OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Vereist Eigen Vermogen

Het Vereist Eigen Vermogen (VEV) is de tweede vermogenseis die De Nederlandsche Bank stelt aan het eigen vermogen van een pensioenfonds. Dit VEV komt als uitkomst uit de zogenaamde solvabiliteitstoets. Een te laag VEV heet een reservetekort en leidt tot een herstelplan, waarin eventueel voorwaardelijk gekort moet worden. Bij de overgang van 31 december 2014 naar 1 januari 2015 steeg dit VEV gemiddeld voor de pensioenfondsen met 5% onder invloed van het nieuwe FTK. Dit leidt tot hogere buffers en hogere premies.
Een andere minimumeis blijft het MVEV, het Minimaal Vereist Eigen Vermogen. Het MVEV zal zich in het nieuwe ftk in een nauwe ruimte tussen de 104% en 105% blijven bewegen. Als een fonds zich gedurende een periode van 5 jaar(tellend vanaf 2015) onder het eigen MVEV bevindt, dan moet er onvoorwaardelijk gekort worden. Dit heet een dekkingstekort.
Door middel van het peilen van de 10 risico’s die een pensioenfonds loopt, berekent de solvabiliteitstoets in de zogenaamde wortelformule een kans op onderdekking die kleiner moet zijn dan 2,5% per jaar. De 10 risico’s zijn:
* Renterisico (S1)
* Aandelen- en vastgoedrisico (S2)
* Valutarisico (S3)
* Grondstoffenrisico (S4)
* Kredietrisico (S5)
* Verzekeringstechnische risico (S6)
* Liquiditeitsrisico (S7)
* Concentratierisico (S8)
* Operationeel risico (S9)
* Actief beheer risico (S10)
DNB verstrekt hiertoe de formule, de zogenaamde wortelformule, waarmee actuarieel ex ante het risico kan worden gemeten. De wiskundig bewerkte som van de risico's die uit de wortelformule komt, levert een percentage dat moet worden opgeteld bij 100%. Hoe groter de risico's die een fonds bij voorbaat loopt des te groter is het vereiste eigen vermogen. Diversificatie in de portefeuille leidt tot een lager VEV. Actuarieel is te verwachten dat het VEV varieert tussen de pensioenfondsen onderling van 105% tot 135%. Als een pensioenfonds onder dit eigen VEV belandt, is het verplicht een herstelplan in te dienen.
Een hoger VEV kan, afhankelijk van de wijze van premieberekening, via de zogenaamde solvabiliteitsopslag in de premie leiden tot mindere pensioenopbouw per ingelegde euro en verkleint dan de kans op de voorwaardelijke indexatietoekenning. Zo ontstaan de hogere buffers. Het ABP diende een herstelplan in per 1 juli 2015 op basis van een VEV van 128%. Bij een gemiddeld VEV van de Nederlandse Pensioenfondsen van 30% en een actuariële verplichting van 1200 miljard, is er 360 miljard euro nodig als buffer.
# Verelst

Verelst kan verwijzen naar:
* Pieter Hermansz. Verelst (1618-1678), Nederlands kunstschilder
* Herman Verelst (kunstschilder) (1641-1702), Nederlands kunstschilder
* Simon Pietersz. Verelst (1644-1710), Nederlands kunstschilder
* Johannes Verelst (1648-1734), Nederlands kunstschilder
* Cornelis Verelst (1667-1734), Nederlands-Engels kunstschilder
* Maria Verelst (1680-1744), Engels kunstschilder
* Egid Verelst (1696-1749), Zuid-Nederlands beeldhouwer
* William Verelst (1704-1752), Engels kunstschilder
* Frans Verelst (1787-1851), Belgisch politicus
* Jozef Verelst (1903-1966), Belgisch musicus
* Herman Verelst (journalist) (1921-2005), Belgisch journalist
* Daniel Verelst (1969-), Belgisch wielrenner
* Vincent Verelst (1981-), Belgisch presentator
* Tom Verelst (1982-), Belgisch voetballer
* Madelief Verelst (1986-), Nederlands actrice
* Pieter Verelst (1990-), Belgisch acteur
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Verelst en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Rode lijnen (Thaise spoorwegen)

