OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# The Transatlantic Years

The Transatlantic Years is een verzamelalbum van Dave Cartwright, uitgebracht in eigen beheer. Aan het begin van zijn albumcarrière nam Cartwright een drietal albums op voor Transatlantic Records, een platenlabel gespecialiseerd in folk en folkrock. De samenwerking wilde niet echt vlotten en de albums verdwenen geheel uit zicht, zeker toen het label failliet ging. Het terugkopen van de rechten van nummers bleek een kostbare aangelegenheid en echt veel geld daarvoor had Cartwright niet. Cartwright zelf verdween na nog een album voor DJM Records (van Elton John) geheel uit het zicht om pas weer in 2008 op te duiken. Voor de herintroductie kocht hij dan toch de rechten en zette de (in zijn ogen) belangrijkste nummers op een verzamelalbum.

## Muziek

De nummers zijn om en om afkomstig van A little bit of glory, Back to the garden en Don't let your family down, die ten tijde van de release van de CD al 35 jaar niet meer verkrijgbaar waren
# Joannes Grapheus

Joannes Grapheus (Aalst, 1502 - 1571) was een vroege drukker die actief was in Antwerpen.
Zijn broer was Cornelis Scribonius Grapheus de stadssecretaris van Antwerpen. Hij trouwde met Elisabeth Van Amersfoort, dochter van Gerhard Amersfoort. Haar zussen trouwden met Franz Birckmann en John Siberch.
# Joannes Franciscus Carolus Int Panis

Charles Int Panis (Antwerpen, 19 juni 1844 - aldaar, 24 april 1897) was een Belgisch schilder en kunstenaar. Hij woonde en werkte in Antwerpen.

## Leven

Charles Int Panis (ook In't Panis) was een 19de-eeuws kunstschilder. Hij werd in Antwerpen geboren op 19 juni 1844 als Joannes Franciscus Carolus Int Panis, als vierde kind van een Limburgse vader (die dan al 53 jaar oud is) en een 22 jaar jongere Antwerpse moeder.
Vanaf 1863-1864 vinden we hem terug aan de Koninklijke Academie voor schone kunsten in Antwerpen die in die periode een sterke groei kende en haar 200-jarig bestaan vierde. De resultaten van de studenten worden gepubliceerd in dagbladen. Charles volgt er de richting "Bouwkunde" en “Kunst toegepast op de stielen” in de middelbare graad. In 1864 wint hij meteen een eerste en een tweede prijs (voor 'teekening naer het pleister en voor decoratieschildering van Prof. Schaefels). In 1866 en 1867 krijgt hij les van Frans Andries Durlet (toen "leraar der bouwkunde en der tekening toegepast op kunst en nijverheid") en Charles wint telkens de tweede prijs.
Na het overlijden van Prof. Durlet in 1867 zet Charles Int Panis zijn hogere studies verder aan de Antwerpse Academie. In 1868 krijgt hij volgens de archieven van het "Nationaal hoger instituut en koninklijk academie voor schone kunsten Antwerpen" een eervolle vermelding voor een tentoonstelling van zijn werk. In 1869 haalt hij zelfs de eerste prijs “uitmuntendheid met zilveren medaille groot vaandel”.
Onder leiding van de jonge Prof. Jan-Lodewijk Baeckelmans die in 1867 Durlet opvolgde zet hij zijn studies verder tot in 1871, het jaar waarin ook Baeckelmans geheel onverwacht overlijdt. Hij kwam voor zover bekend nooit in contact met de beruchte Prof. Siberdt (die enige tijd later zowel Vincent Van Gogh als Eugeen Van Mieghem zou wegsturen).
Charles studeert af als primus. Hij gaat aan het werk als restaurateur in het Museum voor schone kunsten.
Een van zijn opdrachten in 1878 was het versieren van de Antwerpse Onze-Lieve-Vrouwekathedraal voor Maria Hemelvaart op 15 augustus. 'Het Handelsblad' bericht daar uitgebreid over op 14/8/1878 en besluit dat MM Int Panis in deze 'zoo moeilijke taak, volkomen is gelukt'.
Charles Int Panis kende o.a. Frans Mortelmans en zijn broer was gehuwd met de zus van Piet Verhaert. Zijn achternicht trouwde beeldend kunstenaar Alfons Van Meirvenne.
Hij overlijdt op 24 april 1897 in Antwerpen, amper 52 jaar oud.
* Biografie van Charles Int Panis, online https://sites.google.com/site/charlesintpanis/home
* ↑ Het Handelsblad, 14 augustus 1878
* ↑ Notariaat Antwerpen rep: 12525 - nr: 0033. Notaris: Belloy Jean François te Antwerpen
# The Endless River

