OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De muzikale Bella

De muzikale Bella is het vijfde stripverhaal van Jommeke. De reeks wordt getekend door striptekenaar Jef Nys.

## Personages

* Jommeke
* Flip
* Theofiel
* Filiberke
* Bella (koe)
* kleine rollen : Marie, Pekkie, Annemieke, Rozemieke, Gustafke, boer Snor

## Verhaal

Het verhaal start met een komisch verhaal rond de blokfluit van Jommeke. Jommeke krijgt na veel zagen een blokfluit van zijn vader en jaagt hen en de buren op stang met zijn vals gefluit. Zijn vader Theofiel belandt zelfs even in een instelling. Uiteindelijk leert Jommeke toch goed spelen.
Zijn vriend Filiberke brengt Jommeke naar een hut in het bos waar ze een arme zieke jongen, Gustafke, vinden. Filiberke brengt hem eten en Jommeke speelt vrolijke liedjes. Tijdens het dansen breekt Filiberke zijn been. Theofiel komt op het idee om Filiberke en Gustafke op bedevaart naar Lourdes te sturen, samen met een trein vol zieke kinderen. Ook de Miekes, Jommeke en Flip gaan mee. De trein moet echter stoppen voor een koe die op de sporen ligt. Jommeke slaagt erin de koe weg te lokken met zijn fluitspel, maar de trein vertrekt zo zonder hem en Flip. Zij besluiten in de trein uit de andere richting te kruipen en zo terug naar huis te keren, maar ook de koe springt mee in de trein. Ze achterhalen dat de koe Bella heet. De trein brengt hen echter naar Zwitserland.
In Zwitserland beleven Jommeke, Flip en Bella allerlei avonturen. Zo wordt Flip gearresteerd voor openbare dronkenschap. Bella blijkt een heel muzikaal gevoel te hebben en speelt zelfs beiaard op de bellen van koeien in de alpenweiden. In een van de avonturen belandt Bella in de cabine van een kabellift. Op het einde van het verhaal ontmoet Jommeke een groep Vlaamse kinderen die op vakantie zijn in Zwitserland. Hij vertrekt met hen terug naar huis. Opnieuw thuis vindt hij de genezen Filiberke en Gustafke terug. De muzikale Bella wordt terug bezorgd aan haar eigenaar, boer Snor.

## Achtergronden bij het verhaal

* In dit verhaal maken de koe Bella en boer Snor voor het eerst hun opwachting. Zij komen pas in album nummer 104 De vlucht van Bella terug in beeld, maar worden dan regelmatig terugkomende personages. Bella blijft een muzikaal aangelegde koe en boer Snor zal in latere verhalen steeds als een ouderwetse 'keuterboer' opgevoerd worden. Zijn naam dankt hij uiteraard aan zijn lange snor.
* Dit verhaal toont wellicht het meest dat de reeks een katholieke oorsprong heeft. Zo maakt Theofiel in strook 44 expliciet reclame voor de toenmalige bank BAC, een bank uit de katholieke arbeidersbeweging. Later worden ook de Lourdesbedevaarten en reizen naar Zwitserland door de Christelijke Mutualiteiten met naam vermeld.
* De reis naar Zwitserland is de tweede reis in de reeks die Jommeke naar een bestaand buitenland maakt.
# Villars-Santenoge

Villars-Santenoge is een gemeente in het Franse departement Haute-Marne (regio Grand Est) en telt 98 inwoners (2009). De gemeente bestaat uit twee dorpskernen, namelijk Villars en het 1,9 kilometer ten zuidoosten daarvan liggende Santenoge. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Langres.

## Geschiedenis

De dorpen Villars en Santenoge zijn ontstaan in de twaalfde eeuw door de ontginningen van cisterciënzer monniken. Lange tijd werden Villars en Santenoge bestuurd vanuit het nabijgelegen kasteel de Montroyer. Sinds 1972 zijn de dorpen samengevoegd tot één gemeente.

## Bezienswaardigheden

Villars en Santenoge bezitten allebei een kerk die stamt uit de twaalfde eeuw. De kerk van Villars wordt ongeveer eens in de twee maanden voor katholieke diensten gebruikt, de kerk van Santenoge is al geruime tijd buiten gebruik.
Beide dorpen hebben een oorlogsmonument waarop de gesneuvelde militairen uit de Eerste Wereldoorlog worden herdacht.
In Santenoge, aan de route d'Auberive, bevindt zich een Ecce Homo.

