OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Gebouw Leidsch Dagblad

Het Gebouw Leidsch Dagblad is een kantoorgebouw aan de Witte Singel 1 in Leiden. Het is in 1916-1917 ontworpen door architect Willem Marinus Dudok voor het Leidsch Dagblad in opdracht van George Henri Sijthoff. De dagelijkse leiding over de bouw was in handen van architect J.J.P. Oud, op dat moment lid van kunstenaarsgroep De Stijl en bekend van Café de Unie in Rotterdam. Het gebouw bood plaats aan de redactie. Erachter lag de hal voor de drukkerij.

## Dudok

De Nederlandse architect en stedebouwkundige Dudok ontwierp de meeste wijken, scholen en gemeentelijke gebouwen voor de gemeente Hilversum en bepaalde daarmee in belangrijke mate het gezicht van deze stad. Vóór deze periode ontwierp hij een tweetal gebouwen in Leiden: de Hoogere Burger School aan de Burggravenlaan 2 - nu onderdeel van het Bonaventuracollege - en dit gebouw voor het Leidsch Dagblad.
Dudok was gebonden aan de driehoekige vorm van het beschikbare terrein, gelegen bij de Haagweg en tussen Maliebaan en Witte Singel. Hij ontwierp een opvallend gebouw, samengesteld uit een hoog, vierkant hoofdgebouw met een driehoek aan de zijde van de Witte Singel en een rechthoek die parallel liep aan het water langs de Maliebaan. Het gebouw was specifiek toegesneden op gebruik door de redactie en drukkerij van het Leidsch Dagblad, dat sinds de oprichting in 1860 aan de Doezastraat 1 was gevestigd.

## W.C. Brouwer

Het gebouw is onder meer bezienswaardig vanwege de door W.C. Brouwer ontworpen ornamenten, die samen met de glas-in-loodramen refereren aan de functie van het gebouw en de krant in het algemeen. Zo verwijzen de hanen aan de buitenzijde van het gebouw naar het nieuws dat in alle vroegte wordt verspreid. Aan de zijkanten van de hoofdingang verbeeldde Brouwer in aardewerk de werkzaamheden van de journalist: spreken en schrijven. De ramen in de grote zaal beneden tonen drie aspecten van de krant: kritiek, nieuws en advertentie. Sierlijke smeedijzeren letters gaven de naam van de krant aan, en markeerden de ingang naar de 'tijdingzaal'. Hier kon het publiek het laatste nieuws alvast lezen.

## Huidig gebruik

In 1992 werd de drukkerij gesloten. De krant werd voortaan in Haarlem gedrukt, bij het Haarlems Dagblad. Enkele jaren later verliet ook de redactie het pand, en verhuisde in afgeslankte vorm naar een kantoorpand aan de Rooseveltstraat te Leiden. Na een periode van leegstand werd de drukkerij gesloopt. In plaats daarvan werd op die plaats een modern kantoorgebouw gekoppeld aan het als rijksmonument aangewezen hoofdgebouw van het Leidsch Dagblad. Het geheel is nu in gebruik bij de Rechtbank Den Haag en de reclassering.
* De hanen: symbool van vroege nieuws
* Smeedijzeren letters: Ingang tydingzaal

## Externe link

* Leidsch Dagblad Gebouw – 1917, Rijnlands Architectuur Platform
# Geodia gibberosa

Geodia gibberosa is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). De spons behoort tot het geslacht Geodia en behoort tot de familie Geodiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1815 door Jean-Baptiste de Lamarck. Deze zeesponssoort wordt in de Caraïben aangetroffen en door karetschildpadden wordt gegeten.

