OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Jan van Freiburg

Jan van Freiburg (Neuchâtel, 26 mei 1396 - aldaar, 19 februari 1458) was van 1424 tot 1444 heer van Badenweiler en van 1424 tot aan zijn dood graaf van Freiburg en Neuchâtel.

## Levensloop

Jan was de zoon van graaf Koenraad van Freiburg en diens echtgenote Maria van Vergy. Na de dood van zijn vader werd hij in 1424 heer van Badenweiler, graaf van Freiburg en graaf van Neuchâtel.
Hij diende aan het hof van hertogen van Bourgondië Jan Zonder Vrees en diens zoon Filips de Goede. Onder Filips de Goede was hij adviseur en generaal-stadhouder en aan het Bourgondische hof verdedigde hij de belangen van de stad Bern. In 1430 werd hij tot ridder geslagen en in 1440 werd hij aangesteld tot maarschalk van Bourgondië. In deze functie vocht hij met succes tegen de Armagnacs, die Bourgondië hadden verwoest, en speelde hij in 1442 een belangrijke rol bij de ontmoeting van Filips de Goede en Rooms-Duits koning Frederik III.
In 1443 legde Jan zijn functie van maarschalk van Bourgondië neer, maar toch nam hij voor de stad Bern de wapens op tegen Oostenrijk en in 1446 sloot hij in Konstanz vrede met beide partijen. In 1447 bemiddelde hij in het conflict tussen Guillaume d'Avenches, de schout van Freiburg, en hertog Lodewijk van Savoye. Op 12 februari 1455 vernieuwde hij de stadsrechten van Freiburg.
Van 1441 tot 1444 was Jan regent namens de minderjarige markgraven Hugo en Rudolf IV van Baden-Sausenberg. Nadat de broers volwassen waren verklaard, schonk hij hen op 8 september 1444 de heerlijkheid Badenweiler. Omdat Jan kinderloos stierf, erfde Rudolf IV na zijn overlijden in 1458 eveneens de graafschappen Freiburg en Neuchâtel.

## Huwelijk en nakomelingen

In 1416 huwde Jan met Maria (overleden in 1465), de dochter van zijn leenheer Jan III van Chalon-Arlay. Ze kregen drie kinderen:
* Jan (1426), jong gestorven
* Catharina (1428), jong gestorven
* Johanna (1429), jong gestorven

## Externe link

* (de) Johann von Freiburg in het Historisch woordenboek van Zwitserland.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Johann (Freiburg) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 1025828208
* Historisch woordenboek van Zwitserland: 044486
* Library of Congress Control Number: no2019020307
* Virtual International Authority File: 261317064
* WorldCat (via VIAF): 261317064
# Jan van der Hoeven (bioloog)

Jan van der Hoeven (Rotterdam, 9 februari 1801 – Leiden, 10 maart 1868) was een Nederlandse zoöloog. In 1826 werd hij hoogleraar in de zoölogie, mineralogie en geologie te Leiden. Zijn meest bekende boek is het Handboek der Dierkunde (1827-1833) dat vertaald is in het Duits en in het Engels. Van der Hoeven schreef net zo gemakkelijk over krokodillen als over vlinders, lancetvisjes, haring(-vangst) of maki’s. Toen hij onderzoek deed naar de poliepslak ontdekte hij een tweede seksueel orgaan met een onbekende functie. Dit orgaan is naar hem vernoemd en staat bekend als Hoevens orgaan of Van der Hoevens orgaan.

## Leven en werk

Jan van der Hoeven werd geboren in een welgestelde familie van kooplieden in Rotterdam. In 1819 verhuisde hij naar Leiden. In 1822 behaalde hij een graad in natuurkunde en vervolgens in 1824 in geneeskunde. Nadat hij een periode in Parijs had gewoond, ging hij als huisarts in Rotterdam werken. In 1826 werd hij echter aangesteld als hoogleraar in de zoölogie, mineralogie en geologie aan de Universiteit Leiden. In datzelfde jaar trouwde hij met Anna van Stolk. In zijn jeugd werd van der Hoeven beïnvloed door de Duitse filosoof Johann Gottfried Herder en was hij bevriend met Willem Bilderdijk, een prominente Nederlandse jurist, schrijver en historicus, die bekend was door het Protestantse Réveil. Twee van de broers van Jan van der Hoeven waren eveneens hoogleraar: Abraham was een Remonstrantse theoloog en Cornelis was medicus.

