OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Offersteen

Een offersteen is een bijzonder gevormde of vormgegeven steen. Offerstenen komen over de hele wereld voor.
In de negentiende en twintigste eeuw werd een bloedig offer-ritueel van de Germanen verbonden aan dit soort stenen in Noord-Europa. Er zijn hier echter geen bewijzen voor. In de archeologie zijn napjesstenen bekend. Ook bepaalde hunebedden zijn als offersteen bekend.

## Voorbeelden

Voorbeelden van offerstenen zijn:
* de offersteen bij de kerk van Neutz-Lettewitz
* de offersteen bij de kerk in Borne (Overijssel)
* de voormalige offersteen Härjakivi in Suur-Pahila
* de zwerfsteen voor de Sint-Lambertuskerk (Heemse)
* de offersteen bij Rae
* de bloedsteen bij landgoed Kernhem
* de offersteen van Kuusalu
* de Keltische offersteen van Maria Taferl
* de offersteen (thans gebruikt als altaar; Mars Camulus-Weihestein) in de Rindern
* de offersteen bij de Hexentanzplatz
* Matthiesings Opferstein nabij Großsteingrab Wiemelsberger Steine
* de katoda (Marapu)
* de offersteen op de riva ("Fidasiana") bij Ambohimanga
* offerstenen bij Ganuenta, opgedragen aan Nehalennia (godin)
* een in 1968 gevonden Romeinse offersteen bij Roermond
* offerstenen op Rügen
* de Koedepsta, een offersteen uit de dolmencultuur van de Westelijke Kaukasus
* Alte Taufe
* Heidenopferstein op de Staffelsberg
* de Hollener Opferstein
* de offersteen bij Wüsten (Bad Salzuflen)
* de offersteen bij Väkra

## Plaatsnamen

* Harich zou verwijzen naar een steenhoop dat een offersteen zou zijn geweest, afgeleid van het Germaanse woord harug.
* Hargen wordt ook in verband gebracht met
* Chimalistac zou plaats van de offersteen kunnen betekenen

## Hunebedden

De volgende hunebedden worden in verband gebracht met offerstenen:
* D17 (hunebed)
* D18 (hunebed)
* Großsteingrab Marienborn 1
* Het hunebed Opferstein bij Albersdorf, ca. 1895
* Het hunebed Opferstein bij Birkenmoor, ca. 1895

## Volksgeloof

Een Piskie (een soort fee) wordt in verband gebracht met dansen bij de offerstenen.

## Afbeeldingen

* Heidenopferstein op de Staffelsberg
* Großsteingrab Marienborn 1
* de offersteen bij Wüsten (Bad Salzuflen)
* Karbouw bij een offersteen tijdens een dodenfeest van de Toraja in een dorp bij Rantepao, Wereldmuseum Amsterdam
* Twee mannen bij een offersteen (watoe wangkoek) in de Zandzee Tenggergebergte Oost-Java
* Mathiesings Opferstein
* Saksische offersteen voor de Sint-Lambertus of Witte Kerk in Heemse.
* Offersteen afgebeeld op het wapen van Anderlingen
* De Opferstein op het wapen van Meckelstedt
* De Opferstein op het wapen van Schwienau
* Afbeelding van een offersteen voor Eponia
* Detail van Großsteingrab Opferstein Marienborn
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Opferstein op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ Prehistorische offersteen teruggeplaatst bij Oude Kerk in Borne: "Gebeurtenis van historisch belang". www.rtvoost.nl (20 oktober 2023). Geraadpleegd op 21 oktober 2023.
# Offerplengsters (Aischylos)

Offerplengsters (Grieks: Χοηφόροι, Latijn: Choephori) is een tragedie van de Griekse tragediedichter Aischylos, en vormt het tweede deel van diens trilogie Oresteia. Agamemnon is het voorgaande deel, en Eumeniden het vervolg.

