OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Govert van Oord

Govert van Oord (Werkendam, 16 februari 1840 – aldaar, 3 juni 1912) was een Nederlands ondernemer en grondlegger van de baggermaatschappij Van Oord.

## Levensloop

Van Oord was de oudste zoon van Jan van Oord (1813-1881), griendwerker en Antje Visser (1814-1890). Van Oord werkte zich op van griendwerker, houtleverancier en kleine aannemer in Werkendam tot een succesvol aannemer. In 1900 behoorde hij tot de vijfentwintig meest vermogende inwoners van Werkendam, aldus Korteweg. Met zijn bedrijf vestigde van Oord mede de basis voor het latere baggerbedrijf de Koninklijke Van Oord. In 1897 werd Van Oord gekozen tot lid van de gemeenteraad van Werkendam voor de Anti-Revolutionaire Partij.
Van Oord was getrouwd met Cornelia Baijense (1854-1921). Uit hun huwelijk werden negen kinderen geboren. Hij overleed in 1912 op 72-jarige leeftijd in zijn woonplaats Werkendam.

## Standbeeld

Ter herinnering aan Van Oord is in 2018 in Werkendam een standbeeld opgericht, getiteld De Griendwerker.
* Ermstrang, Ad, "Anderhalve eeuw baggeren" in Reformatorisch Dagblad d.d. 14 december 2018
* 1 2 Korteweg, Joke, "Grondleggers: Het verhaal van de Nederlandse baggeraars", Amsterdam, 2018. Gearchiveerd op 16 juli 2023.
* ↑ Onthulling 'De Griendwerker' is aanleiding om bij te kletsen voor familie Van Oord. AD (16 april 2018). Gearchiveerd op 25 september 2019. Geraadpleegd op 25 september 2019.
# Simon van Driel

Simon Jan van Driel (Rotterdam, 28 april 1947) is een Nederlands politicus. Vanaf 2003 tot 2011 was hij namens de Partij van de Arbeid lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal.
Simon van Driel studeerde sociologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Hij was directeur van de Sociale Dienst en algemeen directeur Stadsbeheer in Den Haag. Hij is momenteel voorzitter van de directie van het bedrijf Loyalis.
Voor de PvdA was Van Driel afdelingsvoorzitter en gewestelijk voorzitter van respectievelijk Voorburg en Zuid-Holland. Van 1980 tot 1990 was hij lid van de partijraad. In 2002 maakte hij deel uit van een interne partijcommissie onder leiding van oud-minister Margreeth de Boer, die onderzoek deed naar de nederlaag van de PvdA bij de Tweede Kamerverkiezingen 2002.
Bij de Eerste Kamerverkiezingen 2003 werd Van Driel gekozen in de senaat. Hij was woordvoerder Financiën en Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
# Grote Gracht (Bredevoort)

De Grote Gracht is de jongste gracht in Bredevoort en maakte deel uit van de vestingwerken van Bredevoort. Hij loopt grofweg van zuidwest naar noordoost en begrenst het westelijk deel van de stad.

## Geschiedenis

De eerste gracht werd vermoedelijk omstreeks 1100 gegraven, toen er van de stad Bredevoort nog geen sprake was. In die tijd moet het kasteel Bredevoort zijn ontstaan, waarna op het terrein van de voorburcht een nederzetting moet zijn ontstaan die uitgroeide tot een stad. Na het beleg van 1597 bleek dat de oude verdedigingswerken door de komst van het buskruit achterhaald en werden plannen gemaakt tot modernisering en uitbreiding.
In maart 1606 werd door de vestingbouwkundige Adriaen Anthonisz van Alcmaer rondom de oude gracht een nieuwe gracht met wallen aangelegd. Ter hoogte van de Grote gracht werden de bastions Treurniet en Vreesniet aangelegd. Aan de rand van de gracht een bedekte weg waarvan het pad tegenwoordig nog bestaat. In de 18e eeuw werden delen van de stadswallen ontmanteld. In de jaren 30 van de 20e eeuw een groot deel van de grachten gedempt. Bewaard gebleven is een gedeelte ten noordwesten van de stad: de grote gracht, en de Kleine Gracht, waarvan de kleine gracht een grachtje is van het ravelijn dat hier lag. Op de plaats van de ontmantelde bastions werd in 1700 het rentmeestershuis Sint Bernardus gebouwd met een Engelse tuin geheel naar de mode uit die tijd. De tuin is opengesteld voor wandelaars.