The Endless River kan verwijzen naar:
* The Endless River (album), Pink Floyd, 2014
* The Endless River (film), Oliver Hermanus, 2015
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van The Endless River en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# The Endless River (album)

The Endless River is een album uit 2014 en het laatste van Pink Floyd.
David Gilmour en Nick Mason hebben het album gemaakt, zonder Richard Wright en Roger Waters. Het album is merendeels uit de sessies gemaakt van The Division Bell uit 1994, waardoor Richard Wright postuum te horen is. Het album is op "Louder than Words" na instrumentaal. Het album was het snelst verkochte album op vinyl in het Verenigd Koninkrijk sinds 1997.

## Tracklist

* ↑ (en) Erlewine, Stephen Thomas, The Endless River - Pink Floyd. AllMusic.
* ↑ (en) Petridis, Alexis, Pink Floyd: The Endless River review – a fitting footnote to their career. The Guardian (6 november 2014).
* ↑ (en) Deusner, Stephen M., Pink Floyd: The Endless River. Pitchfork (13 november 2014).
* ↑ (en) Nicolson, Barry, Pink Floyd – ‘The Endless River’. NME (3 november 2014).
* ↑ (en) Macek, J.C. III, Pink Floyd: The Endless River. PopMatters (26 november 2014).
* ↑ (en) Fricke, David, The Endless River. Rolling Stone (7 november 2014).
* ↑ (en) Lee, Dave, Vinyl record sales hit 18-year high. BBC (27 november 2014).
* MusicBrainz release group: 38b4c840-16ce-40fa-b7c0-a354b7c87178
Nummers van Pink Floyd
# Johan George IV van Saksen

Johan George IV van Saksen (Dresden, 18 oktober 1668 — aldaar, 27 april 1694) was van 1680 tot aan zijn dood keurvorst van Saksen. Hij behoorde tot de Albertijnse linie van het huis Wettin.

## Levensloop

Johan George IV was de oudste zoon van keurvorst Johan George III van Saksen en diens echtgenote Anna Sophia, dochter van koning Frederik III van Denemarken. Hij genoot een zorgvuldige opleiding en werd van jongs af aan door zijn vader betrokken bij de regeringszaken. Na zijn studies ging hij op grand tour doorheen Engeland, Frankrijk en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Ook vocht hij aan de zijde van keizer Leopold I in de Negenjarige Oorlog tegen Frankrijk.
In 1691 volgde hij zijn vader op als keurvorst van Saksen. Als politiek adviseur stelde hij Hans Adam von Schöning aan, die een toenadering met Brandenburg nastreefde. Onder diens druk huwde Johan George op 17 april 1692 met Eleonora (1662-1696), dochter van hertog Johan George I van Saksen-Eisenach en weduwe van markgraaf Johan Frederik van Brandenburg-Ansbach. Dit bleek een desastreus huwelijk, Johan Georg wilde zo graag met zijn maîtresse huwen, dat hij Eleonora probeerde te vermoorden met een zwaard. Dit werd voorkomen doordat zijn broer, August, het zwaard tegenhield met zijn hand, hetgeen hem voor de rest van zijn leven een handicap opleverde. Ook probeerde Johan George IV de macht van de adel en de invloed van de Staten terug te dringen. Hij zette eveneens de economische consolideringspolitiek van zijn vader verder en in 1692 stichtte hij in Leipzig een kadettenschool. Zijn politiek adviseur Schöning was tevens een tegenstander van de vriendschappelijke politiek met Oostenrijk. Nadat de keizer de subsidieverordeningen van Saksen weigerde te betalen, trok Johan George zijn troepen in de Rijn terug.
Al sinds zijn tijd als kroonprins had Johan George IV een relatie met Magdalena Sibylla von Neitschütz (1675-1694), wier familie heel wat invloed verwierf in Saksen. In 1693 werd zij door keizer Leopold I als gravin van Rochlitz in de rijksvorstenstand verheven. Later dat jaar werd hun dochter Wilhelmina Frederica Maria (1693-1729) geboren, die in 1720 huwde met graaf Peter von Dunin. Nadat Magdalena Sibylla in de rijksvorstenstand verheven was, hernieuwde Johan George IV in februari 1693 de alliantie met Oostenrijk. Ook keerde hij aan het hoofd van een leger van 12.000 man terug naar de Rijn.
In april 1694 stierf Johan George op 25-jarige leeftijd aan de pokken, de ziekte waaraan zijn minnares kort daarvoor ook overleden was. Zijn jongere broer Frederik August I volgde hem op als keurvorst van Saksen.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Johann Georg IV. (Sachsen) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Johan George I van Saksen-Eisenach

Johan George I van Saksen-Eisenach (Weimar, 12 juli 1634 - Wilhelmsthal, 19 september 1686) was van 1671 tot aan zijn dood hertog van Saksen-Eisenach. Hij behoorde tot de Ernestijnse linie van het huis Wettin.

