OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Joannes Benedictus De Schoesitter

Joannes Benedictus de Schoesitter (Hamme, 18 juni 1735 - Moerzeke, 1837) was een oratoriaan en geestelijke uit het bisdom Gent.
De Schoesitter was lid van het convent in Sint-Niklaas, waar hij tussen 1756-1763 pastoor was. Hij werd in 1746 lid van de Broederschap H. Naam van Jezus.
Na de verdrijving van de oratorianen uit Sint-Niklaas verhuisde hij naar Moerzeke, waar hij van de bisschop een nieuwe benoeming kreeg. In Moerzeke was hij betrokken bij de bouwcampagne aan de Sint-Martinuskerk en stichtte hij een armenschool. In 1835 werd zijn honderdste verjaardag gevierd: de grootse feestelijkheden, die werden opgeluisterd door dichter Prudens van Duyse brachten ruim 30.000 mensen naar Moerzeke.
Voor zijn verdienste werd hij opgenomen in de Leopoldsorde.
Hij werd in 1837 begraven op 102-jarige leeftijd.
* ↑ https://www.google.nl/books/edition/Geschiedenis_van_de_gemeenten_der_provin/8txCAAAAcAAJ?hl=nl&gbpv=1&dq=Joannes+Benedictus+De+Schoesitter&pg=RA2-PA38&printsec=frontcover
* ↑ https://search.arch.be/nl/?option=com_rab_findingaids&view=findingaid&format=pdf&eadid=BE-A0510_006399_807097_DUT
* ↑ https://geneaknowhow.net/script/ovl/broederschap_StNiklaas.pdf
* ↑ https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/84812
# Joannes Benedictus Hyacinthus van de Mortel

Joannes Benedictus Hyacinthus van de Mortel (Boxmeer, 16 augustus 1797 - Rosmalen, 12 augustus 1887) was een Nederlands rechter en politicus.

## Familie

Van de Mortel was een zoon van Josephus Franciscus van de Mortel (1760-1808) en Maria Francisca Anthonetta Ursula Portmans (1776-1854). Hij trouwde met Joanna Cornelia van Rijckevorsel (1798-1861), lid van de familie Van Rijckevorsel. Hij was een zwager van Gerardus Andreas Martinus van Bommel en oom van Hyacinthus Constantinus Fredericus Kerstens.

## Loopbaan

Van de Mortel studeerde rechten in Luik en vestigde zich als advocaat in zijn geboorteplaats. Hij was daarnaast schoolopziener (1823-1856). Hij werd benoemd tot rechter in de rechtbank van eerste aanleg te 's-Hertogenbosch (1836-1838) en was vervolgens raadsheer (1838-1872) en president (1872-1876) van het provinciaal gerechtshof in Noord-Brabant, later het Gerechtshof 's-Hertogenbosch geworden.
Hij was lid van de Provinciale Staten (1825-1834, 1859-1870) en Gedeputeerde Staten (1826-1834) van Noord-Brabant. In 1834 werd hij verkozen tot lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal (1834-1841). Vanaf 1847 was hij gemeenteraadslid in Den Bosch. In 1848 keerde hij als buitengewoon lid van de Tweede Kamer even terug in de landelijke politiek. Hij stemde vóór alle voorstellen tot grondwetsherziening, maar voerde niet het woord. Van de Mortel behoorde aanvankelijk tot de regeringsgezinden, maar na 1848 tot de liberale stroming.
Van de Mortel was medeoprichter van het Provinciaal Genootschap van Kunsten en Wetenschappen in Noord-Brabant.
Van de Mortel werd benoemd tot ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw (1840) en commandeur in de Orde van de Eikenkroon (1857). Hij overleed in 1887, een paar dagen voor zijn negentigste verjaardag.
* ↑ De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.
* Biografisch Portaal: 49184659
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9330 7644
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 073604380
* Parlement.com: vg09llsghksr
* Virtual International Authority File: 287526039
* WorldCat (via VIAF): 287526039
# Joe Venuti