De Rode lijnen zijn een gepland stelsel van spoorlijnen in Bangkok, Thailand.
Het project bestaat uit de volgende lijnen:
* Donkerrode lijn (noordzuid, van de universiteitscampus Rangsit naar Maha Chai), laatste fase in 2029 voltooid
* Lichtrode lijn (oostwest, van Sala Ya naar Hua Mak), laatste fase in 2019 voltooid
* Luchthavenverbinding (oostwest, van het centrum van Bangkok naar luchthaven Suvarnabhumi), voltooid
De rode lijnen ontmoeten elkaar bij station Bang Sue, dat als overstappunt dient.
Op 22 mei 2007 besloot de regering tot de aanleg van het 15 kilometer lange baanvak tussen Bang Sue naar Taling Chan. Het bouwcontract werd op 12 december 2008 getekend en de bouw begon op 15 januari 2009.
Op 16 oktober 2007 gaf de Thaise regering het staatsbedrijf SRT toestemming voor de aanleg van het 26 km lange baanvak tussen Bang Sue en Rangsit.
# Verdrag van Aranjuez (1779)

Het Verdrag van Aranjuez werd gesloten op 12 april 1779 tussen koninkrijk Frankrijk en Spanje. In het verdrag verklaarde Spanje, als bondgenoot van Frankrijk, zich aan de zijde van de Amerikaanse kolonisten te scharen in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog tegen Groot-Brittannië.
Het verdrag was een vernieuwing van het Bourbon-familiepact. Spanje erkende echter niet meteen de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten, daar Spanje niet meteen happig was om gelijksoortige anti-koloniale rebellies aan te moedigen in het Spaanse rijk. Ook vóór de formele deelname aan de oorlog verleende Spanje al hulp aan de Amerikaanse rebellen om de positie van Groot-Brittannië te verzwakken.
# Victor de Sabata

Victor de Sabata (Triëst, 10 april 1892 - Santa Margherita Ligure, 11 december 1967) was een Italiaanse dirigent en componist.

## Loopbaan

Hij studeerde in Milaan en dirigeerde voor het eerst in Monte Carlo, waar hij op 21 maart 1925 de première van Maurice Ravels L'enfant et les sortilèges leidde. Van 1927 tot 1957 was hij hoofddirigent van het Teatro alla Scala te Milaan, maar hij had in die tijd tevens gastdirigentschappen in heel Europa. In tegenstelling tot zijn concurrent Arturo Toscanini dirigeerde hij ook in Nazi-Duitsland, waar hij onder meer als Wagner-dirigent de hoogste achting kreeg.

## Dirigeerstijl

De Sabata werd door veel van zijn tijdgenoten beschouwd als nuchterder en diepzinniger dan Toscanini, een mening die werd vertegenwoordigd door onder anderen Sergiu Celibidache (die de dirigent in de jaren 1930 en 1940 vaak meemaakte in Berlijn).

## Nalatenschap

Aan hedendaagse muziekliefhebbers is de dirigent De Sabata voornamelijk bekend door zijn door Walter Legge geproduceerde opnames van Tosca en het Requiem van Verdi. De componist De Sabata, aan de andere kant, is zo goed als vergeten. Zijn opera Il macigno ging in 1917 in première aan de La Scala, maar de partituur ging verloren tijdens de Tweede Wereldoorlog.

