OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# De Waag (tijdschrift)

De Waag was een Nederlands algemeen politiek en economisch tijdschrift, dat verscheen tussen januari 1937 en april 1945.
Bij de oprichting was Th.B.F. Hoyer de hoofdredacteur en dr. ir. Marius Dirk Dijt de economisch redacteur. De financier van De Waag was Henri Deterding, bij wie Dijt als secretaris in dienst was. Hoewel het tijdschrift niet partijgebonden was, was de toon van meet af aan autoritair, anti-internationaal, antiparlementair, sterk conservatief, in toenemende mate pro-Duits en volgens Lou de Jong antisemitisch. In 1938 werd De Waag omgezet in een stichting met als ondertekenaars B. Wigersma, J. Hessing en Cornelius Winkler-Prins. Als hoofdredacteur trad toen C.C. Küpfer op, die in 1940 in het Nationaal Front zou belanden. Deze structuurwijziging was de opmaat voor vele redactiewisselingen, tot De Waag medio 1942 de kant van de Nederlandsche SS koos. De financiering ervan was toen in handen gekomen van Meinoud Rost van Tonningen. Op 25 april 1945 verscheen het voor de laatste keer.
Vóór 1941 was De Waag een veelkleurig en intellectueel tijdschrift. Het karakter was semiwetenschappelijk en bij tijden polemisch van aard, waarbij het een zekere mate van intellectuele standing wist te bewaren. Zeker na de wisseling van de wacht in de zomer van 1942 verloor het tijdschrift aan uitstraling, omdat het consequent en eenzijdig de SS-richting onderschreef.

## Bekende medewerkers van De Waag

* Max Blokzijl (Brieven uit Duitsland, 1938-1940)
* Jan Campert (toneel kritieken, tot april 1938)
* J.H. Carp
* Tobie Goedewaagen
* Ben Korsten
* Emile Buysse
* Pyke Koch
* I. Schöffer, Het nationaalsocialistische beeld van de geschiedenis der Nederlanden: een historiografische en bibliografische studie. Van Loghum Slaterus/J.M. Meulenhoff, Arnhem/Amsterdam, 1956.
Portaal: Fascisme en nationaalsocialisme in Nederland · Fascisme · Nationaalsocialisme
# De Koer (Amsterdam)

De Koer (wat binnenplaats betekent) was een discotheek in Amsterdam van 1980 tot 1983. Het was de eerste eigen club van dj en muziekproducent Eddy de Clercq. Deze wordt beschouwd als een van de pioniers van de Nederlandse dance-cultuur. De club bood een muzikaal menu van new wave, punk en disco. Ook was er in de discotheek een variabel aanbod van liveoptredens en performances. Optredens van Peter Giele, Fad Gadget, Soviet Sex, Marine, The Raincoats vonden plaats voor een gemêleerd publiek van punkers en yuppen naast discofreaks.
# David Clarke

David Clarke kan naar de volgende personen verwijzen:
* David Clarke (acteur) (1908-2004), Amerikaans acteur
* David Clarke (autocoureur) (1929-2002), Brits autocoureur
* David Clarke (musicus) (1946), Britse techno-DJ
* David John Clarke, Australisch politicus
* David Allen (Dave) Clarke, Amerikaans politicus in Washington D.C.
* David Alexander Clarke, sheriff in Milwaukee County, Wisconsin
* David Clark (wielrenner)
* David Leonard Clarke, Brits archeoloog
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van David Clarke en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# David Civera

David Civera Gracia (Teruel, Aragón, Spanje, 8 januari 1979) is een Spaanse zanger.
In 2001 vertegenwoordigde hij Spanje op het Eurovisiesongfestival in Kopenhagen met het lied Dile que la quiero. Na 3 slechte plaatsen moest hij de Spaanse eer redden, dat deed hij voortreffelijk, hij haalde een 6de plaats binnen en zette een beter tijdperk in, de volgende 3 jaar zou Spanje namelijk ook in de top 10 eindigen.
Na het teleurstellende resultaat van Son de Sol in 2005 werd in Spanje de nieuwe eurovisiekandidaat van 2006 met veel tamtam aangekondigd, er circuleerden 3 namen, Azucar Moreno, David Civera en Las Ketchup, het werd uiteindelijk de laatste.

