OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Os calcanei accessorium

Os calcanei accessorium is de benaming voor een accessoir voetwortelbeentje dat soms als extra ossificatiepunt ontstaat gedurende de embryonale ontwikkeling. Bij het kleine aantal mensen bij wie het botje voorkomt, bevindt het botje zich aan de laterale zijde van de calcaneus, net distaal van de malleolus lateralis van de fibula.$^,$
Bij een kind is een botje beschreven dat lateraal van zowel calcaneus als talus gelegen was. Dit botje werd os talocalcaneus of os talocalcaneare laterale genoemd en wordt als variëteit van de ossa calcanei accessoria gezien.
Op röntgenfoto's wordt een os calcanei accesorium soms onterecht aangemerkt als afwijkend, losliggend botdeel of als fractuur.
* 1 2 R. O'Rahilly. A survey of carpal and tarsal anomalies. J Bone Joint Surg Am. 1953; 35: 626-642
* ↑ R. Anwar, S.N. Anjum, J.E. Nicholl. Sesamoids of the foot. Curr Orthop. 2005; 19: 40-48
* ↑ A.B. Hirschtick. An anomalous tarsal bone. J Bone and Joint Surg. 1951; 33-A: 907-910
* ↑ T.E. Keats, M.W. Anderson. Atlas of normal roentgen variants that may simulate disease. 7th edition, Mosby Inc. 2001, ISBN 0323013228
# Os carpi centrale

Het os carpi centrale (ook kortweg os centrale) is een incidenteel voorkomend extra handwortelbeentje bij mensen. Bij het kleine deel van de bevolking dat het botje heeft, ligt het aan de dorsale zijde van de handwortel tussen het os scaphoideum, het os trapezoideum en het os capitatum in, radiaal van de diepe fossa van het os capitatum. Het botje is bij nagenoeg ieder menselijk embryo van 17-49 mm lengte aanwezig, maar fuseert daarna bij de meesten met de ulnaire zijde van het scafoïd; bij sommigen zou het fuseren met het os capitatum of het os trapezoideum. Er wordt in de literatuur ook melding gemaakt van een os centrale aan de handpalmzijde van de carpus, maar dit bestaan wordt in twijfel getrokken.
Het os carpi centrale komt bij veel andere primaten als zelfstandig handwortelbeentje voor. Bij chimpansees fuseert het botje rond de geboorte pas met het scafoïd, bij gibbons en orang oetans gebeurt dit pas op late leeftijd.
Op röntgenfoto's wordt een os carpi centrale soms onterecht aangemerkt als afwijkend, losliggend botdeel of als fractuur.
* ↑ R. O'Rahilly. A survey of carpal and tarsal anomalies. J Bone Joint Surg Am. 1953; 35: 626-642
* ↑ A.H. Schultz. Characters common to higher primates and characters specific for man. Quart Rev Biol. 1936; 11: 259-283; 425-455
* ↑ T.E. Keats, M.W. Anderson, Atlas of normal roentgen variants that may simulate disease. 7th edition, Mosby Inc. 2001, ISBN 0323013228
# Os cuneiforme

Os cuneiforme of os tarsale is de benaming voor een drietal wigvormige voetwortelbeenderen. Deze voetwortelbeentjes liggen tussen het os naviculare en de eerste drie middenvoetsbeentjes, mediaal van het os cuboides.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen:
* Os cuneiforme mediale of os cuneiforme primum, het binnenste wigvormige voetbeentje
* Os cuneiforme intermedium of os cuneiforme secundum, het middelste wigvormige voetbeentje
* Os cuneiforme laterale of os cuneiforme tertium, het buitenste wigvormige voetbeentje
# Orophia tranquilla

Orophia tranquilla is een vlinder uit de familie grasmineermotten (Elachistidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1927 door Meyrick.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Orlu

Orlu kan verwijzen naar:
* Orlu (Ariège); een gemeente in de Franse regio Occitanie
* Orlu (Eure-et-Loir); een gemeente in de Franse regio Centre-Val de Loire
* Orlu (Nigeria); een stad in de Nigeriaanse staat Imo
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Orlu en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Orlová

Orlová (Duits: Orlau) (Pools: Orłowa) is een Tsjechische stad in de regio Moravië-Silezië, en maakt deel uit van het district Karviná. Orlová telt 33.980 inwoners (2006).
Albrechtice · Bohumín · Český Těšín · Dětmarovice · Dolní Lutyně · Doubrava · Havířov · Horní Bludovice · Horní Suchá · Chotěbuz · Karviná · Orlová · Petrovice u Karviné · Petřvald · Rychvald · Stonava · Těrlicko
# Orimarga (Orimarga) subtartarus

