OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Cecilia Beaux

Cecilia Beaux (Philadelphia, Pennsylvania, 1 mei 1855 - Gloucester, Massachusetts, 7 september 1942) was een Amerikaans kunstschilderes.

## Leven en werk

De vader van Cecilia Beaux was van Franse herkomst. Na de vroege dood van zijn vrouw liet hij zich niet veel aan zijn kinderen gelegen liggen en Cecilia groeide samen met haar zussen op bij familie van moederszijde. Van een van haar tantes kreeg ze ook haar eerste tekenlessen. Vanwege haar grote talent mocht ze in 1877 gaan studeren aan de Pennsylvania Academy.
In 1885 had Beaux direct succes met haar eerste grote kunstwerk De laatste dagen van de kindertijd, dat twee jaar later met succes ook in Parijs werd geëxposeerd.
In 1888 vertrok ze ook zelf naar Parijs en ging studeren aan de Académie Julian, bij Tony Robert-Fleury en William Bouguereau. Tevens bestudeerde ze oude meesters in Engeland en Italië. Ze schilderde vooral in een academische stijl, waarvan ze zich vanwege haar drang tot realistische precisie maar moeilijk los wist te maken, anders dan haar tijdgenote Mary Cassatt, met wie ze soms wel werd vergeleken. In 1889 exposeerde ze met enkele werken op de Wereldtentoonstelling van Parijs.
In 1900 keerde Beaux weer terug naar de Verenigde Staten, New York, en legde zich vooral toe op de portretschilderkunst, in een stijl die doet denken aan John Singer Sargent. Haar woning en atelier in New York groeide uit tot een soort van salon waar tal van beroemdheden bijeenkwamen om te praten over kunst, wetenschap en politiek, om zich direct ook te laten portretteren. Tot hen behoorden onder andere Georges Clemenceau, Edith Roosevelt en haar dochters, en David Beatty.
Beaux ontving in 1942 de gouden medaille van de American Academy of Arts and Letters en overleed in hetzelfde jaar, 87 jaar oud. Haar werk is te zien in tal van grote Amerikaanse musea, maar bijvoorbeeld ook in het Musée d'Orsay in Parijs.

## Portretten

* Twilight Confidences, 1888, Georgia Museum of Art, Athens
* Portret van Lady George Darwin, 1889
* The Dreamer, 1895
* Sita and Sarita (Jeune Fille au Chat), 1896, National Gallery of Art, Washington
* New England Woman, 1896, Pennsylvania Academy of the Fine Arts, Philadelphia
* Dorothea and Francesca, 1898, Art Institute of Chicago
* Man with the Cat (Henry Sturgis Drinker), 1898, Smithsonian American Art Museum, Washington
* Portret van Mrs. Larz Anderson, 1901, Larz Anderson House, Washington
* Portret van Alice Davison, 1909
* After the Meeting, 1914
# Eukrohnia calliops

Eukrohnia calliops is een soort in de taxonomische indeling van de pijlwormen. De worm is langwerpig (torpedovormig) en bedekt met een cuticula. Het lichaam bestaat uit een kop, een lijf en een staart. Aan de zijkanten van de kop bevinden zich enkele haakvormige stekels, die de mond omsluiten en dienstdoen als grijporgaan voor prooien. Verder is de pijlworm carnivoor.
Het dier behoort tot het geslacht Eukrohnia en behoort tot de familie Eukrohniidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door McLelland.
# Umbuzeiro (microregio)

Umbuzeiro is een van de 23 microregio's van de Braziliaanse deelstaat Paraíba. Zij ligt in de mesoregio Agreste Paraibano en grenst aan de microregio's Cariri Oriental, Campina Grande, Itabaiana, Médio Capibaribe (PE) en Alto Capibaribe (PE). De microregio heeft een oppervlakte van ca. 1.168 km². In 2006 werd het inwoneraantal geschat op 52.345.
Vijf gemeenten behoren tot deze microregio:
* Aroeiras
* Gado Bravo
* Natuba
* Santa Cecília
* Umbuzeiro
Mesoregio's: Agreste Paraibano · Borborema · Mata Paraibana · Sertão Paraibano Microregio's: Brejo Paraibano · Cajazeiras · Campina Grande · Cariri Ocidental · Cariri Oriental · Catolé do Rocha · Curimataú Ocidental · Curimataú Oriental · Esperança · Guarabira · Itabaiana · Itaporanga · João Pessoa · Litoral Norte · Litoral Sul · Patos · Piancó · Sapé · Seridó Ocidental · Seridó Oriental · Serra do Teixeira · Sousa · Umbuzeiro
# Wapen van Westervoort

