OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Gansdorp

Gansdorp, in het Engels Goosetown of Gooseburg, is een fictieve plaats die voorkomt in sommige verhalen rond Donald Duck. Het ligt niet ver van Duckstad. Vanuit Duckstad lopen er wegen en een spoorlijn naar Gansdorp.
De meeste Donald Duck-verhalen spelen zich niet af in Gansdorp zelf, waardoor niet goed bekend is hoe het dorp eruitziet. Gansdorp komt alleen geregeld ter sprake, hoofdzakelijk als een plaats die rivaliseert met Duckstad.

## Naam

De naam in het Nederlands is mogelijk een toespeling op de werkelijk bestaande plaats Ransdorp. Er bestaat in Nederland overigens ook een toponiem Gansdorp; dit is echter de naam een voormalige polder, die nu deel uitmaakt van de polder Esse, Gansdorp en Blaardorp.

## Rol in de verhalen

Gansdorp wordt hoofdzakelijk gebruikt als plaatsbepaling. Oma Duck woont bijvoorbeeld afgelegen van Duckstad, op de weg naar Gansdorp.
Verder heerst er grote rivaliteit tussen Duckstad en Gansdorp, wat blijkt uit de vele wedstrijden die tussen de twee plaatsen worden gehouden. Het voetbalteam FC Gansdorp speelt bijvoorbeeld vaak tegen FC Duckstad. Deze rol van Gansdorp als tegenspeler was nodig voor de afleveringen van de Donald Duck rond wereld- of Europese kampioenschappen voetbal. Ter gelegenheid hiervan worden vaak speciale voetbalnummers gemaakt waarin de wedstrijd tussen Duckstad en Gansdorp vaak voorkomt al dan niet als finale van zo'n kampioenschap indien dit plaatsvindt in Duckstad.
In Bubbleweight Camp, een verhaal van Carl Barks uit 1963, komt de Gansdorpse scoutingclub voor, die hevig concurreert met de Duckstadse Jonge Woudlopers.
* ↑ (en) Bubbleweight Champ, Duck Comic Revue. Gearchiveerd op 29 maart 2023.
# Francisco Rezek

Francisco Rezek (Cristina, 18 januari 1944) is een Braziliaans hoogleraar, politicus en rechter. Hij was van 1983 tot 1997 rechter van de Braziliaanse Hoge Raad, met een tussenpauze van 1990 tot 1992 toen hij Minister van Buitenlandse Zaken was. Sinds 1987 is hij arbiter voor het Permanente Hof van Arbitrage en van 1997 tot 2006 was hij rechter voor het Internationale Gerechtshof.

## Levensloop

Rezek studeerde tot 1967 rechtsgeleerdheid aan de Federale Universiteit van Minas Gerais in Belo Horizonte en daarnaast met een studiebeurs van de Interamerican University Foundation aan de Harvard-universiteit.
Hij vervolgde met wetenschappelijk onderzoek aan de Harvard-universiteit (1965) en de Haagsche Academie voor Internationaal Recht (1968) en met een studiebeurs van de Franse regering behaalde hij in 1970 een doctoraat in internationaal recht aan de Sorbonne in Parijs. Hij studeerde verder en behaalde in 1979 het Diploma of Law in publiekrecht aan het Wolfson College dat deel uitmaakt van de Universiteit van Oxford.
Van 1971 tot 1997 werkte hij als hoogleraar internationaal recht en grondrechten aan de Universiteit van Brasilia, waarbij hij van 1974 tot 1976 de juridische afdeling leidde en in het schooljaar 1978/79 decaan van de afdeling was. Verder had hij vanaf 1976 nog een hoogleraarschap aan de diplomatenopleiding van Brazilië, het Instituto Rio Branco. In 1986 onderwees hij verder nog aan de Haagsche Academie voor Internationaal Recht. Sinds 1987 is hij arbiter voor het Permanente Hof van Arbitrage.
Vanaf 1979 was Rezek plaatsvervangend procureur-generaal van het Openbaar Ministerie en van 1983 tot 1990 was hij rechter van de Hoge Raad. Van maart 1990 tot april 1992 was hij Minister van Buitenlandse Zaken, waarna hij tot 1997 opnieuw opperrechter werd. Vervolgens werd hij voor de periode van 1997 tot 2006 gekozen tot rechter van het Internationale Gerechtshof in Den Haag.
In 1997 werd hij onderscheiden met het Grote Gouden Ereteken met de Ster voor Verdienste voor de Republiek Oostenrijk.
In 2008 richtte hij een eigen advocatenkantoor op waarin hij en deelnemende familieleden als advocaat zich richten op zowel binnenlands als internationaal recht.
# Roemenië op het Eurovisiesongfestival 2022

Roemenië nam deel aan het Eurovisiesongfestival 2022 in Turijn, Italië. Het was de 22ste deelname van het land aan het Eurovisiesongfestival. Televiziunea Română was verantwoordelijk voor de Roemeense bijdrage voor de editie van 2022.

