs en de drie omliggende departementen van de Petite Couronne. Daarnaast is de coördinatie van veiligheidszaken in het gehele Île de France een taak van deze organisatie.

## Geschiedenis

De huidige politieprefectuur van Parijs is de opvolger van de lieutenance générale de police, een op 15 maart 1667 door Lodewijk XIV ingestelde politieorganisatie, die op haar beurt weer een voortzetting was van de Guet royal, een stadswacht die door Lodewijk IX in 1254 ingesteld is. De lieutenance générale de police werd na de Franse Revolutie van 1789 opgeheven, maar er bleef een noodzaak voor een politieorganisatie voor Parijs en omgeving. Napoleon Bonaparte stelde bij wet van 28 pluviôse VIII (17 februari 1800) de magistratuur van de politieprefectuur van Parijs in, en legde het gezag daarover bij de landsregering, en niet bij de gemeente Parijs. Bij de verschillende revoluties die Frankrijk in de 19e eeuw kende zijn er vergeefse pogingen gedaan het instituut op te heffen dan wel te vervangen door een lokaal politiekorps. De politieprefectuur behield het gezag over het departement van de Seine tot aan de opheffing van het departement in 1968. Daarna ontstond de huidige situatie waarin de politieprefectuur over Parijs en de drie departementen van de Petite Couronne gezag uitoefent. Het hoofdkwartier is sedert 1871 gevestigd in een in 1867 voltooid gebouw aan de Place Louis Lépine op het Île de la Cité, dat oorspronkelijk bedoeld was als kazerne voor de Republikeinse Garde, maar dat na de Commune overgenomen werd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond de politieprefectuur onder gezag van René Bousquet, en nam zij deel aan de Jodenvervolging, bijvoorbeeld met de razzia van het Vélodrome d'Hiver die werd uitgevoerd door agenten van de politieprefectuur.

## Taken

De prefectuur voert de volgende taken uit:
* Zorg dragen voor de veiligheid in Parijs, zo nodig in samenwerking met de strijdkrachten;
* Coördinatie met de brandweer
* Het uitgeven van persoonsbewijzen, verblijfsvergunningen, werkvergunningen en rijbewijzen;
* Het inschrijven van voertuigen en verkeerstoezicht, waaronder het wegslepen van verkeerd geparkeerde voertuigen
* Het inschrijven van verenigingen
* Milieuhandhaving
* Het vaststellen van de data dat winkels een uitverkoop mogen houden (in Frankrijk zijn deze aan wettelijke regels verbonden)
* En, tot 2014, het reguleren van de vakanties van de bakkers van Parijs (om er zorg voor te dragen dat niet alle bakkers tegelijkertijd op vakantie gingen)
* ↑ Artikel over het opheffen van deze regeling in Le Parisien
* Bibliothèque nationale de France: cb12079663m (data)
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 2113 9130
* Library of Congress Control Number: n81103236
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007594946405171
* Système universitaire de documentation: 026397978
* Virtual International Authority File: 267483247
* WorldCat (via VIAF): 267483247
# Station Ilmala

Station Ilmala (Fins: Ilmalan rautatieasema; Zweeds: Ilmala järnvägsstation) is een treinstation in de Helsinkische buitenwijk Pasila. Het station werd in 1967 geopend en onderging in 2000 een renovatie. Het station wordt uitsluitend bediend door treinen van de Forenzentrein van Helsinki.

## Treinen

De volgende treinen stoppen op station Ilmala:
| Serie | Treinsoort | Route | Bijzonderheden |
| P | Pendeltrein (VR-Yhtymä en Helsingin seudun liikenne) | Helsinki – Pasila – Ilmala – Huopalahti – Luchthaven – Tikkurila – Pasila – Helsinki | Rijdt iedere tien minuten en op zondag ieder kwartier. |
| I | Pendeltrein (VR-Yhtymä en Helsingin seudun liikenne) | Helsinki – Pasila – Tikkurila – Luchthaven – Huopalahti – Ilmala – Pasila – Helsinki | Rijdt iedere tien minuten en op zondag ieder kwartier. |
| A | Pendeltrein (VR-Yhtymä en Helsingin seudun liikenne) | Helsinki – Pasila – Ilmala – Huopalahti – Leppävaara | Rijdt iedere tien minuten en in het weekend ieder halfuur. |
| L | Pendeltrein (VR-Yhtymä en Helsingin seudun liikenne) | Helsinki – Pasila – Ilmala – Huopalahti – Leppävaara – Kauklahti – Kirkkonummi | Rijdt 's ochtends vroeg en 's avonds laat een keer in het halfuur. Rijdt in de nachten van vrijdag op zaterdag en zaterdag op zondag eenmaal per uur. |
Bronnen
* (fi) Ilmalan asemalta länteen ja lentoon. Uutta Helsinkiä. Geraadpleegd op 5 augustus 2021.
Referentie
* ↑ (fi) HSL:n nousijamäärät. Helsingin Seudun Liikenne. Geraadpleegd op 6 augustus 2021.
# Hilarographa monotona