Orimarga (Orimarga) subtartarus is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Neotropisch gebied.
# Gad (persoon)

Gad (Hebreeuws: גָּד, "geluk" of "de gelukkige") was in de traditie in de Hebreeuwse Bijbel de zevende zoon van Jakob. Hij was de stamvader en naamgever van de Israëlitische stam Gad. Jakob verwekte Gad als eerste zoon van Zilpa, een bediende van Lea die zij aan Jakob gaf toen zij zag dat ze zelf geen kinderen meer kon krijgen.

## Stamboom

| Jakob | Jakob | Jakob | Jakob | Jakob | Jakob | Zilpa | Zilpa | Zilpa | Zilpa | Zilpa | Zilpa |
| | | | | | | | | | | Gad | Gad | Gad | Gad | Gad | Gad |
| Sifjon | Sifjon | | | Chaggi | Chaggi | Suni | Suni | | | Esbon | Esbon | | | Eri | Eri | Arodi | Arodi | Areli | Areli |

## Andere persoon met de naam Gad

Gad is ook de naam van een profeet die "ziener van koning David" wordt genoemd wordt in 2 Samuel.
* ↑ Numeri 1:24,25
* ↑ Genesis 30:9-11
* ↑ 2 Samuel 22:5, 24:11-19
| Zoons van Jakob: | Ruben · | Simeon | · Levi · | Juda | · Dan | · Naftali | · Gad | · Aser | · Issachar | · Zebulon | · Jozef | · Benjamin |
| Stammen van Israël: | Ruben | | · Levi | | · Dan | · Naftali | · Gad | · Aser | · Issachar | · Zebulon | · Jozef (Manasse · Efraïm) | · Jozef (Manasse · Efraïm) |
| Stammen van Juda: | | Simeon | | Juda | | | | | | | | · Benjamin |
# Ivan Cudin

Ivan Cudin (Codroipo, 15 februari 1975) is een Italiaanse ultraloper. Hij haalde talloze goede resultaten in 100 km en 24-uur races, en is de regerend Europees kampioen op de 24-uursloop. Hij is vooral ook bekend als winnaar van drie edities van de Spartathlon.

## Loopbaan

Cudin werd in 2007 geselecteerd voor deelname aan de Europese kampioenschappen ultramarathon in Madrid (24-uur). Vervolgens nam hij deel aan de wereldkampioenschappen 24-uur van Seoel en Bergamo. In 2010 haalde hij zijn beste resultaat bij de WK 24-uur in Brive. Zijn derde plaats was tevens het beste resultaat ooit voor een Italiaan en bezorgde hem de titel van Europees kampioen. Zijn prestatie was een belangrijke bijdrage aan de tweede plek in het klassement voor WK-landenteams en Europees goud voor landenteams.
In 2010 won Cudin de Spartathlon, een race over 246 km van Athene naar Sparta. In 2011 herhaalde hij dit resultaat met een tijd (22:57.40). Met deze tijd is hij pas de derde atleet die het lukte om de historische race in minder dan 23 uur te voltooien. Hij won de race voor de derde maal in 2014 in zijn persoonlijke beste tijd (22:29.29).

## Persoonlijke records

| afstand | prestatie | datum | plaats |
| 100 km | 23:17.31 | 3 april 2011 | Seregno |

## Palmares
### 2006

* 100 km Rimini Extreme: 1
* 24-uur van San Silvestro - Wenen: 1

### 2007

* 100 km in pista Prato: 1
* Europees kampioenschap 24-uur - Madrid: 8ste
* 100 km Rimini Extreme: 1
* 100 km degli Etruschi: 3
* Circuito ecomaratone: 3

### 2008

* Ecomaratona delle Madonie: 3
* Trail della Val Rosandra: 2
* Circuito ecomaratone: 3
* Wereldkampioenschap 24-uur - Seoel: 16de (236,599 km)

### 2009

* Maratonala del Brembo: 3
* Maratona della Pace: 1
* 100 km della Brianza: 2
* 100 km Rimini Extreme: 1
* Ecomaratona dei Dragoni: 1
* Ultratrail del Gran Sasso: 1
* Scarpirampi : 2

### 2010

* Ecomaratona Rimini-S.Leo: 1
* Wereldkampioenschap 24-uur - Brive: 3 - 263,841 km (Europees kampioen 1 )
* Spartathlon: 1 - 23:03.06
* marathon van San Leo 1 - 3:11.48

