OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Petsjatniki (Ljoeblinsko-Dmitrovskaja-lijn)

Petsjatniki (Drukkers, Russisch: Печатники uitspraak) is een metrostation aan de Ljoeblinsko-Dmitrovskaja-lijn van de Moskouse metro. Het was het 155$^e$ station van de Moskouse metro en werd op 28 december 1995 geopend samen met het initiële deel van de Ljoeblinsko-Dmitrovskaja-lijn.
Samen met het gelijknamige metrostation van de Grote Ringlijn en het treinstation Petsjatniki van de Moskouse Centrale Diameters vormt het een multimodale vervoershub (trein- en metrostations).

## Ontwerp en inrichting

Het ondiep gelegen zuilenstation ligt met 5 meter onder de grond van de Moskouse metrostations het dichtst onder de oppervlakte. De zuilen zijn bekleed met roze marmer, de tunnelwanden met grijs en zwart marmer. Het perron bestaat uit zwart rood en grijs graniet dat in een patroon van vierkanten is gelegd. De verlichting is aangebracht aan een golvend verlaagd plafond van geanodiseerd aluminium. Het perron heeft aan zowel de west- als aan de oostzijde een vaste trap. De trap aan de westkant geeft toegang tot de multimodale transferhub en komt bovengronds naast de supermarkt Lenta. Het stationsgebouw staat aan de oostkant langs de Goerjanovastraat en is naast de trap naar het perron via een voetgangerstunnel verbonden met toegangen aan de Polbina- en Sjossenajastraat. De stationshal is opgesierd met een beschilderd metalen paneel van kunstenaar V.A. Boebov, dat “De arbeid en rust van de Moskovieten” uitbeeldt. Ten westen van het station ligt een dubbelsporige verbinding met het depot van de lijn dat bovengronds ten noorden van de lijn ligt.
* Het officiële naambord
* De nooduitgang aan de westkant
* De stationsnaam op de tunnelwand

## Reizigersverkeer

Het station is het rustigste van het Moskouse metronet, in 2002 werden gemiddeld 25.050 reizigers per dag geteld, in 2017 was dit opgelopen tot 67.000. De reizigers kunnen om 5:36 uur de eerste metro naar het centrum nemen. In zuidelijke richting is dit in het weekeinde 5:53 uur, op even dagen door de week is dit 5:49 uur en op oneven weekdagen om 5:52 uur. Sinds 2022 is rond het station een vervoersknooppunt ontstaan door de bouw van een busstation, een voorstadshalte van de stadsgewestelijke lijn MCD-2 en een metrostation aan de Grote Ringlijn. In het station is een overstap mogelijk via een gemeenschappelijke inkomhal bereikbaar via de trap aan de westkant naar het in 2023 geopende station Petsjatniki van de Grote Ringlijn en naar de MCD-2 via het verbonden en in 2022 geopende station Petsjatniki, waar ten vroegste in 2028 ook de MCD-5 zal stoppen. Verder is in 2019 besloten tot de bouw van station Joezjnyj Port, ten westen van het depot, wat binnen de vijf jaar geopend zou moeten worden.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Печатники (станция метро, Люблинско-Дмитровская линия) op de Russischtalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Wijken en buurten in Urk

De Nederlandse gemeente Urk is voor statistische doeleinden onderverdeeld in wijken en buurten. De gemeente is verdeeld in de volgende statistische wijken:
Een statistische wijk kan bestaan uit meerdere buurten. Onderstaande tabel geeft de buurtindeling met kentallen volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (2008):
| CBS-buurtcode | Buurtnaam | Inwonertal | Opp. totaal (ha) | Opp. land (ha) |
| BU01840000 | Urk-Kom | 1990 | 23 | 23 |
| BU01840002 | Toppad | 0 | 33 | 30 |
| BU01840003 | Urk-Noord | 1010 | 34 | 33 |
| BU01840004 | Havens en industrieterrein | 350 | 130 | 121 |
| BU01840006 | De Reede | 1760 | 28 | 28 |
| BU01840007 | Urkerhard | 4890 | 66 | 65 |
| BU01840008 | De Top | 4660 | 73 | 72 |
| BU01840009 | Buitengebied | 60 | 347 | 347 |
| BU01840010 | De Staart | 3000 | 81 | 78 |
| BU01840011 | Urkerland | 70 | 220 | 216 |
| BU01840015 | Industrieterrein II | 30 | 142 | 139 |
# Westelijke Jangi