## Beschrijving

Geodia gibberosa is een grote, dichte spons. Het kan wit of bleekgeel zijn als het wordt blootgesteld aan heel weinig licht, of donkerbruin in gebieden met veel licht. Het heeft meestal de vorm van een knobbelige, vuistachtige massa, vaak tot 50 cm in diameter. Het kan ook voorkomen als een bolvormige massa zonder uitsteeksels en het is ook bekend dat het grote kolonies vormt die lijken op ronde kalkhoudende rotsen. Het skelet is een stel kiezelnaalden die vanuit het midden nabij het oppervlak naar buiten uitstralen, veel meer willekeurig verspreid aan de binnenkant.

## Verspreiding en leefgebied

Geodia gibberosa wordt gevonden in de Bahama's, Florida, Brazilië en West-Afrika. Het wordt vaak gevonden in ondiepe wateren met harde bodems, meestal in hetzelfde gebied als zeegrassen.
* van Soest, R. (2011). Geodia gibberosa Lamarck, 1815. In: Van Soest, R.W.M, Boury-Esnault, N., Hooper, J.N.A., Rützler, K, de Voogd, N.J., Alvarez de Glasby, B., Hajdu, E., Pisera, A.B., Manconi, R., Schoenberg, C., Janussen, D., Tabachnick, K.R., Klautau, M., Picton, B., Kelly, M., Vacelet, J. (2011) World Porifera database. Gebaseerd op informatie uit het World Register of Marine Species, te vinden op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=170126.
* ↑ WorMS
# Geodia globus

Geodia globus is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Geodia en behoort tot de familie Geodiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1870 door Schmidt.
# Gele myolepta

De gele myolepta (Myolepta dubia) is een vliegensoort uit de familie van de zweefvliegen (Syrphidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1805 door Fabricius.
# Geotrogus magagnosci

Geotrogus magagnosci is een keversoort uit de familie bladsprietkevers (Scarabaeidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1842 door Guerin-Meneville.
# Geotrigona subgrisea

Geotrigona subgrisea is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Cockerell.
# Geniascota patagiata

Geniascota patagiata is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1926 door Hampson.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Gereformeerde kerk (Rossum)

De gereformeerde kerk is een voormalig kerkgebouw van de gereformeerden, gelegen aan Kerkstraat 26 te Rossum.

## Geschiedenis

De gereformeerde gemeente werd opgericht in 1893. Aanvankelijk kerkte men in een woonhuis. In 1898 werd een eigen kerkgebouw in gebruik genomen.
Dit eenvoudige bakstenen zaalkerkje had aanvankelijk een dak van golfplaten, daarom het wel als "de blikken trommel" aangeduid: een (hagel-)bui maakte de predikant welhaast onverstaanbaar. Van 1932-1936 vonden renovaties plaats, en ook in 1964 werd het gerestaureerd.
Ten gevolge van de kerkenfusie tot PKN werd het kerkje in 2006 afgestoten. Er werden nog tot in 2014 culturele manifestaties en dergelijke in gegeven, maar vervolgens werd het omgebouwd tot woonhuis. Een dakruiter is nog steeds aanwezig.
* ReliWiki
# Gereformeerde kerk (Onderdendam)

De Gereformeerde kerk van Onderdendam is een kerkgebouw ontworpen door architect Albert Wiersema uit 1932. Het staat aan de Bedumerweg en is gebouwd in de stijl van de Groninger variant van de Amsterdamse School. De kerk verving een te krap geworden gebouw waarin de gereformeerden te Onderdendam sinds 1914 hadden gekerkt.
De bakstenen zaalkerk en de grote aanbouw aan de achterzijde hebben een zadeldak van blauwzwarte dakpannen. Aan beide kanten bevindt zich een tweezijdige uitbouw met plat dak. In de kerkramen is gekleurd glas in lood aangebracht. De hoge kerktoren staat in het midden van de symmetrische kerk en heeft een gebogen "mijtervormig" zadeldak met koperen bedekking. Het ingangsportaal in de voet van de toren heeft een halfronde dubbele deur met bakstenen decoraties in Amsterdamse School-stijl. De entree is in de jaren tachtig verplaatst naar de noordgevel. Er kwamen toen een vergaderruimte en rouwkamer bij.
De kerkzaal wordt overkapt door een betimmerd paraboolgewelf. Het houten kerkmeubilair, waaiervormig opgesteld, is ontworpen in Amsterdamse School-stijl. Het orgel van Valckx & Van Kouteren uit 1936 is niet bij de rijksmonumentale status inbegrepen, maar wel de ook door Wiersema ontworpen pastorie en de omheining van de kerk.
Sinds de kerkenfusie van 2004 gebruikt de Protestantse Kerk in Nederland de voormalige Hervormde kerk als godshuis. De Gereformeerde kerk is niet meer voor reguliere kerkdiensten in gebruik en is in september 2015 overgedragen aan de Stichting Oude Groninger Kerken.

