OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Belgenmonument (Ede)

Het Belgenmonument op de Eder Heide bij de Gelderse plaats Ede is een gedenksteen ter nagedachtenis aan het voormalige Belgische vluchtelingenkamp Vluchtoord Ede (V.O.E.) dat hier van 1915 tot 1918 was gevestigd.
Ten tijde van de Eerste Wereldoorlog vluchtten meer dan een miljoen Belgen de grens over naar het neutrale Nederland. Ruim 5300 hiervan werden opgevangen in Ede. Het kamp, bestaande uit barakken, was een volledig dorp compleet met een school, hospitaal, winkel, werkplaatsen en een kerk. Er was ook een eigen elektriciteitscentrale voor verlichting en aandrijving van machines in de werkplaatsen. Het kamp was voor een groot gedeelte zelfvoorzienend. Er was zelfs een eigen ordedienst. Vluchtoord Ede bestond uit vier kwartieren. In een kwartier bevonden zich de voorzieningen, de andere drie kwartieren waren woonlocaties met de namen Leyedorp, Maasdorp en Scheldedorp. De kwartieren werden gescheiden door twee hoofdstraten.
Na de oorlog, in 1918, werd het kamp afgebroken. Veel van het materiaal werd door de Belgen meegenomen voor de wederopbouw van hun land. Het monument bevindt zich op een stuk heide tussen de Provinciale weg 224 en de Hessenweg. Het is ongeveer de plaats waar de twee hoofdstraten van het kamp elkaar kruisten.
Het monument, geplaatst op restanten van de fundering, bestaat uit een zwerfsteen met het opschrift:
BELGISCH VLUCHTELINGENKAMP V.O.E. 1914-1918 DEZE ZWERFSTEEN IN EDE DOET ONS DENKEN AAN HET VERLEDEN

## Andere foto's

* Op de Eder Heide
* Detailopname
* Herdenkingssteen en restant van fundering.
* Plattegrond van het kamp.
# Ornebius fuscipennis

Ornebius fuscipennis is een rechtvleugelig insect uit de familie Mogoplistidae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Lucien Chopard.
# Charlotte van Pruisen (1860-1919)

Victoria Elisabeth Augusta Charlotte van Pruisen (Potsdam, 24 juli 1860 – Baden-Baden, 1 oktober 1919) was een Pruisische prinses.
Zij was de dochter van de Duitse keizer Frederik III en diens vrouw Victoria. Zij was de zuster van de latere Duitse keizer Wilhelm II en een kleindochter van de Britse koningin Victoria.
Als jong meisje was Charlotte een nerveus en geagiteerd kind, dat nagels beet en vaak haar kleding stuk scheurde. Ze was niet erg geïnteresseerd in leren en dat deed haar moeder veel verdriet. Met haar broer, Wilhelm, had ze evenwel een zeer nauwe band.
In 1877 leerde ze Bernhard van Saksen-Meiningen kennen, met wie ze op 18 februari 1878 trouwde. Het paar kreeg een kind: Feodore. Het dochtertje werd aan de zorgen van kindermeisjes overgelaten terwijl Charlotte zich steeds meer mengde in het Berlijnse societyleven. Zij deelde - eveneens tot verdriet van haar moeder, die zelf meer liberale visies had - de politieke ideeën van haar broer en Bismarck.
In 1914 werd haar man hertog van Saksen-Meiningen. Het paar zou maar kort van deze status genieten want Bernhard deed al in 1918 ten gevolge van de Novemberrevolutie afstand van de hertogelijke troon. Nog bij hun troonsbestijging had de New York Times het hertogelijk paar geroemd om hun cleverness, independence of mind and manner, originality, freedom from prejudicem and modernity in the best sense of the word. Kort daarna, in 1919 overleed Charlotte, naar uit recent onderzoek is gebleken, vermoedelijk aan een erfelijke stofwisselingsziekte, die in 1945 ook haar dochter zou vellen.
# Siganus rivulatus

Siganus rivulatus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van konijnvissen (Siganidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1775 door Forsskål.
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2009.
* 1 2 (en) Siganus rivulatus op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Siganus rivulatus. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Detlef van Vuuren

Detlef Peter van Vuuren (Beverwijk, 21 december 1970) is een Nederlands hoogleraar milieukunde aan de Universiteit Utrecht. Aan Van Vuuren werd in 2024 de Spinozapremie toegekend. Van Vuuren is sinds 2018 lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.

