OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Slag bij Flirey

De Slag bij Flirey was een confrontatie tussen Franse en Duitse troepen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Door de Duitse overwinning werden de meeste spoorlijnen en wegen naar de belangrijke vestingstad Verdun afgesneden. Dit had een groot effect op het verdere verloop van de oorlog aan het westfront.

## Achtergrond

De velden van de Woëvre strekten zich uit van de stad Luxemburg tot de Franse stad Toul meer naar het zuiden. De vlakte werd geflankeerd door Hauts de Meuse langs de Maas in het westen en langs de oostzijde door het heuvelland bij de rivier de Moezel. De vlakte was ideaal voor beide zijden om troepen te transporteren zonder natuurlijke obstakels.
Voor de oorlog werd een reeks van Duitse verdedigingswerken langs de rivier de Moezel, geconcentreerd rond de stad Metz, gebouwd. De Fransen versterkten ook hun grenzen, met forten langs de Maas, geconcentreerd rond de stad Verdun.
In de eerst maanden van de oorlog wilden de Duitsers de hoogten langs deze rivieren innemen. Dit had verschillende redenen:
* Betere mogelijkheden om te verdedigen
* Het voorkomen van een Franse inval op Duits grondgebied
* De belangrijke vestingstad Verdun isoleren

## Verloop

De aanval begon op 19 september, met een Duitse cavalerieaanval op de lijn Dieulouard - Martincourt. De omgeving van het dorpje Flirey , de bossen rond en het dorp Seicheprey zelf werden snel veroverd. Franse versterkingen kwamen pas op 22 september, maar deze slaagden er niet in de Duitse opmars te stuiten. De focus van de Duitse aanval werd van het zuiden tot het zuidwesten verplaatst.
Op 24 september werd het stadje Saint-Mihiel ingenomen, ondanks de Fransen Flirey, Seicheprey en Xivray heroverden. Meer Franse versterkingen arriveerden op 27 september, maar tegen die tijd hadden de Duitsers zich al ingegraven en hun verdediging opgebouwd. De tegenaanvallen bleven duren tot 11 oktober, zonder enige terreinwinst.

## Nasleep

Door dit Duits offensief werd een saillant gecreëerd ten zuiden van Verdun. Van de twee grote wegen en de enige spoorlijn naar deze stad bleef er slechts een voor de Fransen over, wat een ernstig probleem veroorzaakte met de Franse bevoorrading. Dit, en het feit dat Verdun langs drie kanten omsingeld was, had de Fransen in 1916 tijdens de Slag bij Verdun in een penibele situatie gebracht. De "Saint-Mihielboog", zoals deze saillant ging heten, werd pas heroverd laat 1918, tijdens een Amerikaans offensief.
Luik · Halen · Grenzen · 1ste Marne · Antwerpen · Race naar de Zee · 1ste Ieper · Neuve-Chapelle · 2de Ieper · 2de Artesië · Heuvel 62 · 3de Artesië · Loos · Verdun · Hulluch · Mount Sorrel (Zillebeke) · Somme · Arras · Vimy · 2de Aisne (Nivelle-Offensief) · Mesen · 3de Ieper (Passendale) · Cambrai · Lenteoffensief (Michael · Blücher-Yorck · Gneisenau · Georgette — 4de Ieper · 2de Marne — Rheims-Marneschutz) · Belleaubos · Château-Thierry · Hamel · Honderddagenoffensief
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Battle of Flirey op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Mactra rochebrunei

Mactra rochebrunei is een tweekleppigensoort uit de familie van de Mactridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Jousseaume Lamy.
# Graafsewijk

In de volksmond wordt met Graafsewijk een gedeelte van de Graafsepoort bedoeld. Voor het gemak worden twee wijken samengevoegd (gezamenlijk 96 ha en 3790 inwoners), te weten Graafsewijk Noord en Graafsewijk Zuid. De gemeente 's-Hertogenbosch rekent beide wijken echter als apart.
De Graafsewijk kreeg landelijke aandacht door rellen die plaatsvonden in delen van de wijk (Graafsewijk Noord) in 2000 en 2005. Mede door deze rellen heeft de wijk een slechte naam gekregen.