## Externe link

* Onderdendam: Gereformeerde kerk op website SOGK.
* ↑ Gereformeerde kerk Onderdendam naar SOGK, De Erfgoedstem, 14 september 2015.
# Gedenkraam in de Oosterkerk (Aalten)

Het gedenkraam in de Oosterkerk is een oorlogsmonument in de Nederlandse plaats Aalten.

## Achtergrond

Thomas Delleman (1898-1977) was van 1930-1938 predikant in Aalten en stond daarna in Kralingen. Na het bombardement op Rotterdam (1940) nam hij het initiatief om Kralingse kinderen voor een vakantie onder te brengen in Aalten. In totaal werden er tijdens de Tweede Wereldoorlog ca. 800 kinderen opgevangen. Delleman zorgde er ook voor dat jongeren die de Arbeitseinsatz wilden ontlopen konden onderduiken in Aalten. In 1943 werden nog eens zo'n 500 geëvacueerden uit Scheveningen ondergebracht in Aalten. In de hongerjaren werd vanuit Aalten geregeld per trein voedsel naar het westen gestuurd.
Binnen een aantal maanden na de oorlog werd een comité gevormd dat een gedenkraam wilde laten maken om de bevolking van Aalten te bedanken. Het zou aanvankelijk in de Westerkerk worden geplaatst, waar tijdens een razzia in 1944 meer dan veertig jongemannen waren opgepakt. In de Oosterkerk waren echter alle ramen gesneuveld nadat in januari 1945 een V1 in de buurt was neergekomen, vandaar dat werd gekozen voor de laatste. Het glas-in-loodraam werd ontworpen door Marius Richters en uitgevoerd door Henri van Lamoen. In het raam zijn figuren en gebeurtenissen uit de oorlogsjaren verwerkt. Het werd geplaatst in de voorgevel van de Oosterkerk en op 13 juli 1946 door dominee Delleman onthuld. De plechtigheid werd door de NCRV op de radio uitgezonden.
In 1947 zijn twee zijramen toegevoegd, met links een afbeelding van het zegel van de Gereformeerde Kerk van Kralingen en in het rechterraam het zegel van de Gereformeerde Kerk van Aalten.

## Beschrijving

Het hoofdraam is geplaatst in een trifora. Bovenaan prijkt het wapen van Nederland, met het devies Je maintiendrai. Daaronder de Nederlandse maagd, met in haar rechterhand de Nederlandse vlag en in de linkerhand een brandende fakkel. De boer en metselaar aan weerszijden van de maagd verwijzen naar de wederopbouw. De centrale figuren in het raam staan een laag lager: in het midden een boer en een boerin, omringd door kinderen en een onderduiker. Vanuit beide zijkanten stappen Duitse soldaten met bajonet, het raam binnen. Linksonder staan uitgehongerde vrouwen en kinderen, rechtsonder keert een groep mensen voorzien van levensmiddelen weer naar huis terug.
Midden onderin staan het wapen van Aalten met de lindeboom en het wapen van Oranje, waarlangs een banderol loopt met de tekst "Uit dankbaarheid voor hulp in oorlogstijd, soli Deo gloria". Elders op het raam worden diverse Bijbelteksten vermeld.
In de beide zijramen, die later zijn aangebracht, staan de symbolen van de vier evangelisten, beeltenissen van Mozes en Jesaja en onderaan de wapens van Rotterdam, Scheveningen, Utrecht, Amsterdam, Kralingen en een Davidsster. Helemaal onderin staan dichtregels van Muus Jacobse:
   Maar als ik leven mag tot de bevrijding en juichen op het overwinningsfeest, God, doe mij dan dit weten, wat voorbijging aan nood en leed is niet vergeefs geweest.
# Gedenkraam in het gemeentehuis

