OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Grootstal

Grootstal is een wijk in Nijmegen in de Nederlandse provincie Gelderland. De wijk ligt in het stadsdeel Nijmegen-Zuid, ten zuiden van Hatertse Hei en ten westen van Brakkenstein. Op 1 januari 2023 telde de wijk 5.430 inwoners, verdeeld over 2.864 woningen, met een gemiddelde WOZ-waarde van € 326.000, op een oppervlakte van 1,03 km². De wijk is genoemd naar een boerderij met de naam Groote Stal die gelegen was bij Malden.
Het grootste deel van de wijk is gebouwd tussen 1955 en 1965. De Rotterdamse architect E.F. Groosman ontwierp de wijk en liet zo'n 700 woningen met platte daken bouwen. Grootstal is een voorbeeld van de stedenbouw uit die tijd; het heeft een ruime opzet met rechte wegen en brede stoepen. In het noordwesten van de wijk werd in de tweede helft van de jaren 90 het voormalige sportpark Grootstal bebouwd met ongeveer 650 woningen.
In 1962 werd in Grootstal de Verrijzeniskerk gebouwd naar een ontwerp van P. Dijkema. Deze kerk moest al in 1992 plaats maken voor bejaardenflat De Ring. Vlak voor de afbraak is de kerk volledig afgebrand. De in 1964 door het architectenbureau C. Nap & G.J.P. van Ede voor de hervormde gemeente in de wijk gebouwde Pauluskerk werd in 1995 als vervangend kerkgebouw door de r.-k parochie overgenomen.
In Grootstal bevinden zich diverse winkels en wijkcentrum De Schakel.

## Afbeeldingen

* Winkels aan de Sint Jacobslaan
* Wooncomplex De Ring
* Galvanistraat
* Wooncomplex De Ring
* Nieuwe Mollenhutseweg
* 1 2 3 Tabel: Bevolking; maandcijfers per gemeente en overige regionale indelingen, 1 januari 2023, Centraal Bureau voor de Statistiek, Voorburg/Heerlen
# Guido van Arezzo

Guido van Arezzo (Arezzo, 991 - Fonte Avellana (Serra Sant'Abbondio), 17 mei? 1033) (Italiaans: Guido d'Arezzo) was een Italiaanse benedictijner monnik die wordt beschouwd als een van de belangrijkste grondleggers van de muzieknotatie.
Guido van Arezzo werd onderwezen in de benedictijnenabdij van Pomposa, nabij Ferrara. Daar onderkende hij de moeilijkheden die zangers hadden met het onthouden van toonhoogten in de Gregoriaanse gezangen en besloot er iets aan te doen. Hij ontwierp zijn eigen notenbalk die het mogelijk maakte Gregoriaanse gezangen veel sneller te leren.
Omstreeks 1025 werd hij door bisschop Theobaldus van Arezzo aangesteld om muziekonderricht te geven in de kathedraal St. Donatus. Het bekendste geschrift van Guido van Arezzo is de Micrologus, die zijn lesmethode en aantekeningen over muzieknotatie bevat. Door zijn heldere overzichtelijkheid was de Micrologus het meest uitgedragen muziekleerboek van de middeleeuwen. Daarnaast zijn overgeleverd de Aliae regulae, Regulae rhythmicae en Epistola de ignoto cantu.

## Muzieknotatie

Vóór Guido's tijd kende men als notatie het systeem van de neumen en de notennamen A-B-C-D-E-F-G. Bij deze namen was het echter niet duidelijk of een secunde A-B nu groot of klein was, te meer omdat men een verscheidenheid van modi zong. De grote uitvinding van Guido is dat hij met behulp van de in zijn tijd overbekende hymne Ut queant laxis een methode bedacht om de grootte van de secunde stap eenduidig te kunnen noteren.
De hymne begint iedere regel een secunde hoger. Guido gebruikte de beginlettergrepen ut-re-mi-fa-sol-la als basis van zijn vastlegging. De enige halve stap in deze hexachorden-reeks is tussen de mi en de fa. Guido ontwikkelde een compleet toonsysteem gebaseerd op deze hexachorden.
De complete hymne-tekst luidt:
    ut queant laxis
    resonare fibris
    mira gestorum
    famuli tuorum
    solve polluti
    labii reatum
    Sancte Iohannes!
Vertaald: Mogen uw dienaren met zachte stem uw wonderdaden doen klinken; Verlos onze bezoedelde lippen van schuld, heilige Johannes.