Het wapen van Westervoort, toont het hartschild van Arnhem op het wapen van Hohenzollern. De zwart-witte kleuren refereren aan het Land van den Bergh dat de banden aangeeft als voormalige eigenaren van de heerlijkheid Westervoort. De wapenomschrijving luidt:
"Gevierendeeld van zilver en sabel en een hartschild van azuur met een dubbele adelaar van zilver, zonder tongen, gebekt en gepoot van goud."

## Geschiedenis

In 1815 berichtte de burgemeester van Arnhem de Hoge Raad van Adel dat de in het bezit van Arnhem zijnde heerlijkheid Westervoort geen wapen had. Arnhem zelf had een stadswapen 'zijnde een zilveren dubbele arend op een blauw veld'. Voor Westervoort werd een schets gemaakt, die zich nu nog in het archief van de Hoge Raad van Adel bevindt: een gevierendeeld wapen met een hartschild waarin een dubbele adelaar. Op 23 september 1818 verleende de Hoge Raad de Heerlijkheid Westervoort het volgende wapen: 'zijnde gevierendeeld; het eerste en vierde vierendeel van zilver en het tweede en derde van sabel, op hetzelfde een middelschild van lazuur beladen met een dubbelen zilveren arend, met gouden nebben en pooten'. Er werd door Arnhem in 1816 ook een wapen aangevraagd voor Westervoort. Op 20 juli 1816 werd het wapen van Arnhem bevestigd, op 23 september 1818 werd het wapen van Westervoort verleend. De heerlijkheid Westervoort was tussentijds een zelfstandige schoutambt geworden, waardoor Arnhem niet langer de kosten van zeventien gulden voor eigen rekening wilde nemen. De kwestie werd zelfs voorgelegd aan de Gelderse gouverneur. Hij vond dat Westervoort niet de kosten zou moeten opbrengen. Westervoort wilde desalniettemin het wapen overnemen maar vroeg uitstel van betaling. In april 1819 werden de kosten van de aanvraag voldaan, waarna ook de overdracht van het wapen plaats had.
De gouverneur hield geen rekening met het feit dat het wapen oorspronkelijk voor de heerlijkheid was aangevraagd, niet voor de gemeente. Sindsdien heeft het gemeentebestuur van Westervoort dit wapen gevoerd, onkundig van het feit dat het strikt genomen daartoe niet gerechtigd was. De werkelijke rechthebbende is immers de Heer van Westervoort. De Heerlijkheid Westervoort, dat wil zeggen de Heerlijke Rechten als jacht, visserij, de voordracht van de schout en secretaris, het patronaatschap etc., werd in 1825 door Arnhem verkocht aan Gijsbert van Zadelhoff. Daarna raakte de Heerlijkheid in het bezit van de familie Van Pallandt. Wie zich thans Heer van Westervoort (overigens sinds de afschaffing der Heerlijke rechten een loze titel) mag noemen is onbekend. De gemeente werd bevestigd met het wapen op 28 april 1975.

## Verwante wapens

* wapen van Hohenzollern
* Wapen van heerlijkheid Westervoort
* wapen van Arnhem
# Leptocollonia thielei

Leptocollonia thielei is een slakkensoort uit de familie van de Colloniidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door A. W. B. Powell.
# Vechtoever

Vechtoever (ook wel Vegt-oever) is een buitenplaats langs de rivier de Vecht in het Nederlandse dorp Maarssen.
Het huidige hoofdgebouw van de buitenplaats dateert uit de 18e eeuw en verving de hofstede Den Oever. In de 19e eeuw zijn er twee erkers aan het hoofdgebouw toegevoegd. Eromheen bevindt zich een historisch park met diverse bijzonderheden zoals een koetshuis, oranjerie, tuinkoepel en een inrijhek. In het verleden was er ook een slangenmuur bij Vechtoever.
Een der eigenaren van (de voorganger van) Vechtoever was Jacob Hiskia Machado, hoofdbewindvoerder rond 1721 van de Provinciale Utrechtsche Geoctroyeerde Compagnie.
# Neivamyrmex postangustatus

Neivamyrmex postangustatus is een mierensoort die tot 2014 was toegekend aan de onderfamilie van de Ecitoninae maar daarna aan de onderfamilie van de Dorylinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1934 door Borgmeier.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Cecilia Bernardini

Cecilia Bernardini (1984) is een Nederlands violiste.