## Leven en werk

Van Vuuren studeerde tussen 1989 en 1995 scheikunde en milieuwetenschappen in Utrecht, en een jaartje bestuurskunde in Leiden. Sinds 2000 werkt hij bij het Planbureau voor de Leefomgeving. In 2007 promoveerde hij aan de Universiteit Utrecht. In 2011 werd Van Vuuren in Utrecht benoemd tot hoogleraar "geïntegreerde beoordeling van mondiale milieuveranderingen". In 2018 werd hij benoemd tot lid van de KNAW en in datzelfde jaar nam hij ook de Huibregtsenprijs in ontvangst. In 2024 ontving hij de Spinozapremie, de hoogste Nederlandse wetenschappelijke onderscheiding.
Van Vuuren richt zich op wereldwijde duurzaamheidsvraagtstukken. Hij ontwikkelt modellen waarmee toekomstige klimaat- en milieuveranderingen door middel van scenario’s kunnen worden verkend. Hij schreef mee aan diverse rapporten over klimaatverandering, onder meer van het UNEP en de klimaatscenario’s van het IPCC. De Volkskrant noemde Van Vuuren daarom niet minder dan "de broeikasboekhouder" van de wereld. Hiernaast is van Vuuren ook betrokken bij de opleidingen Aardwetenschappen en Mileu-Natuurwetenschappen van de Universiteit Utrecht.

## Prijzen

* Award for Excellent Performance 2011
* Highly Cited Researcher 2017 by Web of Science
* Elected member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences (KNAW) (2018)
* ERC Consolidator Grant 2018 ‘PICASSO’
* Highly Cited Researcher 2018 by Web of Science
* Huibregtsenprijs 2018
* Highly Cited Researcher 2019 by Web of Science (tweemaal)
* Highly Cited Researcher 2020 by Web of Science (driemaal)
* Highly Cited Researcher 2021 by Web of Science (driemaal)
* Listed at 4th most influential climate scientist world by Reuters (2021)
* Highly Cited Researcher 2022 by Web of Science (driemaal)
* Highly Cited Researcher 2023 by Web of Science (driemaal)
* Spinozaprijs (2024)

## Publicaties (selectie)

* Belangrijkste publicaties
# Schiffermuelleria leucochrysella

Schiffermuelleria leucochrysella is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1854 door Millière.
# Spalangia bethyloides

Spalangia bethyloides is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Boucek.
# Bayswater

Bayswater is een Londense woonwijk in de City of Westminster.
De wijk ligt ten noorden van Hyde Park en Kensington Gardens. Bayswater Road gaat aan de oostkant bij Marble Arch over in Oxford Street. Een prestigieuze winkelstraat in de wijk is Queensway.
De huizen in Bayswater variëren van zeer dure, veelal victoriaanse, panden tot kleine appartementen. Ook heeft de wijk een zeer hoge concentratie van hotels. De bevolking is zeer gevarieerd: naast veel autochtone Engelsen wonen er mensen met een Arabische achtergrond, Grieken, Brazilianen en Amerikanen. Dit geeft de wijk een kosmopolitisch karakter, wat ook tot uitdrukking komt in het aantal exotische eethuizen.
De bevolkingsdichtheid is 17.500 per km².