## Generalist

In de 19e eeuw was het niet meer mogelijk om alle wetenschappelijk kennis te bevatten, maar Van der Hoeven was een tamelijk ouderwetse wetenschapper (hij was een representant van het Biedermeiertijdperk) en een generalist: hij specialiseerde zich niet, noch werd hij theoreticus. In 1834 lanceerde hij het Tijdschrift voor natuurlijke geschiedenis en physiologie. Van der Hoeven was ook betrokken bij het onderwijs en schreef een biologieboek voor middelbare scholieren hoewel hij, paradoxaal genoeg, een van de laatste hoogleraren in Leiden was die zijn colleges in het Latijn gaf. In 1858 werd hij gekozen als buitenlands lid van de Koninklijke Zweedse Academie van Wetenschappen. In 1864 publiceerde hij het biologieboek Philosophia Zoologica (in het Latijn). In 1832 werd hij correspondent van het Koninklijk Instituut en in 1845 werd hij hier lid van. In 1851 werd het Koninklijk Instituut omgedoopt in de ‘Koninklijke Nederlandse Academie voor Kunsten en Wetenschappen’. In 1860 vroeg hij toestemming om de universiteit te verlaten. Hij stierf acht jaar later in Leiden.

## Publicaties

* Handboek der dierkunde. Leiden, 1827-1833 (3 delen)
* Recherches sur l'histoire naturelle et l'anatomie des limaces. Leiden, 1838.
* Redevoeringen en verhandelingen. Amsterdam, 1846.
* Bijdragen tot de natuurlijke geschiedenis van den Negerstam. Leiden, 1842.
* 'De Haring en de Haringvangst. Eene schets,' in: Album der Natuur, 1$^e$ jaargang (1852), p. 161–175.
* Philosophia zoologica. Leiden, 1864.
# Jan Meekhof

Jan Meekhof (Ruinen, 9 november 1922 - Utrecht, 17 april 1994) was een Nederlandse SS'er tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook was hij lid van de NSB. Samen met Fransoos Exaverius Lammers, Zacharias Sleijfer en Lucas Bunt behoorde hij tot het beruchte viertal van Friesland. Hij nam deel aan de executies te Herbaijum in november 1944 en in Dokkum op 22 januari 1945 waarbij 20 mannen werden gedood. De executie van 20 mannen in Dokkum was een vergelding voor de overval door het verzet op een gevangenentransport.
Hij werd na de oorlog, op 19 november 1946 veroordeeld tot de doodstraf. Dat was tevens het eerste doodvonnis dat door het Bijzonder Gerechtshof in Leeuwarden werd uitgesproken. Deze doodstraf werd in 1947 via gratie omgezet in een levenslange gevangenisstraf. In 1959 werd hij vrijgelaten.

## Publicaties

* Water, Paul van de (2020). In dienst van de nazi's: Gewone mensen als gewelddadige collaborateurs. Uitgeverij Omniboek, Utrecht. ISBN 978-9401916097.
* ↑ Hinne Krolis. Stichting Friesland 1940-1945. Geraadpleegd op 16 januari 2024.
* ↑ Water, Paul van de (2020). In dienst van de nazi's: Gewone mensen als gewelddadige collaborateurs. Uitgeverij Omniboek, Utrecht, p. 24. ISBN 978-9401916097.
* ↑ Pro-Duitse activiteiten van Jan Meekhof te Leeuwarden. Vereniging Friesland 1940-1945. Geraadpleegd op 16 januari 2024 – via Archieven.nl.
* ↑ Eelkema, Auke, Overval op gevangenentransport en Duitse vergelding in Dokkum op 22 januari 1945. TracesOfWar.nl (24 januari 2013). Gearchiveerd op 13 mei 2023. Geraadpleegd op 13 januari 2024.
* ↑ "Doodstraf voor Jan Meekhof", Leeuwarder Koerier, 19 november 1946, p. 2. Geraadpleegd op 16 januari 2024. – via Delpher.
* ↑ "Gratie voor Meekhof", Nieuwsblad van Friesland, 18 augustus 1947, p. 2. Geraadpleegd op 16 januari 2024. – via Delpher.
# Jan Meerman