Gedenkraam in het gemeentehuis kan verwijzen naar:
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Bedum)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Bolsward)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Grouw)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Heemstede)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (IJlst)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Kamerik)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Mantgum)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Sellingen)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Vught)
* Gedenkraam in het gemeentehuis (Westerbork)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Gedenkraam in het gemeentehuis en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Georges Snoy

Georges Idesbalde Marie Ghislain Snoy (Parijs, 21 maart 1844 - Eigenbrakel, 29 november 1923) was een Belgisch volksvertegenwoordiger.

## Biografie
### Familie

Baron Georges Snoy was een telg uit de familie Snoy. Hij was de enige zoon van Alphonse Snoy (1820-1844) en Julienne de la Croix de Chevrières de Sayve (1819-1897). Hij was pas een maand oud wanneer zijn vader overleed. Na dit vroegtijdig overlijden hertrouwde de weduwe met graaf Léon de Robiano, burgemeester van Kasteelbrakel en senator. Hij was een halfbroer van graaf Stanislas de Robiano, burgemeester van Kasteelbrakel.
Hij trouwde in 1871 in Wez-Velvain met gravin Alix du Chastel de la Howarderie (1849-1934), dochter van graaf Henri du Chastel de la Howarderie, burgemeester van Wez-Velvain. Ze kregen een zoon en vijf dochters.
* Julienne Snoy (1872-1950), trouwde in 1895 in Brussel met graaf Henri de Limburg Stirum (1864-1953), burgemeester van Rumbeke, zoon van graaf Thierry de Limburg Stirum, historicus en senator. Ze kregen twee zoons en een dochter, met afstammelingen tot heden.
* Henriette Snoy (1873-1957), trouwde in 1902 in Eigenbrakel met graaf Frédéric van den Steen de Jehay (1858-1918), diplomaat en kabinetschef van koning Albert I, zoon van graaf Victor van den Steen de Jehay, burgemeester van Uitbergen. Het huwelijk bleef kinderloos.
* Jeanne Snoy (1878-1955), trouwde in 1901 in Elsene met Charles Jourda de Vaux de Chabanolles (1865-1946). Ze kregen drie dochters, met afstammelingen tot heden. Ze waren de schoonouders van David Kelly, Brits diplomaat.
* Raymond Snoy (1885-1960), luitenant-generaal en gemeenteraadslid van Eigenbrakel, trouwde in 1920 in Londen met Enid Siltzer (1895-1983). Ze kregen vier zoons en drie dochters, met afstammelingen tot heden.
Hij was een kleinzoon van baron Idesbalde Snoy d'Oppuers, senator, een neef van baron Charles Snoy, industrieel, provincieraadslid van Brabant en volksvertegenwoordiger, en baron Thierry Snoy et d'Oppuers, burgemeester van Ophain-Bois-Seigneur-Isaac en senator.

### Loopbaan

Gepromoveerd tot doctor in de politieke en sociale wetenschappen (1868) aan de Katholieke Universiteit Leuven, werd hij verkozen tot gemeenteraadslid van Eigenbrakel (1890-1899).
In juni 1884 werd hij verkozen tot katholiek volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Nijvel en vervulde dit mandaat tot in 1911. Van 1894 tot 1900 was hij ondervoorzitter van de Kamer. In dezelfde periode zetelde zijn stiefvader Léon de Robiano in de Senaat.