## Liedjes

* Hoy como ayer
* Dile que la quiero
* La chiqui big band
* Que la detengan
* Perdóname
* El orgullo y la visa
* No bastará
* Para vivir contigo
1961: Conchita Bautista · 1962: Víctor Balaguer · 1963: José Guardiola · 1964: Tim, Nelly & Tony · 1965: Conchita Bautista · 1966: Raphael · 1967: Raphael · 1968: Massiel · 1969: Salomé · 1970: Julio Iglesias · 1971: Karina · 1972: Jaime Morey · 1973: Mocedades · 1974: Peret · 1975: Sergio & Estíbaliz · 1976: Braulio · 1977: Micky · 1978: José Vélez · 1979: Betty Missiego · 1980: Trigo Limpio · 1981: Bacchelli · 1982: Lucía · 1983: Remedios Amaya · 1984: Bravo · 1985: Paloma San Basilio · 1986: Cadillac · 1987: Patricia Kraus · 1988: La Década · 1989: Nina · 1990: Azúcar Moreno · 1991: Sergio Dalma · 1992: Serafín Zubiri · 1993: Eva Santamaría · 1994: Alejandro Abad · 1995: Anabel Conde · 1996: Antonio Carbonell · 1997: Marcos Llunas · 1998: Mikel Herzog · 1999: Lydia · 2000: Serafín Zubiri · 2001: David Civera · 2002: Rosa · 2003: Beth · 2004: Ramón · 2005: Son de Sol · 2006: Las Ketchup · 2007: D'Nash · 2008: Rodolfo Chikilicuatre · 2009: Soraya · 2010: Daniel Diges · 2011: Lucía Pérez · 2012: Pastora Soler · 2013: El Sueño de Morfeo · 2014: Ruth Lorenzo · 2015: Edurne · 2016: Barei · 2017: Manel Navarro · 2018: Alfred & Amaia · 2019: Miki · 2021: Blas Cantó · 2022: Chanel · 2023: Blanca Paloma · 2024: Nebulossa
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 4836 4023
* Library of Congress Control Number: n2008023859
* MusicBrainz: e891196a-b80f-43d7-a3fa-12566c87f98e
* Virtual International Authority File: 19150665
* WorldCat (via VIAF): 19150665
# De Vrijbuiters (trio)

De Vrijbuiters was een Nederlandse band die bestond uit drummer/zanger Kees Verkaik (Lekkerkerk, 7 mei 1949 - 1 februari 2021), accordeonist/zanger Leo Mudde (Gouda, 16 januari 1949 - 5 april 2010) en bassist Frans Kieboom (Rotterdam) 1 juli 1941 -24 september 2004

## Biografie

Begin 1983 richtten ze samen met Frans Kieboom het orkest op. Het trio bereikte na vele Tipparadenoteringen in 1990 de Nederlandse Top 40 met de singles Rode rozen gaf jij aan mij en Lieveling heb jij me niet meer nodig. In september 2004 overleed Frans Kieboom. De andere twee (Leo en Kees) gingen gewoon door onder de naam De Vrijbuiters en werden veelvuldig gevraagd voor het opluisteren van feesten en partijen. Op 5 april 2010 overleed Leo Mudde aan een hartstilstand. Op 1 februari 2021 overleed Kees Verkaik.
Het duo moet niet verward worden met de Limburgse dialectband De Vrijbuiters, die actief was tussen 1970 en 1985.

