OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# The Wild Flowers

The Wild Flowers was een Britse postpunkband, die in 1983 werd opgericht in Wolverhampton.

## Bezetting

* Mark Alexander (basgitaar)
* Neal Cook (gitaar, zang)
* Dave Fisher (drums)
* Dave Newton (gitaar)
* David Atherton (gitaar)
* Peter Waldron
* Simon Atkins
* Bill Morris
* Nigel Green

## Geschiedenis

De band werd opgericht door Cook, Newton, Alexander en Fisher. Ze brachten hun debuutalbum The Joy of It All uit in 1984 voor het kleine label Reflex Records. Van dit album werden de twee singles Melt Like Ice (1983) en Things Have Changed (1984) gehaald. Newton verliet spoedig daarna de band om The Mighty Lemon Drops te formeren. Hij werd vervangen door Dave Atherton. De band bracht daarna de singles It Ain't So Easy (1985) en A Kind of Kingdom (1986) uit van hun in 1987 uitgebrachte tweede album Dust. Ze kozen om zich te richten op hun doorbraak in de Verenigde Staten, waar ze de eerste Britse band werden met een contract bij het punkrocklabel Slash Records. In 1988 brachten ze daar in 1988 het album Sometime Soon uit, gevolgd door Tales Like These in 1990. Er volgde het verdere album Blackwoods in 1997.

## Discografie
### Singles

* 1983: Melt Like Ice
* 1984: Things Have Changed
* 1985: It Ain't so Easy
* 1986: A Kind of Kingdom
* 1988: Broken Chains
* 1988: Take Me for a Ride

### Albums

* 1984: The Joy of It All [met Neal Cook, David Newton (gitaar), David Fisher (drums), David Atherton (gitaar, keyboards) en Peter Waldron (basgitaar)]
* 1987: Dust
* 1988: Sometime Soon
* 1990: Tales Like These
* 1997: Backwoods
* ↑ (en) The Wild Flowers. Discogs. Geraadpleegd op 05-01-2022.
* ↑ (en) Neal Cook. Discogs. Geraadpleegd op 05-01-2022.
* ↑ (en) David Newton. Discogs. Geraadpleegd op 05-01-2022.
* ↑ (en) Mark Alexander. Discogs. Geraadpleegd op 05-01-2022.
* ↑ (en) David Fisher. Discogs. Geraadpleegd op 05-01-2022.
* ↑ (en) David Atherton. Discogs. Geraadpleegd op 05-01-2022.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel The Wild Flowers op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Jo van Koeverden

Johannes Hermanus Wilhelmus (Jo) van Koeverden (Buren, 8 april 1911 – aldaar, 24 augustus 1981) was een Nederlands politicus voor de KVP en verzetsstrijder.

## Biografie

Jo van Koeverden werd in 1911 geboren in het Gelderse Buren als zoon van Gerardus van Koeverden, die eveneens actief was als Tweede Kamerlid en als gedeputeerde en waarnemend Commissaris van de Koningin in Gelderland.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde Van Koeverden een prominente rol in het verzet, waarvoor hij in heel Nederland werkzaam was. Zo organiseerde hij meerdere succesvolle overvallen en had hij tegen het einde van de oorlog de leiding over een bataljon van 600 man. Het verzetswerk kwam hem duur te staan. Zo kwam hij in Duitse gevangenschap en moest hij in 1944 voor een bedrag van 10.000 gulden vrij gekocht worden door zijn vader.
In 1946 werd Jo van Koeverden lid van de Provinciale Staten van de provincie Gelderland namens de KVP, en vanaf 1950 ook lid van de Tweede Kamer. In de Tweede Kamer was Van Koeverden een bescheiden en bedeesde afgevaardigde die naast woordvoerder van visserij, waterstaat, het binnenlands bestuur en Koninkrijkszaken vooral belangenbehartiger was van de fruittelers. Als Kamerlid voerde hij in juni 1966 namens zijn fractie het woord bij de interpellatie-Bakker over de strafonderbreking van de Duitse oorlogsmisdadiger Willy Lages. Tevens was hij voorzitter van de bijzondere commissie voor het wetsontwerp wijziging van de Veewet (Tweede Kamer der Staten-Generaal), van 24 februari 1965 tot juni 1965.
Naast zijn lidmaatschap van de Tweede Kamer en de Provinciale Staten was hij fruitteler in zijn woonplaats Buren.
Van Koeverden was getrouwd met Olga Hudig. Hij overleed in 1981 op een leeftijd van 70 jaar.
* ↑ Lezing Pasqualini over verzetsheld Jo van Koeverden (2017). Gearchiveerd op 25 december 2022. Geraadpleegd op 25 december 2022.
* ↑ "Oorlogsgeschiedenis uit Buren in het Rijksmuseum", De Gelderlander, 4 januari 2018. Gearchiveerd op 25 december 2022. Geraadpleegd op 25 december 2022.
# Johan Paul van der Stok