## Latere aanpassingen

In de 16de eeuw werden de beginletters van Sancte Ioannes gebruikt om een zevende toon si aan de reeks toe te voegen. Later, in de 17de eeuw, werd ut vervangen door het welluidender ‘do’, wellicht als beginletters van het Latijnse woord ‘Dominus’ = ‘Heer’, omdat ut niet goed geschikt is om te zingen: men voorkomt de zogeheten glottisslag. Zo ontstond de overbekende reeks do-re-mi-fa-sol-la-si die dus niet geheel van Guido afkomstig is.
In het tweede deel van de twintigste eeuw werd sol vervangen door so vanwege de consequente vorm, en si door ti zodat alle beginletters verschillend waren.
# Guardamar del Segura

Guardamar del Segura is een gemeente in de Spaanse provincie Alicante in de regio Valencia met een oppervlakte van 36 km². Guardamar del Segura telt 15.386 inwoners (1 januari 2016).

## Demografische ontwikkeling

    Bron: INE; 1857-2011: volkstellingen

## Monding van de rio Segura

De rio Segura mondt na een tocht van 325 kilometer ter hoogte van de gemeente uit in de Middellandse Zee.
* (en) Spaans bureau voor statistiek (1 januari 2016)
Agost · Agres · Aigües · Albatera · Alcalalí · Alcocer de Planes · Alcoleja · Alcoy · Alfafara · Algorfa · Algueña · Alicante · Almoradí · Almudaina · Altea · Aspe · Balones · Banyeres de Mariola · Benasau · Beneixama · Benejúzar · Benferri · Beniarbeig · Beniardá · Beniarrés · Benidoleig · Benidorm · Benifallim · Benifato · Benigembla · Benijófar · Benilloba · Benillup · Benimantell · Benimarfull · Benimassot · Benimeli · Benissa · Benitachell · Biar · Bigastro · Bolulla · Busot · Callosa d'en Sarrià · Callosa de Segura · Calp · Campo de Mirra · Cañada· Castalla · Castell de Castells · Catral · Cocentaina · Confrides · Cox · Crevillent · Daya Nueva · Daya Vieja · Dénia · Dolores · El Campello · El Castell de Guadalest · El Ràfol d'Almúnia · El Verger · Elche · Elda · Els Poblets · Facheca · Famorca · Finestrat · Formentera del Segura · Gaianes · Gata de Gorgos · Gorga · Granja de Rocamora · Guardamar del Segura · Hondón de las Nieves · Hondón de los Frailes · Ibi · Jacarilla · Jávea · Jijona · L'Alfàs del Pi · L'Alqueria d'Asnar · L'Atzúbia · La Nucia · La Romana · La Vall d'Alcalà · La Vall d'Ebo · La Vall de Laguar · Llíber · Lorcha · Los Montesinos · Millena · Monforte del Cid · Monóvar · Murla · Muro de Alcoy · Mutxamel · Novelda · Ondara · Onil · Orba · Orihuela · Orxeta · Parcent · Pedreguer · Pego · Penàguila · Petrer · Pilar de la Horadada · Pinoso · Planes · Polop · Quatretondeta · Rafal · Redován · Relleu · Rojales · Sagra · Salinas · San Fulgencio · San Isidro · San Miguel de Salinas · San Vicente del Raspeig · Sanet y Negrals · Sant Joan d'Alacant · Santa Pola · Sax · Sella · Senija · Tàrbena · Teulada · Tibi · Tollos · Tormos · Torremanzanas · Torrevieja · Vall de Gallinera · Villajoyosa · Villena · Xaló
# Groupe de Lagny

Te Lagny-sur-Marne, in Noord-Frankrijk, werd de Groupe de Lagny gevormd, in 1885, met de schilders Leo Gausson, Cavallo-Péduzzi, Maximilien Luce en Lucien Pissarro, een van de zoons van de bekende impressionist Camille Pissarro. Het waren kunstenaars die geestdriftig de verworvenheden van het Impressionisme uitdroegen en sterk beïnvloed werden door het Neo-Impressionisme.
In 1899 stichtten de leden van de groep de Union Artistique et Littéraire du canton de Lagny, waarbij een vijftal Salons georganiseerd werden, tot de verdwijning ervan in 1907. Intussen waren ook Edouard Cortes, Paul-Emile Colin en Henri Lebasque toegetreden.
In 1926 werd uiteindelijk de Union des Beaux-Arts de Lagny gevormd, met Pierre Montézin als erevoorzitter en Edouard Cortes als een bedrijvige voorzitter.
Op de jaarlijks ingerichte Salons kwamen meerdere verdienstelijke schilders hun sporen verdienen: Charles Cerny, Alexandre Jacob, Frédéric Levé, Maurice Monot, Charles Pavil en Emile Prodhon, die Cortes zou opvolgen als voorzitter in 1947.
# Grijsbuik-Piet-van-Vliet