## Levensloop

Johan George I was de vijfde zoon van hertog Willem van Saksen-Weimar en diens echtgenote Eleonora Dorothea, dochter van vorst Johan George I van Anhalt-Dessau. In 1655 ging hij als officier in dienst in het leger van het keurvorstendom Brandenburg. In dit leger commandeerde hij vervolgens een cavalerieregiment en in 1658 werd hij generaal-majoor. Hij vocht in Polen en werd aansluitend tot keizerlijk generaal-veldmaarschalk-luitenant benoemd.
Na de dood van zijn vader in 1662 werd het Saksen-Weimar verdeeld tussen Johan George I en zijn drie nog levende broers. Hierbij kreeg hij het hertogdom Saksen-Marksuhl toegewezen. In 1668 overleed zijn broer Adolf Willem van Saksen-Eisenach, waarna Johan George regent werd voor diens minderjarige zoon Willem August. Na het overlijden van Willem August in 1671 erfde hij het hertogdom Saksen-Eisenach.
In 1686 stierf Johan George op 52-jarige leeftijd in het jachtslot in Wilhelmsthal, ten gevolge van een jachtongeval. Onder de gezelschapsnaam de Dragende was hij eveneens lid van het Vruchtdragende Gezelschap.

## Huwelijk en nakomelingen

Op 29 mei 1661 huwde hij met Johannetta (1632-1701), dochter van graaf Ernst van Sayn-Wittgenstein. Ze kregen acht kinderen:
* Eleonora Erdmuthe Louise (1662-1696), huwde eerst in 1681 met markgraaf Johan Frederik van Brandenburg-Ansbach en daarna in 1692 met keurvorst Johan George IV van Saksen
* Frederik August (1663-1684), erfprins van Saksen-Eisenach
* Johan George II (1665-1698), hertog van Saksen-Eisenach
* Johan Willem (1666-1729), hertog van Saksen-Eisenach
* Maximiliaan Hendrik (1666-1668)
* Louise (1668-1669)
* Frederika Elisabeth (1669-1730), huwde in 1698 met hertog Johan George van Saksen-Weißenfels
* Ernst Gustaaf (1672-1672)
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Johann Georg I. (Sachsen-Eisenach) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Johan George Reuchlin

Jonkheer Johan George Reuchlin (Rotterdam, 6 december 1874 - Atlantische Oceaan, 15 april 1912) was een Nederlands ondernemer. Naast Hendrik Bolhuis en Wessel van der Brugge was hij een van de drie Nederlandse opvarenden aan boord van de RMS Titanic, die op 15 april 1912 zonk na een aanvaring met een ijsberg. Reuchlin overleefde net als zijn twee landgenoten deze ramp niet.

## Leven en werk

George was een zoon van Otto Reuchlin, directeur van de Holland-Amerika Lijn (HAL), en Carolina Helena Schumacher. Hij trad in de voetsporen van zijn vader en was eerst bureauchef van het bedrijf, alvorens zelf directeur te worden. In 1905 trouwde hij met Agatha Maria Elink Schuurman. Zij hadden drie kinderen: Henri, Carolina en Maarten. De laatste werd in november 1944 geëxecuteerd door de Sicherheitspolizei op verdenking van spionage.
Reuchlin voer mee op de Titanic op uitnodiging van de rederij White Star Line, die hoopte dat Reuchlin, die toen directeur van de HAL was, onder de indruk zou zijn van het schip. Reuchlin liet per telex het thuisfront weten dat hij tevreden was met het schip. De HAL had toen al bij Harland and Wolff in Belfast, bouwer van de Titanic, de Statendam II besteld. Het schip voer echter niet voor de HAL omdat na de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog de Engelse overheid het liet verbouwen voor troepentransport.
Aan de familieleden van de omgekomen passagiers van de Titanic werd geen hulp geboden en zij kregen geen uitkering van de overheid. De weduwe Reuchlin kreeg een jaargeld van de HAL. De Hoge Raad verklaarde in een arrest dat zij hierover geen schenkingsrechten hoefde te betalen, omdat de Holland-Amerika Lijn een dringende morele plicht had in haar onderhoud te voorzien en daarmee tegemoetkwam aan een natuurlijke verbintenis.