De Westelijke Jangi (Russisch: Западные Янги; Zapadnye Jangi) is een korte bergrug in het Hoogland van Aldan, gelegen in het interfluvium van de Aldan en de Timpton. Het strekt zich uit over een lengte van ongeveer 100 kilometer en heeft een hoogte tot 1600 meter (de Evota). Op de bergrug ontstaan onder andere de rivieren Maly Nimnyr, Tit en Kenkenej.
# Wil Horneff

William Samuel 'Wil' Horneff (Englewood (New Jersey), 12 juni 1979) is een Amerikaans acteur.

## Biografie

Horneff is geboren in Englewood (New Jersey), maar groeide op in Saddle River samen met twee zussen en een broer. Hij heeft de high school doorlopen aan de Bergen Catholic in Oradell en ging hierna naar de UPENN in Philadelphia (Pennsylvania) en Columbia-universiteit in New York waar hij zijn diploma haalde in Engels. Hij heeft met zijn familie veel gereisd en in het speciaal naar Europa, hierdoor is hij goed in talen Frans, Spaans en Duits. Hij heeft ook voor een paar maanden zijn tijd doorgebracht in Kostroma Rusland om daar de minderbedeelde kinderen te helpen.
Horneff begon in 1992 met acteren als jeugdacteur in de televisieserie Ghostwriter. Hierna heeft hij nog meerdere rollen gespeeld in televisieseries en films zoals The Shining (1997), Law & Order (1993 en 2002) en 7eventy5ive (2007).
Horneff is ook actief in het theater, zo heeft hij in 1992 eenmaal opgetreden op Broadway in het toneelstuk Four Baboons Adoring the Sun in de rol van Wayne.
Horneff is in 2008 getrouwd. In zijn vrije tijd is hij actief met karate, jiujitsu (waarin hij in beide de zwarte band heeft), skiën, vliegen en tennis. Hij woont nu met zijn vrouw in Los Angeles.

## Young Artist Awards

* 1996 categorie Beste Jonge Acteur met een Hoofdrol met de film Born to Be Wild – gewonnen.
* 1995 categorie Beste Optreden door een Jonge Acteur in een Film met de film The Yearling – gewonnen.
* 1995 categorie Beste Optreden door een Jonge Acteur in een Televisieserie met de televisieserie Law & Order – genomineerd.

## Filmografie
### Films

Uitgezonderd korte films.
* 2014 The Longest Swim - als Matt
* 2007 A Dance for Bethany – als Eric
* 2007 7eventy5ive – als Scott/ Josh
* 2005 Alchemy – als Dave
* 2005 The Roost – als Elliott
* 1999 2 Little, 2 Late – als Robbie Fontaine
* 1998 Harvest – als Andy Yates
* 1995 Born to Be Wild – als Rick Heller
* 1994 Oldest Living Confederate Widow Tells All – als Willie Marsden
* 1994 The Yearling – als Jody Baxter
* 1993 Ghost in the Machine – als Josh Baxter
* 1993 The Sandlot – als Phillips

### Televisieseries

Uitgezonderd eenmalige gastrollen.
* 1997 The Shining – als Tony – 3 afl.
* 1992 Ghostwriter – als Calvin Ferguson – 2 afl.
* (en) Wil Horneff op de Engelstalige Wikipedia
* (en) Wil Horneff in de Internet Movie Database
* (en) Wil Horneff in de Internet Broadway Database
* Biblioteca Nacional de España: XX4780036
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1671 8154
* Library of Congress Control Number: no2005083426
* Virtual International Authority File: 73592209
* WorldCat (via VIAF): 73592209
# Wijkergouw

Wijkergouw is een weg in Amsterdam-Noord. Een wijk is een lijnvormig water en gouw is een oude benaming voor een weg langs een sloot.

