OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Johan Willem Römer

Johan Willem Römer (Utrecht, 22 juli 1816 - Zeist, 8 juni 1899) was een Nederlands jurist en procureur-generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden.

## Familie

Römer was een lid van de patriciaatsfamilie Römer en een zoon van auditeur-militair en watergraaf mr. Johan Willem Everard Romer (1786-1855) en Johanna Maria Lambertina Kien (1786-1858). Hij trouwde in 1854 met Adriana Johanna Maria Catharina Jacoba van Hasselt (1821-1883), lid van de patricaatsfamilie Van Hasselt, uit welk huwelijk drie kinderen werden geboren.

## Loopbaan

Römer studeerde aan de Universiteit Utrecht tussen 1833 en 1840. Hij promoveerde op 18 april 1839 in de letteren op Francisci Hemsterhusii De Natura divina en op 13 februari 1840 in de rechten op Romani de Defensoribus plebis seu civitatium. Hij was secretaris van het waterschap Heycop en in 1857 officier van justitie te Utrecht. Per 19 juli 1857 werd hij benoemd tot advocaat-generaal bij de Hoge Raad, per 27 februari 1877 werd hij daar procureur-generaal tot zijn ontslag per 16 augustus 1886 dat hem op eigen verzoek werd verleend.
Römer was commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
# Johnny Nierynck

Johnny Nierynck (7 januari 1973) is een Belgisch voormalig voetballer en huidig voetbaltrainer.
Nierynck speelde in de jeugd bij SV Bredene en KV Oostende waar hij ook sinds 1992 als verdediger in het eerste elftal speelde. Van 2000 tot 2005 speelde hij voor Cercle Brugge. Na zijn spelersloopbaan was hij trainer van Spermalie en SV Bredene. In het seizoen 2010-2011 was hij beloftentrainer bij KV Oostende. Vanaf 2011 was hij trainer van vierdeklasser KBS Poperinge. Door de alliantie met KVK Ieper viel Nierynck uit de boot als trainer van de nieuwe alliantieclub KVK Westhoek. Het seizoen 2013/14 was hij trainer bij tweedeprovincialer KSV Bredene. Op 11 september 2014 verving hij Allan Deschodt, die ontslagen werd bij KVK Westhoek. In 2021 is hij als trainer aan het werk bij KSK Oostnieuwkerke.
# Johannes van Aiello

Johannes van Aiello ( - Catania, 4 februari 1169) was bisschop van Catania (1167-1169) tot zijn dood. Hij leefde onder het Normandisch bestuur van het koninkrijk Sicilië ten tijde van koning Willem I en vervolgens zijn minderjarige zoon Willem II.

## Levensloop

Zijn broer was Matteo van Aiello, de invloedrijke hoofdklerk op de kanselarij van Sicilië. Johannes sloot zich aan bij de hoffractie geleid door zijn broer. Zij ageerden tegen de invloed van de entourage van regentes-weduwe Margaratha van Navarra die regeerde voor haar minderjarige zoon Willem II. Kanselier Etienne du Perche en zegelhouder Peter van Blois behoorden tot de fractie rond de regentes.
In 1167 was de bisschopstroon van Catania vrij. Het ging om een Latijns bisdom dat Rogier I van Sicilië zowat een eeuw tevoren had geïnstalleerd nadat de Normandiërs het emiraat Sicilië verslagen hadden. De kathedraal Sint-Agatha was af en had de relieken van Agatha van Catania ontvangen. De twee kandidaten waren Johannes van Aiello en Peter van Blois. Door maneuvers van Matteo van Aiello ging de keuze van paus Alexander III naar diens broer Johannes (1167). Johannes werd tot bisschop gewijd in 1168.
In 1169 vond er een aardbeving plaats op Sicilië die de streek rond Catania trof. Johannes bevond zich op dat moment in de kathedraal. Hij stierf ten gevolge van de instorting ervan (1169). Peter van Blois zag er een goddelijke straffende hand in. Peter van Blois vluchtte datzelfde jaar nog uit Sicilië.
* ↑ Johannes heette niet 'van Aiello'. Deze toenaam werd hem postuum gegeven. Dit had te maken met zijn neef Riccardo, zoon van zijn broer Matteo, die later de eerste graaf van Aiello werd. Vandaar werd de hele familie genoemd 'van Aiello'.
* ↑ (it) Aderno, Giuseppe, Un vescovo pugliese alla guida della Chiesa di Catania. Consorzio AetnaNet (2022).
* ↑ (it) Panarelli, Francesco, Matteo d'Aiello. Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 72. Istituto della Enciclopedia Italiana fondata da Giovanni Treccani S.p.A., Rome (2008).
# José Sette Câmara Filho