Johan Paul van der Stok (Balikpapan (Borneo, Nederlands-Indië), 21 maart 1919 – concentratiekamp Mauthausen (Oostenrijk), 11 april 1945) was een Nederlandse verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Via 'route Zwaantje' (Delfzijl-Zweden) had Hans van der Stok Engeland bereikt. Hij had onder andere een bericht voor de Nederlandse regering in Londen bij zich van Henk Deinum. In de nacht van 19 op 20 september 1943 werd hij samen met de agent Otto Martin Wiedemann (1915 – 2000) in de omgeving van Middenmeer boven de Wieringermeerpolder geparachuteerd. Hij werkte in de functie van radiotelegrafist/codist voor het Bureau Inlichtingen (BI). Het BI werkte nauw samen met de Engelse Secret Intelligence Service (SIS). Hans van der Stok werd op 2 februari 1944 door de Sicherheitsdienst (SD) gearresteerd. Hij werd door de Duitsers naar Mauthausen overgebracht. Hij was een broer van Bram van der Stok.

## Plaats van tewerkstelling

Na zijn landing zocht Hans van der Stok bij zijn broer Felix aan de Prinsengracht in Amsterdam onderdak. Vanuit diverse seinadressen in Amsterdam verzorgde hij voor de Ordedienst (OD) het radiocontact met het BI en de Nederlandse regering in Londen. Hij werkte als agent in de functie van radiotelegrafist/codist en microfilmfotograaf voor de Zendgroep Barbara en hij verleende steun aan de Groep Packard. Tijdens de radiocontacten met het BI maakte hij gebruik van de codenamen Hans en Johansen. Tijdens zijn contacten "in het veld" gebruikte hij de schuilnaam Jan de Vries.
Door de bemiddeling van Chris Tonnet, de contactpersoon van de Ordedienst, kreeg de agent Hans van der Stok in een huis in de Courbetstraat in Amsterdam een werkruimte. In deze ruimte ontwikkelde hij zijn fotomateriaal. De agent Reijer Abraham Grisnigt werkte met Van der Stok op dit adres samen. Vanaf het adres aan de Prinsengracht 1047, het huis van Felix van der Stok, seinde Grisnigt zijn berichten door aan het BI en Nederlandse regering in Londen. Op 2 februari 1944 werden Bram Grisnigt en de twee broers Van der Stok door de SD gearresteerd. Hans van der Stok werd naar Mauthausen overgebracht. Op 11 april 1945 is hij in gevangenschap overleden.

## Onderscheidingen

* Het Bronzen Kruis KB nr.26 van 6 juni 1953 (postuum)
# Johan Paul Constantinus Grolman