## Bijzonderheden

Villars-Santenoge had een spoorverbinding met Châtillon-sur-Seine en Dijon. Het station bevond zich in Villars. De lijn is begin jaren 80 opgeheven door de komst van de TGV. De hele infrastructuur - rails, borden, stations, seinhuisjes, viaducten en bruggen - is nog aanwezig. In Villars staat een kleine lagere school.

## Geografie en Demografie

De oppervlakte van Villars-Santenoge bedraagt 20,8 km², de bevolkingsdichtheid is dus 4,7 inwoners per km².
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* ↑ Populations légales 2021.
# Catostomus tsiltcoosensis

Catostomus tsiltcoosensis is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de zuigkarpers (Catostomidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Evermann & Meek.
# USS America

USS America kan verwijzen naar:
* USS America (1782) - Amerikaans marineschip uit 1782
* Amerika (schip, 1905) - voormalige Duitse oceaanlijner Amerika, overmeesterd tijdens Eerste Wereldoorlog en gebruikt als transportschip
* USS America (1965) - Amerikaans vliegdekschip, in dienst gesteld in 1965
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van USS America en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Gratie Gods

Bij de gratie Gods of bij der gratiën Gods is sinds de Middeleeuwen de gangbare formule in officiële documenten, zoals oorkonden en besluiten, waarmee gezegd werd of wordt dat de ondertekenaar de waardigheid van machthebber aan Gods genade (Latijn: gratia) te danken heeft. De formule werd/wordt gebruikt door keizers, koningen, hertogen, graven en nog lagere machthebbers. Met een verwijzing naar Gods gratie wordt van oudsher ook een begrenzing van de (koninklijke) macht bedoeld. Het is een herinnering dat ook de koning iemand boven zich heeft te dulden. De koning rekende met het volk af, en God met de koning. De ontkerstening heeft niet de formule geheel doen verdwijnen, maar wel de oorspronkelijke betekenis doen vervagen, en het geloof in die betekenis voor veel mensen doen vervliegen.

## Geschiedenis

Het idee van goddelijke genade is een christelijk denkbeeld. De Frankische koning Pepijn de Korte (r. 751-768) was waarschijnlijke de eerste vorst die na zijn kroning deze woorden gebruikte. Na de Middeleeuwen kreeg de formule een zware lading. Binnen het calvinisme in de 16e eeuw ontstond voor het eerst de opvatting dat als de koning niet Gods plan uitvoert, hij de gratie Gods kan verliezen en door het volk dient te worden afgezet. Dit kwam tot uiting tijdens de Tachtigjarige Oorlog, toen de Nederlandse opstandelingen de troon van koning Filips II (r. 1556-1598) voor "verlaten" verklaarden (Plakkaat van Verlatinghe 1581). In de 17e en vooral 18e eeuw beriepen koningen zich op het Droit divin, het goddelijk recht waardoor zij regeerden. Het ging voornamelijk om absolute vorsten, zoals Lodewijk XIV van Frankrijk (r. 1643-1715) en George I van Engeland (r. 1714-1727). De Franse Revolutie poogde met de ideeën van goddelijke genade en recht te breken: de vorst diende er voor zijn volk te zijn, het volk niet voor de vorst (die er op zijn beurt "voor God" was). Door de democratisering en secularisering, die in de 19e en 20e eeuw doorzetten, werd het voor heersers steeds belangrijker om de macht te legitimeren door te trachten de (vermeende) "wil van het volk" uit te voeren in plaats van de (vermeende) "wil van God".

## Nederland

Tegenwoordig is de formule "bij de gratie Gods" in het Koninkrijk der Nederlanden nog onderdeel van de preambule, in de koninklijke titulatuur bij uitvaardiging van wetten, Koninklijke Besluiten en dergelijke. Dit neemt dan de volgende vorm aan:
   "Wij [(troon)naam koning(in)], bij de gratie Gods, Koning(in) der Nederlanden, Prins(es) van Oranje-Nassau, enz. enz. enz."
Er zijn stemmen opgegaan om deze formule te schrappen, maar een motie in 2010 en een nieuwe voorstel in 2012 van die strekking door Tweede Kamerlid Pechtold (D66) stuitten beide keren op een afwijzende meerderheid die dit te onbelangrijk vond om te veranderen of het liever wilde behouden.

