OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lauwersteeg

De Lauwersteeg is een steeg in het centrum van de Nederlandse stad Utrecht.
De steeg is zo'n 80 meter lang en ze verbindt de Oudegracht met de Steenweg. De steeg bestond al omstreeks 1300. Ten tijde van de middeleeuwse handelswijk Stathe lag de bebouwing vermoedelijk ter hoogte van de Steenweg. Richting de glooiende oever liepen paadjes en de Lauwersteeg is daar een overblijfsel van. De steeg is niet naar looiers vernoemd maar (vermoedelijk) naar een persoon/geslacht. De westwand van de steeg bestaat uit moderne gebouwen. Aan de oostzijde bevinden zich nog enkele oude huizen.
# Le reste

Le reste is een nummer van de Franse zangeres Clara Luciani uit 2021. Het is de eerste single van haar tweede studioalbum Cœur.
Ondanks dat "Le reste" gaat over een relatiebreuk, kent het nummer toch een vrolijk en zomers geluid. De plaat werd in Frankrijk en Wallonië de zomerhit van 2021; in beide landen haalde het de 2e positie.
* ↑ Frankrijk
* ↑ Wallonië. Gearchiveerd op 22 maart 2023.
* ↑ Nieuwe single Clara Luciani - "Le reste". Gearchiveerd op 11 mei 2021.
# Laurens Spengler

Laurens Spengler kan verwijzen naar:
* Laurens Spengler (1677-1730), burgemeester van Zaltbommel
* Laurens Spengler (1741-1811), burgemeester van Cuijk en Sint Agatha
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Laurens Spengler en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Lebia brisbanensis

Lebia brisbanensis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Baehr.
# Lebia monteithi

Lebia monteithi is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2004 door Baehr.
# Leptaulax immarginalis

Leptaulax immarginalis is een keversoort uit de familie Passalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1996 door Iwase.
# Lechriolepis leopoldi

Lechriolepis leopoldi is een vlinder uit de familie spinners (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Hering.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Lechriolepis nephopyropa

Lechriolepis nephopyropa is een vlinder uit de familie spinners (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1931 door Tams.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Lechriolepis heres

Lechriolepis heres is een vlinder uit de familie spinners (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Schaus.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Lechriolepis leucostigma

Lechriolepis leucostigma is een vlinder uit de familie van de spinners (Lasiocampidae). De wetenschappelijke naam van deze soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door George Francis Hampson.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Leioproctus laticeps

Leioproctus laticeps is een vliesvleugelig insect uit de familie Colletidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Friese.
# Leioproctus lanhami

Leioproctus lanhami is een vliesvleugelig insect uit de familie Colletidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1965 door Michener.
# Eurytoma cyrtophorae

Eurytoma cyrtophorae is een vliesvleugelig insect uit de familie Eurytomidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Zerova.
# Eurypon incipiens

Eurypon incipiens is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Eurypon en behoort tot de familie Raspailiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1927 door Topsent.
# Ewa Farna

Ewa Farna (12 augustus 1993, Třinec) is een Poolse zangeres geboren in Tsjechië. Haar eerste cd verscheen op 6 november 2006 op de Tsjechische markt. Al van jongs af aan interesseerde ze zich in muziek, dat betekent echter niet dat ze geen sportief type is. Voordat ze haar zangcarrière begon, hoorde ze toe tot de skiclub Sky Bezkyd. Ze nam deel aan verschillende zangwedstrijden, o.a Konkurs piosenki dziecięcej w Hawierzowie - songfestival voor kinderen in Havířov. Daar werd ze opgemerkt door de muziekproducent Leszek Wronka.

## Bandleden

Tijdens optredens maakt Ewa Farna gebruik van een vaste formatie bestaande uit:
* Lukáš Pavlík – Gitaar
* Tomáš Lacina – Basgitaar
* Martin Chobot – Elektrische gitaar
* Jan Steindörfer – Keyboard
* Tomáš Fuchs – Elektrische gitaar

## Discografie
### Studioalbums

* 2006 – Měls mě vůbec rád
* 2007 – Ticho
* 2007 – Sam na sam
* 2009 – Cicho
* 2009 – Virtuální
* 2010 – EWAkuacja

### Livealbum

* 2008 – Blíž ke hvězdám
* 2011 – Live!
* 2012 – 18 LIVE

### DVD

* 2008 – Blíž ke hvězdám
* 2011 – Live!
* 2012 – 18 LIVE

### Singles

* 2015 - Z nálezů a krás
* 2015 - Rutyna
* 2015 - Víno je grunt
* 2015 - Mám boky jako skříň
* 2015 - Tu
* 2016 - Na ostří nože
* 2016 - Na ostrzu
* 2016 - Všechno nebo nic
* 2017 - Wszystko albo nic
# Ewa Aulin

Ewa Aulin (Landskrona, 13 februari 1950) is een Zweeds actrice.