## Geschiedenis

De weg is eeuwenoud, ze wordt al aangegeven op een kaart van Gerrit Drogeham uit de 17e eeuw. Ze heette toen De Weijcker. Op een kaart van rond 1865 van Jacob Kuyper wordt ze De Wijker genoemd, ze lag toen nog binnen de gemeente Nieuwendam. Die gemeente ging in 1921 deel uitmaken van de gemeente Amsterdam. De naam werd officieel vastgesteld bij raadsbesluit van 10 juli 1957, hij was toen echter al veel langer in gebruik.

## Ligging

De Wijkergouw begint in Schellingwoude bij de Schellingwouderkerk. Soms wordt ook het pad van daaruit naar de Schellingwouderdijk als zodanig aangeduid. Ze loopt naar het noordwesten weg, waarbij ze al jaren de scheiding aangeeft van het bebouwde gebied van Amsterdam-Noord ten zuiden en de landerijen ten noorden er van. De weg wordt daarbij steeds begeleid door kleine waterwegen links en rechts. Ze doorsnijdt daarbij het volkstuincomplex 'Wijkergouw' om te eindigen bij de Zuiderzeeweg, het laatste stuk is alleen voet- en fietspad.

## Jan Kokbrug

Ongeveer halverwege gaat de Wijkergouw over de relatief brede Weersloot. Daartoe ligt een brug die gezien de breedte een flessenhals voor het verkeer is. Het bouwwerk is van beton met metalen leuningen. Jan Kok (1930-2004) was een timmerman en een bekend persoon in Schellingwoude. De brug met nummer 376 is in 2022 naar hem vernoemd.

## Afbeeldingen

* Kaart van Nieuwendam (1865), De Wijker loopt naar linksboven vanuit Schellingwoude
* De Wijkergouw tussen 1920-1940, het lint rechts
* Brug 376 in juni 2018
* Stadsatlas Amsterdam: Straatnamen verklaard, M Bakker (red.), 1998, pagina 156.
* Bruggen van Amsterdam
<<< · 300 · 301 · 302 · 303 · 304 · 305 · 306 · 307 · 308 · 309 · 310 · 311 · 312 · 313 · 314 · 315 · 316 · 317 · 318 · 320 · 321 · 322 · 323 · 324 · 325 · 327 · 328 · 330 · 331 · 332 · 333 · 334 · 335 · 336 · 337 · 338 · 339 · 340 · 341 · 342 · 343 · 344 · 345 · 346 · 347 · 348 · 349 · 350 · 351 · 352 · 353 · 354 · 355 · 356 · 357 · 358 · 359 · 360 · 361 · 362 · 363 · 364 · 365 · 366 · 367 · 368 · 371 · 372 · 373 · 374 · 375 · 376 · 377 · 378 · 379 · 380 · 381 · 382 · 383 · 385 · 386 · 387 · 388 · 389 · 390 · 391 · 392 · 393 · 394 · 395 · 396 · 397 · 398 · 399 · >>>
Brugnummers 319, 326, 329 (tijdelijke duiker in de Ringspoordijk), 369, 370, 384 zijn niet (meer) vergeven.
* ↑ Etymologiebank trefwoord Gouw
# Wijken van Buenos Aires

De Argentijnse hoofdstad Buenos Aires bestaat uit 48 barrios of wijken. Deze wijken worden weer onderverdeeld in comunas (door bewoners bestuurde gemeenschappen).