## Discografie
### Albums

| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken |
| Rode rozen gaf jij aan mij | 1990 | 05-05-1990 | 64 | 6 |
| Gewoon | 1990 | 20-10-1990 | 75 | 6 |
| Zoals we zijn | 1991 | 02-11-1991 | 76 | 5 |

### Singles

| Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken |
| Geluk is niet te koop | 1987 | 13-06-1987 | tip11 | - |
| Dans nog eenmaal met mij | 1988 | 15-10-1988 | tip14 | - |
| Jou herken ik met gesloten ogen | 1989 | 18-03-1989 | tip17 | - |
| Rode rozen gaf jij aan mij | 1990 | 07-04-1990 | 33 | 4 |
| Lieveling, heb jij me niet meer nodig | 1990 | 13-10-1990 | 27 | 4 |
| Moest dat nou? | 1991 | 09-03-1991 | tip9 | - |
| Vraag niet hoe het kan | 1991 | 21-09-1991 | tip9 | - |
| Nemen en geven | 1992 | 25-04-1992 | tip13 | - |
| De zee die neemt, de zee die geeft | 1993 | 31-07-1993 | tip19 | - |
# De Tomp

De Tomp is het restant van een torenmolen nabij het Belgische Achel. Ze ligt in het natuurgebied Lange Els, niet ver van de Warmbeek.
De Tomp stamt uit de eerste helft van de 15e eeuw en er bestond lange tijd twijfel aan het doel dat de ruïne oorspronkelijk heeft gehad: de resten van een torenmolen dan wel de slottoren van een kasteel. In 1968 werd deze ruïne dan ook foutief gerestaureerd als ware het een slottoren. Pas in de jaren 90 van de 20e eeuw kwam men, mede door vergelijkend onderzoek met andere torenmolens, tot de conclusie dat het om een molenrestant ging.
De molen werd vermoedelijk begin 15e eeuw gebouwd door de heren van Grevenbroek, maar in 1596 werd ze door storm beschadigd. Na hersteld te zijn werd ze reeds vóór 1630 buiten gebruik genomen en vervangen door een houten standerdmolen, die in 1800 afbrandde.
De Tomp is gelegen in een moerasvlakte op een licht opgeworpen heuvel, opgetrokken in baksteen. De binnendiameter meet ongeveer 4,60 m, de muurdikte bedraagt ca 1,75 m. De totale hoogte van de Tomp bedraagt na restauratie ca. 20 m (de hoogte van de ruïne bedroeg nauwelijks 9 m).
Sinds 1947 is deze molenromp een beschermd monument.
* Inventaris Onroerend Erfgoed: Molensite De Tomp
* Molenecho's: De Tomp torenmolen Achel
# De nieuwe Rembrandt

De Nieuwe Rembrandt was een televisieprogramma van de AVRO dat van 24 april tot 5 juni 2012 in acht wekelijkse afleveringen werd uitgezonden door de televisiezender Nederland 2. Het programma werd gepresenteerd door Marc-Marie Huijbregts.
Het programma was een kunstenaarswedstrijd op zoek naar aanstormend talent in de beeldende kunst. Men ging op zoek naar kunstenaars die net zo vernieuwend waren als Rembrandt in zijn tijd. In het Gemeentemuseum Den Haag mochten de 100 kandidaten een kunstwerk laten zien aan de jury, bestaande uit de kunstenaar Jasper Krabbe, Hester Alberdingk Thijm, directeur van de AKZO Nobel Art Foundation, en Benno Tempel, directeur van het Gemeentemuseum Den Haag.
De jury beoordeelde alleen het werk. De kunstenaar stond daarbij in een andere ruimte en zag en hoorde op een beeldscherm de beoordeling van de jury. In het geval de kandidaat niet werd geselecteerd, kreeg die een rode kaart, een groene wanneer die wel doorging naar de volgende ronde. Bestond er twijfel bij de jury, dan kreeg de kandidaat een oranje kaart. Aan het einde van de dag bleven de twijfelgevallen over. De jury stelde een vraag voor nadere uitleg over het gemaakte kunstwerk. Daaruit werd een kandidaat gekozen die alsnog door mocht naar de volgende ronde.
Op 5 juni 2012 werd de finale uitgezonden, waarin de Rotterdamse kunstenaar Alex Jacobs als winnaar naar voren kwam. Het programma kreeg na 2012 geen vervolg.
In januari 2019 startte een soortgelijk programma bij de NTR onder de naam Project Rembrandt.