## Selectieprocedure
### Selecția Națională 2022

Selecția Națională 2022 deed dienst als de nationale finale voor Roemenië. De selectie bestond uit 45 nummers, waarvan 20 nummers zich kwalificeerden voor de tweede ronde. In de tweede ronde werden de 10 finalisten gekozen. In de finale hadden vooral de jury's de meeste inspraak. 5/6 van de punten werd gegeven door hen. De televoting woog iets minder door (1/6). Uiteindelijk wist de zanger WRS de nationale finale te winnen. Het publiek koos in het voordeel van Dora Gaitanovici. Zij werd derde.
| Plaats | Artiest | Lied |
| 1 | WRS | Llamame |
| 2 | Kyrie Mendél | Hurricane |
| 3 | Dora Gaitanovici | Ana |
| 4 | Gabriel Basco | One Night |
| 5 | Vanu | Never Give Up |
| 6 | Petra | Ireligios |
| 7 | Alex Parker and Bastien | All This Love |
| 8 | Cream, Minodora and Diana Bucșa | România mea |
| 9 | Andrei Petruș | Take Me |
| 10 | Moise | Guilty |

## In Turijn

WRS trad aan in de tweede halve finale, als tweede kandidaat. Hij stootte door naar de grote finale op 14 mei 2022. Daar werd hij 18de met 65 punten. 53 punten waren afkomstig van de televoting. 12 punten kwamen van de professionele jury's.
1994 · 1995-1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
Albanië · Armenië · Australië · Azerbeidzjan · België · Bulgarije · Cyprus · Denemarken · Duitsland · Estland · Finland · Frankrijk · Georgië · Griekenland · Ierland · IJsland · Israël · Italië · Kroatië · Letland · Litouwen · Malta · Moldavië · Montenegro · Nederland · Noord-Macedonië · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Polen · Portugal · Roemenië · San Marino · Servië · Slovenië · Spanje · Tsjechië · Verenigd Koninkrijk · Zweden · Zwitserland
# Systasis bato

Systasis bato is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1839 door Walker.
# Pileolaria heteropoma

Pileolaria heteropoma is een borstelworm uit de familie Serpulidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Pileolaria heteropoma werd in 1968 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Zibrowius.
# Coryphodontidae

De Coryphodontidae zijn een familie van uitgestorven zoogdieren die leefden van het Laat-Paleoceen tot het Midden-Eoceen.

## Ontwikkeling

De lichaamsafmetingen binnen deze herbivore groep varieerden van de grootte van een rat tot de omvang van een neushoorn.

## Leefwijze

Het voedsel van deze semi-aquatische dieren bestond uit knollen, wortels en andere plantendelen.

## Geslachten

* † Asiocoryphodon Xu, 1976
* † Coryphodon Owen, 1845
* † Eudinoceras Osborn, 1924
* † Heterocoryphodon Lucas & Tong, 1987
* † Hypercoryphodon Osborn & Granger, 1932
* † Metacoryphodon Chow & Qi, 1982
* D. Palmer, B. Cox, B. Gardiner, C. Harrison & J.R.G. Savage (2000). De geïllustreerde encyclopedie van dinosauriërs en prehistorische dieren, Köneman, Keulen. ISBN 3 8290 6747 X
# Homohadena fifia

Homohadena fifia is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Dyar.
# Vallenberggroeve

De Vallenberggroeve of Boschgrot is een Limburgse mergelgroeve in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul in Zuid-Limburg. De ondergrondse groeve ligt ten zuidoosten van Valkenburg aan de Sibbergrubbe in het zuidwestelijk deel van het hellingbos Biebosch, op de noordoostelijke rand van het Plateau van Margraten in de overgang naar het Geuldal. Ter plaatse duikt het plateau een aantal meter steil naar beneden.
Op ongeveer 150 meter ten noorden van de groeve ligt de Bieboschgroeve met de Kalkoven Biebosch, op ongeveer 150 meter naar het zuidoosten liggen de Groeve van de Verdwenen Honden, het Ingvarsputje en het Canadasbergske, op ongeveer 200 meter naar het zuidwesten liggen de groeves Groeve het Kornelsbergske en Groeve het Paulusbergske, op ongeveer 235 meter naar het zuidwesten ligt de Groeve Lemmekenskoel, op ongeveer 300 meter naar het westen ligt de Groeve achter Lemmekenskoel en naar het noordwesten liggen het Beckersbergske en de Groeve naast Beckersbergske.