Hilarographa monotona is een vlinder uit de familie bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is, als Heppnerographa bathychtra, voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Józef Razowski & Volker Pelz. De combinatie in Hilarographa werd in 2007 gemaakt door Razowski & Pelz.

## Type

* holotype: "male. 27.IX.-4.X.2000. leg. Volker Pelz. genitalia slide no. GU 1142-V.P."
* instituut: SMFL, Frankfurt-am-Main, Duitsland
* typelocatie: "Ecuador, Morona-Santiago Prov., Macas, Proaño, Alshi, 5 km. SO Alshi, 1700 m"
* ↑ Razowski, J. & Pelz, V., 2005, Remarks on Neotropical Chlidanotini with a new species of Macrochlidia Brown, 1990 and seven new species of Heppnerographa Razowski, 1987 from Ecuador (Lepidoptera: Tortricidae). Entomologische Zeitschrift 115(4): 165-171.
* ↑ Razowski, J. & Pelz, V., 2007, Notes and desriptions of some Neotropical Chlidanotini (Lepidoptera: Tortricidae). Entomologische Zeitung 117(3): 127-131.
# Uloborus niger

Uloborus niger is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de wielwebkaardespinnen (Uloboridae).
Het dier behoort tot het geslacht Uloborus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door Cândido Firmino de Mello-Leitão.
# Dendrerpetontidae

Dendrerpetontidae is een familie van uitgestorven temnospondyle Batrachomorpha (basale 'amfibieën').
Het begrip wordt ook wel gespeld als Dendrerpetidae.
# Euxoa servita

Euxoa servita is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1895 door Smith.
# Jan V de Baenst

Jan V de Baenst (ca. 1470-1534/1535) was een Vlaams edelman en politicus

## Levensloop

Jan de Baenst, zoon van Jan IV de Baenst en Gertrude de Berlettes, was heer van Sint-Joris, Oostkerke, Zotschore en de Walschen te Beernem. In 1524 deed hij leenhulde voor de aangekochte heerlijkheid van Tillegem. Hij was de schuldeiser van de heer van Tillegem, kanunnik Jan Pinnock, die hem niet kon terugbetalen. De Baenst zette dan ook een procedure in van gedwongen verkoop, en in juli 1523 werd hij eigenaar van de heerlijkheid.
Zoals zijn voorvaders speelde Jan V een rol in het Brugse politieke leven. In 1493 was hij kapitein van de Bruggelingen voor het beleg van Doornik. Hij werd burgemeester van de raadsleden in 1509-1510 en 1512-1513.

## Gezin

Hij trouwde met Margaretha (of Adriana) van Borsele (†1534), dochter van de bastaard Paul van Borsele, heer van Latredal. Ze gaf hem twee kinderen:
* Jan VI de Baenst, heer van Oostkerke, die trouwde met Anna van Oostende (†1572), dochter van Jan van Oostende en Catharina Van den Daele, dochter van Gerard van den Daele. Die zoon sneuvelde in 1524 tijdens de oorlog gevoerd tegen Gelderland. Met hem kwam de lange lijn van opeenvolgende Jan de Baentsen tot een einde.
* Margaretha de Baenst trouwde met Bernard Estor (Esdoren) en ze hadden een zoon Jan en een dochter Elisabeth die huwde met Cornelius van der Eycken. Na de dood van hun vader Bernard hertrouwde ze met Simon van Halewyn, die schout van Brugge was en in 1538 overleed.
Na de dood van zijn eerste vrouw, kort voor zijn eigen dood, hertrouwde Jan V de Baenst met Catharina van den Dale (†1554/55), weduwe van ridder Jan van Oostende (Zeeland), de schoonmoeder van zijn overleden zoon. Dit huwelijk had geen kinderen. Toen hij stierf op 22 maart 1534 of 1535 werd Jan V begraven in het midden van het koor in de kerk van Beernem.

