OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Wierzbiczany (Koejavië-Pommeren)

Wierbiczany is een dorp in het Poolse woiwodschap Koejavië-Pommeren. De plaats maakt deel uit van de gemeente Gniewkowo.

## Geschiedenis

Wierzbiczany werd voor het eerst genoemd in 1353. Van 1459-1583 was het dorp in eigendom bij de familie Krotoski, waarna het overging aan de familie Ruszinowski. Daarna is het dorp nog een aantal malen van eigenaar gewisseld. De laatste eigenaresse was Rodzina von Harnier tot 1945, toen Oost-Pruisen werd veroverd door het Sovjet-leger. In het paleis werd de bureaucratie gehuisvest van staatsbedrijven en gecollectiviseerde boerderijen.

## Sport en recreatie

Door deze plaats loopt de Europese wandelroute E11. De E11 loopt van Den Haag naar het oosten, op dit moment de grens Polen/Litouwen. Ter plaatse komt de route van het zuiden vanaf Parchanie en vervolgt in noordelijke richting naar Gniewkowo.

## Externe link

Officiële website
# Ictinogomphus alaquopterus

Ictinogomphus alaquopterus is een libellensoort uit de familie van de rombouten (Gomphidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1976 door Yousuf & Yunus.
# Glaucocharis ibatianensis

Glaucocharis ibatianensis is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1975 door Gaskin.
# Ophiuche suavalis

Ophiuche suavalis is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1880 door Möschler.
# Chein-Dessus

Chein-Dessus is een gemeente in het Franse departement Haute-Garonne (regio Occitanie) en telt 184 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saint-Gaudens.

## Geografie

De oppervlakte van Chein-Dessus bedraagt 12,5 km², de bevolkingsdichtheid is 14,7 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Chein-Dessus met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Mimumesa littoralis

Mimumesa littoralis is een vliesvleugelig insect uit de familie van de graafwespen (Crabronidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1934 door Bondroit.
# Stictogryllacris laetitia

Stictogryllacris laetitia is een rechtvleugelig insect uit de familie Gryllacrididae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Kirby.
# Witte wikkegalmug

De witte wikkegalmug (Dasineura viciae) is een muggensoort uit de familie van de galmuggen (Cecidomyiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1888 door Kieffer.
# Ictinogomphus decoratus

Ictinogomphus decoratus is een libellensoort uit de familie van de rombouten (Gomphidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1854 door Selys.
# Glossocardia agassizii

Glossocardia agassizii is een tweekleppigensoort uit de familie van de Glossidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Dall.
# Eugerdella coarctata

Eugerdella coarctata is een pissebed uit de familie Desmosomatidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door G..O Sars.
# Ophiuche variabilis

Ophiuche variabilis is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Druce.
# Cheiracanthium africanum

Cheiracanthium africanum is een spinnensoort uit de familie Cheiracanthiidae. De soort komt voor in Zimbabwe.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1921 gepubliceerd door Roger de Lessert.
* ↑ WSC (2022). The World Spider Catalog, version 23.0. Natural History Museum Bern; geraadpleegd 20 januari 2022. Gearchiveerd op 21 januari 2022.
* ↑ GBIF. Diersoorten die voorkomen in Zimbabwe. The Global Biodiversity Information Facility (GBIF). Opgevraagd op 19 december 2011.
# Rivellia inaequata

Rivellia inaequata is een vliegensoort uit de familie van de Platystomatidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Namba.
# Stratiolibinia

Stratiolibinia is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Malacostraca (hogere kreeftachtigen).

## Soorten

* Stratiolibinia bellicosa (Oliveira, 1944)
* Stratiolibinia rostrata (Bell, 1836)
# Witte zaagbaars

De Witte zaagbaars (Epinephelus aeneus) is een straalvinnige vis uit de familie van zaagbaarzen (Serranidae) en behoort derhalve tot de orde van baarsachtigen (Perciformes). De vis kan een lengte bereiken van 120 cm. Epinephelus aeneus wordt ook wel thiof genoemd (leenwoord uit Wolof).