## Externe link

* De Nieuwe Rembrandt, AVRO.
# De nieuwe Amsterdammer

De nieuwe Amsterdammer was een verzetsblad uit de Tweede Wereldoorlog, dat vanaf 20 oktober 1944 tot en met 15 juli 1945 in Amsterdam in gestencilde vorm werd uitgegeven. Het blad verscheen 3 maal per week. De inhoud bestond voornamelijk uit algemene artikelen.
Het was de voortzetting van Op wacht in Amsterdam, een protestants-christelijk blad dat op haar beurt was gebaseerd op de Haagse uitgave Op wacht: voor God-Nederland-Oranje. De uitgave werd voortgezet door mr. G. Jonker, mr. drs. A. Börger, en de journalisten L.J. Capit, R.H.J. Pfaff en A. Beerman, echter zonder de protestants-christelijke strekking. Al na enkele afleveringen werd de titel omgedoopt in 'De nieuwe Amsterdammer'. De ondertitel voortzetting van Op wacht in Amsterdam werd vanaf 20 november 1944 (aflevering 16) niet meer gebruikt.

## Betrokken personen

* A. Beerman
* A. Börger
* L.J. Capit
* H. van Dijk
* G. Jonker
* R.H.J. Pfaff

### Bronnen

* Lemma 468 in De Ondergrondse Pers 1940-1945, Lydia E. Winkel en Hans de Vries, 3e druk, 1989. Full-text (PDF) op Wikimedia Commons.
* Afleveringen van De nieuwe Amsterdammer; voortzetting van Op wacht in Amsterdam in full-text op Delpher.nl
* Beschrijving van De nieuwe Amsterdammer; voortzetting van Op wacht in Amsterdam in de catalogus van de Koninklijke Bibliotheek

### Overige bronnen en verwijzingen

* ↑ Biografie, van Antonie Börger, samengesteld door Frank de Zwart.
# De moeder

De moeder kan verwijzen naar:
* De moeder (hoorspel), een hoorspel naar het televisiespel The Mother van Paddy Chayefsky
* De moeder (Pearl S. Buck), een vertaling van The Mother van Pearl S.Buck uit 1933
* De moeder (Geerten Gossaert) (ook bekend als De Verloren Zoon), een gedicht uit Gossaerts bundel Experimenten

## Films

* De moeder (1926), een film uit 1926 van de Russische regisseur Vsevolod Poedovkin
* De moeder (1990), een film uit 1990 van de Russische regisseur Gleb Panfilov
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van De moeder en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# De moeder (hoorspel)

De moeder is een hoorspel naar het televisiespel The Mother (1954) van Paddy Chayefsky. In een vertaling en bewerking van Coos Mulder, die ook de regie voerde, zond de VPRO het uit op vrijdag 22 december 1967. Het duurde 54 minuten.

## Rolbezetting

* Mimi Boesnach (mevrouw Fanning)
* Karin Haage (Annie, haar dochter)
* Hans Veerman (George, haar schoonzoon)
* Harry Bronk (de chef)
* Hetty Berger (de zuster)
* Dogi Rugani (mevrouw Geegan)
* Wiesje Bouwmeester (mevrouw Kline)
* Mies Hagens (andere vrouw)
* Nel Snel (de boekhoudster)
* Joke Reitsma-Hagelen, Paula Majoor & Gerrie Mantel (meisjes)
* Jos van Turenhout (mannenstem)