## Geschiedenis

In de late middeleeuwen werd de groeve reeds ontgonnen door blokbrekers en voor de kalksteenwinning gebruikt tot in de 19e eeuw. Uit onderzoek is gebleken dat de ontginning begonnen is in de laatste helft van de 12e eeuw. In de groeve zijn vondsten gedaan uit de middeleeuwen, waaronder een Raeren aardewerken olielampje uit omstreeks 1550 en een etensbord uit de 13e eeuw.
Aan het einde van de 16e eeuw was de groeve al voor een deel ingestort en niet meer in gebruik.
In 1985 werd in de groeve een valsmunterij aangetroffen door Han Bochman en de gebroeders Bindels. De valse munten droegen de jaartallen 1569, 1576 en 1577. In die tijd vermoedelijk moeten de valsmunters actief zijn geweest in de groeve.
In 1988 werd een uit de 13e eeuw daterend aardewerken etensbord gevonden.
In september 2008 verscheen een boek over de groeve. Dit boek geeft het onderzoek weer van Kevin Amendt en beschrijft vooral de mijnbouwhistorie van de Vallenberggroeve. In het boek wordt onder andere de afwijkende blokbreekmethode beschreven die afwijkt van de zaagmethode in andere Limburgse groeven. In het voorste deel van de groeve, tevens het oudste, werden slechts slagbeitels gebruikt om blokken te breken, in plaats van een zaag.
In 2018 werd het Biebosch samen met het gebied van de groeve overgedragen van Staatsbosbeheer aan Natuurmonumenten, in het kader van een grondruil.

## Groeve

De Vallenberggroeve is een onregelmatig opgezette groeve en heeft veel aardpijpen. De groeve heeft een oppervlakte van 21486 vierkante meter met een ganglengte van 2489 meter.
De ingang van de groeve is afgesloten met traliewerk, zodat vleermuizen de groeve kunnen gebruiken als verblijfplaats.
De beheerder van de groeve is Natuurmonumenten. In 2015 werd de groeve op veiligheid onderzocht en werd deze afgekeurd.
# Galina Maltsjoegina

Galina Vjatsjeslavovna Maltsjoegina (Cyrillisch: Галина Вячеславовна Мальчугина) (Brjansk, 17 december 1962) is een voormalig atleet uit Rusland.
Op de Meeting de Atletismo Madrid bezit Maltsjoegina het meeting-record op de 200 meter.
In 1993 werd Maltsjoegina wereldkampioene op de 4x100 meter estafette, toen het Russisch estafette-team de gouden medaille pakte op de wereldkampioenschappen atletiek 1993.
Maltsjoegina nam driemaal deel aan de Olympische Zomerspelen, driemaal voor een ander land vanwege het uiteenvallen van de Sovjet-Unie eind jaren 1980.
Op de Olympische Zomerspelen van Seoul in 1988 liep Maltsjoegina de 200 meter, waarbij ze achtste werd. Ook liep ze de 4x100 meter estafette met het Sovjet-team, dat een bronzen medaille behaalde. Op de Olympische Zomerspelen van Barcelona in 1992 liep ze met het Russisch eenheidsteam op de 4x100 meter estafette, waarbij ze een zilveren medaille behaalde. Ook liep ze de 200 meter, waarbij ze achtste werd in de finale. Op de Olympische Zomerspelen van Atlanta in 1996 liep ze voor Rusland de 200 meter en de 4x100 meter estafette.