## Biografie

Toen Aulin in 1965 de titel Miss Teen Sweden won, werd ze ontdekt door de internationale filmindustrie. Nadat ze in 1966 ook nog eens de titel Miss Teen International won, kreeg ze rollen in films. Hoewel ze eerder een rol had in een korte film van haar buurman, kreeg de actrice nu rollen in grotere films. In 1967 kreeg de actrice een Italiaans filmcontract en was ze te zien in een aantal vergeten films.
Aulin werd bij een uitgebreider publiek opgemerkt als actrice toen ze in 1968 de hoofdrol kreeg in de Amerikaanse film Candy. Hierin was ze te zien naast onder andere Marlon Brando, Ringo Starr, John Huston, Walter Matthau en Richard Burton. Aulin werd door haar verschijning bij de Golden Globes in 1969 genomineerd voor Most Promising Newcomer.
Aulin was in 1970 nog naast Gene Wilder te zien in Start the Revolution Without Me, voordat ze weer terugviel naar een reeks lowbudgetfilms. Na in 1973 nog te zien zijn geweest in de Italiaanse horrorfilm Death Smiles on a Murderer, besloot ze uit de filmindustrie te stappen om te studeren en later lerares te worden. Later trouwde ze ook en kreeg ze twee kinderen.

## Filmografie

* 1965:Djävulens instrument - The Girl
* 1967:Don Juan in Sicily - Wanda
* 1967:I Am What I Am - Jane Burroughs
* 1968:La Morte ha fatto l'uovo - Gabrielle
* 1968:Candy - Candy Christian
* 1970:Microscopic Liquid Subway to Oblivion - Elizabeth
* 1970:Start the Revolution Without Me - Christina of Belgium
* 1971:La Controfigura - Lucia
* 1972:Rosina Fumo viene in città... per farsi il corredo - Actrice
* 1972:Questa specie d'amore - Isina
* 1972:Fiorina la vacca - Giacomina
* 1973:Long Lasting Days - Anna Andersson
* 1973:Quando l'amore è sensualità - Actrice
* 1973:Il Tuo piacere è il mio - Actrice
* 1973:Death Smiles on a Murderer - Greta von Holstein
* 1973:Ceremonia sangrienta - Marina
# Euselasia fabia

Euselasia fabia is een vlindersoort uit de familie van de prachtvlinders (Riodinidae), onderfamilie Euselasiinae.
Euselasia fabia werd in 1903 beschreven door Godman.
# Euthyone dremma

Euthyone dremma is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1910 door Dyar.
# Evert Margry

Everardus Joannes (Evert) Margry (Harderwijk, 28 december 1841 – Rotterdam, 8 augustus 1891) was een Nederlandse architect. Hij was een van de belangrijkste architecten van de neogotiek in Nederland. Hij was een leerling van P.J.H. Cuypers en deed voor hem zijn meestersproeve als opzichter van de bouw van de Sint-Dominicuskerk in Alkmaar. Evert Margry ontwierp voornamelijk kerken, pastorieën, scholen, kloosters, gestichten etc. Daarnaast restaureerde hij enkele belangrijke middeleeuwse monumenten. Hij is tevens de bekendste vertegenwoordiger van de verschillende architecten en stedenbouwkundigen uit de familie Margry.

