OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Soanierana Ivongo (stad)

Soanierana Ivongo is een stad in Madagaskar, gelegen in de regio Analanjirofo. De stad telt 37.168 inwoners (2005).

## Geschiedenis

Tot 1 oktober 2009 lag Soanierana Ivongo in de provincie Toamasina. Deze werd echter opgeheven en vervangen door de regio Analanjirofo. Tijdens deze wijziging werden alle autonome provincies opgeheven en vervangen door de in totaal 22 regio's van Madagaskar.

## Infrastructuur

Naast het basisonderwijs biedt de stad zowel middelbaar als hoger onderwijs aan. Tevens beschikt de stad over haar eigen luchthaven en een haven.

## Economie

Landbouw biedt werkgelegenheid aan 80% van de beroepsbevolking. Het belangrijkste gewassen in Soanierana Ivongo zijn kruidnagel en lychee, terwijl andere belangrijke producten koffie, rijst en vanille betreffen. In de dienstensector werkt 15% van de bevolking. Daarnaast werkt 5% van de bevolking in de visserij.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Soalala op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ City Population Madagascar Mongabay.com. Geraadpleegd op 7 april 2014.
# Soji Yamamoto

Sōji Yamamoto (Japans: 山本 草二, Yamamoto Sōji) (Nagano, 25 februari 1928 – 19 september 2013) was een Japans rechtsgeleerde. Hij was hoogleraar aan verschillende universiteiten en van 1996 tot 2005 rechter bij het Internationaal Zeerechttribunaal.

## Levensloop

Yamamoto studeerde in 1953 af in de rechten aan de Universiteit van Tokio.
Van 1955 tot 1961 was hij wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit van Kumamoto en aansluitend tot 1967 hoogleraar internationaal recht aan de International Christian University in Tokio. In 1969 promoveerde hij tot doctor in de rechten. Hierna werkte hij als hoogleraar aan de Universiteit van Tōhoku en de Sophia-universiteit. Van 1973 tot 1983 was hij in dienst van het ministerie van Post en Telecommunicatie.
Na zijn pensionering werd hij van 1996 tot 2005 rechter van het Internationaal Zeerechttribunaal in Hamburg. Sinds 2000 was hij daarnaast lid van het Permanente Hof van Arbitrage in Den Haag. Yamamoto bracht verschillende publicaties voort. Hij was sinds 1976 lid en van 1988 tot 1991 president van het Japanse genootschap van internationaal recht.
Yamamoto overleed op 19 september 2013 op 85-jarige leeftijd.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Sōji Yamamoto op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (en) Persbericht van het Internationaal Zeerechttribunaal 20 september 2013, laatst geraadpleegd op 30 augustus 2015.
* CiNii: DA00484381
* Gemeinsame Normdatei: 13974018X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8244 3921
* Library of Congress Control Number: n82044566
* Bibliotheek van het Japanse parlement: 00093536
* Système universitaire de documentation: 243868839
* Virtual International Authority File: 60422815
* WorldCat (via VIAF): 60422815
# Solomys salebrosus

Solomys salebrosus is een knaagdier uit het geslacht Solomys dat voorkomt op Bougainville in oostelijk Papoea-Nieuw-Guinea en Choiseul in de noordelijke Salomonseilanden. Daarnaast zijn er fossielen bekend uit Buka, een kleiner eiland bij Bougainville. Er zijn dertig exemplaren bekend. Op Choiseul wordt hij "bogere" genoemd, in het Buin-gebied op Bougainville "kamaide".
Deze soort heeft een bruine rug en korte voeten. De kop-romplengte bedraagt 225 tot 328 mm, de staartlengte 238 tot 250 mm, de achtervoetlengte 47 tot 50,5 mm, de oorlengte 18,4 tot 20,7 mm en het gewicht 290 tot 460 gram.
Solomys ponceleti · Solomys salamonis · Solomys salebrosus · Solomys sapientis · Solomys spriggsarum
# Solomys