## Literatuur

* Jean-Luc DE PAEPE en Christiane RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge, 1831-1894. Données biographiques, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1996.
* Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1998, Brussel, 1998.

## Externe link

* Georges Snoy in de ODIS
# Georges Speicher

Georges Speicher (Parijs, 8 juni 1907 - Maisons-Laffitte, 24 januari 1978) was een Frans wielrenner. In 1933 werd hij in Montlhéry in eigen land als eerste Fransman ooit Wereldkampioen wielrennen hoewel hij die dag ziek aan de start verscheen. Toch won hij het WK makkelijk met vijf minuten voorsprong op Antonin Magne en Marinus Valentijn. Eerder dat jaar won hij ook al de Ronde van Frankrijk. Daarnaast won hij ook nog Parijs-Roubaix in 1936 (hoewel de Belg Romain Maes als eerste over de streep was gereden) en werd hij driemaal Frans kampioen op de weg.

## Belangrijkste overwinningen
### 1931

    Paris-Arras
    1e, 2e, 5e en 7e etappe Tour de l'Ouest

### 1932

    6e en 7e etappe Tour de l'Ouest
    3e etappe Grand Prix Wolber

### 1933

    4e etappe Parijs-Nice
    Ronde van de Vaucluse
    8e, 9e en 12e etappe Ronde van Frankrijk
    Eindklassement Ronde van Frankrijk
    Wereldkampioen wielrennen op de weg, Elite

### 1934

    1e, 5e, 6e, 13e en 20e etappe Ronde van Frankrijk

### 1935

    Frans kampioen op de weg, Elite
    13e etappe deel B Ronde van Frankrijk (individuele tijdrit)
    Parijs-Rennes
    6e etappe Parijs-Nice

### 1936

    Parijs-Roubaix

### 1937

    Frans kampioen op de weg, Elite

### 1939

    Frans kampioen op de weg, Elite

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Frankrijk |
| 1932 | 10e |
| 1933 | ↑ (3) |
| 1934 | 11e (5) |
| 1935 | 6e (1) |
| 1936 | opgave |
| 1937 | opgave |
| 1938 | uitgesloten |
| 1939 | |
| Jaar | Parijs-Roubaix | WK op de weg |
| 1932 | | |
| 1933 | 17e | ↑ |
| 1934 | 17e | |
| 1935 | | |
| 1936 | 1 ↑ | |
| 1937 | 10e | 5e |
| 1938 | | |
| 1939 | 15e | |
# Gerard De Vos (voetballer)

Gerard De Vos (Sint-Andries, 19 augustus 1903 – Tielt, 5 januari 1972) was een Belgisch voetballer.
De Vos maakte carrière als aanvaller bij Cercle Brugge. Hij begon te voetballen bij de jeugd van Cercle Brugge en speelde daarna voor de eerste ploeg van 1921 tot 1930. Met die ploeg slaagde hij erin 1926/27 de landstitel te pakken. Hij speelde negenmaal voor de Belgische nationale ploeg, waarvoor hij in 1926 debuteerde en eenmaal scoorde. Daarna ging hij nog spelen voor FC Eeklo, waar hij later ook trainer werd. In totaal speelde hij 173 wedstrijden voor Cercle en maakte hij 87 doelpunten.
# Gerard Desmet (1907)

Gerard Desmet (Gits, 29 januari 1907 – Roeselare, 22 maart 1979) was een Belgisch wielrenner. Hij was beroepsrenner van 1929 tot 1936.
Zijn belangrijkste overwinningen waren die in 1932 en 1933 toen hij telkens het Kampioenschap van Vlaanderen in Koolskamp won. In totaal won hij vier wedstrijden bij de profs.
Desmet kreeg soms het nummer 1 achter zijn naam vanwege zijn naamgenoot, die als Gerard Desmet 2 door het wielerleven ging, maar geen familie was.
Gerard Desmet was de schoonvader van de latere wereldkampioen Benoni Beheyt en was tevens de oom van wielrenner Gilbert Desmet.