## Externe link

* Documentaire over de Graafsewijk, SBS op YouTube
# De Tomaso Deauville (2011)

De De Tomaso Deauville is een SUV conceptauto van de Italiaanse autofabrikant De Tomaso uit 2011. Dit was het eerste nieuwe model van De Tomaso na een onderbreking van ongeveer tien jaar. Wegens het faillissement van De Tomaso in 2012 is deze SUV nooit in productie gegaan.
De nieuwe Deauville werd in maart 2011 gepresenteerd op het Autosalon van Genève. Pininfarina tekende voor het ontwerp. Aanvankelijk zou de wagen verkocht worden met een 2,8L V6 turbo motor afkomstig van de Opel Insignia. Dit motorblok leverde 300 pk, goed voor een (begrensde) topsnelheid van 250 km/u. Ook een 550 pk sterke V8-motor en een dieselmotor van 250 pk stonden op de planning. De wagen was voorzien van vierwielaandrijving en een 6-traps automaat.
De serieproductie van deze SUV, die gedeeltelijk zou plaatsvinden in de voormalige Pininfarina-fabriek in Grugliasco, werd nooit opgestart wegens het faillissement van De Tomaso in 2012. De licentierechten van de Deauville werden verkocht aan de Chinese autofabrikant NAC.
* ↑ Renaissancemodel De Tomaso heet Deauville , autowereld.com, 2 maart 2011. Gearchiveerd op 6 mei 2021.
* ↑ De Tomaso Deauville al op het offerblok, autowereld.com, 4 januari 2012. Gearchiveerd op 9 mei 2021.
# Amastus rufocinnamomea

Amastus rufocinnamomea is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Rothschild.
# Microcottus sellaris

Microcottus sellaris is een straalvinnige vissensoort uit de familie van donderpadden (Cottidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1896 door Gilbert.
# Vlag van Santo Domingo de los Tsáchilas

De vlag van Santo Domingo de los Tsáchilas is de vlag van de Ecuadoraanse provincie Santo Domingo de los Tsáchilas. De vlag geeft grafisch het karakter van de provincie weer en heeft de oorspronkelijke kleuren van de kantonale vlag, rood en groen. Het schuinkruis van wit en zwart heeft de oorspronkelijke manpe tsanpá kleuren van de kleding van de Tsáchila mannen. Het kruis symboliseert de vier armen ook naar de vier wegen, die vanuit de omliggende provincies Pichincha, Guayas, Manabí en Esmeraldas naar Santo Domingo voeren. Het middelste embleem van de vlag is de zon, die op het snijpunt van de kruisarmen is geplaatst. De zon staat voor de culturele erfenis van de belangrijke mensen, het legaat van veertig jaren strijd. Deze zon is als een kompasroos te lezen. De rechte stralen volgens de vier hoofdwindrichtingen staan voor de taaie, moeilijke strijd van provincievorming, die vier decennia duurde. De vier andere rechte stralen verwijzen naar de stroomgebieden van de rivieren Toachi, Quinindé, Borbón en Peripa. De vier golvende stralen volgens noordnoordoost, oostzuidoost, zuidzuidwest en westnoordwest verwijzen naar de vier commissies die een impuls gaven aan de vorming van de provincie. De vier overige golvende stralen staan voor vier plantensoorten, die de agrarische rijkdommen vormen: de rubberboom, cacaoboom, koffieplant en Afrikaanse palm. De 16 stralen zijn vanuit het centrum van de zon aan de rechterzijde geel en aan de linkerzijde wit. Ze staan voor goedheid, hydrologische rijkdom –die de basis is van de agrarische voorspoed en veestapel en niet om te kopen zuiverheid. In het midden van de zon is een veelkleurige kolibrie geplaatst, die opvliegt richting broektop. Deze vogel is het symbool van de wijsheid in het voorouderlijke Tsáchila. Zijn veelkleurigheid symboliseert de multiculturele samenleving en pluriforme etnische samenstelling van het volk in de provincie. Zijn majestueuze vlucht doelt op de glorieuze eindbestemming van provincie en inwoners, zijn opgeslagen vleugels roepen broeder- en zusterliefde op. Zijn zeventien veren staan voor de zeventien maanden die nodig waren voor de volksraadpleging en provincievorming. De gekozen kleuren en elementen creëren een sober, aangenaam en elegant contrast, wat ook de persoonlijkheid is van de mensen aldaar en die men in de vlag weergegeven wilde zien. De kleur rood staat voor het vuur en voor het bloed van de voorouders. De kleur groen symboliseert de groene lokale regio, de vernieuwing van de Natuur, de hoop en onsterfelijkheid. Geel, de kleur van goud, is gebruikt om de rijkdom aan te duiden, de eeuwigheid en sublimatie. Zwart is de drager van het serieuze, van sobere gestrengheid, symboliseert ook de boom die de verfstof levert voor de strepen van de oorspronkelijke manpe tsanpá. Wit, de som van de kleuren, staat voor licht, zuiverheid, niet-corrupt zijn, perfectie.
* Santo Domingo de los Tsachilas Province (Ecuador). www.crwflags.com. Geraadpleegd op 1 december 2023.
* van Westerhoven, Marcel (4 december 2009). Provincie Santo Domingo de los Tsáchilas. Vlag! (4)
# Anopsicus nebulosus