## Opleiding

Bernardini begon met vioolspelen toen ze 7 jaar oud was en had toen les van Julia Veerling. Op haar 12e werd ze toegelaten tot de jong-talentklas van het Conservatorium van Amsterdam, waar ze les kreeg van Jan Repko en later bij achtereenvolgens Vesko Eschkenazy en Ilya Grubert. Ze kreeg beurzen voor diverse cursussen en masterclasses, en had zo onder andere les van Herman Krebbers, Theo Olof, Gerhard Schulz, Yfrah Neaman, David Takeno, Lorand Fenyves, Rainer Kussmaul en Philippe Graffin. In 1998 kreeg Bernardini een uitnodiging om les te krijgen van Isaac Stern, wat uitgezonden door de VPRO-televisie. Bernardini sloot haar studie aan het conservatorium van Amsterdam af met een 10 cum laude. Daarna volgde zij een master aan de Guildhall School of Music and Drama bij David Takeno, waar ze eveneens met onderscheiding afstudeerde. Tegelijkertijd werd, mede door lessen van Rachel Podger en Lucy van Dael, haar belangstelling voor de historische uitvoeringspraktijk gewekt.

## Activiteiten

Bernardini geeft veelvuldig solorecitals en ze heeft gesoleerd bij orkesten in Nederland en daarbuiten. Daarnaast is ze actief als concertmeester. Als barokvioliste leidt ze ensembles als Dunedin Consort, Ensemble Zefiro, The King's Consort, Holland Baroque en de Nederlandse Bachvereniging. Cecilia bespeelt een viool, gebouwd door Santo Seraphin in Venetië, 1750, haar ter beschikking gesteld door het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds. Ze werd als eerste Nederlander toegelaten tot de Jumpstart Foundation, van wie ze een barokviool van Camillus Camilli uit 1743 in bruikleen heeft.

## Prijzen en onderscheidingen

Bernardini won eerste prijzen op het Prinses Christina Concours, de Iordens Viooldagen en het Davina van Wely Vioolconcours in 2001, waar ze ook de speciale VSB-prijs kreeg voor de beste uitvoering van de verplichte moderne compositie. In 2005 behaalde ze de tweede prijs op het Nationaal Vioolconcours Oskar Back. Met de pianiste Mirsa Adami won ze in 2003 het Vriendenkransconcours van het Concertgebouw van Amsterdam.
Ze werd finaliste bij het internationale vioolconcours Andrea Postacchini in Italië in 2000. Ze kreeg Flesch-prijs uitgereikt tijdens de Carl Flesch Akademie in Baden-Baden in 2003. Ze werd toegelaten tot de Voorziening voor Excellerende Jonge Musici in 2000 en 2001 en ze kreeg de Anton Kersjes-beurs toegewezen in 2004.

## Externe link

* Officiële website
# Eukoenenia thais

Eukoenenia thais is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Palpigradi.
Het dier komt uit het geslacht Eukoenenia. Eukoenenia thais werd in 1988 beschreven door Condé.
# La Nigérienne

"La Nigérienne" is het volkslied van Niger.
De muziek is gecomponeerd door Robert Jacquet (1896-1976) en Nicolas Abel François Frionnet (1911-1998). Maurice Albert Thiriet (1906-1969) schreef de tekst. Het lied werd in 1961 aangenomen als het nationale volkslied.

