OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# John Nathaniel Norton

John Nathaniel Norton (Stromsborg, 12 mei 1878 – Washington D.C., 5 oktober 1960) was een Amerikaans politicus uit Nebraska voor de Democratische partij.
Norton werd geboren op een boerderij in de buurt van Stromsburg in Nebraska in 1878, en ging naar de Bryant Normal University. Hij studeerde af aan de Nebraska Wesleyan University in 1901 en aan de University of Nebraska-Lincoln in 1903. Hij werkte van 1906 tot 1909 als klerk en als recorder in Polk County. Van 1908 tot 1909 was hij burgemeester in Osceola, en daarna woonde en werkte hij als boer nabij Polk tot 1922.
Van 1911 tot 1918 diende Norton als afgevaardigde in het Huis van Afgevaardigden van de staat Nebraska, en daarna was hij in 1919 en 1920 lid van de grondwetgevende vergadering van de staat. In 1924 werd hij door zijn partij genomineerd voor de functie van Gouverneur van Nebraska, omdat de zittende, democratische, gouverneur Charles Bryan zich verkiesbaar had gesteld als vicepresident van de Verenigde Staten. Zowel Bryan als Norton verloor, en Norton ging aan de slag als docent bij de Chautauqua en het lyceum, tot hij in 1927 werd verkozen als afgevaardigde voor de staat Nebraska in het Huis van Afgevaardigden, maar twee jaar later slaagde hij er niet in om herverkozen te worden. In 1931 werd hij wederom verkozen, maar ook toen slaagde hij er niet in herverkozen te worden twee jaar later.
Van 1933 tot 1936 was hij actief als vertegenwoordiger en adviseur bij de Agricultural Adjustment Administration, en werd in 1937 en 1938 lid van het eenkamerige parlement van de staat Nebraska. Van 1939 tot 1948 was hij actief als speciaal adviseur bij de Federal Crop Insurance Corporation in Washington D.C. In 1960 overleed hij ook aldaar, en werd hij begraven in het Swede Plain Cemetery in Polk County.
Zijn dochter, Evelyn Maurine Norton Lincoln, was de persoonlijk secretaresse van John F. Kennedy zowel in zijn tijd als senator als toen hij president was, en maakte deel uit van het escorte toen hij werd neergeschoten.
# Jones County (South Dakota)

Jones County is een van de 66 county's in de Amerikaanse staat South Dakota.
De county heeft een landoppervlakte van 2.514 km² en telt 1.193 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is Murdo.
Aurora County · Beadle County · Bennett County · Bon Homme County · Brookings County · Brown County · Brule County · Buffalo County · Butte County · Campbell County · Charles Mix County · Clark County · Clay County · Codington County · Corson County · Custer County · Davison County · Day County · Deuel County · Dewey County · Douglas County · Edmunds County · Fall River County · Faulk County · Grant County · Gregory County · Haakon County · Hamlin County · Hand County · Hanson County · Harding County · Hughes County · Hutchinson County · Hyde County · Jackson County · Jerauld County · Jones County · Kingsbury County · Lake County · Lawrence County · Lincoln County · Lyman County · Marshall County · McCook County · McPherson County · Meade County · Mellette County · Miner County · Minnehaha County · Moody County · Oglala Lakota County · Pennington County · Perkins County · Potter County · Roberts County · Sanborn County · Spink County · Stanley County · Sully County · Todd County · Tripp County · Turner County · Union County · Walworth County · Yankton County · Ziebach County
# Jones Act

Jones Act kan verwijzen naar:
* Jones Law, een Amerikaanse wet waarin de Filipijnen onafhankelijkheid werd beloofd
* Jones-Shafroth Act, een wet uit 1917 over het bestuur van Puerto Rico
* Merchant Marine Act, ook wel bekend als de Jones Act, wet die cabotageregels stelt aan goederenvervoer tussen havens in de Verenigde Staten
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jones Act en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jon Gardella

Jon Gardella (Cooperstown, NY, 1948) is een in Nederland werkende beeldhouwer, tekenaar, schilder, decorontwerper en dichter.

