OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Italiaans dambordje

Het Italiaans dambordje (Melanargia arge) is een vlinder uit de onderfamilie Satyrinae van de familie Nymphalidae, de vossen, parelmoervlinders en weerschijnvlinders.
De spanwijdte bedraagt 50 tot 60 millimeter. De soort komt voor in Italië van het midden van het land tot Sicilië. De vlinder vliegt op hoogtes van 350 tot 1500 meter boven zeeniveau.
De waardplanten van het Italiaans dambordje zijn grassen, met name Brachypodium ramosum en Stipa pennata. De soort vliegt in één jaarlijkse generatie in mei en juni.
* ↑ (en) Italiaans dambordje op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Lepidoptera.pl
# Teken van Onderscheiding

Het Teken van Onderscheiding (Duits: Distinktionszeichen) was een Oostenrijkse onderscheiding die van 1807 tot 1849 heeft bestaan. De ten tijde van keizer Frans II van het Heilige Roomse Rijk ingestelde onderscheiding werd in twee klassen uitgereikt.

## Geschiedenis

Sinds 1807 werden op het uniform van Oostenrijkse onderofficieren en soldaten schildjes van messing gedragen die lieten zien dat de drager een veteraan was. Het schild droeg het inschrift "VETERANIS" en de afbeelding van een trofee. Wie na acht jaar bijtekende kreeg een ovaal schild. Wie na 16 jaar nogmaals bijtekende ontving een vijfhoekig schild. Deze schilden kwamen in 1849 te vervallen.
In de 19e eeuw werden in meerdere Europese staten voor het eerst onderscheidingen voor trouwe dienst uitgereikt. De legers van de 18e eeuw hadden nog uit huurlingen of geronselde mannen bestaan. Op de soldaten werd door de officieren en de burgerij diep neergekeken. In de 19e eeuw was de soldaat in de ogen van zijn medemensen een patriot, iemand die zijn land diende. Dat was een onderscheiding waard en in de 19e eeuw, de hoogconjunctuur van de orden en eretekens werden onderscheidingen meer dan ooit op prijs gesteld.

## Ie klasse

Het ovale schild is versierd met een helm ("Raupenhelm") die op twee staven is gestoken. Daaronder zijn in reliëf gekruiste vaandels, een geweer, lansen, de loop van een kanon en kanonskogels afgebeeld. Daaronder staat het ronschrift "VETERANIS". Het 60 bij 55 millimeter metende schildje was op twee plaatsen van gaatjes voorzien zodat het op het uniform kon worden genaaid.

## IIe klasse

Het schild voor de veteranen die voor de tweede maal bijtekenden is zeshoekig met stompe stralen en werd versierd met een centraal medaillon. Het medaillon is 28 millimeter breed en omraamd met een lauwerkrans en het omschrift "VETERANIS". De ster zelf is 73 millimeter in doorsnee.
Het is bij Oostenrijkse onderscheidingen niet ongewoon dat de IIe Klasse hoger is dan de Ie Klasse.

## Vervanging

In de loop van de 19e eeuw kwam er behoefte aan een modern kruis of een medaille voor trouwe dienst zoals die in andere staten al eerder was ingesteld. Het zeer conservatieve Oostenrijk liep bij vernieuwingen niet voorop.
Het Teken van Onderscheiding werd op 15 september 1849 door keizer Frans Jozef I van Oostenrijk vervangen door het Militair Dienstteken (Duits:"Militärdienstzeichen" of "Militärdienstzeichen für die Mannschaft") voor wat hij de "Offiziere des streitbaren Standes und die Mannschaft" noemde. Dit was een aan het gebruikelijke driehoekig lint op de linkerborst gedragen onderscheiding voor langdurige trouwe dienst. De officieren kregen een kostbaarder kruis dan de onderofficieren en manschappen maar het lint was gelijk.

