# Joodmonofluoride

Joodmonofluoride is een anorganische verbinding, een interhalogeen, opgebouwd uit jood en fluor met de formule ${\ce {IF}}$. In 2007 werd de verbinding als een witte, vaste stof beschreven, maar in 1994 als chocola-bruine, vaste stof. In onderstaande tabel zijn een paar van de opvallendste verschillen genoteerd die in de loop van de jaren geconstateerd zijn. In het stof-overzicht in de infobox zijn zoveel mogelijk de gegevens uit 2007 gebruikt.
Ontwikkelingen in de tijd rond joodmonofluoride :
| | 1994 | 2007 |
| Beschrijving | chocola-bruine vaste stof | Witte vaste stof |
| stabiel bij | < 0 °C | < −78 °C |
| smeltpunt | −45 °C | −14 °C (ontleed) |
Los van de vraag bij welke temperatuur de stof disproportioneert, de producten zijn jood en joodpentafluoride. De ontledingsproducten jood (bruin-rode vaste stof) en joodpentafluoride (kleeurloze vloeistof), en de veel lagere temperatuur waarbij de verbinding stabiel is, verklaart ook meteen het kleurverschil tussen beide beschrijvingen: in 1994 ging het om een monster dat al gedeeltelijk ontleed was. Ook het in 2007 veel hogere smelt/ontledingspunt wijst in die richting.
    ${\ce {5IF\ ->\ 2I2\ +\ IF5}}$
Ondanks de instabiliteit van de verbinding is een groot aantal fysische gegevens ervan met behulp van spectroscopie bepaald. De interatomaire afstand bedraagt 190,9 pm en de dissociatie-energie van de binding is ongeveer 277 kJ mol$^{−1}$. Bij 298 K is de vormingsenthalpie, ΔH$_f$° = −95,4 kJ mol$^{−1}$, en de Gibbs vrije energie, ΔG$_f$° = −117,6 kJ mol$^{−1}$.
Joodmonofluoride kan bereid worden via de reactie van de elementen bij −45 °C in CCl$_3$F:
    ${\ce {I2\ +\ F2\ ->\ 2IF}}$
Een tweede syntheseroute verloopt via jood en joodtrifluoride bij −78 °C in CCl$_3$F:
    ${\ce {IF3\ +\ I2\ ->\ 3IF}}$
De reactie van jood met zilver(I)fluoride bij 0 °C geeft ook joodmonofluoride:
    ${\ce {I2\ +\ AgF\ ->\ IF\ +\ AgI}}$

## Reacties

* Met water reageert joodmonofluoride op dezelfde wijze als de andere interhalogenen: het meest elektronegatieve element vormt het waterstofhalogenide, hier dus waterstoffluoride, het andere halogeen vormt een oxozuur met het zelfde oxidatiegetal als dit had in het interhalogeen, hier dus onderjodigzuur.
          ${\ce {IF\ +\ H2O\ ->\ HF\ +\ HIO}}$
* Joodmonofluoride kan gebruikt worden om uit boornitride puur stikstoftrijodide te bereiden (wat overigens geen enkele praktische toepassing heeft):
          ${\ce {BN\ +\ 3IF\ ->\ NI3\ +\ BF3}}$

## Veiligheid

Hoewel joodmonofluoride zelf te instabiel is om goed onderzocht te zijn, is op grond van zijn gelijkenis met stabielere interhalogenen te verwachten dat het een giftige verbinding zal zijn.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Iodine monofluoride op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Iodfluorid op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Algemene literatuur
* D. Naumann: Fluor und Fluorverbindungen, Steinkopff-Verlag, Darmstadt, 1980
* W. K. R. Musgrave: The Halogen Fluorides; their Preparation and Uses in Organic Chemistry, Adv. Fluorine Chem. 1 (1960)
* E. H. Wiebenga, E. E. Havinga, K. H. Boswijk: Structures of Interhalogen Compounds and Polyhalides, Adv. Inorg. Radiochem. 3 (1961)
* 1 2 A. F. Holleman, E. Wiberg, N. Wiberg: Lehrbuch der Anorganischen Chemie. pag. 102. (2007) Walter de Gruyter, Berlin, ISBN 978-3-11-017770-1.
* ↑ Eagleson, Mary (1994). Concise Encyclopedia of Chemistry. Walter de Gruyter. ISBN 978-3-11-011451-5.