## Gebouwen

Gezichtsbepalende gebouwen aan de Grote Gracht:
* het "Theehuisje"
* de Lourdesgrot
* de Aalterpoort
Ook het Bredevoortse sociale leven voltrekt zich voor een deel aan deze gracht: de hengelsport, schaatsen in de winter, en de gondelvaart in Bredevoort.
Aalterpoort · Misterpoort · Onversaegt · Orange · Ossenkop · Treurniet · Stoltenborg · Vreesniet · Welgemoed · Grote Gracht · Kleine Gracht
't Boerderi'jken · Bouwhuis Wever · De Prins van Oranje · Eskes · Grote Gracht · Hozenstraat 16 · Kerkstraat 13 · Kuupershuusken · Landstraat 10 · Markt 1 · Markt 5 · Markt 7 · Misterstraat 85 · Sint Bernardus · Sint-Joriskerk · Vestingpark · 't Zand 2
# Grote Gracht (Montfoort)

De Grote Gracht is de naam van een gracht die deel uitmaakt van de voormalige verdedigingswerken van de Utrechtse plaats Montfoort.
De Grote Gracht ligt tussen de stadsmuur van Montfoort en de Stadsboomgaard en wordt overspannen door een houten brug voor fietsers en voetgangers. De gracht is een geliefd water voor sportvissers en wordt in de winter gebruikt als ijsbaan. Hiervoor staan er ook lichtmasten opgesteld langs de oevers.
# Grote Markt 25 (Haarlem)

Grote Markt 25 is een gebouw en een voormalige bioscoop aan de Grote Markt in het centrum van de Noord-Hollandse stad Haarlem. Het gebouw heeft sinds 27 september 1969 de status als rijksmonument en staat bekend als het Costerhuis, het woonhuis van Laurens Janszoon Coster, een beeld en plaquette in de gevel verwijzen hiernaar.

## Geschiedenis

Het pand is van 1937 tot 1985 veelvuldig in gebruik geweest als bioscoop.

### Cineone

De eerste bioscoop die in dit pand kwam was de Cineone. De eerste plannen voor deze bioscoop werden gemaakt in oktober 1936 door het in oprichting zijnde NV Cineone, dat om te beginnen een vijftal smalfilm-theaters in Nederland wilden hebben. Een van de beoogde steden was Haarlem. Daar stond het pand Grote Markt 25, waarin voorheen het café Zum Klausner zat enige tijd leeg. De verbouw werd vertraagd door een ongeluk tijdens de verbouwing; een stoker-portier, die de warmte opzocht kwam om door kolendampvergiftiging. Cineone had een grote wens om uit te breiden, want in in februari 1937 spraken zij uit over 37 theaters te willen beschikken. Op 24 september 1937 werd de bioscoop geopend. In de eerste week draaide de film: De wonderen der vliegkunst van en met Ernst Udet. In december 1937 sloot de bioscoop alweer; de exploitant NV Bouw en Exploitatiemaatschappij Hofgeest, die Cineone had overgenomen ging failliet. In januari 1938 werd de inventaris van de bioscoop geveild.

### Moviac

Op 29 juli 1938 opende Bioscoop Moviac na een uitgebreide verbouwing haar deuren in hetzelfde gebouw. Vijf dagen na de inval van de Duitse Wehrmacht moest op 15 mei 1940 de bioscoop zijn deuren sluiten. De bioscoop heropende zijn deuren op 17 oktober 1941 en stond toen ook bekend als het journaaltheater en het reprisetheater. In haar laatste dagen was Moviac meer een theater dan een bioscoop; er werden revues getoond. Maar na de Tweede Wereldoorlog sloot in 1945 ook dit theater.

### City Theater

Op 19 juli 1946 opende het City Theater, dat ook simpelweg de City werd genoemd met de voorstelling: Het Chinese Landhuis. Deze bioscoop had bij de opening zo’n 230 zitplaatsen. Deze bioscoop sloot in 1954.