Solomys is een geslacht van knaagdieren uit de Salomonseilanden. Ze komen (of kwamen) voor op alle belangrijke eilanden, behalve Guadalcanal. Er bestaan vijf beschreven soorten van, waarvan er waarschijnlijk twee uitgestorven zijn. De geslachtsnaam Solomys verwijst naar de Salomonseilanden, met het Griekse woord μυς (muis). Dit geslacht is het nauwste verwant aan onder andere Uromys en Melomys, waarmee het de Uromys-divisie vormt.
Ze worden 187 tot 330 mm lang (de grootste soort is S. ponceleti) en hebben een staart van 190 tot 365 mm lang, een achtervoet van 39 tot 77 mm en een oor van 17,4 tot 27 mm. Ze wegen 290 tot meer dan 1000 gram. Vrouwtjes zijn iets groter dan mannetjes.
Het is het enige endemische knaagdiergeslacht van de Salomonseilanden (Bougainville, waar ze ook voorkomen, hoort politiek bij Papoea-Nieuw-Guinea, maar onder andere biogeografisch bij de Salomonseilanden).
Het geslacht heeft de volgende soorten:
* Solomys ponceleti (Bougainville, Choiseul, fossiel op Buka)
* Solomys salamonis (Nggela Sule in de Florida-eilanden)
* Solomys salebrosus (Bougainville, Choiseul, fossiel op Buka)
* Solomys sapientis (Makira, waarschijnlijk ooit op Malaita en San Cristobal)
* Solomys spriggsarum (fossiel op Buka)
Abditomys · Abeomelomys · Aethomys · Anisomys · Anonymomys · Apodemus · Apomys · Archboldomys · Arvicanthis · Baiyankamys · Bandicota · Batomys · Berylmys · Bullimus · Bunomys · Canariomys · Carpomys · Chiromyscus · Chiropodomys · Chiruromys · Chrotomys · Coccymys · Colomys · Conilurus · Coryphomys · Crateromys · Cremnomys · Crossomys · Crunomys · Dacnomys · Dasymys · Dephomys · Desmomys · Diomys · Diplothrix · Echiothrix · Eropeplus · Golunda · Grammomys · Hadromys · Haeromys · Hapalomys · Heimyscus · Hybomys · Hydromys · Hylomyscus · Hyomys · Kadarsanomys · Komodomys · Lamottemys · Leggadina · Lemniscomys · Lenomys · Lenothrix · Leopoldamys · Leporillus · Leptomys · Limnomys · Lorentzimys · Macruromys · Madromys · Malacomys · Mallomys · Malpaisomys · Mammelomys · Margaretamys · Mastacomys · Mastomys · Maxomys · Melasmothrix · Melomys · Mesembriomys · Micaelamys · Microhydromys · Micromys · Millardia · Muriculus · Mus · Mylomys · Myomyscus · Nesokia · Nesoromys · Nilopegamys · Niviventer · Notomys · Oenomys · Palawanomys · Papagomys · Parahydromys · Paraleptomys · Paramelomys · Paruromys · Paulamys · Pelomys · Phloeomys · Pithecheir · Pithecheirops · Pogonomelomys · Pogonomys · Praomys · Protochromys · Pseudohydromys · Pseudomys · Rattus · Rhabdomys · Rhynchomys · Saxatilomys · Solomys · Sommeromys · Spelaeomys · Srilankamys · Stenocephalemys · Stochomys · Sundamys · Taeromys · Tarsomys · Tateomys · Thallomys · Thamnomys · Tokudaia · Tonkinomys · Tryphomys · Uromys · Vandeleuria · Vernaya · Xenuromys · Xeromys · Zelotomys · Zyzomys
# Smeltkroes (sociologie)