## Persoonlijke records
### Outdoor

| Onderdeel | Resultaat | Datum | Plaats |
| 100 m | 10,96 s (+2,0 m/s) | 22 juni 1992 | Moskou |
| 200 | 22,18 s (+0,9 /m/s | 4 juli 1996 | Sint-Petersburg |

### Indoor

| Onderdeel | Resultaat | Datum | Plaats |
| 50 m | 6,29 s | 7 februari 1993 | Grenoble |
| 60 m | 7,16 s | 3 februari 1996 | Tsjeljabinsk |
| 200 m | 22,41 s | 13 maart 1994 | Parijs |

## Privé

Maltsjoegina is de moeder van Russisch olympisch sprintster Joelia Tsjermosjanskaja.
* ↑ Track and Field––profiel
* ↑ SportsReference––profiel
* ↑ IAAF––profiel
* ↑ Olympedia––profiel
* World Athletics: 14298533
1983 Gladisch, Koch, Auerswald, Göhr · 1987 Brown, Williams, Griffith-Joyner, Marshall · 1991 Duhaney, Cuthbert, McDonald, Ottey · 1993 Bogoslovskaja, Maltsjoegina, Voronova, Privalova · 1995 Mondie-Milner, Guidry-White, Gaines, Torrence · 1997 Gaines, Jones, Miller, Devers · 1999 Fynes, Sturrup, Davis-Thompson, Ferguson · 2001 Paschke, G. Rockmeier, B. Rockmeier, Wagner · 2003 Girard, Hurtis-Houairi, Félix, Arron · 2005 Daigle, Lee, Barber, Williams · 2007 Williams, Felix, Barber, Edwards · 2009 Facey, Fraser, Bailey, Stewart · 2011 Knight, Felix, Myers, Jeter · 2013 Russell, Stewart, Calvert, Fraser-Pryce · 2015 Campbell-Brown, Morrison, Thompson, Fraser-Pryce · 2017 Brown, Felix, Akinosun, Bowie · 2019 Whyte, Fraser-Pryce, Smith, Jackson · 2022 Jefferson, Steiner, Prandini, Terry · 2023 Davis, Terry, Thomas, Richardson
# Francisco Ramón Vicuña Larraín

Francisco Ramón (de) Vicuña Larraín (Santiago, 9 september 1775 - aldaar 13 januari 1849) was een Chileens politicus. Van 2 november tot 7 december 1829 was hij waarnemend president van Chili.

## Familie

Hij was de zoon van Francisco de Vicuña Hidalgo y Zavala en María del Carmen Larraín Salas y Vicuña. Hij was de oudere broer van Manuel Vicuña Larraín (1778-1843), de eerste aartsbisschop van Santiago de Chile en beoogd vicepresident José Joaquín Vicuña Larraín (1786-1856).

## Biografie

Vicuña nam deel aan de Chileense Onafhankelijkheidsoorlog en maakte deel uit van het eerste grondwetgevende Congres van 1811 in Osorno. In 1814 werd hij in de Senaat gekozen maar werd kort daarop uit Chili verbannen op beschuldiging van samenzwering tegen de Spaanse kroon. Pas na de overwinning van de Chileense vrijheidsstrijders tegen het Spaanse leger bij Chacabuco in 1817 kon Vicuña naar Chili terugkeren. Bernardo O'Higgins benoemde hem tot regeringsvertegenwoordiger in de noordelijke provincies. Na zijn terugkeer in Santiago werd hij benoemd tot wethouder van die stad (1823).
Francisco Vicuña engageerde zich voor de liberale federalisten onder leiding van José Miguel Infante. In 1823 werd hij lid van de grondwetgevende vergadering en opnieuw in de Senaat gekozen. Director Supremo (Staatshoofd) Ramón Freire benoemd hem in 1824 tot minister van Binnen- en Buitenlandse Zaken en in 1825 tot minister van Oorlog en Marine.
In 1829 werd hij gekozen tot voorzitter van de Senaat. Toen bij de verkiezingen voor het vicepresidentschap van dat jaar de conservatieve kandidaat José Joaquín Prieto werd gepasseerd door José Joaquín Vicuña, de broer van Francisco, brak er een burgeroorlog uit. President Pinto droeg zijn bevoegdheden over aan Senaatsvoorzitter Vicuña werd op 16 juli 1829 waarnemend president van Chili. Op 2 november 1829 trad Pinto formeel af en volgde Vicuña hem als president op. Op 7 december rukte het conservatieve leger van generaal Prieto op naar Santiago en besloten Vicuña en zijn ministers om de hoofdstad te ontvluchten. Daags daarna werden zij door de conservatieve overwinnaars gevangengenomen in Coquimbo. Tijdens de daaropvolgende weken verkeerde Chili in chaos en ontbrak ieder gezag. Pas op 24 december werd het overheidsgezag hersteld toen de militaire leiding een Junta instelden onder leiding van José Tomás Ovalle.
Tijdens de regeringen van de president José Joaquín Prieto en Manuel Bulnes Prieto kon de liberaal Vicuña geen openbare ambten meer bekleden. Hij overleed op 13 januari 1849 in Santiago.

