OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kasteel van Wezel

Het Kasteel van Wezel of Kasteel van der Gracht is een kasteel in de tot de Antwerpse gemeente Mol behorende plaats Wezel, gelegen aan Wezel 77-79.

## Geschiedenis

Omstreeks 1860 werd vrijwel heel Wezel aangekocht door baron van der Gracht de Rommerswael. Het ging om een oppervlakte van ongeveer 800 ha. In 1862-1865 liet hij een kasteel bouwen met aansluitend een wintertuin en park van 6 ha. De baron overleed in 1884. Het kasteel kwam daarna in handen van verschillende eigenaren en onderging ook meerdere aanpassingen.

## Domein

Het betreft een in sobere stijl uitgevoerd landhuis met rechts daarvan een voormalig koetshuis met een korfboogarcade. Verder is er nog een ijskelder.
* Inventaris Onroerend erfgoed
# Kantoor van de Levensverzekeringsmaatschappij Piëtas

Het voormalige kantoor van de Levensverzekeringsmaatschappij Piëtas is een gebouw in de Nederlandse stad Utrecht. Het uit rond 1905 daterende bouwwerk staat op de hoek van de Drift met de Nobelstraat en is gebouwd naar ontwerp van de architect J.A. van Straaten.
Het gebouw werd in 2001 aangewezen tot rijksmonument.
* beeldhouwwerk van W. Retera in de façade
* beeldhouwwerk van W. Retera in de façade
# Kanton Millau-2

Millau-2 is een kanton van het Franse departement Aveyron. Het kanton maakt deel uit van het arrondissement Millau. Bij toepassing van het decreet van 21 februari 2014, zijn op 22 maart 2015 de beide kantons van Millau opgeheven en is de stad herverdeeld over twee nieuwe kantons: Kanton Millau-1 en -2. Met een deel van de stad, de overige gemeenten van het kanton Millau-Est en de gemeenten Nant en Saint-Jean-du-Bruel van het op die dag eveneens opgeheven kanton Nant werd het kanton Millau-2 gevormd.

## Gemeenten

Het kanton Millau-2 omvat de volgende gemeenten:
| Gemeente | Inwoners (2014) |
| Aguessac | 861 |
| Compeyre | 528 |
| Millau (deels, hoofdplaats) | 11.148 |
| Nant | 944 |
| Paulhe | 386 |
| Saint-Jean-du-Bruel | 652 |
* ↑ (fr) /Décret 2014-205 du 21 février 2014 portant délimitation des cantons dans le département de l’Aveyron (raadpleging 11/03/2024)
# Kathedraal van Ajaccio

De kathedraal van Ajaccio is een aan Maria-Tenhemelopneming gewijde barokke kerk op Corsica (Frans: Cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption of cathédrale Santa Maria Assunta). Het is de zetel van de bisschop van Ajaccio wiens bisdom het hele eiland beslaat. De kathedraal geniet bekendheid als de plaats waar Napoleon Bonaparte op 21 juli 1771 is gedoopt.

## Geschiedenis

De huidige kathedraal werd tussen 1577 en 1593 gebouwd, waarschijnlijk naar een ontwerp van de Italiaanse architect Giacomo della Porta. Deze nieuwbouw was noodzakelijk, omdat de vorige kathedraal in 1553 moest wijken voor de uitbreiding van de verdedigingswerken van de stad. Giulio Giustiniani, door paus Sixtus V tot bisschop gewijd, legde in 1593 de laatste steen van het bouwwerk. Zijn familiewapen is nog altijd te zien boven het centrale portaal. Een inscriptie daaronder, waarin hij zijn spijt betuigt dat hij niet de eerste steen had kunnen leggen, verraadt dat de bisschop niet erg tevreden was met de bescheiden afmetingen van de nieuwe kerk.
Volgens een plaatselijke legende werd Laetitia Bonaparte op 15 augustus 1769 in de kerk overvallen door barensweeën. Zij snelde naar haar even verderop gelegen huis, waar zij korte tijd later beviel van Napoleon. De Franse keizer was erg gesteld op de kerk, waar zijn familiegraf zich bevond. Op zijn sterfbed zou hij de wens hebben uitgesproken om hier begraven te worden.