## Korte inhoud

In het paleis van Argos woont Klytaimnestra samen met Aigisthos. Klytaimnestra heeft er Agamemnon voor verraden en woont nu samen met haar nieuwe minnaar. Ze krijgt een nachtmerrie waarin ze een slang baart. De slang drinkt van haar borst, maar er komt niet alleen melk, maar ook bloed uit. Zij denkt dat dit een voorbode van de wraak van de goden is. Om zich met de goden te verzoenen stuurt ze haar dochter Elektra naar het graf van Agamemnon om daar een plechtigheid te houden. Hiermee hoopt ze de goden gerust te stellen. Een groep vrouwen (het koor) helpt haar bij het offer.
Wanneer Elektra naar het graf van haar vader toe gaat, ziet ze tijdens de plechtigheid dat er een afgesneden pluk haar op het graf ligt. Zij weet niet van wie het is en denkt dat het van Orestes is. Even later komt Orestes tevoorschijn en hij laat zien dat zijn haar op het graf lag. Elektra is erg blij, want haar enige hoop op wraak is teruggekeerd. Orestes was namelijk verbannen, maar moest terugkomen en wraak nemen omdat hij dat van het orakel in Delphi hoorde. Hij vergelijkt zichzelf met de slang uit de droom van Klytaimnestra. Hij verzint samen met Elektra een plan voor wraak.
Orestes weet alleen niet zeker of hij zijn eigen moeder moet doden, want dat is moedermoord. Hij wil wel graag wraak nemen, en dus zit hij met een dilemma. Hij wordt begeleid door de god Apollo en door zijn vriend Pylades. Zij gaan zich voordoen als reizigers die met nieuws komen en graag in het paleis willen blijven slapen. Ze vertellen dat ze van een voorbijganger hebben gehoord dat Orestes is gestorven. Wanneer Klytaimnestra hoort dat Orestes dood is, roept ze Aigisthos, omdat hij het nieuws ook moet horen. Zodra Aigisthos komt, doodt Orestes eerst Aigisthos, daarna zijn eigen moeder. Wanneer hij weer uit het paleis komt, wordt hij opgejaagd door de Erinyen. Alleen hij kan ze zien, en hij vlucht weg voor hun wraak. De Erinyen jagen hem wel op, maar niet zijn moeder, omdat hij een veel ergere misdaad heeft begaan dan zijn moeder. Zijn moeder heeft namelijk "gewoon" een moord gepleegd, Orestes heeft iemand van zijn eigen familie vermoord, wat veel erger is.

## Nederlandse vertalingen

* 1878 – Hendrik van Herwerden – De Choephoroi, of het Lijkenoffer
* 1882 – Allard Pierson (bewerking) – De Orestie van Eschylus
* 1889 – A.H.G.P. van den Es – Choëphoren
* 1899 – Willem Hecker – De Choëphoren
* 1903 – L.A.J. Burgersdijk – De offerplengsters
* 1917 – P.C. Boutens – Doodenoffer
* 1957 – Emiel De Waele (herzien 1975) – De offerplengsters
* 1970 – Dr. J.C.B. Eykman – Het Dodenoffer
* 1995 – Marietje d'Hane-Scheltema – Offervrouwen
* 1995 – Gerard Koolschijn – Dodenoffer
* 2006 – Herman Altena – Dodenoffer
* 2024 – Patrick Lateur – Offerplengsters
# Oberea infranigra

Oberea infranigra is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Breuning.
# Oberea humeralis

Oberea humeralis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Gressitt.
# Oberea infranigrescens

Oberea infranigrescens is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Breuning.
# Tanimbardwerghoningeter

De tanimbardwerghoningeter (Myzomela boiei) is kleine endemische vogel uit het tropisch laagland regen- en mangrovebos van een paar eilanden uit de groep van de Banda- en Tanimbareilanden.
De beschrijving van de vogel werd in 1843 gepubliceerd door Salomon Müller en als eerbetoon vernoemd naar de in 1827 in Nederlands-Indië overleden landgenoot en collega-natuuronderzoeker Heinrich Boie.

