OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Erik Kwakernaak

Erik Kwakernaak (Delft, 1942) is een Nederlandse expert op het gebied van de didactiek van de moderne vreemde talen.

## Levensloop

Erik Kwakernaak werd vooral bekend door zijn wetenschappelijke publicaties en vakpublicaties op het terrein van de vakdidactiek van de moderne vreemde talen. Hij studeerde Duitse taal- en letterkunde aan de Rijksuniversiteit Leiden. Na zes jaar als lector Nederlands aan de Universiteit van Aarhus in Denemarken werd hij in 1975 docent vakdidactiek en taalvaardigheid Duits aan de Lerarenopleiding Zuidwest-Nederland (Hogeschool Rotterdam) in Delft. Van 1988 tot 2007 was hij als vakdidacticus Duits verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen, waar hij in 1996 promoveerde op het proefschrift Grammatik im Fremdsprachenunterricht. Geschichte und Innovationsmöglichkeiten am Beispiel Deutsch als Fremdsprache in den Niederlanden. De laatste jaren heeft Kwakernaak ook gepubliceerd over de geschiedenis van het vreemdetalenonderwijs in Nederland.

## Publicaties

Sinds 1979 publiceert Kwakernaak over vreemdetalenonderwijs. Veel artikelen verschenen in het tijdschrift Levende Talen, voortgezet als Levende Talen Magazine ofwel LTM. Enkele thema’s die in zijn bijdragen regelmatig de aandacht krijgen zijn grammaticaonderwijs, toetsing, Europees referentiekader (ERK), actuele onderwijsvernieuwingen en zijn pleidooi voor meer doeltaalgebruik in de vreemdetalenles. Bovendien verschenen van hem onder andere publicaties in Duitstalige wetenschappelijke tijdschriften als Deutsch als Fremdsprache en Babylonia. Ook werkte hij mee aan de SLO-publicatie Advies-grammaticaleerlijnen Duits en Frans uit 2006 en aan diverse leergangen Duits. Sinds 2006 maakt Erik Kwakernaak deel uit van de redactie van Levende Talen Magazine (kort: LTM). In 2009 verscheen van hem Didactiek van het vreemdetalenonderwijs, waarvan in 2015 de tweede druk verscheen. Dit werk geldt als handboek aan de Nederlandse lerarenopleidingen voor docenten in een van de moderne vreemde talen. Een keuze uit zijn kortere, columnachtige LTM-bijdragen over de Duitse taal en taalonderwijsproblemen werd in 2012 gebundeld en gepubliceerd onder de titel Vreemd gedoe: voer voor leraren Duits. In 2015 publiceerde Kwakernaak met Hans Hulshof en Frans Wilhelm Geschiedenis van het talenonderwijs in Nederland. Onderwijs in de moderne talen van 1500 tot heden. Eerder al had hij in het Levende Talenjubileumjaar 2011 een historische bijdrage geleverd aan het jubileumboek Verleden en toekomst van het taalonderwijs. Honderd jaar Levende Talen 1911-2011 en had hij meegewerkt aan de website Talenexpo. Honderd jaar Levende Talenonderwijs in Nederland,. Ter gelegenheid van honderd jaar Levende Talenpublicaties schreef hij in 2014 een historische inleiding bij de poëziebundel Ik las met de klas een heerlijk gedicht
# Yola bicristata

Yola bicristata is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1882 door Sharp.
# Thorictus castaneus

Thorictus castaneus is een keversoort uit de familie spektorren (Dermestidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1834 gepubliceerd door Ernst Friedrich Germar.
# Rhopalomyia brevibulla

Rhopalomyia brevibulla is een muggensoort uit de familie van de galmuggen (Cecidomyiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1983 door Gagne.
# Lavotsjkin La-15

De Lavotsjkin La-15 (Russisch: Лавочкин Ла-15) (NAVO-codenaam: Fantail), in eerste instantie aangeduid met La-174, was een vroege Sovjet-Russische straaljager ontworpen door Lavotsjkin en tegenhanger van de Mikojan-Goerevitsj MiG-15.