## Samenstelling kabinet

| Ministerie (Presidentschap van Francisco Ramón Vicuña) | Naam/Periode |
| Binnen- en Buitenlandse Zaken | Melchor José Ramos (1829) José Nicolas de la Cerda (1829) |
| Financiën | Manuel José Huici (1829) Pedro José Prado Montaner (1829-1830) |
| Oorlog en Marine | Santiago Muñoz Bezanilla (1829) José Antonio Perez de Cotapos (1829) |

## Privé

Francisco Ramón Vicuña was getrouwd met Mariana de Aguirre y Boza de Lima, een dochter van de markies van Montepío.
# Roberto Bussinello

Roberto Bussinello (Pistoia, 4 oktober 1927 - Vicenza, 24 augustus 1999) was een Formule 1-coureur uit Italië. Hij reed in 1961 en 1965 3 Grands Prix voor de teams Isobele de Tomaso en Scuderia Centro Sud.
# Tachytrechus ammobates

Tachytrechus ammobates is een vliegensoort uit de familie van de slankpootvliegen (Dolichopodidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1851 door Haliday.
# Coryphodes

Coryphodes is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1891 door Redtenbacher.

## Soorten

Het geslacht Coryphodes is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Coryphodes acuta (Redtenbacher, 1891)
* Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun. Orthoptera Species File. Version 5.0/5.0. http://Orthoptera.SpeciesFile.org [bezocht 15 april 2013]
# Homoplectra shasta

Homoplectra shasta is een schietmot uit de familie Hydropsychidae. De soort komt voor in het Nearctisch gebied.
# Vallende ster (Van der Werf)

Vallende ster is een sciencefictionroman geschreven door Sjoerd van der Werf. Van der Werf was van huis uit geen romanschrijver. Hij was onderzoeksjournalist van de NRC op het gebied van ruimtevaart. Hij gaf dan ook op de achterflap aan, dat dit eigenlijk geen sciencefictionverhaal is, maar een verslag van wat zou kunnen gebeuren, nu of in de nabije toekomst. In 1979 was de Koude Oorlog nog volop gaande en ging men ook steeds meer uit van een Chinese dreiging. Van der Werf is ook de auteur van Tweelingen in de ruimte en Avontuur in de kosmos.

## Synopsis

De Sovjet-Unie lanceert het ruimteschip Ster-1. Bij de lancering gaat iets mis waardoor het vaartuig haar laatste stap, een hogere omloopbaan, niet kan volbrengen. Integendeel, het ruimtevaartuig maakt onverwachte bewegingen en dreigt neer te storten. De Verenigde Staten, dan ook in de ruimte met ruimteveren, zien met lede ogen aan dat een eerste reddingspoging van de Russen zelf mislukt. De Amerikanen hielden daar rekening mee en zijn vlak in de buurt als de Russen hun eerste reddingspogingen moeten staken. De NASA biedt zijn hulp aan die maar schoorvoetend wordt geaccepteerd. Ondertussen vindt op aarde een evacuatie plaats van het Belgische dorp Sankt Vith. Men heeft berekend, dat het ruimteschip met kernaandrijving neerstort, mocht verder ingrijpen niet helpen. Om besmetting met radioactief materiaal te voorkomen, wordt het wild rondom het dorp opgejaagd en doodgeschoten. Tijdens het overleg tussen de SU en de VS zit China niet stil. Ze had al bekeken of er kernwapens aan boord van het Russische ruimtestation waren. Bij ontkennend bericht lanceert het op zijn beurt een raket om bij de reddingsmissie te assisteren.
* hardcopy van de Bruna-versie
Noot
* ↑ Zwarte Beertjes
# Fuentespalda

Fuentespalda is een gemeente in de Spaanse provincie Teruel in de regio Aragón met een oppervlakte van 39,00 km². Fuentespalda telt 291 inwoners (1 januari 2016).
# Frank Goergen

Frank Goergen (27 juli 1968) is een voormalig voetballer uit Luxemburg. Hij speelde als middenvelder gedurende zijn carrière. Goergen beëindigde zijn loopbaan in 1999 bij Avenir Beggen.

