OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Voschod 1

Voschod 1 (Russisch: Восход-1) was de eerste bemande ruimtevlucht binnen het Russische Voschod-programma en tevens de eerste ruimtevlucht met een bemanning bestaande uit meer dan één persoon. De missie van Voschod 1 was bedoeld om de Amerikanen voor te zijn die met hun Geminiprogramma als eerste een bemanning van meer dan één persoon in de ruimte wilden brengen. Wat bijdroeg aan het propagandagehalte van de vlucht was dat aan boord van de Voschod 1 een fragment werd meegenomen van een vlag van de Parijse Commune uit 1871.

## Bemanning

De bemanning bestond uit drie kosmonauten (Russische ruimtevaarders). Gezagvoerder en tevens piloot was Vladimir Komarov, het enige bemanningslid met een militaire achtergrond. Tweede bemanningslid was Konstantin Feoktistov. Dankzij deze vlucht werd hij de eerste wetenschapper in de ruimte. Hij was tevens ontwerper van ruimtevaartuigen, de enige die tot op heden zelf in de ruimte heeft gevlogen. Hij was onder andere hoofdontwerper van de Vostok (de voorloper van de Voschod) en de Sojoez. De derde en laatste kosmonaut aan boord was Boris Jegorov; hij werd hiermee de eerste arts die in de ruimte vloog.
Om een bemanning van drie personen mogelijk te maken werden riskante concessies gedaan bij de constructie van het ruimtevaartuig. De bemanning droeg geen drukpakken ter bescherming tegen mogelijk drukverlies in de capsule, er waren geen schietstoelen, en er was geen ontsnappingsraket.

## Missieverslag

Het merendeel van de vlucht was gewijd aan biomedisch onderzoek, en onderzoek naar hoe een multi-disciplinair team samenwerkte in de ruimte. Tijdens de vlucht werden televisiebeelden van de bemanning naar de aarde gezonden.
De vlucht werd na 16 keer rond de aarde te hebben gevlogen, vroegtijdig beëindigd. Waarschijnlijk gebeurde dit vanwege de ophef in de Sovjet-Unie rondom het gedwongen aftreden van partijleider Nikita Chroesjtsjov. Maar de omstandigheden waarin de drie bemanningsleden in de krappe cabine van Voschod op elkaar gepakt zaten, hebben waarschijnlijk ook bijgedragen aan de beslissing om de Voschod eerder dan gepland naar de aarde te laten terugkeren.
De bemanningscabine van de Voschod 1 is te bezichtigen in het RKK Energia Museum in Korolev, in de Oblast Moskou in Rusland.
# Vosdonk

Vosdonk is een groot bedrijventerrein in de gemeente Etten-Leur. Het bevindt zich ten westen van de kom van Etten, ten zuiden van de spoorlijn naar Roosendaal. Het is een van de eerste naoorlogse regionale bedrijventerreinen van Nederland.
Door het Ministerie van EZ werd Etten-Leur al in 1953, en ook in 1959 en 1967, genoemd als een belangrijke ontwikkelingskern. Dit leidde tot een premieregeling die ten doel had om de industrievestiging te stimuleren en daarmee de werkgelegenheid te bevorderen.
In 1951 begon men met de aanleg, onder de naam Etten I, het huidige Vosdonk Noord. Hier vestigden zich onder meer de volgende industriebedrijven:
* Papierfabriek "Superieur, Van Voorden & De Hoog"
* Schewil Vlasvezel Bouwplatenfabriek
* Tomado, tegenwoordig is hier Delair gevestigd.
Hiermee was het terrein, tegen de verwachting in, reeds geheel vol in 1954, en werd het uitgebreid tot een oppervlakte van 50 ha. Dit terrein was in 1960 geheel uitgegeven.
In 1960 werd begonnen met het bedrijventerrein Etten II, een gebied van 25 ha. Dit werd vrijwel geheel ingenomen door de glaswol- en glasgarenfabriek Isoverbel, tegenwoordig als Isover een onderdeel van het Franse glasconcern Saint-Gobain. Dit is het meest opvallend zichtbare bedrijf dat zich op het terrein bevindt.
In 1961 werd opnieuw uitgebreid, nu onder de naam Etten III. In 1967 werd een agrarisch waardevol gebied, dat tot dan toe onbebouwd was gebleven, in ontwikkeling genomen onder de naam Etten IV. In hetzelfde jaar werd de naam Etten door Vosdonk vervangen, naar de buurtschappen Hoge Donk en Vossendaal. Vanaf 1968 werd het gebied Vosdonk V, ten noorden van Etten I, ontwikkeld. Zo ontstond een vrijwel aaneengesloten bedrijventerrein met een oppervlakte van 340 ha, waarop zich ruim 320 bedrijven bevinden met in totaal 8.800 arbeidsplaatsen.
Het terrein is bereikbaar per auto en per (goederen-)spoor, maar openbaar vervoer is er zo goed als afwezig. De goederentrein sporen in het gebied zijn nu allang buiten gebruik of verdwenen, net als de aansluiting op de hoofdspoorlijn.
# Von Carlow