## Galerij

* Bayswater Road
* ↑ Office for National Statistics (ONS) → Download → SAM_for_Administrative_Areas_(2017).zip → SAM_WD_DEC_2017_UK.xlsx → kolom G. Gearchiveerd op 9 mei 2019.
# Ornebius fasciatus

Ornebius fasciatus is een rechtvleugelig insect uit de familie Mogoplistidae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Carl Brunner von Wattenwyl.
# Silazaan

Een silazaan is een verzadigde silicium-stikstof-hydride, waarin twee siliciumatomen verbonden zijn door een stikstofbrug (-NH-). Silazanen zijn analoog van structuur met siloxanen die een zuurstofbrug -O- hebben. De waterstofatomen kunnen vervangen zijn door koolwaterstofgroepen, zoals methyl, ethyl, of fenyl, of andere substituenten.
Silazanen kunnen zowel lineair als cyclisch zijn. Voorbeelden:
* Disilazaan: H$_3$Si-NH-SiH$_3$
* Trisilazaan: H$_3$Si-NH-SiH$_2$-NH-SiH$_3$;
* Hexamethyldisilazaan;
* Hexamethylcyclotrisilazaan.
Polysilazanen zijn synthetische polymeren met afwisselend silicium- en stikstofatomen in de polymeerketens. Elk siliciumatoom is verbonden met twee stikstofatomen, en elk stikstofatoom met twee of drie siliciumatomen.
# Deronectes hispanicus

Deronectes hispanicus is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1856 door Rosenhauer.
# Schiffermuelleria procerella

Schiffermuelleria procerella is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1776 door Schiffermüller & Denis.
# André-Jacques Garnerin

| André-Jacques Garnerin door Edward Hawke Locker, 1802 | De parachute van Garnerin |
André-Jacques Garnerin (Parijs, 30 januari 1769 – aldaar, 18 augustus 1823) was een Frans luchtvaartpionier. Hij was de eerste die een succesvolle sprong met een parachute zonder raamwerk uitvoerde.
Garnerin was een leerling van uitvinder en ballonbouwer Jacques Charles. Garnerin werd als commissaris van het noordelijk Franse leger gevangengenomen door Oostenrijkse troepen bij gevechten bij Marchiennes. Hij bracht enkele jaren in krijgsgevangenschap door. Tijdens die periode werkte hij de ideeën van Jean-Pierre Blanchard uit en berekende hij hoe groot een parachute moest zijn om een val uit een ballon vanop grote hoogte te kunnen overleven. Op 22 oktober 1797 steeg hij vanaf het Parc de Mousseaux (huidige Parc Monceau) op in een mandje dat onder een luchtballon was gebonden. Op een hoogte van 900 meter sneed hij de koord die hem verbond door en opende de parachute zich met een klap. Ook al slingerde de parachute hevig, toch landde hij veilig. Later herhaalde hij dit experiment regelmatig, in Frankrijk en in het buitenland.
Hij huwde met Jeanne Geneviève Labrosse, die de eerste vrouw werd die een parachutesprong uitvoerde. Ook zijn broer en zijn nicht Élisa Garnerin voerden sprongen met zijn parachute uit.
* Gaston Tissandier, Histoire du parachute, La Nature, 29 oktober 1892, p. 337-339
* Alain Rey e.a., Le petit Robert 2, Parijs, 1987
# Specola di Padova

De Specola di Padova is de voormalige sterrenwacht van de universiteit van Padua, in de Noord-Italiaanse regio Veneto. De Paduanen spraken van de sterrenwacht van Galilei doch er is nooit een relatie geweest tussen Galilei en de Specola.