## Literatuur

* Johann Stolzer und Christian Steeb: Österreichs Orden vom Mittelalter bis zur Gegenwart, Blz. 255, Akademische Druck- und Verlagsanstalt Graz, ISBN 3-201-01649-7
* ↑ J.R. van der Neut
* ↑ Stolzr en Steeb noemen ook schildjes van 65 bij 55 millimeter. Blz. 255
# Teken van Jellinek

Het teken van Jellinek is een begrip uit de oogheelkunde. Het verwijst naar hyperpigmentatie van de oogleden. Het kan een belangrijke aanwijzing dat iemand aan hyperthyreoïdie lijdt, maar het kan ook veroorzaakt worden door zonnebrand. Normaal gesproken is het teken van Jellinek goedaardig, maar het kan ook een teken zijn van hyperthyreoïdie in een vergevorderd stadium. Samen met het teken van Dalrymple, het teken van Rosenbach, en het teken van Stellwag kan het een aanwijzing zijn dat iemand aan de ziekte van Graves lijdt.
# Island of the imbeciles

Island of the imbeciles is het vijfde studioalbum van Steve Thorne die zich beweegt op de scheidslijn tussen singer-songwriter en progressieve rock. Het album is grotendeels bij de musici thuis of in hun eigen geluidsstudio opgenomen. Mix vond plaats in de Aubitt Studio in Southampton. Opnieuw leverde Thorne commentaar op het Verenigd Koninkrijk (Island of the imbeciles) met koninklijke families en regeringsleiders/zakenlui ("privileged boys"), die wereld plunderden ("passing laws to grab themselves a bigger slice of pie").

## Musici

* Steve Thorne – alle muziekinstrumenten en zang
* Robin Armstrong – gitaar (tracks 4, 7, 8)
* Tony Levin – basgitaar (tracks 3, 7)
* Nick D'Virgilio – drumstel (tracks 3, 4, 6, 7, 8, 9)
* James McLaren – achtergrondzang (track 10)

## Muziek

* Island of the imbeclies op Progwereld.nl
* exemplaar van het album
# Team 10

Team 10, Team X of Team Ten was een groep Europese architecten met een grote invloed in met name de jaren zestig en zeventig. De bekendste deelnemers waren Alison en Peter Smithson (Engeland), Aldo van Eyck en Jaap Bakema (Nederland), Giancarlo de Carlo (Italië), Georges Candilis en Shadrach Woods (Frankrijk).
Zij kwamen op als jonge architecten binnen de CIAM, en werden aangewezen om het 10de congres in Dubrovnik te organiseren (1956). Bij een latere CIAM-bijeenkomst - Otterlo'59 - verklaarden zij CIAM dood en gingen door met hun eigen groep, die zich kenmerkte door een veel informelere organisatie dan de CIAM. In de jaren zeventig verschoof het architectuurdebat naar enerzijds de 'postmoderne' vraagstukken (Venturi en Jencks) en anderzijds de 'Italiaanse' discussie (Rossi e.a.). Hierdoor verdween Team 10 - voor wie de moderne architectuur altijd in het hart van de discussie bleef - meer naar de achtergrond. In 1981 overleed Bakema, die altijd een belangrijke en enigszins vaderlijke rol had gespeeld binnen Team 10. De resterende deelnemers besloten daarop Team 10 op te heffen, daar de groep eerder al min of meer uiteen was gevallen.
Uit het Team 10 kwamen twee bekende architectuurstromingen voort: het New Brutalism van de Engelse leden Alison en Peter Smithson en het Structuralisme van de Nederlandse leden Aldo van Eyck en Jaap Bakema.