## Leefomgeving

Epinephelus aeneus komt in zeewater en brak water voor. De vis prefereert een subtropisch klimaat en leeft hoofdzakelijk in de Atlantische Oceaan. Bovendien komt Epinephelus aeneus voor in de Middellandse Zee. De diepteverspreiding is 20 tot 200 m onder het wateroppervlak.

## Relatie tot de mens

Epinephelus aeneus is voor de visserij van aanzienlijk commercieel belang. In de hengelsport wordt er weinig op de vis gejaagd. Voor de Afrikaanse kusten wordt hij door de internationale visserij echter dusdanig overbevist, dat de witte zaagbaars met uitsterven bedreigd is.

## Externe link

* Foto's van Epinephelus aeneus op FishBase
* Froese, R., D. Pauly. en redactie. 2005. FishBase. Elektronische publicatie. www.fishbase.org, versie 06/2005.
* ↑ (en) Witte zaagbaars op de IUCN Red List of Threatened Species.
# IK Junkeren

IK Junkeren is een Noorse sportclub uit Bodø, in de provincie Nordland. De club werd in 1958 opgericht en heeft een voetbal- en handbalafdeling. De voetbalafdeling komt uit in de hogere amateurreeksen. De traditionele kleuren zijn blauw en wit.

## Externe link

* Officiële website
Afdeling 1: Arendal · SK Brann 2 · Brattvåg IL · FK Eik Tønsberg · Flekkerøy IL · IL Hødd · FK Jerv · Kvik Halden FK · Lysekloster IL · Notodden FK · Sotra SK · SK Vard · Viking FK 2 · FK Ørn-Horten Afdeling 2: Alta IF · Eidsvold Turn · Follo FK · Gjøvik-Lyn · Grorud IL · IK Junkeren · Kjelsås · Skeid Fotball · Stjørdals-Blink IL · Strømmen IF · Tromsdalen UIL · Ullensaker/Kisa IL · Vålerenga 2
# Glycera nicobarica

Glycera nicobarica is een borstelworm uit de familie Glyceridae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Glycera nicobarica werd in 1868 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Grube.
# Eugerdella longimana

Eugerdella longimana is een pissebed uit de familie Desmosomatidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Vanhöffen.
# Rivellia hispanica

Rivellia hispanica is een vliegensoort uit de familie van de Platystomatidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Lyneborg.
# Othreis bathyglypta

Othreis bathyglypta is een vlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Prout.
# Cheiracanthium aizwalense

Cheiracanthium aizwalense is een spinnensoort uit de familie Cheiracanthiidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2007 gepubliceerd door Bijan Kumar Biswas & Kajal Biswas.
# Stratiodrilus vilae

Stratiodrilus vilae is een borstelworm uit de familie Histriobdellidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Stratiodrilus vilae werd in 2001 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Amato.
# Osmia ishikawai

Osmia ishikawai is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1973 door Hirashima.
# Sint-Kwintensbinnenpoort

De Sint-Kwintensbinnenpoort, de Sint-Kwintenspoort of de Proefstraatpoort (12e eeuw – 1754) was een stadspoort in de oudste ringmuur van Leuven (België). Ze was gelegen in de Naamsestraat, op het hoogste punt van deze straat, Hoge Heuvel genoemd. Het was een binnenpoort omdat er een tweede ringmuur, meer recenter, in een brede cirkel rond de stad lag vanaf de 14e eeuw.