## Leven en werk

In 1966 studeerde hij aan de kunstacademie, de Accademia di Belle Arti di Roma, in Rome, bij Venanzo Crocetti en Pericle Fazzini. De klassieke Griekse en Etruskische sculptuur inspireerde hem, net als de Italiaanse meesters van de renaissance. Hij vervolgde in 1968 zijn studie bij Piet Esser en Paul Grégoire aan de Rijksakademie in Amsterdam. Gardella's monumentale bronzen beelden zijn door heel Nederland te zien in parken en steden. Gardella kan worden gerekend tot de Groep van de figuratieve abstractie.
Door de NPS is een documentairefilm gemaakt over het werk en leven van Gardella voor het tv-programma Van Gewest tot Gewest getiteld Vaart in de Beelden (2014).
Gardella woont en werkt in Garnwerd.

## Wijze van werken; beweging

Gardella is een monumentaal beeldhouwer. Zijn bronzen beelden, tekeningen en schilderijen tonen dynamiek, beweging, ruimte en schoonheid. Gardella is altijd bezig geweest met het vastleggen van beweging en emotie. Op papier schetst hij snel de beweging van bijvoorbeeld dansende modellen.
Bij alle ontwerpen die Gardella maakt is de balans tussen de aanleg, inrichting en de architectuur van een park, plein of gebouw, de wensen van de opdrachtgever en de esthetica het uitgangspunt. Hiermee brengt Gardella een relatie aan tussen het kunstwerk en de omgeving, waardoor de beelden passen in de ruimte.
# Jonathan LaPaglia

Jonathan LaPaglia (Adelaide (Australië), 31 augustus 1969) is een Australisch-Amerikaans acteur, filmproducent en filmregisseur.

## Biografie

LaPaglia werd geboren in Adelaide (Australië) en heeft twee broers waaronder Anthony. Hij wilde al vroeg kunstenaar worden maar twijfelde aan zijn talenten en besloot om geneeskunde te studeren aan de Universiteit van Adelaide waar hij zijn diploma haalde. Hij ging als eerste hulp dokter werken in Adelaide, Sydney en Londen, hij voelde zich niet thuis in dit werk en besloot toen om zijn broer Anthony te volgen als acteur en verhuisde naar New York waar hij het acteren leerde aan de Circle In the Square Theatre School aldaar.
LaPaglia begon in 1996 met acteren in de televisieserie New York Undercover. Hierna heeft hij nog meerdere rollen gespeeld in televisieseries en films zoals Deconstructing Harry (1997), Seven Days (1998-2001), The District (2001-2004) en Cold Case (2008-2010).
LaPaglia is in 1998 getrouwd en heeft hieruit een kind, en is een zwager van Gia Carides.

## Filmografie
### Films

Uitgezonderd korte films.
* 2019 Le Mans '66 - als Eddie
* 2016 The Secrets of Emily Blair - als dr. Bogan
* 2014 The Reckoning - als rechercheur Robbie Green
* 2013 Pioneer - als Ronald
* 2011 The Hit List – als rechercheur Neil McKay
* 2011 Final Sale – als Dolan
* 2011 A Borrowed Life – als Dolan
* 2008 A Beautiful Life – als Vince
* 2008 Jack Rio – als Devon Russel
* 2007 Gryphon – als prins Seth
* 2004 The Dead Will Tell – als Billy Hytner
* 2004 Plain Truth – als Cooper
* 2000 Under Hellgate Bridge – als Vincent
* 1998 Inferno – als Eddie
* 1998 Origin of the Species – als Stan
* 1997 Deconstructing Harry – als assistent

### Televisieseries

Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
* 2023 Strife - als Peter - 4 afl.
* 2014 - 2016 Love Child - als dr. Patrick McNaughton - 26 afl.
* 2013 Camp - als Steve - 2 afl.
* 2012 Underbelly - als Anthony 'Rooster' Perish - 8 afl.
* 2011 The Slap – als Hector – 8 afl.
* 2008 – 2010 Cold Case – als Curtis Bell – 10 afl.
* 2008 NCIS – als Brent Langer – 2 afl.
* 2006 Windfall – als Dave Park – 8 afl.
* 2001 – 2004 The District – als detective Kevin Debreno – 66 afl.
* 1998 – 2001 Seven Days – als luitenant Frank Parker – 66 afl.
* 1996 – 1997 New York Undercover – als detective Tommy McNamara – 24 afl.

### Filmproducent

* 2017 Enough About You - korte film
* 2014 How Divine! - film
* 2014 The Reckoning - film

### Filmregisseur

* 2004 The District - televisieserie - 1 afl.
* (en) Jonathan LaPaglia op de Engelstalige Wikipedia
* (en) Jonathan LaPaglia in de Internet Movie Database
* Bibliothèque nationale de France: cb141964787 (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1061388417
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1980 367X
* Library of Congress Control Number: no2011080672
* Système universitaire de documentation: 15819859X
* Virtual International Authority File: 170778226
* WorldCat (via VIAF): 170778226
# Jonathan Lardot

Jonathan Lardot (31 januari 1984) is een Belgisch voormalig voetbalscheidsrechter. Hij debuteerde in de Jupiler Pro League tijdens het seizoen 2011/12. Hij is aangesloten bij Ouffet Warzée, een club uit de provincie Luik.