## Drama's

Kort na de dood van Jan V begonnen de vijandelijkheden tussen Catharina van den Dale die de helft van de heerlijkheid Tillegem opeiste en Margaretha de Baenst die niets wilde afstaan. Het werd een jarenlange aanslepende rechterlijke procedure. De Grote Raad van Mechelen kende in 1539 de helft van de heerlijkheid aan Catharina toe, maar Margaretha weigerde en procedeerde verder. In 1543 werd echter haar tegeneis afgewezen.
Toen kwam het grootste drama. Margaretha de Baenst en haar zoon Jan Estor werden beschuldigd van ketterij. Ze werden in Brussel ter dood veroordeeld en op 5 december 1547 in het kasteel van Vilvoorde gehalsrecht. De raad van Brabant sprak de volledige confiscatie uit van haar goederen, onder meer de helft van de heerlijkheid Tillegem en de heerlijkheden Sint-Joris, Beernem en Zotschore. In 1549 werd alles publiek verkocht. De helft van Tillegem werd aangekocht door Jan van Poucke (†1563), die getrouwd was met de weduwe van Jan VI de Baenst, Anna van Oistende. Haar moeder verkocht de helft die ze met een proces had afgedwongen, eveneens aan hem. Haar schoonzoon en haar dochter werden aldus de nieuwe heer en vrouw van Tillegem.
Catharina van den Dale werd begraven bij de Karmelitessen in Brugge.
# Stadsprijs Geraardsbergen 1913

De 2e editie van de Belgische wielerwedstrijd Stadsprijs Geraardsbergen werd verreden op 1 september 1913. De start en finish vonden plaats in Geraardsbergen. De winnaar was Camiel Haeck, gevolgd door René Anno en Paul Sartiaux.

## Uitslag

Stadsprijs Geraardsbergen 1913 :
| Plaats | Naam | Ploeg |
| | Camiel Haeck | individueel |
| 2 | René Anno | individueel |
| 3 | Paul Sartiaux | onbekend |
1912 · 1913 · 1914–1926 · 1927 · 1928–1932 · 1933 · 1934 · 1935 · 1936 · 1937 · 1938 · 1939 · 1940 · 1941 · 1942 · 1943 · 1944 · 1945 · 1946 · 1947 · 1948 · 1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022
# Politieregio's in Nederland

Politieregio's in Nederland kan verwijzen naar:
* De 25 regiokorpsen voor de invoering van de nationale politie in 2013
* De 10 regionale eenheden van de Nationale Politie vanaf 2013
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Politieregio's in Nederland en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Station Imafuku-Tsurumi

Station Imafuku-Tsurumi (今福鶴見駅, Imafuku-Tsurumi-eki) is een metrostation in de wijk Jōtō-ku, Osaka, Japan. Het wordt aangedaan door de Nagahori Tsurumi-ryokuchi-lijn. Het ligt op de grens van de wijken Jōtō-ku en Tsurumi-ku.

## Treindienst
### Nagahori Tsurumi-ryokuchi-lijn (stationsnummer N24)

| 1 | ■ Nagahori Tsurumi-ryokuchi-lijn | richting Kadoma-Minami |
| 2 | ■ Nagahori Tsurumi-ryokuchi-lijn | richting Kyōbashi, Shinsaibashi en Taishō |

## Geschiedenis

Het station werd in 1990 geopend.