## Biografie

Margry was de zoon van een kastelein/koopman. Na zijn middelbare school ging Margry, naar voorbeeld van zijn oudere broer Jan, bouwkunde studeren aan de tekenschool te Amsterdam. Via het genootschap Architectura et Amicitia en de Maatschappij tot Bevordering der Bouwkunst raakte hij vertrouwd met de bouwwereld en ontmoette hij de toen reeds bekende architect P.J.H. Cuypers. Als leerling op diens bureau kreeg Margry de kans zich de opvattingen over de nieuwe gotische bouwkunst eigen te maken. Ter afsluiting van deze stage kreeg hij als 22-jarige het zelfstandig toezicht over de bouw (1864–1866) van Cuypers' Sint-Dominicuskerk te Alkmaar. In 1865 richtte Evert een eigen architectenbureau op in Rotterdam. Daar ontwierp hij nog datzelfde jaar zijn eerste kerk: de H. Antonius aan het Boschje; later verwoest in het bombardement van 1940. Zijn werkterrein beperkte zich aanvankelijk voornamelijk tot de provincie Zuid-Holland. Vanaf 1880 werkte hij samen met zijn veel jongere broer Albert Margry en, ten aanzien van de meubilering en decoratie, met Jos.M. Snickers. Omdat deze laatste naaste familie was van de bisschop van Haarlem (1877–1883) en later aartsbisschop van Utrecht (1883–1895), kon het bureau toen mogelijk eenvoudiger opdrachten verwerven. Margry overleed in 1891 op de leeftijd van 49 jaar. Het bureau werd voortgezet door zijn broer Albert en Snickers, welke laatste in 1908 weer bij het bureau vertrok.
In de literatuur is verschillend over zijn oeuvre en daarbinnen over de verschillende kerken geoordeeld. Hoogleraar bouwkunde Eugen Gugel schreef in zijn handboek over Evert Margry: "Nagenoeg alle zijn kerken zijn in een vroeg-gothischen stijl, met een neiging voor bijzonder sierlijke, aan schraalheid grenzende verhoudingen, ontworpen en opgetrokken van gebakken steen, met toepassing van natuursteen voor lijstwerken en fijnere détails". Rosenberg liet zich in zijn overzichtswerk uit 1972, toen de waardering voor de neogotische bouwkunst op een dieptepunt stond, negatiever over hem uit. Ondertussen zijn de meeste behouden gebleven kerken van Evert Margry als rijksmonument aangewezen.

## Bekende kerken

Bekende kerken die hij ontwierp waren onder andere de Maria van Jessekerk in Delft, de Sint-Bonifaciuskerk in Alphen aan den Rijn, de H.H. Petrus en Pauluskerk in Leidschendam en de inmiddels gesloopte Spaarnekerk in Haarlem, de Sint-Bonifatiuskerk in Amsterdam, de Sint-Josephkerk in Den Haag de Sint-Gregorius van Utrecht te IJmuiden en de Sint-Franciscuskerk te Oudewater.
# Eutanyacra vilissimops

Eutanyacra vilissimops is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Heinrich in 1971.
# Eutolmus

Eutolmus is een vliegengeslacht uit de familie van de roofvliegen (Asilidae).

## Soorten

* E. albicapillus Janssens, 1968
* E. annulatus Becker, 1923
* E. apiculatus (Loew, 1848)
* E. brevistylus (Coquillett, 1898)
* E. bureschi Hradský & Moucha, 1964
* E. calopus (Loew, 1848)
* E. fascialis (Loew, 1848)
* E. graecus Loew, 1871
* E. haematoscelis (Gerstaecker, 1862)
* E. implacidus Loew, 1871
* E. koreanus Hradský & Hüttinger, 1985
* E. lavcievi Jelesova, 1974
* E. leucacanthus Loew, 1871
* E. lusitanicus Loew, 1854
* E. maximus Hradský & Geller-Grimm, 1998
* E. mediocris Becker, 1923
* E. montanus Lehr, 1984
* E. mordax (Loew, 1848)
* E. niger Hradský & Hüttinger, 1985
* E. ohirai Hradský & Hüttinger, 1985
* E. palestinensis Theodor, 1980
* E. parricida (Loew, 1848)
* E. pecinensis Lehr, 1984
* E. polypogon (Loew, 1848)
* E. rufibarbis
       Roodbaardroofvlieg (Meigen, 1820)
* E. sedakoffii Loew, 1854
* E. stratiotes (Gerstaecker, 1862)
* E. taiwanensis Hradský & Hüttinger, 1985
* E. tolmeroides (Bromley, 1928)
* E. wahisi Tomasovic, 2001
* E. znoikoi Richter, 1963
# Eutolmus haematoscelis