Anopsicus nebulosus is een spinnensoort uit de familie trilspinnen (Pholcidae). De soort komt voor in Jamaica.
# Sint-Margarethakerk (Elversele)

De Sint-Margarethakerk is de parochiekerk van de tot de Oost-Vlaamse gemeente Temse behorende plaats Elversele, gelegen aan de Dorpstraat.

## Geschiedenis

Er heeft op deze plaats een romaans kerkje gestaan dat in de 15e eeuw werd verbouwd tot een gotisch bouwwerk. Toen werd ook de westtoren gebouwd. Het koor is vermoedelijk 16e eeuw en iets later heeft men de transeptarmen opgetrokken. In 1578 werd de kerk zwaar beschadigd tijdens de godsdiensttwisten.
Van 1583-1617 werd de kerk hersteld. In de loop van de 17e eeuw werden de houten gewelven van koor en middenschip door stenen gewelven vervangen. In 1711 en 1756 werd de torenspits door blikseminslag getroffen en daarna weer hersteld.
In 1872 werd een groot deel van het kerkinterieur vernieuwd.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige pseudobasilicale kruiskerk met ingebouwde westtoren en driezijdig afgesloten hoofdkoor. De kerk is gebouwd in baksteen, terwijl de toren in zandsteen werd uitgevoerd. Het geheel ligt op een kleine verhoging en wordt omringd door een kerkhof.

## Interieur

De preekstoel en het koorgestoelte zijn uitgevoerd in barokstijl (18e eeuw). Het overige kerkmeubilair is neogotisch.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Mactra semistriata

Mactra semistriata is een tweekleppigensoort uit de familie van de Mactridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1854 door Reeve.
# Amastus scriblita

Amastus scriblita is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Dognin.
# Meterana pauca

Meterana pauca is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1910 door Philpott.
# Vlag van Santiago del Estero