## Belangrijke resultaten

1932
* Kampioenschap van Vlaanderen
1933
* Kampioenschap van Vlaanderen
# Gerard Debaets

Gerard Adolphe Isidore Debaets (Heule, 17 april 1898 – North Haledon (Verenigde Staten), 27 april 1959) was een Belgisch wielrenner.

## Biografie

Debaets was beroepsrenner van 1924 tot 1940 en was actief als wegrenner en in zijn latere carrière als zesdaagsewielrenner, voornamelijk in de Verenigde Staten. Als wegrenner was hij vooral bekend als tweevoudig winnaar van de Ronde van Vlaanderen, in 1924 en 1927, nadat hij die wedstrijd al in 1923 had gewonnen bij de amateurs. Daarnaast werd hij ook Belgisch kampioen in 1925, en won hij Parijs-Brussel in 1925 en in 1926 dezelfde wedstrijd in omgekeerde richting.
In 1924 nam hij deel aan de Ronde van Frankrijk, maar zonder succes.
Debaets nam deel aan tal van zesdaagses in de Verenigde Staten. In totaal reed hij er 90, waarvan hij er 17 won. Van die 17 won hij er 9 samen met zijn Franse koppelgenoot Alfred Letourneur. Met die 17 overwinningen staat hij gedeeld 32e in de ranglijst aller tijden.
In 1936 won hij nog het open Amerikaans kampioenschap achter derny's.

## Belangrijkste wegoverwinningen

1923
* Ronde van Vlaanderen, Onafhankelijken
1924
* Ronde van Vlaanderen
1925
* Nationaal kampioenschap op de weg, profs
* Parijs-Brussel
1926
* Brussel-Parijs
1927
* Ronde van Vlaanderen

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Frankrijk |
| 1924 | opgave |
| 1925 | |
| 1926 | |
| 1927 | |
| Jaar | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Roubaix | Parijs-Brussel |
| 1924 | 1 ↑ | 7e | 2 |
| 1925 | 19e | 7e | 1 |
| 1926 | | 15e | |
| 1927 | 1 ↑ | | |

## Overzicht zesdaagsenoverwinningen

| Nr. | Jaar | Zesdaagse van | Samen met |
| 1 | 1925-3 | New York | Pierre Goossens |
| 2 | 1927 | Detroit | Anthony Beckmann |
| 3 | 1928-2 | Chicago | Anthony Beckmann |
| 4 | 1928-1 | New York | Franco Giorgetti |
| 5 | 1929-2 | New York | Franco Giorgetti |
| 6 | 1929-3 | New York | Franco Giorgetti |
| 7 | 1930-1 | Chicago | Anthony Beckmann |
| 8 | 1930-1 | New York | Gaetano Belloni |
| 9 | 1933-1 | New York | Alfred Letourneur |
| 10 | 1933-1 | Chicago | Alfred Letourneur |
| 11 | 1933-1 | Montréal | Alfred Letourneur |
| 12 | 1933-1 | Toronto | Alfred Letourneur |
| 13 | 1934-2 | Detroit | Alfred Letourneur |
| 14 | 1934-2 | Chicago | Alfred Letourneur |
| 15 | 1934 | Philadelphia | Alfred Letourneur |
| 16 | 1934-2 | New York | Alfred Letourneur |
| 17 | 1934-2 | Buffalo | Alfred Letourneur |
| Aantal | Samen met |
| 9 | Alfred Letourneur |
| 3 | Anthony Beckmann Franco Giorgetti |
| 2 | Omer De Bruycker |
| 1 | Gaetano Belloni Pierre Goossens |
* ↑ Register der burgerlijke stand van Heule, geboortakte 60, 18 april 1898
* Bibliothèque nationale de France: cb170754199 (data)
* Library of Congress Control Number: n2015001708
* Virtual International Authority File: 313409828
* WorldCat (via VIAF): 313409828
# Gerard Schampers

