OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# The Great Leap

The Great Leap is een studioalbum uit 2006 van de Amerikaanse muziekgroep onder aanvoering van Phideaux (Xavier). Het album is opgenomen tussen augustus 2005 en juni 2006. Het verscheen op het eigen label van de band Bloodfish. Het conceptalbum gaat over de controlestaat en de ecologishe ramp; het vormt samen met Doomsday Afternoon een soort trilogie.

## Musici

* Gabriel Moffat - gitaar
* Rich Hutchins – slagwerk
* Linda Ruttan-Moldawski, Mollie Ruttan, Valerie Gracious – zang
* Ariel Farber – viool, zang
* Stefanie Fife – cello
* Jo Posateri – kleine trom
* Scott Brannon – dulcimer
* Probyn Gregory – theremin, trompet flugelhorn, trombone
* Arlan Shierbaum – hammondorgel, piano, synthesizer, minimoog
* Phideaux Xavier – zang, sitar, gitaar, toetsinstrumenten.

## Composities

Allen van Phideaux behalve waar aangegeven:
# The Names

The Names is een Belgische newwaveband uit Brussel, die bestond van 1977 tot 1982 en uit haar as herrees in 2007.
De band werd in 1977 door Michel Sordinia, die de basgitaar bespeelde en de nummers schreef, opgericht en aanvankelijk The Passengers gedoopt. Marc Deprez speelde op gitaar en Christophe Den Tandt bediende de drums. Pas een jaar later zou Den Tandt naar de synthesizer en piano overschakelen. Voor hun eerste single, Spectators of Life, kozen ze in 1979 echter de naam The Names: zij wilden eigenlijk de verwarring vermijden met een toenmalige Britse band die ook The Passengers heette (de naamsverandering bleek nutteloos te zijn, als die Britse Passengers vrij onbekend bleven).
In 1980 kwamen ze in contact met producer Martin Hannett, nadat ze contacten hadden gelegd met het label Factory Records op een Brussels concert van Joy Division. In augustus van dat jaar namen ze in Manchester de single Nightshift op. Ze hadden er echter een concert gemist, waardoor New Order in de plaats was opgetreden. De toeschietelijke producer zorgde er echter voor dat ze in 1981 nog de single Calcutta konden opnemen, wellicht hun bekendste nummer, en in 1982 het album Swimming en de single The Astronaut.
Een enorm succes bij het brede publiek zijn The Names nooit geweest, en dit ligt waarschijnlijk aan slechte timing: tijdens het hoogtepunt van de zogenaamde cold wave, in 1980 en 1981, was de groep nog volop opgang aan het maken, en toen ze eenmaal een album hadden uitgebracht, was deze stijl reeds op zijn retour. Daarenboven traden ze hoofdzakelijk in de Benelux en Frankrijk op, terwijl ze zich stilistisch veeleer op de Britse muziek richtten. Afgezien van Calcutta heeft hun muziek — althans commercieel gezien — nooit een grotere weerklank gevonden.
The Names brachten duistere, melodieuze wave-rock, met zowel gitaren als synthesizers, en zorgvuldig afgewerkte songstructuren. Het is een genre dat invloeden van Joy Division en The Cure vertoont, en waarin een gothic-component huist. Het trio kwam in 1995 nog eens samen onder de naam Jazz, en bracht het album Nightvision uit. In 2007 kwamen ze terug samen voor een optreden tijdens Factory Night. In april 2009 brachten ze een nieuw album uit met de titel Monsters Next Door onder het label Str8line.

## Discografie
### Singles

* 1979 Spectators of Life
* 1980 Nightshift
* 1981 Calcutta
* 1982 The Astronaut

### Albums

* 1982 Swimming
* 2009 Monsters Next Door
# The Blues Project

The Blues Project was een Amerikaanse bluesband, die werd opgericht in 1964 door Danny Kalb.