Een smeltkroes is een vermenging van culturen tot een aparte (sub-)cultuur. Het begrip stamt uit de Verenigde Staten, waar in de steden een aparte cultuur ontstond uit de vele culturen van immigranten en subculturen. Voor multi- en interculturalisten geldt het als ideaal. Een melting pot ontstaat in een multiculturele samenleving. De culturen van etnische minderheid vermengden zich met de hoofdcultuur in het land. Hierdoor zal het land één cultuur gaan kennen die grotendeels gevormd is uit deze cultuur. Deze cultuur verandert doorlopend door de instroom van nieuwe immigranten en tal van interne culturele processen. Het is echter geen Amerikaans verschijnsel alleen.
Het Creools geldt als het type-voorbeeld van een eerste smeltkroes van talen en culturen.
Ook in Europese steden of wijken vormt zich een smeltkroes van culturen, bijvoorbeeld in de Limburgse mijncité's, zelfs met de vorming van een eigen taal, die ook de sporen vertoont van de samenstellende talen. Ook in sommige Parijse voorsteden ontwikkelt zich een subcultuur met vermenging van Franse en Noord-Afrikaanse invloeden.
# Smelt (dier)

De smelt (Hyperoplus lanceolatus) is een straalvinnige zeevis uit de familie van zandspieringen (Ammodytidae).

## Uiterlijk

De vis wordt gemiddeld 32 cm lang (maximaal 40 cm), heeft een lang en slank lichaam en een opvallend lange onderkaak. Op de snuit voor het oog bevindt zich een duidelijke vlek. In het gehemelte zitten twee tanden.

## Leefwijze

De smelt vormt grote scholen in ondiep water boven zandbodems, tot ongeveer 150 meter diep. De vis zwemt vaak met de kop schuin omlaag. Het voedsel bestaat voornamelijke uit visseneitjes en jonge visjes.
De smelt leeft in de noordelijke Atlantische Oceaan: van Spitsbergen tot Portugal, en in de Noordzee en Oostzee.

## Visserij

De smelt is van groot commercieel belang voor de visserij.

## Externe link

* FishBase – Hyperoplus lanceolatus
* Muus, B.J. en P. Dahlström, 1974. Collins guide to the sea fishes of Britain and North-Western Europe.. Collins, Londen, Verenigd Koninkrijk.
* Muus, B.J. en J.G. Nielsen, 1999. Sea fish. Scandinavian Fishing Year Book, Hedehusene, Denemarken.
* Reay, P.J., 1986. Ammodytidae. p. 945-950.
* Chinery, M. et al. 1982. The Natural History. Kingfisher Books, Verenigd Koninkrijk.
* ↑ (en) Smelt op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Smelterville

Smelterville is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Idaho, en valt bestuurlijk gezien onder Shoshone County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 651. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 618, een daling van 33 (-5,1%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 0,8 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 32 km rond Smelterville.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Smelterville op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Smeltkroes

Een smeltkroes is een instrument waarin vaste stoffen tot hoge temperatuur kunnen worden verhit tot boven hun smeltpunt. Meestal wordt het instrument gebruikt om verschillende metalen te legeren. De verhitting kan gebeuren door een vuur, maar ook met elektrische inductie. Door de convectie in de smelt worden de toevoegingen gemengd met het basismateriaal: warm materiaal zet uit, wordt lichter en drijft naar boven, waar het aan lucht koelt. Koud materiaal wordt zwaarder en zinkt naar onder.
# Smidswater 26

