OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Triphoturus oculeum

Triphoturus oculeum is een straalvinnige vissensoort uit de familie van lantaarnvissen (Myctophidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Garman.
* ↑ (en) Triphoturus oculeum op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Triphoturus oculeum. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Jiraiya (folklore)

Jiraiya (Japans: 自来也 of 児雷也) is een ninjakarakter uit de Japanse folklore. De legende speelde zich af op het eiland Kyushu waar Jiraiya verliefd werd op Tsunade en moest strijden tegen Orochimaru. Jiraiya had magische krachten waardoor hij in een gigantische pad kon veranderen.
In de 19e eeuw werden een aantal romans over hem geschreven en een kabuki. Later dook zijn karakter ook op in films en mangastrips en series, onder andere in Naruto en Sekai Ninja Sen Jiraiya.
# Eunice bowerbanki

Eunice bowerbanki is een borstelworm uit de familie Eunicidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Eunice bowerbanki werd in 1869 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Baird.
# Rhaphuma conformis

Rhaphuma conformis is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Gahan.
# Almar Otten

Almar Otten (Deventer, 9 november 1964) is een Nederlands thrillerauteur. Otten werd geboren in Deventer, maar groeide op in Heerde. Een baan bij ingenieursbureau Tauw bracht hem van Wageningen, waar hij afstudeerde als hydroloog, in 1991 terug naar zijn geboorteplaats. Hij werkte achtereenvolgens bij Tauw en het Ministerie van LNV, sinds 2007 is hij in dienst van de gemeente Deventer. Otten schrijft sinds 1999.

## Werk

Voor de Deventer uitgeverij Artnik schreef Otten vier misdaadromans in de serie De Zeven Deventer Moordzaken, een serie misdaadverhalen die zich in en rond Deventer afspelen. De overige drie romans in de serie werden geschreven door Marcel Verreck. Nadat Otten van uitgeverij veranderde publiceerde Luitingh-Sijthoff in 2011 zijn boek De Afstammeling. Het is gebaseerd op de reis die missionaris Lebuïnus eind achtste eeuw maakte om de Saksen in het gebied ten oosten van de IJssel te bekeren. In 2012 verscheen een tweede historische thriller, Blauw Goud. In dat verhaal krijgt de historica en SAB-bibliothecaris Lineke Tesinga een zeer bijzonder veertiende-eeuws getijdenboek onder ogen. De eigenaar hoopt dat het kostbare handschrift hem de weg zal wijzen naar zijn verdwenen vader, een Wageningse bodemkundige. In 2013 verscheen de derde Lineke Tesinga thriller Jeugdzonde.
Toen begin maart 2020 door de lockdown tijdens de corona-crisis veel mensen thuis moesten blijven en bibliotheken gesloten werden, stelde Otten drie van zijn romans, Icoondrift, Gebonden kapitaal en Lied van Angst, gratis digitaal beschikbaar. Lied van Angst ook in het Engels (Song of Fear). Hij bezat zelf de rechten van deze romans.

## Erkenning

Met Blauw goud won Otten in 2012 de Diamanten Kogel. Dit is de jaarlijkse Vlaamse prijs voor de beste Nederlandstalige misdaadroman.
# Ahnenerbe

De Forschungsgemeinschaft Deutsches Ahnenerbe e.V. (Onderzoekvereniging Duits vooroudererfgoed) was een nationaalsocialistisch onderzoeksinstituut, dat als voornaamste taak had om "wetenschappelijke" bewijzen voor de herkomst en superioriteit van het zogenaamde arische ras te vinden.