## Bezetting

Oprichters
* Danny Kalb (gitaar)
* Al Kooper (keyboards)
* Steve Katz (gitaar)
* Andy Kulberg (basgitaar)
* Roy Blumenfeld (drums)
* Tom Flanders (zang)
Latere leden
* John Gregory (basgitaar, zang)
* Richard Greene (viool)
* Donald Kretmar (saxofoon)

## Geschiedenis

De band combineerde kundig blues, folk en jazz. Terwijl in het Verenigd Koninkrijk al in de jaren 1950, voortgedreven door muzikanten als Alexis Korner en Cyril Davies, een blues-revival in gang werd gezet, waren de Verenigde Staten nog niet zover, zodat het commerciële succes op zich liet wachten.
Tom Flanders verliet de band al in 1965 en Al Kooper en Steve Katz gingen in 1967 om Blood, Sweat & Tears op te richten. Kalb verdween onder mysterieuze omstandigheden en werd door zijn vrienden gezocht via krantenadvertenties.
In 1968 gaf The Blues Project zijn afscheidsconcert met Andy Kuhlberg, John Gregory, Richard Greene, Donald Kretmar en Roy Blumenfeld. Daarna trad de band op onder de nieuwe naam Seatrain. Vanaf 1971 waren er reünie-optredens en nieuwe opnamen van The Blues Project.

## Discografie

* 1966: Live At The Cafe Au Go Go
* 1966: Projections
* 1967: Live At Town Hall
* 1968: Planned Obsolescence
* 1971: Lazarus
* 1972: The Blues Project
* 1973: Reunion In Central Park
* 1989: Best Of The Blues Project
* 1996: Chronicles
* ↑ (en) The Blues Project. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ Blues Project. memim.com. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ (en) Danny Kalb. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ (en) Tommy Flanders. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ (en) Al Kooper. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ (en) Steve Katz. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ (en) Andy Kulberg. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ (en) Donald Kretmar. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* ↑ (en) Roy Blumenfeld. Discogs. Geraadpleegd op 18-01-2022.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Blues Project op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Thalassocrinus mironovi

Thalassocrinus mironovi is een zeelelie uit de familie Hyocrinidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2002 gepubliceerd door Michel Roux.
# The North Stands for Nothing

The North Stands for Nothing is de tweede EP van de Britse metalcore band While She Sleeps. De titel van de EP heeft twee volgens zanger Lawrence Taylor twee verschillende betekenissen. Allereerst betekent het dat men weet dat "they won't take crap", omdat de band uit het noorden van Engeland komt. Ten tweede betekent het dat het niet uit maakt waar je vandaan komt; je bent altijd welkom ""to get involved with them".

## Nummers

* ↑ YouTube interview bij Bring The Noise UK:
* ↑ Allmusic:
# The Note

The Note is een Amerikaanse televisiefilm uit 2007. De film is gebaseerd op een boek van Angela Hunt en werd in Hamilton (Canada) opgenomen.

## Verhaal

Peyton MacGruder schrijft de column Heart Healer voor een krant. Omdat ze maar weinig lezers aantrekt krijgt ze van haar redactrice nog tot Kerstmis om te verbeteren. Anders zou ze worden ontslagen. Dan stort vlakbij een vliegtuig neer. Payton vindt een aangespoeld briefje in een plastic zakje dat geschreven is door een van de passagiers. De schrijver is vader en het is gericht aan L.. Payton besluit op zoek te gaan naar de bestemmeling van het briefje en die zoektocht neer te schrijven in haar column. Ze vindt drie kinderen van de slachtoffers van de ramp wier naam met een 'L' begint en zoekt hen op. De eerste twee, een priester en een zangeres, geven aan dat het briefje niet voor hen is. De laatste van de drie wel. Intussen zit tv-journalist Truman Harris haar op de hielen om haar verhaal af te pikken. Die zorgt ervoor dat de ontknoping van het verhaal op televisie zal gebeuren, voor Peytons column gedrukt wordt. Dan komt een meisje naar Peyton die haar kan bewijzen dat zij de echte bestemmeling van het briefje is. Zo loopt de tv-show met een sisser af en heeft Peyton de primeur terug. Dan blijkt ook dat het meisje, Christine, Peytons dochter is die ze na het overlijden van haar man ter adoptie had afgestaan.