### 2011

* Nove Colli Running (202 km) - 18:26.07
* Spartathlon: 1 - 22:57.40
* Seregno (100 km): 1 - 7:08.55
* halve marathon van Buja: 3 - 1:13.32

### 2013

* Spartathlon: 3 - 25:54.49

### 2014

* Spartathlon: 1 - 22:29.29
* Soochow 24 uur: 2 - 255,499 km
* (en) World Athletics-profiel voor Ivan Cudin
* (en) Info op more.arrs.run
# Peñas del Chache

Peñas del Chache is de hoogste berg op het Spaanse eiland Lanzarote, gelegen tussen Haría en Los Valles. De top ligt op 670 meter. De LZ-10 loopt ten oosten van de berg. De top zelf is niet bereikbaar vanwege militair gebruik.
# De kinderen van de bunker

De kinderen van de bunker is het 22ste stripalbum uit de reeks Lefranc. Het album verscheen voor het eerst op 4 mei 2011 bij uitgeverij Casterman.
Het is het enige album in deze reeks dat getekend werd door Alain Maury, beter bekend van het tekenen van De Smurfen, en het derde verhaal van scenarist Michel Jacquemart.
In tegenstelling tot vrijwel alle verhalen in deze reeks is niet Lefranc maar de twaalfjarige Jeanjean de hoofdpersoon van dit verhaal. Het verhaal speelt in juni 1956 en vertelt meer over de tragische dood over Jeanjeans ouders. Het is een mix van drama, emotie, mysterie en zelfs fantasy. Het verhaal doet magisch realistisch aan.

## Het verhaal

Lefranc wordt opgeroepen als reservist opgeroepen voor de oorlog in Algerije. Daar voert hij contactmissies uit met de lokale bevolking. Bij een van zijn missies stort zijn vliegtuig en wordt hij zwaargewond. In coma droomt hij van zijn dode vader die hem zegt naar Frankrijk terug te keren want Jeanjean is in levensgevaar.
Jeanjean gaat op zomerkamp met de scouting aan de Normandische kust. De scouts ontdekken een vreemd landgoed en een oude Duitse bunker. Er is sprake van een verborgen schat van de Tempeliers. Jeanjean worstelt zelf met de dood van zijn ouders en denkt dat hij hun dood had kunnen voorkomen. Zijn gemoedstoestand leidt tot conflicten. Als zijn zwaarmoedige gedachten hem bijna tot ondoordachte daden aanzetten, ontmoet hij bij de bunker een meisje met rossig haar genaamd Mary die vrienden wil zijn. Er hangt een zweem van mysterie om haar heen.
Lefranc haast zich inmiddels naar Jeanjean, maar als hij bijna op de plaats van bestemming is, wordt zijn auto van de kliffen afgereden door een boer die geschrokken is van de plotse verschijning van het rosse meisje. Op het moment van het ongeluk wordt Jeanjean gewekt door Lefranc die hem verteld dat hij een moedige jongen is en zonder hem moet leren leven. Jeanjean schrikt vervolgens wakker. Lefranc wordt in coma naar een ziekenhuis vervoerd.
Jeanjean ontmoet met zijn medescouts de vrienden van Mary in de bunker. Vervolgens gaan ze spelen met de oude wapens die ze in de bunker vinden. Ze leren ook de dame van het landhuis kennen. Lefranc komt bij uit zijn coma en haast zich naar de bunker. Daar hebben de vrienden van Mary een oude tank aan de praat gekregen die op de bunker gaat vuren. Mary vertelt Jeanjean dat zij ooit schipbreuk leed aan de kust en vervolgens door de dorpsbewoners werd vermoord. Ook haar vrienden hebben hun vertrouwen in volwassenen verloren. Jeanjean wil vervolgens Lefranc redden, maar wordt afgeleid door hulpgeroep van Mary uit het brandend landhuis. Lefranc redt de kinderen uit het instortende huis. Lefranc en Jeanjean gaan uitrusten van deze avonturen. Jeanjean ontmoet vervolgens aan de kust Mary weer en kan dan eindelijk zijn schuldgevoel dat hem kwelde over de dood van zijn ouders van zich afzetten.