José Sette Câmara Filho (Alfenas, 14 april 1920 - Rio de Janeiro, 30 augustus 2002) was een Braziliaans rechtsgeleerde en diplomaat. Hij was ambassadeur in verschillende landen en bij de Verenigde Naties. Verder was hij rechter en vicepresident van het Internationale Gerechtshof.

## Levensloop

Sette behaalde zijn Bachelor of Laws aan de Federale Universiteit van Minas Gerais en vervolgens zijn Master of Laws in burgerlijk recht aan de McGill-universiteit in Montreal. In 1945 begon hij zijn loopbaan in diplomatieke dienst.
Van april tot december 1960 was hij gouverneur van de Braziliaanse deelstaat Guanabara. Vervolgens was hij tot 1961 als permanent vertegenwoordiger van Brazilië bij de Verenigde Naties in Genève en in 1961 kortstondig ambassadeur in Canada. Hetzelfde jaar nam hij tot 1962 het ambt over van prefect van het Federaal District van Brazilië. Van 1963 tot 1964 was hij ambassadeur in Zwitserland, van 1964 tot 1968 ambassadeur bij de Verenigde Naties en van 1972 tot 1979 ambassadeur in Tsjecho-Slowakije.
Verder leidde hij meermaals Braziliaanse delegaties bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en was hij in 1964 en van 1967 tot 1969 vertegenwoordiger voor zijn land bij de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. In 1970 werd hij tot en met 1978 opvolger van zijn overleden landgenoot Gilberto Amado als lid van de Commissie voor Internationaal Recht van de Verenigde Naties.
Voor de periode van 1979 tot 1988 werd Sette gekozen als rechter van het Internationale Gerechtshof in Den Haag. In deze periode was hij daarnaast vicepresident van het hof van 1982 tot 1985. Later werd hij door een nominatie van Libië nog eens verkozen tot ad-hocrechter aan het hof.
Verder was hij in 1984 docent aan de Haagsche Academie voor Internationaal Recht. Sinds 1977 was hij lid van het Institut de Droit International en in 1988 werd hij benoemd tot erelid van de American Society of International Law.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel José Sette Câmara Filho op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 1056707461
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3166 3617
* Library of Congress Control Number: n95920915
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007281664805171
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 071041885
* Système universitaire de documentation: 090488288
* Virtual International Authority File: 58336912
* WorldCat (via VIAF): 58336912
# Jonsdorf

Jonsdorf is een gemeente en plaats in de Duitse deelstaat Saksen. De gemeente maakt deel uit van het Landkreis Görlitz. Jonsdorf telt 1.497 inwoners.
Bad Muskau · Beiersdorf · Bernstadt a. d. Eigen · Bertsdorf-Hörnitz · Boxberg/O.L. · Dürrhennersdorf · Ebersbach-Neugersdorf · Gablenz · Görlitz · Groß Düben · Großschönau · Großschweidnitz · Hähnichen · Hainewalde · Herrnhut · Hohendubrau · Horka · Jonsdorf · Kodersdorf · Königshain · Kottmar · Krauschwitz · Kreba-Neudorf · Lawalde · Leutersdorf · Löbau · Markersdorf · Mittelherwigsdorf · Mücka · Neißeaue · Neusalza-Spremberg · Niesky · Oderwitz · Olbersdorf · Oppach · Ostritz · Oybin · Quitzdorf am See · Reichenbach/O.L. · Rietschen · Rosenbach · Rothenburg/O.L. · Schleife · Schönau-Berzdorf · Schönbach · Schöpstal · Seifhennersdorf · Trebendorf · Vierkirchen · Waldhufen · Weißkeißel · Weißwasser/O.L. · Zittau
# Joodse begraafplaats (Overveen)