Giuseppe ('Joe') Venuti (Philadelphia, 16 september 1903 – Seattle, 14 augustus 1978) was een Italiaans-Amerikaans jazzviolist.
Hij wordt beschouwd als de eerste jazzviolist ooit en speelde voornamelijk samen met gitarist Eddie Lang, met wie hij talloze opnamen maakte. Hij heeft les gehad van de bekende klassieke violist en componist Charles Elgar, en speelde met onder meer Bing Crosby, Benny Goodman, Jack Teagarden, Gene Krupa, Bix Beiderbecke, Eddie Lang, Stéphane Grappelli en Louis Armstrong.
In de periode 1935-1943 leidde hij een bigband.
Venuti gaf een Nederlandse arrangeur, violist Eddy Noordijk, de opdracht om een hotviool-leergang die zijn naam droeg samen te stellen.

## Albums

* Stringing the Blues
* The Radio Years
* Welcome Joe
* Venupelli Blues (met Stéphane Grappelli)
* Joe Venuti in Milan
* Biblioteca Nacional de España: XX867111
* Bibliothèque nationale de France: cb13900798m (data)
* Gemeinsame Normdatei: 134546474
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1844 8071
* Library of Congress Control Number: n81071364
* MusicBrainz: 17a5b041-46df-43c3-8861-f8e012c3690d
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007290813305171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 07369438X
* SNAC: w6b28g0f
* Système universitaire de documentation: 145652076
* Virtual International Authority File: 39563542
* WorldCat (via VIAF): 39563542
# Joe Vannelli

Joe Vannelli (28 december 1950) is een Canadees muzikant en producent. Vannelli werd geboren in Montreal en is een broer van zanger, gitarist en pianist Gino Vannelli, met wie hij ook een groot deel van zijn carrière samenwerkte.
Vannelli begon op jonge leeftijd met piano, en stond, naar eigen zeggen, onder invloed van musici als Bill Evans, Oscar Peterson, Dave Brubeck en Erroll Garner. Op jonge leeftijd trok hij met zijn broer Gino naar New York en later Los Angeles op zoek naar een carrière in muziek. Toen Gino erin slaagde een auditie te doen bij Herb Alpert kwam deze wens voor beide broers uit.
Naast zijn werk met Gino was Joe betrokken bij opnames van onder anderen Chaka Khan, Gary Morris, David Meece, Jimmy Haslip, Brenda Russell, Kit Chan en Glenn Jones.
# Joe Verdeur

Joseph Thomas (Joe) Verdeur (Philadelphia, 7 maart 1926 – Bryn Mawr, 6 augustus 1991) was een Amerikaans zwemmer.

## Biografie

Tijdens de Olympische Zomerspelen van 1948 won Skelton de gouden medaille op de 200m schoolslag.
In 1966 werd Verdeur opgenomen in de International Swimming Hall of Fame.
* (en) Profiel van Joe Verdeur op olympedia.org
* ↑ (en) ishof profiel. Gearchiveerd op 29 maart 2023.
1908: Fred Holman · 1912: Walter Bathe · 1920: Håkan Malmrot · 1924: Bob Skelton · 1928: Yoshiyuki Tsuruta · 1932: Yoshiyuki Tsuruta · 1936: Tetsuo Hamuro · 1948: Joe Verdeur · 1952: John Davies · 1956: Masaru Furukawa · 1960: Bill Mulliken · 1964: Ian O'Brien · 1968: Felipe Muñoz · 1972: John Hencken · 1976: David Wilkie · 1980: Robertas Žulpa · 1984: Victor Davis · 1988: József Szabó · 1992: Mike Barrowman · 1996: Norbert Rózsa · 2000: Domenico Fioravanti · 2004: Kosuke Kitajima · 2008: Kosuke Kitajima · 2012: Dániel Gyurta · 2016: Dmitri Balandin · 2020: Zac Stubblety-Cook · 2024: Léon Marchand
# Jean Collas

Jean Collas (Parijs, 3 juli 1874 - Asnières-sur-Seine, 30 december 1928) was een Frans rugbyspeler.