## Tekst

| Franstalig origineel Auprès du grand Niger puissant Qui rend la nature plus belle, Soyons fiers et reconnaissants De notre liberté nouvelle! Evitons les vaines querelles Afin d'épargner notre sang, Et que les glorieux accents De notre race soit sans tutelle! S'élève dans un même élan Jusqu'à ce ciel éblouissant, Où veille son âme éternelle Qui fera le pays plus grand! Refrein: Debout! Niger! Debout! Que notre oeuvre féconde Rajeunisse le coeur de ce vieux continent! Et que ce chant s'entende Aux quatre coins du monde Comme le cri d'un peuple équitable et vaillant! Debout! Niger! Debout! Sur le sol et sur l'onde, Au son des tam-tams Dans leur rythme grandissant, Restons unis toujours, Et que chacun réponde A ce noble avenir Qui nous dit: - En avant! | Nederlandse vertaling Door heel het machtige Niger Die de schoonheid der natuur verheft, Laat ons trots en dankbaar zijn Voor onze nieuwverworven vrijheid! Laat ons ijdele discussies mijden Om bloedvergieten te voorkomen, Laat onze glorieuze tonen Zonder censuur zijn! Laat ons opstijgen met een enkele aanloop, Duizelingwekkend hoog als de lucht, Waar zijn eeuwige ziel waakt Die het land groter zal maken! Refrein: Sta op! Niger! Sta op! Laat ons vruchtbare gezwoeg Het hart van dit oude continent verjongen! Laat het lied gehoord worden Tot in de vier hoeken van de wereld Als de kreet van een rechtschapen en flink volk! Sta op! Niger! Sta op! Op de aarde en de golven, Op het geluid van de drums In hun aanzwellend ritme, Laat ons verenigd blijven, En laat eenieder antwoorden Op deze edele toekomst Die ons zegt: - Vooruit! |
# Wapen van Westerwolde (gemeente)

Het wapen van Westerwolde is het gemeentelijke wapen van de gemeente Westerwolde in de Nederlandse provincie Groningen. Het wapen werd met Koninklijk Besluit op 23 oktober 2017 verleend aan de gemeente. De gemeente Westerwolde is op 1 januari 2018 ontstaan na het samenvoegen van de gemeenten Bellingwedde en Vlagtwedde.
Het wapen bestaat uit symbolen van de wapens van de voormalige gemeenten Vlagtwedde en Bellingwolde. De gele korenschoof is het symbool van het historische landschap Westerwolde. Het klooster van Palmar (dat in het blauw wordt weergegeven) duidt op de kerspelen Bellingwolde en Blijham.

## Beschrijving

De beschrijving van het wapen luidt als volgt:
    Verhoogd doorsneden in de vorm van de contouren van het dak en de torens van het Norbertijner klooster Palmar, bestaande uit een schilddak met op de beide uiteinden van de nok een kruisje en daartussen twee torens, de rechter korter dan de linker; I van goud; II in azuur een samengebonden korenschoof met daaruit ter weerszijde twee gebladerde ranken, alles van goud. Het schild gedekt met een gouden kroon van drie bladeren en twee parels.
De heraldische kleuren zijn: azuur (blauw) en goud (geel). Het schild is gedekt met een gravenkroon.

## Verwante wapens

* Het wapen van de voormalige gemeente Vlagtwedde
* Het wapen van het waterschap Westerwolde
* Het wapen van de voormalige gemeente Bellingwedde
* Het wapen van de voormalige gemeente Bellingwolde
* Het wapen van het waterschap Reiderzijlvest

## Externe link

* De nieuwe identiteit van de gemeente Westerwolde op YouTube
# Leptotrachelus

Leptotrachelus is een geslacht van kevers uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1829 door Latreille.

## Soorten

Het geslacht Leptotrachelus omvat de volgende soorten:
* Leptotrachelus aequinoctialis (Chaudoir, 1848)
* Leptotrachelus amplipennis Liebke, 1928
* Leptotrachelus basalis (Perty, 1830)
* Leptotrachelus brevicollis Boheman, 1858
* Leptotrachelus bruchi Liebke, 1928
* Leptotrachelus cruciger Liebke, 1938
* Leptotrachelus debilis Chaudoir, 1872
* Leptotrachelus depressus Blatchley, 1923
* Leptotrachelus dilaticollis Bates, 1883
* Leptotrachelus dorsalis (Fabricius, 1801)
* Leptotrachelus fulvicollis Reiche, 1842
* Leptotrachelus fulvus Motschulsky, 1864
* Leptotrachelus fuscus Liebke, 1939
* Leptotrachelus humeralis Liebke, 1928
* Leptotrachelus labrosus Liebke, 1928
* Leptotrachelus laevigula Liebke, 1928
* Leptotrachelus marginatus Brulle, 1834
* Leptotrachelus mexicanus (Chaudoir, 1852)
* Leptotrachelus nigriceps Chaudoir, 1872
* Leptotrachelus nigripennis Liebke, 1928
* Leptotrachelus pallens Motschulsky, 1864
* Leptotrachelus pallidipennis Chaudoir, 1872
* Leptotrachelus pallidulus Motschulsky, 1864
* Leptotrachelus parallelus Liebke, 1928
* Leptotrachelus parcepunctatus Liebke, 1928
* Leptotrachelus planicollis (Chaudoir, 1848)
* Leptotrachelus planus Motschulsky, 1864
* Leptotrachelus plaumanni Liebke, 1938
* Leptotrachelus punctaticeps Chaudoir, 1872
* Leptotrachelus riedelii (Eschscholtz, 1829)
* Leptotrachelus setulosus Liebke, 1928
* Leptotrachelus striatopunctatus Chaudoir, 1872
* Leptotrachelus suturalis Castelnau, 1832
* Leptotrachelus testaceus Dejean, 1831
* ↑ Anichtchenko A. et al., (editors): Carabidae of the World. www.carabidae.org (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)
# A.L.S.Z.V. De Blauwe Schuit