### Studio Theater

Het Studio Theater, simpelweg ook wel Studio genoemd, opende op 23 december 1954 haar deuren met Pane, amor e fantasia van Luigi Comencini met Vittorio De Sica en Gina Lollobrigida. Onder leiding van architect Gerard Loogman was er opnieuw verbouwd en konden 313 stoelen worden benut en was de zaal met een nieuwe geluidsinstallatie uitgerust. Deze bioscoop sloot in 1985.
Nadat het pand zijn functie als bioscoop verloor is het in gebruik geweest door Café Studio, een bruin café, evenementenlocatie en uitgaansgelegenheid. Verschillende elementen van het interieur van de bioscopen zijn bewaard gebleven.

## Externe link

* Café Studio - officiële website
# Pediobomyia brevicaulis

Pediobomyia brevicaulis is een vliesvleugelig insect uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Hansson.
# Pediobopsis pellucidula

Pediobopsis pellucidula is een vliesvleugelig insect uit de familie Eulophidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Crosby.
# Peakesia vitripennis

Peakesia vitripennis is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1921 door Sjöstedt.
# Peakesia striata

Peakesia striata is een rechtvleugelig insect uit de familie veldsprinkhanen (Acrididae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1896 door Tepper.
# Peales muskaatduif

De Peales muskaatduif (Ducula latrans) is een vogel uit de familie der Columbidae (Duiven en tortelduiven). In het Nederlands is deze vogel genoemd naar de Amerikaanse natuuronderzoeker Titian Ramsay Peale die deze vogel in 1848 voor het eerst geldig heeft beschreven.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op de Fiji-eilanden.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Peales muskaatduif op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Pealius akebiae

Pealius akebiae is een halfvleugelig insect uit de familie witte vliegen (Aleyrodidae), onderfamilie Aleyrodinae.
De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Kuwana in 1911.
# Pauwoogdaggekko

De pauwoogdaggekko (Phelsuma quadriocellata) is een hagedis die behoort tot de gekko's. Het is een van de soorten madagaskardaggekko's uit het geslacht Phelsuma.

## Naam en indeling

De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Wilhelm Peters in 1884. Ook werd door Peters de wetenschappelijke naam Pachydactylus quadriocellatus gebruikt. De soortaanduiding quadri(-)ocellata betekent vrij vertaald 'voorzien van vier oogvlekken'.

### Ondersoorten

De soort wordt verdeeld in drie ondersoorten die onderstaand zijn weergegeven, met de auteur en het verspreidingsgebied.
| Naam | Auteur | Verspreidingsgebied |
| Phelsuma quadriocellata bimaculata | Kaudern, 1922 | Noordoostelijk Madagaskar |
| Phelsuma quadriocellata lepida | Krüger, 1993 | Noordoostelijk Madagaskar, Nosy Mangabe |
| Phelsuma quadriocellata quadriocellata | Peters, 1883 | De rest van het areaal. |

## Uiterlijke kenmerken

De totale lichaamslengte inclusief de staart varieert per ondersoort, de nominale ondersoort P. q. quadriocellata wordt ongeveer elf centimeter lang, P. q. bimaculata blijft aanmerkelijk kleiner tot ongeveer 9 cm en de ondersoort P. q. lepida wordt met een lengte van 10 tot bijna 13 cm het langst. De hagedis heeft 68 tot 77 schubbenrijen op het midden van het lichaam.
Deze soort is eenvoudig te herkennen aan de vier oogvlekken, één in iedere pootoksel. De oogvlekken zijn zwart met een lichtblauwe omzoming. De pauwoogdaggekko heeft meestal een blauwe flankstreep en kleine oranje vlekjes op de rug die geen echt patroon maar een grote vage oranje vlek vormen, de rest van het lichaam heeft een heldergroene kleur zoals de meeste Phelsuma- soorten.

## Levenswijze

De pauwoogdaggekko is een dagactieve soort die meestal verticaal tegen een boom of stengel geplakt zit met de kop naar beneden; bij veel hagedissen is deze positie nodig om de spijsvertering goed te laten functioneren. De gekko leeft zoals alle madagaskardaggekko's van insecten en nectar. Het dier neemt graag een zonnebad. De vrouwtjes zetten eieren af, dit zijn er altijd twee per keer maar ze kunnen meerdere keren per jaar een legsel produceren.