## Geschiedenis

De instelling werd op 1 juli 1935 door Heinrich Himmler, Richard Walther Darré en de Nederlander Herman Wirth als Studiengesellschaft für Geistesurgeschichte (studiegenootschap voor de oergeschiedenis van de geest) opgericht.
Op de voorgrond stonden aanvankelijk archeologische, antropologische en historische onderzoekingen, vooral over Hendrik de Vogelaar (919-936), de handschriftarme tiende eeuw en het Germaanse runenschrift. Al snel gebruikte de sterk in occulte onderwerpen geïnteresseerde Himmler Ahnenerbe als onderzoekapparaat voor zijn eigen pseudowetenschappelijke projecten. Na 1939 was het beleid van Ahnenerbe dat het een serieuze, wetenschappelijke uitstraling moest hebben. Occultistische en al te "zweverige" ideeën zoals ariosofie werden toen minder of in het geheel niet langer ondersteund. Uit Ahnenerbe ontstond het beruchte Institut für Wehrwissenschaftliche Zweckforschung der Waffen-SS (directeur: Wolfram Sievers), dat vanaf 1942 pseudowetenschappelijke proeven op mensen uitvoerde, zeer vaak en soms opzettelijk met dodelijke afloop voor de "proefpersonen". Slachtoffers van deze experimenten waren gevangenen in de concentratiekampen Natzweiler-Struthof en Concentratiekamp Dachau. Dit instituut hield zich in de door Duitsland bezette landen ook bezig met rekrutering van jongemannen die "arisch" genoeg werden geacht om dienst te nemen in de Waffen-SS.
Verwarrend is dat Alfred Rosenberg, chef-ideoloog van de NSDAP, binnen die partij het Amt Rosenberg in het leven riep. De afdeling Abteilung für Vor- und Frühgeschichte van deze organisatie heeft zich eveneens met onderzoek naar de oude Germanen en met archeologie beziggehouden (zie o.a. onder Oerlinghausen) en was in de nazihiërarchie enige tijd een rivaal van Ahnenerbe.
Men kan stellen dat vanaf 1935 in het Derde Rijk de uitoefening van verscheidene takken van "echte" wetenschap, zoals de archeologie en de antropologie, zonder medewerking van Ahnenerbe of het Amt Rosenberg zo goed als onmogelijk was. Alle wetenschap waarmee deze beide organisaties zich bezighielden, werd gecorrumpeerd door de nazistische opvattingen over de rassenleer. Dit maakt het noodzakelijk om alle wetenschappelijke opgravingsresultaten, aangelegde collecties, publicaties e.d. uit de periode 1933-1945 uiterst kritisch te benaderen. Ongetwijfeld zijn er waarnemingen gedaan en vastgelegd die ook volgens moderne en neutrale wetenschappelijke opvattingen correct zijn. Maar overal kunnen, hetzij opzettelijk, hetzij als gevolg van door de nazi-ideologie beïnvloede wetenschappelijke interpretaties, onjuiste of zelfs vervalste onderzoeksresultaten aanwezig zijn.
# Paul de Cock

Paul de Cock (Brugge, 21 juni 1724 - 29 december 1801) was een Vlaams architect en kunstschilder.

## Biografie

Paul Jozef de Cock was de zoon van Philippe de Cock en Thérèse Cambier en een broer van kunstschilder Hubert de Cock. Hij studeerde vanaf zijn negende jaar aan de Brugse Kunstacademie, voor wat de schilderkunst betreft bij Matthijs de Visch.
In 1740 kreeg hij de Tweede prijs tekenen naar de figuur en in 1741 de Eerste prijs voor alle vakken samen. In 1743 kreeg hij nog een prijs voor bouwkunde.
In 1748 en 1749 verbleef hij in Parijs en in Valenciennes, waar hij kopiewerk uitvoerde in opdracht van een koopman. Na zijn terugkeer in Brugge ging hij in het stadhuis van Kortrijk een groot landschap schilderen, naar werk van de Nederlandse meester Philips Wouwerman (1619-1668). Later beschilderde hij muren in grote zalen, maakte hij bas-reliëfs en vooral schilderijen met paarden en slagvelden. Er zouden meer dan 1200 werken op zijn naam staan. Niettemin bleef hij vooral ook als bouwmeester actief.
Rond 1750 werd hij leraar bouwkunde aan de Brugse Academie en van 1775 tot aan zijn dood was hij directeur. Hij volgde in deze functie Jan Garemijn op, met wie hij in onmin leefde.
Er wordt werk van hem bewaard in het Groeningemuseum Brugge.
Hetzelfde museum heeft twee portretten van hem: één door Joseph-Benoît Suvée daterende uit 1779, één door Jozef Angelus Van der Donckt.