## Lijst van wijken

In alfabetische volgorde en tussen haakjes inwoneraantal in 2001:
* Agronomía (35.000)
* Almagro (139.000)
* Balvanera (152.000)
* Barracas (77.000)
* Belgrano (139.000)
* Boedo (49.000)
* Caballito (183.000)
* Chacarita (27.000)
* Coghlan (19.000)
* Colegiales (57.000)
* Constitución (46.000)
* Flores (150.000)
* Floresta (39.000)
* La Boca (46.000)
* La Paternal (20.000)
* Liniers (44.000)
* Mataderos (65.000)
* Monte Castro (35.000)
* Montserrat (44.000)
* Nueva Pompeya (63.000)
* Núñez (53.000)
* Palermo (252.000)
* Parque Avellaneda (54.000)
* Parque Chacabuco (39.000)
* Parque Chas
* Parque Patricios (41.000)
* Puerto Madero (meer dan 7.000)
* Recoleta (189.000)
* Retiro (45.000)
* Saavedra (52.000)
* San Cristóbal (50.000)
* San Nicolás (33.000)
* San Telmo (26.000)
* Vélez Sársfield (36.000)
* Versalles (14.000)
* Villa Crespo (90.000)
* Villa del Parque (59.000)
* Villa Devoto (71.000)
* Villa Lugano (114.000)
* Villa Luro (33.000)
* Villa Mitre (36.000)
* Villa Ortúzar (23.000)
* Villa Pueyrredón (40.000)
* Villa Real (14.000)
* Villa Riachuelo (15.000)
* Villa Santa Rita (34.000)
* Villa Soldati (41.000)
* Villa Urquiza (89.000)
De gehele stad Buenos Aires heeft 2,7 miljoen inwoners, het hele metropoolgebied Groot-Buenos Aires niet meegerekend.
Agronomía · Almagro · Balvanera · Barracas · Belgrano · Boedo · Caballito · Chacarita · Coghlan · Colegiales · Constitución · Flores · Floresta · La Boca · La Paternal · Liniers · Mataderos · Monte Castro · Monserrat · Nueva Pompeya · Núñez · Palermo · Parque Avellaneda · Parque Chacabuco · Parque Chas · Parque Patricios · Puerto Madero · Recoleta · Retiro · Saavedra · San Cristóbal · San Nicolás · San Telmo · Vélez Sársfield · Versalles · Villa Crespo · Villa del Parque · Villa Devoto · Villa Lugano · Villa Luro · Villa Mitre · Villa Ortúzar · Villa Pueyrredón · Villa Real · Villa Riachuelo · Villa Santa Rita · Villa Soldati · Villa Urquiza
# Willem Geefs

Guillaume (Willem) Geefs (Borgerhout, 10 september 1805 – Schaarbeek, 19 januari 1883) was een Belgisch beeldhouwer.

## Leven en werk

Geefs, lid van de familie Geefs, was de oudste zoon van bakker Joannes Geefs en Joanna Theresia Verbruggen. Hij volgde een opleiding aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen (1821-1829). In 1833 werd hij docent aan de Academie in Antwerpen, een jaar later in Brussel. Hij gaf les aan onder meer Jean Theodore Stracké, Léopold Harzé en Thomas Vinçotte. Zijn broer Jozef was ook beeldhouwer. Geefs trouwde in 1836 met de schilderes Isabelle Marie Françoise (Fanny) Corr (1807-1883).
Geefs verhuisde naar Schaarbeek, waar hij politiek actief werd. Hij was er gemeenteraadslid (1852-1860), burgemeester (8 november 1852-1860) en provincieraadslid (1853-1856). In Schaarbeek en Antwerpen zijn straten naar hem vernoemd. Geefs was ridder van het Legioen van Eer (1844), officier (1841) en commandeur (1859) in de Orde van Leopold.
Willem Geefs overleed op 77-jarige leeftijd. Van zijn overlijden werd bij het gemeentebestuur aangifte gedaan, onder meer door architect Jules Jacques Van Ysendyck. De echtgenote van Geefs overleed vier dagen na hem: daags na zijn begrafenis.

## Werken (selectie)

* Beeld op grafmonument van Jacques Coghen, Minister van Financiën (1831-1832), begraafplaats te Laken
* Graftombe Frédéric de Merode (1833-'37) in de Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele in Brussel
* Monument Pro Patria (1838) op het Martelarenplein te Brussel
* Standbeeld André Grétry (1842), in Luik
* Standbeeld Peter Paul Rubens (1843) op de Groenplaats in Antwerpen
* Standbeeld Karel de Grote (1843-45) in de Sint-Servaasbasiliek (Maastricht)
* Cenotaaf van Hubertus van Luik (1847) in de Basiliek van Sint-Hubertus te Saint-Hubert
* Lucifer of Le génie du mal (1848), als onderdeel van de neogotische preekstoel in de Sint-Pauluskathedraal (Luik)
* Beeld van Leopold I van België voor de Congreskolom (1859) in Brussel
* Monument Leopold I van België in Laken
* The Roman Gladiator, in het Golden Gate Park tegenover het M.H. de Young Memorial Museum in San Francisco (Verenigde Staten)
# Willem Frederik van Spengler

Willem Frederik van Spengler (Vianen, 1 januari 1878 - Baflo, 28 augustus 1958) was een Nederlands burgemeester.