## Ontwikkeling

De La-15 was het resultaat van series van ontwikkelingen die begonnen met de La-168 in 1947 en doorgingen met de La-176 later in 1948. Ze waren ontworpen voor de Britse motoren Rolls-Royce Derwent V en Nene, aangekocht door de Sovjets in 1947, en daarna gekopieerd als RD-500 en RD-45. De Derwent aangedreven La-174 was ontworpen als back-up voor het geval het de Britten niet lukte om een sterkere naverbrander variant van de Nene te ontwikkelen. Het eerste prototype van de La-174 vloog slechts 9 dagen na de concurrent MiG-15 op 8 januari 1948. Het eerste prototype ging echter verloren op 11 mei 1948 door trillingen. De proeven gingen verder met een verbeterd tweede prototype, aangeduid "174D". Van augustus tot 25 september 1948 onderging hij staatstests. In vergelijking met de Nene-aangedreven MiG-15 had de La-174 bijna dezelfde maximumsnelheid en betere wendbaarheid met een ietwat mindere klimsnelheid. Terwijl het tweede prototype nog getest werd in augustus werd het type al in productie genomen in september 1948. In april 1949 kreeg het de officiële benaming La-15.
De La-15 had een sigaarvormige romp, pijlvleugels en stabilizers hoog op de staartvin, waardoor het bijna een T-staart werd. In de basis leek hij erg op de veel bekendere MiG-15, afgezien dat het een iets slanker voorkomen had en hoog geplaatste vleugels. Hij was erg populair bij de piloten omdat hij makkelijk te besturen was en de drukcabine was een voordeel op grote hoogte. Toch was het officiële enthousiasme voor de La-15 gering, voornamelijk omdat het ontwerp speciale, en dus dure, gereedschappen nodig had. Met de komst van de Klimov VK-1 motor, een verbeterde Nene, besloten de Sovjets nog maar één jager te produceren, en kozen voor de MiG-15bis, ondanks de nieuwste Lavotsjkin jagers met VK-1 motor La-168 en La-176 die betere prestaties leverden. De MiG-15 had dan iets mindere prestaties, hij was wel veel makkelijker en sneller te produceren.
Er zijn 235 La-15's gebouwd en ze deden dienst bij de Sovjet Luchtmacht tot 1954. Er werd ook een twee-zits trainerversie ontwikkeld als La-180, en zou in productie moeten gaan als La-15UTI, maar toen de officiële belangstelling voor de La-15 af nam, werd ook de trainer afgeblazen voordat de massaproductie begon, en er werden er slechts 2 gemaakt.
# Jozef Pignatelli

Jozef Maria Pignatelli of Giuseppe Maria Pignatelli (Zaragoza, 1737 - 11 november 1811) was een belangrijke jezuïet tijdens de onderdrukking van de Sociëteit van Jezus van tussen 1773 en 1814.

## Leven

Pignatelli werd geboren uit een Spaanse moeder en een Italiaanse adellijk vader. Toen hij op zijn negende wees werd, ging hij op het jezuïetencollege van Zaragoza wonen. In 1753 trad hij samen met zijn broer toe tot de jezuïetenorde in Tarragona. In die tijd kreeg hij ook tuberculose, een ziekte die hem de rest van zijn leven zou achtervolgen. In 1763 ontving hij de priesterwijding. Hij was als leraar werkzaam in Manresa, Bilbao en Zaragoza.
Door een decreet van koning Karel III van Spanje werd hij in april 1767 uit Spanje verdreven. Hoewel hij op grond van zijn adellijke titel het recht had om te blijven, ging hij toch met zijn verdreven medebroeders mee. Gaandeweg werd duidelijk dat de jezuïeten overal opgeheven werden, behalve in Pruisen en Rusland. Pignatelli stelde alles in het werk om de overblijfselen van de Sociëteit van Jezus bij elkaar te houden. Het is onder andere aan zijn inspanning te danken dat de orde na 41 jaar onderdrukt te zijn geweest, weer snel tot bloei kon komen.
Groepen voormalige jezuïeten vormden nieuwe organisaties, zoals de Sociëteit van het Heilig Hart van Jezus in Frankrijk en de Sociëteit van het Geloof van Jezus in Italië. De jezuïeten bestonden verder nog in Rusland en Pignatelli verbond zich met hen, hoewel hij in Italië woonachtig bleef. In 1775 gaf paus Pius VI toestemming aan jezuïeten uit andere landen om tot de Russische medebroeders toe te treden. In 1799 werd de oprichting van een noviciaat in Colorno (Italië) toegestaan. Pignatelli werd de eerste nieuwe novicenmeester. In 1801 werden de jezuïeten opnieuw toegelaten door Karel Emanuel IV van Sardinië, die zelf in 1815 tot de orde toe zou treden. Helaas heeft Pignatelli het complete herstel van de sociëteit niet meer vanuit Italië kunnen meemaken.