## Historiek

Oorspronkelijk was de toren de grote uitkijktoren of Torlonga van Castelvecchio. Castelvecchio was het middeleeuwse kasteel in het centrum van Padua. Dit kasteel heeft zijn origine in de 11e eeuw en staat op een plek waar de rivier Bacchiglione in twee armen opsplitst. In de 13e eeuw bouwden de heren van Padua de burcht uit, langsheen de twee armen van de rivier: het ging om Ezzelino III da Romano en de heersers uit het Huis da Carrara.
Vanaf 1405 was de stadstaat Padua in handen van de republiek Venetië. De toren en het kasteel verloren hun militair belang. In de loop van de 17e eeuw geraakte alles in verval.
In 1761 besliste de Senaat van Venetië bij decreet dat er een sterrenwacht voor de universiteit moest komen. Het was een tijdperk dat de Venetianen in de Raad van Bestuur van de universiteit nieuwe leerstoelen wetenschappen oprichtten. Vier jaar later werd Giuseppe Toaldo (1719-1797), priester en hoogleraar astronomie, belast met een studiereis naar observatoria in Italië. Toaldo stelde vervolgens als bouwwerk voor de sterrenwacht de Torlonga van het vervallen Castelvecchio voor. De reden was de stevige dikke muren die de telescoop konden dragen. Toaldo stelde zijn jeugdvriend, de priester-architect Domenico Cerato (1715-1792) als bouwheer voor. De middeleeuwse toren werd omgebouwd tot een sterrenwacht waarvan de werken duurden van 1767 tot 1777. De naam werd Specola of Spiegels voor astronomie. Giuseppe Toaldo werd de eerste directeur van de Specola.
De Specola was tot 1940 de zetel van astronomische waarnemingen, en tot het begin van de 19e eeuw eveneens van meteorologische waarnemingen. Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn de activiteiten van het observatorium gestopt. De Specola werd tijdelijk een archiefruimte.
Sinds 1994 is de Specola een museum voor astronomie; de eigenaar is het Italiaans onderzoeksinstituut Istituto Nazionale di Astrofisica dat sterrenwachten over heel Italië beheert.
* ↑ (it) Mille anni di storia e 250 anni di astronomia alla Specola di Padova. Polvere di stelle, i beni culturali dell'astronomia italiana. Istituto Nazionale di Astrofisica, Rome (2018).
* ↑ (it) Museo La Specola - Museo dell'INAF-Osservatorio Astronomico di Padova. Polvere di stelle, i beni culturali dell'astronomia italiana. Istituto Nazionale di Astrofisica, Rome (2018).
* ↑ (it) La struttura organizzativa dell'Osservatorio Astronomico di Padova. INAF - OAPd. INAF - Osservatorio Astronomico di Padova, Padua.
# Belonisculus

Belonisculus is een geslacht van hooiwagens uit de familie Beloniscidae. De wetenschappelijke naam Belonisculus is voor het eerst geldig gepubliceerd door Roewer in 1923.

## Soorten

Belonisculus is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Belonisculus jacobsoni
* 1 2 Kury, A.B., Mendes, A.C., Cardoso, L., Kury, M.S., Granado, A.de A., Giribet, G., Cruz-López J.A., Longhorn, S.J., Medrano, M., Oliveira, A.B.R. de, Kury, I.S. & Souza-Kury, M.A. (2023) World Catalogue of Opiliones. WCO-Lite version 2.6. .

### Bronnen

* Pinto-da-Rocha, R., Machado, G. & Giribet, G. (eds.) (2007): Harvestmen - The Biology of Opiliones. Harvard University Press ISBN 0-674-02343-9
# Otto III van Zwaben

Otto III van Zwaben, de Witte, (ca. 1000 - 28 september 1057) was vanaf 1048 hertog van Zwaben.
Otto wordt voor het eerst genoemd in 1014 als graaf van Neder-Altmühl (of Kelsgau). Door erfenis van zijn vader (1024) bezat Otto uitgebreide goederen in Radenzgau en Schweinfurt, in het noorden van Beieren. In 1034 werd hij graaf van Neder-Naab. Hij nam onder Koenraad II de Saliër en Hendrik III deel aan verschillende keizerlijke expedities naar Bohemen, Hongarije en Polen. In 1040 leidde hij het Beierse contigent naar Bohemen maar werd verslagen bij Cham. Otto werd in 1048 in Ulm door Hendrik III aangesteld tot hertog van Zwaben. Otto is begraven in Schweinfurt.
Otto was zoon van Hendrik van Schweinfurt en van Gerberga van Gleiberg. Hij was in 1035 verloofd met Mathilde, dochter van Bolesław I van Polen, maar deze verloving werd verbroken door het concilie van Trebur in 1036 - vermoedelijk wegens bloedverwantschap. Otto huwde in 1036 met Irmengard van Susa (ca. 1020 - 21 januari 1078), dochter van Manfred II Olderik van Turijn, markgraaf van Turijn. Otto en Irmengard kregen de volgende kinderen:
* Judith (ovl. 1 maart 1104). Gehuwd met Koenraad I van Beieren, trouwde in 1056 met Botho van Bothenstein.
* Beatrix (ovl. Wadderoth, 17 Jun 1102), erfdochter van Schweinfurt, gehuwd met Hendrik van Hildrizhausen (ovl. 1078). Hendrik volgde zijn schoonvader op als markgraaf van de Beierse Nordgau. Ouders van:
** Eberhard (ovl. 1112), 1099 bisschop van Eichstätt (stad)
** Beatrix, in haar eerste huwelijk getrouwd met Godfried van Cappenberg (o.a. ouders van Otto van Cappenberg), na het sneuvelen van Godfried in 1106 hertrouwd met Hendrik van Rietberg.
* Gisela, mogelijk in een eerste huwelijk getrouwd met Arnold IV van Andechs, daarna gehuwd met Wichman van Seeburg
* Alberada Bertha (ovl. 11 januari, mogelijk 1103), gehuwd met Herman II van Kastl, markgraaf van Banz, en daarna met diens broer Frederik
* Elika (ovl. 5 juli), abdis van de abdij Niedermünster
* mogelijk Sophia, die getrouwd zou zijn met Berthold II van Andechs. Omdat deze Berthold de zoon is van Arnold die mogelijk met Gisela zou zijn getrouwd, sluiten deze huwelijken elkaar uit wegens bloedverwantschap. Een van beide huwelijken heeft dus niet plaatsgevonden.
Ermengard hertrouwde met Egbert I van Meißen en kreeg met hem twee kinderen: Egbert II van Meißen en Gertrudis. Na Egberts overlijden in 1068 keerde ze terug naar Italië.
# Childebrand