## Historiek

Destijds deelde deze poort de Naamsestraat in in 2 straten: centraal in de stad lag de Proefstraat of Prooststraat, genoemd naar de proost van de Sint-Pieterskerk; vandaar de naam Proefstraatpoort. Het tweede deel van de Naamsestraat, van de poort tot de buitenste ringmuur, was de Heversestraat. In dit tweede deel bevindt zich de Sint-Kwintenskerk, vandaar de naam. Aan de Sint-Kwintensbinnenpoort takte de Parkstraat (richting abdij van Park) zich af van de Heversestraat (richting Heverlee).
De Proefstraatpoort bestond al toen de Leuvenaars de eerste ringmuur bouwden in de 12e eeuw. Zij is dus ouder dan de oudste ringmuur. Het middeleeuws verhaal dat de Noormannen de poort bouwden (9e eeuw) is onjuist, zoals ook verhaald werd over de nabij gelegen Wolvenpoort in de Schapenstraat. De Proefstraatpoort was gebouwd van ijzersteen. Boven de poort waren er twee verdiepen. De constructie was halfcirkelvormig met de cirkel naar de buitenzijde toe.
De poort verloor haar belang toen in de 14e eeuw een grotere ringmuur rond de stad werd aangelegd en de poort een binnenpoort werd. Dit nam niet weg dat in 1363 de stad restauratiewerken liet uitvoeren: meester-metsers Henric Samme en Janne van Hove waren de uitvoerders. In de 15e eeuw volgde nog een restauratie, de laatste restauratie van de Sint-Kwintensbinnenpoort. Ondanks deze werken was de poort eigenlijk aan het verkrotten.
In 1754, ten tijde van de Oostenrijkse Nederlanden, besliste de stad de ruïne af te smijten. Aan de rechter zijde (zie prent) vergrootte Lambert Vol zijn tuin en bouwde met de stenen van de poort een Calvarie (1755). De Calvarie bestaat nog steeds. Ze is erkend erfgoed en staat in de Naamsestraat, op haar hoogste punt, ook wel Hoge Heuvel genoemd.
Aan de linker zijde (zie prent) werd het Hoge Heuvelcollege van de Hollandse Zending belangrijk uitgebreid. Ook hier mochten de Hollandse geestelijken de stenen van de poort hergebruiken. Ze moesten wel van de stad een ring inmetselen in de muur, iets dat nog steeds te zien is. Het stadsbestuur wou, in geval van nood, de ring gebruiken om met kettingen de Naamsestraat af te sluiten. Dit is nooit gebeurd.
* ↑ Mondelaers, Lydie; Claartje Verloove, Naamsestraat. Inventaris Onroerend Erfgoed. Onroerend Erfgoed. Gearchiveerd op 10 april 2019.
* ↑ (fr) Van Even, Edward (1895). Louvain dans le Passé et dans le Présent. Auguste Fonteyn, Leuven, "La Porte de Saint-Quentin", blz 120-122.
# Opisthoxia transversata

Opisthoxia transversata is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Warren.
# Opisthoxia saturaria

Opisthoxia saturaria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1923 door Schaus.
# Opisthoxia salubaea

Opisthoxia salubaea is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Dyar.
# Sincerità

Sincerità kan verwijzen naar:
* Sincerità (album van Riccardo Cocciante), album uit 1983
** Sincerità (Riccardo Cocciante), single uit 1984
* Sincerità (album van Arisa), album uit 2009
** Sincerità (single van Arisa), single uit 2009
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sincerità en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Orhangazi (district)

Orhangazi is een Turks district in de provincie Bursa en telt 73.633 inwoners (2007). Het district heeft een oppervlakte van 602,7 km².
De bevolkingsontwikkeling van het district is weergegeven in onderstaande tabel.
| 1997 | 2000 | 2007 |
| 77.338 | 68.902 | 73.633 |
# Sint-Bernarduskerk (Bonaire)