## Carrière

Collas speelde in zijn studententijd rugby en werd tweemaal landskampioen van Frankrijk. Tijdens de Olympische Zomerspelen 1900 werd hij met zijn ploeggenoten kampioen.
Collas werd met zijn ploeggenoten tweede bij het touwtrekken.

## Erelijst
### Rugby

* 1900: 1 Olympische Zomerspelen
* 1900: landskampioen met Racing Club
* 1902: landskampioen met Racing Club

### Touwtrekken

* 1900: 2 Olympische Zomerspelen
* (en) Profiel van Jean Collas op olympedia.org
# Johannes Anthonius Lelieveldt

Johannes Anthonius Lelieveldt, vrijwel altijd aangeduid als J.A. Lelieveldt, (Nijmegen, 15 april 1900 - Rotterdam, 17 maart 1970) was een Nederlands architect, werkzaam in Rotterdam.

## Leven en werk

Lelieveldt werd aanvankelijk opgeleid als timmerman en heeft hij zich via avondcursussen bijgeschoold tot architect. In 1936 werd hij ingeschreven in het register van de Bond van Nederlandse Architecten. Hij werkte vanaf 1928 in Hillegersberg, vanaf 1964 samen met zijn zoon, ingenieur H.H.J. Lelieveldt, die in 1969 de directie van het kantoor overnam.
Tot de bekendste werken van Lelieveldt behoren bodega/restaurant Old Dutch in Delfshaven en de Melkfabriek Sterovita (later Campina) in de Spaanse Polder te Rotterdam. Grote opdrachtgevers van Lelieveldt waren: schoenenbedrijf Van Haren, Coebergh's distilleerderij en het Parkhotel in Rotterdam.
In de jaren vijftig voltooide Lelieveldt tal van wederopbouwprojecten in Rotterdam, zoals een kantoor met magazijnen van behangselfabrikant Rath & Doodeheefver aan de Mariniersweg 151 en twee woonblokken op de Lombardkade en Jonker Fransstraat. Ook ontwierp hij enkele winkelpanden in zijn geboortestad Nijmegen. Hij ontwierp enkele bungalows, en deed verbouwingen van hotels en restaurants en gevels van winkelpanden. Daarnaast ontwierp hij ook bioscoop Centraal, aan de Binnenweg in Rotterdam (1952).
Als katholiek architect schiep hij grote eer in het ontwerpen van enkele Rooms-katholieke kerken. Zo ontwierp hij de St. Petrus in IJmuiden (1957), de Sint Jan de Doperkerk in Schiedam (Nieuwland) (1965) en de Heilige Geestkerk in Den Bosch (1965), die alle inmiddels gesloopt zijn. Een nog bestaande kerk van zijn hand is de H. Martinus in Bovenkarspel (1967). De H. Felicitas in Spijkenisse (1962) en de Christus Koningkerk in Den Haag (Mariahoeve) (1963) hebben een nieuwe bestemming gekregen als respectievelijk de Foucauld Mavo en kerk van de Zevende Dags-adventisten.

## Overzicht van gebouwen

| Old Dutch restaurant in cottagestijl | Rotterdam (Centrum) | Rochussenstraat 20 | 1940 |
| St. Petruskerk | IJmuiden | Zuiderkruisstraat 1 | 1957 |
| Christus Koningkerk | Den Haag (Mariahoeve) | Robijnhorst 201 | 1964 |
| Sint Jan de Doperkerk (Nolenskerk) | Schiedam (Nieuwland) | | 1965 (afgebroken in 2000) |
| H. Martinuskerk | Bovenkarspel | Hoofdstraat 205 | 1967 |

## Literatuur

* C.H.B. Estourgie, J.A. Lelieveldt, Landhuis aan de Wagnerlaan te Bilthoven, in Vakblad voor de bouwbedrijven, 35: 47 (1939), p. 553.
* Mr. A.J.J. van Rooy, Nederlandse Kerkbouw op een keerpunt, Uitg. De Toorts, Haarlem, z.j., p.53-55.
* ↑ IJmuiden, Zuiderkruisstraat 1 - Petrus - Reliwiki. reliwiki.nl. Gearchiveerd op 28 oktober 2020. Geraadpleegd op 25 oktober 2020.
* Gebouwen van J.A. Lelieveldt. Architectuurgids.nl. Gearchiveerd op 2 april 2015. Geraadpleegd op 27 maart 2015.
* Lelieveldt, Johannes Anthonius. NAi/Bonas. Geraadpleegd op 27 maart 2015.
# Johannes Anthonie Landman