## Rolbezetting

| Acteur | Personage | Opmerkingen |
| Francis, Genie Genie Francis | Peyton MacGruder | Journaliste die na een vliegtuigcrash een briefje vindt van een van de passagiers en op zoek gaat naar de bestemmeling ervan |
| McGinley, Ted Ted McGinley | King | Collega en toeverlaat van Peyton met wie ze ten slotte een relatie begint |
| Roberts, Rick Rick Roberts | Truman Harris | Televisiejournalist die probeert Peytons verhaal over het briefje af te snoepen |
| Williams, Genelle Genelle Williams | Mandi | Stagiaire die voor Peyton werkt |
| Boland, Katie Katie Boland | Christine | Meisje aan wie het briefje gericht was en die Peytons geadopteerde dochter blijkt te zijn |
| Leacock, Richard Richard Leacock | Jim Johnson | Priester aan wie het briefje niet gericht bleek te zijn |
| Hanson, Heather Heather Hanson | Taylor | Zangeres aan wie het briefje niet gericht bleek te zijn |
* ↑ (en) imdb.com - Release dates for The Note
* ↑ (en) imdb.com - Box office/business for The Note
# The Future Kings of England (band)

The Future Kings of England is een Britse muziekgroep. Zij spelen progressieve rock in de stijl van Pink Floyd en Genesis uit de beginjaren 70. Vanaf het jaar van hun eerste boreling verschenen onregelmatig albums. Thuishaven is Ipswich.

## Musici

* Ian Fitch – gitaren
* Karl Mallet – basgitaar
* Steve Mann – toetsinstrumenten
* Simon Green – slagwerk

## Discografie

* 2003: 10:66 (EP)
* 2005: The future kings of England (Heruitgave 2008)
* 2007: The fate of old mother Orvis
* 2009: The viewing point
* 2011: Who is this who is coming?
* TFKOE
# The morning

The morning is een nummer van Moody Blues. Het is het derde deel van hun album Days of Future Passed. Het centrale deel van het nummer is geschreven door Ray Thomas, zanger en fluitist van de muziekgroep en heet "Another morning". De werktitel van het nummer was In a child’s world en verwees naar de onschuldige buitenspelende kinderen (vliegeren, cowboytjes spelen) etc. Het lied van Thomas wordt omsloten door een arrangement van Peter Knight voor orkest, de overgang naar de popsong is hier nauwelijks waarneembaar. Het geheel begint met een solo voor de dwarsfluit, het muziekinstrument van Thomas. Thomas zong het lied zelf en dat kon eigenlijk ook niet anders. Ray Thomas is de romanticus van de band, die veel van dit soort liederen zou schyrijven, zie ook zijn soloalbums From Mighty Oaks en Hopes, Wishes and Dreams. Drie andere karakteristieken van Thomas' werkjes zijn goed te horen, zijn gedragen stem, het stuwend ritme en de strikte scheiding zang en instrumentaal. Thomas zei daar later over: "Het is moeilijk zingen met een dwarsfluit aan je mond". Another morning was een van zijn eerste zelfgeschreven nummers.
Een eigenaardige bijkomstigheid in de klank is het "napikken" (na de tel accenten leggen) op de mellotron, het instrument stond bekend om zijn traagheid van aanspreken.

## Musici

* Justin Hayward: gitaar, zang
* John Lodge: basgitaar, zang
* Mike Pinder: mellotron, zang
* Ray Thomas: zang en dwarsfluit
* Graeme Edge: slagwerk, percussie
* Peter Knight , London Festival Orchestra: intro, outro
# The muse awakens

The muse awakens is het derde studioalbum van Happy The Man.

## Inleiding

Happy The Man had twee studioalbums die het goed deden in het cultcircuit van de progressieve rock en fusion. Hun platenlabel Arista Records zag geen mogelijkheid hun muziek in de jaren tachtig goed te promoten. Happy The Man bloedde langzaam dood op enkele stuiptrekkingen na zoals de uitgifte van hun opzet van het derde studioalbum Happy the Man-3rd. Ieder ging zijn eigen weg, waarbij Kit Watkins eerst bij Camel ging spelen en vervolgens helemaal geen zin meer had in optredens. Wyatt en Whitaker hielden contact en de band rees uit het graf toen ze gevraagd werden om op NEARfest 2000 te spelen. Dit mondde uiteindelijk uit in The muse awakens. Opnamen vonden plaats in Snowbound Sound, Crafty Hans Studio (vernoemd naar hun tweede album) en de Sonic Adventures Studio.
Het album werd uitgebracht op InsideOut Music.
Daarna kwamen Whitaker en Wyatt nog wel bij elkaar, maar niet meer als Happy The Man; de nieuwe “bandnaam” werd Oblivion Sun dat twee albums afleverde.

