OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Mollia multijuncta

Mollia multijuncta is een mosdiertjessoort uit de familie van de Microporidae. De wetenschappelijke naam van de soort is, als Diachoris patellaria var. multijuncta, voor het eerst geldig gepubliceerd in 1879 door Waters.
# Mollicia acanthophora

Mollicia acanthophora is een mosselkreeftjessoort uit de familie van de Halocyprididae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Müller, G.W..
# Roque Idafe

De Roque Idafe (Rots van Idafe) is een bazaltrotspiek op de bodem van de vulkaankrater Caldera de Taburiente op het Canarische eiland La Palma.
De top is 730 m hoog en is gevormd door erosie door de Rio de Taburiente.
De Roque Idafe was van groot belang voor de Benahoarieten of Guanchen, de originele inwoners van La Palma. Archeologische vondsten in de buurt van de rotspiek getuigen van dierenoffers en vruchtbaarheidsriten.
De omgeving van de rotspiek is van uitzonderlijk natuurlijk belang, onder meer omwille van de aanwezigheid van kwetsbare plant- en diersoorten zoals de vetplant Aeonium nobile en de madeiradwergvleermuis (Pipistrellus maderensis).
De Roque Idafe is in 1994 uitgeroepen tot Monumento Natural (Natuurmonument).

## Beklimming

De Roque de Idafe kan niet beklommen worden. Hij kan het best worden waargenomen vanaf de weg die van de Barranco de Las Angustias naar de kampeerplaats van de Taburiente loopt.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Roque Idafe op de Spaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (es) Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente
* (es) Boletín Oficial de Canarias núm. 157, sábado 24 de diciembre de 1994. Pág. 9629.
# Roque Pérez (Buenos Aires)

Roque Pérez is een plaats in het Argentijnse bestuurlijke gebied Roque Pérez in de provincie Buenos Aires. De plaats telt 8.354 inwoners.
# Roque González de Santa Cruz

Roque González de Santa Cruz (Asunción, 1576 - Caaró bij São Miguel das Missões, 15 november 1628) was een Paraguayaanse jezuïet-missionaris, martelaar en is een katholieke heilige.
Hij stichtte verschillende jezuïetenreducties, zoals San Ignacio Miní en ook de steden Posadas en Encarnación. Roque González de Santa Cruz en zijn medebroeder Alonso Rodríguez S.J. werden op 15 november 1628 in Caaró (tegenwoordig in de provincie Rio Grande do Sul in Brazilië gelegen) door de caquique (hoofdman) Ñezú omgebracht. Op 17 november stierf hier ook de Spaanse jezuïet Juan de Castillo de marteldood.

## Verering

Het hart van Sint-Roque en de speer waarmee hij vermoord werd, bevinden zich tegenwoordig in de martelaarskapel bij het jezuïetencollege te Asunción. Roque en zijn medebroeders Alonso Rodríguez en Juan de Castillo werden op 16 mei 1988 door paus Johannes Paulus II heilig verklaard tijdens zijn bezoek aan Asunción.
Roque is de patroon van Asunción, alsmede van de stad Posadas in Argentinië. Hij is de eerste gecanoniseerde heilige die in Paraguay is geboren.
# Virville

Virville is een gemeente in het Franse departement Seine-Maritime (regio Normandië) en telt 300 inwoners (2005). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Le Havre.

## Geografie

De oppervlakte van Virville bedraagt 2,5 km², de bevolkingsdichtheid is 120,0 inwoners per km².

## Verkeer en vervoer

In de gemeente ligt spoorwegstation Virville-Manneville.
De onderstaande kaart toont de ligging van Virville met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Gazette du Valais

De Gazette du Valais, dat tussen 1874 en 1888 verscheen als de Nouvelle Gazette du Valais, was een Zwitsers Franstalig conservatief-katholiek dagblad uit het kanton Wallis. De krant verscheen tussen 1855 en 1922.