De Algemene Leidse Studenten Zeilvereniging De Blauwe Schuit is een zelfstandige studentenzeilvereniging in de Nederlandse stad Leiden.

## Karakteristieken

Opgericht in 1966 als een subvereniging van VSL Catena, is zij inmiddels uitgegroeid tot een zelfstandige vereniging met zo'n 350 leden en een vloot van zeventien zeilboten.

## Geschiedenis

Op 8 november 1966 richtte een aantal zeilenthousiastelingen een subvereniging van VSL Catena op, genaamd "CZV Het Dekzeiltje". In 1970 werd de vereniging zelfstandig en ging zij verder onder de naam Algemene Leidse Studenten Zeil Vereniging De Blauwe Schuit. Sindsdien huurde zij ook een klein pand aan de 5e Binnenvestgracht in de binnenstad, dat tot voor kort nog in gebruik was als borrel- en vergaderruimte. Dit pand was toen nog eigendom van de Universiteit Leiden, maar is in 1988 verkocht aan de nieuw opgerichte Stichting Het Blauwe Huis, die zich als doel stelde De Blauwe Schuit te huisvesten.
In 1979 liet de vereniging een eigen loods bouwen aan de Dwarsweteringkade te Leiderdorp, waar zij ook een haven heeft voor de boten. Inmiddels is de vereniging verhuisd naar het Universitair Watersportcentrum, waarin De Blauwe Schuit samen met Asopos de Vliet, A.L.S.K.V. Levitas en de Leidse Studenten Duikvereniging een nieuw onderkomen heeft gevonden.

## Vloot

De Blauwe Schuit heeft zes open kielboten (Valken) en acht zwaardboten (6 RS500's, en 2 Laser Pico's en 2 Topazen). Daarnaast beschikt de vereniging sinds december 2017 over een kajuitjacht, een FF65 genaamd de FireFly. De kielboten en eenmanszwaardboten worden vooral gebruikt voor zeilinstructie, met de RS500's worden diverse nationale en internationale wedstrijden gevaren.
Het onderhoud van de boten heeft De Blauwe Schuit geheel in eigen beheer. Gedurende de wintermaanden worden de boten uit het water gehaald voor groot onderhoud, maar van maart tot en met november zijn alle boten beschikbaar voor toertochten, instructie en wedstrijden.

## Zeilgebied

De Blauwe Schuit zeilt vooral op de Kagerplassen, die vanaf de eigen haven binnen een half uur te bereiken zijn. Regelmatig worden gedurende het zeilseizoen kampen georganiseerd aan de Wijde Aa, en 's zomers vindt een drieweekse toertocht naar Friesland plaats.
Bij de diverse wedstrijden op de Kagerplassen en Braassemermeer verschijnen boten van De Blauwe Schuit aan de start, maar ook bij EK's en WK's in het buitenland, zoals het EK Laser II 2010 in Italië en het WK 2009 in Weymouth. Ook worden er WK's gevaren met de RS500. De laatste was in Travemünde in 2016.

## Disputen

Sinds 2010 beschikt A.L.S.Z.V. De Blauwe Schuit over disputen. Het oudste dispuut heet H.D. Hybris en is enkel toegankelijk voor heren. Het damesdispuut Eurydice bestaat sinds 2011. De Blauwe Schuit had ook behoefte aan gemengde disputen. Daarom werd in 2016 D.H.D Aletheia opgericht en in 2020 H.D.D. Spartivento.

## Externe link

* Website der A.L.S.Z.V. De Blauwe Schuit
# Verteillac

Verteillac is een gemeente in het Franse departement Dordogne (regio Nouvelle-Aquitaine) en telt 590 inwoners (2019). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Périgueux.