## Literatuur

* Albert SCHOUTEET, Beknopte geschiedenis van de Vrije Academie voor Schone Kunsten en van de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten te Brugge, Brugge, 1967.
* Lexicon van West-Vlaamse kunstenaars, Brugge, 1993.
* Robert DE LAERE, Paul Jozef De Cock,kunstschilder en bouwmeester, in: Heemkundige Bijdragen voor Brugge en Ommeland, 2010, n° 5.
* Biografisch Portaal: 10550852
* Gemeinsame Normdatei: 130371998
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1702 1041
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 363651
* Union List of Artist Names: 500101601
* Virtual International Authority File: 121962654
* WorldCat (via VIAF): 121962654
# Trialeurodes fernaldi

Trialeurodes fernaldi is een halfvleugelig insect uit de familie witte vliegen (Aleyrodidae), onderfamilie Aleyrodinae.
De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Morrill in 1903.
# Jindabyne (film)

Jindabyne is een Australische dramafilm van regisseur Ray Lawrence die in première ging op het Filmfestival van Cannes 2006. Scenarioschrijfster Beatrix Christian baseerde zich hiervoor op het korte verhaal So Much Water So Close to Home ('Zo veel water zo dicht bij huis') van schrijver Raymond Carver. Jindabyne werd bekroond met tien filmprijzen op verschillende internationale filmfestivals.
Jindabyne werd in Nederland voor het eerst vertoond tijdens Film by the Sea, op 17 september 2006.

## Verhaal

De film opent wanneer een vrouw (Tatea Reilly) op een verlaten weg rijdt ter hoogte van Jindabyne in New South Wales. Ze wordt tot stoppen gemaand door een voorbijrijdende elektricien (Chris Haywood) in zijn truck, die naar haar roept dat er iets onder haar auto hangt. Wanneer ze daadwerkelijk stopt en haar raam opendraait, stapt de man uit. Hij zet een sprintje in naar haar, maar zij krijgt haar autoraam nog net dicht voor hij zijn arm naar binnen kan steken.
Vervolgens gaat de film over tot een scène thuis bij Stewart Kane (Gabriel Byrne), zijn vrouw Claire (Laura Linney) en hun zoontje Tom. Stewart bereidt zich voor op een visweekendje met zijn vrienden Carl (John Howard), Rocco (Stelios Yiakmis) en Billy (Simon Stone). Duidelijk wordt dat het tussen de mannen en hun geliefden stroef loopt, waardoor het uitstapje de kerels niet slecht uitkomt.
Aangekomen op hun visplek lijkt niets een onbezorgd weekend in de weg te staan, totdat Stewart iets vreemds ziet drijven aan de overkant van de rivier. Wanneer hij het gaat inspecteren, vindt hij de vrouw uit openingsscène. Ze is een aboriginal die verkracht is, vermoord werd door middel van een steekwond in haar borst en nu naakt in de rivier drijft.
Hoewel de mannen geschokt zijn, besluiten ze te wachten met het melden van hun vondst tot na het visweekend, drie dagen later. Dit wordt ondanks de gebeurtenis een uitstapje waarin het gezelschap veel plezier heeft. Bij terugkomst op maandag melden ze hun vondst bij de politie, maar komt al snel uit dat ze hun vondst al op vrijdag deden. Vanaf dit moment kijkt de hele gemeenschap ze - vol onbegrip - met de nek aan en komen alle spanningen die er leven tussen hen en hun partners eruit.

## Rolverdeling

* Leah Purcell - Carmel
* Fay Butcher - Coral
* Max Cullen - Terry
* Alice Garner - Elissa
* Betty Lucas - Vanessa
* Eva Lazzaro - Caylin-Calandria
# Eunice bilobata

Eunice bilobata is een borstelworm uit de familie Eunicidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Eunice bilobata werd in 1906 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Treadwell.
# Marko Grujić

Marko Grujić (Servisch: Марко Грујић) (Belgrado, 13 april 1996) is een Servisch voetballer die doorgaans als centrale middenvelder speelt. Hij tekende in januari 2016 bij Liverpool, dat hem het lopende seizoen nog liet afmaken bij zijn oude club Rode Ster Belgrado. Grujić debuteerde in 2016 in het Servisch voetbalelftal.

## Clubcarrière

Grujić speelde in de jeugd voor Rode Ster Belgrado. Hiervoor debuteerde hij op 26 mei 2013 in de Superliga, tegen FK Vojvodina. Nadat hij gedurende het seizoen 2013/14 niet in actie kwam in het eerste, verhuurde Rode Ster hem in september 2014 voor vier maanden aan FK Kolubara, op dat moment actief in de Prva Liga. Tijdens het seizoen 2014/15 speelde Grujić ook negen competitieduels voor Rode Ster. Hij maakte op 26 september 2015 zijn eerste competitietreffer, tegen Novi Pazar.
Grujić tekende in januari 2016 bij Liverpool, dat circa €6.000.000,- voor hem betaalde aan Rode Ster. De Engelse club liet hem het lopende seizoen nog afmaken bij zijn oude club. In de anderhalf jaar die volgden, lukte het Grujić niet om door te breken bij Liverpool. Dat verhuurde hem in januari 2018 voor een halfjaar aan Cardiff City en in augustus 2018 voor een jaar aan Hertha BSC. Liverpool en Hertha verlengden deze huurovereenkomst in juli 2019 met nog twaalf maanden. In oktober 2020 werd Grujić verhuurd aan FC Porto.

## Clubstatistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie | Beker | Beker | Internationaal | Internationaal | Totaal | Totaal |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. | Wed. | Dlp. |
| 2012/13 | Rode Ster Belgrado | | Superliga | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 2013/14 | Rode Ster Belgrado | | Superliga | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2014/15 | → FK Kolubara | | Prva Liga | 5 | 2 | 0 | 0 | — | — | 5 | 2 |
| 2014/15 | Rode Ster Belgrado | | Superliga | 9 | 0 | 1 | 0 | — | — | 10 | 0 |
| 2015/16 | Rode Ster Belgrado | | Superliga | 29 | 6 | 1 | 0 | 0 | 0 | 30 | 6 |
| 2016/17 | Liverpool FC | | Premier League | 5 | 0 | 3 | 0 | — | — | 8 | 0 |
| 2017/18 | Liverpool FC | | Premier League | 3 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | 6 | 0 |
| 2017/18 | → Cardiff City | | Championship | 13 | 1 | 1 | 0 | — | — | 14 | 1 |
| 2018/19 | → Hertha BSC | | Bundesliga | 22 | 5 | 1 | 0 | — | — | 23 | 5 |
| 2019/20 | → Hertha BSC | | Bundesliga | 20 | 3 | 2 | 0 | — | — | 22 | 3 |
| Totaal | Totaal | Totaal | Totaal | 107 | 17 | 10 | 0 | 2 | 0 | 119 | 17 |

## Interlandcarrière

Grujić kwam uit voor meerdere Servische nationale jeugdelftallen. Hij maakte deel uit van de Servische selectie die onder leiding van bondscoach Mladen Krstajić deelnam aan de WK-eindronde 2018 in Rusland. Daar sneuvelde de ploeg in de voorronde na een overwinning op Costa Rica (1–0) en nederlagen tegen achtereenvolgens Zwitserland (1–2) en Brazilië (0–2). Grujić kwam in geen van de drie WK-duels in actie voor zijn vaderland.

## Erelijst

| Competitie |
| Competitie | Aantal | Jaren |
| Rode Ster Belgrado |
| Kampioen Superliga | 1x | 2015/16 |
| Servië –20 |
| Wereldkampioen –20 | 1x | 2015 |
# Rhaphuma constricta

Rhaphuma constricta is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Gressitt & Rondon.
# Weerderhuys

Het Weerderhuys is een voormalig hervormd kerkgebouw te Valkenswaard, Nederland, gelegen aan Markt 2. Het gebouw is geklasseerd als rijksmonument (nr. 518661).

## Geschiedenis

Het gebouw werd in 1890 in gebruik genomen door de hervormde gemeente, nadat de voorgaande kerk, een Napoleonskerk welke in 1813 werd ingewijd en waarvan de bouw in 1809 door Koning Lodewijk Napoleon werd verordonneerd, werd vervangen.
Het neogotische gebouw werd ontworpen door Pierre Cuypers en is een van de zeldzame protestantse kerken die door hem werd gebouwd.
Nadat de hervormden in 1966 de Rehobothkerk in gebruik namen, is deze kerk in 1969 overgedragen aan de gemeente Valkenswaard en is sindsdien in gebruik als trouwlocatie. Het gebouw kreeg toen de naam Weerderhuys, naar de grenskerk die in 1656 op het grondgebied van Achel in gebruik werd genomen, en die de oorsprong vormde van de latere Achelse Kluis.

## Gebouw

Het betreft een bakstenen kruiskerkje dat met leien is gedekt. Horizontale sierbanden van gele bakstenen geven de gevels een levendig aanzien. Een hoog en spits vieringtorentje siert het gebouw.
* ReliWiki
# Ahnebergen

Ahnebergen is een plaats in de Duitse gemeente Dörverden, deelstaat Nedersaksen, en telt 200 inwoners.
# Pectinoacasta cancellorum

Pectinoacasta cancellorum is een zeepokkensoort uit de familie van de Archaeobalanidae.
# Trialeurodes ipomoeae

Trialeurodes ipomoeae is een halfvleugelig insect uit de familie witte vliegen (Aleyrodidae), onderfamilie Aleyrodinae.
De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Carapia-Ruiz in 2003.
# Jeronim Oeborevitsj

Jeronim Petrovitsj Oeborevitsj (Russisch: Иероним Петрович Уборевич, Litouws: Jeronimas Uborevičius) (Utena (district), Litouwen, 14 januari 1896 – Moskou, 12 juni 1937) was een opperbevelhebber van het Rode Leger (Sovjet-Unie) en slachtoffer van Jozef Stalins Grote Zuivering.