## Artefacten

In 1985 werd het wrak van de Titanic gevonden. Na Chicago, Parijs en Los Angeles werden vanaf 14 november 2013 artefacten geëxposeerd in Amsterdam-Expo.
Tot 2011 werd aangenomen dat Reuchlin in Cherbourg aan boord ging, maar in de persoonlijke briefwisseling van Reuchlin aan zijn vrouw ontdekte de Belgische journalist Dirk Musschoot, auteur van het boek '100 Jaar Titanic: Het verhaal van de Belgen en de Nederlanders', dat hij via Hoek van Holland naar Harwich reisde en zo via Londen naar Southampton, waar hij op de Titanic inscheepte. Reuchlin reisde in de eerste klasse en in een brief aan zijn vrouw beschreef hij de bijna-aanvaring tussen de Titanic en het schip SS New York (American Line), waarvan hij in de haven van Southampton getuige was geweest. Tijdens zijn reis stuurde Reuchlin enkele brieven en telegrammen, waaruit bleek dat de reis hem goed beviel.
Naar eigentijdse getuigenissen ondernam Reuchlin geen pogingen om zijn eigen leven te redden. Reuchlins lichaam is - zo het al geborgen is - nooit geïdentificeerd.

## Literatuur

Cathalijne Boland: Reuchlins reis. De Holland-Amerika Lijn en de landverhuizers. Alfabet, 2023. ISBN 9789021340555

## Externe link

* Ten onder met de Titanic, Andere Tijden, 4 maart 2012
* 1 2 Lemma over Reuchlin op Encyclopedia Titanica. Gearchiveerd op 27 maart 2023.
# Tevragh Zeina-moskee

Tevragh Zeina-moskee is een moskee in de buitenwijk Tevragh-Zeina in Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanië. Het ligt ten zuidoosten van het Stade Olympique, direct ten oosten van het ziekenhuis Clinique Chiva.
# Jinzō Matsumura

Jinzō Matsumura (松村 任三, Matsumura Jinzō, 14 februari 1856 – 4 mei 1928), ook wel Ninzō Matsumura genoemd, was een Japanse botanicus. De standaard afkorting Matsum. wordt gebruikt bij het citeren van botanische namen om aan te geven dat Matsumura de auteur was.

## Biografie

Matsumura werd geboren in Takahagi (prefectuur Ibaraki), in een samoerai-familie. Als kind had hij al een grote belangstelling voor de botanie. In 1883 was hij benoemd tot assistent-professor in de plantenkunde aan de Universiteit van Tokio onder Ryōkichi Yatabe. Matsumura studeerde vervolgens in het buitenland aan de Würzburg en Heidelberg Universiteit tussen 1886 en 1888. In 1890 werd hij professor aan de Universiteit van Tokio en in 1897 directeur van de Koishikawa Botanical Gardens. Hij werkte daar ook als decaan van de botanische afdeling. In 1922 stopte Matsumura met lesgeven en begon Waka-poëzie te publiceren.

## Nalatenschap

Het geslacht Matsumurella is vernoemd naar Matsumura.

## Geselecteerde publicaties

Matsumura assisteerde bij de voorbereiding van Brinkley's Unabridged Japanese-English Dictionary (1896), en hij publiceerde veel belangrijke werken over de flora van Japan, waaronder:
* Nomenclatuur van Japanse planten in het Latijn, Japans en Chinees (1884)
* Namen van planten en hun producten in het Engels, Japans en Chinees (1892)
* Conspectus van Leguminosœ (1902)
* Index plantarum Japonicarum: Cryptogamœ (1904)
* Phanerogami (1905)
* met Ito, Tentamen Florœ Lutchuensis (1899)
* met Ito, Rivisio Alni Specierum Japonicarum (1902)
* met Hayata, Enumeratio Plantarum in Insula Formosa Sponte Crescentium (1906)
# Jinín