## Geschiedenis

De dorpskerk werd voor het eerst vermeld in de 11e eeuw en in de 13e eeuw werd Verteillac een parochie. In Verteillac zijn er geen resten ouder dan de 15e eeuw. Vermoedelijk werd de plaats zwaar beschadigd tijdens de Honderdjarige Oorlog en daarna planmatig heropgebouwd in de 15e eeuw. Toen werd Verteillac ook een heerlijkheid. Vanaf de tweede helft van de 17e eeuw tot de Franse Revolutie waren leden van de familie Labrousse heer van Verteillac. Het was Jeanne de Labrousse die in 1662 een gebouw schonk waar de eerste school van Verteillac werd ingericht.

## Geografie

De oppervlakte van Verteillac bedraagt 18,6 km², de bevolkingsdichtheid is 32 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Verteillac met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Neivamyrmex postcarinatus

Neivamyrmex postcarinatus is een mierensoort die tot 2014 was toegekend aan de onderfamilie van de Ecitoninae maar daarna aan de onderfamilie van de Dorylinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1953 door Borgmeier.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Celfysiologie

De celfysiologie of cytofysiologie betreft de studie van de levensprocessen, ofwel de fysiologie, op moleculair niveau, in de individuele cel. De celfysiologie is onderdeel van het vakgebied van de celbiologie, en heeft raakvlakken met de fysiologie en de moleculaire biologie.

## Celcomplexiteit

De eukaryoten vormen de groep van diverse organismen, die relatief complex van bouw zijn, en zich kenmerken doordat hun cellen een celkern hebben en in compartimenten zijn verdeeld. Onder de eenvoudiger levensvormen vallen de evolutionair oudere bacteriën en archaea die, ter onderscheid van de eukaryoten, met prokaryoten worden aangeduid.

## Cel als open systeem

Een cel is een open systeem, omgeven door een selectief-permeabel celmembraan, met een nauwkeurige regulatie van het interne milieu van de cel, dat het waterige cytosol als basis heeft. Concentraties van verschillende, in het cytosol opgeloste stoffen, als ionen en signaalmoleculen, worden binnen stricte grenzen gehouden. Voorbeelden zijn de gereguleerde concentraties van cyclisch adenosinemonofosfaat en guanosinetrifosfaat. Wanneer een cel niet in staat is om deze homeostase te handhaven, kan de cel overgaan tot geprogrammeerde celdood.

## Celfysiologisch onderzoek

Door te kijken naar verstoringen in het interne milieu van de cel, kan men achterhalen hoe de cel deze regulering voor elkaar krijgt. Hiervoor heeft de celbiologie verschillende methoden beschikbaar, waaronder microdialyse, en voor zenuwcellen ook de patch-clamptechniek. Veel fysiologische studies worden verricht op zenuwcellen of neuronen, omdat deze gevoelig zijn voor signalen die leiden tot de influx van ionen, wat leidt tot een verstoring van het milieu binnen de cel. Door de verandering kan een actiepotentiaal ontstaan, die informatie tussen neuronen kan overbrengen. Omdat deze signalen ontstaan door het binden van een neurotransmitter aan een receptor, kan er gemakkelijk een actiepotentiaal worden opgewekt en worden bekeken hoe dit op moleculair niveau werkt. Dit gebeurt door het isoleren van een stukje celmembraan, met daarin een receptor. Wanneer een neurotransmitter wordt aangeboden, kan er worden gemeten hoeveel ionen er per kanaal worden doorgelaten, en hoelang het kanaal open blijft. Verder kan op dezelfde manier in een cel bekeken worden wat het effect van de transmitter is op de membraanpotentiaal. Op deze wijze zijn ook speciale blockers/remmers van receptoren gevonden die bij de ontwikkeling van medicijnen zoals atropine hebben geholpen.
# Euchroa dives

Euchroa dives is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1898 door Tschitscherine.
# Landak

Landak kan verwijzen naar:
* Landak (regentschap), een regentschap in de provincie West-Kalimantan
* Landak (plaats), een plaats in het bestuurlijke gebied Bangkalan in de provincie Oost-Java
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Landak en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Wapen van Westerwolde

Wapen van Westerwolde kan verwijzen naar:
* Wapen van Westerwolde (gemeente)
* Wapen van Westerwolde (waterschap)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Wapen van Westerwolde en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Leptotrachelus bruchi

Leptotrachelus bruchi is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Liebke.