Von Carlow is sinds 1890 een Mecklenburgs grafelijk geslacht dat feitelijk in 1979 ophield te bestaan.

## Geschiedenis

Op 14 februari 1890 trouwde Georg Alexander hertog zu Mecklenburg (1859-1909) morganatisch met de Russisch-adellijke Natalie Vanljarskaj (1858-1921). Die laatste werd op 18 maart 1890 door groothertog Friedrich Wilhelm verheven tot Gräfin von Carlow, met overgang van die titel op haar nakomelingen. Hun zoon Georg graaf von Carlow (1899-1963) werd in 1928 geadopteerd door zijn oom Carl Michael hertog zu Mecklenburg (1863-1934) en verkreeg zo de adellijke titel Herzog zu Mecklenburg, naast die van Graf von Carlow. De hertogstitel werd in 1929 erkend door de chef van het hertogelijk Mecklenburgse huis. Het adelsgeslacht Von Carlow hield feitelijk met zijn zus in 1979 op te bestaan, hoewel de grafelijke titel nog wel verbonden is aan hen die ook de titel van hertog(in) voeren.
De verlening en erkenning van de titel van Herzog zu Mecklenburg impliceerde niet dat hij en de nakomelingen van Georg Alexander hertog zu Mecklenburg tot de ebenbürtige tak van het huis Mecklenburg gingen behoren; zij zijn dan ook opgenomen in de zogenaamde derde afdeling van de Gotha en van het Genealogisches Handbuch des Adels. De ebenbürtige tak van het huis staat op uitsterven.

## Telgen

Natalie Vanljarskaj, gravin von Carlow (1858-1921); trouwde in 1890 met Georg Alexander hertog zu Mecklenburg (1859-1909)
* Katharina gravin von Carlow (1891-1940); trouwde in 1913 met Vladimir Emmanuelovich vorst Galitzin (1894-1954)
* Maria gravin von Carlow (1893-1979), laatste telg van het geslacht; trouwde in 1916 met Boris Dmitrievich vorst Galitzin (1892-1919) en in 1929 met Wladimir graaf Kleinmichel (1901-1982)
* Natalia gravin von Carlow (1894-1913)
* Georg Herzog zu Mecklenburg, graaf von Carlow (1899-1963), sinds 1928/1929/1950: Herzog zu Mecklenburg en stamvader van de hertogelijk tak Zu Mecklenburg von Carlow
* Genealogisches Handbuch des Adels 54 (1973), p. 63 [Carlow].
* Genealogisches Handbuch des Adels 70 (1978), p. 497-499 [Zu Mecklenburg].
# Von Clary und Aldringen

Von Clary und Aldringen is een uit Italië afkomstig, later Oostenrijks adellijk geslacht.