Johan Paul Constantinus Grolman (Utrecht, 4 mei 1841 - Den Haag, 14 december 1927) is een kunstschilder uit Utrecht.
Onder de Utrechtse schilders die rond 1900 actief waren, neemt J.P.C. Grolman een aparte plaats in. Hij werd op 4 mei 1841 geboren in de Viesteeg (de huidige Lange Viestraat). Tot zijn 50e jaar was hij daar werkzaam als decoratie- en huisschilder.
Als kunstenaar wordt hij aanvankelijk omschreven als zondagsschilder. Overigens was hij al wel sinds 1864 lid van het Schilder- en Teekenkundig Genootschap Kunstliefde en exposeerde dikwijls op de jaarlijkse tentoonstellingen. In 1891 deed hij zijn bedrijf over aan zijn zoon en legde hij zich geheel toe op het kunstschilderen. In 1895 liet hij zijn huis, Lange Viestraat 32, opnieuw optrekken en richtte er een atelier in oud-Hollandse stijl in. Hij ontwikkelde een goede techniek, waardoor zijn schilderijen en aquarellen ook nu nog zo fris ogen alsof ze gisteren gemaakt zijn. Een aantal onderwerpen had zijn grote belangstelling. In de eerste plaats het vastleggen van zijn eigen omgeving: de stad Utrecht in het algemeen en Wijk C in het bijzonder. Deze stadsgezichten zijn warm van uitstraling en geven een goed beeld van de stad Utrecht aan het eind van de 19e eeuw. Hierin valt hij te vergelijken met zijn achterneef Anthony Grolman.
Johan Grolman was een religieus mens. Hij zag zichzelf als opvolger van de 19e-eeuwse Haagse kerkschilder Johannes Bosboom en schilderde vele kerkinterieurs in diens stijl. Vrijwel alle kerken van Utrecht zijn door hem vastgelegd. Gedurende zijn vele reizen door het land vereeuwigde Grolman tal van kerken en overheidsgebouwen. Bijzonder is dat hij, als protestant, zeer geïnteresseerd was in het joods-kerkelijk leven. Veelvuldig bezocht hij de synagoge in de Springweg om de joodse eredienst te leren begrijpen en vervolgens te schilderen.
Johan Grolman overleed op 14 december 1927 in Den Haag, waar hij wegens gezondheidsproblemen verbleef. Maar hij werd in 'alle eenvoud' in 'zijn' Utrecht begraven.
Zijn omvangrijke oeuvre werd na zijn dood geveild, waardoor veel van zijn werken niet meer te traceren zijn.

## Waar te vinden

De volgende musea/instellingen hebben werk in hun collectie:
* Volksbuurtmuseum Wijk C, Utrecht
* Bartholomeïgasthuis, Utrecht
* Het Utrechts Archief, Utrecht
* Centraal Museum, Utrecht
* Joods Historisch Museum, Amsterdam
* Rijksmuseum, Amsterdam
* Biografisch Portaal: 52149271
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 9025 5738
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 081607350
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 34073
* Virtual International Authority File: 283846332
* WorldCat (via VIAF): 283846332
# Joeri Samarin

Joeri Jevgejevitsj Samarin (Russisch: Юрий Евгеньевич Самарин) (Psirtscha, 30 augustus 1949 - Koengoer, 3 september 2011) was van 1990 tot 1993 de laatste voorzitter van de stadsraad van volksafgevaardigden van de stad Sverdlovsk (sinds 1991 Jekaterinenburg).

## Levensloop

Joeri Samarin werd geboren in het gezin van een soldaat, dat woonde in Psirtscha, een dorpje bij Nieuw Athos (district Goedaoeta) in de Abchazische ASSR van de Georgische sovjetrepubliek. Hij studeerde twee jaar aan een muziekschool in Sverdlovsk en werkte twee jaar als metaalbewerker, waarna hij naar de technische marineacademie van Leningrad ging. Hij studeerde hier in 1972 af en diende vervolgens tot 1978 in de Russische marine. Van 1978 tot 1990 was hij militair afgevaardigde in de Kalininmachinefabriek van Sverdlovsk.
Tijdens de verkiezingen voor de volkscommissarissen van de Sovjet-Unie in 1989 werkte hij onder leiding van Vladimir Volkov, de secretaris van een communistische partijcommissie in de Kalininmachinefabriek, waardoor hij werd verkozen tot volksafgevaardigde van de Sovjet-Unie. Hij deed mee aan de stadsraadverkiezingen van 1990 en werd gekozen tot een van de volksafgevaardigden van de stadsraad van Sverdlovsk met steun van de beweging Democratische Keuze (Russisch: движения «Демократический выбор», Dvizjeniya Demokratitsjeski Vibor, DDV).
Na zijn verkiezing werd hij door de DDV naar voren geschoven als kandidaat voor de positie van voorzitter van de stadsraad als compromisfiguur tussen de radicale en gematigde democraten en werd vervolgens gekozen tot voorzitter. De functie kwam overeen met de rol van een burgemeester. In 1993 hief president Boris Jeltsin de regionale stadsraden op, waarna Samarin werd opgevolgd door de democratisch gekozen burgemeester Arkadi Tsjernetski, die dit ambt tot 2010 bekleedde. Samarin nam in de jaren 1990 verschillende keren zonder success deel aan regionale verkiezingen.
Joeri Samarin stierf in september 2011 bij een ongeval bij Koengoer in de kraj Perm. Hij werd begraven op de Sjirokoretsjensky-begraafplaats in Jekaterinenburg.
# Johan Nepomuk Karel van Liechtenstein