Jinín (Duits: Jinin) is een Tsjechische gemeente in de regio Zuid-Bohemen, en maakt deel uit van het district Strakonice. Jinín telt 185 inwoners.
Bavorov · Bělčice · Bezdědovice · Bílsko · Blatná · Bratronice · Březí · Budyně · Buzice · Cehnice · Čečelovice · Čejetice · Čepřovice · Čestice · Číčenice · Doubravice · Drahonice · Drachkov · Drážov · Droužetice · Dřešín · Hajany · Hájek · Hlupín · Horní Poříčí · Hornosín · Hoslovice · Hoštice · Chelčice · Chlum · Chobot · Chrášťovice · Jinín · Kadov · Kalenice · Katovice · Kladruby · Kocelovice · Krajníčko · Kraselov · Krašlovice · Krejnice · Krty-Hradec · Kuřimany · Kváskovice · Lažánky · Lažany · Libějovice · Libětice · Litochovice · Lnáře · Lom · Mačkov · Malenice · Mečichov · Měkynec · Milejovice · Miloňovice · Mnichov · Mutěnice · Myštice · Nebřehovice · Němčice · Němětice · Nihošovice · Nišovice · Nová Ves · Novosedly · Osek · Paračov · Pivkovice · Pohorovice · Pracejovice · Předmíř · Přední Zborovice · Předslavice · Přechovice · Přešťovice · Radějovice · Radomyšl · Radošovice · Rovná · Řepice · Sedlice · Skály · Skočice · Slaník · Sousedovice · Stožice · Strakonice · Strašice · Strunkovice nad Volyňkou · Střelské Hoštice · Škvořetice · Štěchovice · Štěkeň · Tchořovice · Truskovice · Třebohostice · Třešovice · Úlehle · Únice · Uzenice · Uzeničky · Vacovice · Velká Turná · Vodňany · Volenice · Volyně · Záboří · Zahorčice · Zvotoky
# Jizera (rivier)

De Jizera (Duits: Iser) is een rivier in Tsjechië. Het is een rechter zijrivier van de Elbe met een lengte van 164 kilometer vanaf de plaats waar de Grote Jizera (Velká Jizera) en de Kleine Jizera (Malá Jizera) samenvloeien tot het punt waar de rivier bij Lázně Toušeň in de Elbe uitmondt.
De Grote Jizera ontspringt in het IJzergebergte, de Kleine Jizera in het Reuzengebergte. De naam Jizera komt waarschijnlijk van het Keltische woord isirás (wild, snel, fris, sterk).

## Plaatsen aan de Jizera

* Semily
* Turnov
* Mnichovo Hradiště
* Bakov nad Jizerou
* Mladá Boleslav
* Jablonec nad Jizerou
# The Wave (rotsformatie)

The Wave is een ontsluiting van zandsteen in de Amerikaanse staat Arizona, aan de grens met Utah. De veel gefotografeerde zandsteenontsluiting ligt op het Coloradoplateau. Omwille van de kwetsbaarheid is het dagelijks aantal toegestane bezoekers beperkt.

## Geologie

The Wave bestaat uit verschillende U-vormige valleien die zijn geërodeerd door de wind. De grootste vallei is 19 meter breed en 36 meter lang. Het gesteente is Navajo-zandsteen. Dit gesteente uit het Jura komt van gebergte in het westen waarna het door de wind naar deze streken is gebracht. Toen was het klimaat zeer droog en was er in dit gebied een woestijn.
# The Big Wedding

The Big Wedding is een Amerikaanse romantische komedie van Justin Zackham uit 2013. De ensemblefilm, met hoofdrollen voor onder meer Robert De Niro, Diane Keaton en Katherine Heigl, is een remake van de Franse film Mon frère se marie uit 2006 van Jean-Stéphane Bron.

## Verhaal

Don (Robert De Niro) en Ellie Griffin (Diane Keaton) zijn al jaren gescheiden wanneer hun geadopteerde zoon Alejandro (Ben Barnes) gaat trouwen met Missy (Amanda Seyfried). Alejandro's biologische moeder (Patricia Rae) komt voor de bruiloft over uit Colombia en weet niet beter dan dat Don en Ellie nog getrouwd zijn. Omdat ze nogal katholiek is, besluiten de twee te doen alsof ze inderdaad nog bij elkaar zijn.