## Geschiedenis

In 1363 wordt een Bernardo Clario vermeld van wie later nazaten zich in Oostenrijk vestigden. In 1641 wordt aan nageslacht de titel van Freiherr verleend. In 1680 wordt de titel van rijksgraaf verleend. In 1767 werd aan Franz Werfel graaf von Clary und Aldringen de Boheemse titel van vorst, enige weken later de Oostenrijkse titel van rijksvorst verleend, beide bij eerstgeboorte. In 1905 werd het predicaat "Doorluchtigheid" verleend. Behalve het hoofd van het huis voeren de overige leden van het geslacht de titel van graaf/gravin.
Dit adellijk huis is opgenomen in de zogenaamde derde afdeling van het Genealogisches Handbuch des Adels. Dat betekent dat het hier om vorstelijke of hertogelijke geslachten gaat van wie de telgen niet tot de ebenbürtige hoge adel behoren.

## Enkele telgen

Edmund 4e vorst von Clary und Aldringen, heer van Teplitz, enz. (1813-1894), Keizerlijk en Koninklijk kamerheer, Geheimraad, Ridder in de Orde van het Gulden Vlies
* Carlos 5e vorst von Clary und Aldringen, heer van Teplitz, enz. (1844-1920), Keizerlijk en Koninklijk kamerheer, Geheimraad, majoor
** Johannes graaf von Clary und Aldringen (1878-1930), doctor in de rechten, luitenant; trouwde een niet-adellijke vrouw
* Siegfried 6e vorst von Clary und Aldringen, heer van Teplitz, enz. (1848-1929), Keizerlijk en Koninklijk kamerheer, Geheimraad, diplomaat voor Oostenrijk-Hongarije
** Elisalex gravin von Clary und Aldringen (1885-1955), Sterrekruisdame, had nazisympathieën; bleef na de ambassadeurspost van haar vader in Brussel en trouwde in 1904 met Henri (Belgisch) graaf de Baillet Latour (1875-1942), voorzitter van het Belgisch Olympisch Comité en vervolgens de derde voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité
** Alfons 7e vorst von Clary und Aldringen, heer van Teplitz, enz. (1887-1978), doctor in de rechten, Keizerlijk en Koninklijk kamerheer
*** Marcus 8e vorst von Clary und Aldringen (1919-2007), opperluitenant, verkoopdirecteur
**** Hieronymus 9e vorst von Clary und Aldringen (1944), zaakvoerder, bewoner van het Venetiaanse Palazzo Clary en chef de famille
** Sophie gravin von Clary und Aldringen (1891-1961), bleef na de ambassadeurspost van haar vader in Brussel, woonde met haar zus, en overleed ongehuwd te Londen
* Manfred graaf von Clary und Aldringen (1852-1928), Keizerlijk en Koninklijk kamerheer, Geheimraad, minister-president van Cisleithanië, doctor in de rechten h.c., bewoner van Schloss Herrnau dat nog steeds door zijn nazaten bewoond wordt
* Genealogisches Handbuch des Adels 3 (1953), p. 282-286.
* Genealogisches Handbuch des Adels 149 (2011), p. 461-469.
# Vrčice

Vrčice is een plaats in Slovenië en maakt deel uit van de gemeente Semič in de NUTS-3-regio Jugovzhodna Slovenija. De plaats telde 57 inwoners op 1 januari 2020.
# Vrícko

Vrícko (Hongaars: Turócremete) is een Slowaakse gemeente in de regio Žilina, en maakt deel uit van het district Martin. Vrícko telt 471 inwoners.
# Vonsild (parochie)