## Trivia

In uitbreiding wordt de uitdrukking in het dagelijks spraakgebruik ook wel sarcastisch gebezigd om aan te geven dat iemand (doorgaans een invloedrijk persoon binnen de overheid, een bedrijf of een familie) zich als het ware in de plaats van God stelt door een gunst op hoogmoedige wijze vanuit zijn / haar machtspositie te verlenen.
# Roberto De Vicenzo

Roberto De Vicenzo (Villa Ballester, Buenos Aires, 14 april 1923 – Ranelagh, 1 juni 2017) was een Argentijnse golfprofessional.
De Vicenzo is in 1938 professional geworden. Hij heeft 10 maal in de top-10 van het Britse Open gestaan en het in 1967 gewonnen. Bij de Masters heeft hij vier top-10 plaatsen behaald.

## "What a stupid I am"

Een simpele uitspraak van De Vicenzo over een beroerd moment. In 1968 speelde hij de Masters. Tijdens de laatste ronde noteerde zijn medespeler Tommy Aaron voor de 17de hole voor De Vicenzo een par, hoewel deze een birdie maakte. Na de wedstrijd tekende De Vicenzo de kaart zonder deze fout te zien. Hierdoor miste hij de 18-holes play-off tegen Bob Goalby.
In 1970 kreeg hij de Bob Jones Award, het hoogste onderscheiding van de United States Golf Association voor golfers.
In 1989 werd hij opgenomen in de World Golf Hall of Fame. Op 12 november 2006 stopte hij met golf, hij is dan 83.

## Overwinningen
#### Argentinië

De Vicenzo heeft in zijn eigen land 131 overwinningen behaald, onder andere:
* PGA Kampioenschap: 1944, 1945, 1947, 1948, 1949, 1951, 1960, 1964, 1965, 1966, 1969, 1971, 1972, 1974, 1977 en 1985.
* Argentijns Open: 1944, 1949, 1951, 1952, 1958, 1965, 1967 en 1970.
* North Open: 1962, 1973, 1974, 1983
* South Open: 1946, 1947, 1962, 1967, 1971, 1973
* Center Open: 1943, 1962, 1965, 1967, 1972, 1973, 1974

#### US PGA Tour

* 1951: Palm Beach Round Robin, Inverness Invitational Four-Ball (with Henry Ransom)
* 1957: Colonial National Invitation, All American Open
* 1966: Dallas Open Invitational
* 1967: Brits Open
* 1968: Houston Champions International
Verder won hij onder andere:
* 1946: Chili Open
* 1950: Frans Open, Dutch Open (op Toxandria), Belgisch Open
* 1951: Mexicaans Open
* 1952: Panama Open
* 1953: Mexicaans Open, Panama Open
* 1955: Mexicaans Open
* 1956: Jamaican Open
* 1957: Jamaican open
* 1960: Open de France
* 1961: Chili Open, Colombia Open
* 1964: Open de France, German Open
* 1966: Spaans Open
* 1971: Panama Open
* 1972: Venezuela Open
* 1973: Panama Open, Venezuela Open
* 1974: Panama Open
* 1985: Argentijns PGA Kampioenschap

#### Teams

* 1953: Met Antonio Cerdá wint hij in 1953 de eerste editie van de Canada Cup.
* 1962: Canada Cup (individueel)
* 1970: World Cup (individueel)

## Overwinningen bij de Seniors

Vanaf 1973 speelt hij ook op de US Seniors Tour, waar hij meerdere overwinningen boekt:
* 1974: PGA Seniors' Championship
* 1980: US Senior Open
* 1984: Merrill Lynch/Golf Digest Commemorative Pro-Am
Verder won hij onder andere:
* 1979: Liberty Mutual Legends of Golf (met Julius Boros)
* 1983: Liberty Mutual Legends of Golf (met Rod Funseth)
* 1988: Liberty Mutual Legends of Golf - Legendary Division (met Charlie Sifford)
* 1989: Liberty Mutual Legends of Golf - Legendary Division (met Charlie Sifford)
* 1991: Liberty Mutual Legends of Golf - Legendary Division (met Charlie Sifford)

## Roberto De Vicenzo Classic

Op de Argentijnse TPG Tour wordt ieder jaar de Roberto De Vicenzo Classic gespeeld. Winnaars:
* 2007: Miguel Guzman
* 2008: Paulo Javier Pinto
* 2009: Fabian Gomez
* 2010: 22-28 november

## Externe link

* Website Argentijnse TPG
# De paardenrennen in Longchamp

De paardenrennen in Longchamp (Frans: Les Courses à Longchamp) is de titel van een schilderij van Édouard Manet. Het laat een paardenrace zien op de Hippodrome de Longchamp in het Bois de Boulogne aan de westelijke rand van Parijs. Het staat niet vast wanneer het werk is geschilderd; de meeste bronnen houden 1866 of 1867 aan. Tegenwoordig maakt het deel uit van de collectie van het Art Institute of Chicago.