## Verering

Jozef Maria Pignatelli werd op 21 mei 1933 zalig verklaard door paus Pius XI. Zijn heilgverklaring volgde in 1954. Zijn gedenkdag was vroeger op 11 november, tegenwoordig op 15 november en op sommige kalenders 28 november.
* Biblioteca Nacional de España: XX1519742
* Gemeinsame Normdatei: 123022681
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8085 5666
* Library of Congress Control Number: no92018361
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00916393
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0125632
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 087337509
* Virtual International Authority File: 5829646
* WorldCat (via VIAF): 5829646
# Thomisus shillongensis

Thomisus shillongensis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Thomisus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1963 door Sen.
# Gualeguay

Gualeguay kan verwijzen naar:
* Gualeguay (departement), departement in provincie Entre Ríos, Argentinië
* Gualeguay (Entre Ríos), plaats in gelijknamige departement in provincie Entre Ríos, Argentinië
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Gualeguay en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Eriogenes

Eriogenes is een geslacht van vlinders van de familie sikkelmotten (Oecophoridae), uit de onderfamilie Stenomatinae.

## Soorten

* E. cossoides (Butler, 1882)
* E. mesogypsa Meyrick, 1925
* E. meyricki Duckworth, 1973
# Yola consanguinea

Yola consanguinea is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Régimbart.
# Rhyacophila lobifera

Rhyacophila lobifera is een schietmot uit de familie Rhyacophilidae. De soort komt voor in het Nearctisch gebied.
# Jucuruçu

Jucuruçu is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Bahia. De gemeente telt 10.516 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten

De gemeente grenst aan Guaratinga, Itamaraju, Vereda en de deelstaat Minas Gerais.
* Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, Inwonertallen 2009
# Thomisus rigoratus

Thomisus rigoratus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de krabspinnen (Thomisidae).
Het dier behoort tot het geslacht Thomisus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Eugène Simon.
# Gualdo

Gualdo is een gemeente in de Italiaanse provincie Macerata (regio Marche) en telt 924 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 22,1 km², de bevolkingsdichtheid is 42 inwoners per km².

## Demografie

Gualdo telt ongeveer 356 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 4,7% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 965 |
| 2001 | 920 |

## Geografie

Gualdo grenst aan de volgende gemeenten: Amandola (AP), Penna San Giovanni, San Ginesio, Sant'Angelo in Pontano, Sarnano.
* Italiaans bureau voor statistiek
Acquacanina · Apiro · Appignano · Belforte del Chienti · Bolognola · Caldarola · Camerino · Camporotondo di Fiastrone · Castelraimondo · Castelsantangelo sul Nera · Cessapalombo · Cingoli · Civitanova Marche · Colmurano · Corridonia · Esanatoglia · Fiastra · Fiuminata · Gagliole · Gualdo · Loro Piceno · Macerata · Matelica · Mogliano · Monte Cavallo · Monte San Giusto · Monte San Martino · Montecassiano · Montecosaro · Montefano · Montelupone · Morrovalle · Muccia · Penna San Giovanni · Petriolo · Pieve Torina · Pioraco · Poggio San Vicino · Pollenza · Porto Recanati · Potenza Picena · Recanati · Ripe San Ginesio · San Ginesio · San Severino Marche · Sant'Angelo in Pontano · Sarnano · Sefro · Serrapetrona · Serravalle di Chienti · Tolentino · Treia · Urbisaglia · Ussita · Valfornace · Visso
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Eriogyna pyretorum

Eriogyna pyretorum (syn. Saturnia pyretorum) is een vlinder uit de familie van de nachtpauwogen (Saturniidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1847 door Westwood.
# Rijksbeschermd gezicht Stevensweert

Gezicht Stevensweert is een van rijkswege beschermd dorpsgezicht in Stevensweert in de Nederlandse provincie Limburg. De procedure voor aanwijzing werd gestart op 5 november 1987. Het gebied werd op 14 december 1993 definitief aangewezen. Het beschermd gezicht beslaat een oppervlakte van 24,4 hectare.
Panden die binnen een beschermd gezicht vallen krijgen niet automatisch de status van beschermd monument. Wel zal de gemeente het bestemmingsplan aanpassen om nieuwe ontwikkelingen in het gebied te reguleren. De gezichtsbescherming richt zich op de stedenbouwkundige en cultuurhistorische waardering van een gebied en wil het toekomstig functioneren daarvan veiligstellen.