## Musici

* Frank Wyatt – saxofoons, toetsinstrumenten, houten blaasinstrumenten
* Stanley Whitaker – gitaren, zang
* David Rosenthal – toetinstrumenten
* Joe Bergamini – drumstel, percussie
* Rick Kennell – basgitaar

## Muziek

* Progarchives over The muse awakens (geraadpleegd 27 februari 2024)
* Piet Michem op ProgWereld (8 maart 2008); geraadpleegd 27 februari 2024
* exemplaar van het album
# The Sound and the Fury

The Sound and the Fury (Ned. 1965: Het geraas en gebral, 2010: Het geluid en de drift) is een southern gothic novel van William Faulkner, gepubliceerd in 1929. Het was het werk dat Faulkner internationale erkenning bracht.
Het verhaal is onderdeel van een reeks van romans die het verhaal van drie families - de Sutpens, de Comptons en de Coldfields - in de fictieve streek Yoknapatawpha in het Zuiden van de Verenigde Staten van Amerika beschrijven. Faulkner schreef de romans Sartoris, The Sound and the Fury, As I Lay Dying, Sanctuary, Light in August, Pylon en Absalom, Absalom! in betrekkelijk korte tijd: 1929-1936. Ze behoren tot de meesterwerken van de Amerikaanse literatuur. The Sound and the Fury is het bekendste uit de reeks. Bekendheid onder een grote groep lezers kreeg het boek in 1995, toen het werd aangeprezen door Oprah Winfrey.
Het verhaal speelt zich af in het fictieve gebied Yoknapatawpha County. Faulkner maakt gebruik van een verteltechniek die stream of consciousness heet. Het verhaal bestaat uit lange zinnen en bovendien wordt het verteld vanuit een wisselend perspectief, door sommige lezers als lastig ervaren.
Het boek is opgedeeld in vier delen: het eerste, (7 april 1928), wordt verteld vanuit de zwakbegaafde Benjy Compson; het tweede, (2 juni 1910), vanuit de depressieve student Quentin Compson, het derde, (6 april 1928), vanuit hun sardonische broer Jason Compson, en het vierde, (8 april 1928), vanuit de zwarte werkster van de familie, Dilsey. De vier delen vertellen samen de ondergang van een eens prominente familie in het Zuiden van de Verenigde Staten van Amerika.
De titel van het boek is afkomstig uit William Shakespeares Macbeth, toneel 5 van het 5e bedrijf:
    Life's but a walking shadow, a poor player
    That struts and frets his hour upon the stage
    And then is heard no more: it is a tale
    Told by an idiot, full of sound and fury,
    Signifying nothing...

## Nederlandse vertalingen

* Het geraas en gebral, vertaald door John Vandenbergh - Bruna, Utrecht, 1965
* Het geluid en de drift, vertaald door Bartho Kriek - Atlas-Contact, 2010
# The Souls of Black Folk