Childebrand (ca. 690 – na 751) was een Frankische hertog (dux), een zoon van Pepijn van Herstal. Childebrands moeder was vermoedelijk Alpaida, daarmee was hij dan de broer of halfbroer van Karel Martel.
Zijn broer maakte hem graaf in Bourgondië. Hij had de leiding over de verdediging tegen de Arabische inval van 737 en belegerde Avignon nadat die stad door de Arabieren was veroverd. Daarna nam Karel Martel de leiding van deze oorlog over. Na deze oorlog werd Childebrand tot hertog van Provence benoemd.
Hij was patroon voor het voortzetten van de Kronieken van Fredegar en nam daar ook zelf aan deel. Dit werk werd na zijn dood voortgezet door zijn zoon Nibelung I, de graaf van Vexin.
# Silberberg (Todtnau)

De Silberberg is een berg in de deelstaat Baden-Württemberg, Duitsland. De berg heeft een hoogte van 1.358 meter en is gelegen in het Zwarte Woud.
# Deronectes latus

Deronectes latus is een keversoort uit de familie waterroofkevers (Dytiscidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1829 door Stephens.
# Sclareol

Sclareol is een bicyclisch diterpeen, dat voorkomt in de plant scharlei (Salvia sclarea). Het wordt uit deze planten gewonnen door extractie met koolwaterstoffen. Het is een amberkleurige vaste stof, met een zoete, balsemachtige geur, die vrijwel onoplosbaar is in water.

## Toepassingen

Sclareol wordt gebruikt als aromastof in cosmetische producten en parfums en als smaakstof in voedingswaren. Uit sclareol kunnen ook andere soortgelijke stoffen bereid worden, zoals sclareolide.
Sclareol blijkt ook in staat te zijn om menselijke leukemische cellen te doden (door apoptose).

## Externe link

* The Good Scents Company
* ↑ (en) K. Dimas et al. (1999) - The effect of sclareol on growth and cell cycle progression of human leukemic cell lines, Leukemia Research, 23 (3), pp. 217-234
* ↑ (en) K. Dimas et al. (2007) - , Sclareol induces apoptosis in human HCT116 colon cancer cells in vitro and suppression of HCT116 tumor growth in immunodeficient mice, Apoptosis, 12 (4), pp. 685-694
# Andrena mariposorum

Andrena mariposorum is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1917 door Henry Lorenz Viereck.
# Childerik

Childerik is de naam voor enkele Frankische koningen:
* Childerik I, koning van de Salische Franken (ca. 457-482)
* Childerik II, koning van Austrasië (662-673) en het gehele Frankische Rijk (673-675)
* Childerik III (+754), laatste Merovingse koning (afgezet door Pepijn de Korte in 751)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Childerik en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Childebert de Geadopteerde