De grijsbuik-Piet-van-Vliet (Cacomantis passerinus) is een vogel uit de familie Cuculidae (koekoeken).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor in India en Pakistan en overwintert in Sri Lanka.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Grijsbuik-Piet-van-Vliet op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Gunilla Andersson (ijshockeyer)

Gunilla Andersson (Skutskär, 26 april 1975) is een ijshockeyer uit Zweden.
Andersson speelt voor het Zweeds nationaal ijshockeyteam en kwam onder andere uit op de Wereldkampioenschappen in 2007.
Ook speelde Andersson op de Olympische Winterspelen, in 1998 werd ze vijfde. Vier jaar later op de Winterspelen in 2002 behaalde ze een bronzen medaille, dat ze vier jaar later wist te verbeteren op de Winterspelen in 2006, waar ze een zilveren medaille scoorde. Op de Winterspelen in 2010 behaalde ze een vierde plaats.
* ↑ Zweeds Olympisch comité––profiel. Gearchiveerd op 5 februari 2023.
* ↑ SportsReference––profiel
* ↑ Olympedia––profiel. Gearchiveerd op 17 juni 2023.
# Gunhilde van Wessex (dochter van Godwin)

Gunhilde van Wessex, ook Gunhilda, Gunildis (ca. 1036 – Brugge, 24 augustus 1087) was een dochter van Godwin van Wessex en Gytha Thorkelsdóttir. Ook was ze een jongere zus van koning Harold II van Engeland.
De adellijke Gunhilde bezat de domeinen van Criche en Hardintone in Somersetshire. Vermoedelijk vergezelde ze haar ouders en haar broers toen vader Godwin in ongenade viel en in 1051-1052 zijn toevlucht zocht in Brugge onder de bescherming van graaf Boudewijn V van Vlaanderen. Dankzij de verzoening van Godwin met koning Eduard de Belijder konden ze terugkeren.
Na de nederlaag van haar koninklijke broer Harold in de Slag bij Hastings vluchtte ze in 1066 met haar moeder Gytha per schip uit Exeter naar het eiland Flat Holm en vandaar naar Saint-Omer. Vervolgens leefde ze enkele jaren in Brugge en Denemarken, om zich uiteindelijk te vestigen in Brugge. Ze schonk kostbare relikwieën aan de Sint-Donaaskerk, waaronder de mantel van de heilige Brigitta van Kildare. Na een ascetisch leven werd ze er ook begraven. Haar dood werd door de kanunniken van de Sint-Donaaskerk gedacht met een jaarmis.
Geruime tijd later werd ook een grafmonument opgericht in de kerk, waarvan de inscriptie haar leven door elkaar haalde met dat van twee andere Gunhildes (de dochter en de nicht van Knoet de Grote). Veel van haar biografische gegevens zijn bekend dankzij de Latijnse tekst op een kleine loden gedenkplaat die in 1786 is teruggevonden in haar doodskist in het voormalige Sint-Donaasklooster. Ze wordt bewaard in de Sint-Salvatorskathedraal in Brugge.

## Literatuur

* Henri Borremans e.a., Album pittoresque de Bruges, ou collection des plus belles vues et des principaux monuments de cette ville, 1838
* Luc Devliegher, De Sint-Salvatorskatedraal te Brugge. Inventaris, 1979, p. 97-99
* Jozef Huyghebaert, De Angelsaksische prinses Gunild te Brugge, in: Biekorf, 2003, p. 270-284
* Jan Dumolyn en Andrew Brown (eds.), Brugge. Een middeleeuwse metropool, 850-1550, 2020, p. 43 en 46

## Externe link

* Grafmonument van prinses Gunildis van Denemarken (Erfgoed Brugge)
# Gunhilde van Denemarken

Gunhilde van Denemarken (circa 1020 – 18 juli 1038) was van 1036 tot 1038 Rooms-Duits koningin. Ze behoorde tot het huis Jelling.