De Joodse begraafplaats in Overveen (gemeente Bloemendaal in Noord-Holland) is gelegen in het duingebied aan de Tetterodeweg en is eigendom van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap te Amsterdam.

## Geschiedenis

De begraafplaats werd in 1797 gesticht door de Neie Kille (Nieuwe Gemeente), die zich had afgesplitst van de Amsterdamse Hoogduitse Joodse Gemeente onder de naam Adath Jeschurun (Gemeente van Jeschurun). De oprichters (onder wie Mozes Salomon Asser, Herman Bromet en Hartog de Lemon) streefden, geïnspireerd door de idealen van de Franse Revolutie, naar dezelfde burgerrechten voor Nederlandse joden als voor de overige Nederlanders. Dat wekte verzet van de gevestigde Amsterdamse Joodse Gemeente en het kwam tot rellen, waarbij de toenmalige politie te paard de orde probeerde te herstellen. De gemeente bleef bestaan, totdat men in opdracht van Lodewijk Napoleon in 1808 terug moest keren tot de Joodse Gemeente Amsterdam.
Nadat er in 1805 door de plaatselijke jeugd vernielingen waren aangericht op de begraafplaats, werd er een muur om de dodenakker gebouwd. Naast de ingang staat in het Hebreeuws: ‘Klein en groot is daar gelijk en de slaaf is vrij van zijn heer’ (Job 3:19).
De begraafplaats is sinds 2005 een Rijksmonument. Op initiatief van de Stichting tot Instandhouding van de Joodse Begraafplaats te Overveen zijn de stenen muur en het toegangshek in 2010 volledig gerestaureerd, evenals de waterpomp voor de rituele handwassing. De restauratie van het metaheerhuis, waar de overledenen opgebaard en ritueel gewassen werden, is in 2013 voltooid.

## Graven

Er zijn ca. 220 personen begraven op de begraafplaats, de meesten tussen 1797 en 1940. Onder hen zijn de oprichters en de eerste rabbijn, Isaac Graanboom en Jacob Leon Wertheim (1839-1882). Van de 20e-eeuwse graven zijn die van de Amsterdamse bankier en politicus A.C. Wertheim (1832-1897), broer van de genoemde Wertheim, en van de Haagse jurist mr. dr. Lodewijk Visser (1871-1942) het bekendst. Visser was president van de Hoge Raad der Nederlanden, maar werd evenals alle andere Joodse ambtenaren uit zijn ambt gezet door de Duitse bezetter.
De graven van rabbijn Graanboom, de heer en mevrouw Visser en dat van D.E. Lioni zijn in juli 2020 ingrijpend gerestaureerd.
Barend Elburg, woonachtig in Herzliya (Israël), heeft als een van de vrijwilligers van het project Het Stenen Archief, alle Hebreeuwse teksten op de graven vertaald en waar nodig voorzien van noten (bijvoorbeeld een verwijzing naar een aangehaald Bijbelvers).
# Jollas lahorensis

Jollas lahorensis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Jollas. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Dyal.
# Jules Lismonde

Jules-Clément Lismonde (Anderlecht, 14 mei 1908 — Linkebeek, 12 maart 2001) was een Belgisch schilder, graficus en tekenaar.
Lismonde was lid van de Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, de Theresiaanse Academie.