Vonsild is een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Kolding. De parochie maakt deel uit van het bisdom Haderslev en telt 2405 kerkleden op een bevolking van 2536 (2004).
De parochie maakte deel uit van Tyrstrup Herred, sinds 1864 van Nørre Tyrstrup Herred. In 1970 werd de parochie opgenomen in de nieuwe gemeente Kolding.
Aabenraa · Aale · Adsbøl Kirkedistrikt · Aller · Almind · As · Asserballe · Åstrup · Augustenborg · Barrit · Bevtoft · Bjerning · Bjerre · Bjolderup · Bov · Brændkjær · Bramdrup · Bredballe · Bredsten · Bredstrup · Broager · Christians · Christians · Dalby · Daugård · Dybbøl · Egen · Egernsund · Egtved · Egvad · Eltang · Engum · Ensted · Erritsø · Felsted · Fjelstrup · Frørup · Gammel Haderslev · Gårslev · Gauerslund · Genner Kirkedistrikt · Glud · Grarup · Gråsten-Adsbøl · Grejs · Haderslev Vor Frue Domsogn · Halk · Hammelev · Hammer · Hannerup · Harte · Havnbjerg · Hedensted · Hejls · Hellevad · Herslev · Hjarnø · Hjarup · Hjerndrup · Hjordkær · Højen · Højrup · Holbøl · Hoptrup · Hornborg · Hornstrup · Hornum · Hørup · Hover · Hvejsel · Hvirring · Ildved Kirkedistrikt · Jegerup · Jelling · Jels · Jerlev · Jordrup · Juelsminde · Kegnæs · Ketting · Klakring · Klejs Kirkedistrikt · Kliplev · Kollerup · Korning · Kristkirkens · Kværs · Langskov · Lejrskov · Linnerup · Løjt · Løsning · Lyng · Mølholm · Moltrup · Nordborg · Nørre Bjert · Nørremarks · Notmark · Nybøl · Oksbøl · Ølsted · Ørum · Øsby · Øster Løgum · Øster Snede · Pjedsted · Rinkenæs · Rise · Sankt Johannes · Sankt Marie · Sankt Michaelis · Sankt Nicolai · Sankt Nikolaj · Seest · Simon Peters · Sindbjerg · Skibet · Sønder Bjert · Sønder Starup · Sønder Stenderup · Sønder Vilstrup · Sottrup · Store Dalby · Svenstrup · Tandslet · Taulov · Tørring · Trinitatis · Uge · Ulkebøl · Ullerup · Urlev · Varnæs · Vejlby · Vilstrup · Vinding · Viuf · Vonsbæk · Vonsild · Vor Frelsers
# Vonyarcvashegy

Vonyarcvashegy is een plaats (nagyközség) en gemeente in het Hongaarse comitaat Zala. Vonyarcvashegy telt 1960 inwoners (2001).
# Vonêche

Vonêche (Waals: Vonneche) is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Beauraing. Vonêche ligt in de provincie Namen en was tot 1 januari 1977 een zelfstandige gemeente.

## Demografische ontwikkeling

* Bronnen:NIS, Opm:1831 tot en met 1970=volkstellingen, 1976= inwoneraantal op 31 december
* 1910: Afsplitsing van Froidfontaine

## Glas en kristal

Gedurende een halve eeuw kende Vonêche een belangrijke glas- en kristalnijverheid. Het dorp, dat in de 17e eeuw nagenoeg verdwenen was door oorlog en pest, werd nieuw leven ingeblazen door een octrooi waarmee keizerin Maria Theresia in 1778 de oprichting van een glasfabriek toestond aan Pierre-Nicolas Mathys en Gaspard André. De locatie was geschikt dankzij de aanwezigheid van fijn zand en overvloedig brandhout uit de Ardeense wouden. Met behulp van Franse en Duitse arbeiders produceerde de Verrerie Impériale et Royale de Vonêche raamglas en drinkbekers. Door de revolutionaire tijden doofde de productie in 1793 haast uit. In 1802 kocht de Fransman Aimé-Gabriel d'Artigues (1773-1848) de kleine fabriek met goedvinden van Napoleon Bonaparte. D'Artigues herlanceerde de glasproductie en begon ook kristal te vervaardigen. Mede dankzij de Continentale Blokkade groeide Vonêche uit tot de grootste cristallerie van het Europese vasteland, met 650 werknemers in 1810. De val van Napoleon dreigde in 1815 de toegang tot de Franse markt af te snijden, maar d'Artigues bekwam van koning Lodewijk XVIII dat hij verder taksvrij mocht invoeren in ruil voor een gedeeltelijke delokalisatie naar Baccarat. D'Artigues vormde er de verlaten Verrerie Sainte-Anne om tot de Établissements de Vonêche à Baccarat en vertrouwde de leiding over Vonêche toe aan François Kemlin. Die laatste wilde in 1825 de zaak voor een half miljoen frank overnemen, wat waarschijnlijk de breuk tussen de twee mannen veroorzaakte. Het volgende jaar vertrok Kemlin met een honderdtal arbeiders naar Seraing om er Val-Saint-Lambert op te richten. Gedwongen door financiële moeilijkheden zag d'Artigues zich in 1830 verplicht zijn Belgische onderneming te verkopen aan Baccarat. In de verlaten gebouwen kwam in 1835 een drankstokerij.
Vonêche lag dus aan de basis van de beroemde kristalcentra Baccarat en Val-Saint-Lambert. Het fraaie kasteel en verschillende vakwerkhuizen getuigen nog van de gloriejaren van het dorp. Een minder aangename erfenis is bodemvervuiling met lood, arseen en andere zware metalen.