Sint-Bernarduskerk (Papiaments: Parokia San Bernardo) is een kerkgebouw in Kralendijk, Bonaire. Zij bevindt zich in de wijk Playa aan de rotonde "Zusters van Roosendaal", het voormalige Julianaplein. De mis wordt in de lokale taal, Papiaments, opgedragen.
Het huidige kerkgebouw werd gebouwd in 1948 en is gewijd aan Bernardus van Clairvaux. Het bouwwerk valt op door het geel-witte kleurenschema en het driehoekige hoofdgedeelte bekroond met een kruis. Aangrenzend staat een negentien meter hoge klokkentoren, waarvan de klokken dagelijks om 12.00 uur worden geluid volgens de bidtraditie van "Angel di Señor" (ook "Angelus"). Twee eerdere gebouwen ter ere van Sint-Bernardus stonden op dezelfde plek; het eerste gebouw uit 1828 stortte ineen toen het bijna klaar was en nog hetzelfde jaar vond herbouwing plaats met de gratis inzet van landsslaven, eigendom van het gouvernement. Dit tweede gebouw liep in 1877 aanmerkelijk schade op door een zware storm.
De parochie van Playa is de oudste parochie van Bonaire en de derde van de r.k. kerkorganisatie in het gebiedsdeel Curaçao. Zij werd in 1827 gesticht door pater Jacobus Bernardus Eisenbeil en Papa Cornes (1749-1852), die later de eerste pastoor en de eerste koster werden van de Sint-Bernarduskerk.
Bronnen, referenties en voetnoten
* ↑ Church of San Bernardo. Gcatholic.org. Geraadpleegd op 5 augustus 2020.
* ↑ (pap) Klòk ta bati 12or di mèrdia na Misa di Rincon, Boneriano, 19 september 2020. Geraadpleegd 21 september 2020
* ↑ "Katholiek leven op Bonaire", Amigoe, 6 november 1948. Geraadpleegd op 5 augustus 2020.
* ↑ "De jongste ramp Ned. West-Indië", De Tijd, 29 oktober 1877. Geraadpleegd op 5 augustus 2020.
* ↑ "St. Bernardus parochie maakt zich op voor feest", Amigoe, 8 april 1952. Geraadpleegd op 5 augustus 2020.
# Sint-Bernarduskerk (Hazerswoude-Rijndijk)

De Sint-Bernarduskerk, ook wel de Scheepjeskerk genoemd, is een katholieke kerk in de Nederlandse buurtschap Groenendijk in Hazerswoude-Rijndijk (gemeente Alphen aan den Rijn, provincie Zuid-Holland).
De kerk werd in 1855 gebouwd naar een ontwerp van architect W.J. van Vogelpoel. Het is een eenbeukige neogotische kerk.
# Sint-Gregoriuskerk

Sint-Gregoriuskerk kan verwijzen naar:
* Gregoriuskerk (Brunssum)
* Sint-Gregoriuskerk (Buren)
* Sint-Gregoriuskerk (IJmuiden)
* Sint-Gregoriuskerk (Knokke)
* Gregoriuskerk (Kruisland)
* Gregoriuskerk in Zamoskvoretsje
* Gregorius de Grotekerk (Axel)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Gregoriuskerk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Gregoriuskerk (IJmuiden)

De Sint-Gregoriuskerk was een rooms-katholieke kerk aan de Kanaalstraat 226 in IJmuiden.
In 1881 werd besloten tot de bouw van een nieuwe kerk voor de grotendeels katholieke vissers van het dorp. Tot deze kerk gereed was werd enkele jaren lang de mis in de verbouwde bovenverdieping van een kantoor gehouden.
De nieuwe kerk en pastorie werden ontworpen door Evert Margry, een belangrijke leerling van Pierre Cuypers. Hij ontwierp een neogotische kerk, waaraan hij op aandringen van de bisschop nog een toren toevoegde. De bouw van de kerk kostte fl 24.724,00. De kerk werd in 1884 geconsacreerd en gewijd aan Gregorius van Utrecht. In 1901 werd een orgel in de kerk geplaatst.
In de jaren 1970 was het kerkbezoek sterk teruggelopen en zitten er wekelijks nog zo'n 50 gelovigen tijdens de mis. In 1975 brak er brand uit in de verwarmingsruimte. Omdat de kosten voor herstel en noodzakelijk onderhoud van het gebouw te hoog waren geworden werd besloten de kerk te sluiten. Het torenuurwerk uit 1869 werd overgebracht naar de kerk in Uitgeest. Voor de beelden in de kerk was ook belangstelling, maar deze werden door vandalen gesloopt. In 1979 werd de kerk uiteindelijk afgebroken.