Jan Cornelis Meerman (30 augustus 1955) is een Nederlandse bioloog. Hij studeerde biologie en ecologie aan de Landbouwhogeschool Wageningen.
In 1989 vestigde hij zich in Belize. Van 1989 tot 1994 was hij namens de International Tropical Conservation Foundation manager van het Shipstern Nature Reserve, een natuurreservaat van 8000 hectare in het Corozal District in Belize.
Vanaf 1994 is hij directeur van een Belizaans bedrijf dat zich bezighoudt met milieueffectrapportage. Ook is hij directeur van een non-profitorganisatie die zich bezighoudt met de inventarisatie van de biodiversiteit in Belize. Tevens geeft hij in Belize en in Iquitos in Peru les in regenwoud-workshops.
Hij heeft vele publicaties over de natuur in Midden-Amerika en over Midden-Amerikaanse dier- en plantensoorten op zijn naam staan. Hieronder zijn publicaties over vlinders en passiebloemen uit Belize.
Een voorbeeld van een plantensoort die hij mede gepubliceerd heeft, is Passiflora lancetillensis J.M.MacDougal & Meerman (2003).

## Externe link

* Eigen site
# Ivyland

Ivyland is een plaats (borough) in de Amerikaanse staat Pennsylvania, en valt bestuurlijk gezien onder Bucks County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 492. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 818, een stijging van 326 (66,3%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 0,8 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 8 km rond Ivyland.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Ivyland op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Jabaina sogai

Jabaina sogai is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1977 door Griveaud.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Jabal al-Tair

Jabal al-Tair (Arabisch: جزيرة جبل الطير, letterlijk Vogel-bergeiland) is een vulkanisch eiland dat gelegen is ten noordwesten van de zeestraat Bab el Mandeb in de Rode Zee, ongeveer halverwege Jemen en Eritrea. Het eiland is ovalig en ongeveer drie kilometer lang, en beslaat een oppervlak van 3,99 km².
Jabal al-Tair is altijd een belangrijk navigatiepunt geweest voor schepen. In het verleden had het Ottomaanse Rijk de macht over alle eilanden in de Rode Zee. Zij waren het die de Fransen toestemming gaven een vuurtoren te bouwen op het eiland. In 1915 namen de Britten het eiland over, maar zij besloten met de Fransen samen te werken om de vuurtoren in bedrijf te houden. Later in de 20ste eeuw nam een Brits bedrijf de vuurtorens over. Na de vraag van wie het eiland nu is, Eritrea of Jemen, heeft Jemen sinds 1996 twee wachttorens en een militaire basis op het eiland.
De stratovulkaan op het eiland is 244 meter hoog vanaf zeeniveau en ligt in de vulkanische- en geologische actieve regio tussen de Afrikaanse en Arabische plaat. Na 124 jaar in slapende toestand te zijn geweest werd de vulkaan weer actief op 30 september 2007. Hierbij vielen enkele doden, waaronder soldaten uit Jemen. Een exact aantal is onbekend. De kustwacht van Jemen heeft de hulp in kunnen roepen van een Navo-vloot, de SNMG1, die zo'n 80km ten zuiden van het eiland verbleef. Het Nederlandse fregat Zr. Ms. Evertsen was als een van de eerste schepen ter plaatse. Er zijn door de vloot 2 mensen uit het water gered.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Jabal al-Tair Island op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Persbericht van de Navo, met links naar foto's en video's.
# Javaanse grijsborstspinnenjager

De Javaanse grijsborstspinnenjager (Arachnothera affinis) is een zangvogel uit de familie van de honingzuigers. Deze soortnaam is ontstaan na splitsing in drie soorten, waarbij deze alleen op Java voorkomende soort - volgens de regels van de zoölogische nomenclatuur - de wetenschappelijke naam hield van wat vroeger een soortnaam was voor zowel de Javaanse als de Maleise grijsborstspinnenjager en de Everetts spinnenjager.