## Externe link

* Aanwijzingsbesluit en andere documenten
* Kaart met stads- en dorpsgezichten, www.cultureelerfgoed.nl/www.kich.nl, 2012
# Leif Eriksson runensteen

De Leif Eriksson runensteen is een runensteen ontdekt door de eigenaar van het Nomans Land eiland, Joshua Crane in 1920. Het verhaal gaat dat hij op een late middag in november 1926, toen de ondergaande zon laag aan de horizon stond, vreemde letters op een grote zwarte steen aan de rand van het water zag. De rots was bijna altijd ondergedompeld en onzichtbaar behalve bij extreem laag tij. De vreemde symbolen die in de steen waren gesneden, waren onbegrijpelijk voor hem.
De vreemde symbolen werden gefotografeerd in 1927 door de schrijver, Edward F. Gray, die onderzoek deed naar de reizen van de Noormannen naar Noord-Amerika voor een boek. Hij merkte op dat de steen moeilijk te fotograferen was omdat de symbolen pas volledig zichtbaar werden bij extreem laag tij.
De "runen" waren ongeveer vier centimeter hoog, de bovenste twee lijnen zijn vrij gelijkmatig verdeeld. De onderste twee zijn niet compleet of versleten door de erosie van wind en golven. Mr. Gray was geen kenner van runen, de geschreven taal van de Noormannen, maar na verdere inspanningen om de letters te ontcijferen concludeerde hij dat de eerste twee regels "Leif Eriksson, 1001" lezen. De onderste lijnen werden niet vertaald, hoewel er wordt gesuggereerd dat de symbolen het woord "Vinland" uitbeelden.
Gray stuurde de foto's naar de universiteit van Oslo voor onderzoek. Daar onderzochte de hoogleraren A.W. Brøgger en Magnus Olsen de foto's. Op basis van de beelden, trokken ze de authenticiteit van de inscriptie ernstig in twijfel. Zij zetten vraagtekens bij sommige runen en het gebruik van de Romeinse cijfers voor de datum. Dit laatste was tamelijk doorslaggevend bewijs tegen de geldigheid van de steen, omdat Romeinse cijfers niet werden gebruikt voor de 14e of 15e eeuw in Scandinavië. Hoogleraar Finnur Jónsson van de Universiteit van Kopenhagen concludeerde dat het opschrift dateert van ergens na 1500.
# Kabelbaan van Dinant

De kabelbaan van Dinant (Frans: Téléphérique de Dinant) is een kabelbaan om de Citadel van Dinant te bereiken. Het benedenstation bevindt zich op het einde van een doodlopende straat, aan de voet van de Collegiale kerk Onze-Lieve-Vrouw van Dinant. De kabelbaan dateert uit 1956 en werd gebouwd door de firma Pohlig uit Keulen. Ze werd in 1997 gerenoveerd. Het gebruik van de kabelbaan is inbegrepen in het toegangsticket voor de citadel.

## Idee

De financiering van de kabelbaan gebeurde door de Belgische staat. In de aanloop naar de wereldtentoonstelling Expo 58 verzocht de staat de steden projecten in te dienen voor de toeristische ontsluiting van Belgische steden en streken die de bezoekers van de wereldtentoonstelling zouden aanmoedigen een bezoek aan België te verlengen met bijkomende dagen op andere locaties. De steden Hoei en Dinant dienden beide een project in met kabelbaan, nog ongezien in België op dat moment. Het project werd weerhouden, en Dinant kreeg zijn kabelbaan.

## Bouw

Het dalstation bevindt zich op een hoogte van 100 meter, het bergstation op circa 250 m. De kabelbaan overbrugt zonder pylonen een hoogte van ca. 150 meter of het equivalent van een beklimming die naast stijgende stroken onder meer ook 408 treden omvat.
De draagkabel heeft een diameter van 38 mm, de trekkabel van 19 mm.

## Renovatie

In 1997 werden de oorspronkelijke grijze cabines vervangen door twee cabines van de Zwitserse leverancier Gangloff met grote panoramische ramen en een beschildering in blauw en wit. Automatisatie maakt mogelijk dat geen conducteur meer meerijdt wat plaats maakt voor bijkomende bezoekers en spaart op de exploitatiekost. Toegangshekjes laten enkel het maximum van zeventien bezoekers per traject toe, of 1.360 kg. Ook deuren openen en sluiten automatisch, de kabelbaan kan bediend worden door een enkele medewerker in het bergstation. De renovatie van 1997 kostte 20 miljoen Belgische frank, een kleine 500.000 euro.
De kabelbaan waarvan de trekkabel en cabines een snelheid van 3,5 m/s halen laten toe 340 personen per uur per richting te vervoeren
* ↑ Lift-World.info
* ↑ (fr) TPH V de la Citadelle de Dinant, remontees-mecaniques.net. Gearchiveerd op 9 augustus 2022.
* ↑ Zie website. Gearchiveerd op 20 juli 2017. Geraadpleegd op 20 juli 2017.
# Thresiaella caudata