De vlag van Santiago del Estero werd op 17 april 1986 in gebruik genomen op initiatief van de provinciale afgevaardigde Dario Augusto Moreno. Ze toont vijf verticale banen in de kleurencombinatie lichtblauw-wit-rood-wit-lichtblauw. De onderlinge verhouding tussen deze banen is 3:1:4:1:3 en de hoogte-breedteverhouding is 10:25. In het midden van het rode deel staat een gouden zon met acht rechte en acht vlammende zonnestralen, met in het midden van de zon een Sint-Jacobskruis.
De kleuren lichtblauw en wit verwijzen naar de vlag van Argentinië en symboliseren de status van Santiago del Estero als Argentijnse provincie. Het rode vlak is vierkant en staat voor het federalisme.
De zon in het midden van de vlag, wiens diameter een derde van een zijde van het rode vlak is, verwijst naar de zon op de nationale vlag en is een symbool van de erfenis van de Indianen. Het kruis verwijst naar de Orde van Santiago en is een symbool van de Spaanse wortels van het huidige Argentinië; meer algemeen staat het kruis voor het christendom.
Het is iedereen binnen de provincie toegestaan om de vlag te hijsen.
# Anna (Go to Him)

Anna (Go to Him), of kortweg Anna, is een compositie geschreven en opgenomen door Amerikaanse soulzanger, songwriter en pionier van de Southern Soul Arthur Alexander. Het is uitgebracht als single op 17 september 1962. Een vermeldenswaardige coverversie werd opgenomen door de Britse rockband The Beatles voor hun debuutalbum in 1963.

## Versie van Arthur Alexander

Arthur Alexander's composities vielen erg in de smaak bij Britse R&B-liefhebbers en artiesten. Hij is de enige componist wiens composities opgenomen werden voor studioalbums door zowel The Beatles, The Rolling Stones (You Better Move On), en Bob Dylan (Sally Sue Brown).

## Versie van The Beatles
### Achtergrond

Anna (Go to Him) was een van John Lennons favoriete nummers. Daarom stelde hij voor om het op te nemen voor The Beatles' eerste album Please Please Me. De versie van de band is ietwat trager dan de originele versie van Alexander. Volgens Philippe Margotin overtrof de coverversie de originele versie dankzij Lennons stem die "indringend en dynamisch" was op de opname, en de achtergrondstemmen van Paul McCartney en George Harrison. Ian MacDonald liet zich echter kritisch uit over The Beatles' versie. De diepte en complexiteit van Alexander ontbrak, en MacDonald noemde de versie "onvolwassen" (callow).

### Opname

Het hele album Please Please Me werd op 11 februari 1963 in minder dan dertien uur ingeblikt. Mark Lewisohn schreef hierover dat "het moeilijk voorstelbaar is dat er 585 productievere minuten in de geschiedenis van muziekopnames kunnen bestaan." Voor Anna (Go to Him) had men drie takes nodig. Ten tijde van die productieve opnamedag had Lennon een verkoudheid, wat zijn stem niet ten goede kwam.

### Bezetting

Bezetting volgens Ian MacDonald
* John Lennon - zang, akoestische ritmegitaar
* Paul McCartney – achtergrondzang, basgitaar
* George Harrison – achtergrondzang, leadgitaar
* Ringo Starr – drums
Voetnoten
* ↑ (en) Margotin, Philippe, Jean-Michel Guesdon (2007). All the Songs: The Story Behind Every Beatles Release. Black Dog & Leventhal Publishers, New York, pp. 27-8. ISBN 978-1-57912-952-1.
* ↑ (en) MacDonald, Ian (2007). Revolution in the Head: The Beatles' Records and the Sixties. Chicago Review Press, Chicago, 81-2. ISBN 978-1-55652-733-3.
* ↑ (en) Lewisohn, Mark (1992). The Complete Beatles Chronicle. Harmony Books, New York, 99. ISBN 0-517-58100-0.
* ↑ (en) MacDonald, Ian (2007). Revolution in the Head: The Beatles' Records and the Sixties. Chicago Review Press, Chicago, 81. ISBN 978-1-55652-733-3.
Bronnen
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Anna (Go to Him) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sint-Margarethakerk (Luik)

De Sint-Margarethakerk (Église Sainte-Marguerite) is de parochiekerk van de Luikse wijk Sainte-Marguerite, gelegen aan de Rue Sainte-Marguerite.