## Beschrijving

De kathedraal van Ajaccio is gebouwd in de barokke stijl van de Contrareformatie en heeft een sobere, okergele façade. De kerk heeft de vorm van een Latijns kruis met een bescheiden koepel boven het transept. Het brede en hoge middenschip, geflankeerd door zijbeuken, wordt overwelfd door een tongewelf met een cassetteplafond in trompe-l'oeil.
Het hoogaltaar, een schenking uit 1811 van Napoleons jongere zuster Elisa, is gemaakt van polychroom marmer. Vier gedraaide zuilen van zwart marmer uit Porto Venere staan aan weerszijden van het centrale altaarstuk. Het tabernakel dateert uit de tijd waarin de kerk gebouwd werd.
Van de zeven zijkapellen die de kerk rijk is, verdienen er twee speciale vermelding. De kapel van de Madonna van Pianto (Chapelle de la Madonna de Pianto), de eerste aan de linkerkant bij binnenkomst, biedt onderdak aan een schilderij van Eugène Delacroix, De triomf van de religie, en muurschilderingen van Domenico Tintoretto. De kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans (Chapelle de Notre-Dame du Rosaire) uit 1765 was de grafkapel van de familie Bonaparte voor de bouw van de keizerlijke kapel door Napoleon III op een andere plek in de stad. Het altaar van stucwerk herbergt beelden van de maagd Maria (ca. 1800), Dominicus Guzmán en Catharina van Siena. Het eenvoudige marmeren doopvont bij de ingang van het gebouw is voorzien van het wapen van Giustiniani. Een inscriptie herinnert aan de doop van Napoleon.

## Afbeeldingen

* Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans
* Kapel van de Madonna van Pianto
# Kathedraal Sainte-Marie d'Oloron

De Cathédrale Sainte-Marie d'Oloron is een kerk in Oloron-Sainte-Marie (Pyrénées-Atlantiques). Het is een romaanse kerk met een 12e-eeuws portaal die ook gotische bouwdelen omvat. Het is sinds 1841 een Frans historisch monument. Tussen het begin van de 6e eeuw en 1790 was Oloron-Sainte-Marie een bisdom.

## Geschiedenis

De bouw is gestart door Gaston IV van Béarn in 1102. De burggraaf van Béarn keerde terug van zijn kruisvaart en beval de bouw van een nieuwe kathedraal om de 11e-eeuwse kerk die in een brand verloren was gegaan te vervangen. Ook de nieuwe kerk bleef niet gespaard van branden; dit was het geval in de 13e en 14e eeuw. In de 18e eeuw werd de kathedraal nog verbouwd en vergroot.
Na het Concordaat van 1801 werd Oloron-Sainte-Marie geen bisdom meer. Het bisdom verhuisde naar Bayonne en de Sainte-Marie werd een parochiekerk.

## Beschrijving

De voorgevel bestaat uit een toren waarin een romaans portaal verwerkt is. Het portaal is 12e-eeuws en de hand van twee verschillende beeldhouwers is herkend in de afgebeelde figuren. Achter de toren ligt het schip dat aan beide zijden zijkapellen telt. Achter de transept ligt een gotische chevet uit de 14e eeuw met eromheen vijf kapellen. In deze kapellen en in het koor hangen schilderijen uit de 18e eeuw.
De kerkschat van de kathedraal wordt bewaard in twee zijkapellen die als museale ruimte zijn ingericht.

## Afbeeldingen

* Portaal
* Detail van het portaal
* Kapiteel van het portaal
* Toren
* Interieur
* Kapiteel in het schip
* (fr) L'église Sainte-Marie d'Oloron Sainte-Marie, brochure van de dienst Patrimonium van de gemeente Oloron-Sainte-Marie Geraadpleegd op 6 mei 2023.
# Karrapur

Karrapur is een census town in het district Sagar van de Indiase staat Madhya Pradesh.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 9285 mensen in Karrapur, waarvan 53% mannelijk en 47% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 61%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Katzelmacher

Katzelmacher is een West-Duitse dramafilm uit 1969 onder regie van Rainer Werner Fassbinder. De film won diverse filmprijzen, waaronder de Preis der deutschen Filmkritik.