## Overig openbaar vervoer

* Bussen 36, 68 en 86
* Kintetsu: bussen 10, 11 en 17

## Stationsomgeving

* Izumiya (supermarkt)
* Kansai Super (supermarkt)
* Sunkus
* Tsutaya
* Round1
* AEON MALL Tsurumi Leafa (winkelcentrum)
* Imafuku Higashi-park
* Hoofdkantoor van Asahipen
* Autoweg 479
Taishō · Dome-mae Chiyozaki · Nishi-Nagahori · Nishiōhashi · Shinsaibashi · Nagahoribashi · Matsuyamachi · Tanimachi Rokuchōme · Tamatsukuri · Morinomiya · Osaka Business Park · Kyōbashi · Gamō Yonchōme · Imafuku-Tsurumi · Yokozutsumi · Tsurumi-Ryokuchi · Kadoma-Minami
# Hilarographa merinthias

Hilarographa merinthias is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Meyrick.
# Typocaeta subfasciata

Typocaeta subfasciata is een keversoort uit de familie boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1864 door Thomson.
# Euxoa serotina

Euxoa serotina is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1976 door Lafontaine.
# Jan Rietkerk

Jan Pieter Marie Rietkerk (Lisse, 30 augustus 1935 – Bali, 22 juni 2017) was een Nederlandse politicus van het Gereformeerd Politiek Verbond (GPV) en later de Reformatorische Politieke Federatie (RPF).

## Biografie

Zijn vader, G. Rietkerk, was in Lisse voorzitter van de lokale kiesvereniging van de Anti-Revolutionaire Partij (ARP). In 1959 ging hij naar Nieuw-Guinea voor zendingswerk maar vanwege Indonesische oorlogsdreiging keerde hij drie jaar later terug naar Nederland. Daar werd hij onderwijzer in Barneveld en later Wezep en vervolgens leraar aan de Gereformeerde MAVO in Kampen.
Daarnaast was hij actief in de politiek. In 1972 kwam Rietkerk namens de GPV in de gemeenteraad van Oldebroek. GPV-leden moesten lid zijn van een kerk die behoorde tot de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt. In 1973 werd de GPV kiesvereniging van Wezep door het GPV geroyeerd omdat de leden ervan behoorden tot de vrijgemaakt Gereformeerde kerk van Wezep die buiten het verband was komen te staan. In 1975 werd vanuit het Nationaal Evangelisch Verband (NEV) en aanverwante groepen de RPF opgericht waarbij hij nauw betrokken was. Namens die partij werd hij Statenlid bij de provincie Gelderland en daarnaast was hij vanaf 1982 wethouder in Oldebroek. Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1977 was Jan Rietkerk de RPF-lijsttrekker maar de 53.220 stemmen die ze kregen waren net te weinig voor een zetel in de Tweede Kamer. Vier jaar later lukte het de RPF wel, toen Meindert Leerling en Aad Wagenaar verkozen werden. In 1987 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Genemuiden. In september 2000 kwam daaraan een einde omdat Rietkerk de pensioengerechtigde leeftijd had bereikt, maar hij bleef nog enige maanden waarnemend burgemeester van Genemuiden tot die gemeente op 1 januari 2001 opging in de fusiegemeente Zwartewaterland. Twee maanden later fuseerden het GPV en de RPF tot de ChristenUnie.
In 2011 verscheen van hem het boek Van Papoea tot Genemuiden (ISBN 978-16162-7969-1), over onder andere zijn belevenissen in Nieuw-Guinea.
Rietkerk overleed op 22 juni 2017 op 81-jarige leeftijd tijdens een vakantie op Bali.

## Familie

* Zijn broer Koos Rietkerk was namens de VVD minister van Binnenlandse Zaken.
* Zijn zoon Theo Rietkerk was namens het CDA gedeputeerde in Overijssel.
* ↑ Oud-burgemeester Jan Rietkerk van Genemuiden overleden, destadskoerier.nl, 22 juni 2017. Gearchiveerd op 22 maart 2023.
# Jan Kooistra (NSB-burgemeester)

Jan Kooistra (Metslawier, 22 november 1894) was een Nederlandse burgemeester tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de NSB.