## Omschrijving

De Gazette du Valais verscheen voor het eerst op 29 maart 1855. Aanvankelijk verscheen de krant tweemaal per week, maar in 1904 werd dat driemaal per week. De Gazette du Valais was een conservatief-katholiek dagblad. Een van de doelstellingen van de krant was dan ook om de rechten van de kerk en de geestelijkheid te verdedigen. Tussen 1855 en 1922 verschenen meer dan 8.000 uitgaves van de krant. De laatste uitgave verscheen op 13 juli 1922.
* (fr) Gazette du Valais op e-newspaperarchives.ch
# Superprestige veldrijden 2001-2002

Hier volgt een overzicht van de resultaten in de Superprestige veldrijden van het seizoen 2001-2002.
De overwinning ging, na een spannende finale in Vorselaar, naar Sven Nys (Rabobank). Vervecken (Spaar Select) stond na 7 van de 8 wedstrijden nog aan kop, maar doordat Nys in de laatste manche 2de werd en Vervecken geen punten haalde na een valpartij eindigde hij uiteindelijk als tweede. Bart Wellens (Spaar Select) eindigde in het klassement als derde.

## Puntenverdeling

Punten werden toegekend aan alle crossers die in aanmerking kwamen voor Superprestige-punten. De top vijftien ontving punten aan de hand van de volgende tabel:
Puntenverdeling :
| Positie | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| Punten | 30 | 25 | 21 | 18 | 16 | 15 | 14 | 13 | 12 | 11 | 10 | 9 | 8 | 7 | 6 | 5 | 4 | 3 | 2 | 1 |

## Mannen
### Kalender en podia

| Datum | Locatie | Eerste | Tweede | Derde | |
| 21/10/2001 | Ruddervoorde | Bart Wellens | Sven Nys | Erwin Vervecken | details |
| 04/11/2001 | Sint-Michielsgestel | Erwin Vervecken | Sven Nys | Bart Wellens | details |
| 11/11/2001 | Asper-Gavere | Sven Nys | Tom Vannoppen | Richard Groenendaal | details |
| 25/11/2001 | Gieten | Sven Nys | Bart Wellens | Tom Vannoppen | details |
| 08/12/2001 | Hoogstraten | Erwin Vervecken | Mario De Clercq | Sven Nys | details |
| 30/12/2001 | Diegem | Erwin Vervecken | Mario De Clercq | Peter Van Santvliet | details |
| 10/02/2002 | Harnes | Richard Groenendaal | Erwin Vervecken | Sven Vanthourenhout | details |
| 23/02/2002 | Vorselaar | Richard Groenendaal | Sven Nys | Bart Wellens | details |

### Eindklassement

| # | Veldrijder | Punten |
| 1. | Sven Nys | 177 |
| 2. | Erwin Vervecken | 160 |
| 3. | Bart Wellens | 153 |
| 4. | Mario De Clercq | 142 |
| 5. | Tom Vannoppen | 132 |
| 6. | Richard Groenendaal | 130 |
| 7. | Gerben de Knegt | 121 |
| 8. | Sven Vanthourenhout | 108 |
| 9. | Peter Van Santvliet | 108 |
| 10. | Arne Daelmans | 93 |

## Externe link

* Officiële Superprestige website
Kampioenschappen: Wereldkampioenschappen · Belgische kampioenschappen · Nederlandse kampioenschappen
Klassementen: Wereldbeker · Superprestige · GvA Trofee · Budvar Cup · Challenge national
1982-1983 · 1983-1984 · 1984-1985 · 1985-1986 · 1986-1987 · 1987-1988 · 1988-1989 · 1989-1990 · 1990-1991 · 1991-1992 · 1992-1993 · 1993-1994 · 1994-1995 · 1995-1996 · 1996-1997 · 1997-1998 · 1998-1999 · 1999-2000 · 2000-2001 · 2001-2002 · 2002-2003 · 2003-2004 · 2004-2005 · 2005-2006 · 2006-2007 · 2007-2008 · 2008-2009 · 2009-2010 · 2010-2011 · 2011-2012 · 2012-2013 · 2013-2014 · 2014-2015 · 2015-2016 · 2016-2017 · 2017-2018 · 2018-2019 · 2019-2020 · 2020-2021 · 2021-2022 · 2022-2023 · 2023-2024
# Svensbyfjärd