## Referentie

* Archieven Parochie Sint Gregorius van Utrecht te IJmuiden
# Opperste stalmeester

De opperste stalmeester (Hongaars: főlovászmester, Duits: Königlicher Oberststallmeister, Latijn: agazonum regalium magistri of magister agazonum) was een hoog koninklijk ambtenaar of grootofficier in het koninkrijk Hongarije vanaf de 13e eeuw. De dragers van dit ambt behoorden tot de echte baronnen van het koninkrijk sinds ongeveer 1220.
De functie is onder andere vergelijkbaar met die van connétable, in Frankrijk met die van connétable van Frankrijk.
# Sint-Jacobus de Meerderekerk

Sint-Jacobus de Meerderekerk of Jacobus de Meerderekerk zijn kerken vernoemd naar Jakobus de Meerdere:
Nederland
* Jacobus de Meerderekerk (Bocholtz), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Den Dungen), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Den Haag), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Egchel), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Enschede, 1864)
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Enschede, 1934), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Haarlemmerliede), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Hunsel), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Roermond)
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Roosteren)
* Jacobus de Meerderekerk (Uithuizen), een rooms-katholieke kerk
* Jacobus de Meerderekerk (Valburg), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Vlissingen), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Zeeland), een rooms-katholieke kerk
België
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Clermont), een rooms-katholieke kerk
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Kapellen)
Frankrijk
* Sint-Jacobus de Meerdere en Sint-Ignatiuskerk, een rooms-katholieke kerk in Ariën-aan-de-Leie
* Sint-Jacobus de Meerderekerk (Kapellebroek), een rooms-katholieke kerk
# Sint-Jacobus-de-Meerderekerk (Lichtervelde)

De Sint-Jacobus-de-Meerderekerk is de parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Lichtervelde, gelegen aan het Kerkplein.

## Geschiedenis

De eerste kerk was vermoedelijk een houten bedehuis, gesticht door de heren van Lichtervelde. Later werd een romaanse kerk gebouwd. De patroonheiligen waren Margaretha en Jakobus de Meerdere. Jakobus de Meerdere werd gekozen omdat Lichtervelde een doorgangsweg was voor de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. In 1197 deed de heer van Lichtervelde afstand van het altaarrecht ten voordele van de Sint-Bertinusabdij in Sint-Omaars.
De parochie werd bevestigd in 1207 en in 1275 schonk Rogier van Lichtervelde het patronaatsrecht aan de abt van Sint-Bertinus. Tijdens de tweede Beeldenstorm in 1584 werd de kerk, uitgezonderd de romaanse toren, verwoest. Omstreeks 1620 werd de kerk hersteld. De kerk had te lijden onder de Frans-Spaanse oorlogen en de Spaanse Successieoorlog, waaraan een einde kwam in 1713. De bevolkingsgroei maakte in 1838 een westelijke uitbreiding van de kerk noodzakelijk. Tussen 1876 en 1879 werd de kerk, die te klein was bevonden, afgebroken om plaats te maken voor de huidige neogotische kerk, gebouwd tussen 1878 en 1880, ontworpen door de Kortrijkse architect Pierre Nicolas Croquison. Na de vernietiging in 1918 werd de kerk in 1922-1923 herbouwd naar het voorbeeld van de neogotische voorganger.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen bouwwerk in neogotische stijl, daterend van 1922-1923. Het is een driebeukige basiliek met voorgebouwde noordwesttoren, voorzien van steunberen en hoektorentjes op de balustrade.