## Leven

Oeborevitsj werd geboren in een Litouwse boerenfamilie en studeerde van 1914 tot 1915 aan de Polytechnische Hogeschool te Sint-Petersburg, vervolgens een jaar aan de Militaire Artillerieschool en trad in 1916 als junior-officier in dienst van het tsaristische leger. Na de Russische Revolutie (1917) trad hij toe tot het Rode leger en vocht samen met Michail Toechatsjevski in de Pools-Russische Oorlog (1919-1921). In 1922 was hij korte tijd Minister van Oorlog in de Verre-Oostelijke Republiek, begin jaren twintig een onafhankelijke bufferstaat tussen Rusland en Japan. Later voerde hij de Rode troepen aan die Vladivostok op Japan veroverden. In 1925 werd hij bevelhebber van het leger in de Kaukasus en in 1928 van het Militair district Moskou. Van 1928 tot 1931 was hij voorzitter van de Revolutionaire Militaire Raad en van 1931 tot 1937 opperbevelhebber (generaalsniveau) in het militair district Wit-Rusland.
In 1937 werd Oeborevitsj gearresteerd op verdenking van deelname aan een trotskistische anti-Sovjet organisatie en spionage voor Duitsland (eind jaren twintig studeerde hij een periode aan de militaire academie te Berlijn). Samen met andere topofficieren, onder wie Michail Toechatsjevski, werd hij op 11 juni 1937 tijdens de Moskouse Processen ter dood veroordeeld en de volgende dag geëxecuteerd. Later bleek dat de bekentenissen van de veroordeelde militairen door foltering waren afgedwongen.
Oeborevitsj werd in 1957, tijdens Chroesjtsjovs ‘dooi’, gerehabiliteerd.

## Literatuur en bronnen

* Orlando Figes: Tragedie van een volk; de Russische Revolutie 1891-1924, Amsterdam/Antwerpen, 1996
* Harold Shukman, Stalin's Generals, New York, 1993
* Gemeinsame Normdatei: 1051680069
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5367 099X
* Library of Congress Control Number: n81094896
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 328885398
* LIBRIS: 236781
* Virtual International Authority File: 18548723
* WorldCat (via VIAF): 18548723
# Eunice bicirrata

Eunice bicirrata is een borstelworm uit de familie Eunicidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Eunice bicirrata werd in 1964 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Rullier.
# Mariakapel (Broekhuizen)

De Mariakapel is een kapel in Broekhuizen in de Nederlands Noord-Limburgse gemeente Horst aan de Maas. De kapel staat in het zuidelijk deel van het dorp op de hoek van de Lottumseweg met de Mr. Bergerstraat.
De kapel is gewijd aan Maria.

## Geschiedenis

Rond 1750 werd er een Mariakapel gebouwd.
In 1960 werd er op ongeveer de plaats van de oude kapel een nieuwe kapel gebouwd. Het 18e-eeuwse beeld dat de kapel sierde werd niet in de nieuwe kapel geplaatst, maar kwam in de Sint-Nicolaaskerk te staan. De kapel kreeg in de plaats een nieuw beeld. Dit nieuwe beeld viel op de grond in stukken toen een kleuter op het blad wilde klimmen.

## Bouwwerk

De open gemetselde natuurstenen kapel heeft een asymmetrische vorm, staat op een lichte verhoging en wordt gedekt door een betonplaat als lichtjes schuin geplaatst dak met daarop een ijzeren kruis in moderne stijl. De betonplaat rust aan de achterkant en achterste deel van de linkergevel op een gebogen muur en rechtsvoor op een pilaar. Aan de voorzijde is de kapel hierdoor volledig open.
In de kapel is in de gebogen wand een altaarblad geplaatst. Op dit blad staat een polychroom Mariabeeld dat Maria toont Maria met op haar rechterarm het kindje Jezus die een rijksappel vasthoudt.
# Rettendon