Het woonhuis aan het Smidswater 26 is een rijksmonument in art-nouveaustijl. Het woonhuis staat ook bekend als het Lorriehuis, naar de architect en eerste bewoner Petrus Lorrie. Het huis is in 1967 aangewezen als rijksmonument.
In 1896 werden twee panden ingrijpend verbouwd door Johannes Petrus Josephus Lorrie, waarna een woonhuis overbleef. Het linkerdeel is in meer traditionele neogotische stijl, het rechterdeel in art-nouveaustijl. Dit woonhuis werd door Lorrie zelf bewoond, de begane grond gebruikte hij als kantoorruimte. Hij deelde de woning op in stijlen, om zijn klanten te laten zien dat hij beide stijlen beheerste. Kenmerkend zijn voornamelijk de art-nouveau-interieurelementen uit de 19e eeuw, die nog steeds behouden zijn. Ook het archief van de familie is goed bewaard gebleven. De familie bleef in het huis wonen en het pand is gerestaureerd in 2010-2012.
De glas-in-loodramen zijn gemaakt door E.W.F. Kerling.
* Informatie over rijksmonumentnummer 17986
* Botine Koopmans: Rijk van Binnen, Beelden van het Haagse interieur, 2008

## Referenties

* ↑ Koopmans, Botine (1994). Architectuur en stedebouw in Den Haag | 1850-1940. Waanders Uitgevers, Zwolle, p. 91. ISBN 978-90-6630-476-5.
* ↑ 's-Gravenhage (Den Haag) - Smidswater 26 - Huis van Lorrie | Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. kennis.cultureelerfgoed.nl. Geraadpleegd op 16 juni 2024.
* ↑ Rosenberg, H.P.R., Vaillant, E.C.; Valentijn, D. (1988). Archtectuurgids Den Haag – 1800-1940. SDU Uitgevers, 's-Gravenhage, pp. 95-96. ISBN 978-90-12-05508-6.
* ↑ Smidswater 26 | Den Haag. www.monumentenzorgdenhaag.nl. Geraadpleegd op 16 juni 2024.
# Song of Myself (Walt Whitman)

Song of Myself is een bekend gedicht van de Amerikaanse dichter Walt Whitman, dat is opgenomen in zijn bundel Leaves of Grass. Whitman stelt zich in dit gedicht voor als de symbolische vertegenwoordiger van gewone mensen. Leaves of Grass werd commercieel een mislukking, maar recensenten erkenden de originaliteit ervan als een gedurfde nieuwe stem in de Amerikaanse poëzie.

## Publicatiegeschiedenis

Het gedicht werd in 1855 eerst gepubliceerd zonder indeling, als eerste van twaalf titelloze gedichten. Van de eerste uitgave van Leaves of Grass moest Whitman zelf de kosten dekken. In de tweede editie uit 1856 droeg het de titel Poem of Walt Whitman, an American, wat in de derde editie in 1860 werd ingekort tot Walt Whitman. De indeling in 52 genummerde secties (die mogelijk het aantal weken in een jaar weerspiegelt) dateert uit de vierde editie van 1867. Pas met de uitgave van 1891-1892 kreeg het de definitieve titel Song of Myself.

## Fragment (openingsregels)
### Song of Myself

    1.
    I celebrate myself, and sing myself,
    And what I assume you shall assume,
    For every atom belonging to me as good belongs to you.
    I loafe and invite my soul,
    I lean and loafe at my ease observing a spear of summer grass.
    My tongue, every atom of my blood, form’d from this soil, this air,
    Born here of parents born here from parents the same, and their parents the same,
    I, now thirty-seven years old in perfect health begin,
    Hoping to cease not till death.
    Creeds and schools in abeyance,
    Retiring back a while sufficed at what they are, but never forgotten,
    I harbor for good or bad, I permit to speak at every hazard,
    Nature without check with original energy.

### Lied van mezelf

    (Vertaling: Jules Grandgagnage)
    1.
    Ik vier mezelf, bejubel mezelf,
    en wat ik ontvang, ontvang jij ook,
    want elk atoom in mij is ook van jou.
    Ik slenter, en nodig mijn ziel uit,
    Ik buig over een halm zomergras die ik op mijn gemak observeer.
    Mijn tong, al de atomen van mijn bloed, gevormd door de aarde hier,
    de lucht hier, mijn geboorte, hier, van ouders die hier zelf zijn geboren,
    zoals de ouders van hun ouders voor hen,
    Zevenendertig op deze dag, volmaakt gezond, begin ik,
    In de hoop pas op te houden tot ik sterf.
    Alle geloof verworpen, de scholen verworpen,
    Afgezonderd van hen, ken ik nu hun juiste waarde, zonder te vergeten,
    Ik verwelkom al het goede en het slechte,
    laat het zich uiten, onbeperkt in pure energie.