Svensbyfjärd is een Zweeds meer annex fjord aan de noordwestzijde van de Botnische Golf. Gezien –fjärd was het vroeger een onderdeel van de Botnische Golf. Door postglaciale opheffing in dit gebied is het anno 2008 bijna geheel omsloten door land. Alleen naar het zuidoosten heeft het nog een opening naar de zee. Via Bergsvikssundet, Inrefjärd, Djupsundet en Munksundet, Yttrefjärd en de Pitsundet stroomt het water de golf in.
Svensbyfjärd is een opvangbekken van een aantal grote rivieren in de buurt; de Pite älv, Kleine Piterivier, Rokån en Svensbyån leveren hier hun water af. Het noorden van het driehoekige meer heeft in Långnäsfjärd een eigen naam.
Aan de noordoostzijde was men ooit van plan de stad Piteå te bouwen, echter men realiseerde zich toen al, dat de haven dan te ondiep zou worden. Piteå werd uiteindelijk een aantal kilometer naar het zuidoosten gebouwd. Het dorp Svensbyn ligt op de zuidelijke oevers.
# Szil

Szil is een plaats (község) en gemeente in het Hongaarse comitaat Győr-Moson-Sopron. Szil telt 1378 inwoners (2001).
# Swing Parade of 1946

Swing Parade of 1946 is een Amerikaanse muziekfilm uit 1946 onder regie van Phil Karlson.

## Verhaal

De zangeres Carol Lawrence brengt een bezoek aan de nieuwe nachtclub van Danny Warren. Diens vader Daniel wil liever dat hij gaat werken in het familiebedrijf. Wanneer Carol aankomt in de club, denkt Danny dat ze door zijn vader is gestuurd om hem uit de zaak te kopen.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage |
| Storm, Gale Gale Storm | Carol Lawrence |
| Regan, Phil Phil Regan | Danny Warren |
| Howard, Moe Moe Howard | Moe |
| Fine, Larry Larry Fine | Larry |
| Howard, Curly Curly Howard | Curly |
| Boswell, Connee Connee Boswell | Connee Boswell |
| Jordan, Louis Louis Jordan | Louis Jordan |
| Osborne, Will Will Osborne | Will Osborne |
| Brophy, Edward Edward Brophy | Moose |
| Treen, Mary Mary Treen | Marie Finch |
| Hicks, Russell Russell Hicks | Daniel Warren sr. |
| Cook, Windy Windy Cook | Mime |
| Eldredge, John John Eldredge | Bascomb |
| Belasco, Leon Leon Belasco | Pete |

## Externe link

* (en) Swing Parade of 1946 in de Internet Movie Database
A Wave, a WAC and a Marine (1944) · There Goes Kelly (1945) · G.I. Honeymoon (1945) · The Shanghai Cobra (1945) · Live Wires (1946) · Swing Parade of 1946 (1946) · Dark Alibi (1946) · Behind the Mask (1946) · Bowery Bombshell (1946) · The Missing Lady (1946) · Wife Wanted (1946) · Kilroy Was Here (1947) · Black Gold (1947) · Louisiana (1947) · Rocky (1948) · Adventures in Silverado (1948) · Thunderhoof (1948) · Ladies of the Chorus (1948) · The Big Cat (1949) · Down Memory Lane (1949) · The Iroquois Trail (1950) · Lorna Doone (1951) · The Texas Rangers (1951) · Mask of the Avenger (1951) · Scandal Sheet (1952) · The Brigand (1952) · Kansas City Confidential (1952) · 99 River Street (1953) · They Rode West (1954) · Tight Spot (1955) · Hell's Island (1955) · 5 Against the House (1955) · The Phenix City Story (1955) · The Brothers Rico (1957) · Gunman's Walk (1958) · Hell to Eternity (1960) · Key Witness (1960) · The Secret Ways (1961) · The Young Doctors (1961) · Kid Galahad (1962) · Rampage (1963) · The Silencers (1966) · A Time for Killing (1967) · The Wrecking Crew (1968) · Hornets' Nest (1970) · Ben (1972) · Walking Tall (1973) · Framed (1975)
# Swing Journal