## Leven en werk

Kooistra werd in 1894 in het Friese Metslawier geboren als zoon van de timmerknecht Jan Kooistra en Minke Jans Fransbergen. Na zijn beroepsopleiding was Kooistra onder meer bouwkundig opzichter in Veendam en in Emmen en gemeenteopzichter in Hoogeveen. In Emmen gaf hij tekenonderwijs aan een vaktekenschool. Kooistra was lid van de NSB. In augustus 1943 werd de Hoogevener benoemd tot burgemeester van het Drentse Anloo. Hij verving de door de Duitse bezetter ontslagen burgemeester Engelenburg. Kooistra was uitgesproken pro-Duits en een fel NSB'er. Als burgemeester van Anloo spande hij zich in om arbeiders uit zijn gemeente gedwongen te werk te stellen in Duitsland, de zogenaamde Arbeitseinsatz.
Na de Tweede Wereldoorlog werd hij gevangengezet. Een verzoek tot onmiddellijke invrijheidstelling werd in 1947 door het Assense tribunaal afgewezen.
Kooistra trouwde op 24 september 1920 te Veendam met Stientje Luken.
* Brood, Paul [et al.] 750 jaar Oostermoerse venen: Van Zuidlaarderveen tot Gasselternijveen, Bedum, 2009
* Drentsch Dagblad d.d. 30 augustus 1943: Nieuwe burgemeester van Anloo
Noten
* ↑ Buiten, K. van, Foto. Spaarnestad Photo (21 december 1943). Geraadpleegd op 10 januari 2024 – via Beeldbank WO2. “De nieuwe burgemeester van Anloo, NSB-er Jan Kooistra, spreekt na zijn installatie de gemeenteraad toe.”
* ↑ Brood 2009:202
* ↑ Nieuwe Leidsche Courant d.d. 12 februari 1947
# Jan Kooistra (dichter)

Jan Kooistra (Den Haag, 6 december 1938 – Schiermonnikoog, 18 augustus 1992) was een Nederlands dichter, die bijna zijn gehele leven in Noord-Nederland woonde.
Jan Kooistra was ambtenaar bij de gemeente Leek en was daar een belangrijke stimulator van de literaire en beeldende kunsten.
Zijn eerste bundel Bij nacht verscheen in 1975, zijn laatste De wegen van wezel en hermelijn (postuum) in 1994.
Hij schreef ruim 20 poëziebundels. Zijn werk is vertaald in het Duits, Italiaans, Frans en Tsjechisch.
Verder was hij redacteur van de literaire bladen 't Kofschip en De Essayhaas.
Zijn dochter Maria is bekend als actrice en model.

## Externe link

* Profiel bij de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (dbnl)
* Biografisch Portaal: 24091334
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: kooi013
* Gemeinsame Normdatei: 118989383
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7860 2790
* Library of Congress Control Number: no2007087578
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 06904208X
* Virtual International Authority File: 264902033
* WorldCat (via VIAF): 264902033
# Jan Koopman

Jan Koopman, s.s.s. (Avenhorn, 23 augustus 1920 – Nijmegen, 20 mei 1997) was een Nederlandse katholieke geestelijke, missionaris en lid van de Congregatie van het Allerheiligst Sacrament. Hij genoot vooral bekendheid door zich tot zijn dood in te zetten tegen abortus provocatus.
Pater Koopman werd als zoon van een bollenboer geboren in een gezin van tien kinderen. In de oorlogsjaren was hij actief in het verzet waarvoor hij in 1980 een koninklijke onderscheiding kreeg. Van 1968 tot 1973 was hij een missionaris in Brazilië. In 1973 richtte hij de Stichting voor Recht Zonder Onderscheid (STIREZO) op, die het kader zou vormen van zijn vele prolifeactiviteiten. Deze naam was een persiflage op de Stichting voor Medische Verantwoorde Zwangerschapsonderbreking (Stimezo) die in 1970 was opgericht.
Hij was de eerste die in 1974 demonstreerde nabij abortusklinieken en er pro-lifefolders uitdeelde. De pater voerde spraakmakende acties uit. Op de feestdag van de Onschuldige Kinderen klom hij in de Martinikerk (Groningen) om illegaal de klokken te luiden. In Amsterdam besteeg hij een hoogwerker. Iedere tweede dinsdag in de maand liet pater Koopman van zich horen op het Binnenhof, waar hij door een grote menigte werd vergezeld. In de media was de katholiek de voornaamste woordvoerder van de Pro-life-beweging, samen met de gereformeerde Bert Dorenbos.
Niet alleen abortus werd door pater Koopman aangeklaagd. De film The Last Temptation of Christ kon in 1987 op zijn misgunst rekenen: "Een godslasterlijke film zien berokkent grote geestelijke schade; voor ieder persoonlijk is het leven enkele reis en definitief: eeuwig heil of onheil."
Pater Koopman overleed in 1997. Zijn slechte gezondheid was slechts bij intimi bekend. Zijn werk werd voortgezet door Frans van Winden en Jan de Hommel.
* ↑ Stirezo Pro-Life
* ↑ De Personen Encyclopedie
* ↑ Pater Koopman 1919 - 1997. Trouw (21 mei 1997). Geraadpleegd op 6 juli 2023.
* International Standard Name Identifier: 0000 0004 5285 4948
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 391117610
* Virtual International Authority File: 317290877
* WorldCat (via VIAF): 317290877
# Jan Kooistra