## Carrière

Op 7 juli 2013 floot Lardot een kwalificatiewedstrijd voor het EK -21 tussen Albanië -21 en Hongarije -21.
Op 11 juli 2013 floot hij voor het eerst in een voorrondewedstrijd van de Europa League tussen het Hongaarse Budapest Honvéd en het Montenegrijnse FK Čelik.
Op 26 juli 2013 floot hij het openingsduel van het seizoen 2013/14 in de Jupiler Pro League tussen Club Brugge en Sporting Charleroi. Hij deelde meteen twee rode kaarten uit, aan Timmy Simons en Damien Marcq. De rode kaart voor Simons werd door velen als onterecht gezien.
Op 20 juli 2014 floot Lardot de Belgische Supercup, een wedstrijd tussen landskampioen RSC Anderlecht en bekerwinnaar K.S.C. Lokeren, uitslag 2 - 1. Deze wedstrijd was een heruitgave van de supercup van 2012.
Na het seizoen 2023/24 stopte Lardot als scheidsrechter, en ging hij aan de slag als technisch directeur arbitrage bij de Belgische voetbalbond.

## Erelijst

Op 14 mei 2018 werd Lardot, door de spelers, verkozen tot scheidsrechter van het Jaar 2017/2018. In het seizoen 2020/21 werd hij opnieuw verkozen tot scheidsrechter van het jaar. In het seizoen 2023/24 werd hij opnieuw verkozen tot scheidsrechter van het jaar.

## Interlands

| Datum | Plaats | Wedstrijd | Uitslag | Competitie | | | |
| 26 maart 2013 | Luxembourg | Luxemburg – Finland | 0 – 3 | Vriendschappelijk | 2 | 0 | 0 |
| 18 november 2014 | Tallinn | Estland – Jordanië | 1 – 0 | Vriendschappelijk | 3 | 0 | 0 |
| 11 oktober 2015 | Brussel, België | Nigeria – Kameroen | 3 – 0 | Vriendschappelijk | 3 | 1 | 0 |
| 25 maart 2016 | Luxemburg | Luxemburg – Bosnië en Herz. | 0 – 3 | Vriendschappelijk | 2 | 0 | 0 |
| 24 maart 2017 | Vaduz | Liechtenstein – Macedonië | 0 – 3 | Kwalificatie WK 2018 | 3 | 0 | 0 |
| 28 maart 2017 | Brussel, België | Kameroen – Guinee | 1 – 2 | Vriendschappelijk | 6 | 0 | 0 |
| 18 november 2018 | Belfast, Noord-Ierland | Noord-Ierland – Oostenrijk | 1 – 2 | UEFA Nations League 2018/19 | 3 | 0 | 0 |
Laatste aanpassing op 18 november 2018
# Jonathan Lacourt

Jonathan Lacourt (Avignon, 17 augustus 1986) is een Franse voetballer (middenvelder) die sinds 2008 voor de Franse eersteklasser Valenciennes FC uitkomt. Eerder speelde hij voor RC Lens en Troyes AC.
# Josef Meyer

Josef Meyer kan verwijzen naar:
* Josef Meyer (Zwitsers politicus) (1811-1864), Zwitsers politicus
* Josef Meyer (Belgisch politicus) (1939-), Belgisch Duitstalig politicus
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Josef Meyer en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Juho Vennola

Juho Heikki Vennola (Oulu, 19 juni 1872 - Helsinki, 3 december 1938) was een Fins liberaal politicus.