Swing Journal was het grootste en lange tijd het enige Japanse jazztijdschrift, dat werd opgericht in 1947, maandelijks verscheen en alleen in het Japans (met Engelse opschriften). Het telde wereldwijd als een van de vooraanstaande jazztijdschriften, in het bijzonder omdat Japan voor jazz een belangrijke markt was, maar ook vanwege de kwaliteit van de inbreng. Bovendien had het de grootste oplage van alle jazztijdschriften wereldwijd (in 2002 rond 125.000). De omvang van de individuele boekwerken is ongeveer 350 bladzijden, waarbij ook vaak discografieën van jazzmuzikanten werden gepubliceerd met de foto's van alle platencovers. Bekend is het tijdschrift ook voor zijn goede aankleding met foto's. De berichtgeving omvat alle jazzstijlen, waarbij ook bekende Amerikaanse jazzcritici als Dan Morgenstern, Leonard Feather, Gary Giddins, Ira Gitler en Howard Mandel tot de auteurs telden. Net als andere bekende jazztijdschriften als Down Beat hanteerde het tijdschrift critici- en lezerspolls en kenden ze een Gold Disc Award toe voor albums.
Het tijdschrift werd in juli 2010 na meer dan 60 jaar wegens ontbrekende reclame-inkomsten stopgezet.
Uitgevers waren onder andere Yasuki Nakayama, Bunichi Murata (1948–1999) en Kiyoshi Koyama (1936–2019). De zetel van het tijdschrift bevond zich in Tokio.
# Swing Vote

Swing Vote kan verwijzen naar:
* Swing Vote (1999), televisiefilm
* Swing Vote (2008), film met Kevin Costner
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Swing Vote en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Symfonie nr. 3 (Weinberg)

De Russische componist Mieczysław Weinberg voltooide zijn Symfonie nr. 3 opus 45 in juni 1950.

## Geschiedenis

Weinberg schreef de symfonie in de nadagen van de ban die door de componistenbond van de Sovjet-Unie in 1948 over zijn muziek was uitgesproken. Deze ban werd ingegeven door het feit dat Jozef Stalin muziek wilde horen, die het "gewone volk" kon begrijpen. Weinberg had in hun ogen te formalistische muziek geschreven, lees te moeilijke/moderne muziek. Weinberg baseerde daarom deze derde symfonie op Poolse, Wit-Russische en Russische volksmelodieën om meer begrijpelijke muziek te maken en dan ook verzekerd te zijn van uitvoering(en). In maart 1949 begon hij aan zijn eerste "volwassen" symfonie. Zijn eerste schreef hij toen hij nog in de leer was, zijn tweede is alleen in titel een symfonie. In juni 1950 rondde hij het werk af en er waren al plannen en repetities voor uitvoeringen. Na die repetities trok de componist het werk ineens terug; er stonden te veel muzikale vergissingen in. Het is onduidelijk gebleven of die terugtrekking onder druk van de autoriteiten plaatsvond of dat de componist er zelf te weinig vertrouwen in had. Pas tien jaar later, toen het Sovjetregime meer (muzikale) toestond, wendde de componist zich weer tot dit werk en paste het hier en daar aan. De première vond plaats in de grote concertzaal van het Conservatorium van Moskou. Aleksandr Gauk leidde het Radiosymfonieorkest van de Sovjet-Unie op 23 maart 1960.