## Externe link

* Team 10 online
# Tattersalls

Tattersalls is een Brits veilinghuis van racepaarden. Het veilinghuis werd in 1766 gesticht door Richard Tattersall (1724-1795), tot dan toe verantwoordelijk voor de paardenstallen van de tweede hertog van Kingston. Hij begon zijn zaken aan Hyde Park Corner, Londen. Twee "inschrijfruimten" waren gereserveerd voor leden van de Jockey Club, en zij werden het rendez-vous voor sportieve en gokkende mannen. Beroemde verkopen voor klanten van Tattersall waren onder andere de hengst van de Hertog van Kingston in 1774 en die van de hengst van de Prins van Wales (later George IV) in 1786. De prins bezocht vaak Richard Tattersall en was gezamenlijk eigenaar met hem van de Morning Post voor meerdere jaren.
Richard Tattersall werd opgevolgd door zijn zoon, Edmund Tattersall (1758-1810), die het bedrijf uitbreidde naar Frankrijk. De derde van de dynastie, Richard Tattersall (1785-1859), de oudste van de drie zonen van Edmund, werd hoofd van de firma bij de dood van zijn vader. Hij had het vermogen en de tact van zijn grootvader en was de vertrouweling van de beste sportmannen van zijn tijd. Een andere Richard Tattersall (1812-1870), zoon van de laatste, nam toen het bevel over het bedrijf. Toen de 99-jarige huurovereenkomst van zijn overgrootvader was afgelopen, verplaatste hij het bedrijf naar Knightsbridge in 1865. Richard werd opgevolgd door zijn neef, Edmund Tattersall (1816-1898), en hij door zijn oudste zoon, Edmund Somerville Tattersall (1863-1942).
Tot vandaag de dag is de naam Tattersall wereldwijd verbonden aan de paardensport in met name het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Duitsland, Nederland en Australië.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Tattersalls op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Tantum ergo

Het Tantum ergo is een loflied op het Allerheiligste. Het wordt gezongen tijdens het plechtig Lof, meestal vlak voor de zegen met het Allerheiligste (in een monstrans), of ook gedurende de communie van de gelovigen met daaropvolgend dezelfde zegen. Deze zang werd gecomponeerd door de heilige Thomas van Aquino (1225 - 1274). Het Tantum ergo bestaat feitelijk uit het vijfde en zesde couplet (dat zijn de laatste twee coupletten) van het Pange lingua.

## Latijnse tekst

    Tantum ergo Sacramentum
    Veneremur cernui,
    Et antiquum documentum
    Novo cedat ritui:
    Præstet fides supplementum
    Sensuum defectui.
    Genitori, Genitoque
    Laus et jubilatio,
    Salus, honor, virtus quoque
    Sit et benedictio:
    Procedenti ab utroque
    Compar sit laudatio.
    Amen (Alleluia).

## Nederlandse vertaling

    Laten wij dan, diep gebogen,
    Prijzen 't grote Sacrament:
    Dat de oude wetten wijken
    Voor het nieuwe Testament.
    Geve het geloof inzicht,
    Waar het zintuig niets herkent.
    Aan de Vader, aan de Zoon ook
    Weze lof en eer gebracht:
    Steeds zal men Hun beiden brengen
    Eer en roem en hulde en kracht.
    Hem die voortkomt uit Hen beiden,
    Zij gelijke dank gebracht.
    Amen (Alleluja).
De hier gegeven vertaling is bedoeld om op dezelfde melodie gezongen te worden en is op rijm gemaakt. Het is dan ook geen letterlijke vertaling van de Latijnse tekst.
* Tantum ergo gezongen in het Latijn. Gregoriaans gezongen, modus I (download·info)
# Tantulocarida

Tantulocarida zijn een groep mariene kreeftachtigen. Er zijn een veertigtal beschreven soorten. Het zijn ectoparasieten op andere kreeftachtigen, vooral diepzee-eenoogkreeftjes, -zeepissebedden, -naaldkreeftjes en -mosselkreeftjes.

## Beschrijving

Tantulocarida hebben een kop zonder ogen. Ook de antennulae, de mandibels en de maxillipeden zijn afwezig. De antenna is gereduceerd, rudimentair of volledig afwezig. Thorax en abdomen zijn gescheiden, er is echter geen carapax. De thorax is ongesegmenteerd en bezit zes paar ongedifferentieerde, eenvoudige, tweetakkige pereopoden. Het abdomen is opgebouwd uit zes somieten zonder pleopoden. Ten slotte is er nog één paar rudimentaire uropoden en geen telson.