## Kenmerken

De Javaanse grijsborstspinnenjager lijkt sterk op de maleise grijsborstspinnenjager maar is iets groter (21 cm). Ook de verschillen met de Everetts spinnenjager zijn klein.

## Verspreiding en leefgebied

De Javaanse grijsborstspinnenjager A. affinis komt alleen voor op Java en Bali en meestal in heuvellandbos.

## Status

De IUCN maakt geen onderscheid tussen Javaanse, Maleise en Everetts spinnenjager. Alle soorten vallen anno 2013 onder dezelfde status niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN. Als de IUCN de opsplitsing in soorten overneemt, is een nieuwe beoordeling noodzakelijk van de status van de drie verschillende soorten.
* 1 2 (en) Javaanse grijsborstspinnenjager op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Javaanse honingzuiger

De Javaanse honingzuiger (Aethopyga eximia) is een zangvogel uit de familie Nectariniidae (honingzuigers).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op het Indonesische eiland Java.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Javaanse honingzuiger op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Jasper County (Iowa)

Jasper County is een county in de Amerikaanse staat Iowa.
De county heeft een landoppervlakte van 1.891 km² en telt 37.213 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is Newton.

## Bevolkingsontwikkeling

Adair · Adams · Allamakee · Appanoose · Audubon · Benton · Black Hawk · Boone · Bremer · Buchanan · Buena Vista · Butler · Calhoun · Carroll · Cass · Cedar · Cerro Gordo · Cherokee · Chickasaw · Clarke · Clay · Clayton · Clinton · Crawford · Dallas · Davis · Decatur · Delaware · Des Moines · Dickinson · Dubuque · Emmet · Fayette · Floyd · Franklin · Fremont · Greene · Grundy · Guthrie · Hamilton · Hancock · Hardin · Harrison · Henry · Howard · Humboldt · Ida · Iowa · Jackson · Jasper · Jefferson · Johnson · Jones · Keokuk · Kossuth · Lee · Linn · Louisa · Lucas · Lyon · Madison · Mahaska · Marion · Marshall · Mills · Mitchell · Monona · Monroe · Montgomery · Muscatine · O'Brien · Osceola · Page · Palo Alto · Plymouth · Pocahontas · Polk · Pottawattamie · Poweshiek · Ringgold · Sac · Scott · Shelby · Sioux · Story · Tama · Taylor · Union · Van Buren · Wapello · Warren · Washington · Wayne · Webster · Winnebago · Winneshiek · Woodbury · Worth · Wright
# Jasper County (Indiana)

Jasper County is een county in de Amerikaanse staat Indiana.
De county heeft een landoppervlakte van 1.450 km² en telt 30.043 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is Rensselaer (Indiana).
# Jasper Bolland

Jasper Bolland (Houten, 13 mei 1986) was een Nederlands voetballer die anno 2008 uitkwamt voor IJsselmeervogels en in het verleden speelde voor FC Utrecht.
Bolland, die vooral op het middenveld te vinden was, speelde voor zijn overstap naar Utrecht in 2001 voor de amateurvoetbalclub SV Houten. Anno 2007 speelde de 20-jarige nog in de jeugdopleiding, hoewel hij al wel één wedstrijd voor het eerste team, tegen N.E.C., achter zijn naam heeft staan. Bolland was aanvoerder van Jong FC Utrecht waarna hij voorafgaand aan het seizoen 2008/2009 vertrok naar IJsselmeervogels.
Bij IJsselmeervogels won Bolland twee afdelingstitels (2009 en 2010), twee zaterdagkampioenschappen (2010 en 2011), tweemaal het algeheel amateurkampioenschap (2010 en 2011) en een keer de Supercup (2010). In het seizoen 2010-11 kwam Jasper Bolland minder voor in de plannen van trainer Jan Zoutman waardoor hij in april zijn vertrek kenbaar maakte naar het Veenendaalse GVVV.
# Javorje (Šmartno pri Litiji)

Javorje is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Šmartno pri Litiji in de NUTS-3-regio Osrednjeslovenska. De plaats telde 74 inwoners op 1 januari 2020.
# Jean-Noël Paquot

Jean-Noël Paquot (Florennes, 1722 - Luik, 1803) was een geleerd hoogleraar in oude talen.