## Verspreiding en leefgebied

Er zijn twee ondersoorten:
* M. b. boiei (Müller, S., 1843): de Banda-eilanden.
* M. b. annabellae Sclater, P.L., 1883: Babar en de Tanimbareilanden.

## Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als vrij algemeen op de Tanimbareilanden. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Tanimbardwerghoningeter op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.2).
# Inverell Shire Council

Inverell Shire Council is een Local Government Area (LGA) in de Australische deelstaat New South Wales. Inverell Shire Council telt 15.794 inwoners. De hoofdplaats is Inverell.
# Walvisfabrieksschip

Een walvisfabrieksschip (kortweg fabrieksschip) is een schip dat speciaal is uitgerust voor de verwerking van gedode walvissen tijdens de walvisvaart op volle zee en tevens dient als moederschip voor de vloot vangschepen (jagers). Vandaar dat ook wel de naam walvismoederschip (kortweg moederschip) wordt gebruikt. Verouderd is de naam drijvende traankokerij, aangezien de term "drijvend" de eigen voortstuwing van het schip ontkent en de term "traankokerij" de belangrijke functie als basis (moederschip) voor de vangschepen miskent.
Een walvisfabrieksschip is de spil in het web van de zogenaamde "pelagische walvisvaart', waarbij de jacht op en vangst en verwerking van walvissen door een vloot van schepen op volle zee plaatsvond. Deze schepen kwamen in gebruik aan het begin van de 20e eeuw, voor die tijd werden de walvissen naar land gesleept voor verdere verwerking. Voor de vangst zorgden kleine, snelle en wendbare vangschepen met harpoenkanonnen voor op het schip. Zogenaamde boeiboten vervoerden de gedode walvis vervolgens naar een groot fabrieksschip, waar de verwerking plaatsvond en de uit de walvis gewonnen bestanddelen werden opgeslagen. Aanvankelijk bleef de gedode walvis langs het schip liggen tot in 1925 de slipway werd geïntroduceerd, via een gat in de achtersteven werd de hele walvis aan boord gelierd en daar verder verwerkt. Een tanker verzorgde tussentijds de bevoorrading van brandstof en de afvoer van walvistraan tussen het fabrieksschip en het vasteland. Vanaf het fabrieksschip werden de ontvangen voorraden weer verdeeld over de vangschepen.
De enige twee walvisfabrieksschepen die onder Nederlandse vlag hebben gevaren waren de Willem Barendsz (I) en Willem Barendsz (II) van de Nederlandsche Maatschappij voor de Walvischvaart (NMW).
# Trox pusillus

Trox pusillus is een keversoort uit de familie beenderknagers (Trogidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1908 door Péringuey.
# Tricoma elongata

Tricoma elongata (synoniem: Desmoscolex elongatus Panceri, 1876) is een rondwormensoort uit de familie van de Desmoscolecidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1876 door Panceri. De soort komt voor in zeewater.
Tricoma elongata is een zeer kleine rondworm. Het lichaam loopt naar elk uiteinde taps toe en heeft een aantal duidelijke ribbels (synlofe). Op de kop zitten vier setae en op sommige ribbels zitten er een paar aan de buikzijde. De twee pigmentvlekken tussen de vierde en vijfde ribbels zijn ogen. De rondworm beweegt het lichaam net als een spanrups door een lus te maken, maar ze kunnen ook met hun setae kruipen. De gespierde slokdarm komt uit in een rechte darm met aan het eind de anus. De mannelijke rondworm heeft een enkelvoudig testis en twee chitineuze spicula. De eierstok is ook enkelvoudig met een opening voor de anus.
* ↑ Vincx, M. (2012). Tricoma elongata (Panceri, 1876). In: Deprez, T. et al. (2005). NeMys. World list of free-living nematodes. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=121169
* ↑ Gutenberg DESMOSCOLECIDA Desmoscolex elongatus
# Tropheus moorii

Tropheus moorii is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de cichliden (Cichlidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Boulenger.
* ↑ (en) Tropheus moorii op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Tropheus moorii. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Trophimus van Arles