The Souls of Black Folk is een invloedrijk boek geschreven door W.E.B. Du Bois, dat voor het eerst werd gepubliceerd in 1903. Het boek ontstond als een verzameling van veertien essays die een diepgaande analyse bieden van verschillende facetten van de Afro-Amerikaanse ervaring aan het begin van de twintigste eeuw. Du Bois, een prominente Afro-Amerikaanse socioloog, historicus en burgerrechtenactivist, gebruikte deze essays om kwesties zoals sociale en economische omstandigheden in het zuiden van de Verenigde Staten, religie, onderwijs en de zoektocht naar gelijkheid te onderzoeken.
De ontstaansgeschiedenis van het boek weerspiegelt de intellectuele en sociale klimaat van die tijd. Du Bois, die zelf was opgeleid aan de Harvard-universiteit, combineerde zijn academische kennis met zijn persoonlijke ervaringen en waarnemingen als Afro-Amerikaan om een diepgaand inzicht te bieden in de uitdagingen waarmee de Afro-Amerikaanse gemeenschap werd geconfronteerd. Het concept van "double consciousness" of dubbelbewustzijn, geïntroduceerd door Du Bois, benadrukte de complexe psychologische staat van Afro-Amerikanen, die zich bewust waren van zowel hun eigen identiteit als hoe anderen hen ervaarde in een samenleving doordrenkt met racistische spanningen.
De ontvangst van het boek varieerde sterk. In de tijd van publicatie werd het werk als provocerend beschouwd en werd het zelfs als "gevaarlijk voor de de donkere man om te lezen" bestempeld door sommige critici. Desondanks erkenden anderen, waaronder The New York Times, de waarde van het boek als een uniek perspectief vanuit het oogpunt van de zwarte bevolking, en beschouwden het als waardevol voor zowel onbevooroordeelde studenten als degenen die bereid waren te leren.
Met de loop van de tijd groeide de waardering voor The Souls of Black Folk. Het werk werd beschouwd als een fundamentele tekst voor de bewegingen en strijd van Afro-Amerikanen voor vrijheid en gelijkheid in de twintigste eeuw. Het boek droeg bij aan het intellectuele fundament voor de opkomst van de zwarte middenklasse en anticipeerde op concepten zoals Panafrikanisme en dekolonisatiebewegingen in de Derde Wereld.
# Theridion dreisbachi

Theridion dreisbachi is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de kogelspinnen (Theridiidae).
Het dier behoort tot het geslacht Theridion. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1959 door Herbert Walter Levi.
# The Rookie

The Rookie kan verwijzen naar:
* The Rookie (1959), een film van George O'Hanlon
* The Rookie (1990), een film van Clint Eastwood
* The Rookie (2002), een film van John Lee Hancock
* The Rookie (televisieserie), een televisieserie uit 2018
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van The Rookie en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# The Romance of Tarzan

The Romance of Tarzan is een Amerikaanse stomme film uit 1918, geregisseerd door Wilfred Lucas. Hoofdrollen worden vertolkt door Elmo Lincoln, Enid Markey, Thomas Jefferson en Cleo Madison.
De film is het vervolg op Tarzan of the Apes en is net als die film gebaseerd op het eerste Tarzan-boek van Edgar Rice Burroughs. Deze film behandelt de tweede helft van het boek.

## Verhaal

De film begint met een flashback van de vorige film. Tarzan is gevonden door de expeditie van professor Porter. Tarzan en Porters dochter Jane zijn verliefd op elkaar geworden. De groep maakt zich nu klaar voor de reis terug naar de beschaving. Onderweg worden ze aangevallen door een stam inboorlingen. In het gevecht raken Tarzan en de groep elkaar kwijt.
Tarzans neef Clayton, die zich ook bij de groep bevindt, doet alsof hij gezien heeft hoe Tarzan werd gedood door de inboorlingen. Hij wil niet dat Tarzan huiswaarts keert, aangezien deze dan aanspraak kan maken op het familiekapitaal en de titel Lord Greystroke van zijn ouders, die nu in handen zijn van Clayton. De groep gelooft het verhaal en vertrekt teleurgesteld.
Tarzan leeft in werkelijkheid nog en wil kostte wat het kost terug naar Jane. Hij is te laat om de groep nog in te halen, maar kan aan boord klimmen van een andere boot. Hij bereikt uiteindelijk Californië en de Verenigde Staten. Het leven in de beschaafde wereld valt hem echter niet mee.
Tarzan vindt Jane, maar zij wordt ontvoerd door een bende outlaws. Tarzan redt haar, maar Jane lijkt niets meer om hem te geven. Het blijkt dat Clayton haar heeft wijsgemaakt dat Tarzan verliefd is op een andere vrouw. Tarzan keert teleurgesteld terug naar Afrika en zweert de beschaafde wereld voorgoed af.
Uiteindelijk ontdekt Jane de waarheid en reist Tarzan achterna.