## Externe link

* (fr) AlixMag, Michel Jacquemart par Jean-Marc Milquet, Interview onder meer over De kinderen van de bunker, d.d. 4 mei 2011.
* ↑ De Poort, Lefranc -22 - De kinderen van de bunker, review door David Steenhuyse d.d.27 mei 2011. Gearchiveerd op 26 december 2019.
# Nannophlebia injibandi

Nannophlebia injibandi is een libellensoort uit de familie van de korenbouten (Libellulidae), onderorde echte libellen (Anisoptera).
De wetenschappelijke naam Nannophlebia injibandi is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Watson.
* ↑ (en) Nannophlebia injibandi op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011
# Galerie Lous Martin

Galerie Lous Martin (1996-2011) was een Nederlandse galerie in Delft.
Sieraadontwerper Lous Martin nam in 1996 Galerie Trits over, gestart door Laura Bakker en Ger Boekestein. Eerder runde zij met Hans Appenzeller in Amsterdam Galerie Sieraad (1969-1975), de eerste galerie in Nederland die was gespecialiseerd in het sieraad.
Galerie Lous Martin was gevestigd in de binnenstad van Delft. In de galerie werd in een wisselende collectie het werk getoond van ruim vijftig ontwerpers en kunstenaars, onder wie Herman Hermsen, Susanne Klemm, Carla Nuis en Bruno Ninaber van Eyben. Daarnaast werden diverse exposities georganiseerd. Hoewel de nadruk lag op moderne sieraden, werden ook andere ontwerpen met bijzondere vormgeving getoond, zoals tassen, lampen en vazen. Van 7 november 2010 tot en met 29 januari 2011 werd de afscheidstentoonstelling Vormgeving met een (afscheids)kus gehouden, met werk van 45 ontwerpers, waaronder Judith Bloedjes, Petra Hartman, Maria Hees, Beppe Kessler, Daniëlle Koninkx, Nel Linssen, Jan Matthesius, Coen Mulder, Chequita Nahar, Ineke Otte, Uli Rapp, Blanka Sperková en Thea Tolsma, die Martin heeft vertegenwoordigd in haar galerie(s). Per 1 februari 2011 ging Martin met pensioen en werd de galerie gesloten.
Het archief van Galerie Lous Martin is ondergebracht bij het Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie.
# Galerie Louise Smit

Galerie Louise Smit is opgericht in 1986 door galeriehouder Louise Smit en was gevestigd aan de Prinsengracht 615 te Amsterdam.
De galerie was ontworpen en ingericht door de architecten Herman Postma en Menno Dieperink, bood een podium aan sieraadontwerpers en verwante conceptuele kunstenaars en verzorgde publicaties op het vakgebied. In 1997 ging Rob Koudijs werken voor de galerie. Hij trok jonge internationale kunstenaars aan en stopte de samenwerking met kunstenaars van het eerste uur. Koudijs startte een eigen galerie, Galerie Rob Koudijs, in 2007. De samenwerking met Louise Smit was beëindigd. In 2011 werd de Galerie Louise Smit overgenomen door Monika Zampa, die de galerie sloot op 1 november 2012.
In Galerie Louise Smit werd aanvankelijk vooral werk getoond van buitenlandse sieraadontwerpers, edelsmeden en sieraadontwerpers, waaronder Peter Skubic. Later kwam er meer aandacht voor Nederlandse kunstenaars. Onder anderen Dinie Besems, David Bielander, Helen Britton, Jacomijn van der Donk, Iris Eichenberg, Marijke de Goey, Beppe Kessler, Felieke van der Leest, Ted Noten, Francesco Pavan, Nora Rochel, Philip Sajet, Robert Smit, Terhi Tolvanen, Truike Verdegaal en Pauline Wiertz hebben in de galerie geëxposeerd. De galerie nam deel aan beurzen als de KunstRAI en de Sieraad Art Fair te Amsterdam, Collect in Londen en Object Rotterdam. De galerie heeft bijgedragen aan de ontwikkeling en emancipatie van het hedendaagse sieraad wereldwijd.