Rettendon is een civil parish in het bestuurlijke gebied Chelmsford, in het Engelse graafschap Essex.
# Weerdbrug (Utrecht)

De Weerdbrug is een brug in de Nederlandse stad Utrecht en overspant de Stadsbuitengracht.
Voorheen lag op deze plaats de Weerdpoort, die eeuwenlang als noordelijke stadspoort fungeerde. Dit poortgebouw was voorzien van een brug tussen de stad en de voorstad Bemuurde Weerd.
Tussen circa 1845 en 1862 is de Weerdpoort gesloopt en de nieuwe Weerdbrug gebouwd. De Utrechtsche IJzergieterij vervaardigde deze basculebrug uit gietijzer.
Vandaag de dag zijn naast de Weerdbrug onderste restanten van de ronde torens van de Weerdpoort nog zichtbaar. De brug en overgebleven restanten zijn een gemeentelijk monument.
* De Weerdpoort met brug rond 1670 getekend door Herman Saftleven.
* De Weerdbrug met op de voorgrond restanten van de Weerdpoort
Abel Tasmanbrug · Abstederbrug · Bakkerbrug · Bartholomeusbrug · Bezembrug · Bijlhouwersbrug · Brigittenbrug · Colignybrug · Dafne Schippersbrug · David van Mollembrug · Demka-spoorbrug · Driftbrug · Gaardbrug · Galecopperbrug · Gasthuismolenbrug · Geertebrug · Gildbrug · Goethebrug · Griftbrug · Hamburgerbrug · Herenbrug · Hogeweidebrug · Industriehavenbrug · Jacobibrug · Jan Pieterszoon Coenbrug · Jansbrug · Jansdambrug · Jeremiebrug · Julianabrug (Minstroom) · Jutphasebrug · Jutphasespoorbrug · J.M. de Muinck Keizerbrug · Kalisbrug · Krommerijnbrug · Lauwerechtbrug · Lucasbrug · Maarsbergerbrug · Maartensbrug · Magdalenabrug · Maliebrug · Marga Klompébrug · Marksbrug · Marnixbrug · Meernbrug · Minbrug · Monicabrug · Moreelsebrug · Muntbrug · Muntsluisbrug · Museumbrug · Noorderbrug · Oorsprongbrug · Oranjebrug ·
Paulusbrug · Pausdambrug · Pietersbrug · Plompetorenbrug · Prins Clausbrug · Quintijnsbrug · Rode brug · Servaasbrug · Sint Martinusbrug · Smeebrug · Socratesbrug · Spinozabrug · Stadhuisbrug · Stammetsbrug · Stenenbrug · Tolsteegbrug · Vaaltbrug · Vaartscherijnbrug · Van Asch van Wijckbrug · Viebrug · Vleutensespoorbrug · Vollersbrug · Weerdbrug · Weesbrug · Werkspoorbrug · Werkspoorhavenbrug · Wittevrouwenbrug ·
Zandbrug
Voormalige of in onbruik geraakte bruggen : Brug met de twaalf gaten · Catharijnebrug · Hefbrug in de Kruisvaart · Julianabrug (Vaartsche Rijn) · Molenbrug · Smakkelaarsbrug · Vleutensebrug · Willemsbrug
# Vlag van Yde-De Punt

De vlag van Yde-De Punt is op 27 april 1992 vastgesteld als de dorpsvlag van de dorpen Yde-De Punt in de Nederlandse provincie Drenthe. Deze kan als volgt worden beschreven:
   Hoogte staat tot breedte is 2:3. Een gele vlag met een liggende rode gaffel ter breedte van een vierde van de vlaghoogte: tussen de diagonale armen van de gaffel aan de broekzijde een zwarte bal.
De rode gaffel verzinnebeeldt Yde, de zwarte bal De Punt. De kleuren rood, zwart en geel zijn gekozen in analogie met de hoofdkleuren van het wapen van de voormalige gemeente Vries, waarvan Yde en De Punt van voor de gemeentelijke herindeling onderdeel van uitmaakten. De dorpsvlag is ontworpen door G.W. Nanninga uit Yde.
Anloo · Annen · Annerveenschekanaal · Dalen · De Groeve · Een · Eext · Eexterveen · Eexterveenschekanaal · Elim · Gasselternijveen · Gasteren · Gieten · Gieterveen · Grolloo · Hollandscheveld · Nieuw-Weerdinge · Noordscheschut · Schoonoord · Tiendeveen · Uffelte · Wapse · Witteveen · Yde-De Punt · Zorgvlied