Johannes Anthonie Landman (Goes, 2 juni 1912 – Amsterdam, 7 september 1956) was een Nederlands architect.
Hij was zoon van winkelbediende Hubrecht Landman en Jacoba Schipper, die in 1916 naar Amsterdam trokken. Hijzelf was in mei 1945 in Berlijn getrouwd met Irmtraud Brunhilde Schulze, alvorens zich te vestigen aan de Deurloostraat, Amsterdam-Zuid.
Landman was van origine bouwkundig tekenaar, opgeleid aan de MTS en Ambachtsschool, aldus het militieregister. Hij was aan de Industrieschool aan de Dongestraat in 1934 afgestudeerd in bouwkunde. Hij ontwikkelde zich tot architect. Aan het eind van zijn korte leven ging hij samenwerken met Bart van Kasteel, hetgeen leidde tot het complex Amstel 135-141.
Hij ontwierp niet alleen nieuwe gebouwen maar werd ook ingeschakeld bij renovaties. Werk van hem waren in 1956 nog fabrieksgebouwen aan de Helicopterstraat, Marnixstraat (Henriëtte-Hofje) en gebouwen te Goirle, Vinkeveen en een complex van 51 woningen in Borculo. Hij overleed nadat hij voor de "Coöperatieve Vereniging Bouwbelang" een lezing had gehouden over systeembouw Hugo Morawetz; prefabelementen uit Oostenrijk).
Hij overleed onverwachts op 44-jarige leeftijd. Hij werd begraven op Zorgvlied.
* Gemeente Amsterdam Archiefkaart
* Redactie, Architect J.A. Landman overleden. Algemeen Handelsblad (10 september 1956). Geraadpleegd op 7 april 2023 – via delpher.nl.
* Redactie, Famielieberichten: overlijdensadvertentie. de Volkskrant (11 september 1956). Geraadpleegd op 7 april 2023 – via delpher.nl.
# Johannes Anthonius Moesman

Johannes Anthonius Moesman (Utrecht, 25 december 1859 – aldaar, 9 januari 1937) was een Nederlandse lithograaf, tekenaar, amateurfotograaf en verzamelaar van curiosa.
Hij werd geboren te Utrecht als zoon van een drukker en zou (vooral) woonachtig en werkzaam blijven in zijn geboortestad. In zijn jonge jaren was Moesman werkzaam in de Stoomdrukkerij De Industrie en in 1881 werd hij lid van het Genootschap Kunstliefde. Hij was in de leer bij Jozef Hoevenaar. Gaandeweg opende Moesman een eigen drukkerij in de Voorstraat. In 1894 vestigde hij die op de Neude en er kwam daar een winkel bij waar prenten werden verkocht.
Onderwijl was Moesman op zijn laatst in 1883 begonnen met fotografie. Als amateurfotograaf schoot hij tal van foto's in Utrecht met daarop onder meer stadsgezichten en het leven op straat. Typerend is vaak de losse stijl waarmee hij fotografeerde. Van menig van zijn foto's maakte hij in eigen beheer prentbriefkaarten die hij vervolgens verkocht. Een groot deel van Moesmans fotowerk in de vorm van vele honderden foto's bevindt zich vandaag de dag in Het Utrechts Archief. Moesman was tevens een verwoed verzamelaar van curiosa zoals zaken met betrekking tot de Utrechtse stadsgeschiedenis. Zijn drukkerij/winkel annex woonhuis op de Neude fungeerde als opslag- en uitstallocatie voor zijn verzamelingen. Hij was daarnaast postzegelverzamelaar en onder filatelisten is Moesman bekend omdat hij in 1895 met een originele drukplaat de postzegel van 10 cent uit de eerste emissie Nederland nadrukte in diverse kleuren.
Moesman huwde in 1905 op 45-jarige leeftijd. Zijn (enige) zoon was Johannes Hendrikus Moesman (1909–1988) die als Joop (roepnaam 'Jopie' verafschuwde hij) Moesman bekend zou worden als surrealistisch schilder. Hij putte als schilder uit werk van zijn vader. Johannes Anthonius Moesman overleed op 77-jarige leeftijd in zijn geboorteplaats en werd begraven op de Begraafplaats Soestbergen.
# Jef Dervaes