## Inhoud

Een 66-jarige weduwe is voor het eerst in haar leven alleen en is vastberaden om weer te gaan werken. Ze slaagt erin om een baantje als naaister te krijgen, maar wordt al na één dag ontslagen. Gedeprimeerd en eenzaam brengt ze een avond door met haar dochter en schoonzoon. Dan besluit ze - niettegenstaande het verzet van haar dochter - het nog eens te proberen…
# De levenstuinen van het Groot Hontschoten

De levenstuinen van het Groot Hontschoten is een tuinencomplex in Nederland waarvan het ontwerp gebaseerd is op filosofische principes. De tuinen zijn gelegen in het Gelderse Teuge, midden tussen de weilanden.

## Bezienswaardigheden

De tuinen zijn in totaal 1,6 hectare groot en representeren de stadia van het leven van de mens, te beginnen bij de bevruchting en eindigend bij de dood. De tuinen kenmerken zich door een mengeling van westerse en oosterse invloeden. In de tuinen zijn onder andere aanwezig: een theehuis, een theepaviljoen, een tempel met heiligen van diverse godsdiensten (het stiltecentrum), een prieel, een pauwenhuis met pauwen, een zentuin, een kunstmatige waterval en diverse waterpartijen en kunstwerken.

## Geschiedenis

In 1993 werd door de twee initiatiefnemers het boerenbedrijf Het Groot Hontschoten aangekocht. In de twee hectare maïs- en weideland werden vijvers uitgegraven en tuinen beplant. In 1997 is het tuinencomplex toegankelijk gesteld voor het publiek. Het ligt bij boerderij Klein Hontschoten uit 1850-72, met twee leilinden, een gemeentelijk monument.

## Commerciële aspecten

Voor de toegang tot de tuin wordt entree geheven. Er is een galerie en expositieruimte waar schilderijen en sculpturen verkocht worden.
# De zegepraal van Onze Lieve Vrouw in 't Zand

De zegepraal van Onze Lieve Vrouw in 't Zand is een verloren gegaan schilderij van de Duits-Nederlandse schilder Albin Windhausen.

## Voorstelling

Het stelt de verering voor van Onze Lieve Vrouwe in 't Zand, een genadebeeld dat bewaard wordt in de Kapel in 't Zand in Roermond. Ze is afgebeeld zwevend op een wolkje boven de put waarin zij volgens een legende gevonden werd. Ze wordt omgeven door een groot aantal historische figuren, heiligen en gelovigen die iets met haar te maken hebben gehad. Onder hen de herder Wendelinus, die het beeldje ontdekte, en verder bisschop Lindanus, bisschop Van Cuyk, vicaris-generaal Petrus Pollius, Albrecht en Isabella, de maagden Agnes van Heilsbach en Joanna Baptista van Randenraedt met hun 'catechismuskinderen', bisschop Van Hoensbroeck en bisschop Paredis. Rechts is de vader te zien van het door Onze Lieve Vrouw in 't Zand tot leven gewekte kind, een van de eerste wonderen van dit beeldje.
Het werk is in 1885 geschilderd en diende als versiering van de triomfboog boven het altaar van de oude Kapel in 't Zand. Het maakte deel uit van een grootschalig decoratieprogramma van schilderingen, wapenborden en erebogen van de Sint-Christoffelkathedraal tot in de Kapel in 't Zand ter gelegenheid van het 450-jarig jubileum van de vinding van het genadebeeldje. De feestelijkheden vonden plaats van 19 juli tot 15 september 1885. Daarna werd het schilderij verplaatst naar de congregatiezaal van de school van de Zusters van Liefde aan het nabij gelegen Schoolpad. In 1962 ging het bij een brand verloren. Het schilderij was een schenking van Windhausen aan de kapel.
# De droom van de Ier