## Cast

| Acteur | Personage |
| Lincoln, Elmo Elmo Lincoln | Tarzan |
| Markey, Enid Enid Markey | Jane Porter |
| Jefferson, Thomas Thomas Jefferson | Professor Porter |
| Madison, Cleo Cleo Madison | de andere vrouw |
| Benson, Clyde Clyde Benson | Advocaat |
| Boardman, True True Boardman | Lord Greystroke |

## Achtergrond

De film was minder succesvol dan zijn voorganger, vooral daar hij zich grotendeels afspeelde in het Wilde Westen in plaats van in Afrika. Door het tegenvallende succes zijn er nooit kopieën van de film bewaard gebleven. Vandaag de dag is de film dan ook niet meer in omloop.
# Thliptoceras xanthocraspia

Thliptoceras xanthocraspia is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Hampson.
# Thliptoceras xanthomeralis

Thliptoceras xanthomeralis is een vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1918 door Hampson.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Thliptodon gegenbauri

Thliptodon gegenbauri is een slakkensoort uit de familie van de Clionidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Boas.
# Thecospondylus

Thecospondylus horneri is een dinosauriër die tijdens het vroege Krijt leefde in het gebied van het huidige Engeland.

## Vondst en naamgeving

Een zekere dr. A.C. Horner, een amateurgeoloog wonend te Tonbridge, kocht eens van een steenklopper die werkte in een steengroeve bij Southborough een eigenaardig fossiel, een natuurlijk intern afgietsel van het wervelkanaal van de bekkenwervels van een groot reptiel. Hij stuurde het op naar de paleontoloog Harry Govier Seeley die het in 1882 beschreef en benoemde als Thecospondylus Horneri. De geslachtsnaam is afgeleid van het Klassiek Griekse thekè, "schacht", en spondylos, "wervel". De soortaanduiding eert Horner.
Het holotype, BMNH R.291, is gevonden in een laag van de Hastings Sand, zandsteen daterend uit het Valanginien tot het onderste Hauterivien ongeveer 140 tot 130 miljoen jaar oud. Het bestaat uit het afgietsel van minstens vijf wervels.
In 1888 benoemde Seeley een tweede soort, Thecospondylus Daviesi, maar die kreeg in 1923 zijn eigen geslacht Thecocoelurus. In 1926 hernoemde Friedrich von Huene ook T. horneri om naar een Thecocoelurus horneri maar werd daarin door niemand gevolgd; hij vergat dat Thecospondylus prioriteit heeft.

## Beschrijving

Het afgietsel is precies zes centimeter lang. De grenzen van de wervels zijn duidelijk herkenbaar en ieder meet zo'n elf centimeter. Aan de voor- en achterkant zijn nog stukken van de aangrenzende wervels zichtbaar. Drie wervels hebben aan hun zijkant nog stukken bot bewaard dat als een schacht om het wervelkanaal moet hebben gelegen. Het had een sponsachtige structuur. De lengte van de wervels wijst op een vrij groot dier, zo'n zes tot acht meter lang.

## Fylogenie

De verwantschappen van Thecospondylus zijn problematisch, ook omdat er in de groeve verder nooit een ander relevant fossiel gevonden is. Seeley kwam niet verder dan een indeling in de Dinosauria. Richard Lydekker wees het in 1888 toe aan de Sauropoda. Von Huene kwam in 1909 tot een andere conclusie en plaatste het dier in 1909 in de Theropoda, meer bepaaldelijk de Coeluridae. Dat zou lang een gebruikelijke indeling blijven maar vooral omdat men weinig aandacht aan de vorm besteedde. Recente schrijvers menen dat het een onbepaald nomen dubium is. Het wervelkanaal vertoont een verdikking die ook wel bij sauropoden en Ornithischia aangetroffen wordt.

## Literatuur

* H.G. Seeley, 1882, "On Thecospondylus Horneri, a new dinosaur from the Hastings Sand, indicated by the sacrum and the neural canal of the sacral region", Quarterly Journal of the Geological Society of London 38: 457-460
* F. v. Huene, 1926, "The carnivorous Saurischia in the Jura and Cretaceous formations, principally in Europe", Revista del Museo de La Plata 29: 35-167