Eutolmus haematoscelis is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1862 door Gerstaecker.
# Meragisa vistara

Meragisa vistara is een vlinder uit de familie van de tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Schaus.
# Ophiuche violealis

Ophiuche violealis is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Dognin.
# Austrarcturella brychia

Austrarcturella brychia is een pissebed uit de familie Austrarcturellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Poore & Bardsley.
# Leucospis versicolor

Leucospis versicolor is een vliesvleugelig insect uit de familie Leucospidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1974 door Boucek.
# Mesolecta euzona

Mesolecta euzona is een vlinder uit de familie van de sikkelmotten (Oecophoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1941 door Turner.
# Osmia iridis

Osmia iridis is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1902 door Cockerell & Titus.
# Osmia integra

Osmia integra is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1878 door Cresson.
# Oreoglanis suraswadii

Oreoglanis suraswadii is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de zuigmeervallen (Sisoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng.
* ↑ (en) Oreoglanis suraswadii op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Oreoglanis suraswadii. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Oreoglanis majusculus

Oreoglanis majusculus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de zuigmeervallen (Sisoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Linthoingambi & Vishwanath.
# Oreoglanis tenuicauda

Oreoglanis tenuicauda is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de zuigmeervallen (Sisoridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Vidthayanon, Saenjundaeng & Ng.
* ↑ (en) Oreoglanis tenuicauda op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Oreoglanis tenuicauda. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Sint-Martinuskerk (Kerkdriel)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Kerkdriel, gelegen aan Kerkstraat 26.

## Geschiedenis

In 1829 werd voor de katholieken aan Kerkstraat 41 een waterstaatskerk gebouwd. In 1905 werd een toren toegevoegd, ontworpen door Wilhelmus Theodorus van Aalst. In 1945 werden kerk en toren verwoest door de Duitse bezetter. Ook het orgel, in 1871 gebouwd door K.M. van Puffelen, ging daarbij verloren.
Een nieuwe kerk werd van 1953-1955 gebouwd in de trant van de Bossche School. Architecten waren J.G. Deur en Cees Pouderoyen. Het betreft een bakstenen driebeukige basilicale kerk in vroegchristelijke stijl, met een achtkante doopkapel rechts van de voorgevel en een aangebouwde vierkante toren links van de voorgevel. Boven op de toren is een kleinere, eveneens vierkante, klokkenstoel geplaatst. De kerk heeft een breed ingangsportaal voorzien van een aantal ronde bogen, rustend op pilaren.
De pastorie, van 1830, aan Kerkstraat 41, is behouden gebleven.
* ReliWiki
# Sint-Martinuskerk (Houthalen)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Houthalen, aan het Sint-Martinusplein, in de Belgische gemeente Houthalen-Helchteren.

## Geschiedenis

De kerk werd voor het eerst vermeld in 1223, maar de parochie is waarschijnlijk ouder. Oorspronkelijk stond hier een romaanse kerk, maar begin 15e eeuw begon men met de bouw van een nieuwe, gotische, kerk. Het koor werd in 1437 opgericht, getuige de inscriptie: int iaer ons heren MCCCCXXXVII waert desen coer ghefondeert. Omstreeks 1500 werd de toren gebouwd. Het is niet bekend of het schip omstreeks 1437, dan wel omstreeks 1500 tot stand kwam. Al deze onderdelen zijn vervaardigd in Maaskeien en mergel.
Begin 17e eeuw, tijdens de godsdiensttwisten, geraakte de kerk in verval, en ook in de 18e eeuw vond geen noemenswaardig herstel plaats, want de gemeente was arm en regelmatig had men te duchten van plunderende troepen. Pas na 1727 werd het herstel ter hand genomen. Onder meer de abt Charles Dartevelle (1737-1756) van de Abdij van Floreffe heeft hieraan bijgedragen. Ook in 1787 werden belangrijke werkzaamheden uitgevoerd: De toren werd hersteld en de zijbeuken werden herbouwd, waardoor de kerk een classicistische aanblik kreeg.
Eind 19e eeuw en begin 20e eeuw werden diverse werkzaamheden uitgevoerd, en in 1925 ontstonden de eerste plannen voor vergroting van de kerk. De bevolkingstoename ten gevolge van de opening van de steenkoolmijnen was daar niet vreemd aan. In 1935 werden toren en koor van de kerk geklasseerd als monument. Uiteindelijk begon men in 1938 aan de werkzaamheden. Het schip werd gesloopt en men startte tussen koor en toren met de bouw van een nieuw schip, loodrecht op dat van de oorspronkelijke kerk. Het ontwerp was van Joseph Deré en het gebouw werd vervaardigd uit Weisserstein, afgewisseld met groenachtige Gileppezandsteen, met aan de binnenkant baksteen. De gewelven werden uitgevoerd in gewapend beton, maar om de gevolgen van mijnverzakkingen tegen te gaan moest de bewapening in 1953 verder worden verstevigd. De kerk was overigens één der eerste in de wijde omgeving waarin een dergelijk materiaal werd toegepast.