## Geschiedenis

De parochiekerk zou in 966 opgericht zijn door Heraclius van Luik. Daarna werd ze meermaals verbouwd. Vanaf 1868 tot 1884 werd door architect Jos. Remont een nieuwe kerk gebouwd, aangezien de bestaande te klein was geworden. Het betrof een neoclassicistisch bouwwerk met voorgebouwde toren. Dit gebouw werd tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigd. De schade kon echter snel worden hersteld. In de jaren '80 van de 20$^{-ste}$ eeuw raakte het gebouw in verval. De aardbeving van 1983 betekende het definitieve einde. De kerk kon niet meer voor de eredienst worden gebruikt wegens instortingsgevaar, en de diensten werden voortgezet in de kapel van de École Saint-Sépulcre. Niet lang na 1988 begon men met de constructie van de huidige kerk op de plaats van haar voorganger en -in elk geval in 1992- was dit gebouw al in gebruik. In 1995 leverde men een nieuw orgel, gebouwd door André Thomas. Tijdens datzelfde jaar werd de klokkentoren in gereedheid gebracht en van klokken voorzien.

## Gebouw

Het huidige kerkgebouw is een bescheiden modernistisch, bakstenen zaalkerkje met naar binnen hellende daken. Een eenvoudig klokkentorentje uit staalprofiel is boven het ingangsportaal bevestigd. Boven het koor is een driehoekige uitbouw met lichtvenster aangebracht.
* Krantenartikel in "La Meuse" van 1986
* Inventaris erfgoed Wallonië
# Macrotona securiformis

Macrotona securiformis is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1921 door Sjöstedt.
# Golf van Gonâve

De Golf van Gonâve (Frans: Golfe de la Gonâve) is een grote baai aan de westkust van Haïti. De grootste breedte bedraagt 100 kilometer. De golf ligt ingeklemd tussen de schiereilanden Nord-Ouest en Tiburon.
Aan de golf liggen de hoofdstad van het land, Port-au-Prince, en verder de steden Gonaïves, Saint-Marc, Miragoâne en Jérémie.
In de Golf van Gonâve bevinden zich verschillende eilanden. Het grootste is Île de la Gonâve. Veel kleiner zijn de Cayemites. Het Île de la Gonâve verdeelt het zuidelijke deel van de golf in het Kanaal van Gonâve en het Kanaal van Saint-Marc.
De grootste diepte bedraagt 1000 meter, tussen Port-au-Prince en Île de la Gonâve. De jaarlijkse temperatuurverandering van het water schommelt tussen 1 en 5 °C. Het zoutgehalte varieert weinig. Het water is behoorlijk stationair, wat de kans op vervuiling vergroot.
In de Golf van Gonâve vindt visserij plaats, veelal op traditionele wijze met houten boten.
# Amblycerus perfectus

Amblycerus perfectus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1885 gepubliceerd door David Sharp.
# De zegepraalende Vecht

De zegepraalende Vecht, vertoonende verscheidene Gesichten van Lustplaatsen, Heeren huysen en dorpen, Beginnende van Uitrecht en met Muyden besluytende is een boekwerk dat in 1719 door de Amsterdamse uitgever en boekhandelaar Andries de Leth werd uitgegeven. Het bevat vele tientallen gravures vervaardigd door Daniel Stoopendaal met daarop onder meer buitenplaatsen langs de Utrechtse Vecht. De Leth, Claas Bruin en Jan de Regt zorgden voor tekst zoals gedichten.
Het boekwerk werd goed verkocht en beleefde meerdere herdrukken. In 1790 was er een heruitgave onder de titel De Vechtstroom, van Utrecht tot Muyden verheerlijkt. Een heruitgave in 1807 vond plaats in het verzamelwerk Hollandsche Arkadia. In de tweede helft van de 20e eeuw volgde nog minstens tweemaal een heruitgave. Stoopendaals gravures kenden veel navolging en kopieën.
# Michail Semjonov

Michail Vladimirovitsj Semjonov (Russisch: Михаил Владимирович Семёнов) (Rostov aan de Don, 18 september 1933 - Rostov aan de Don, 9 november 2006) was een Russisch basketbalspeler die speelde voor de nationale ploeg van de Sovjet-Unie.