Jef Dervaes (Wetteren, 27 oktober 1906 - Gent, 12 april 1986) was een Belgische wielrenner. Hij was beroepsrenner van 1926 tot 1936. In 1926 en in 1928 won hij de Scheldeprijs en in 1928 Brussel-Parijs. Dat jaar won hij ook het Belgisch kampioenschap. In 1929 won hij de Ronde van Vlaanderen en in 1931 Parijs-Rijsel.

## Belangrijkste overwinningen

1926
* Scheldeprijs
1928
* Brussel-Parijs
* Belgisch kampioen op de weg
* Scheldeprijs
1929
* Ronde van Vlaanderen
* Grote 1 meiprijs
1930
* Grote 1 meiprijs
1931
* Grote 1 meiprijs
* Parijs-Rijsel

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Gent-Wevelgem | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Roubaix | WK op de weg |
| 1926 | | | | |
| 1928 | | | 18e | 4e |
| 1929 | | 1 ↑ | | 4e |
| 1930 | | | 28e | |
| 1931 | | 30e | 21e | |
| 1936 | 14e | | | |
Fiche op dewielersite
# Joe Perry (snookerspeler)

Joe Perry (Wisbech, 13 augustus 1974) is een Engels professioneel snookerspeler. Hij won in maart 2015 de 2015 Players Championship Grand Final en daarmee zijn eerste titel op een ranking-toernooi. Hij wordt vanwege zijn karakter soms aangeduid als Gentleman Joe of The Gentleman.
Perry werd prof in 1991 en bereikte in het seizoen 2016/2017 de achtste plaats op de wereldranglijst, zijn hoogste ranking. Hij bereikte in 2001 de finale van de European Open en in zowel 2004 als 2005 de halve finale van het UK Championship. Hij bereikte in 2008 ook de halve finale van het Wereldkampioenschap snooker. Perry won in maart 2015 de 2015 Players Championship Grand Final en daarmee zijn eerste titel op een ranking-toernooi. Hiervoor versloeg hij achtereenvolgens Ding Junhui, Anthony McGill, Michael Holt, Stuart Bingham en Mark Williams.
Perry is getrouwd.

## Belangrijkste resultaten
### Rankingtitels

| # | Seizoen | Toernooi | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| 1. | 2014/2015 | Players Tour Championship Finals | Mark Williams | WAL | 4-3 |
| 2. | 2021/2022 | Welsh Open | Judd Trump | ENG | 9-5 |

### Minor-rankingtitels

| # | Seizoen | Toernooi | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| 1. | 2013/2014 | Players Tour Championship - AT1 | Mark Selby | ENG | 4-1 |
| 2. | 2014/2015 | Players Tour Championship - AT3 | Thepchaiya Un-Nooh | THA | 4-1 |

### Niet-rankingtitels

| # | Seizoen | Toernooi | Verliezend finalist | Verliezend finalist | Score |
| 1. | 2004/2005 | Merseyside Professional Championship | Stephen Croft | ENG | 5-2 |
| 2. | 2007/2008 | Championship League | Mark Selby | ENG | 3-1 |