## Leven en werk

Van Spengler was een zoon van rijksontvanger jhr. Albertus Lourens van Spengler (1831-1896) en Anna Elisabeth Theodora Roselje (1847-1898). Hij trouwde met zijn verre nicht jkvr. Charlotte Amėlie van Spengler (1880-1949) met wie hij drie kinderen kreeg. Hij was een broer van Albertus Lourens van Spengler, burgemeester van Scharwoude.
Van Spengler was burgemeester van Baflo van 1910 tot zijn pensioen op 10 augustus 1945.
Forse kritiek kreeg hij in 1925 van Lambertus Helbrig Mansholt. Deze gedeputeerde schreef in Het Volk een open brief aan het pas geschorste gemeenteraadslid Ulfert Wilkens, waarin hij suggereerde dat Van Spengler zijn burgemeesterschap te danken had aan zijn adellijke titel. Van Spengler diende daarop een aanklacht in tegen gedeputeerde Lambertus Helbrig Mansholt.
Willem Frederik van Spengler overleed op 80-jarige leeftijd. Hij werd begraven een dag voor de installatie van burgemeester Bultena. Koningin Wilhelmina had voor zijn begrafenis een grafkrans gestuurd; zij was een jeugdvriendin van de weduwe Van Spengler en wier vader vanaf 1862 ordonnansofficier, vanaf 1884 adjudant van koning Willem III en daarna adjudant i.b.d. van Wilhelmina was geweest.

## Literatuur

* Nederland's Adelsboek 93 (2008), p. 481-511.
* ↑ Open brief. Aan het ex-raadslid U. Wilkens, Baflo. Het Volk: Dagblad voor de Arbeiderspartij; Bijblad voor de Noordelijke provincies, 27 juni 1925.
* ↑ De volledige tekst van de open brief aan het ex-raadslid U. Wilkens is te lezen op https://www.westerawilkens.nl/dv-27.html
# Wild Bight

Wild Bight is een gemeentevrij gehucht in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De plaats bevindt zich aan Cape Norman Bay, vlak bij het noordelijkste punt van het eiland Newfoundland.

## Geografie

Wild Bight ligt op het Great Northern Peninsula, het meest noordelijke gedeelte van Newfoundland. Het gehucht ligt 2,5 km ten zuiden van Cape Norman, de noordelijke kaap van het eiland. De vissersnederzetting bevindt zich langs provinciale route 435, op anderhalve kilometer ten westen van de gemeente Cook's Harbour.

## Demografie

In 2001 telde Wild Bight 46 inwoners. Sinds de volkstelling van 2006 maakt de plaats tezamen met North Boat Harbour deel uit van de designated place North Boat Harbour-Wild Bight. De twee ongeveer even grote plaatsen telden in 2021 tezamen 20 inwoners.
* ↑ (en) Statistics Canada, 'Population of Communities by Census Consolidated Subdivision (CCS), Newfoundland and Labrador, 2001 Census', 2006.
* ↑ (en) Statistics Canada, '2021 Census Population, by 2016 Census Consolidated Subdivision (CCS) by Community, Newfoundland and Labrador', 2022.
# Wielersport op de Olympische Zomerspelen 2024 – Mountainbike mannen

De mountainbikewedstrijd voor mannen op de Olympische Zomerspelen 2024 vond plaats op maandag 29 juli 2024. De 36 deelnemers reden acht ronden van 4,4 kilometer lang op de Colline d'Élancourt, voor een totaal van 35,2 kilometer. De Brit Tom Pidcock verdedigde zijn titel met succes en won het goud. De Fransman Victor Koretzky veroverde het zilver. Het brons ging naar de Zuid-Afrikaan Alan Hatherly.