## Verspreiding en habitat

De soort komt voor in delen van Afrika en leeft endemisch in Madagaskar inclusief de omliggende eilanden Nosy Be, Nosy Komba en Nosy Mangabe. De habitat bestaat uit vochtige tropische en subtropische laaglandbossen. Ook in door de mens aangepaste streken zoals plantages, landelijke tuinen, stedelijke gebieden en aangetaste bossen kan de hagedis worden gevonden. De soort is aangetroffen op een hoogte van ongeveer 720 tot 1350 meter boven zeeniveau.

## Beschermingsstatus

Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).
# Peelsche Loop

De Peelse Loop of Peelsche Loop is een gekanaliseerd riviertje in Noord-Brabant dat zich geheel bevindt in de gemeente Gemert-Bakel en dat water afvoert van de Peel naar de Aa. Het stroomgebied bedraagt 7920 ha. De lengte van het riviertje is 17 km. Het wordt gevoed door inlaatwater van het Defensiekanaal.
Het riviertje wordt herkenbaar in de buurt van het landgoed Beestenveld en stroomt eerst noordwestwaarts en vervolgens westwaarts. Het riviertje stroomt voornamelijk door landbouwgebied, maar hier en daar passeert het ook stukjes naaldbos en het Gemertse bedrijventerrein Wolfsveld, waar zich de van het Landgoed Cleefswit komende Rooye Ascheloop bij de Peelse loop voegt.
Vervolgens stroomt het riviertje verder tussen Gemert en Handel door en bereikt dan een vochtiger gebied, waarna het bij de buurtschap Koks in de Aa uitkomt.
In het jaar 2007 zijn plannen ontvouwd om het beekje te herinrichten waarbij onder meer aan verbreding wordt gedacht. Deze verbreding is anno 2020 uitgevoerd. Er is een beschermd gebied langs gelegd voor dieren.
# Peinture pure

Peinture pure (Puur schilderij), ook Decompositie genoemd, is een schilderij van de Nederlandse schilder Theo van Doesburg in het Musée national d'Art moderne in het Centre Georges Pompidou in Parijs.

## Ontstaan

Van Doesburg wordt vaak gezien als navolger van Piet Mondriaan, zijn vriend en medelid van De Stijl. Deels is dit terecht; omstreeks 1919 werkten beide kunstenaars dusdanig nauw samen dat hun werken uit die periode nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn (vergelijk bijvoorbeeld Mondriaans Compositie met kleurvlakken en grijze lijnen 1 met Van Doesburgs Compositie in dissonanten). Volgens Van Doesburgs derde vrouw, Nelly van Doesburg, hebben 'Mondriaan en Does eens gemeenschappelijk een schilderij gemaakt, met de uitdrukkelijke bedoeling dat alle sporen van het individuele aandeel eruit verwijderd zouden zijn'. Dat beide kunstenaars daarna elk hun eigen weg gingen toont Peinture pure duidelijk aan.
Peinture pure is het derde schilderij in een reeks van drie waarbij het middelpunt ontbreekt (zie voor de overige twee schilderijen Compositie XVIII in drie delen en Compositie XX). Met Peinture pure ging Van Doesburg nog een stap verder door, naar eigen zeggen, het middelpunt van de compositie buiten het schilderij te plaatsen. Bovendien verdween de lijn met deze groep werken abrupt uit Van Doesburgs schilderijen, terwijl Mondriaan aan de lijn vast bleef houden om de verschillende kleurvlakken met elkaar te verbinden om zo tot de door hem gewenste harmonie te komen. Van Doesburg geloofde echter niet in een harmonisch eindstadium, maar zag het leven als een dynamisch proces waarin tegengestelde krachten (dissonanten), wanneer deze met elkaar in botsing kwamen, steeds weer opnieuw nieuwe vormen en ideeën voortbrachten.

## Herkomst

Peinture pure werd in 1964 door het Musée national d'Art moderne gekocht van Van Doesburgs weduwe, Nelly van Doesburg.
# Peniagone japonica

Peniagone japonica is een zeekomkommer uit de familie Elpidiidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1915 gepubliceerd door H. Ohshima.
# Peniagone ferruginea

Peniagone ferruginea is een zeekomkommer uit de familie Elpidiidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1921 gepubliceerd door J.A. Grieg.
# Pentagonica eurodes

Pentagonica eurodes is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1938 door Andrewes.
# Pentateucha curiosa