## Rolverdeling

| Acteur | Personage | Opmerking |
| Robert De Niro | Don Griffin | |
| Diane Keaton | Ellie Griffin | Dons ex-vrouw |
| Ben Barnes | Alejandro Grfiffin | Don en Ellies geadopteerde zoon |
| Katherine Heigl | Lyla Griffin | Don en Ellies dochter |
| Amanda Seyfried | Missy O'Conner | Alejandro's aanstaande |
| Topher Grace | Jared Griffin | Don en Ellies zoon |
| Susan Sarandon | Bebe McBride | Dons vriendin, ooit Ellies beste vriendin |
| Robin Williams | Dominee Moinighan | |
| David Rasche | Barry | |
| Patricia Rae | Madonna | Alejandro's biologische moeder |
| Ana Ayora | Nuria | Alejandro's biologische zus |
| Christine Ebersole | Muffin | |
* ↑ The Big Wedding (2013). IMDb. Geraadpleegd op 3 juli 2013.
# The Bigger Picture

The Bigger Picture is de debuut-cd van de Belgische singer-songwriter Milow uit 2006. Na de release kreeg de plaat unaniem goede kritieken, maar ging toch aan de aandacht van de media voorbij. Pas toen Milows single You Don't Know begin 2007 aan populariteit won, kwam The Bigger Picture binnen in de Ultratop 50 Albums en steeg daar meer dan één jaar na de release tot de 10e plaats.

## Tracklist

* Born in the Eighties - 4:19
* Landslide - 3:24
* You Don't Know - 3:00
* Stepping Stone - 3:05
* Excuse to Try - 4:24
* Little More Time - 2:53
* Silver Game - 3:06
* One of It - 3:06
* Until the Morning Comes - 3:24
* The Bigger Picture - 2:07
* You Don't Know (Single Version) - 2:47 (bonustrack sinds april 2007)

## Prestaties

| Land | Hoogste positie | Aantal weken | Certificatie |
| Ultratop Albums | 10 | 110 | |
| Album Top 100 | 78 | 2 | |
# Joculator ovatus

Joculator ovatus is een slakkensoort uit de familie van de Cerithiopsidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Laseron.
# Jo Hansen

Jo Hansen (Roermond, 9 februari 1921 - Sittard, 26 juni 1984) was een Limburgse heemkundige, literator, folklorist en dichter.
Hansen studeerde Franse taal- en letterkunde in Nijmegen en was leraar aan het Sint Ursula Lyceum in Roermond. Als ongehuwde man wijdde hij zijn vrije tijd aan het gemeenschapsleven in Roermond, de bevordering van de Roermondse en Limburgse cultuur en taal, rooms-katholieke devotie en dichtkunst. Tijdens zijn leven groeide hij uit tot een in zijn geboortestad en in Limburg bekende persoonlijkheid die niet aflatend zijn liefde voor de Limburgse cultuur en het Limburgs dialect heeft uitgedragen.
Hij was voorzitter, later moderator, van de Roermondse jeugdbeweging Eucharistische Kruistocht en organiseerde tal van culturele evenementen en reizen. Hij speelde een verbindende rol in het Roermondse carnavalsleven als Vorst van Remunj. Hij vierde niet zijn verjaardag, maar zijn naamfeest op het feest van Sint Jozef, 19 maart, waarbij het Roermondse verenigingsleven massaal aanwezig was.
Jo Hansen ligt begraven op het kerkhof 'Tussen de Bergen' in Roermond.

## Eerbetoon

Hansen ontving diverse onderscheidingen. Zo werd hij benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau en ridder in de Orde van Sint-Gregorius de Grote. Hij verkreeg de Benediktpreis van de Stadt Mönchengladbach en de erepenning van de Culturele Raad Limburg. De Samewirkende Limburgse Vastelaovesvereniginge kenden hem de Orde van de Gulden Humor toe, de hoogste Limburgse carnavalsonderscheiding.
In Roermond is een Jo Hansenstraat. In het stadspark in de Voogdijstraat te Roermond hangt een bronzen beeltenis van Jo Hansen.
In 1987 werd op gezamenlijk initiatief van de Vereniging Veldeke Limburg en de Stichting EK/CS de Stichting Jo Hansenprijs opgericht. De Stichting kent driejaarlijks de Jo Hansenprijs voor Volkscultuur toe aan een vereniging, instelling of persoon die zich bijzonder verdienstelijk heeft gemaakt op het gebied van de Limburgse volkscultuur.
* Jo Hansen, Het recht van het Limburgs. De Vooruitgang, Zuidbroek, 1947.
* Jo Hansen, Doodsklokgebeier en Vriejheidszangk, dichtbundel
* Over Jo Hansen: Peter Nissen, De Eucharistische Kruistocht van het Bisschoppelijk College te Roermond, Stichting E.K./C.S. Roermond, 1985
* Stichting Jo Hansenprijs voor Volkscultuur