## Interieur

In de kerk zijn een aantal voorwerpen uit de oude kerk opgenomen:
* De doopkapel, onder het kruisribgewelf van de toren, bezit een laat-18e eeuw portiekaltaar en een blauw, arduinen wijwatervat uit 1560
* In het oude koor bevindt zich een barokaltaar met een 17e eeuw paneel: De aanbidding der herders
* Verder bezit de kerk een aantal houten heiligenbeelden van Blasius, Sint-Anna-te-Drieën, Sebastiaan, Rochus, Ambrosius en Christus aan het Kruis, van omstreeks 1530
* De preekstoel is van 1687
Naast dit alles zijn er ook voor de nieuwe kerk tal van kunstvoorwerpen vervaardigd, zoals de Kruiswegstaties door François Kieckens. De glas-in-loodramen in art-deco-stijl werden gemaakt door Frans Crickx.
# Sint-Martinuskerk (Mettekoven)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Mettekoven in de Belgische gemeente Heers in de provincie Limburg. De kerk ligt aan de Mettekovenstraat en wordt omgeven door het ommuurde kerkhof.
De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Martinus.

## Opbouw

Het is een eenvoudig neoclassicistisch gebouw en bestaat uit een uitgebouwde westtoren, een eenbeukig schip met drie traveeën, een transept van een travee en een recht gesloten koor met één travee. Het gebouw is opgetrokken in baksteen, voorzien van rondboogvensters en wordt gedekt door een zadeldak van leien.
De toren heeft een rondboogportaal in een omlijsting van hardsteen met geprofileerde druiplijst in de westgevel. Dit wordt bekroond door een kruis en heeft verder doorlopende hardstenen imposten met erboven een oculus in een hardstenen omlijsting met uurwerk. In iedere gevel van de toren is er een rondboogvormig galmgat aanwezig en de toren wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits met leien.
Naast de toren bevinden zich twee flankerende kapellen die ieder een oculus hebben in de zijgevel.
Het koor heeft getoogde vensters. Tegen de oostgevel van het koor bevindt zich de sacristie die voorzien is van rondboogvormige muuropeningen.

## Interieur

Het meeste kerkmeubilair is 19e-eeuws. Er zijn enkele oude beelden, zoals een Sint-Michael (16e eeuw); een Sint-Maarten (17e eeuw); een Sint-Amandus en een Heilige Rosa van Lima (18e eeuw). Ook zijn er laat-16e-eeuwse schilderijen, voorstellende Sint-Amandus, Keizer Constantijn en de heilige Thomas.
Op het kerkhof zijn enkele 17e- en 18e-eeuwse grafkruisen te vinden.

## Geschiedenis

In 1839 werd de huidige kerk gebouwd en verving de oude kerk.
In 1857-1872 werd de toren herbouwd naar het ontwerp van Herman Jaminé uit Hasselt.
In 1925 werd de kerk gerestaureerd en vergroot door de bouw van het transept naar het ontwerp van J. Deré.
* Sint-Martinuskerk (Mettekoven) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
# Oud-Kamerik