Pentateucha curiosa is een vlinder uit de familie van de pijlstaarten (Sphingidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1908 gepubliceerd door Charles Swinhoe.
# Pentateucha inouei

Pentateucha inouei is een vlinder uit de familie van de pijlstaarten (Sphingidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1997 gepubliceerd door M. Owada & R. Brechlin.
# Pentatlon (oudheid)

De pentatlon of vijfkamp is een atletiekonderdeel dat stamt uit de klassieke oudheid. Het werd geïntroduceerd in 708 v.Chr. en bestond uit de volgende onderdelen:
* speerwerpen
* verspringen
* hardlopen
* worstelen
* discuswerpen
De vijfkamp (als tegengesteld van de moderne zevenkamp) was een atletiekonderdeel in de Olympische Spelen en ander Panhelleense Spelen van het Oude Griekenland.
De naam komt van het Griekse woord voor "vijf wedstrijden". De vijf onderdelen waren stadion (een korte voetrace), worstelen, verspringen, speerwerpen en discuswerpen. Worstelen werd beoefend in een zandbak, op de Olympische Spelen, buiten de tempel van Zeus, terwijl de andere onderdelen gewoon in het stadion gehouden werden. Vijfkampers waren de atleten die de meeste vaardigheden hadden en hun training maakte vaak deel uit van een militaire dienst, waar die vijf onderdelen konden gebruikt worden in een strijd.
De winnaar van het stadion werd beschouwd als de kampioen van de spelen. En was vaak de enige naam die onthield werd met zekere spelen, zeker in de vroegste periodes. Als dezelfde man het verspringen, discuswerpen en speerwerpen won, dan was er geen nood meer dat men nog de andere onderdelen zou doen (worstelen en andere stadion onderdelen). Worstelen en discuswerpen hadden dezelfde essentiële regels zoals hun moderne versies (althans de actuele techniek die wordt gebruikt bij de atleten is een beetje verschillend), maar de andere hebben toch wel wat verschillen. De speerwerper gebruikt een lederen riem, dat amentum wordt genoemd, zodat de atleet ondersteuning heeft in de rug. Het stadion was een sprint van tussen de 180 en 240 meter.
Het verspringen is misschien wel de meest ongewone, vergeleken met de moderne versie. Een verspringer gebruikte gewichten (halters) en zijn sprong bestond waarschijnlijk uit vijf aparte sprongen, meer zoals het moderne hink-stap-springen.
Deelnemers aan het speerwerpen en discuswerpen waren verplicht om vijf worpen te doen en enkel hun verste worp zou tellen. Het is mogelijk dat men in het verspringen ook vijf pogingen had.
In de klassieke spelen was het traditioneel voor al deze onderdelen om ze naakt uit te voeren.

## Literatuur (o.a.)

* Joachim Ebert Zum Pentathlon der Antike : Untersuchungen über das System des Siegerermittlung und die Ausführung des Halterensprunges, Akademie-Verlag, Berlijn (1963)
# Pendentief

Een pendentief is een boldriehoek of holle gewelfzwik die de hoeken van een vierkante of veelhoekige ruimte verbindt met een ronde koepel, een zogenaamde pendentiefkoepel. Het pendentief verdeelt de druk van de koepel gelijkmatig over de boog die hem draagt. Een voorloper van het pendentief is de tromp.
De eerste experimenten met pendentieven stammen uit de late Romeinse tijd, aan het eind van de tweede en het begin van de derde eeuw. De oudst bekende benadering van een pendentief bevindt zich in een van de achthoekige kamers aan de rand van de Thermen van Caracalla in Rome. De volledige ontwikkeling van de vorm werd bereikt in de zesde eeuw in de Byzantijnse architectuur. De Hagia Sophia te Istanboel bezit een dergelijke koepel. In renaissance en barokke kerken werd veel gebruikgemaakt van het pendentief.
# Pekal

Bahasa Pekal :
| Gesproken in: | Bengkulu Utara (Indonesië) |
| Totaal aantal sprekers: | 30.000 |
| Rang: | -- |
| Classificatie: | Austronesisch  Malayo-Polynesisch  Malayisch  Malayaans  Para-Maleis  Pekal |
| Officiële status ||
| Gereguleerd door: | --- |
| Taalcodes ||
| ISO 639-2(B) | map |
| ISO 639-3 | pel |
| SIL-code | PEL |
Pekal (Indonesisch: Bahasa Pekal) is een Austronesische taal, gesproken door de Ketahun (ook wel Pekal genoemd) in het kabupaten Bengkulu Utara in de provincie Bengkulu op Sumatra, Indonesië.
Pekal is verwant aan andere Para-Maleise talen zoals Minangkabaus, Muko-Muko (beide Sumatra), Duano', Negeri Sembilan Maleis (beide Maleisië) en Urak Lawoi' (Thailand).
Het aantal sprekers van het Pekal (als eerste taal) wordt geschat op ongeveer 30.000 (1989).