## Levensloop

Vennola studeerde economie en was lange tijd hoogleraar economie aan de Universiteit van Helsinki. Na de Finse onafhankelijkheid (1917) sloot hij zich aan bij de Nationale Progressieve Partij (NPP). In 1919 was hij minister van Infrastructuur. Van 15 augustus 1919 tot 15 maart 1920 was hij voor de eerste keer minister-president. Hij stond aan het hoofd van een coalitie van de NPP en de Finse Agrarische Partij (ML). Van 9 april 1921 tot 2 juni 1922 stond hij als premier weer aan het hoofd van een coalitie van de NPP en ML.
Van 1922 tot 1924 was Vennola minister van Buitenlandse Zaken en van 1930 tot 1931 minister van Financiën.
# Joseph Nesvadba

Joseph Nesvadba kan verwijzen naar:
* Joseph Nesvadba (componist)
* Joseph Nesvadba (schrijver)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Joseph Nesvadba en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Joseph Nesvadba (componist)

Joseph Nesvadba (Joseph Hamáček, soms ook als Neswadba en in Tsjechië als Josef Nesvadba-Hamáček benoemd. (Vyskeř (Wistersch), 14 januari 1822 – Darmstadt, 20 juni 1876) was een Boheems componist en dirigent.

## Levensloop

Nesvadba's vader overleed al toen Joseph nog een klein jongetje was. Van zijn twee ooms, broeders van zijn moeder, kreeg hij vroeg orgelles, zodat hij al op 10-jarige leeftijd in de plaatselijke kerk het orgel kon bespelen. Van 1836 tot 1842 bezocht hij de middelbare school in Jičín. Vervolgens ging hij naar Praag en studeerde filosofie aan de Karelsuniversiteit Praag en muziek aan de Academie Žofínské Elena A..
In 1843 was hij als kapelmeester verbonden aan het nieuwe Ständetheater (Stavovském divadle) te Praag. In 1844 werd hij kapelmeester in Karlsbad (Tsjechisch: Karlovy Vary) en vervolgens tot 1850 in (Olomouc, toen nog: Olmütz geheten. Daarna werkte hij als dirigent aan het stedelijke Deutsche theater (německém divadle) in (Brno, toen: Brünn, en in Graz en kwam in de seizoen 1857/1858 terug aan in het Ständetheater te Praag.
Vanaf januari 1860 werd hij kapelmeester van het Italiaanse operagezelschap aan het nieuw geopende Victoria-Theater in de Muntstraat 20 in het centrum van Berlijn. Vanaf de zomer 1861 was hij eveneens gastdirigent bij het nieuwe operagezelschap aan het "Krollopera" te Berlijn. In 1862 kwam hij als kapelmeester aan het stedelijk theater in Hamburg, waar hij tot 1863 bleef. In 1864 werd hij opvolger van de bekende Louis Alexander Balthasar Ludwig Schindelmeisser als kapelmeester aan het hoftheater te Darmstadt. In deze functie bleef hij tot aan zijn dood.
Nesvadba schreef als componist vooral vocale muziek, maar ook andere werken.
Op 12 november 2016 is een gedenkteken in zijn geboorteplaats onthuld. Initiatiefnemer daarvoor was burgemeester Jan Kozák. Het monument is uitgevoerd door Jaroslav Marek. Foto Aat Visser. Op basis van gegevens van Delpher mag worden geconcludeerd dat alleen het werk "Loreley Paraphrase" veel is uitgevoerd. De gegevens betreffen uitvoeringen in Nederland. Tussen 1883 en 1951 301 keer in een concert en tussen 1925 en 1936 34 keer op de radio. Daarnaast werd de Paraphrase über das Lied "Wie schön bist du" 20 keer uitgevoerd. Van de Loreley Paraphrase zijn bewerkingen gemaakt voor mandoline-orkest en meerhandig pianospel.

## Composities (Uittreksel)
### Werken voor harmonieorkest

* How fair thou art
* Loreley paraphrase "Ich weiß nicht, was soll es bedeuten?", op. 17

### Muziektheater
#### Balletten

| Voltooid in | titel | aktes | première | libretto | choreografie |
| 1869 | Der Rekrut | 2 bedrijven | 26 november 1869 | | Golinelli |

#### Toneelmuziek

* 1869 Die Loreley, 5 aktes - tekst: Hermann Herrsch

### Vocale muziek
#### Liederen

* Wasserfahrt, voor zangstem en orkest, op. 16 nr. 1 - tekst: Heinrich Heine
* Wie Schön bist du, voor zangstem en orkest - tekst: Heinrich Weidt
# Joodse Wijk (Zamość)