Oud-Kamerik is een buurtschap behorende tot de Nederlandse gemeente Woerden, in de provincie Utrecht. Het is gelegen tussen de Spengen en Woerdense Verlaat.
Wijken van Woerden: Bomen- en Bloemenkwartier · Molenvliet · Snel en Polanen · Schilderkwartier · Staatsliedenkwartier · Waterrijk Dorpen: Harmelen · Kamerik · Kanis · De Meije · Zegveld Buurtschappen: Barwoutswaarder · Bekenes · Breeveld · Breudijk · Cattenbroek · Geestdorp · Gerverscop · Harmelerwaard · Houtdijken · Kromwijk · Lagebroek · Mijzijde · Oud-Kamerik · Reijerscop · Rietveld · Teckop Utrecht · Plaatsen in de provincie Nederland · Provincies · Gemeenten
# Oud-Hospitaal

Het Oud-Hospitaal (correct: Onze-Lieve-Vrouwhospitaal) is een voormalig hospitaal of gasthuis in de Belgische stad Geraardsbergen dat waarschijnlijk in zijn oorspronkelijke vorm rond 1200 werd opgetrokken.

## Historiek

Priorin Francesca d'Azevedo vermeldde 1100 als stichtingsjaar in de inventaris die ze opmaakte toen de Franse revolutionairen onze regio bezetten. Gedocumenteerde giften vermelden de graven van Vlaanderen als stichter en waarschijnlijk Robrecht II van Jeruzalem na zijn terugkeer uit het Heilig Land. In 1448 liep het gebouw schade op toen Gentenaars de stad belegerden.
Aan de Gasthuisstraat zijn twee armen van een kloostergang uit 1636 bewaard, samen met een bisschopzaal (1644-1647). De kleine hospitaalkerk aan de Grotestraat in Lodewijk XV-stijl dateert uit 1761, opgericht door priorin Catharina Isabella de Colins (zie grafplaat in kapel). In 1796 werd de kerk gesloten en het gasthuis overgedragen aan leken. In 1838 kwam het in handen van de Zwarte Zusters van Aalst. De grote en imponerende gevel aan de Grotestraat is opgetrokken in 1890-1908 in neogotische stijl dankzij een schenking van Gustaaf Verhaeghe in 1900 en is in 2013 gerestaureerd. Opschriften wijzen op de functie van dat gedeelte van het gebouw. Men leest er Weezenhuis voor meisjes, Huis voor oude vrouwen, en Wezenhuis voor jongens.
In een tuin staat de Marbol, een zandstenen gotische fontein, vermeld in 1392-93 die in 1929 werd verplaatst van de Markt naar het gasthuis en daar vervangen werd door een kopie.
Anno 2008 is hier de kunstacademie ondergebracht.

## Galerij

* Het hospitaalkerkje aan de Gasthuisstraat

## Bron

* Webpagina van Onroerenderfgoed.be
# Oud-Indisch (schaakopening)

| 8 | | | | | | | | |
| 7 | | | | | | | | |
| 6 | | | | | | | | |
| 5 | | | | | | | | |
| 4 | | | | | | | | |
| 3 | | | | | | | | |
| 2 | | | | | | | | |
| 1 | | | | | | | | |
| | a | b | c | d | e | f | g | h |
Het Oud-Indisch is een opening bij het schaken, die wordt gekenmerkt door de zetten 1.d4 Pf6 2.c4 d6 waardoor het is ingedeeld bij de halfgesloten spelen. Het is een Indisch systeem dat zich onderscheidt van het Konings-Indisch doordat de zwarte loper in de regel naar e7 wordt gespeeld en niet wordt gefianchetteerd. Verscheidene grootmeesters, onder wie Michail Tsjigorin en Siegbert Tarrasch, hebben deze verdediging bestudeerd maar het werd geen succes. Van alle Indische openingen wordt het Oud-Indisch het minst gespeeld.
| Oud-Indisch | 1.d4 Pf6 2.c4 d6 (diagram) |
| Janowskivariant | 1.d4 Pf6 2.c4 d6 3.Pc3 Lf5 |
| Oekraïnevariant | 1.d4 Pf6 2.c4 d6 3.Pc3 e5 |
| Dus-Khoyimirsky | 1.d4 Pf6 2.c4 d6 3.Pc3 e5 4.e3 Pbd7 5.Ld3 |
| Pf3-variant | 1.d4 Pf6 2.c4 d6 3.Pc3 e5 4.Pf3 |
| hoofdvariant | 1.d4 Pf6 2.c4 d6 3.Pc3 e5 4.Pf3 Pbd7 5.e4 |