## Voornaamste composities

* Symphonic suite (1912).
* Il macigno; 3 atti di Alberto Colantuoni ("De rots", opera in drie bedrijven, 1917). Herzien als Driada in 1935.
* Melodia per Violino (1918)
* Juventus: poema sinfonico ("Juventus: symfonisch gedicht", 1919).
* Lisistrata (opera, naar Aristophanes, 1920).
* La notte di Plàton: quadro sinfonico per orchestra ("De nacht van Plato: symfonische schets voor orkest", 1923).
* Gethsemani, poema contemplativo per orchestra ("Gethsemane, beschouwend gedicht voor orkest", 1925).
* Mille e una notte: fiaba coreografica in 7 quadri ("Duizend-en-een-nacht: choreografisch sprookje in zeven tonelen", ballet, 1931).
* Incidentele muziek voor Shakespeares The Merchant of Venice, 1934.

## Spelling van de naam

Victor de Sabata en Victor De Sabata worden beide aangetroffen, en de voornaam wordt vaak gezien in de Italiaanse vorm Vittorio, in het bijzonder in Italië. Voorbeelden van de handtekening van de dirigent tonen echter duidelijk dat hij zijn naam spelde als Victor de Sabata, met een kleine letter "d", en affiches uit zijn tijd geven aan dat hij de voornaam Victor gebruikte, zelfs wanneer hij in Italië uitvoeringen gaf.
# Ville-di-Paraso

Ville-di-Paraso is een gemeente in het Franse departement Haute-Corse (regio Corsica) en telt 128 inwoners (1999). De oppervlakte bedraagt 9,37 km², de bevolkingsdichtheid is 13 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Ville-di-Paraso met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Verrallina cretata

Verrallina cretata is een muggensoort uit de familie van de steekmuggen (Culicidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Delfinado.
# Viola Elisabeth van Teschen

Viola Elisabeth van Teschen (circa 1291 - 21 september 1317) was een Poolse prinses uit het huis Piasten. Via haar huwelijk was ze van 1305 tot 1306 koningin-gemalin van Bohemen en enkele dagen koningin-gemalin van Hongarije.

## Levensloop

Van Teschen was het derde kind en de tweede dochter van hertog Mieszko I van Teschen en diens echtgenote Gremislava, wier afkomst onbekend is.
Op 5 oktober 1305 huwde ze in Brünn met koning Wenceslaus III van Bohemen, eveneens koning van Polen en Hongarije. Het huwelijk werd gearrangeerd wegens de strategische positie van het hertogdom Teschen tussen Bohemen en Polen. Wenceslaus moest door dit huwelijk zijn verloving met Elisabeth, dochter van koning Andreas III van Hongarije, verbreken. Enkele dagen na het huwelijk moest Wenceslaus III hierdoor aftreden als koning van Hongarije en al zijn rechten op de Hongaarse troon opzeggen.
Na haar huwelijk nam Viola de naam Elisabeth aan. Het huwelijk van Elisabeth en Wenceslaus III was niet echt gelukkig: haar echtgenoot had een vrije levensstijl en de Boheemse adel verzette zich hevig tegen hun huwelijk omdat ze vonden dat van Teschen als dochter van de hertog van Teschen een te lage rang had. Tien maanden na het huwelijk werd Wenceslaus III in augustus 1306 in Olomouc onder onduidelijke omstandigheden vermoord. Van Teschen was hierdoor op 15-jarige leeftijd al weduwe en door haar jonge leeftijd was het huwelijk kinderloos gebleven. Na de dood van haar echtgenoot vestigde ze zich in Moravië.
In 1310 bestegen haar schoonzus Elisabeth van Bohemen en haar echtgenoot Jan van Luxemburg de Boheemse troon. Om steun te vinden bij de Boheemse adel sloten ze een alliantie met de machtige edelman Peter I van Rosenberg. Als onderdeel van deze alliantie werd van Teschen aan Peter uitgehuwelijkt. In 1316 vond het huwelijk plaats.
Het huwelijk duurde echter niet lang en bleef kinderloos, aangezien van Teschen in september 1317 stierf. Zij werd bijgezet in het klooster van Vyšší Brod.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Viola of Teschen op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jn20000701908
* Virtual International Authority File: 84037908
* WorldCat (via VIAF): 84037908
# Roppe (gemeente)