Thresiaella caudata is een vliesvleugelig insect uit de familie bronswespen (Chalcididae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Narendran.
# Gualdo Cattaneo

Gualdo Cattaneo is een gemeente in de Italiaanse provincie Perugia (regio Umbrië) en telt 6251 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 96,7 km², de bevolkingsdichtheid is 65 inwoners per km². Op het grondgebied liggen onder andere een klein vliegveld (Aviosuperficie Sagrantino) en de energiecentrale 'Il Perugino' van ENEL, die echter al jaren is stilgelegd. Gualdo Cattaneo is ook bekend als een van de vier gemeenten waar de druiven voor de Sagrantino-wijn mogen vandaan komen.

## Demografie

Gualdo Cattaneo telt ongeveer 2233 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 2,9% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 5883 |
| 2001 | 6056 |

## Geografie

De gemeente ligt op ongeveer 446 m boven zeeniveau.
Gualdo Cattaneo grenst aan de volgende gemeenten: Bettona, Bevagna, Cannara, Collazzone, Giano dell'Umbria, Massa Martana, Montefalco en Todi.
* Italiaans bureau voor statistiek
Assisi · Bastia Umbra · Bettona · Bevagna · Campello sul Clitunno · Cannara · Cascia · Castel Ritaldi · Castiglione del Lago · Cerreto di Spoleto · Citerna · Città della Pieve · Città di Castello · Collazzone · Corciano · Costacciaro · Deruta · Foligno · Fossato di Vico · Fratta Todina · Giano dell'Umbria · Gualdo Cattaneo · Gualdo Tadino · Gubbio · Lisciano Niccone · Magione · Marsciano · Massa Martana · Monte Castello di Vibio · Monte Santa Maria Tiberina · Montefalco · Monteleone di Spoleto · Montone · Nocera Umbra · Norcia · Paciano · Panicale · Passignano sul Trasimeno · Perugia · Piegaro · Pietralunga · Poggiodomo · Preci · San Giustino · Sant'Anatolia di Narco · Scheggia e Pascelupo · Scheggino · Sellano · Sigillo · Spello · Spoleto · Todi · Torgiano · Trevi · Tuoro sul Trasimeno · Umbertide · Valfabbrica · Vallo di Nera · Valtopina
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Etnografie

Etnografie is een methode van de etnologie en culturele antropologie om etniciteit in kaart te brengen.
In de sociolinguïstiek duidt het woord op een systematische methode om door bestudering van plaatselijke attitudes, en niet het minst talige attitudes, verschillende bevolkingsgroepen te onderscheiden.
In het geval van weinig bekende stammen komt etnografisch onderzoek in praktijk neer op het bewerkstelligen van scheidingslijnen tussen verschillende gemeenschappen: talen worden bestudeerd, lokale variaties en dialecten worden geregistreerd, en de verschillende volkeren kunnen alzo worden beschreven. Ook binnen één en dezelfde stam kan sociolinguïstisch onderzoek de cultuur, hiërarchische verhoudingen en spirituele overtuigingen van tribale groepen en klassen aan het licht brengen.
In een algemenere context kan etnografie op het algehele scala van volksgebonden culturele fenomenen worden toegepast: de vraag wat is een volk is voor deze discipline uiterst relevant. Groepsidentificatie en raciale connecties gelden bijgevolg als bewijs voor de stelling dit is een volk; de studie hoeft niet tot 'exotische' volkeren beperkt te blijven: ook in 'geciviliseerde', westerse beschavingen is sprake van collectief bewustzijn, waardoor mensen zichzelf als volk beschouwen.
De scheidingslijn tussen zuivere sociolinguïstiek en etnografie is niet steeds even duidelijk: überhaupt kan men stellen dat etnografie, hoewel zeer dikwijls op sociolinguïstiek steunend, een algemener, antropologische tak van de sociale wetenschappen is. Desalniettemin is sociolinguïstisch onderzoek veelal een vorm van etnografie, en vice versa.
# ZSC

ZSC kan verwijzen naar:
* Zeldenrust-Steelantcollege, later omgedoopt tot Lodewijk College, een middelbare school in Terneuzen
* ZSC (Westerhoven), een voetbalclub uit Westerhoven
* ZSC '62, een voetbalclub uit Scharendijke
* ZSC '04, een zaalvoetbalclub uit Zandvoort
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van ZSC en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.