Trophimus, ook wel Saint-Trophime of Trophimus van Arles genoemd, is een katholieke heilige.
Trophime wordt voor het eerst genoemd in een brief van paus Zosimus uit 417. Daarin noemt de paus "de door de Heilige Stoel naar Gallië gestuurde Trophimus" een "bron van het ware geloof". De brief sprak zich uit ten gunste van Patroclus, bisschop van Arles. De komst van Trophimus moet worden gezien tegen de achtergrond van de strijd tegen het door de Gothen, zij beheersten Arles, aangehangen arianisme. Trophimus was volgens de legende de eerste bisschop van Arles. Wanneer dat waar zou zijn moet de eerdere bisschopsbenoeming van Patroclus als ongeldig worden beschouwd.
De naamdag van Sint Trophimus is 29 december in de Rooms-Katholieke Kerk en 4 januari in de oosters-orthodoxe kerken. De attributen van Trophimus zijn twee ogen op een kussen en twee leeuwen. In de kunst wordt de bisschop ook met uitgestoken ogen afgebeeld. Men bidt tot Trophimus tegen droogte, voor de voorspoed van Arles en voor kinderen.
De traditie van de kerk stelt dat in het jaar 251 tijdens de regering van keizer Decius en Herennius Etruscus zeven bisschoppen door paus Fabianus naar Gallië werden gezonden. Het zouden Gatianus van Tours, Trophimus van Arles, Paulus van Narbonne, de heilige Saturninus van Toulouse, de heilige Dionysius van Parijs, Austromonius van Clermont en de heilige Martialis van Limoges.
De oudste gestaafde bron over Trophimus is uit 450. Een officiële deputatie naar paus Leo de Grote stelde dat Trophimus door Petrus naar Arles zou zijn gezonden. Dat plaatst Trophimus in de eerste helft van de eerste eeuw na Christus. De Arlesisanen moeten zich ofwel hebben vergist of zij hebben geprobeerd om Arles ten onrechte voor te stellen als de oudste bisschopszetel van Frankrijk.
De achtergrond voor het misverstand kan zijn dat de Arlesianen twee mannen met de naam Trophimus hebben verwisseld; de Trophimus uit de Handelingen van de Apostelen die een metgezel van Paulus was en de marteldood stierf en de bisschop uit de late derde eeuw.
In de 12e eeuw werd een kerk in Arles boven een oudere crypte gebouwd. Deze Sint Trophimus is een van de mooiste romaanse kerken in Frankrijk. De naam Trophime is een populaire jongensnaam in de Provence.
# Waku Waku Sonic Patrol Car

Waku Waku Sonic Patrol Car is een arcadespel uit de Sonic the Hedgehog-franchise. Het spel werd in december 1991 uitgebracht.
Het spel was vooral gericht op kinderen.

## Verhaal

In het spel speelt Sonic de rol van een politieagent die stad veilig moet houden van Dr. Eggman. Hij rijdt in een politiewagen rond.

## Gameplay

In plaats van een doorsnee arcademachine bestaat de console van het spel uit een speelgoedwagen gelijk aan het model dat Sonic in het spel bestuurt. Spelers kunnen hierin gaan zitten om het spel te spelen. Doel van het spel is Eggman opsporen en zijn wagen vernietigen door erop te springen.
Sturen vindt plaats met een stuurwiel in de auto. Verder zit er een knop waarmee de speler Sonic uit de wagen kan laten springen om Eggman te bevechten.
De wagen zelf beweegt deels met de auto op het scherm mee.
Het spel gebruikt de achtergrondmuziek van de Green Hill Zone in Sonic the Hedgehog.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Waku Waku Sonic Patrol Car op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Saint-Amand (Fleurus)

Saint-Amand is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse stad Fleurus. Saint-Amand-lez-Fleurus was een zelfstandige gemeente, tot ze bij de gemeentelijke herindeling van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Fleurus.