## Tentoonstellingen (selectie)

* 1989 - Manfred Nisslmüller
* 1997 - For Sale: Galerie Louise Smit, Dinie Besems
* 1998 - Kortsluiting, Robert Smit
* 2002 - Pink World
* 2005 - Second Nature
* 2006 - Venezia
* 2008 - Tête à Tête à Tête
* 2012 - Excessories

## Bibliografie (selectie)

* Besten, L. den (2011) On Jewellery, A Compendium of international contemporary art jewellery. Stuttgart: Arnoldsche Art Publishers. ISBN 9783897903494
* Unger, M. (2004) Het Nederlandse sieraad in de 20ste eeuw. Bussum: THOTH. ISBN 9789068683486

## Externe link

* Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* 1 2 3 4 Liesbeth den Besten op Art Jewelry Forum, 26 december 2012
* ↑ Website Stichting Françoise van den Bosch, 19 oktober 2012
* ↑ Den Besten 2012, p. 109
* ↑ Den Besten 2012, p. 112
* ↑ Website JewelleryNotes, 11 december 2009. Gearchiveerd op 29 mei 2023.
* ↑ Den Besten 2012, p. 226 en Unger 2004, p. 394.
* ↑ Den Besten 2012, p. 110
* ↑ Den Besten 2012, p. 105
# Gabriel Da Costa

Gabriel Da Costa kan verwijzen naar:
* Uriel Acosta (1583-1640), Portugees/Nederlands filosoof.
* Gabriel Arcanjo da Costa (1954), Santomees politicus.
* Gabriel Da Costa (ijshockeyer) (1984), Frans ijshockeyer.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Gabriel Da Costa en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Gastrancistrus dispar

Gastrancistrus dispar is een vliesvleugelig insect uit de familie Pteromalidae. De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1969 door Graham.
# Gandalf Grand Master Award

De Gandalf Grand Master Award voor het levenswerk in fantasy werd jaarlijks uitgereikt door de World Science Fiction Society van 1974 tot 1980. De winnaars werden geselecteerd in een stemming door de leden.
De prijs is genoemd naar de tovenaar Gandalf, uit het werk van J.R.R. Tolkien. Tolkien ontving als eerste de prijs.

## Winnaars

* 1974 - J.R.R. Tolkien
* 1975 - Fritz Leiber
* 1976 - L. Sprague de Camp
* 1977 - Andre Norton
* 1978 - Poul Anderson
* 1979 - Ursula K. Le Guin
* 1980 - Ray Bradbury
In 1978 and 1979 werd ook een Gandalf Award uitgereikt voor fantasy boeken:
* 1978 - The Silmarillion door J.R.R. Tolkien
* 1979 - The White Dragon door Anne McCaffrey
# Gasteracantha taeniata univittinota

Gasteracantha taeniata univittinota is een spinnenondersoort in de taxonomische indeling van de wielwebspinnen (Araneidae).
Het dier behoort tot het geslacht Gasteracantha. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Embrik Strand.
# Gasteracantha taeniata trivittinota

Gasteracantha taeniata trivittinota is een spinnenondersoort in de taxonomische indeling van de wielwebspinnen (Araneidae).
Het dier behoort tot het geslacht Gasteracantha. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Embrik Strand.
# Geisha (doorverwijspagina)

Geisha kan verwijzen naar:
* Geisha, Japanse gezelschapsdame
* Geisha (geslacht), geslacht van cicaden (insecten)
* Geisha (stichting), Nederlandse voormalige belangenvereniging voor sekswerkers
* Geisha (vlinder), een vlindersoort (Olethreutes arcuella)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Geisha en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Gallizien

Gallizien is een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Karinthië, en maakt deel uit van het district Völkermarkt. Gallizien telt 1803 inwoners.
Bleiburg · Diex · Eberndorf · Eisenkappel-Vellach · Feistritz ob Bleiburg · Gallizien · Globasnitz · Griffen · Neuhaus · Ruden · Sankt Kanzian am Klopeiner See · Sittersdorf · Völkermarkt
* Gemeinsame Normdatei: 4799165-3
* Virtual International Authority File: 240562377
* WorldCat (via VIAF): 240562377
# Peñarandilla

Peñarandilla is een gemeente in de Spaanse provincie Salamanca in de regio Castilië en León met een oppervlakte van 12,73 km². Peñarandilla telt 210 inwoners (1 januari 2016).

## Demografische ontwikkeling

    Bron: INE, 1857-2011: volkstellingen
* (en) Spaans bureau voor statistiek (1 januari 2016)
# Peñarol SC

Peñarol SC was een Braziliaanse voetbalclub uit Fortaleza, de hoofdstad van de staat Ceará.

## Geschiedenis

De club werd opgericht in 1934 en speelde van 1936 tot 1942 in de hoogste klasse van het Campeonato Cearense en opnieuw in 1944 en van 1947 tot 1949. De club presteerde het beste in 1939 toen ze gedeeld derde eindigden.