## Carrière

Semjonov begon zijn carrière bij Spartak Rostov aan de Don in 1950. Na een jaar ging Semjonov spelen voor de Legerploeg SKA Rostov aan de Don. Na een jaar ging Semjonov spelen voor CSKA Moskou (1954-1963). Semjonov werd met CSKA drie keer landskampioen van de Sovjet-Unie in 1960, 1961 en 1962. Ook won Semjonov twee keer de EuroLeague in 1961 en 1963. Semjonov won twee keer de zilveren medaille voor de Sovjet-Unie op de Olympische Spelen van 1956 en 1960. Semjonov won twee gouden medailles op de Europese Kampioenschappen in 1957 en 1959. Ook won Semjonov brons in 1955. Kreeg de onderscheiding Meester in de sport van de Sovjet-Unie in 1955.
Op 15 november 2013 werd in de Aleksandr Gomelski Universal Sports Hall CSKA symbolisch het shirt van Michail Semjonov met nummer 10 in de bogen van de hal opgehangen.

## Erelijst

* Landskampioen Sovjet-Unie: 3
** Winnaar: 1960, 1961, 1962
* EuroLeague: 2
** Winnaar: 1961, 1963
* Olympische Spelen:
** Zilver: 1956, 1960
* Europees Kampioenschap: 2
** Goud: 1957, 1959
** Brons: 1955

## Externe link

* (en) Profiel van Michail Semjonov op sports-reference.com (gearchiveerd)
| 1 | 2 | 3 |
| 0 | 2 | 0 |
* ↑ Michail Semjonov shirt geëerd, cskabasket.com
* ↑ Michail Semjonov naast Arkadi Botsjkarjov, cskabasket.com
3 Vlasov · 4 Resjetnikov · 5 Siliņš · 6 Stonkus · 7 Petkevičius · 8 Botsjkarjov · 9 Konev · 10 Korkija · 11 Lauritėnas · 12 Ozerov · 13 Moisejev · 14 Laga · 15 Torban · 16 Semjonov · Coach: Travin · Assistent-coach: Kolpakov · Assistent-coach:
3 Muižnieks · 4 Valdmanis · 5 Torban · 6 Stonkus · 7 Petkevičius · 8 Botsjkarjov · 9 Krūmiņš · 10 Semjonov · 11 Lauritėnas · 12 Ozerov · 13 Zoebkov · 14 Stoedenetski · Coach: Spandarjan · Assistent-coach: Nikitin · Assistent-coach:
3 Muižnieks · 4 Valdmanis · 5 Torban · 6 Stonkus · 7 Zoebkov · 8 Botsjkarjov · 9 Laga · 10 Semjonov · 11 Lauritėnas · 12 Ozerov · 13 Minasjvili · 14 Stoedenetski · Coach: Spandarjan · Assistent-coach: Nikitin · Assistent-coach:
3 Muižnieks · 4 Valdmanis · 5 Torban · 6 Minasjvili · 7 Zoebkov · 8 Botsjkarjov · 9 Krūmiņš · 10 Semjonov · 11 Kornejev · 12 Ozerov · 13 Koetoezov · 14 Abasjidze · Coach: Spandarjan · Assistent-coach: Gomelski · Assistent-coach:
3 Muižnieks · 4 Valdmanis · 5 Torban · 6 Minasjvili · 7 Zoebkov · 8 Botsjkarjov · 9 Krūmiņš · 10 Semjonov · 11 Kornejev · 12 Volnov · 13 Stoedenetski · 14 Petrov · Coach: Spandarjan · Assistent-coach: Gomelski · Assistent-coach:
3 Muižnieks · 4 Valdmanis · 5 Valtin · 6 Minasjvili · 7 Zoebkov · 8 Oegrechelidze · 9 Krūmiņš · 10 Semjonov · 11 Kornejev · 12 Petrov · 13 Volnov · 14 Ozers · Coach: Spandarjan · Assistent-coach: Aleksejev · Assistent-coach:
# Vlag van Sao Tomé en Principe