## Levensloop

Noël deed middelbare studies bij de jezuïeten in Luik, trad in bij deze orde (hij werd priester gewijd in 1746) en ging studeren aan de universiteit van Leuven. Hij promoveerde tot licentiaat in de beide rechten en werd ook gediplomeerd in de oude talen.
Van 1755 tot 1772 was hij docent Hebreeuws aan het Collegium Trilingue in Leuven. Hij werd ook bibliothecaris van de Universiteit.
Noël was een erudiet bibliograaf en hebraïst. Naast hoogleraar aan de universiteit van Leuven, was hij raadgever van keizerin Maria Theresia betreffende geschiedschrijving en lid van de Academie in Brussel.
In Leuven behoorde hij tot de traditionele kerkgetrouwe richting, die niets van doen had met de ideeën van de Verlichting, tenzij in een katholieke interpretatie ervan. Hij ging te keer tegen de Franse filosofen, die hij beschuldigde van ongeloof, atheïsme, materialisme en immoraliteit.
Zijn standaardwerk over de literaire geschiedenis der Lage Landen, toont de historiek, van wat in deze streek gedurende meer dan duizend jaar werd geschreven, in 't Latijn, Frans, Nederlands en Nederduits.

## Publicaties

* De historia s. s. imaginum et picturarum, pro vero earum usu contra abusus, libri IIII. Gegevens online over deze editie.
* Mémoires pour servir à l'histoire littéraire des dix-sept provinces des Pays-Bas, de la principauté de Liège, et de quelques contrées voisines, Leuven,1765-1770, 3 vol, en 1763-1770, 18 vol. Voornaamste editie online.
* Historia Flandriae synopsis, 1784.

## Literatuur

* DE VILLENFAGNE, Journal politique du département de l'Ourte, 25 avril 1812, n° 99.
* Biographie universelle ancienne et moderne, Brussel, 1843-1847.
* Biographie générale des Belges, 1849, p. 230
* REGNARD, Nouvelle biographie générale de Didot.
* Bibliotheca Hulthemiana, t. VI, p. XIV-XVIII en 257.
* Histoire des bibliothèques publiques de la Belgique, t. II.
* Felix NÈVE, Mémoire historique, et littéraire sur le Collège des Trois-Langues, 1856.
* DELGEUR, Schets eener Geschiedenis der Oostersche Taelstudien in Belgie.
* DARIS, Histoire du diocèse et de la principauté de Liège (1724-1852), Luik, 1868, tome 1.
* POLLET, Histoire ecclésiastique de l'ancien diocèse de Liège, t. II.
* Victor CHAUVIN, Jean-Noël Paquot, Luik, 1901.
* Victor CHAUVIN, Jean-Noël Paquot, in: Biographie nationale de Belgique, T. XVI, Brussel.

## Externe link

* Een hedendaagse beoordeling van Paquot door Pierre-M Gason
* Bibliothèque nationale de France: cb10591097b (data)
* Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya: 981058524119006706
* Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren: paqu001
* Gemeinsame Normdatei: 12341010X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7357 2254
* Library of Congress Control Number: no98115355
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070410623
* Système universitaire de documentation: 078116783
* Virtual International Authority File: 15677987
* WorldCat (via VIAF): 15677987
# Mafalda Maria Elisabeth van Savoye