### Wereldkampioenschap

Hoofdtoernooi (laatste 32 of beter):
| # | Seizoen | Editie | Prestatie | Extra |
| 1. | 1998/1999 | WK 1999 | Laatste 16 | Verloor met 13-8 van Ronnie O'Sullivan |
| 2. | 2001/2002 | WK 2002 | Laatste 16 | Verloor met 13-7 van Peter Ebdon |
| 3. | 2002/2003 | WK 2003 | Laatste 32 | Verloor met 10-4 van Sean Storey |
| 4. | 2003/2004 | WK 2004 | Kwartfinale | Verloor met 13-10 van Matthew Stevens |
| 5. | 2005/2006 | WK 2006 | Laatste 32 | Verloor met 10-3 van Ryan Day |
| 6. | 2006/2007 | WK 2007 | Laatste 32 | Verloor met 10-3 van Stephen Maguire |
| 7. | 2007/2008 | WK 2008 | Halvefinale | Verloor met 17-15 van Ali Carter |
| 8. | 2008/2009 | WK 2009 | Laatste 32 | Verloor met 10-6 van Jamie Cope |
| 9. | 2009/2010 | WK 2010 | Laatste 16 | Verloor met 13-11 van Ali Carter |
| 10. | 2010/2011 | WK 2011 | Laatste 32 | Verloor met 10-9 van Stephen Hendry |
| 11. | 2011/2012 | WK 2012 | Laatste 16 | Verloor met 13-7 van Stephen Maguire |
| 12. | 2013/2014 | WK 2014 | Laatste 16 | Verloor met 13-11 van Ronnie O'Sullivan |
| 13. | 2014/2015 | WK 2015 | Laatste 16 | Verloor met 13-5 van Shaun Murphy |
| 13. | 2015/2016 | WK 2016 | Laatste 32 | Verloor met 10-9 van Kyren Wilson |
| 14. | 2017/2018 | WK 2018 | Laatste 16 | Verloor met 13-8 van Mark Allen |
| 15. | 2018/2019 | WK 2019 | Laatste 32 | Verloor met 10-7 van David Gilbert |
| 16. | 2022/2023 | WK 2023 | Laatste 32 | Verloor met 10-9 van Robert Milkins |
# John P. Paynter

John Philip Paynter (Mineral Point (Wisconsin), 29 mei 1928 – Glenview (Illinois), 4 februari 1996) was een Amerikaans componist, muziekpedagoog, dirigent en arrangeur.

## Levensloop

Paynter kreeg al in jonge jaren piano-, orgel- en klarinetlessen bij Bernard Stepner, de dirigent van het plaatselijke harmonieorkest. In 1946 begon hij zijn muziekstudies aan de Northwestern-universiteit in Evanston (Illinois) en behaalde zijn Bachelor of Music in 1950 en zijn Master of Music in 1951. Al tijdens zijn masterstudies in 1950 en 1951 was hij dirigent van de harmonieorkesten van de Northwestern-universiteit. Na het behalen van zijn Master-diploma werd hij docent voor muziektheorie en dirigent van de Northwestern University Wildcat Marching Band aan zijn Alma Mater. In 1953 volgde hij Glenn Cliffe Bainum op als chef-dirigent van de harmonieorkesten aan deze universiteit.
In 1956 werd hij dirigent van de nieuw opgerichte Northshore Concert Band. Onder zijn dirigentschap ontwikkelde zich dit ensemble tot een soort van model-harmonieorkest voor alle Amerikaanse stedelijke harmonieorkesten. De leden van dit orkest spelden soms meer dan 30 jaar in dit orkest, lang nadat zij afgestudeerd waren, en dat was het beste bewijs voor Paynters idee, dat het muziek maken een belangrijke rol kan spelen in het leven van de mensen onafhankelijk van de leeftijd of het beroep dat ze uitoefenen.
Paynter was voorzitter van organisaties in de (blaas-)muziekwereld zoals van de Midwest International Band and Orchestra Clinic, World Association for Symphonic Bands and Ensembles (W.A.S.B.E.), American Bandmasters Association (A.B.A.), die hij mee opgericht heeft en wiens erevoorzitter hij is. Verder is hij erelid van de Music Educators National Conference (MENC) en de broederschap Phi Mu Alpha Sinfonia.
Als gast-docent was hij in vrijwel alle staten van de Verenigde Staten, in Canada, Mexico, Europa, Israël, Japan en Zuid-Amerika. Hij ontving prijzen en onderscheidingen van bijvoorbeeld de Illinois Music Educators, de John Philip Sousa Foundation, de National Band Association (NBA), de School Musician, het magazine Instrumentalist en de National Association of Music Clubs. In 1992 werd hij ere-doctor van de DePaul-universiteit in Chicago.
Als componist en vooral als arrangeur heeft hij meer dan 400 werken op zijn naam staan. Hij schreef voortreffelijke bewerkingen van Malcolm Arnolds werken Four Scottish dances, op. 59; Prelude, siciliano, and rondo uit de Little Suite, op. 80; Sarabande and polka uit het ballet Solitaire; en Johann Sebastian Bachs Toccata, adagio, and fugue.