Johan Nepomuk Karel, vorst van Liechtenstein (6 juli 1724 - Vyškov, 22 december 1748), was van 1732 tot zijn plotselinge dood in 1748 de vorst van Liechtenstein.
Johan Nepomuk Karel werd geboren in 1724 als jongste zoon van vorst Jozef Johan Adam van Liechtenstein en Maria Anna, gravin van Oettingen-Spielberg. Hij was het jongste kind uit het derde huwelijk van zijn vader. Zijn oudere zus, Maria Theresia (1721-1753), huwde Jozef I, vorst van Schwarzenberg. Zijn vader, Jozef Johan Adam, stierf in 1732. Johan Nepomuk Karel volgde zijn vader op als vorst, maar omdat hij nog minderjarig was (acht jaar oud) werd Jozef Wenceslaus benoemd tot regent in naam van Johan Nepomuk Karel. Toen in 1745 Johan Nepomuk Karel de meerderjarige leeftijd bereikte, begon hij zelf te regeren, en deed Jozef Wenceslaus afstand van de vorstelijke troon.
Johan Nepomuk Karel stierf op 24-jarige leeftijd. Aangezien hij geen mannelijke nakomelingen had, werd hij als vorst opgevolgd door de vroegere regent Jozef Wenceslaus.

## Huwelijk en kinderen

In 1744 huwde hij Maria Josephina von Harrach (1727-1788), een dochter van Frederik Augustus van Harrach-Rohrau en diens vrouw Maria Eleonore, prinses van Liechtenstein (jongste dochter van vorst Anton Florian). Uit dit huwelijk werden twee dochters geboren:
* Marianne (1745 - 1752)
* Maria Antonia (13 juni 1749 - 28 mei 1813)
Karel I · Karel Eusebius · Hans Adam I · Jozef Wenceslaus · Anton Florian · Jozef Johan Adam · Jozef Wenceslaus · Johan Nepomuk Karel · Jozef Wenceslaus · Frans Jozef I · Alois I · Johannes I Jozef · Alois II · Johannes II · Frans I · Frans Jozef II · Hans Adam II
# Johan Marie Schouten

Johan Marie Schouten, ook wel Joh.M. Schouten, (Nieuwer Amstel, 16 september 1879 - Amsterdam, 13 april 1919) was een Nederlands dirigent en componist.
Hij was zoon van Johannes Daniel Schouten en Marie Sligtenhorst. Broer Frans Karel Louis Schouten was medeoprichter van de "NV Handelsmaatschappij Fibra", tussen 1918 en 1972 enigszins bekend in Zaandam Hijzelf trouwde met Anna Cornelia Pol.
De eerste opleiding kreeg hij van zijn vader, die bekend musicus was binnen het operettecircuit. Vader zorgde daarbij ook voor tal van arrangementen. De zoon zou moeten uitgroeien tot een pianovirtuoos en kon al zevenjarige leeftijd beginnen aan een opleiding aan het Muziekschool van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst. Tot zijn vijftiende kreeg hij opleiding van A.C. Brouwer, niet alleen op de piano, maar ook op viool en in harmonieleer. De studie kwam tot een eind vanwege het ontbreken van verdere financiële draagkracht van de ouders. Schouten ging desalniettemin verder in de muziek en werd organist te Haarlem, speelde viool en altviool in Duitse Theaterorkesten, tenorhoorn bij de Amsterdamse Schutterij en solopianist in het gehele land.
Hij kreeg vaste grond onder de voeten met zijn aanstelling als dirigent van het harmonieorkest "Orpheus" in Haarlem, dit uitbreidend met het dirigentschap van andere harmonieorkesten, een strijkorkest en koren. Voor deze gezelschappen schreef hij ook werken zoals de Frans Hals Mars. Al deze werkzaamheden werden steeds gecombineerd door bekende zangers te begeleiden waaronder Désiré Pauwels, Jos Orelio en Saalborn.
Het vertrok naar Engeland, Devonshire om aan het plaatselijk hof pianist te worden, maar vertrok naar Londen. Hij werd er operettedirigent binnen het Franse repertoire en begon opnieuw te componeren onder het pseudoniem (John) Netousch (anagram van Schouten). Een van de werken uit die periode is de wals Plaint d’amour. Er volgde nog een aanstelling bij het operagezelschap van Moody Manners Opera, maar keerde terug naar Nederland vanwege de matige gezondheid van zijn vrouw. Hij werd er kapelmeester van de in 1910 opgerichte Noord-Nederlandsche Opera van Cateau Esser en Henri Maal.
Andere te noemen werken zijn By the Hudson River en Een Hollandsche Boerenbruiloft. Hij schreef verder nog de operette Nikkerliefde (Negro-love) dat volgens een advertentie in de Haagsche Courant wel 500 voorstellingen in New York heeft (zou hebben) gehad. In Nederland werden voorstellingen geleid door Louis Bouwmeester jr. in zijn eigen theater; Louis speelde zelf de rol van Mr. Rabinot.
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 160
* Redactie, J.M. Schouten = Algemeen Handelsblad (16 april 1919). Geraadpleegd op 9 november 2022 – via delpher.nl.
* Advertentie, Nikkerliefde (Negro-love) = Haagsche Courant (30 december 1916). Geraadpleegd op 9 november 2022 – via delpher.nl.
* Nikkerliefde op Theaterencyclopedie (geraadpleegd 9 november 2022)
# Johan Matthias Singendonck