## Levensloop

Gunhilde was een dochter van Knoet de Grote, koning van Denemarken en Engeland, uit diens tweede huwelijk met Emma van Normandië, dochter van hertog Richard I van Normandië en weduwe van koning Ethelred II van Engeland.
Rond 1025 kwam Gunhilde naar Duitsland in het kader van haar verloving met Hendrik III (1017-1056), zoon en erfgenaam van keizer Koenraad II van het Heilige Roomse Rijk en vanaf 1028 Rooms-Duits koning. Op Pinksteren 1035 vond in Bamberg hun officiële verloving plaats en een jaar later huwden Gunhilde en Hendrik III in Nijmegen. Ter gelegenheid van haar huwelijk verduitste Gunhilde haar naam naar Cunigonde. Op 29 juli 1036 werd ze gekroond en gezalfd tot Rooms-Duits koningin.
In 1037 vergezelde Gunhilde haar echtgenoot en schoonvader op militaire campagne naar Italië, waar ze het leven schonk aan haar enige dochter Beatrix (1037/1038-1061), later abdis in de Abdijen van Gandersheim en Quedlinburg. Op de terugreis naar Duitsland brak er in juli 1038 onder de keizerlijke troepen een malariaepidemie uit, die het leven kostte aan onder andere Gunhilde en hertog Herman IV van Zwaben. Haar lichaam werd overgebracht naar Duitsland en bijgezet in de Abdij Limburg.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Gunhilda of Denmark op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Guipavas

Guipavas is een gemeente in het Franse departement Finistère, in de regio Bretagne. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Brest. De gemeente telde 15.460 inwoners op 1 januari 2021.
De gemeente is een voorstad van Brest en bestaat uit drie woonkernen. Centraal in de gemeente ligt het oude centrum van Guipavas. In het westen, aansluitend bij Brest ligt de wijk Coataudon-Le Rody en in het zuidoosten ligt het dorp Douvez. De luchthaven Brest Bretagne ligt in de gemeente en er zijn ook enkele grote bedrijven gevestigd.

## Geschiedenis

Tijdens het ancien régime was Guipavas een uitgestrekte parochie die ook Le Relecq-Kerhuon omvatte. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Brest de voornaamste aanvoerhaven voor Amerikaanse troepen. In Guipavas kwamen er een Amerikaans legerkamp en een vliegveld.

## Geografie

De oppervlakte van Guipavas bedroeg op 1 januari 2021 44,13 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 350,3 inwoners per km².
In het zuiden ligt de gemeente aan de monding van de Élorn in de Rade de Brest. Waterlopen in de gemeente zijn de Stang-Alar, de Costour en de Cam.
De onderstaande kaart toont de ligging van Guipavas met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* 1 2 Populations légales 2021.
* ↑ (fr) Territoire. guipavas.bzh. Geraadpleegd op 4 september 2023.
* ↑ (fr) Histoire. guipavas.bzh. Geraadpleegd op 4 september 2023.
# Grottensprinkhanen

Grottensprinkhanen (Rhaphidophoridae) zijn een familie van langsprietige insecten die behoren tot de rechtvleugeligen (Orthoptera). Ondanks de naam 'sprinkhanen' zijn ze dus meer verwant aan de krekelachtigen.

## Kenmerken

Deze gedrongen, vleugelloze, vaalbruine of grijze sprinkhanen worden 1,3 tot 3,8 cm lang. Ze hebben lange achterpoten, een gebochelde rug en zeer lange antennes, die bedoeld zijn voor het lokaliseren van belagers en voorwerpen. De grotbewonende soorten hebben gereduceerde ogen en een zacht lichaam.

## Voortplanting

De eieren worden gelegd in organisch afval op de grotbodem. Na het uitkomen beginnen de nimfen direct met het zoeken naar voedsel. Sommigen zijn aaseters, terwijl anderen levende prooien vangen.

## Verspreiding en leefgebied

Deze familie komt wereldwijd voor in warmere streken, in grotten, kassen en onder bomen en stenen.
Een bekende soort is de kassprinkhaan (Tachycines asynamorus) die als exoot overal ter wereld opduikt als gevolg van de handel in planten.