Roppe is een gemeente in het Franse departement Territoire de Belfort (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 761 inwoners (2005). In het Elzassisch of het Duits heette de plaats vroeger Roppach of Rotbach.
De gemeente maakt deel uit van het arrondissement Belfort en sinds 22 maart 2015 tot het kanton Valdoie. Daarvoor maakte het deel uit van het kanton Offemont, dat op die dag opgeheven werd.
In de gemeente ligt Fort Roppe.

## Geografie

De oppervlakte van Roppe bedraagt 7,4 km², de bevolkingsdichtheid is 102,8 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Roppe (gemeente) met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Roppacris longicerca

Roppacris longicerca is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1979 door Amédégnato & Descamps.
# Roodkophoningvogel

De roodkophoningvogel (Dicaeum trochileum) is een bastaardhoningvogel die alleen voorkomt in Indonesië.

## Kenmerken

De roodkophoningvogel is een kleine, gedrongen vogel die 8 cm lang is. Het mannetje van de roodkophoningvogel is helemaal rood van boven met ook een rode rug en stuit. De onderkant van de staart is blauw tot zwart, de onderkant van de borst en de buik zijn grijs naar beneden aflopend wit. Onvolwassen vogels en vrouwtjes zijn veel minder kleurig, die zijn donker zwartbruin van boven, met een vuilgrijze borst en buik en een rode stuit.

## Verspreiding en leefgebied

De roodkophoningvogel komt voor in het zuiden van Kalimantan en Sumatra, geheel Java en Bali. Daardoor is het een endemische vogelsoort van Indonesië. Het is een algemeen voorkomende vogel van open landschappen, secondair bos en agrarisch gebied.
De soort telt 2 ondersoorten:
* D. t. trochileum: zuidoostelijk Sumatra, Borneo, Java, Bali en de nabijgelegen eilanden.
* D. t. stresemanni: Lombok van de westelijke Kleine Soenda-eilanden.

## Status

De roodkophoningvogel heeft een ruim verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om die redenen staat deze bastaardhoningvogel als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Roodkophoningvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Phillipps, Q & K. Phillipps, 2011. Phillips' field guide to the birds of Borneo. John Beaufoy, Oxford. ISBN 978 1 906780 56 2.
# Roodkopgans

De roodkopgans (Chloephaga rubidiceps) is een gans uit de familie van de Anatidae.

## Kenmerken

De dieren worden ongeveer 45 tot 50 cm groot. De vogel heeft een bruinrode kop en een bruingrijze borst. Op de flanken bevinden zich regelmatige dwarsstrepen.

## Voortplanting

De vogels zwemmen zelden, en leggen jaarlijks 4 tot 11 eieren in een nest in het hoge gras. Buiten het broedseizoen vormen deze vogels vaak grote kolonies, samen met de grijskopgans (Chloephaga poliocephala).

## Verspreiding en leefgebied

Hij leeft in het zuidelijk deel van Zuid-Amerika, en broedt er op de grasvlakten van Vuurland, Chili en de Falklandeilanden. De meeste vogels overwinteren in het zuiden van Argentinië, enkele exemplaren trekken naar het noorden van Argentinië. De roodkopganzen van de Falklandeilanden trekken niet.