## Chassart

Chassart is een gehucht in Saint-Amand. Een befaamde Belgische jenever is genoemd naar deze buurtschap. Ook de naam van de adellijke familie Dumont de Chassart verwijst naar deze plaats.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december

## Bezienswaardigheden

* De Église Saint-Amand

## Externe link

* Website van de gemeente
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Chassart op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Saint-Laurent-l'Abbaye

Saint-Laurent-l'Abbaye is een gemeente in het Franse departement Nièvre (regio Bourgogne-Franche-Comté) en telt 237 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Cosne-Cours-sur-Loire.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Laurent-l'Abbaye bedraagt 1,4 km², de bevolkingsdichtheid is 168,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Laurent-l'Abbaye met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Vroejr Galstjan

Vroejr Ezekielovitsj Galstjan (Armeens: Վրույր Եզեկիելի Գալստյան) (Jerevan, 3 maart 1924 – aldaar, 10 juli 1996) was een Armeens kunstschilder. Hij werd beïnvloed door meesters als Vincent van Gogh en Paul Cézanne.

## Biografie

Galstjan tekende al graag als hobby en in 1958 volgde hij een voorbereidende studie op het Panos Terlemezian College voor Schone Kunsten. Hier ontmoette hij de kunstenaar en leraar Vahram Gaifejian.
Vervolgens ging hij van 1959 tot 1964 voor studie naar het Instituut voor Schone Kunsten en Theater in Jerevan. Een grote invloed op zijn artistieke werk hadden kunstschilder Martiros Sarian en beeldhouwer Jervand Kotsjar, die hij persoonlijk kende. Verder werd hij beïnvloed door het werk van de meesters Vincent van Gogh en Paul Cézanne.
In 1968 werd hij opgenomen als lid van de Kunstenaarsbond van de Sovjet-Unie, die van zijn werk in 1983 een individuele expositie hield. Zelf exposeerde hij al sinds 1962 in zowel Armenië als de rest van de Sovjet-Unie. Maar ook hield hij exposities buiten het Oostblok, zoals in Frankrijk, Portugal en Argentinië. Postuum verschenen er enkele boeken over zijn werk en leven.
Zijn werk bevindt zich tegenwoordig in talrijke privécollecties over de hele wereld, waaronder in een grote collectie in München. In Armenië wordt zijn werk vertoond in het Museum voor Moderne Kunst en de Nationale Galerij van Armenië, beide in de hoofdstad Jerevan, en in de museums van onder meer Dzjermoek en Hrazdan. In Moskou wordt het vertoond in de Staatsgalerij Trtetyakov en het Museum voor Oriëntaalse Kunst.

## Galerij

* Martiros Sarian (1977)
* In je dromen (1973)
* Stilleven met theepot (1964)
* Sero Khanzadyan (1974)
* Sayat-Nova (1964)
* Jeghisje Charents (1964)

## Literatuur

* Vruir (2006) Henrik Igitian (Russisch, Engels en Armeens) ISBN 978-9994101535
* Вруйр Галстян / Vruir Galstyan (2008) Ellen Gayfejyan (Russisch, biografie in Engels en Armeens) ISBN 978-9939532165
* Modern Art Museum of Yerevan, biografie
* Kristina Lazaryan, biografie
* Gemeinsame Normdatei: 1016988818
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7337 5437
* Library of Congress Control Number: no2009202915
* Virtual International Authority File: 103591847
* WorldCat (via VIAF): 103591847
# Vroegste gitje

Het vroegste gitje (Cheilosia fasciata) is een vliegensoort uit de familie van de zweefvliegen (Syrphidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1853 door Schiner & Egger.
# Réserve naturelle régionale du marais de Condette