## Leven en werk

Jules Lismonde studeerde kunst aan de Académie Royale des Beaux-Arts in Brussel en Sint-Joost-Ten-Node.
Hij woonde tussen de bomen, in de grote villa Les roches, waar hij samen met zijn echtgenote Albertine De Wispelaere ("Tity") (Blankenberge, 6 augustus 1908 - Linkebeek, 23 oktober 1997), vijftig jaar van zijn leven doorbracht.
Reeds als kind tekende hij. Zijn ouders bewonderden het werk van Steinlen, Forain en de Engelse tekenaars die destijds in zwang waren. Op het atheneum van Brussel publiceerde hij zijn tekeningen en karikaturen in de revue Pallas. Hij was een uitstekend fluitist, maar koos uiteindelijk voor een carrière in de tekenkunst. Tijdens wandelingen op het Brabantse platteland, waar hij schilderde in het gezelschap van Edgar Bytebier (1875-1940), verfijnde en ontwikkelde hij zijn eigen stijl.
Nadat hij zich had gewijd aan olieverfschilderijen, waarvan slechts enkele bewaard zijn gebleven (portretten, landschappen), begon hij te tekenen, voornamelijk met houtskool. In 1934 schreef Jean Groffier: "En tant que peintre, disons-le de suite, Lismonde n'est pas un coloriste. Sous le pinceau du peintre se cache avant tout le dessinateur. Sa couleur est triste, inquiète, ses effets sont gris; mais d'une délicieuse mélancolie. En fait, le paysagiste Lismonde est une des personnalités les plus intéressantes du monde pictural belge et dont le nom dépassera bientôt les limites de nos frontières".
In 1945 was Jules Lismonde een van de grondleggers van de "La Jeune Peinture Belge" en "Cap d'Encre". Lismonde was eveneens een getalenteerd portrettist. Tijdens de jaren 30-40 maakte hij een reeks portretten van persoonlijkheden uit de intellectuele en literaire wereld van die tijd.

## Tentoonstellingen

Zijn eerste persoonlijke tentoonstelling vond plaats in 1930, waarbij vooral zijn schilderijen bij het publiek in de smaak vielen. In 1953 werd in het Paleis voor Schone Kunsten een grote tentoonstelling van zijn werk gehouden. Daarna volgden Venetië, São Paulo, Tokio en in 1950 het Stedelijk Museum van Amsterdam, waar hij een persoonlijke tentoonstelling had. De IX biennale "Bianco e Nero" in Lugano wijdde een volledige zaal aan hem. Van zijn hand zijn tevens enkele tapisserieën en een bas-reliëf in het Brusselse metrostation Pétillon.

## Cinema

In 1978 maakte Patrick Van Antwerpen een documentaire over Lismonde.

## Huize Lismonde v.z.w

Lismonde schonk zijn huis aan de gemeente Linkebeek die het ter beschikking stelt voor muzikale evenementen, bijeenkomsten, tentoonstellingen en zelfs table d'hôtes. Het is nu de zetel van de Huize Lismonde v.z.w.
* Lismonde in zijn atelier, 1933
* Villa "Les Roches", zetel van "Huize Lismonde v.z.w.".
* De villa van Lismonde door Léon van Dievoet, 1959.
* Lismonde door Willy Bosschem, 1985.
# Joop Veldheer

Johan Marinus (Joop) Veldheer (Haarlem, 30 december 1892 – ?, 1987) was een Nederlands beeldhouwer.

## Leven en werk

Veldheer was een zoon van beeldhouwer Gerrit Veldheer en Elisabeth Maria van den Heuvel. Hij leerde de beginselen van het vak van zijn vader en volgde de avondcursus aan de Haarlemse Kunstnijverheidsschool bij Louis Oger en Louis Vreugde. Van 1915 tot 1916 was hij leerling van Jan Bronner aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Hij maakte onder meer kleine plastieken, monumenten en reliëfs voor gebouwen.
Hij trouwde in 1921 met Betje Krijger. In 1958 verhuisde het gezin naar Barberton in Zuid-Afrika. Veldheer overleed in 1987.