## Voorstelling

De Hippodrome de Longchamp opende zijn deuren in 1857, tijdens het Tweede Keizerrijk. In deze periode genoten de paardenrennen een grote populariteit bij de bourgeoisie. Op schilders zoals Manet en Degas die het leven van de Parijse beau monde wilden vastleggen, oefende de renbaan een grote aantrekkingskracht uit. Degas zou enkele tientallen werken met dit onderwerp schilderen, bijvoorbeeld Jockeys voor de tribune. Manet op zijn beurt plande in 1863 een groot schilderij rond dit thema, dat hij echter niet zou realiseren. Slechts een studie in waterverf en twee portretten van toeschouwers getuigen nog van dit voornemen. Bovendien ontstond enige jaren later dit kleinere werk, mogelijk als schets voor een groter doek dat verloren is gegaan.
De paardenrennen in Longchamp is een buitengewoon origineel werk. Anders dan bij alle schilderijen van paardenrennen tot dan toe het geval was, worden de zes paarden frontaal afgebeeld, in een wolk van stof recht op de toeschouwer afstormend. Deze lijkt op de baan te staan, in de buurt van de dames linksonder op het schilderij. Net als in zijn Muziek in de Tuilerieën probeert Manet door veel zaken wazig af te beelden de sensatie van snelheid en levendigheid nog te versterken. Daarnaast valt op dat het schilderij weinig dieptewerking heeft, een effect dat te vergelijken valt met een opname met een telelens.

## Herkomst

* 1877: waarschijnlijk verkoopt Manet het schilderij aan de Britse componist Frederick Delius voor 1.000 Franse frank
* 1895: het werk is in bezit van de kunsthandelaar Paul Durand-Ruel.
* 1896: verkocht aan Potter Palmer, een vastgoedmagnaat uit Chicago. Na diens dood in 1902 blijft het schilderij in de familie.
* 1922: nagelaten aan het Art Institute of Chicago.

## Afbeeldingen

* Vrouwen bij de paardenrennen (1864-65)
* Muziek in de Tuilerieën (1862)
* Jockeys voor de tribune - Edgar Degas
# Villars-le-Comte

Villars-le-Comte is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Vaud en maakt sinds 1 januari 2008 deel uit van het district Broye-Vully. Voor 2008 maakte de gemeente deel uit van het toenmalige district Moudon. Villars-le-Comte telt 141 inwoners.

## Externe link

* Statistische gegevens over deze gemeente bij Bundesamt für Statistik
Avenches · Bussy-sur-Moudon · Champtauroz · Chavannes-sur-Moudon · Chevroux · Corcelles-le-Jorat · Corcelles-près-Payerne · Cudrefin · Curtilles · Dompierre · Faoug · Grandcour · Henniez · Hermenches · Lovatens · Lucens · Missy · Moudon · Payerne · Prévonloup · Ropraz · Rossenges · Syens · Trey · Treytorrens · Valbroye · Villars-le-Comte · Villarzel · Vucherens · Vulliens · Vully-les-Lacs
# Catostomus utawana

Catostomus utawana is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de zuigkarpers (Catostomidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Mather.
* ↑ (en) Catostomus utawana op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Catostomus utawana. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Uramya quadrimaculata

Uramya quadrimaculata is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1846 door Macquart.
# Eyserbeek