Johan Matthias Singendonck (Den Haag, 24 februari 1769 - Nijmegen, 11 juli 1819), vrijheer van Dieden (1793-1795) en heer van (half) Maasacker (1797-), was een Nederlandse politicus.

## Persoonlijk leven

Singendonck was een zoon van de postmeester-generaal van Nijmegen Coenraad Diederik Neomagus Singendonck en Elisabeth Bonifacia Dierquens. Singendonck was protestant en behoorde tot de kring van het Reveil. Hij trouwde op 15 juni 1794 te Ravenstein met Maria Wilhelmina Christina Elisabeth van der Brugghen. Zij kregen samen 16 kinderen, van wie er voor 1817 al 7 waren overleden. Hun zoon Johan Anne (1809-1893) was griffier van de Tweede Kamer, hun dochter Anna was getrouwd met de antirevolutionaire politicus Justinus van der Brugghen. Een andere zoon was Coenraad Diderik Pontiaan Singendonck (1796-1864).
Hij werd in 1817 verheven in de Nederlandse adel, waardoor zijn nageslacht het predicaat jonkheer of jonkvrouw draagt. De geadelde tak stierf uit in 1928. Hij was tussen 1793-1795 in het bezit van de heerlijkheid Dieden.

## Werkzaam leven

Hij studeerde rechten aan de Universiteit Leiden en promoveerde aldaar in 1790. Hij vestigde zich als advocaat te Nijmegen. Zijn politieke carrière begon in 1794 met zijn benoeming tot lid van de magistraat van Nijmegen. Hij vervulde diverse stedelijke bestuurlijke functies. Zo was hij tweemaal burgemeester van Nijmegen van 1803 tot 1804 en van 1806 tot 1807. Nijmegen kende in die periode een driehoofdig burgemeesterschap, waarvan de leden jaarlijks werden benoemd. Van 1803 tot 1805 maakte hij deel uit van het Wetgevend Lichaam van het Bataafs Gemenebest. Van 1810 tot 1813 was hij lid van de municipale raad van Nijmegen en tevens lid Raad voor Hollandse zaken te Parijs. Hij maakte in 1814 deel uit van de Vergadering van Notabelen.
* Nederland's Adelsboek 93 (2008), p. 130-138.
* Biografisch Portaal: 26470120
* International Standard Name Identifier: 0000 0003 8920 4394
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 303075589
* Parlement.com: vg09llwktczr
* Virtual International Authority File: 282498538
* WorldCat (via VIAF): 282498538
# Thermo-akoestiek

Thermo-akoestiek is het onderdeel van de natuurkunde dat zich bezighoudt met de relatie tussen geluid en warmte. Een temperatuursverschil kan een geluidsgolf opwekken, maar ook het omgekeerde is mogelijk: een geluidsgolf kan ook een temperatuursverschil creëren.
Dit natuurkundig verschijnsel werd pas sinds de jaren 1980 onderzocht op mogelijke toepassingen door wetenschap en industrie. Voor die tijd werd het vooral als een curiositeit beschouwd zonder een concrete toepassing. Het werkingsprincipe van thermo-akoestische systemen is gebaseerd op de stirlingcyclus, in 1816 gepatenteerd door dominee Robert Stirling. In 1979 bedacht de Amerikaanse wetenschapper Peter Ceperley dat het faseverschil tussen druk en snelheid in de regenerator van een stirlingmotor hetzelfde is als in een lopende golf. Daarbij is namelijk de druk en de snelheid van het gas in fase. Dit is in tegenstelling tot de staande golf (zoals in gedekte pijpen), waarbij het faseverschil 90 graden is.
Het warmtetransport dat optreedt bij thermo-akoestiek is van belang voor de warmtetechniek (warmtepompen) en koeltechniek (cryo-koelers). Ceperley ondernam pogingen om met dit principe een motor te bouwen, gebaseerd op een ringresonator. Dit slaagde niet, waarna het onderzoek (van onder andere Los Alamos National Laboratories) zich richtte op zogenaamde staande golfmachines. Hoewel het rendement laag was leidde het wel tot een aantal functionele apparaten, zoals een thermoakoestische koelkast voor ruimtevaarttoepassingen of op marineschepen.
Enkele voordelen van deze machines zijn:
* eenvoudige constructie
* geen bewegende onderdelen, dus geen smering nodig
* milieuvriendelijkheid
Nadeel is het lage rendement.
# Thermistor