## Erelijst

Torneio Início do Campeonato Cearense
    1939

## Eindstanden Campeonato Cearense

| Jaar | Plaats |
| 1936 | 4º |
| 1937 | 4º |
| 1938 | 11º |
| 1939 | 3º |
| 1940 | 7º |
| 1941 | 5º |
| 1942 | 5º |
| 1944 | 6º |
| 1947 | 5º |
| 1948 | 6º |
| 1949 | 5º |
# Gasparia edwardsi

Gasparia edwardsi is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Desidae.
Het dier behoort tot het geslacht Gasparia. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1970 door Raymond Robert Forster.
# Petit-Mesnil

Petit-Mesnil is een gemeente in het Franse departement Aube (regio Grand Est) en telt 215 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Bar-sur-Aube.

## Geografie

De oppervlakte van Petit-Mesnil bedraagt 15,2 km², de bevolkingsdichtheid is 14,1 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Petit-Mesnil met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Vanwege een beveiligingsprobleem met de MediaWiki Graph-software is het momenteel niet mogelijk deze grafiek weer te geven. Zodra de software is bijgewerkt zal de grafiek vanzelf weer zichtbaar worden.
# Gattyana amondseni

Gattyana amondseni is een borstelworm uit de familie Polynoidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Gattyana amondseni werd in 1867 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Malmgren.
# Petit-Pont

De Petit-Pont (Nederlands: Kleine Brug) is een brug over de rivier de Seine in de Franse hoofdstad Parijs, gebouwd in 1853. De brug staat er om bekend minstens 13 keer verwoest te zijn tussen de bouw in de Gallo-Romeinse tijd en de 19e eeuw.

## Geschiedenis
### Tientallen keren herbouwd

Sinds de beginperiode van de stad is er op deze locatie een verbinding tussen het Île de la Cité en de Rive Droite van de Seine. In de Romeinse voorganger van Parijs, Lutetia, werd er een brug gebouwd om gebruik te maken van een doorwaadbaar deel van de rivier (het huidige Île). Deze brug was echter geregeld het slachtoffer van overstromingen, en moest daarom herhaaldelijk herbouwd worden. De eerste bekende overstroming vond plaats in 885. In 1175, toen de brug al een keer of tien was beschadigd of verwoest door hoog water, werd hij met de steun van de Parijse bisschop Maurice de Sully eindelijk vervangen door een stenen versie. Nadat deze het slachtoffer was geworden van opnieuw een vloed in 1393, werd er een belasting opgelegd van 9500 livre aan alle joodse bewoners van Parijs.
De brug werd herbouwd in 1398, tijdens de regeerperiode van Karel VI. Deze nieuwe constructie, met drie bogen, hield het slechts tien jaar vol; in 1408 werd hij - opnieuw - meegevoerd met een overstroming. De bouw van de nieuwe brug begon in 1409, maar omdat de financiering lastig rond was te krijgen duurde het tot 1416 voordat hij voltooid was. Na de opening werden er in opdracht van monnik Giovanni Giocondo, die ook op de Pont Notre-Dame had gewerkt, huizen op de Petit-Pont gebouwd. De brug werd nogmaals verwoest door de rivier in 1649, 1651, 1658, en 1659. Bij de herbouw van de laatste brug werd er een inscriptie geplaatst waarin stond beschreven hoeveel alle verwoestingen de stad hadden gekocht.

### Vanaf 1700

In 1718 trachtten twee met hooi volgeladen sloepen onder de Petit-Pont door te varen. Hoewel de brug op dat moment al van steen was, waren de pijlers eronder nog van hout. Net voordat de sloepen onder de brug door voeren kwam een ervan in aanraking met een andere boot, waarna het hooi vlam vatte door de kaars die de bestuurder van laatstgenoemde boot vasthield. De sloepen dreven naar de brug, die vlam vatte en afbrandde. In 1719 werd er een nieuwe geplaatst.
De bouw van de huidige Petit-Pont begon in 1852, en had als doel meer ruimte tussen de brug en het water te creëren. Om die reden werden de drie bogen vervangen door een enkele. De bouw stond onder leiding van Michal Gariel, en was voltooid in 1853

## Locatie

Al sinds de Oudheid staat er op deze locatie een overbrugging. De huidige brug is een stenen boog die het 4e arrondissement bij het Île de la Cité met het 5e arrondissement verbindt, tussen de Quai de Montebello and Quai Saint-Michel. De brug sluit (via de korte Rue du Petit Pont) aan op de huidige Rue Saint-Jacques, een lange rechte straat die ook in de Romeinse periode al een belangrijke straat door Lutetia was.