## Muziek

De muziek vertoont ook hier overeenkomsten met die van Sjostakovitsj, maar is niet zo zwaar aangezet als die van zijn vriend. Weinberg hield zich aan de klassieke vierdelige opbouw van een symfonie. Tijdens de bewerkingen in 1959 maakte hij van het scherzo het tweede deel. De uitdieping, oorspronkelijk deel 2, werd deel 3:
* Allegro – – Tempo I – Largo
* Allegro giocoso – – Andante sostenuto – Tempo I
* Adagio – doppio movimento – Tempo I
* Allegro vivace – moderato – Tempo I

### Orkestratie

* 3 dwarsfluiten, 3 hobo's, 3 klarinetten, 3 fagotten
* 6 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, 1 tuba
* 1 stel pauken, 3 man / vrouw percussie, 1 harp
* violen, altviolen, celli, contrabassen
* Uitgave Chandos: Göteborg Symfonieorkest o.l.v. Thord Svedlund; opname februari 2010
* Peer Music GMBH voor instrumentatie
Nr. 1 · Nr. 2 · Nr. 3 · Nr. 4 · Nr. 5 · Nr. 6 · Nr. 7 · Nr. 8 · Nr. 9 · Nr. 10 · Nr. 11 · Nr. 12 · Nr. 13 · Nr. 14 · Nr. 15 · Nr. 16 · Nr. 17 · Nr. 18 · Nr. 19 · Nr. 20 · Nr. 21 · Nr. 22
# São Filipe (gemeente)

São Filipe is een van de 22 gemeentes van Kaapverdië. Het ligt in het zuidwesten van het eiland Fogo. De hoofdplaats van de gemeente is de stad São Filipe.

## Politiek

Kaapverdië wordt op gemeentelijk niveau, net als op landelijk niveau, beheerst door twee partijen: aan de linkerzijde de PAICV en aan de rechterzijde de MpD.
De Gemeentelijke Vergadering (in het Portugees: Assembleia Municipal) van de gemeente São Filipe bestaat nu uit 17 leden. Hiervan zijn 6 leden afgevaardigd door de PAICV, 5 leden door de GIASF en 5 leden door het GIUSD. Het gemeentebestuur (câmara) bestaat uit 3 PAICV-leden, 2 GIASF-leden en 2 GIUSD-leden.

### Uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen

Elke 4 jaar vinden op dezelfde dag de verkiezingen plaats voor de Gemeentelijke Vergadering als voor het Gemeentebestuur.

#### Gemeentelijke Vergadering

| | 2004 % | 2004 zetels | 2008 % | 2008 zetels | 2012 % | 2012 zetels |
| PAICV | 43.84 | 7 | 28.8 | - | 36.7 | 6 |
| MpD | 56.16 | 10 | 66.0 | - | - | - |
| GIASF | - | - | - | - | 34.4 | 6 |
| GIUSD | - | - | - | - | 27.7 | 5 |

#### Gemeentebestuur

| | 2004 % | 2004 zetels | 2008 % | 2008 zetels | 2012 % | 2012 zetels |
| PAICV | 44.20 | 0 | 44.5 | - | 37.3 | 3 |
| MpD | 55.80 | 7 | - | - | - | - |
| GIASF | - | - | - | - | 33.6 | 2 |
| GIUSD | - | - | - | - | 27.9 | 2 |
* ↑ (pt) Census-cijfers 2010 van het Instituto Nacional de Estatística (INE)
# Svartisen

Svartisen (het zwarte ijs) is een overkoepelende term voor twee gletsjers bij Meløy in de provincie Nordland in het noorden van Noorwegen. De gletsjer ligt in het Saltfjellet-Svartisen nationaal park ten noordwesten van Mo i Rana. De Engabreen is een zijarm van de gletsjer.
Samen beslaat dit hele gebied 369 km². De twee grootste gletsjers zijn:
* Vestre Svartisen (221 km²), wat de op een na grootste gletsjer op het Noorse vasteland is (na Jostedalsbreen).
* Østre Svartisen (148 km²), wat de op drie na grootste gletsjer is.
Het smeltwater van deze gletsjer wordt veelal gebruikt voor waterkracht.
# Svartå

Svartå is een plaats in de gemeente Degerfors in het landschap Närke en de provincie Örebro län in Zweden. De plaats heeft 592 inwoners (2005) en een oppervlakte van 125 hectare.