## Uitslag

| Rang | Renner | NOC | Tijd |
| 1 | Tom Pidcock | GBR | 1u26'22" |
| 2 | Victor Koretzky | FRA | + 9" |
| 3 | Alan Hatherly | RSA | + 11" |
| 4 | Luca Braidot | ITA | + 34" |
| 5 | Mathias Flückiger | SUI | + 1'20" |
| 6 | Samuel Gaze | NZL | + 1'41" |
| 7 | Riley Amos | USA | + 1'46" |
| 8 | Charlie Aldridge | GBR | + 2'10" |
| 9 | Nino Schurter | SUI | + 2'22" |
| 10 | David Valero | ESP | + 2'27" |
| 11 | Martín Vidaurre | CHI | + 2'38" |
| 12 | Simon Andreassen | DEN | + 2'43" |
| 13 | Christopher Blevins | USA | + 2'44" |
| 14 | Jordan Sarrou | FRA | + 2'46" |
| 15 | Julian Schelb | GER | z.t. |
| 16 | Luca Schwarzbauer | GER | + 2'48" |
| 17 | Mārtiņš Blūms | LAT | + 2'49" |
| 18 | Pierre de Froidmont | BEL | + 3'59" |
| 19 | Simone Avondetto | ITA | + 4'30" |
| 20 | Knut Røhme | NOR | + 4'33" |
| 21 | Ulan Galinski | BRA | z.t. |
| 22 | Maximilian Foidl | AUT | + 5'04" |
| 23 | Adair Gutiérrez | MEX | + 5'20" |
| 24 | Jofre Cullell | ESP | + 5'51" |
| 25 | Ondřej Cink | CZE | + 6'06" |
| 26 | Jens Schuermans | BEL | + 7'07" |
| 27 | Krzysztof Łukasik | POL | + 7'33" |
| 28 | Romano Püntener | LIE | + 8'11" |
| 29 | Tomer Zaltsman | ISR | + 8'25" |
| 30 | Gunnar Holmgren | CAN | + 8'35" |
| 31 | Diego Arias | COL | + 8'51" |
| 32 | Oleksandr Hoedyma | UKR | LAP |
| 33 | Mi Jiujiang | CHN | LAP |
| 34 | Ede-Károly Molnár | ROU | LAP |
| | Alex Miller | NAM | DNF |
| | Joni Savaste | FIN | DNF |
1996: Bart Brentjens · 2000: Miguel Martinez · 2004: Julien Absalon · 2008: Julien Absalon · 2012: Jaroslav Kulhavý · 2016: Nino Schurter · 2020: Tom Pidcock · 2024: Tom Pidcock
* Officiële uitslag
# Willibrorduskerk (Steenderen)

De Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Steenderen. De kerk is gebouwd in de jaren 1862 tot en met 1864 naar ontwerp van H.J. Wennekers en kreeg als patroonheilige Willibrord. Wennekers had een kerk ontworpen met neoromaanse en neogotische invloeden. De slanke toren bestaat uit vier geledingen, waarbij in de middelste twee geledingen rondboogvensters zijn aangebracht. Bovenop is een ingesnoerde naaldspits aangebracht. In de zijgevels zijn, afgewisseld door steunberen, gebrandschilderde glazen aangebracht, die in de gevel worden bekroond door lisenen. In het priesterkoor is in 1978 een altaar aangebracht naar ontwerp van Friedrich Wilhelm Mengelberg. In de kerk is daarnaast een orgel aanwezig van de firma Verschueren.
De kerk is aangewezen als gemeentelijk monument.
# Willibrordusput (Heiloo)

De Willibrordusput in Heiloo is een bron in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De put ligt naast de Witte Kerk in de ommuring van het kerkhof aan de Heerenweg.
Aan het water van de Willibrordusput is in het volksgeloof een bijzondere kracht tegen ziekte toegeschreven en het geneeskrachtige water werd vooral uitwendig gebruikt waarbij dagelijks de litanie van Willibrordus diende te worden gelezen.
De Willibrordusput is naast de Adalbertusput en de Runxput een van de drie putjes rond Heiloo die verbonden zijn met de kerstening.