Gerardus Johannes Antonius (Gerard) Schampers (Helmond, 21 februari 1922 – 26 februari 2006) was een Nederlands politicus voor de KVP en later het CDA.
Hij studeerde sociaal-economie in Tilburg en was hoofdcommies bij de dienst publieke werken en volkshuisvesting in Nijmegen voor hij in juli 1952 benoemd werd tot burgemeester van de Noord-Brabantse gemeentes Oploo, St. Anthonis en Ledeacker. In november 1964 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Uden wat hij tot hij zijn pensionering in 1987 zou blijven.
Van 1990-1993 was Gerard Schampers nog waarnemend burgemeester van Schaijk, als laatste voor de opheffing van deze plaats als zelfstandige gemeente.
In 1981 ontving Schampers een Zilveren Anjer wegens zijn verdiensten voor de provincie Noord-Brabant.
In 2005 werd hij door de Udense gemeenteraad benoemd tot ereburger van de gemeente Uden. Deze in 2004 ingestelde onderscheiding is nog maar één keer uitgereikt. Schampers kreeg de titel vanwege zijn verdiensten voor Uden (en omstreken) op cultureel, bestuurlijk en economisch gebied. Eerder was hij al benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau.
Schampers was voorzitter van het Zuidelijk Toneel Globe en hij speelde een belangrijke rol bij de start van het Museum voor Religieuze Kunst in Uden.
In juni 2007 werd bekend dat de gemeenteraad van Uden plannen had om een plein (mogelijk de Nieuwe Markt) om te dopen tot Burgemeester Schampersplein.
# Gemaal Gansoyen

Gemaal Gansoyen met uitwateringssluis Bovelandsesluis liggen aan het eind van het Afwateringskanaal 's-Hertogenbosch-Drongelen bij Gansoyen in Waalwijk.
Het stoomgemaal (het voormalige Rijksstoomgemaal) en sluizencomplex zijn gebouwd in 1896-1898 ten behoeve van de aanleg van de Bergsche Maas. Het complex is een knooppunt van waterwegen: het Drongelens Kanaal en het Oude Maasje eindigen hier in de Bergsche Maas. In 1963 is er een nieuw vervangend gemaal aangelegd. Het is het enige gemaal in Nederland dat op palen staat. In 2012 vond er een renovatie plaats.
* ↑ Watersportvereniging "de Bergse Maas" over gemaal Gansoyen
* ↑ bouwtechniek.nl over renovatie van gemaal Gansoyen
# Germaine Craeybeckx-Orij

Germaine Craeybeckx-Orij (Borgloon, 11 augustus 1919 - 20 februari 1985) was een Belgisch volksvertegenwoordiger.

## Levensloop

Germaine Orij was onderwijzeres in de lagere school van Waterschei. In 1945 trouwde ze met Leon Craeybeckx. Ze kwam na de oorlog als kandidate-opvolgster voor op CVP-lijsten voor de wetgevende verkiezingen. Het ontslag van Louis Roppe, die gouverneur van Limburg werd, maakte dat ze in november 1950 lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers werd voor het arrondissement Tongeren-Maaseik. Ze bleef dit mandaat uitoefenen tot in 1976 en werd voorzitter van de Kamercommissie voor onderwijs.
In de periode december 1971-februari 1976 had ze als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd en de verre voorloper is van het Vlaams Parlement.
In 1952 werd ze verkozen tot gemeenteraadslid van Borgloon en van 1952 tot 1964 was ze schepen in die gemeente.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.
* Brecht SABBE, Van de klas naar de Kamer. Leerkrachten in de Belgische Kamer van volksvertegenwoordigers (1950-1959), licentiaatsverhandeling (onuitgegeven), KU Leuven, 2002.