## Interieur

Het interieur is neogotisch, en de altaren zijn in Art deco. Het doopvont is 12e-eeuws en behoort tot de Doornikse doopvonten uitgevoerd in plaatselijke steen. Er zijn twee biechtstoelen uit de 2e helft van de 18e eeuw, de communiebank is van 1722. De preekstoel is in neobarokke stijl en werd vervaardigd in 1863.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Osmia capicola

Osmia capicola is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Friese.
# Sint Antoniessluishoogwaterkering

De Sint Antoniessluishoogwaterkering, voorheen Sint Antoniesluis, Sint Anthoniesluis, Sint Anthonieschutsluis en in de volksmond ook wel Sint Teunissluis, is een sluis (sluis 211) in Amsterdam-Centrum. Langs de kolk ligt de straat Sint Antoniesluis en over de zuidelijke sluisdeuren ligt de brug Sint Anthoniesluis.

## Ligging

De sluis verbindt de Zwanenburgwal met de Oudeschans. De sluis zorgt voor verversing van het water in de Amsterdamse grachten. De sluisdrempels worden wekelijks gebaggerd zodat de sluis goed blijft functioneren.
Het gehele complex ligt in het hart van Amsterdam. Door afbraak is echter veel van de oorspronkelijke bebouwing verdwenen. Karakteristieke bebouwing bestaat uit het Goslerhuisje (rijksmonument) aan de noordoostkant, het Rembrandthuis (eveneens rijksmonument) aan de zuidoostkant en het Pentagon aan de zuidwestkant. Grootste blikvanger van de buurt is echter de Stopera.

## Geschiedenis

De Sint Antoniessluishoogwaterkering werd aangelegd in 1602 als onderdeel van een stadsuitbreiding waarbij onder meer de Lastage, een buitendijks havengebied, bij de stad werd betrokken. Echter op de kaart van Pieter Bast uit 1599 is de sluis al te zien. Twee nieuwe buitensluizen werden aangelegd om het stadswater van het IJ af te schermen: een nieuwe Haarlemmersluis in het Singel aan westkant en de Sint Antoniessluishoogwaterkering aan oostkant. Die waterkering verbond de Sint Antoniesdijk (waarnaar de sluis vernoemd is) met de Jodenbreestraat en regelde de uitstroom van het rivierwater van de Amstel naar het IJ.

## Afbeeldingen

* Kaart van Pieter Bast met brug en sluis midden boven tegen de kadrering aan
* Dubbele ophaalbrug rond 1850
* Sint Antoniesluis rond 1910
* Sluis vanaf de brug, met Goslerhuisje aan de Joden Houttuinen
* De Sint Antoniessluishoogwaterkering volgens BAG via data.amsterdam.nl
* Besluit van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam houdende regels omtrent Naamgeving openbare ruimten (Vaststellen Nieuwebrughoogwaterkering en andere en intrekken Entrepotdokschutsluis). Gemeenteblad (316210). Gemeente Amsterdam (24 december 2019). Geraadpleegd op 10 januari 2020.
* Bruggen van Amsterdam, Sluis 211
* ↑ "Bekende en onbekende namen van bruggen, sluizen", Gemeente Amsterdam, Dienst Infrastructuur Verkeer en Vervoer. Gearchiveerd op 27 september 2013. Geraadpleegd op 6 december 2013.
* 1 2 "Amsterdam CS – Zeeburg", Waterschap Amstel, Gooi en Vecht"
* ↑ "Bestemmingsplan water", Gemeente Amsterdam, Stadsdeel Centrum, mei 2012
* ↑ "Bekende en onbekende namen van bruggen, sluizen", Gemeente Amsterdam, Dienst Infrastructuur Verkeer en Vervoer
# Sint Antoniegorzen

De Sint Antoniegorzen vormen, samen met het Fort Sabina Henrica, een natuurgebied van 91 ha dat in bezit is van Staatsbosbeheer. Het gebied ligt enkele km ten zuidwesten van Willemstad en ten westen van Helwijk.
Het gebied vormt een overblijfsel van een getijdengors, die tegenwoordig in gebruik is als grasland. Hier leven veel weidevogels, zoals grutto, tureluur, kievit en patrijs, en verder slobeend en zomertaling. Voorts is het een pleisterplaats voor de brandgans.
Op de kaden en dijken van het gebied vindt men echte kruisdistel, gele morgenster, grote bevernel en bevertjes.