Jan Kooistra kan verwijzen naar:
* de dichter Jan Kooistra
* de Friese dichter Jan Kooistra
* de schilder Jan Kooistra
* wetenschapsfilosofie Jan Kooistra
* de journalist Jan Douwe Kooistra
* de NSB-politicus Jan Kooistra
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jan Kooistra en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Japanse Alpen

De Japanse Alpen (日本アルプス,Nihon Arupusu) zijn een bergketen in Japan die het eiland Honshu in tweeën deelt. Het bestaat uit het Hidagebergte (飛騨山脈), het Kisogebergte (木曽山脈) en het Akaishigebergte (赤石山脈). De bergketen telt een aantal bergen die boven de 3000 meter uitrijzen.

## Naamgeving

De term "Japanse Alpen" werd populair gemaakt door dominee Walter Weston, de 'bergdominee', die de schoonheid van de Japanse Alpen opmerkte en in zijn gids over Japan (1881) beschreef. In 1896 publiceerde hij een tweede boek, “Mountaineering and Exploration in the Japanese Alps”, dat de interesse van de Japanners aanwakkerde. Vanaf die tijd werd wandelen in de Japanse Alpen een van de grootste hobby’s van de Japanners zelf. In Kamikochi staat een standbeeld ter nagedachtenis aan Walter Weston.

## Toppen

Enkele van de hoogste bergen van Japan horen in deze bergketen; de hoogste zijn Hotaka-dake met 3190 meter en Kita-dake met 3193 meter. De berg Ontake in de prefectuur Nagano is een bedevaartsoord en een actieve vulkaan met uitbarstingen in 1979, 1980 en 2014.
# Jason Lindner

Jason Lindner (1 februari 1973) is een Amerikaanse jazz-pianist, keyboard-speler, arrangeur, componist en bigband-leider.
Lindner begon rond zijn tweede met de piano, toen hij zeven was kreeg hij echt les. Hij studeerde aan LaGuardia High School of Music and Art en Mannes College The New School for Music. Hij had tevens les van Barry Harris. Hij was vanaf 1994 de huispianist van Smalls Jazz Club in New York, waar hij in de loop van de tijd ook ging spelen met een bigband. In 2000 kwam van deze groep een cd uit. In die tijd ging hij tevens werken met een kwintet. In 2004 begon hij een elektrische groep met onder meer Avishai Cohen (trompet). In 2006 ging hij de groep Now Vs. Now leiden, dat nog meer ging experimenteren en muziek bracht die ook anderen dan jazzliefhebbers kon bekoren. In 2009 haalde Lindner de eerste plaats bij de poll van het blad Down Beat onder de critici in de categorie Big Band Rising Star.
Michael G. Nastos vergelijkt Lindner's bigbandwerk met de muziek van Maria Schneider, Toshiko Akiyoshi en Carla Bley.
Lindner speelde mee op albums van Anat Cohen, Omer Avital, Claudia Acuña, Donny McCaslin en Dafnis Prieto. Voor Acuña was Lindner ook actief als muzikaal leider en arrangeur.

## Discografie

* Premonition (met bigband), Stretch Records,1998
* Live/UK (met kwartet), Sunnyside Records, 2001
* 1,2,3, Etc. (met trio), Fresh Sound Records. 2001
* Ab Aeterno (met trio),Fresh Sound, 2004
* Live at the Jazz Gallery (met bigband), Anzic Records, 2007
* Now Vs. Now (met trio, op enkele nummers uitgebreid met anderen), Anzic, 2008
* Earth Analog (met Now Vs. Now), Now Vs. Now, 2013
* Bibliothèque nationale de France: cb14199564j (data)
* Gemeinsame Normdatei: 135167256
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8098 0555
* Library of Congress Control Number: n2002075322
* MusicBrainz: 123b8c85-d6fc-423f-a0ff-bab7671bcb39
* Virtual International Authority File: 19043725
* WorldCat (via VIAF): 19043725