De Joodse wijk (Pools: Dzielnica Żydowska) is een historische wijk in de binnenstad van de Poolse stad Zamość. Vanaf 1588 tot de Tweede Wereldoorlog woonden veel Joden in deze wijk, gelegen in het noordoosten van de binnenstad. Sindsdien is de gemeenschap bijna volledig uit Zamość verdwenen. Zamość werd als perfecte renaissancestad in 1581 gesticht door Jan Zamoyski waarnaar de stad ook vernoemd is. De wijk beschikte over een eigen kehilla. De wijk werd begrensd door Rynek Solny aan de westkant en aan de oost- en noordkant door kazematten, aan de zuidkant gaat de wijk over in de Armeense Wijk. De historische kehilla is te vinden aan Rynek Solny. De straten Pereca en Zamenhofa vormen de kern van deze wijk, de straat Ormianska (Armeense straat in het Pools) wordt gedeeld met de historische Armeense wijk, in deze straat bevond zich eerder het Yeshiva van de Wijze Mannen. Deze yeshiva werd in de 18e eeuw opgericht door Rabbi Yaakov Isaak Hochgelentner waardoor het een belangrijk onderwijscentrum werd voor rabbijnen. Het centrum van de Joodse wijk en de gemeenschap was de Synagoge van Zamość. Deze synagoge is sinds 1945 de enige Sefardische synagoge van Polen doordat Lviv na de grenswijziging in Oekraïne ligt.
Alleen Sefardische Joden mochten zich sinds 1588 van Jan Zamoyki vestigen in Zamość, mede wegens hun belangrijke handelscontacten naar de Levant. De eerste Sefardische Joden kwamen uit Lviv, later volgden Sefardische Joden uit Italië en het Ottomaanse rijk. Vanaf 1623 volgden ook Sefardische Joden uit de Republiek en Vlaanderen. Het privilege van Jan Zamoyki gold alleen voor Sefardische Joden. De reden dat veel Sefardische Joden hieraan gehoor gaven kwam doordat Zamość aan de handelsroute Via Regia lag en er een (extra) handelsknooppunt kwam in Polen-Litouwen tussen Midden-, Oost-en Zuid-Europa, daarnaast met het Nabije Oosten en vanaf 1623 het Verre Oosten en West-Indië. Medio 18e eeuw werden de Sefardische Joden vervangen door Asjkenazische Joden, omdat de meeste Sefardische Joden verdwenen waren door oorlogen, vanaf deze tijd werd het een belangrijk haskala-bolwerk.

## Afbeeldingen

* Kehilla
* Voormalig mikveh
* De synagoge na de renovatie
* Kazematten in Zamość
* Maquette met plattegrond van de voormalige Joodse- en de aangrenzende Armeense Wijk
* Robert Kuwałek, Weronika Litwin, (en) Revitalization of the Renaissance Synagogue in Zamość, for the needs of the Chassidic Route and the local community. Warsaw:Foundation for the Preservation of Jewish Heritage in Poland
* ↑ Robert Kuwałek, Weronika Litwin, (en) Revitalization of the Renaissance Synagogue in Zamość, for the needs of the Chassidic Route and the local community. Warsaw: Foundation for the Preservation of Jewish Heritage in Poland, pag. 20-21
# Joodse Werkdorp Nieuwesluis

Het Joodse Werkdorp Nieuwesluis was een in de jaren 1930 gesticht Nederlands opleidingscentrum in de Wieringermeerpolder, nabij Slootdorp en tegenover het dorp Nieuwesluis in de naastgelegen polder Wieringerwaard.
Hier kregen uit Duitsland en Oostenrijk gevluchte (jonge) Joden een agrarische vakopleiding, die ze in staat zou moeten stellen zich te vestigen in Palestina. Daarnaast vestigden zich ook velen in de Verenigde Staten of in Zuid-Amerika.

## Geschiedenis

Het dorp werd in 1934 geopend, en werd beheerd door de Stichting Joodse Arbeid. Het kon zo'n 300 bewoners huisvesten, die een korte (tweejarige) opleiding zouden volgen. Ten noorden van de Nieuwersluizerweg lag het gemeenschapsgebouw met daaromheen de woonbarakken, en ten zuiden lag de Oostwaardhoeve, de 'boerderij'. In totaal hebben 750 tot 900 jongeren hier verbleven. In 1939 maakte de fotograaf Roman Vishniac een fotoserie over het leven in het werkdorp.
Na de Duitse inval en bezetting in Nederland werd in maart 1941 het dorp ontruimd, op zo'n 60 achterblijvers na. De rest werd naar Amsterdam gestuurd. In juni van dat jaar kregen zij bericht dat ze mochten terugkeren naar het werkdorp. In werkelijkheid werden degenen die niet meteen onderdoken, direct naar Kamp Schoorl overgebracht, en uiteindelijk naar concentratiekamp Mauthausen, waar de meesten van hen zijn omgekomen.
Uiteindelijk zijn van de laatste groep bewoners (ca. 300) er 181 omgekomen. Zowel bij de ontruiming als bij het later ophalen van de 'werkdorpers' uit Amsterdam was de SS'er Klaus Barbie betrokken, de latere 'slachter van Lyon'.