## Externe link

* Volledige tekst van Song of Myself
* ↑ Vertaalde gedichten (licentie CC-BY-SA).
# Sonsoroleilanden

De Sonsoroleilanden is een eilandengroep van de Zuidwesteilanden in de Grote Oceaan. Politiek gezien behoren ze tot de administratieve regio Sonsorol van de eilandrepubliek Palau. De eilanden liggen ruim 300 kilometer verwijderd van het Palauaanse hoofdeiland Babeldaob.
De groep bestaat uit twee kleine eilanden die ongeveer 1,5 kilometer van elkaar gescheiden zijn: Sonsorol, het hoofdeiland, en het onbewoonde eiland Fanna.
De eilanden liggen in de mariene ecoregio Westelijke Carolinen.
# Sobótka (powiat Ostrowski)

Sobótka is een dorp in het Poolse woiwodschap Groot-Polen, in het district Ostrowski (Groot-Polen). De plaats maakt deel uit van de gemeente Ostrów Wielkopolski en telt ca. 1000 inwoners.
# Sociaal Pedagogisch Werk

Sociaal Pedagogisch Werk is een studierichting in Nederland op het niveau middelbaar beroepsonderwijs. De opleiding biedt de mogelijkheid te werken in het welzijnswerk, opvoedingsondersteuning en leefbegeleiding, vooral in bijzondere woonvormen. Hierbij valt te denken aan begeleid wonen van gehandicapten. Daarbuiten werkt de SPW'er in de kinderopvang of als activiteitenbegeleider.
De opleiding SPW duurt doorgaans vier jaar, maar er worden ook verkorte opleidingen aangeboden. Tijdens de opleiding spelen stages een grote rol. Afgestudeerde SPW'ers kunnen doorleren in het hoger beroepsonderwijs en Sociaal Pedagogische Hulpverlening studeren.
Een gelijkaardige opleiding bestaat in Vlaanderen (ca. 25 scholen) op het niveau technisch secundair onderwijs als studierichting: Jeugd- en gehandicaptenzorg, voorbereidend op het beroep van "opvoeder".
# Sonic Advance 3

Sonic Advance 3 (ソニックアドバンス3, Sonikku Adobansu Surī) is een platformspel uit de Sonic the Hedgehog-serie. Het spel is ontwikkeld door Dimps en gepubliceerd door THQ voor de Game Boy Advance.
Het spel gebruikt elementen uit Sonic Advance en Sonic Advance 2. De Chao Garden uit de voorgaande twee spellen is in dit spel niet langer aanwezig wegens te weinig geheugen.

## Verhaallijn

Dr. Eggman scheurt de aarde aan stukken met Chaos Control. Sonic raakt Knuckles, Amy en Cream kwijt, en komt met Tails vast te zitten. De twee beginnen een zoektocht naar hun vrienden en de bron van alle chaos.

## Gameplay

Sonic Advance 3 introduceert een nieuw element genaamd "Tag Action". Tag Action is gelijk aan Sonic the Hedgehog 2: de speler kiest twee personages uit waarvan hij er een bestuurt en de andere als NPC achter de speler aanloopt. Spelers kunnen hun tweede personage ook oppakken en dan loslaten om hun speciale vaardigheid te activeren.
Sommige van de combinaties hebben hun eigen naam:
* Unbreakable Bond: Sonic & Tails
* Fighting Buddies: Sonic & Knuckles
* Lovely Couple: Sonic & Amy
* Team Jubilee: Amy and Cream
De samenstelling van elk team bepaalt de vaardigheden van de individuele personages. Als Sonic bijvoorbeeld samenwerkt met Amy kan hij haar hamer als wapen gebruiken, maar kan hij niet zijn spin-aanval gebruiken.