De droom van de Ier is een roman uit 2010 van de Peruviaanse Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa. De originele Spaanse titel luidt El sueño del celta; de Nederlandse vertaling is van 2011.
Het boek is een geromantiseerd verslag over het tragische einde van Roger Casement (1864-1916), die vanuit de gevangenis terugblikt op zijn leven. Als Brits consul wordt Casement overladen met lof voor zijn rapporten over de mishandeling van de Afrikanen in Congo en de Indianen in Peru. Maar precies daardoor groeit bij hem de overtuiging dat het door de Britten overheerste Ierland niet anders is. Zodra de Grote Oorlog uitbreekt, begint Casement te collaboreren met de Duitsers. Als de Duitsers het Britse Rijk verzwakken, heeft een Ierse opstand kans op slagen. Bovendien is Casement homoseksueel. Na zijn arrestatie en veroordeling voor hoogverraad wordt dat in de Britse pers breed uitgesmeerd in zijn nadeel. Gratieverzoeken van vooraanstaande Britten leiden uiteindelijk tot niets.
# De man die kon rekenen

De man die kon rekenen (originele Portuguese titel: O Homem que Calculava) is een boek over recreationele wiskunde en eigenaardige woordproblemen van de Braziliaanse schrijver Júlio César de Mello e Souza, gepubliceerd onder het pseudoniem Malba Tahan. Na de eerste publicatie in 1938 werd het boek vertaald in onder andere het Catalaans, Engels (in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten), Duits, Italiaans, Spaans en het Nederlands en het wordt in veel landen als een didactische bron aangeraden. Het verscheen voor het eerst in 1949 in Brazilië. De auteur kreeg er een prijs voor van de Braziliaanse Letterkundige Academie.

## Synopsis

De man die kon rekenen is een serie verhalen in de stijl van de vertellingen van Duizend-en-één-nacht, maar dan rond wiskundige puzzels en curiosa. Het boek is ogenschijnlijk een vertaling door de Braziliaanse geleerde Breno de Alencar Bianco van een origineel manuscript van Malba Tahan, een dertiende-eeuwse Perzische geleerde van het islamitische rijk – beide even fictief.
De eerste twee hoofdstukken vertellen hoe Hanak Tade Maia reisde van Samarra naar Bagdad toen hij Beremiz Samir, een jongen met verbazingwekkende wiskundige vaardigheden, ontmoette. De reiziger nodigde Beremiz uit met hem naar Bagdad te reizen, waar een man met zijn capaciteiten zeker winstgevend werk kon vinden. De rest van het boek verhaalt de verschillende incidenten die de twee mannen langs de weg en in Bagdad tegenkomen. Beremiz Samir gebruikt zijn capaciteiten met berekening zoals een toverstaf om mensen te verbazen, te vermaken, geschillen op te lossen en verstandige en rechtvaardige oplossingen te vinden voor schijnbaar onoplosbare problemen.

## Problemen en wiskundige curiosa

Enkele van de problemen gepresenteerd in het boek zijn:
* De divisie van 35 kamelen
* De betaling van 8 broodjes met 8 munten
* Het aandeel van het bedrag verschuldigd door de verkoper van sieraden
* De vier stuurman-hoe krijg ik alle getallen van 1 tot 100 behalve de 41, met vier cijfers 4 en fundamentele operaties
* De som van schuld tranches
* De verdeling van de 21 wijn vaartuigen
* Perfecte getallen
* De verkoop van 60 meloenen voor verschillende prijzen
* De berekeningen van de tarwekorrels van het schaakbord
* De verkoop van 90 appels
* Het probleem van 3 zeelieden
* Helft van de tijd van gevangenisstraf
* Het probleem van de parels van Raja
* De wiskundige formule van schoonheid
* De 16 numerieke Curiosa van de Koran
* De vierkantswortels van nummers 2025, 3025 en 9801
* De legende van 3 x 3
* Het raadsel van de witte en zwarte schijven
* De bezienswaardigheden van het nummer 40
* Het Delische probleem
* De Verdubbeling van de kubus
* De kwadratuur van de cirkel
* De zwarte en blauwe ogen slaaf
* Het merkwaardige nummer 142857.
# Delia (geslacht)