Koning Childebert de Geadopteerde of Childebert III was koning van Austrasië van 656 tot 662. Hij behoorde niet tot het huis van de Merovingers, maar was de zoon van hofmeier Grimoald I (Pepiniden).
Grimoald was de zoon van hofmeier Pepijn van Landen. Na de dood van Pepijn in 640 kwam de functie van hofmeier echter niet in handen van Grimoald, maar van zijn tegenstrever Otto. In 643 werd Otto uit de weg geruimd door toedoen van Grimoald, die vervolgens de functie van Austrasisch hofmeier alsnog innam. Hij oefende deze functie uit in dienst van de nog minderjarige Merovingische koning Sigibert III.
Sigibert adopteerde Grimoalds zoon Childebert, nadat Grimoald de jonge koning het leven had gered tijdens een militaire expeditie. Grimoald wilde op deze manier het koningschap reserveren voor zijn zoon. Toen Sigibert in 656 overleed, werd Childebert door Grimoald op de troon gezet. Dagobert, het minderjarige zoontje van Sigibert, werd verbannen naar een klooster in Ierland. Deze staatsgreep door Grimoald werd echter niet geaccepteerd door de Frankische adel en zij riepen de hulp in van Clovis II, de koning van Neustrië. Grimoald werd gevangengenomen, gemarteld en terechtgesteld. Zijn zoon Childebert lijkt echter nog enkele jaren koning van Austrasië te zijn gebleven, tot aan zijn dood in 662.
# Chionodes ceanothiella

Chionodes ceanothiella is een vlinder uit de familie van de tastermotten (Gelechiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Busck.
# Chilo leucealis

Chilo leucealis is een vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Marion.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Chilo luniferalis

Chilo luniferalis is een vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1896 door Hampson.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Chira gounellei

Chira gounellei is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Chira. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1902 door Eugène Simon.
# Chionaema quadrinotata

Chionaema quadrinotata is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1869 door Walker.
# Chloroclystis rufofasciata

Chloroclystis rufofasciata is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Rothschild.
# Chile Eboe-Osuji

Chile Eboe-Osuji (Anara, Imo, 2 september 1962) is een Nigeriaans jurist. Sinds 2012 is hij rechter van het Internationale Strafhof in Den Haag. Hij schreef twee boeken en een groot aantal artikelen op het gebied van internationaal recht.

## Levensloop

Eboe-Osuji slaagde voor zijn Bachelor of Laws aan de Universiteit van Calabar in Nigeria (1985), behaalde zijn mastergraad aan de McGill-universiteit in Canada (1991) en zijn doctorsgraad aan de Universiteit van Amsterdam (2011).
Hij werd in 1986 toegelaten tot de balie van Nigeria en in 1993 tot die van Brits-Columbia en later dat jaar van Ontario. Van 1997 tot 2005 werkte hij als juridisch adviseur voor de aanklager en de rechters van het Rwandatribunaal in Arusha. In de opvolgende jaren was hij advocaat en docent rechten in Canada. Van 2007 tot 2008 werkte hij als juridisch adviseur voor het Sierra Leonetribunaal in Freetown en keerde daarna voor de periode van 2008 tot 2010 terug naar het Rwandatribunaal.
In 2010 werd hij juridisch adviseur van Navanethem Pillay, VN-hoogcommissaris van de UNHCHR (mensenrechten), en leidde hij de formulering van de aanklachten in de zaak van Hirsi Jamaa vs. Italië en Khalid El-Masri vs. Macedonië voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, en de zaak van Kiobel vs. Shell aan het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten. Daarnaast bleef hij verbonden aan het Sierra Leonetribunaal in de zaak van voormalig president van Liberia, Charles Taylor. Hij schreef twee boeken en een groot aantal artikelen op het gebied van internationaal recht.
Sinds 2012 is hij rechter van de kamer van beroep van het Internationale Strafhof in Den Haag.
* Internationaal Strafhof, biografie
* Internationaal Strafhof, CV