## Literatuur

* Jacques Toussaint (ed.), Bicentenaire de la Cristallerie de Vôneche, 1802-2002, 2002
# Capua pentazona

Capua pentazona is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Lower.
# Lappwald

Het Lappwald is een 20 kilometer lange en vijf kilometer brede beboste heuvelrug in Duitsland, nabij Helmstedt. De deelstaatsgrens tussen Nedersaksen en Saksen-Anhalt loopt erdoorheen. Ongeveer drie vierde ligt in Nedersaksen. Een deel van het woud is natuurreservaat. Hoogste punt is de Heidberg met 211 meter.

## Ligging

Het Lappwald ligt in het Natuurpark Elm-Lappwald. Het verloopt van noordwest naar zuidoost, evenwijdig met de Elm (heuvelrug) die een tiental km westelijker ligt. Het gebied is vrijwel onbewoond. Er zijn alleen de plaatsen Bad Helmstedt van de gemeente Helmstedt, en 'Autobahn' van de gemeente Harbke en in het noorden de voormalige kazerne van het vliegveld Mariental-Horst.

## Geschiedenis

Het Lappwald wordt voor het eerst vermeld in 1147 als Lapvualt. De herkomst van de naam is onzeker: vermoedelijk komt het van de jachtterm Einlappen. Het Lappwald was eeuwenlang een grensgebied tussen Pruisen en Brunswijk. Talrijke smokkelaars en criminelen maakten gebruik van deze grenssituatie. In de 20e eeuw volgde de Duits-Duitse grens hier dezelfde grenslijn.
Ten noordoosten van Helmstedt vindt men nog resten van de gracht van de landweer richting Walbeck. Twee 13e-eeuwse wachttorens, Walbecker Warte 1 en 2 genoemd, alsook een goed bewaarde middeleeuwse wachttoren aan de weg naar Maagdenburg bevinden zich in het woud.
# Willem Lambrechts

Willem Alfons Lambrechts (Lier, 29 oktober 1885 - Antwerpen, 31 mei 1954) was een Belgisch politicus voor de BWP.

## Levensloop

Hij was een zoon van Cornelius Lambrechts en van Maria Verswyvel. Hij werd metser.
Lambrechts werd in 1916 lid van het plaatselijk Hulp- en Voedingscomité van Lier. Na de oorlog werd hij de spil van de socialistische beweging in Lier. Zo was hij er medestichter van de lokale socialistische coöperatie Onze Zege (1923) en secretaris van de lokale ziekenkas Bond Moyson (1923). Tevens was hij BWP-provincieraadslid voor het kiesdistrict Lier van 30 november 1921 tot 8 november 1925 en gemeenteraadslid van Lier van 1921 tot 1932. In 1925 werd hij verkozen tot volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Mechelen en vervulde dit mandaat tot in 1929.
Hij verteerde het niet dat hij aan de verkiezingen van 1929 niet meer op een verkiesbare derde plaats kon deelnemen, maar naar de onverkiesbare vierde plaats werd gedegradeerd. Hij uitte in het openbaar aanvallen van persoonlijke aard tegen leden van de partijtop in Mechelen. Als gevolg hiervan werd hij in 1930 uit de partij gezet. Dit veroorzaakte een scheuring in Lier. Een dissidente socialistische groep werd door Lambrechts gesticht, onder de naam De Aktie Voor Ons Recht. De groep bleef actief tot in 1944, maar al in 1932 had Lambrechts Lier verlaten, nadat hij was beschuldigd het secretariaat van de ziekenkas Bond Moyson te hebben verwaarloosd.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.