## Verhaal

De Griekse gastarbeider Jorgos ondervindt racisme en discriminatie in West-Duitsland. Wanneer hij uitgaat met een Duitse vrouw, wordt hij ook nog gemolesteerd. Zijn haat tegenover de fascisten evolueert langzaamaan naar gewelddadigheid.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Hanna Schygulla | Marie |
| Lilith Ungerer | Helga |
| Rudolf Waldemar Brem | Paul |
| Elga Sorbas | Rosy |
| Doris Mattes | Gunda |
| Irm Hermann | Elisabeth |
| Peter Moland | Peter |
| Hans Hirschmüller | Erich |
| Harry Baer | Franz |
| Hannes Gromball | Klaus |
| Katrin Schaake | Vrouw in het restaurant |
| Rainer Werner Fassbinder | Jorgos |

## Externe link

* (en) Katzelmacher in de Internet Movie Database
* ↑ (de) 'Preise der deutschen Filmkritik 1956 bis 2009', op vdfk.de, geraadpleegd 11 augustus 2024.
Der Stadtstreicher (1965) · Das kleine Chaos (1967) · Liebe ist kälter als der Tod (1969) · Katzelmacher (1969) · Götter der Pest (1969) · Warum läuft Herr R. Amok? (1969) · Rio das Mortes (1970) · Whity (1970) · Die Niklashauser Fart (1970) · Der amerikanische Soldat (1970) · Warnung vor einer heiligen Nutte (1970) · Pioniere in Ingolstadt (1970) · Händler der vier Jahreszeiten (1971) · Wildwechsel (1972) · Die bitteren Tränen der Petra von Kant (1972) · Acht Stunden sind kein Tag (1972) · Welt am Draht (1973) · Angst essen Seele auf (1973) · Martha (1973) · Fontane Effi Briest (1973) · Faustrecht der Freiheit (1974) · Mutter Küsters' Fahrt zum Himmel (1975) · Ich will doch nur, daß ihr mich liebt (1975) · Satansbraten (1976) · Chinesisches Roulette (1976) · Bolwieser (1977) · Despair – Eine Reise ins Licht (1977) · Deutschland im Herbst (1977) · Die Ehe der Maria Braun (1978) · In einem Jahr mit 13 Monden (1978) · Die dritte Generation (1978) · Berlin Alexanderplatz (1980) · Lili Marleen (1980) · Theater in Trance (1981) · Lola (1981) · Die Sehnsucht der Veronika Voss (1982) · Querelle (1982)
# Katholieke Universiteit van Mechelen

De Katholieke Universiteit van Mechelen, officieel Universitas Catholica Belgii (Katholieke Universiteit van België), was in 1834-1835 in Mechelen de eerste fase van de universiteit die één jaar later definitief naar Leuven verhuisde als Katholieke Universiteit Leuven, en in 1969 splitste naar de huidige Nederlandstalige universiteit en de Franstalige Université catholique de Louvain.
Deze Franstalige universiteit werd op 8 november 1834 opgericht door de bisschoppen van België, volgens een brief van Paus Gregorius XVI gegeven op 13 december 1833. De eerste rector was priester Pierre François Xavier de Ram. Op 1 december 1835 gingen de Belgische bisschoppen in op een uitnodiging van het stadsbestuur van Leuven en verhuisde de Katholieke Universiteit naar Leuven, waar net de Rijksuniversiteit Leuven was afgeschaft.

## Het oproer van 1834

De aankondiging van de oprichting van de Katholieke Universiteit van Mechelen door de bisschoppen veroorzaakte ernstig oproer in de steden Gent, Leuven en Luik die vreesden dat het openbaar onderwijs in het gedrang zou komen.
De oprichting van de Université libre de Bruxelles in 1834 door leden van Brusselse vrijmetselaarsloges was een reactie op de stichting in Mechelen.

## Professoren

De universiteit, die zich beperkte tot het doceren van theologie en wijsbegeerte, telde bij de aanvang de volgende professoren:
* Jean Mathieu Thiels, decaan van de faculteit en hoogleraar dogmatiek.
* Jean Baptiste Verkest, hoogleraar moraal.
* Jean Baptiste Annocqué, secretaris van de faculteit, docent prolegomena Heilige Schrift.
* Henri Guillaume Wouters, hoogleraar kerkgeschiedenis.
* Pierre François Xavier de Ram, rector, docent kerkelijk recht.
* graaf Charles de Coux (1787-1864), voormalig medewerker van Lamennais, hoogleraar staathuishoudkunde.
De Ram zorgde ook voor een cursus in het Nederlands, gewijd aan Nederlandse literatuur.

## Studenten

* De cursussen in de faculteit theologie werden gevolgd door negentien studenten, afkomstig uit de zes Belgische bisdommen.
* Het Filosofisch college telde een zestigtal studenten: veertig internen en twintig externen.