## Status

De populatie van deze ganzen op de Falklandeilanden blijft relatief groot, ondanks concurrentie van grazers als schapen. De populatie op het Zuid-Amerikaanse vasteland daarentegen, wordt steeds kleiner. Dit wordt onder meer veroorzaakt door de Patagonische vos (Lycalopex griseus), die actief op deze dieren jaagt. Deze vos werd geïntroduceerd in Vuurland in de jaren 1950 met als doel de populatie (eveneens geïntroduceerde) konijnen onder controle te houden. De grootte van de populatie is in 2006 geschat op 43-82 duizend vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Roodkopgans op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Rolverdeling

De rolverdeling is bij een toneelstuk, hoorspel, film of opera de verdeling van de verschillende rollen over de acteurs. Naast rolverdeling wordt ook cast, bezetting of rolbezetting gebruikt. Het Engelse woord cast wordt ook wel gebruikt om de groep acteurs aan te duiden.
Casting is het zoeken van de juiste persoon voor de juiste rol, de "vormgeving" van de groep.
Bij een toneelstuk worden de namen van de spelers meestal vermeld in de volgorde waarin ze voor het eerst op het toneel komen. Bij een speelfilm worden meestal de hoofdrolspelers het eerst genoemd. Bovendien worden vaak alleen de namen van de acteurs vermeld, maar niet de rollen die ze spelen.
# Villemaury

Villemaury is een gemeente in het Franse departement Eure-et-Loir (regio Centre-Val de Loire). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Châteaudun. Villemaury is op 1 januari 2017 ontstaan door de fusie van de gemeenten Civry, Lutz-en-Dunois, Ozoir-le-Breuil en Saint-Cloud-en-Dunois. De gemeente telde 1.325 inwoners op 1 januari 2021.

## Geografie

De oppervlakte van Villemaury bedroeg op 1 januari 2021 76,45 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 17,3 inwoners per km².
* 1 2 Populations légales 2021.
# Rotaryus

Rotaryus is een geslacht van uitgestorven trematopide dissorophoïde temnospondyle Batrachomorpha (basale 'amfibieën') uit het Vroeg-Perm, bekend uit de Vrijstaat Thüringen in Midden-Duitsland.

## Ontdekking

Rotaryus is alleen bekend van het holotype MNG 10182, een gearticuleerde gedeeltelijk goed geconserveerde schedel en beide onderkaken en een nauw geassocieerd gedeeltelijk postcraniaal skelet. Het postcraniale skelet omvat verschillende gearticuleerde wervelbogen met ribben, het grootste deel van de linkerschoudergordel, opperarmbeenderen, rechterspaakbeen en ellepijp en een dijbeen. Het werd verzameld in het bovenste deel van de Tambach-formatie, daterend uit het Artinskien van de Laat-Cisuralien Series (of als alternatief bovenste Rotliegend), ongeveer 284-279,5 miljoen jaar geleden. Het werd gevonden in de alleronderste formatie-eenheid van de Bovenste Rotliegend Groep of Serie van de Bromackergroeve, het middelste deel van het Thüringerwoud, in de buurt van het dorp Tambach-Dietharz. Rotaryus is pas de tweede trematopidensoort die is gemeld uit de Bromacker-vindplaats en buiten de Verenigde Staten, naast Tambachia.

## Beschrijving

Rotaryus heeft een lengte van zo'n vijftien centimeter, met een langgerekte kop.
Rotaryus wordt gekenmerkt door een unieke combinatie van kenmerken, waaronder de twee volgende autapomorfieën: gehele lengte van het nasolacrimale kanaal is blootgelegd als een glad, uniform kanaal waarin de voorste helft samenvalt met de naad tussen het bovenkaaksbeen en het traanbeen; en de parasphenoïde plaat heeft het profiel van een gelijkbenige driehoek, met kortere zijranden van gelijke lengte die samenkomen op het dolkvormig uitsteeksel.