Mafalda Maria Elisabeth Anna Romana van Savoye (Rome, 19 november 1902 - Buchenwald, 27 augustus 1944), was een Italiaanse prinses uit het Huis Savoye.
Zij was de tweede dochter van koning Victor Emanuel III en Helena van Montenegro.
Nadat een jaar lang het gerucht ging dat Mafalda zich met de Belgische kroonprins Leopold zou verloven, trouwde ze op 23 september 1925 in slot Racconigi met Filips, landgraaf van Hessen-Kassel. Zij kregen de volgende kinderen:
* Maurits Frederik Karel (1926-2013)
* Hendrik Willem Constantijn (1928-1999)
* Otto Adolf (1937-1998)
* Elisabeth Margaretha Helena (1940).
Haar echtgenoot was een fanatiek lid van de NSDAP. Door zijn huwelijk met Mafalda werd hij in de gelegenheid gesteld te bemiddelen tussen de nazi's in Duitsland en de fascisten in Italië. Adolf Hitler, naar wie de derde zoon vernoemd was, vertrouwde Mafalda evenwel niet en noemde haar "het grootste kreng uit de Italiaanse koninklijke familie".
Begin september 1943 reisde prinses Mafalda naar Bulgarije om de begrafenis bij te wonen van haar schoonbroer, koning Boris III. Terwijl ze daar was, vernam ze dat Mussolini was afgezet en dat fascistisch Italië capituleerde tegenover de geallieerden. Ze kreeg ook het nieuws dat haar echtgenoot in Beieren onder huisarrest geplaatst was en dat haar kinderen, met uitzondering van de oudste die bij zijn vader in Duitsland verbleef, in veiligheid gebracht waren in het Vaticaan. Toen in 1943 Benito Mussolini met steun van het Duitse leger opnieuw aan de macht kwam in een deel van Italië en de koninklijke familie vluchtte naar Brindisi, werd Mafalda met een list naar de Duitse ambassade in Rome gelokt. Men vertelde dat ze belangrijk nieuws in verband met haar echtgenoot, die officier was in de Wehrmacht, kon krijgen op de Duitse ambassade. Dit was een valstrik: in werkelijkheid was haar man reeds geïnterneerd in het concentratiekamp van Flossenbürg. Eenmaal daar aangekomen, werd ze door de SS gearresteerd. Men legde haar "subversieve activiteiten" ten laste en transporteerde haar naar Concentratiekamp Buchenwald, waar ze op 27 augustus 1944 omkwam ten gevolge van een geallieerd bombardement. De priester Joseph Thyl sneed een haarlok van haar hoofd en smokkelde dit uit het kamp. Deze haarlok werd bewaard in Jena, tot ze bezorgd kon worden aan haar Duitse familieleden. Haar familie werd niet direct op de hoogte gebracht van haar overlijden. Pas in 1945 werd haar overlijden bevestigd door de geallieerden.
In Italië werd in 1995 als eerbetoon een postzegel met haar beeltenis gedrukt. Verschillende steden hebben straten en pleinen naar haar genoemd en monumenten voor haar opgericht (Rome, Milaan, Genua, Rivoli (Turijn), Alessandria, Rapallo, Adria, Sassari, enz.)

## Galerij

* Prinses Mafalda met haar zonen in de jaren 1930
* Prinses Mafalda als jong meisje
* Informatie op www.genealogieonline.nl
* ↑ Zie bijvoorbeeld Een dubbele verloving, Limburgsch dagblad, 8 april 1925.
# Madoce transfascia

Madoce transfascia is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Rothschild.
# Magnis (Carvoran)

Magnis (Engels: Carvoran) was een Romeins fort aan de Muur van Hadrianus nabij Carvoran, Northumberland, Engeland. Het lag tussen de forten van Banna (Birdoswald) in het westen en Aesica (Great Chesters) in het oosten. Via de Stanegate Road, een Romeinse weg naar het oosten, was het verbonden met het fort Vindolanda.
Al ten tijde van keizer Trajanus, voor de bouw van de muur, werd er een garnizoen gevestigd in Carvoran. Onder Hadrianus was het Cohors I Hamiorum sagittariorum (Hamiaanse boogschutters) in Magnis gevestigd. Zij verlieten het fort toen de Muur van Antoninus in het noorden werd gebouwd, maar ze keerden naar Magnis terug onder keizer Marcus Aurelius. In de derde eeuw werd het Cohors II Delmatarum eq. (infanterie en cavalerie) in het fort gehuisvest.
In Carvoran is er een Roman Army Museum.

## Galerij

* Noordwestelijke toren van het fort
* Omgeving van het fort
* Inscriptie op een grafsteen
* Adrian Goldsworthy, De muur van Hadrianus, ISBN 978 94 0191 244 0