## Taxonomie

De soorten worden verdeeld in negen onderfamilies, waarvan er één is uitgestorven:
* Onderfamilie Aemodogryllinae
* Onderfamilie Ceuthophilinae
* Onderfamilie Dolichopodainae
* Onderfamilie Gammarotettiginae
* Onderfamilie Macropathinae
* Onderfamilie Protroglophilinae†
* Onderfamilie Rhaphidophorinae
* Onderfamilie Troglophilinae
* Onderfamilie Tropidischiinae
Referenties
Bronnen
* Roy Kleukers & René Krekels - Veldgids sprinkhanen en krekels - 2004 - Uitgeverij KNNV - ISBN 90 5011 193 9
* Mark van Veen - Kenmerkengids Sprinkhanen en krekels Website
* David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4 (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp).
# Grottes de Saint-Marcel

Les Grottes de Saint Marcel d'Ardèche is een druipsteengrot gelegen bij Saint-Marcel-d'Ardèche in de Ardèche in Frankrijk, die behoort tot de langste van Europa. Het is tot op vandaag de langste van de Ardèche.
De grot bestaat uit een 46 km lang netwerk van onderaardse gangen, die op verschillende dieptes liggen en met elkaar in verbinding staan. De uitzonderlijke lengte van het onderaardse netwerk, de omvang van de zalen en de schoonheid van de kalkafzettingen maken deze grot tot een van de mooiste en bekendste van Europa. Deze grot heeft een constante temperatuur van 14 graden Celsius.

## Ontdekking

De natuurlijke ingang bevindt zich bij de rivier de Ardèche, onder een vooruitstekende rots. De rivier die deze grot uitgeslepen heeft bevindt zich 4 meter onder de Ardèche. De grot valt onder "Natuurmonumentenzorg" omdat er sporen van prehistorisch leven (van ongeveer 60.000 jaar voor Christus) zijn gevonden. De ingang werd in 1838 opnieuw ontdekt door een jager uit Aiguèze. In de 19e en het begin van de 20e eeuw werd de grot onder leiding van ervaren gidsen bezocht door speleologen en wetenschappers waaronder de Franse speleoloog Édouard-Alfred Martel, die beschouwd wordt als de grondlegger van de hedendaagse speleologie. Om de grot te kunnen bezichtigen moesten zij beschikken over ladders en primitieve uitrustingen.

## Openstelling

In 1989 werd de grot opengesteld voor het grote publiek. De natuurlijke ingang werd afgesloten en nu komen de bezoekers via een tunnel van 120 meter lengte bij het voor bezichtiging geschikt gemaakte deel van de grot. Het bezoek duur ongeveer een uur en de bezoekers kunnen genieten van een klank-en lichtspel in de verschillende zalen.

## Eerste zaal

De eerste zaal die bezocht wordt, kreeg de naam "de fontein van de Maagd". Deze bevat een kalksteenformatie in de vorm van opeengestapelde bloemkolen. Vaak hoort men hier water sijpelen, vandaar de naam "fontein". Sommige speleologen vonden het lijken op een beeld van Maria met het kind Jezus en noemden deze afzetting "de Maagd". Aan de wand bevindt zich een kopie van een muurschildering van een koe en twee geiten, die dateert uit 20.000 v. Chr. Het origineel werd in 1963 ontdekt en bevindt zich in een galerij die voor publiek niet toegankelijk is.

## De waterbekkens of "Gours"

Het hoogtepunt van de rondleiding in de grot zijn de waterbekkens of "Gours", een soort bassins. Kalksteen en CO$_2$-houdend water hebben zich afgezet over de hele breedte van de schuine randen in zeer fijne, opeenvolgende laagjes waardoor deze bassins werden gevormd. Deze formatie is uniek in Europa. Nergens anders is zo'n groot aantal waterbekkens te zien, die zulke gevarieerde vormen hebben, zo diep zijn en zich uitstrekken over zo'n groot oppervlak.