## Lokalen

De cursussen werden gegeven in het voormalig aartsbisschoppelijk paleis.
# Kaya

Kaya kan verwijzen naar:
* Kaya (Burkina Faso), een stad in Burkina Faso
* Kaya (Indonesië), een stad in Indonesië
* Kaya (Kyoto), een stad in Japan
* Kaya (Oeganda), een plaats in Oeganda
* Kaya (Soedan), een stad in Soedan
* Kaya (Korea), een voormalig Koreaans rijk
* Kaya (album), een studioalbum van Bob Marley & The Wailers
* Kaya (nummer), een nummer van het bovengenoemde album
* een kokosnootjam
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Kaya en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Kaya (album)

Kaya is het tiende studioalbum van de Jamaicaanse reggaegroep Bob Marley & The Wailers, uitgebracht in 1978.

## Beschrijving

Het album heeft een relaxed geluid en The Wailers kregen kritiek omdat ze zowel muzikaal als qua thema's (vooral liefde en marihuana) 'soft' zouden worden. Kaya werd één dag uitgebracht na het One Love Peace Concert, dat Bob Marleys terugkeer naar Jamaica inluidde. Bekende nummers van het album zijn "Sun Is Shining", "Is This Love" en "Satifsy My Soul". De laatste twee van deze nummers zijn ook opgenomen in het compilatiealbum Legend uit 1984.

## Nummers

Alle nummers zijn geschreven door Bob Marley.

### Originele uitgave
#### Geremasterd cd-bonusnummer
## Bezetting

* Bob Marley - zang, slaggitaar, akoestische gitaar
* Aston Barrett - bas, percussie
* Carlton Barrett - drums, percussie
* Tyrone Downie - keyboard, percussie
* Alvin Patterson - percussie
* Junior Marvin - leadgitaar
* Rita Marley - achtergrondzang
* Marcia Griffiths - achtergrondzang
* Judy Mowatt - achtergrondzang
* Vincent Gordon - saxofoon
* Glen Da Costa - trombone

## Hitnoteringen

Kaya in de Nederlandse Album Top 100 - binnen: 15-04-1978 :
| Week | 1 | 2 | 3 | 4 | |
| Nummer | 22 | 23 | 27 | 49 | uit |
* ↑ Allmusic review. All Music Guide. Geraadpleegd op 16 juni 2011.
* ↑ CG: Artist 2258. Robert Christgau. Gearchiveerd op 6 juni 2011. Geraadpleegd op 16 juni 2011.
Bob Marley · Junior Braithwaite · Beverley Kelso · Bunny Wailer · Peter Tosh · Cherry Smith · Constantine "Vision" Walker · Earl "Chinna" Smith · Aston Barrett · Joe Higgs · Earl Lindo · Carlton Barrett · Al Anderson · Alvin Patterson · Junior Marvin · Donald Kinsey · Tyrone Downie · I Threes (Rita Marley · Marcia Griffiths · Judy Mowatt)
# Kaziboletus

Kaziboletus is een monotypisch geslacht van schimmels behorend tot de familie Boletaceae. Volgens de Index Fungorum bestaat het geslacht uitsluitend uit de soort Kaziboletus rufescens.
# Kazim Abdullaev (archeoloog)

Kazim Abdullaev (Azerbeidzjaans: Kazım Abdullaev, cyrillisch Казим Абдуллаев, Kazim Abdoellajev) is een wetenschapper met betrekking tot kunst en archeologie van Centraal-Azië. Hij studeerde in 1975 af met een master in renaissancestudies aan de Staatsuniversiteit van Nizjni Novgorod in de toenmalige Sovjet-Unie, destijds Gorki-Universiteit genoemd, en behaalde in 1986 met onderscheiding een doctoraat in klassieke archeologie aan het Instituut voor Archeologie van de Academie van Wetenschappen van de Sovjet-Unie in Moskou, met een proefschrift getiteld Terracotta plastische kunst van Bactria-Tocharia in de oudheid en vroege middeleeuwen.
Zijn onderzoeksinteresses omvatten de archeologie van Centraal-Azië uit de Hellenistische en post-Hellenistische periodes, kunstgeschiedenis van Bactrië en Sogdië in de oudheid, numismatiek in de perioden van het Hellenisme en van het Kushana-rijk in Bactrië en Sogdië, Boeddhistische kunst van Centraal-Azië, nomadisme van Centraal-Azië, de terracotta-sculpturen van Bactrië in de oudheid en vroege middeleeuwen al gepresenteerd in zijn proefschrift, en glyptische kunst, ofwel de kunst van het snijden van figuren uit edelstenen, uit Bactrië en Sogdië. In 2009 won hij een prijs van de Academie van Inscripties en Letteren van Frankrijk (Academie des Inscriptions et Belles-Lettres, Institut de France) voor zijn werken over de verspreiding van de Griekse iconografie in de oostelijke beschavingen van Centraal-Azië.
Begin 2023 was hij universitair hoofddocent aan de universiteit van Istanbul, geassocieerd lid van het Nationaal Centrum voor Wetenschappelijk Onderzoek (Centre National de Recherche Scientifique) in Parijs en het Instituut voor de Studie van de Oude Wereld (The Study of the Ancient World ) in New York. Daarnaast was hij buitenlandcorrespondent van de Internationale Vereniging voor Mediteraanse en Oosterse Studies ( ISMEO - Associazione Internazionale di Studi sul Mediterraneo e l'Oriente) in Rome.
* 1 2 (en) Kazim Abdullaev, in: academia.edu. Gearchiveerd op 30 december 2022.
* ↑ (en) Kazim Abdullaev, in: researchgate.net. Gearchiveerd op 30 december 2022.
* Bibliothèque nationale de France: cb17724210k (data)
* CiNii: DA18602524
* Library of Congress Control Number: no98027976
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: pna2011666829
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007343103305171
* Système universitaire de documentation: 194507351
* Virtual International Authority File: 21756870
* WorldCat (via VIAF): 21756870
# Keizerin Eugénie-archipel