## Externe link

* Fiche Willem Lambrechts; ODIS
# Kanton Salon-de-Provence-1

Salon-de-Provence-1 is een kanton van het Franse departement Bouches-du-Rhône. Het kanton maakt deel uit van de arrondissementen Arles (14 gemeenten) en Aix-en-Provence (1 gemeente). In 2018 telde het 65.982 inwoners.
Het kanton werd gevormd ingevolge het decreet van 27 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015, met Salon-de-Provence als hoofdplaats.

## Gemeenten

Het kanton omvat de volgende gemeenten:
* Aureille
* Les Baux-de-Provence
* Eygalières
* Eyguières
* Fontvieille
* Lamanon
* Mas-Blanc-des-Alpilles
* Maussane-les-Alpilles
* Mouriès
* Orgon
* Paradou
* Saint-Étienne-du-Grès
* Saint-Rémy-de-Provence
* Salon-de-Provence (oostelijk deel)
* Sénas
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Canton de Salon-de-Provence-1 op de Franstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* ↑ (fr) Décret 2014-271 du 27 février 2014 portant délimitation des cantons dans le département des Bouchs-du-Rhône. (raadpleging 27/11/2021)
# Pseudaeolus waggae

Pseudaeolus waggae is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1882 door Candèze.
# Temnothorax lagrecai

Temnothorax lagrecai is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Baroni Urbani.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Elachisina pergrandis

Elachisina pergrandis is een slakkensoort uit de familie van de Elachisinidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Rolán & Gofas.
# Capasa binexata

Capasa binexata is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1862 door Walker.
# Lanelater politus

Lanelater politus is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1857 door Candèze.
# Willem Langhout

Willem Langhout (Woubrugge, 15 november 1850 – Bussum, 7 januari 1936) was een Nederlands architect.
Langhout was betrokken bij de bouw van een aantal panden in Amsterdam en in Het Gooi. Hij trad daarbij ook op als makelaar (W. Langhout Gzn). Zijn vader Gerard (Gerrit) Langhout was metselaar en handelaar in bouwmaterialen, en waarschijnlijk zijn docent. Hij werkte enige tijd als opzichter voor architect J.G. van Parijs. In 1877 vestigde Langhout zich in Amsterdam en liet een aantal gebouwen neerzetten aan de toen buitenrand van Amsterdam. Zo verrezen er gebouwen aan de Weteringschans en het Frederiksplein 12. Zijn bekendste werk in Amsterdam is waarschijnlijk Leidsekade 103, woning van Harry Mulisch. Andere gebouwen van zijn hand zijn Heiligeweg 43-45 en een voormalig kledingmagazijn aan de Dam.
Hij was getrouwd met Pauwlina Catharina Temmink (1852-1923). Hun zoon Gerrit Langhout (1879-1962), een van zes kinderen, was eveneens architect (onder meer het Telegraafgebouw in de binnenstad van Amsterdam).
* ↑ Amsterdamsebinnenstad.nl - W. Langhout gzn. (1850-1936)
* ↑ Amsterdamsebinnenstad.nl - W. Langhout gzn. (1850-1936)
# Karim Laghouag

Karim Florent Laghouag (Roubaix, 4 augustus 1975) is een Frans ruiter gespecialiseerd in eventing. Laghouag won tijdens de Olympische Zomerspelen 2016 de gouden medaille in de landenwedstrijd, individueel was hij als 26e geëindigd.