## Interlandcarrière

Goergen kwam één keer uit voor de nationale ploeg van Luxemburg in de periode 1990-1998. Onder leiding van bondscoach Paul Philipp maakte hij zijn debuut op 28 maart 1990 in de vriendschappelijke wedstrijd tegen IJsland, die met 2-1 werd verloren. Ook doelman Paul Koch (Red Boys) maakte in die wedstrijd voor het eerst zijn opwachting in de nationale A-ploeg van het groothertogdom.

## Erelijst
### Avenir Beggen

* Landskampioen
    1993, 1994
* Beker van Luxemburg
    1992, 1993, 1994
# Takadonta takamukui

Takadonta takamukui is een vlinder uit de familie van de tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1919 door Matsumura.
# Pieszków (powiat Lwówecki)

Pieszków (Duits: Petersdorf) is een dorp in het Poolse woiwodschap Neder-Silezië, in het district Lwówecki. De plaats maakt deel uit van de gemeente Lwówek Śląski.

## Naamgeving

Uit oude archieven van het dorp bleken verschillende varianten van spelling Petersdorf te bestaan. In 1217 werd de naam geschreven als Petirzdorf, in 1677 Peterßdorff, in 1687 Petersdorff, in 1726 Pettersdorff en Petersdorf, in 1825 Pitschdorf en Petersdorf. In 1945 nadat het gebied onder Pools bestuur kwam, kreeg het dorp de naam Piotrowin, wat werd gewijzigd in 1947 tot Pieszkowice en uiteindelijk tot het huidige Pieszków.

## Demografische ontwikkeling

Het grootste inwonertal van Pieszków werd bereikt in 1885. Sindsdien zijn de aantallen sterk gedaald. Volgens de laatste volkstelling in 2011 had Pieszków slechts 54 inwoners.
bevolkingsgrafiek van Pieszków vanaf 1786 tot 2011:
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Pieszków (powiat lwówecki) op de Poolstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (pl) GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
# Hof van Thurn en Tassis

Het Hof van Thurn en Tassis, ook bekend als het Hôtel des Princes de la Tour et Tassis, is een voormalig stadspaleis van de keizerlijke postmeesters. Het bevond zich op de hoek van de later aangelegde Kleine Zavel en de Regentschapsstraat in Brussel.
Het werd opgericht rond 1516 door Frans van Tassis, die al enige tijd van Mechelen naar Brussel was verhuisd. Hij vestigde er zijn residentie en ook het hoofdkwartier van zijn befaamde postonderneming. De postpaarden graasden op de plaats waar later een groot goederenstation kwam. Het hof werd herhaaldelijk verfraaid en stond bekend om zijn tuinen. In 1701 werd de familie uit Brussel verdreven door het uitbreken van de Spaanse Successieoorlog. Eugeen Alexander van Thurn en Tassis bracht het activiteitencentrum over naar Frankfurt am Main en later naar Regensburg. Toch bleef het Brusselse paleis nog functioneren en verkocht de familie het pas in 1776.
In 1832 nam het Koninklijk Conservatorium Brussel zijn intrek in het hof. Koning Leopold I slaagde erin François-Joseph Fétis aan te trekken uit Parijs. In 1872 werd het hof afgebroken om plaats te maken voor het doortrekken van de Regentschapsstraat. Het nieuwe conservatorium lag aan deze nieuwe straat. Twee gedenkplaten op een aangrenzend hoekpand herinneren nog aan het glorieuze verleden.
In het hof bevond zich een standbeeld van Minerva, de beschermster van paarden. Dit kunstwerk van Hiëronymus II Duquesnoy is overgebracht naar het familieslot Sint-Emmeram in Regensburg, waar het de traphal siert.

## Voetnoten

* ↑ (fr) Christian Laporte, Du Sablon à l’Europe postale. La Libre (15 december 2016). Geraadpleegd op 17 december 2016.
* ↑ Roel Jacobs (2006). Een geschiedenis van Brussel. Lannoo, p. 132-133.
* ↑ Wolfgang Behringer, Brussel, centrum van het internationale postnet (pdf), in: De post van Thurn und Taxis - La Poste des Tour et Tassis, 1489-1794, vertaald uit het Duits door G. Van Cauwenberge, Brussel, 1992, blz. 40
* ↑ (fr) Chronologie van Frans van Tassis op Kronobase. Geraadpleegd op 17 december 2016.