## Na de oorlog

Na de oorlog kwam het voormalige werkdorp als 'Oostwaardhoeve' in gebruik als proefboerderij bij het Instituut voor Landbouwtechniek en Rationalisatie (ILR). De woonbarakken werden gesloopt, maar het voormalige gemeenschapsgebouw en de Oostwaardhoeve bleven bewaard.
In 1988 verhuisde de Amsterdamse galerie Art & Project naar het gemeenschapshuis (tot 2001). Bij het gebouw bevindt zich sinds 1989 een monument met plaquette ter herinnering aan het Joodse werkdorp. Het gemeenschapsgebouw is sinds 2002 een rijksmonument.

## Herbestemming

Er zijn enkele plannen voor herbestemming geweest sinds de galerie van Art en Project er gesloten werd. Hieronder was het plan voor een museum, van kunstverzamelaars Wim en Hella van Schaik, die er niet in slaagden daarvoor voldoende handen op elkaar te krijgen en hun kunstcollectie van bijna duizend kunstwerken vervolgens schonken aan Museum Flehite in Amersfoort.
In 2013 exposeerden zij in het gemeenschapsgebouw. Ook in september 2011 werd een tentoonstelling van ongeveer een maand lang in het museum gehouden. Op 23 april 2020 ging de gemeenteraad akkoord met de uitwerking van het plan om achter het Rijksmonument logiesgebouwen te vestigen voor arbeidsmigranten en in het onder architectuur van Paul Bromberg gebouwde hoofdgebouw een herinneringscentrum annex museum te vestigen.
# Josy Verdonkschot

Josy Verdonkschot (Schaesberg, 29 september 1956) is een Nederlandse roeicoach.

## Levensloop

Verdonkschot groeide op in Limburg en ging in 1974 in Amsterdam studeren. Hij ging roeien bij ASR Nereus en was een redelijke wedstrijdroeier. Zijn beste prestatie was een derde plaats in 1983 bij een jaarlijkse grote internationale wedstrijd in Luzern. Na zijn actieve roeicarrière werd hij bij Nereus actief als coach van verschillende ploegen. Vanaf 1996 werkte hij bij de Koninklijke Nederlandse Roeibond, aanvankelijk naast zijn bezigheden als roeicoach, later volledig. In deze periode behaalde zijn ploegen onder andere 9 medailles tijdens Wereldkampioenschappen en op de Olympische Spelen
De KNRB schoof Verdonkschot in 2006 aan de kant ten faveure van René Mijnders. Zo werd hem gebrek aan leiderschap verweten. De Koninklijke Belgische Roeibond nam hem in aanloop naar de Olympische Spelen in Peking in dienst. Zijn pupil Tim Maeyens werd vierde in de skiff. Hij begeleidde tijdens de Spelen ook het Nederlands duo Kirsten van der Kolk en Marit van Eupen, dat goud won in de lichte twee. In november 2008 stopte Verdonkschot in België. In februari 2009 kreeg hij een aanstelling bij de Italiaanse roeifederatie waar hij aan de slag ging als coach van de vrouwen.
Verdonkschot keerde in mei 2013 terug bij de Nederlandse roeibond. Hij was de architect van de lichte twee, bestaande uit Maaike Head en Ilse Paulis die tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro goud wonnen. Tijdens de Olympische Zomerspelen in Tokio in juli 2021 testte Verdonkschot positief op Corona. Doordat hij tien dagen in quarantaine moest kon hij de roeiers niet bijstaan.

## Persoonlijk

Verdonkschot trouwde in 2009 met zijn voormalige roeileerling Marit van Eupen.
* ↑ ‘Ze zijn dom geweest om mij te ontslaan’, de Volkskrant, 6 november 2006
* ↑ Roeicoach Verdonkschot stopt in België, De Stentor, 27 november 2008
* ↑ JosyVerdonkschot bondscoach in Italië, Nlroei.nl, 27 februari 2009
* ↑ Verdonkschot terug bij roeibond, De Telegraaf, 16 mei 2013
* ↑ Vijfde coronageval binnen TeamNL: coach Verdonkschot al derde binnen roeiploeg, Nos.nl, 25 juli 2021. Gearchiveerd op 3 september 2021.