## Personages
### Bespeelbaar

* Sonic the Hedgehog is vanaf het begin bespeelbaar.
* Miles "Tails" Prower: is vanaf het begin bespeelbaar. Hij kan vliegen en zijn teamgenoot oppakken.
* Knuckles the Echidna: wordt bespeelbaar nadat de speler het derde level van Sunset Hill (zone 2) heeft uitgespeeld, met Sonic als teamleider.
* Amy Rose: is te ontsluiten door de Toy Kingdom (zone 4) uit te spelen met Sonic als teamleider.
* Cream the Rabbit: is te ontsluiten door de Cyber Track (zone 6) uit te spelen met Sonic als teamleider.

### Vijanden

* Dr. Eggman: de primaire antagonist in het spel. Hij is tevens een bespeelbaar personage in de multiplayermode voor 2P.
* Gemerl: de secundaire antagonist. Hij is een robot gemaakt door Eggman.

## Ontvangst

Over het algemeen ontving Sonic Advance 3 positieve feedback van critici. Zo kreeg het spel een score van 9/10 van GameZone en een 8/10 van Gaming Target.
Van Sonic Advance 3 werden 1,5 miljoen exemplaren verkocht.
| Beoordeeld door | Datum | Score |
| SegaFan.com | 20040903 3 september 2004 | 90% |
| IGN | 20040527 27 mei 2004 | 90% |
| Cubed3 | 20040625 25 juni 2004 | 90% |
| Retro Gamer | 200406 juni 2004 | 80% |
| G4 TV: X-Play | 20060405 5 april 2006 | 80% |
| Game Informer Magazine | 200407 juli 2004 | 78% |
| JeuxActu | 20040618 18 juni 2004 | 75% |
| 1UP | 20040527 27 mei 2004 | 75% |
| The Video Game Critic | 20050909 9 september 2005 | 75% |
| GamePro (USA) | 20040617 17 juni 2004 | 70% |
# Sophie von Dönhoff

Sophie Juliane Friederike Wilhelmine gravin von Dönhoff (Beynuhnen, 17 oktober 1769 – Heckelberg-Brunow, 28 januari 1834) was morganatisch gehuwd (1790-1793) met Frederik Willem II, koning van Pruisen.
Na haar echtscheiding bestuurde deze edeldame zowat dertig jaar (1805-1834) het landgoed Beerbaum in Heckelberg-Brunow in Brandenburg, een provincie van het koninkrijk Pruisen.