## Werken (selectie)

* 1920 gevelsteen Joh. Enschedé, Damhuisstraat, Haarlem
* 1926 beeldhouwwerk voor grafmonument van de familie Pont, Edam
* 1925-1927 beeldhouwwerk farmacologisch laboratorium, Utrecht
* 1929 drie gevelstenen firma Enschedé in Haarlem
* 1931 beeldhouwwerk aan eikenhouten trap, Keizersgracht 674, Amsterdam
* 1935 beeldhouwwerk voor het handelskantoor voor de firma William Koch & Co, Keizersgracht 314-316, Amsterdam
* 1936 gevelsteen brandweer, Gedempte Oude Gracht 135, Haarlem
* 1936 reliëf Prins Bernhardbrug, Overveen
* 1937 reliëfs PTT-gebouw en Openbare Leeszaal (werelddelen Europa, Azië, Afrika, Australië en Amerika, de zeeën en de twaalf sterrenbeelden), Winterswijk
* 1938-1939 grafmonument mr. Johannes Enschedé (1879-1938), Haarlem
* 1940 grafmonument mr. Adriaan Justus Enschedé (1889-1940)
* 1944 grafmonument Meyer, Wormerveer
* 1950 gedenksteen ter nagedachtenis van gevallen drukkers, in het gebouw van het Koninklijk Verbond van Grafische Ondernemingen, Amsterdam
* 1952 Voor hen die vielen, oorlogsmonument in Wassenaar
* 1955 inscriptie in het Monument op de Dam, Amsterdam, met een letterontwerp van Jan van Krimpen en een tekst van A. Roland Holst.

## Galerij

* Reliëf Prins Bernhardbrug, Overveen (1936)
* gevelbeeld postkantoor (1937)
* Gedenksteen ter nagedachtenis van gevallen drukkers (1950)
* Voor hen die vielen (1952)
* ↑ Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ Ype Koopmans (1997) Muurvast & gebeiteld - Beeldhouwkunst in de bouw 1840-1940, Rotterdam: NAi Uitgevers. ISBN 90-5662-076-2 p. 333.
* ↑ Pieter A. Scheen (1969) Lexicon Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950. 's-Gravenhage: Kunsthandel Pieter A. Scheen N.V. Volume 2, p. 480-481.
* ↑ Amsterdams monument: Keizersgracht 316, gemeente Amsterdam; J.M.VELDHEER – Handel en Nijverheid, Verbeeldingsblog.
* ↑ Koosje Sierman, Sjoerd van Faassen, Sjaak Hubregtse eindred.: Ton Brandenbarg ... et al. (1 january 1995). Adieu aesthetica & mooie pagina's! : J. van Krimpen en het 'schoone boek' : letterontwerper & boekverzorger, 1892-1958. Museum Van Het Boek, pp. 90-91. ISBN 978-9070386733.
* Biografisch Portaal: 58395594
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 79812
# Joop Verbon

Joop Verbon (Utrecht, 25 maart 1942 - Vleuten, 23 augustus 2014) was een Nederlands bokser. Hij won zeven Nederlandse kampioenschappen (66,7 tot 69,9 kilo) en deed mee aan de Europees kampioenschappen, waar hij in de kwartfinale werd uitgeschakeld.
Verbon mocht meedoen aan de Olympische Spelen in Tokio (1964), maar hij weigerde. De reden hiervan hield hij liever privé. In zijn leven heeft hij zestien wedstrijden gewonnen (waarvan acht op K.O.), negen verloren (zes keer K.O.) en vier eindigden onbeslist. Totaal: 29 wedstrijden.
Na zijn actieve sportcarrière begon Verbon een eigen boksschool. Deze werd later overgenomen door zijn zoon, Ingmar Verbon. Verbon kreeg drie kinderen samen met zijn vrouw Carla Verbon (overleden in 2009).
# Jonge Rembrandt