De Keizerin Eugénie-archipel (Russisch: Архипелаг Императрицы Евгении; Archipelag Imperatritsy Jevgenii) is een archipel in de Baai van Peter de Grote in het noordwesten van de Japanse Zee, voor de kust van de Russische kraj Primorje. De eilanden vormen onderdeel van de stad Vladivostok. De archipel bestaat uit de 5 eilanden Roesski, Popova, Rikorda, Rejneke en Sjkota en een paar dozijn kleinere eilandjes en rotsen (kekoera). Roesski is verreweg het grootste eiland en omvat twee derde van de oppervlakte van de archipel. In 2005 woonden er 6810 mensen.

## Geschiedenis

De eilanden werden het eerst gespot door Franse en Britse zeevaarders aan het begin van de jaren 1850 en werden toen vernoemd naar de Franse keizerin Eugénie de Montijo. In 1855 verscheen de eilandengroep voor het eerst op een Franse kaart. In 1858 werd de eilandengroep voor het eerst bezocht door de Russen, toen het korvet Amerika onder leiding van Jevfimi Poetjatin erlangs voer. In 1859 werden de eilanden deels verkend en beschreven door de bemanning van de klipper Strelok en het eerder genoemde korvet Amerika. Nog hetzelfde jaar verscheen de eerste Russische kaart met de bevindingen van beide schepen. In 1862 werden de eilanden uitgebreid onderzocht en beschreven door een expeditie onder leiding van luitenant Babkin, waarbij de meeste van de huidige namen werden gegeven. In 1865 verscheen vervolgens een kaart waarin de hele archipel gedetailleerd was ingetekend. In de Sovjetperiode verdween de naam archipel en werden de eilanden simpelweg aangeduid als (Roesski en) 'de eilanden ten zuiden van Roesski'. In 1994 werd de benaming archipel opnieuw in gebruik genomen.
* ↑ (ru) Сборник "Муниципальные образования Приморского края". Gearchiveerd op 10 mei 2023.
# Karlików

Karlików is een plaats in het Poolse district Sanocki, woiwodschap Subkarpaten. De plaats maakt deel uit van de gemeente Bukowsko en telt 130 inwoners.
# Kenneth Pomeranz

Kenneth L. Pomeranz (1958) is een Amerikaanse historicus aan de University of Chicago. Hij behaalde zijn bachelorgraad aan Cornell University in 1980 en zijn doctorsgraad aan Yale University in 1988, waarna hij doceerde aan University of California, Irvine voor meer dan twintig jaar. In 2013 - 2014 was hij de directeur van de American Historical Association. Pomeranz houdt zich vooral bezig met (de economie van) China. Een bekend boek van hem is The Great Divergence uit het jaar 2000, waarin hij probeert te verklaren waarom Groot-Brittannië wel is geïndustrialiseerd en China niet. Het begrip The Great Divergence wordt vaak gebruikt als aanduiding tussen de breuk in ontwikkeling die rond het jaar 1800 ontstond tussen de westerse wereld en de rest van de wereld, een trend die zich de grofweg 150 jaar daarna heeft doorgezet.