Het Réserve naturelle régionale du marais de Condette is een regionaal natuurreservaat in de tot het departement Pas-de-Calais behorende gemeente Condette.
Het gebied heeft een oppervlakte van 35 ha en herbergt tal van vochtige biotopen. Er is het Lac des Miroirs met vochtige oevers, er zijn graslanden en houtopstanden van verschillende ouderdom en dichtheid. Hierdoor is een mozaïek aan biotopen ontstaan welke tot een hoge mate van biodiversiteit leiden.
De plantenwereld kent soorten als grote boterbloem, muizendoorn (Ruscus aculeatus), wateraardbei en koningsvaren.
De dierenwereld kent meer dan 80 vogelsoorten, zowel broedvogels als doortrekkers. Er komen 12 zoogdiersoorten voor, waaronder de eekhoorn en de vale vleermuis. 7 soorten amfibieën werden waargenomen, namelijk gewone pad, bruine kikker, boomkikker, vuursalamander, alpenwatersalamander, kleine watersalamander en vinpootsalamander.
Een deel van het gebied is toegankelijk voor wandelaars.

## Externe link

* (nl) Marais de Condette Sentiers du Marais et des Etangs (op website van Office du Tourisme Pays de Calais)
* (fr) Réserve Naturelle Régionale du Marais de Condette (op de website van Eden 62)
# Wanambi

Wanambi is een mythologische slang die in de mythologie van de Australische Aboriginals in een waterhol dicht bij de hoogste rots van Kata Tjuṯa, Wanambi-pidi leeft. De haren van de slang zijn de donkere lijnen op de oostkant van de rots. De wind die door de vele gaten van de rots waait is zijn adem. Als de slang erg boos is zwelt deze aan tot een orkaan.
# Saint-Bonnet-Briance

Saint-Bonnet-Briance is een gemeente in het Franse departement Haute-Vienne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 486 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Limoges.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Bonnet-Briance bedraagt 29,3 km², de bevolkingsdichtheid is 16,6 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Bonnet-Briance met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Saint-Bonnet-de-Chavagne

Saint-Bonnet-de-Chavagne is een gemeente in het Franse departement Isère (regio Auvergne-Rhône-Alpes) en telt 552 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Grenoble.
* Centrum

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Bonnet-de-Chavagne bedraagt 15,1 km², de bevolkingsdichtheid is 36,6 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Bonnet-de-Chavagne met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Saint-Bonnet-de-Condat

Saint-Bonnet-de-Condat is een gemeente in het Franse departement Cantal (regio Auvergne-Rhône-Alpes) en telt 117 inwoners (2009). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saint-Flour.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Bonnet-de-Condat bedraagt 17,4 km², de bevolkingsdichtheid is dus 6,7 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Bonnet-de-Condat met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Saint-Ouen-sur-Gartempe

Saint-Ouen-sur-Gartempe is een gemeente in het Franse departement Haute-Vienne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 227 inwoners (2011). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bellac.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Ouen-sur-Gartempe bedraagt 22,0 km², de bevolkingsdichtheid is 10,3 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Ouen-sur-Gartempe met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Saint-Ouen-la-Thène

Saint-Ouen-la-Thène (tot 2013: Saint-Ouen) is een gemeente in het Franse departement Charente-Maritime (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 140 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saint-Jean-d'Angély.

## Geografie

De oppervlakte van Saint-Ouen-la-Thène bedraagt 7,0 km², de bevolkingsdichtheid is 20,0 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Saint-Ouen-la-Thène met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# SIM (Milaan)

SIM is een historisch merk van bromfietsen.
De bedrijfsnaam was: Societa Italiana Motori, Milano.
In 1955 begonnen enkele werknemers van Motom dit Italiaanse merk. Ze maakten de Pegaso bromfiets met een 48cc-viertaktmotor met hangende cilinder. Er was geen verband met SIM in Reggio Emilia.
Andere merken met de naam SIM, zie SIM (Bradfield St George) - SIM (Reggio Emilia).
# SIPRNet

Secret Internet Protocol Router Network (SIPRNet) is een systeem van computernetwerken dat gebruikt wordt door het Amerikaans Ministerie van Defensie en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken om geclassificeerde informatie te versturen (tot en met de classificatie SECRET). Hieronder vallen ook de zogenaamde diplomatieke telexen, de zogenaamde cables.