Delia is een geslacht van vliegen uit de familie van de bloemvliegen (Anthomyiidae). Dit geslacht wordt veelal gezien als ongedierte in de landbouw. Voorbeelden van soorten uit dit geslacht zijn de uienvlieg (Delia antiqua), de slanke graanvlieg (Delia coarctata), de grote koolvlieg (Delia floralis), de bonenvlieg (Delia platura) en de koolvlieg (Delia radicum).
De naam van het geslacht werd in 1830 voorgesteld door Jean-Baptiste Robineau-Desvoidy.
# Delia (Italië)

Delia is een gemeente in de Italiaanse provincie Caltanissetta (regio Sicilië) en telt 4486 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 12,3 km², de bevolkingsdichtheid is 365 inwoners per km².

## Demografie

Delia telt ongeveer 1635 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 4,1% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 4537 |
| 2001 | 4350 |

## Geografie

De gemeente ligt op ongeveer 420 m boven zeeniveau.
Delia grenst aan de volgende gemeenten: Caltanissetta, Canicattì (AG), Naro (AG).

## Externe link

* Informatie site over Delia
* Italiaans bureau voor statistiek
Acquaviva Platani · Bompensiere · Butera · Caltanissetta · Campofranco · Delia · Gela · Marianopoli · Mazzarino · Milena · Montedoro · Mussomeli · Niscemi · Resuttano · Riesi · San Cataldo · Santa Caterina Villarmosa · Serradifalco · Sommatino · Sutera · Vallelunga Pratameno · Villalba
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Delia Domingo-Albert

Delia Domingo-Albert (Baguio, 11 augustus 1942) is een Filipijns diplomaat en voormalig minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet van Gloria Macapagal-Arroyo. Door haar benoeming in 2003 was ze de eerste vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken van de Filipijnen ooit.

## Biografie

Domingo-Albert behaalde een bachelor-diploma internationale relaties aan de University of the Philippines. Aansluitend deed ze vervolgopleidingen aan onder andere het Instituut voor internationale betrekkingen in Genève en de Kennedy School of Government van Harvard University in de Verenigde Staten.
Domingo-Albert begon haar carrière in 1967 als assistent van de minister van Buitenlandse Zaken. Van 1969 tot 1975 was ze attaché op de Filipijnse diplomatieke missie bij de Verenigde Naties in Genève. Aansluitend werkte ze op de ambassade in Roemenië (1975-1980), was ze twee jaar werkzaam als directeur op het ministerie van Buitenlandse Zaken in Manilla en werkte ze van 1982 tot 1990 als plaatsvervangend ambassadeur in de Bondsrepubliek Duitsland. Van 1990 tot 1995 was Domingo-Albert weer werkzaam op het ministerie in Manilla, ditmaal als directeur-generaal van het nationale secretariaat van ASEAN. Van 1995 tot 2002 was ze ambassadeur in Australië. Op 22 december 2003 werd Domingo-Albert benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet van Gloria Macapagal-Arroyo. Ze was daarmee de eerste vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken van de Filipijnen ooit. In september 2004 volgde een benoeming tot presidentieel adviseur voor multilaterale samenwerking en ontwikkeling. Van 2005 tot 2010 was ze ambassadeur in Duitsland.
Voor haar inzet om de relaties tussen Duitsland en de landen van ASEAN en de Filipijnen in het bijzonder te verbeteren werd Albert in 1992 onderscheiden met het Grootkruis met ster in de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland. In januari 2004 werd ze voor haar uitzonderlijke verdiensten voor de Filipijnen door president Gloria Macapagal-Arroyo opgenomen in de Orde van Sikatuna, met de rang van Datu.

## Privéleven

Delia Domingo-Albert is getrouwd met Hans Albert. Samen kregen ze één kind.