De vlag van Sao Tomé en Principe werd aangenomen als nationale vlag op 5 november 1975, hoewel deze al bij het verkrijgen van de onafhankelijkheid op 12 juli van dat jaar werd gehesen. De vlag is gebaseerd op de vlag van de onafhankelijkheidsbeweging MLSTP.
De vlag is in pan-Afrikaanse kleuren. Groen staat voor de vegetatie van het land, geel voor cacao (het belangrijkste exportproduct) en rood voor het bloed dat voor het verkrijgen van de onafhankelijkheid is gevloeid. De twee zwarte sterren staan voor de twee eilanden Sao Tomé en Principe, de belangrijkste eilanden van de eilandenstaat.

## Constructie

De verhouding van de vlag is 1:2. De verhouding tussen de horizontale banen is 2:3:2 waarbij de gele baan dus anderhalf keer zo breed is als de groene. De rode driehoek is een rechthoekige gelijkbenige driehoek, de rechterpunt komt dus tot een kwart van de breedte. De middelpunten van de zwarte sterren staan precies in het midden van de vlag en op drie kwart van de breedte eveneens halverwege de hoogte. De diameter van de omgeschreven cirkel is gelijk aan de breedte van de groene banen. De vlag van de MLSTP had drie gelijke horizontale banen.

## Geschiedenis

De Portugezen koloniseerden de eilanden Sao Tomé en Principe in de 16e eeuw en namen ze op in hun koloniale rijk. Vier eeuwen later wakkerde het Bloedbad van Batepá in 1953 nationalistische sentimenten aan en zette aan tot een onafhankelijkheidsstrijd. Deze werd geleid door de Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe-Partido Social Democrata (MLSTP), die zeven jaar later werd opgericht. De Portugezen weigerden dit echter toe te staan en bleven doorvechten tot de Anjerrevolutie plaatsvond in 1974. De nieuwe regering besloot zich terug te trekken uit hun resterende koloniën, en onderhandelde over een routekaart voor onafhankelijkheid met de MLSTP, die ze hadden erkend als de "enige vertegenwoordiger" van de eilanden. Er werden verschillende voorstellen gedaan voor een nieuwe vlag, die allemaal de kleuren van de Pan-Afrikaanse beweging gebruikten. Deze werden allemaal afgewezen en een nieuwe vlag - naar verluidt ontworpen door MLSTP leider en toekomstige president Manuel Pinto da Costa - werd goedgekeurd. Deze werd aangenomen op 12 juli 1975 - de dag dat het land onafhankelijk werd - of op 5 november van datzelfde jaar. De vlag is bijna identiek aan de vlag van de MLSTP, en hoewel ze hun "machtsmonopolie" verloren in 1990, bleef de vlag ongewijzigd.
* Historische vlaggen
* Vlag van Portugees Sao Tomé (1815-1830)
* Vlag van Portugees Sao Tomé (1830-1840)
* Vlag van Portugees Sao Tomé (1840-1912)
* Vlag van Portugees Sao Tomé (1911-1975)
* Vlag van Portugese provincie Sao Tomé (is nooit officieel geweest, enkel een voorstel)
* Vlagvoorstellen in 1974
* Voorstel 1
* Voorstel 2
* Voorstel 3
* Voorstel 4
* Voorstel 5
* Voorstel 6
* Voorstel 7
* Voorstel 8