## Fylogenie

Het volgende cladogram toont de fylogenetische positie van Rotaryus, uit Berman et alii, 2011.
| Dissorophoidea | Amphibamidae  Eoscopus Amphibamus Doleserpeton Micropholis Tersomius Ecolsonia  Dissorophidae  Broiliellus Dissorophus Aspidosaurus Cacops  Trematopidae  Fedexia Anconastes Tambachia Rotaryus Acheloma Phonerpeton |

## Etymologie

Rotaryus werd benoemd door David S. Berman, Amy C. Henrici, Thomas Martens, Stuart S. Sumida en Jason S. Anderson in 2011 en de typesoort is Rotaryus gothae. Zowel de geslachtsnaam als de soortaanduiding eren de Rotary Club van Gotha, Duitsland, voor het financieel ondersteunen van de opgravingen en het Bromacker-vindplaatsproject.
* ↑ Rotaryus. www.prehistoric-wildlife.com. Geraadpleegd op 19-07-2022.
* ↑ David S. Berman; Amy C. Henrici; Thomas Martens; Stuart S. Sumida & Jason S. Anderson. 2011. "Rotaryus gothae, a New Trematopid (Temnospondyli: Dissorophoidea) from the Lower Permian of Central Germany". Annals of Carnegie Museum. 80(1): 49–65
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Rotaryus op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Rotastruma recava

Rotastruma recava is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Bolton.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Rotary (motorfiets)

Rotary is een historisch merk van motorfietsen die werden geproduceerd door de Rotary Mfg. Co. Ltd., in Tokio.
Japans merk dat omstreeks 1953 begon met de bouw van motorfietsen. Het waren moderne 124 cc tweetakten. De productie werd in 1961 beëindigd.
# Vierdaagse van de IJzer

De Vierdaagse van de IJzer is een internationale wandelmars in de Belgische provincie West-Vlaanderen, georganiseerd door Defensie. De jaarlijkse 'militaire oefening' staat open voor burgers en militairen uit binnen- en buitenland.
Het wandelgebeuren streeft drie doelstellingen na:
* De band tussen leger en bevolking versterken door militairen en burgers samen te brengen tijdens een gemeenschappelijke, sportieve inspanning;
* De gesneuvelden van de beide wereldoorlogen, in het bijzonder zij die vielen op de slagvelden in de Westhoek tijdens de Eerste Wereldoorlog, herdenken op een respectvolle manier;
* De wandelaars op een aangename manier laten kennismaken met de historische en toeristische waarde van de Westhoek.
Het organiseren van de vierdaagse wandeltocht is in handen van het 'Bataljon Artillerie' uit Nieuwpoort. Dit bataljon, gelegerd aan de Belgische Noordzeekust, wordt voor deze opdracht bijgestaan door het 'Competentiecentrum Steunmaterieel en -producten' uit Ieper. De organisatie verloopt in nauwe samenwerking met de gemeente Koksijde en de steden Nieuwpoort, Diksmuide, Poperinge en Ieper, waar ook alle start- en aankomstplaatsen liggen. Het 'Uitvoerend Comité van de Vierdaagse van de IJzer' organiseert elk jaar, tijdens de eerste volle week volgend op 15 augustus, deze wandelmars.
Het secretariaat bepaalt en tekent voor elke dag een omloop van 8, 16, 24, en 32 km uit, volgens een vast patroon (afwijkingen zijn steeds mogelijk):
* De openingsplechtigheid, de start van de eerste wandeldag en de aankomst van één der vier dagen (in principe van de eerste dag) vinden steeds plaats in Koksijde-Oostduinkerke, de gemeente waar de oorsprong van de Vierdaagse ligt;
* De omloop van de eerste wandeldag zal steeds over het grondgebied van Nieuwpoort, de laatste stad op het Westelijk Front van de Eerste Wereldoorlog, passeren;
* De aankomst van de laatste wandeldag, de slotplechtigheid + defilé van alle deelnemers en de start van een der vier dagen (in principe van de vierde dag) vinden steeds plaats in stad Ieper, uitgegroeid tot begrip en symbool van de Eerste Wereldoorlog.
De organisatie is aangesloten bij Wandelsport Vlaanderen en maakt ook deel uit van Klaver 4 samen met drie andere wandelevenementen.