## Fonologie

Het Pekal heeft de volgende fonemen:
Vocalen:
| Voor | Centraal | Achter |
| [i] | | [u] |
| [ɛ] | | [ɔ] |
| | [a] | |
Diftongs:
| Voor | Centraal | Achter |
| ay | ia | aw |
| uy | | |
Consonanten:
| | Labiaal | Dentaal | Alveolair | Palataal | Velair |
| Plofklank | p b | t d | | [tʃ] [dʒ] | k g |
| Wrijfklank | | | s | | h |
| Semi-vocaal en liquide | w | l | r | j | |
| Neusklank | m | n | | [ɲ] | [ŋ] |

## Voorbeelden

Onderstaande voorbeelden laten de overeenkomsten (en verschillen) tussen enkele Para-Maleise talen zien (transliteratie nog onder voorbehoud):
| Bahasa Pekal | apo | lawik | liek | kucing | lalui | ulah | kehas | manis | lutuik |
| Bahasa Minangkabau | apo | lauiʔ | liaiʔ/caliaʔ | kuciang | pai | ula | kareh | manih | lutuiʔ |
| Bahasa Muko-Muko | apo | laut | liek | kucieng | paing | ula | kaqeh | manih | lutut |
| Urak Lawoi' | nama | lawoiʔ | lihaiʔ | mi'aw | pi | ulal | kras | maneh | lutoiʔ |
| Indonesisch | apa | laut | lihat | kucing | pergi | ular | keras | manis | lutut |
| Nederlands | wat | zee | zien | kat | (weg)gaan | slang | hard | zoet | knie |
# Pellenes dyali

Pellenes dyali is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Pellenes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Carl Friedrich Roewer.
# Perdita bilobata

Perdita bilobata is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Timberlake.
# Perdita maerens

Perdita maerens is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Timberlake.
# Perdita interserta

Perdita interserta is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1922 door Cockerell.
# Perdita isocomae

Perdita isocomae is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1958 door Timberlake.
# Perdita insequens

Perdita insequens is een vliesvleugelig insect uit de familie Andrenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Timberlake.
# Pergamon (album)

Quichotte is een livealbum van Tangerine Dream. TD was vooral in het Verenigd Koninkrijk en West-Duitsland populair. Maar zoals andere band kon een optreden in Oost-Duitsland niet uitblijven. De band trad eind januari 1980 op in het Palast der Republik in Oost-Berlijn. De opnamen verschenen op het staatsplatenlabel in Oost-Duitsland Amiga Schallplatten onderdeel van de VEB Deutsche Schallplatten. Quichotte verwijst naar Don Quichotte, of de band daarmee een politiek statement wilde afgeven is niet bekend. Don Quichotte draaide in een bioscoop nabij de plaats waar het concert werd gegeven.

## Musici

Opvallend bij dit album is dat Franke hier als eerste wordt genoemd:
* Christopher Franke – synthesizers, elektronische percussie
* Edgar Froese – synthesizers, elektrische gitaar
* Johannes Schmoelling – synthesizers, piano

## Pergamon

In 1986 verscheen het album bij Virgin Records, het officiële platenlabel van de band destijds. Ook nu was er een naamgever: het Pergamon Museum in Oost-Berlijn. De titels van de muziek bleven ongewijzigd. Uitgifte vond waarschijnlijk plaats in verband met het feit dat TD overstapte naar het platenlabel Jive Records.
# Pergaphaga leaski

Pergaphaga leaski is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Wharton in 2010.
# Pelswerk

Pelswerk kan verwijzen naar:
* Letterlijk: Bont (huid)
* In de heraldiek: een heraldische kleur: Vair (heraldiek) of Hermelijn (heraldiek)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Pelswerk en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.