## Externe link

* (en) Kenneth L. Pomeranz (onderzoek en publicaties), Universiteit van Californië - Irvine
# Kenneth Oakley

Kenneth Page Oakley (7 april 1911 - 2 november 1981) was een Engels fysisch antropoloog, paleontoloog en geoloog. Hij is vooral bekend geworden door zijn rol bij de ontmaskering in de jaren 50 van de 20e eeuw van de Piltdown-mens als hoax.
Oakley werd in vakkringen bekend om zijn werk in de relatieve datering van fossielen op basis van het fluorgehalte.
Oakley werd geboren en stierf in Amersham, Buckinghamshire.
Kenneth Oakley is auteur van en heeft bijgedragen aan meerdere publicaties op het gebied van menselijke evolutie. Een van deze publicaties betreft zijn boek Man the Tool-Maker (1972) waarin hij de ontdekkingen van pre-hominine en hominine gereedschapsgebruik grondig schetst. Oakley doet dit door de lezer door de historische achtergrond te leiden van de eerdere opvattingen over evolutie, waarom het gebruik van gereedschap mogelijk is begonnen, verschillende gereedschapssamenstellingen en doeleinden zoals ontdekt door fossielen, en hoe het gebruik van gereedschap de ontwikkeling van unieke culturen kan hebben beïnvloed.
Een andere wetenschappelijke bron waaraan Oakley heeft bijgedragen, is de Catalogue of Fossil Hominids Part III: Americas, Asia, Australasia, die hij in samenwerking met Bernard Grant Campbell en Theya Ivitsky Molleson bewerkte. Deze catalogus, inclusief Deel I: Afrika en Deel II: Europa, bevatte een inventarisatie van alle vondsten van resten van mensachtigen die tot die tijd in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig waren ontdekt, inclusief waar ze werden ontdekt, de belangrijkste kenmerken van het exemplaar, en hun archeologische context. Oakley kreeg de taak om de geologische en absolute ouderdom van deze exemplaren te bevestigen, wat als zijn specialiteit werd beschouwd.
In 1953 publiceerde Oakley, samen met J.S. Weiner en W.E. le Gros Clark The Solution of the Piltdown Problem in het Bulletin van het British Museum of Natural History- Geology Department, waarin zij de Piltdown-mens als vervalsing ontmaskerden.
# Witoorbuulbuul

De witoorbuulbuul (Pycnonotus leucotis) is een zangvogel uit de familie van de buulbuuls.

## Herkenning

De vogel is 17,5 tot 19 cm lang, weegt 29 tot 35 gram en heeft een zwarte kop met een witte vlek in de oogstreek. De vogel lijkt sterk op de witwangbuulbuul. Hij verschilt daarvan door een kleiner formaat, het ontbreken van een kuif, een kortere dikkere snavel en de vlek op de onderstaartdekveren is helder oranje gekleurd in plaats van geel.

## Voortplanting

Het vrouwtje legt twee tot vier witachtig rode eieren met rode vlekjes, puntjes, wolkjes en streepjes, die ze ongeveer 13 dagen bebroed. Na tien tot twaalf dagen verlaten de jongen het nest en worden nog geruime tijd door de ouders gevoerd.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in Zuidwest-Azië in Afghanistan, India, Iran, Irak, Koeweit, Pakistan en Saoedi-Arabië. Vogels in het oosten van Afghanistan en het noorden van Pakistan vormen bastaards met de witwangbuulbuul (P. leucogenys). Vroeger werden beide soorten tot één soort gerekend. Er zijn twee ondersoorten:
* P. l. mesopotamia: noordoostelijk Arabië, zuidelijk Irak en zuidwestelijk Iran. De vogels in de stad Riyad en in Oman zijn daar waarschijnlijk geïntroduceerd.
* P. l. leucotis: zuidelijk Iran, zuidelijk Afghanistan, Pakistan en noordwestelijk India.
Het leefgebied bestaat uit droge gebieden met doornig struikgewas, struikgewas langs waterlopen, mangrovebos, maar ook cultuurland zoals dadelpalmplantages en boomgaarden, vooral in laagland. Daar waar het verspreidingsgebied overlap vertoont met de witwangbuulbuul, verblijft de witoorbuulbuul meestal op lagere hoogten.

## Status

De witoorbuulbuul heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de wereldpopulatie is niet gekwantificeerd, maar de aantallen gaan achteruit. Echter, het tempo van achteruitgang ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat deze buulbuul als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Witoorbuulbuul op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 3 Handbook of the Birds of the World deel 10, 2005.
* ↑ (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2014) - IOC World Bird Names (version 4.2)