Een thermistor is een elektrische weerstand (component) waarvan de elektrische weerstand afhankelijk is van de temperatuur. Het woord thermistor is een samenvoeging van de Engelse woorden thermal en resistor.
Thermistoren worden voornamelijk gebruikt als temperatuursensoren, beperken van aanloopstromen, zelfherstellende overbelastingsbeveiliging, en in zelfregulerende verwarmingselementen.

## PTC-weerstand (Positive Temperature Coefficient)

Een PTC-weerstand is een thermistor met een positieve temperatuurcoëfficiënt. Deze componenten worden meestal toegepast als beveiliging, bij een te grote stroom warmt de weerstand op en wordt dus hoogohmig wat de stroom beperkt tot een bepaalde waarde. Soms wordt de PTC ook als zelfregulerend verwarmingselement gebruikt zoals in een lijmpistool.
Ook bestaan er vormen van PTC-weerstanden bedoeld om de temperatuur te meten.
Wanneer de temperatuur stijgt, zal de weerstand ook stijgen.

## NTC-weerstand (Negative Temperature Coefficient)

Een NTC-weerstand is een thermistor met een negatieve temperatuurcoëfficiënt. Deze componenten kunnen toegepast worden om de temperatuur te detecteren of als beperking van startstromen waarbij na een bepaalde tijd de weerstand opgewarmd is en overgaat in laagohmige toestand om warmteverlies te beperken.
Wanneer de temperatuur stijgt, daalt de weerstand.
# The State of Things

The State of Things is het debuutalbum van de indie-electroband Reverend and The Makers. Het werd uitgebracht op 10 september 2007.
# Johan van Twist

Johan van Twist (Middelburg? - Batavia, 1643) was een Nederlandse handelaar en gezant van de VOC. Hij werd het meest bekend door een schilderij van Jan Baptist Weenix en door de postume uitgifte van een boek over Gujarat.
Van Twist ging in 1637 bij de sultan van Visiapur (Bijapur) op bezoek. Met het oog op een mogelijke peperhandel werden banden aangegaan met de sultan. (De sultan moest zich regelmatig verdedigen tegen de moghuls in het noorden; Shah Jahan en Aurangzeb). Van Twist kreeg een goudkleurige mantel als geschenk. Op de achtergrond van het schilderij is een blokkade te zien van de stad Panjim in Goa, waar de Portugezen sinds 1554 hun hoofdkwartier hadden. De Nederlanders gaven de voorkeur aan een jaarlijkse blokkade dan aan een verovering.
Johan van Twist werd gouverneur van Nederlands-Malakka in de jaren 1641 - 1642, en was commandeur van de factorijen Ahmedabad (stad), Cabaya and Bortchia.

## Werken

Twist, J. van (1643) Generaele beschrijvinghe van Indien. Ende in 't bysonder. Kort verhael van de regering, ceremonien, handel, vruchten en gelegentheyt van 't koninckrijck Gusuratten, staende onder de beheerschinge van den groot-machtigen koninck Caiahan: anders genaemt den grooten Mogor. Uyt verscheyden autheuren ende eyghen onder-vindinghe vergadert ende by een gestelt ... Amsterdam, Hendrick Doncker 1651.
* Donald Frederick Lach en Edwin J. Van Kley. Asia in the Making of Europe Chicago, 1993
* Bibliothèque nationale de France: cb12974917m (data)
* Gemeinsame Normdatei: 142634883
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 8506 3799
* Virtual International Authority File: 122766639
* WorldCat (via VIAF): 122766639