## De Kathedraal

Het bezoek eindigt bij de kathedraal. Deze zaal werd zo genoemd omdat de fijn uitgeslepen kalsteenformatie doet denken aan een tabernakel en aan de pijpen van een orgel. Al deze namen zijn gegeven door speleologen die de grotten bij zwak licht onderzochten.
# Gunvorita nepalensis

Gunvorita nepalensis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1998 door Baehr.
# Gunvorita martensi

Gunvorita martensi is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1985 door Casale.
# Gurben

Gurben is een buurtschap in het Duitse Baden-Württemberg. Het gehucht bestaat enkel uit één straat, dat gelijk is aan de gehuchtnaam. Deze straat ligt aan de L314, de weg tussen Bad Wurzach en in de buurt van de Bundesautobahn 96. Het gehuchtje ligt in de Oberschwäbische Barockstraße. Het gehucht bestaat uit slechts 1 boerderij, en ligt op 725 meter hoogte. De postcode is 88410 Bad Wurzach.
# Gschwandt

Gschwandt is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Opper-Oostenrijk, gelegen in het district Gmunden (GM). De gemeente heeft ongeveer 2400 inwoners.

## Geografie

Gschwandt heeft een oppervlakte van 16,78 km². Het ligt in het centrum van het land. De gemeente ligt in het zuiden van de deelstaat Opper-Oostenrijk, niet ver van de deelstaten Stiermarken en Salzburg.
Altmünster · Bad Goisern am Hallstättersee · Bad Ischl · Ebensee am Traunsee · Gmunden · Gosau · Grünau im Almtal · Gschwandt · Hallstatt · Kirchham · Laakirchen · Obertraun · Ohlsdorf · Pinsdorf · Roitham am Traunfall · St. Konrad · St. Wolfgang im Salzkammergut · Scharnstein · Traunkirchen · Vorchdorf
* Gemeinsame Normdatei: 7558237-5
* Virtual International Authority File: 246993322
* WorldCat (via VIAF): 246993322
# Guy van Renynghe de Voxvrie

Guy van Renynghe de Voxvrie (Elsene, 4 december 1926 - Brugge, 15 mei 2021) was een Belgisch arts, gespecialiseerd in neuropsychiatrie en tevens amateurhistoricus.

## Levensloop

Guy van Renynghe was een zoon van de genealoog Charles van Renynghe de Voxvrie en van barones Edith van Zuylen van Nyevelt. Hij trouwde in 1956 met Marie-Claire Liénart (Aalst, 1935 - Brugge, 2012), met wie hij twee zoons had.
Na de humaniora in het Sint-Lodewijkscollege vatte hij de artsenstudie aan. Hij doctoreerde aan de Rijksuniversiteit Gent en specialiseerde in kinderpsychiatrie in Nijmegen. Hij ontwikkelde een privé-praktijk in Brugge in de neuropsychiatrie en werd tevens als arts en als diensthoofd verbonden aan de Sint-Franciscus-Xaveriuskliniek in Brugge, waar hij ook medisch directeur werd. Tijdens zijn loopbaan, die liep tot in 2013, behandelde hij meer dan 15.000 patiënten.
Hij werd ook voorzitter van de Koninklijke Vereniging voor Geestelijke Geneeskunde in België. Hij publiceerde verschillende werken in verband met zijn geneeskundige specialiteit.
Hij schreef ook heel wat artikels over historische onderwerpen, vaak in relatie met de familie van Zuylen van Nyevelt.
Hij was lid van de Edele Confrérie van het Heilig Bloed en was er proost van in 2004-2005.

## Publicaties

* De la mystique vraie au délire, 1969.
* De la dépression à la joie de vivre, 1969.
* La relation malades médicaments médecins, 1971.
* Mutations sociopsychologiques, 1971.
* A la recherche d'une introduction psychobiologique, 1973.
* Evolution des concepts de psychogenèse et d'indogénèse, 1977.
* Tout savoir sur son cerveau, Ed. Favre, 1985.
* Het Sint-Franciscus-Xaverius ziekenuis in het Spaans kwartier te Brugge, Brugge, 1985.
* Tout savoir sur les maladies nerveuses, ed. Favre, 1987.

## Literatuur

* Charles VAN RENYNGHE DE VOXVRIE, Filiation van Renynghe à Poperinghe, in: Tablettes des Flandres, T. 10, Brugge, 1973.
* Louis VAN RENYNGHE DE VOXVRIE, Descendants de Jean-Bernard van Zuylen van Nyevelt et d'Isabelle du Bois, Brugge, 1964.
* Stefan VAN KERKHOVEN, Brugse neuropsychiater en proost van de Confrérie van het Heilig Bloed Guy van Renynghe overleden, in: Brugsch Nandelsblad, 21 mei 2021.
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: reny003
* Système universitaire de documentation: 095346694
* Virtual International Authority File: 197936672
* WorldCat (via VIAF): 197936672