## Resultaten

* Wereldruiterspelen 2006 in Aken 10e individueel eventing met Make My Day
* Wereldruiterspelen 2010 in Lexington uitgevallen individueel eventing met Havenir D'Azac
* Olympische Zomerspelen 2016 in Rio de Janeiro 26e individueel eventing met Entebbe
* Olympische Zomerspelen 2016 in Rio de Janeiro landenwedstrijd eventing met Entebbe
* Olympische Zomerspelen 2020 in Tokio 12e individueel eventing met Triton Fontaine
* Olympische Zomerspelen 2020 in Tokio landenwedstrijd eventing met Triton Fontaine
* (en) Profiel van Karim Laghouag op sports-reference.com (gearchiveerd)
* FEI profiel
1912: Nordlander, Adlercreutz, Casparsson, Horn af Åminne · 1920: Mörner, Lundström, von Braun, Dyrsch · 1924: Van der Voort van Zijp, Pahud de Mortanges, De Kruijff, Colenbrander · 1928: Pahud de Mortanges, De Kruijff, Van der Voort van Zijp · 1932: Thomson, Chamberlin, Argo · 1936: Stubbendorf, Lippert, von Wangenheim · 1948: Henry, Anderson, Thomson · 1952: von Blixen-Finecke, Stahre, Frölén · 1956: Weldon, Rook, Hill · 1960: Morgan, Lavis, Roycroft · 1964: Checcoli, Angioni, Ravano · 1968: Allhusen, Meade, Jones · 1972: Meade, Gordon-Watson, Parker, Phillips · 1976: Coffin, Plumb, Davidson, Tauskey · 1980: Blinov, Salnikov, Volkov, Rogosjin · 1984: Plumb, Stives, Fleischmann, Davidson · 1988: Erhorn, Baumann, Kaspareit, Ehrenbrink · 1992: Green, Rolton, Hoy, Ryan · 1996: Schaeffer, Rolton, Hoy, Dutton · 2000: Dutton, Hoy, Tinney, Ryan · 2004: Boiteau, Lyard, Courrèges, Teulère, Touzaint · 2008: Thomsen, Ostholt, Dibowski, Klimke, Romeike · 2012: Auffarth, Jung, Klimke, Schrade, Thomsen · 2016: Laghouag, Lemoine, Nicolas, Vallette · 2020: Collett, McEwen, Townend · 2024: Canter, Collett, McEwen
# Providentialisme

In het christendom is providentialisme het geloof dat alle gebeurtenissen op Aarde door God worden gestuurd. Providentialisme kan worden opgevat als de acceptatie van het geloof dat alles wat er in de wereld gebeurt voor het grotere goed is, aangezien "God de sociale orde heeft gecreëerd en elke persoon zijn plaats daarin heeft toegewezen".

## Invloed

Het providentialisme werd door aanhangers soms gezien als een verschil tussen "nationale voorzienigheid" (de manier waarop God naties behandelde) en "persoonlijke voorzienigheid" (de manier waarop God met individuen omging). Sommige Britse en Amerikaanse christenen beschouwden persoonlijke voorzienigheid als achterlijk en bijgelovig, terwijl ze in nationale voorzienigheid bleven geloven.
Nationale voorzienigheid werd door de Britse historicus Nicholas Guyatt beschreven als het omvatten van drie bredere overtuigingen:
* God beoordeelde naties op de deugden van hun leiders;
* Er is een speciale rol voor bepaalde naties;
* God heeft een meesterplan uitgewerkt door de rol van verschillende naties.
Providentialisme werd vaak aangehaald in discussies van Europese politieke en intellectuele elites die het imperialisme in de 19e eeuw wilden rechtvaardigen. Ze beweerden dat het lijden veroorzaakt door Europese veroveringen gerechtvaardigd was omdat het zou bijdragen aan het uitvoeren van Gods plan en het verspreiden van het christendom en beschaving naar verre naties. Volgens historici bood het een manier om natuurlijke, politieke en sociale gebeurtenissen te interpreteren in een periode waarin het onderscheid tussen religie en wereldse zaken niet helder was.