(De) Jonge Rembrandt is een beeld van Wim van Hoorn dat op vier plekken ter wereld te vinden is.
Het origineel werd in 1968 gemaakt ter gelegenheid van de 300e sterfdag van Rembrandt van Rijn; het werd nooit voltooid, maar de mal (en wellicht ook beeld) kwam op Schiphol terecht. Deze schonk in de jaren nul van de 21e eeuw afgietsels aan bevriende luchthavens JFK International Airport nabij New York en Brisbane Airport. Van 2009 tot en met 2011 waren er plannen voor de aanleg van een Rembrandtpad (wandelpad) tussen Amsterdam en Ouderkerk aan de Amstel, elf kilometer lang. De route zou beginnen bij het Rembrandthuis en zuidwaarts lopen langs plekken waar Rembrandt geschilderd zou hebben langs de Amstel. Als inspiratiebronnen voor dat pad golden Het landschap van Rembrandt. Wandelingen in en om Amsterdam van Boudewijn Bakker en Op pad met Rembrandt van Ken Wilkie en Eddy Posthuma.
Een van de plekken waar een teken aan de wandelroute zou komen was het Professor Tulpplein, vernoemd naar Nicolaes Tulp door Rembrandt vereeuwigd in zijn De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp. In 2011 werd daarom Jonge Rembrandt geplaatst op de middenberm/parkeergelegenheid van het plein. Het beeld werd volgens een plaquette gefinancierd door Delta Lloyd Vastgoed (had enkele panden aan het plein in bezit), Amstel Hotel, Stadsherstel Amsterdam, Gemeente Amsterdam en Stichting Rembrandt aan de Amstel. Op 3 mei 2011 werd het onthuld.
Het beeld van Han Wezelaar maakte ook deel uit van de route. Het Rembrandtpad is er nooit gekomen.
* Trouw, 24 mei 2007 Brisbane en New York
* Begin van het Rembrandtpad, 9 mei 2011 uit het Reformatorsich Dagblad; een artikel van Rudy Ligtenberg
* Beelden in Amsterdam van na 1900
# Junín (virus)

Het Junin virus is een virus dat behoort tot de familie van de Arenavirussen en wordt verspreid door knaagdieren.

## Geschiedenis

Het Junin virus werd bekend in 1958 in Argentinië.

## Virologie

Het Junin virus behoort tot de groep enkelstrengs RNA-virussen en bestaat uit een virusomhulsel met negatieve sense RNA ( (-)ssRNA-virussen ).

## Epidemiologie

De verspreiding gebeurt door knaagdieren.

## Klinische verschijnselen

Belangrijke symptomen zijn inwendige bloedingen, koorts, huiduitslag en krampen. De letaliteit is tussen de 10 en 20 %.

## Externe link

* Junin op NCBI
# Junín (Buenos Aires)

Junín is een plaats in het Argentijnse bestuurlijke gebied Junín in de provincie Buenos Aires. De plaats telt 82.427 inwoners.

## Geboren in Junín

* Osvaldo Zubeldía (1927-1982), voetballer en trainer
* Fernando Ochoaizpur (1971), Argentijns-Boliviaans voetballer
* Juan Antonio Flecha (1977), Spaans wielrenner