## Verkeer en vervoer

Bij de plaats lopen de Länsväg 204 en Länsväg 205.
De plaats heeft een station aan de spoorlijnen Örebro - Svartå en Nordvästra stambanan.
* ↑ (sv) Tätort (17-02-2006). Zweeds Bureau voor Statistiek. Tätorter 2005. Bezocht op 13 april 2009.
# Svartån

Svartån kan verwijzen naar:
* Svartån (Närke), een rivier in Zweden
* Svartån (Östergötland), een rivier in Zweden
* Svartån (Västmanland), een rivier in Zweden
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Svartån en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Svartsengi

Svartsengi kan verwijzen naar:
* Svartsengi (lavaveld), een lavaveld op Reykjanes ten noorden van de berg Þorbjörn/Thorbjörn deel van het grotere lavaveld Illahraun
* Energiecentrale van Svartsengi, een geothermische energiecentrale in IJsland
* Vulkaansysteem Eldvörp-Svartsengi, een IJslands vulkaansysteem ten noorden van Grindavik vaak kortweg Svartsengi genoemd
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Svartsengi en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Symfonie nr. 1 (Yun)

Isang Yun voltooide zijn Symfonie nr. 1 in acht maanden gedurende de jaren 1982 en 1983. Yun schreef in eerste instantie avant-gardemuziek in niet nader te omschrijven genres. Met zijn vertrek naar Duitsland kwamen er meer traditionelere genres voorbij. Het begon met het schrijven van concertos (voor onder meer cello en dwarsfluit. Later volgden symfonieen. De eerste uitvoering vond plaats in Berlijn en werd gegeven door de Berliner Philharmoniker onder leiding van Reinhard Peters op 15 mei 1984.

## Muziek

Zijn Symfonie nr. 1 is een soort aanklacht tegen en waarschuwing voor kernenergie, de dreiging van oorlog (de Koude Oorlog is nog in volle gang) en de vernietiging van de natuur. Zijn eerste symfonie heeft daarbij dan ook een traditionele opzet. Met de vier delen aangeduid als genummerd delen (1-4) trad hij in de voetsporen van de klassieke symfoniecomponisten. De symfonie begint met dreigende hoornklanken, zoals die ook voorkomen in de symfonieën van bijvoorbeeld Gustav Mahler. Daarna ontwikkelt het eerste deel naar een steeds grotere chaos, die vreemd genoeg op een tonaal slotakkoord eindigt. Deel twee is het rustige (doordachte) deel met lange lijnen en ijle strijkersklanken. Het houdt het midden tussen een uitgestorven wereld of een blijk op een stille wereld die aan het ontwaken is. De muziek wordt ook hier langzaamaan onrustiger om vervolgens bijna geheel stil te vallen en vervolgens weer langzaam op- en af te bouwen.
Deel 3 is te vergelijken met het scherzo. Deel 4 is een terugblik met de hoorns uit deel 1 en de strijkers uit deel 2.

### Orkestratie

* 4 dwarsfluiten waarvan 2 ook piccolo, 4 hobo’s waarvan 1 ook althobo, 4 klarinetten waarvan 1 ook basklarinet, 4 fagotten waarvan 1 ook contrafagot,
* 6 hoorns, 4 trompetten, 3 trombones, 1 tuba
* pauken, 3 man/vrouw percussie (bekkens, glockenspiel, tamboerijn, triangel, maraca's, kleine troms, tom-toms, tempelblokken, gongs, grote trom, tamtam), harpen, *violen, altviolen, celli, contrabassen

## Discografie

* Uitgave CPO Records: Filharmonia Pomorska Bydgoszcz o.l.v. Takao Ukigaya ; opname 1991
* Cd-uitgave
* Boosey (instrumentatie)
# Synalpheus coutierei