## Composities
### Werken voor harmonieorkest

* Space Dragon Of Galatar
* Temporary Diversion
* When the Saints Go Marching In

### Werken voor koor

* 1954 Break, break, break, voor gemengd koor
* Autumn, voor zangstemmen en instrumenten
* First Star, voor zangstemmen en instrumenten
* Fog, voor gemengd koor en instrumenten
* The Call, voor gemengd koor en orgel - tekst: George Herbert
* The Rose, voor gemengd koor
* Voyage Of St. Brendan Choral, voor gemengd koor
# Johannes de Doperkerk (Oud-Vossemeer)

De Johannes de Doperkerk of Hervormde kerk is een protestantse kerk van de Nederlandse Hervormde Kerk in Oud-Vossemeer in de provincie Zeeland en een van de vijf kerken die het dorp rijk is.

## Geschiedenis

De huidige kerk dateert van 1516 maar ruim zestig jaar daarvoor in 1452 stond er reeds een kapel toegewijd aan de Heilige Johannes de Doper, de schutspatroon van Oud-Vossemeer. Deze kapel moest in 1516 gesloopt worden wegens plaatsgebrek. In het kerkgebouw kwamen gelovigen van zowel Oud- als Nieuw-Vossemeer Ook van het vergrote of nieuwe kerkgebouw bleef Johannes de Doper de schutspatroon. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de kerk op 7 oktober 1576 zwaar beschadigd door de soldaten van Willem van Oranje. In 1578 en 1579 werd de kerk hersteld en kwam in de handen van de gereformeerden. In 1798 werd op last van het Franse bestuur een overeenkomst opgesteld door een commissie van Protestanten en Rooms-Katholieken waarbij het eigendomsrecht van de kerk werd geregeld. In de 19e eeuw werd de noordbeuk uitgebreid en als school ingericht. Wegens plaatsgebrek werd de school in 1836 overgebracht naar een andere plaats in het dorp. De kerk werd grondig gerestaureerd van 1913 tot 1916 waarbij de woonruimte in de noordelijke beuk bij de kerk werd getrokken. De bronzen luidklok uit 1727 werd tijdens de Tweede Wereldoorlog op 15 april 1943 door de Duitse bezetter gevorderd. Op 21 september 1948 werd een nieuwe, vervangende klok in de toren gehangen.

## Beschrijving

Het bakstenen kerkgebouw is een eenbeukige kruiskerk van vijf traveeën. De korte toren dateert uit omstreeks 1450 en het transept is veel jonger dan het schip en ook van een kleiner soort steen opgetrokken.

### Interieur

De preekstoel in de dooptuin dateert uit de 17e eeuw en heeft een koperen lezenaar uit 1769. De koperen kroon bij binnenkomst in de kerk dateert uit 1740. De grootste koperen kroon werd geschonken door een testamentaire wilsbeschikking van Johannes van Roseveldt na diens overlijden in 1787.
Op 10 november 1875 werd een eerste serafine-orgel in de kerk in gebruik genomen. Het huidige eenklaviers kerkorgel met eikenhouten kast werd in 1917 gebouwd door de firma A. Standaart uit Schiedam.

## Fotogalerij

* Interieur naar het oosten met de kansel
* Interieur naar het westen met het orgel
# Jerry Zucker

Jerry Zucker kan verwijzen naar:
* Jerry Zucker (regisseur) (1950), Amerikaans filmregisseur en -producent
* Jerry Zucker (zakenman) (1949-2008), Israëlisch-Amerikaans zakenman
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Jerry Zucker en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.