De Eyserbeek (Limburgs: Ezerbaak) is een beek in het zuiden van de Nederlandse provincie Limburg en stroomt door het Eyserbeekdal. Deze beek ontspringt als de Bocholtzerbeek in Bocholtz (, loopt dan via Simpelveld (Waalbroek, Rodeput, Bulkemsbroek) naar Eys en verder naar Cartils. Naar deze beek is het dorp Eys genoemd waar de rivier doorheen stroomt. De Eyserbeek is een zijrivier van de Geul en komt uit op deze rivier bij mottekasteel Gracht Burggraaf en de gelijknamige buurtschap. Gracht Burggraaf is een buurtschap met motteburcht nabij Gulpen en bij deze strategisch gesitueerde versterking komen enkele rivieren, waaronder de Eyserbeek, uit in de Geul.
In Simpelveld heeft de Eyserbeek twee watermolens gehad. Ter hoogte van de Oude Molenstraat was de Oude molen of Molen van Houben gelegen, waarvan begin 2009 het rad en de wateraanvoer nog aanwezig is. Verder stroomafwaarts ligt er nog een molentak die langs een boerderij stroomt waar vroeger de Bulkemsmolen gelegen was.
In Eys kijkt de motte Eys uit over het dal van de Eyserbeek.
De beek stroomt niet ver van de monding nog langs de buurtschap Cartils en Kasteel Cartils, waar ter plaatse voor de tramverbinding Gulpen-Wijlre-Vaals als onderdeel van de tramlijn Maastricht-Vaals een talud werd aangebracht om de Geul en de Eyserbeek te overbruggen. Dit talud is nog steeds in het landschap zichtbaar.
Aan de zuidoostzijde van het dal van de Eyserbeek liggen de hellingen van het Plateau van Bocholtz. Aan de noordzijde liggen de hellingen van het Plateau van Ubachsberg, waaronder de Eyserberg en het Hellingbos. Ten tijde van hevige neerslag wordt het water via grubben van de plateaus naar de beek afgevoerd.
Zijbeken van de Eyserbeek zijn de Steenputterbeek bij Bocholtz en de Sourethbeek bij Simpelveld.
* Een bronnetje van de Eyserbeek in Broek
* Eyserbeek gaat onder de N281 door, van Broek naar Waalbroek
* Eyserbeek in Eys
# Roberto Di Matteo

Roberto Di Matteo (Schaffhausen, 29 mei 1970) is een Italiaans voetbaltrainer en voormalig profvoetballer.

## Clubcarrière

Di Matteo werd in Zwitserland geboren als zoon van Italiaanse ouders. Hij begon zijn loopbaan als middenvelder in 1988 bij FC Schaffhausen. In 1991 ging hij naar FC Zürich en een seizoen later speelde hij voor FC Aarau. Tussen 1993 en 1996 speelde hij in Italië voor SS Lazio. Hierna ging hij naar Chelsea FC waar hij zijn loopbaan in 2002 beëindigde.

## Interlandcarrière

Di Matteo kwam 34 keer uit voor het Italiaans voetbalelftal en maakte daarbij twee doelpunten. Onder leiding van bondscoach Arrigo Sacchi maakte hij zijn debuut op 16 november 1994 in de EK-kwalificatiewedstrijd tegen Kroatië (1-2), net als verdediger Paolo Negro (Lazio Roma). Hij viel in dat duel na 55 minuten in voor Demetrio Albertini.

## Trainerscarrière

Na zijn spelersloopbaan werd hij in 2008 trainer van Milton Keynes Dons FC. Hij haalde hier de Play-Off finale voor promotie naar de Football League Championship. Hij verloor hem echter wel. Sinds 2009 is hij trainer van West Bromwich Albion FC waarmee hij naar de Premier League promoveerde. Op 6 februari 2011 werd hij bij die laatste club ontslagen. Vanaf de zomer van 2011 is hij assistent-trainer bij zijn oude club Chelsea FC.
Na het ontslag van de Portugese trainer André Villas-Boas op 4 maart 2012 nam zijn assistent Di Matteo de honneurs waar voor de rest van het seizoen. Op 19 mei van datzelfde jaar won hij met Chelsea de Champions League, nadat het in de finale te sterk was gebleken voor Bayern München. Het was de eerste keer in de geschiedenis van Chelsea dat de club deze prijs won. Daarvoor had Di Matteo ook al de FA Cup gewonnen, na een 2-1 zege op Liverpool. In de competitie eindigde Chelsea als zesde.
Het jaar daarna begon wisselvallig. Chelsea verloor de strijd om het Community Shield van Manchester City met 3-2, dankzij een vroege rode kaart voor Branislav Ivanovic. Voor de rode prent stond het nog 1-0 voor. Daarna was Chelsea kansloos in de Europese Supercup. Het werd met 4-1 verslagen door Europa League winnaar Atletico Madrid. Wel stond Chelsea een geruime tijd op kop in de Premier League. De klad raakte er echter in en op 21 november 2012, één dag na de met 3-0 verloren wedstrijd in de Champions League tegen Juventus, werd Di Matteo ontslagen.
Na het ontslag van Jens Keller werd Di Matteo op 7 oktober 2014 aangesteld als hoofdcoach van FC Schalke 04. Hier werd hij in 2015 ontslagen. Di Matteo werd in juni 2016 aangesteld als coach van Aston Villa, dat in het voorgaande seizoen degradeerde naar de Championship. De club zette hem op 3 oktober 2016 op straat, na een dienstverband van slechts 124 dagen.