## Geschiedenis

Rond 720 zou volgende de legende Willibrord samen met zijn elf gezellen in de nederzetting van Heiloo aangekomen zijn en hij wilde hier zijn dorst lessen. Hij groef hier een kuil of greppel en die stroomde vol met water na gebeden te hebben tot God. Een ander verhaal spreekt over zijn staf die hij op de grond sloeg waardoor er een bron ontsprong op die plek. Hij zou vervolgens naast deze bron het eerste parochiekerkje gesticht hebben van het dorp. Na de dood van Willibrord in 739 zou er een persoonsverering (Willibrordverering ) ontstaan zijn.
Omstreeks het jaar 1000 was er bij Heiloo een mysterieuze put die werd genoemd in het mirakelboek uit de Sint-Donatianuskerk van Brugge. Deze bevond zich bij het dorp Oesdom en het betrof de zogenaamde Rorikesput.
In circa 1346 verhaalt Jan Beke in zijn Chronographia over getuigenissen van streekbewoners die aangeven dat er in territorio de Heylighelo een put van Willibrord bestond.
In een verslag uit onder andere 1656 zou verteld worden over hoe het water uit de put voor genezing zorgde voor zieken en koortsigen.
Aan het begin van de 19e eeuw was de verering van Willibrord nog verbonden met Maria. Zo bezochten in 1807 de bedevaarders eerst de Mariale 'Capel' en daarna de Willibrordusput. In de jaren 1830 kwam er een onderdrukking van Mariabedevaarten, maar dat had geen invloed op de Willibrordverering in Heiloo.

## Restauraties

In de 19e eeuw raakte de put in vergetelheid en verval. Naar ontwerp van Pierre Cuypers kreeg de oude put in 1881 een putstolp, neogotisch gietijzeren sierhek, pomp en spoelbak om het monument te herstellen. Daarbij werd een deel van de oude put vervangen.
In 1915 was de put opnieuw in verval geraakt.
In 1947 verwijderde men de overgebleven delen van de constructie die in 1880 was aangebracht en bouwde men een bakstenen verschansing, kraag, katrolconstructie, een vaste putdeksel en een houten afdak. De afsluiting die in 1950 aangebracht was om vervuiling te voorkomen, maakte het onmogelijk om water te putten uit de put.
In 2010 werd de put gerestaureerd.
* 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Heiloo, H. Willibrord (Willibrordus), Meertens Instituut
* ↑ Heidens Nederland, Judith Schuyf, Uitgeverij Matrijs, 1995, ISBN 90-5345-063-7, p. 71
* 1 2 De Willibrordusput, Historische Vereniging Oud heiloo
# Wiener Internationale Gartenschau 64

De Wiener Internationale Gartenschau 64 was de derde internationale tuinbouwtentoonstelling die werd erkend door het Bureau International des Expositions. De tentoonstelling in de Oostenrijkse hoofdstad werd gehouden op het eiland tussen de Alte Donau en de Neue Donau op ongeveer 5 km ten oosten van het centrum. Het voormalige schietterrein Kagran werd voor de tentoonstelling omgebouwd tot het Donaupark. Voor het vervoer door het park konden de bezoekers gebruikmaken van de Donauparkbahn. In de Donauturm konden de bezoekers gebruikmaken van het restaurant op 165m hoogte en tevens genieten van het uitzicht over het park en de stad.
# Wiener Internationale Gartenschau 74

De Wiener Internationale Gartenschau 74, kortweg WIG 74, was de tweede wereldtuinbouwtentoonstelling in Wenen.
De plannen werden al ontwikkeld sinds de sluiting van de WIG 64. Het succes van 1964 bracht de gemeenteraad er toe om opnieuw een tuinbouwtentoonstelling te organiseren. Een terrein aan de zuidkant van de stad dat in de tijd van de stommefilm als opname terrein / filmstudio had gediend was bij uitstek geschikt om een groot park aan te leggen. In 1969 won de tuinarchitekt Erich Hanke een internationale ontwerpwedstrijd. Hij vormde daarna verschillende werkgroepen van landschapsarchitecten uit diverse landen, die verschillende ontwerpen voor delen van het terrein maakten. De beste ontwerpen werden in het terrein opgenomen.
Op het terrein werd een monorail aangelegd om de bezoekers te vervoeren, deze is echter gesloopt wegens gebrek aan succes. Na afloop van de tentoonstelling werd het park vrij toegankelijk.