## Externe link

* (es) Website van Junín
# De belofte van Pisa

De belofte van Pisa is de debuutroman van de Nederlandse schrijver Mano Bouzamour. Het boek verscheen in 2013 en is onder andere vertaald in het Duits en Spaans. In 2019 verscheen de verfilming van de roman, geregisseerd door Norbert ter Hall.
Schrijver Bouzamour kreeg vanuit de Marokkaanse gemeenschap felle kritiek te verduren naar aanleiding van het boek.
In de proloog wordt verteld dat Samir (Sam) Zafar wordt aangenomen op het Hervormd Lyceum in Amsterdam-Zuid. Zijn broer, die twaalf jaar ouder is, is met hem meegegaan. Met zijn drieën (de Marokkaanse vriend Soesi gaat ook mee) gaan ze dit vieren in ijssalon Pisa. Daar dwingt broer de belofte af dat Sam het vwo-diploma zal halen. Van Soesi krijgt Sam een seizoenkaart voor Ajax maar ook twee kaarten voor een pianoconcert Canto Ostinato. Sam kan later zelf ook lekker piano spelen: hij heeft een schoolcompetitie (het Gouden Roos-festival) gewonnen. De piano die ze thuis hebben staan, is gewoon gestolen door zijn broer en Soesi. Wanneer ze vertrekken uit de ijssalon wordt zowel Soesi als zijn broer opgepakt. Later wordt duidelijk dat ze een geldtranspoort hebben overvallen, veel geld hebben buitgemaakt (€ 125.000) en dat geld in een terrarium hebben verstopt. Ze dachten dat Samir toen sliep.
* ↑ https://web.archive.org/web/20160827200120/http://www.manobouzamour.nl/het-parool/belofte-van-pisa-van-mano-bouzamour-verkocht-aan-colombiaanse-uitgever/
* ↑ Mano Bouzamour zag uitstoting niet aankomen. 28 maart 2017, Trouw. Gearchiveerd op 6 juni 2022.
# De bende van Hotel De Korenwolf

De bende van Hotel De Korenwolf is een boekenreeks geschreven door Jacques Vriens en loopt al sinds het jaar 2000. De reeks telt tot nu toe 11 delen en wordt uitgegeven via Van Holkema & Warendorf.

## Het verhaal

De boeken gaan over 4 kinderen, de kinderen van de familie Maassen. Nina van 5 jaar, Joost van 9 jaar, Eefie van 11 jaar, en Puber Pepijn van 14 jaar. De ouders Maassen hebben een hotel, genaamd De Korenwolf. Het hotel ligt in Zuid-Limburg. De ouders van de kinderen hebben het erg druk, dus hebben bijna geen tijd voor de kinderen. Gelukkig woont de oma van de kinderen, Suzanne Maassen, boven in het hotel, in haar eigen flatje. Vroeger was het hotel van haar en opa, maar opa is overleden. Dus als de kinderen zich eenzaam voelen, kunnen ze altijd op oma terugvallen. Samen met oma, die ere-lid is, hebben ze een bende opgericht: De bende van De Korenwolf. Hun wachtwoord is Stroopwafel. Samen met oma beleven ze dolle avonturen, wat niet altijd van een leien dakje gaat...

## Boeken
### Lijst met titels

* De verdwijning van de mislukte barbie
* Het geheim van de verliefde hulpkok
* De redding van de zwevende oma
* De vondst van het stiekeme circus
* De jacht op de afgepakte sterren
* De ontmaskering van de zingende hotelrat
* De ontvoering van de zwarte prinses
* De vlucht van de knorrige kelner
* De ontsnapping van de brullende muis
* Het geheim van de zoenende gasten
* De reis met de vliegende leunstoel
* De truc met de dollende dassen

### Bundels van boeken

* De dikke bende van De Korenwolf (Bundel van de boeken: De verdwijning van de mislukte barbie, Het geheim van de verliefde hulpkok en De redding van de zwevende oma (2005)
* De dikke bende van De Korenwolf 2 (Bundel van de boeken: De vondst van het stiekeme circus, De jacht op de afgepakte sterren en De ontmaskering van de zingende hotelrat) (2007)
* De dikke bende van De Korenwolf 3 (Bundel van de boeken: De ontvoering van de zwarte prinses, De vlucht van de knorige kelner en de De ontsnapping van de brullende muis) (2013)

## Musical

In 2011 is ook een musical over 'De bende van De Korenwolf' in première gegaan. Het heet; Het geheim van de zoenende gasten, naar het verhaal van het gelijknamige boek.