Synalpheus coutierei is een garnalensoort uit de familie van de Alpheidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1953 door Banner.
# Synalpheus digueti

Synalpheus digueti is een garnalensoort uit de familie van de Alpheidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Coutière.
# Synalpheus dorae

Synalpheus dorae is een garnalensoort uit de familie van de Alpheidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Bruce.
# Syncallia stellata

Syncallia stellata is een vlinder uit de familie van de stippelmotten (Yponomeutidae). Syncallia stellata werd in beschreven door Guerin.
# Syncarida

De Syncarida zijn een superorde van kreeftachtigen die behoren tot de klasse Malacostraca.

## Anatomie

Syncarida verschillen van de andere Malacostraca door het ontbreken van een carapax. De eerste thoracomeer (segment van het borststuk) is al dan niet vergroeid met de kop. Bij de orde Anaspidacea zijn er 7 vrije thoracale segmenten en bij de orde Bathynellacea zijn er 8. Antenne 1 bezit een drieledig steeltje en twee flagella. De tweede antenne draagt twee, soms gereduceerde, flagella. De mandibel bezit meestal geen lacinia mobilis. Er is geen marsupium (broedbuidel), de pereopoden zijn voorzien van gezwollen exopodieten en het zesde pleoniet (segment van het achterlijf) is vaak vergroeid met het telson, en vormt dan een pleotelson.

## Ecologie

Syncarida zijn voornamelijke kleine interstitiële kreeftachtigen: ze leven in de ruimten tussen de zandkorrels. Ze komen voor bergriviertjes en kleine poeltjes, in de holen van zoetwaterkreeftjes en tussen veenmos. De vertegenwoordigers van de familie Stygocardididae zijn blinde stygobionten.

## Systematiek

Fossiele Syncarida zijn gevonden in zeewaterafzettingen uit het Carboon en het Perm. De superorde Syncarida wordt onderverdeeld in twee recente orden (Anaspidacea en Bathynellacea), en één fossiele:
* Orde †Palaeocaridacea
* Orde Anaspidacea (Zuid-Australië (voornamelijk Tasmanië) en Zuid-Amerika)
* Orde Bathynellacea (Afrika, Madagaskar, Zuidwest-Azië, Japan, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Amerika, V.S. en Europa)
* ↑ Packard A. S. (1886). On the Syncarida, a hitherto undescribed synthetic group of extinct malacostracous Crustacea. Memoirs of the National Academy of Science, Washington 3:123-128.
* ↑ Lopretto, E.C. & Morrone, J.J. (1998). Anaspidacea, Bathynellacea (Crustacea, Syncarida), generalised tracks, and the biogeographical relationships of South America. Zoologica Scripta 27: 311-318
* ↑ Coineau, N. (1996). Sous-classe des Eumalacostracés (Eumalacostraca Grobben, 1892) Super-ordre des syncarides (Syncarida Packard, 1885). pp. 897-954 in Forest, J. (ed.) Traité de Zoologie sous la direction de P.-P. Grassé. Tom. 7 Fasc. 2. Généralités (suite) et systématique (céphalocarides à syncarides). Paris : Masson éditeur 1002 pp.
* ↑ Schminke, H.K. (1982). Syncarida. pp. 233–237 in Parker, S.P. (ed.) Synopsis and classification of living organisms. New York : McGraw-Hill Vol. 2
* ↑ Schram, F.R. (1986). Crustacea. New York : Oxford University Press xii 606 pp
# Syncaris

Syncaris is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

## Soorten

* Syncaris pacifica (Holmes, 1895)
* Syncaris pasadenae (Kingsley, 1897)
# Syncalus explanatus

Syncalus explanatus is een keversoort uit de familie somberkevers (Zopheridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1912 gepubliceerd door Thomas Broun.
# Syntrechalea caballero

Syntrechalea caballero is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Trechaleidae.
Het dier behoort tot het geslacht Syntrechalea. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door Carico.