## Levensloop

Haar ouders waren Frederik Willem graaf von Dönhoff uit het graafschap Mark en Sophie Charlotte dame von Langermann. Zij groeide op in Oost-Pruisen nabij Kaliningrad, dat destijds deel uitmaakte van het koninkrijk Pruisen. In 1789 begon Dönhoff als hofdame van koningin Frederika aan het Pruisische Hof. Een jaar later, in 1790, huwde zij met de vorst, Frederik Willem II van Pruisen. Dit was een morganatisch huwelijk, ook wel genoemd huwelijk met de linkerhand. Omwille van haar jonge leeftijd – zij was 21 en hij 46 jaar – gaven hovelingen haar de bijnaam Hebe, de Griekse godin van de jeugd en de lente. Dönhoff speelde piano en had zangtalent.
Vanaf 1792 groeide het echtpaar uit elkaar. Frederik Willem II stond onder invloed van Wilhelmine Enke (1753-1820), die voordien zijn maîtresse geweest was en dit nadien opnieuw zou worden. Ook generaal Hans Rudolf van Bischoffwerder had een invloed op de koning en ageerde tegen Dönhoff. Frederik Willem II riep haar meerdere malen tot de orde wanneer zij zich met staatszaken inliet. De koning verdroeg niet dat Dönhoff zich als een soeverein gedroeg.
In 1793 scheidden ze. Dönhoff verliet het Hof met een jaarlijks pensioen van 8.000 Pruisische daalders; zij nam haar baby mee, geboren in 1792. Dönhoff trok naar het kanton Neuchâtel, een Zwitsers kanton onder Pruisisch bestuur. Daar beviel ze van een tweede baby (1793). Haar beide kinderen liet koning Frederik Willem II titelen met graaf van de provincie Brandenburg. Een jaar later verkocht ze al haar bezittingen in Oost-Pruisen aan haar zus. Ze verhuisde naar Angermünde in Brandenburg (1794). Doch het leven in dit provinciestadje verveelde haar. Daarom kocht ze het landgoed Beerbaum (1805). Daar liet ze zich in met landbouwhervormingen, onderrichtte de pachters en zorgde voor enkele sociale voorzieningen. Ze leidde het landbouwbedrijf. Ze liet er een landhuis bouwen, waarin ze haar kunstverzameling onderbracht. Dönhoff overleed er jaren later in 1834, en werd ter plaatse begraven.

## Kinderen

Uit haar huwelijk met koning Frederik Willem II werden twee kinderen geboren:
* Friedrich Wilhelm graaf van Brandenburg (1792-1850), generaal en minister-president van Pruisen
* Sophie Julie gravin van Brandenburg (1793-1848), gravin-gemalin van het vorstendom Anhalt-Köthen door haar huwelijk met Ferdinand Frederik van Anhalt-Köthen (1769-1830).

## Na haar dood

Via de erfenis van een kleinkind van haar kwam het landgoed Beerbaum in handen van een telg van het Huis Pückler uit Silezië. Ten tijde van de DDR verloederde het kerkhof. Haar graf verdween. In 2010 werd een grafplaat onthuld; kunstenaar Otto Schack beitelde in marmer zowel haar wapenschild als dat van haar zoon.
# Sophiedela

De Afro-Europese Vrouwenbeweging Sophiedela is een in Nederland opgerichte organisatie die tot doel heeft het bewustzijn ten aanzien van racisme te vergroten.
Sophiedela werd in 1986 gestart als sport- en sociale organisatie en werd in 1992 omgevormd naar een stichting die zich richt op vrouwen met Afrikaanse roots. De drijvende kracht achter de oprichting was Barryl Biekman. In deze jaren hielden zich in Europa veel mensenrechtenorganisaties bezig met de erkenning van het slavernijverleden, wat in 2001 in Frankrijk leidde tot het aannemen van de Wet Taubira.
In 1995 werd publiekelijk voor het eerst de afschaffing van de slavernij in het Koninkrijk der Nederlanden herdacht. In 1998 overhandigden leden van Sophiedela een petitie voor de erkenning van trans-Atlantische slavenhandel aan de Tweede Kamer, waardoor het Nederlandse aandeel in de slavernij op de nationale agenda kwam te staan. In de petitie werd opgeroepen tot de oprichting van het Nationaal monument slavernijverleden, die er vier jaar later kwam. Op 1 juli 2002 werd deze in het Oosterpark in Amsterdam onthuld door door koningin Beatirx en premier Wim Kok.

## Externe link

* Stichting Sophiedela, Petitie "Sporen van Slavernij, 22 september 1998
* 1 2 Roland A. Y. Holou, The Most Influential Contemporary African Diaspora Leaders, Dr. Barryl's career achievements, civil society movements in the Netherlands and internationally, 2016
* 1 2 John Helsloot, Cultuur en migratie in Nederland, De strijd om Zwarte Piet 9. Het feest, 2005
# Spathius uradanicus

Spathius uradanicus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Belokobylskij & Maeto in 2009.