## Erelijst

Als speler

### FC Aarau

* Nationalliga A: 1992/93

### Chelsea

* Europacup II: 1997/98
* UEFA Super Cup: 1998
* FA Cup: 1996/97, 1999/00
* League Cup: 1997/98
* FA Community Shield: 2000
Als trainer

### West Bromwich Albion

* Promotie naar Premier League: 2009/10

### Chelsea

* UEFA Champions League: 2011/12
* FA Cup: 2011/12
Individueel
* Premier League Manager of the Month: september 2010
# De zomerreis

De zomerreis is een bundel korte schetsen en beschrijvingen van Arthur van Schendel (1874-1946) die verscheen in 1938.

## Geschiedenis
### Ontstaan en receptie

In de jaren 1931 tot en met 1937 verschenen verschillende stukken van Van Schendel in De Gids, De Indische Verlofganger (waaronder het titelverhaal) en Het Vaderland. De manuscripten (uit 1930 tot en met 1937) zijn verloren gegaan. In 1938 werden de stukken gebundeld in De zomerreis. In de inleiding geeft de schrijver aanwijzingen van hoe op reis te gaan, en daarbij zeker enkele boeken mee te nemen die bovendien ook een reis naar andere landen kunnen betekenen. Vervolgens bevat de bundel opstellen over reizen en over bezochte plaatsen. Menno ter Braak besprak de bundel lovend, en maakte daarin vooral een vergelijking tussen de verschillende stijlen van Van Schendel en Simon Vestdijk.

### Uitgave

De uitgave werd gezet uit de Letter van Janson en de typografie was van Henri Friedlaender. Als uitgever trad op de Haagse L.J.C. Boucher, die de bundel onderbracht, als twaalfde deel, in de serie Folemprise. Van de uitgave bestaat een luxe editie van tien romeins op de pers genummerde exemplaren op Pannekoek Renaissance-papier. Er vond geen herdruk plaats, en het werd daarna voor het eerst opgenomen in het Verzameld werk (5e deel uit 1977). In 1944 verscheen wel De dans van Binche als afzonderlijk uitgaafje.
* Arthur van Schendel, De zomerreis. Den Haag, 1938 [gewone en luxe editie].
* Menno ter Braak, 'Van Schendels rhythme. Arthur van Schendel: De Zomerreis', in: Verzameld werk. Deel 6. Amsterdam, 1950, p. 641-645 [eerder verschenen: 22 mei 1938].
* Arthur van Schendel, Verzameld werk. Deel 5. Amsterdam, 1977, p. 441-562.
* 'Drukgeschiedenis', in: Verzameld werk. Deel 5. Amsterdam, 1977, p. 788.

#### Noten

* ↑ Er bestaan ook luxe genummerde exemplaren waarbij het nummer voorafgaat door de letters HC [hors commerce (buiten de handel)].
* ↑ Volgens het colofon zouden deze luxe exemplaren door de auteur gesigneerd zijn; het lijkt erop dat dit niet is gebeurd.
* ↑ Er bestaan luxe exemplaren die in uitgeversband gebonden zijn in rood marokijn door Louis Malcorps; volgens het colofon betreft dat alle luxe exemplaren waarvan alleen de nummers I-IV in de handel kwamen.
* ↑ Blijkens PiCarta bevindt zich geen luxe exemplaar in enige Nederlandse openbare collectie.
# Villars-en-Azois

Villars-en-Azois is een gemeente in het Franse departement Haute-Marne (regio Grand Est) en telt 75 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Chaumont.

## Geografie

De oppervlakte van Villars-en-Azois bedraagt 21,4 km², de bevolkingsdichtheid is dus 3,5 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Villars-en-Azois met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Catostomus wigginsi

Catostomus wigginsi is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de zuigkarpers (Catostomidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1936 door Herre & Brock.
* ↑ (en) Catostomus wigginsi op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Catostomus wigginsi. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Vy-le-Ferroux

Vy-le-Ferroux is een gemeente in het Franse departement Haute-Saône (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 168 inwoners (2011). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Vesoul.

## Geografie

De oppervlakte van Vy-le-Ferroux bedraagt 5,6 km², de bevolkingsdichtheid is 30 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Vy-le-Ferroux met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Uramya pristis

Uramya pristis is een vliegensoort uit de familie van de sluipvliegen (Tachinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1849 door Walker.