## Voorkomen

Tantulocarida leven ectoparasitisch op kleine diepzee-kreeftachtigen. Het zijn erg kleine diertjes, typisch minder dan 0,3 mm lang. Gastheren worden geïnfecteerd tijdens het tantalus-larve stadium. Dit gebeurt waarschijnlijk onmiddellijk nadat de larven vrijkomen.
Vanwege de hun kleine afmetingen zijn weinig verspreidingsgegevens gekend. Ze werden tot nog toe gevonden in de Stille Oceaan, de Atlantische Oceaan en in Arctische en Antarctische wateren.

## Taxonomie

De volgende families zijn bij de onderklasse ingedeeld:
* Basipodellidae Boxshall & Lincoln, 1983
* Deoterthridae Boxshall & Lincoln, 1987
* Doryphallophoridae Huys, 1991
* Microdajidae Boxshall & Lincoln, 1987
* Onceroxenidae Huys, 1991
* ↑ Lowry, J.K. (1999). 'Crustacea, the Higher Taxa: Description, Identification, and Information Retrieval.' Version: 2 October 1999. http://crustacea.net/.
# It's My Life

It's My Life kan verwijzen naar:
* It's My Life (The Animals), een single van The Animals uit 1965
* It's My Life (Talk Talk), een single van Talk Talk uit 1984, in 2004 gecoverd door de band No Doubt
* It's My Life (Dr. Alban), een single van Dr. Alban uit 1992
* It's My Life (Bon Jovi), een single van Bon Jovi uit 2000
* It's My Life (Cezar), een single van Cezar uit 2013
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van It's My Life en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Isohypsibius zierhofferi

Isohypsibius zierhofferi is een soort in de taxonomische indeling van de beerdiertjes (Tardigrada).
Het diertje behoort tot het geslacht Isohypsibius en behoort tot de familie Hypsibiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Dastych.
# Isohypsibius undulatus

Isohypsibius undulatus is een soort in de taxonomische indeling van de beerdiertjes (Tardigrada).
Het diertje behoort tot het geslacht Isohypsibius en behoort tot de familie Hypsibiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1928 door Thulin.
# Tapa (stof)

Tapa (ook wel tapa kakau) is een kledingstof vervaardigd uit boombast.
De stof wordt meestal vervaardigd uit de bast van de Ficus prolixa, Ficus tinctoria of de Artocarpus altilis (broodvruchtboom of 'ulu'). Kleding gemaakt uit deze stof werd vroeger veel gebruikt in Polynesië en de eilanden in de Stille Zuidzee.
Dagelijkse kleding zoals de Tahitaanse pareo werden vroeger van tapa gemaakt. Nu wordt, althans in Tahiti, tapa vrijwel niet meer gebruikt met uitzondering van de traditionele danskostuums. Het is vrijwel verdrongen door westerse materialen zoals katoen.

## Andere materialen

Tapa was niet het enige plantaardig materiaal waaruit in Oceanië en Polynesië kleding werd gemaakt. Ti-bladeren, bananenbladeren, lauhala bladeren, cocosnootvezels, bast van de wilde hibuscus, bast van de broodboom (ulu) werden ook gebruikt.

## Woord

Het woord tapa komt van Tahiti, maar in andere landen in de Stille Zuidzee is het bekend onder andere namen zoals ngatu in Tonga, siapo in Samoa, kapa in Hawaï, uha in Rotuma en masi op de Fiji eilanden. Een deel van deze woorden verwijzen mogelijk naar andere bomen waaruit tapa gemaakt kan worden zoals Ficus tinctoria en Broussonetia papyrifera. Sommige zijn verwant (vergelijk bijvoorbeeld tapa met kapa) en hebben dezelfde taalkundige stamvorm die door consonantwijzigingen die op de verschillende eilanden is opgetreden door migratie is veranderd.
# Ivironklooster

Het Ivironklooster (Grieks: Ιερά Μονή Ιβήρων, Ierá moní Ivíron) is een Grieks-orthodox klooster in de kloosterrepubliek op het schiereiland Athos in Griekenland. Het neemt hiërarchisch de derde plaats in van de Athos-kloosters en is een van de twintig zelfbesturende kloosters op Athos. De naam Iviron gaat terug naar het oude Georgische koninkrijk Iberia (Iveria), waar de eerste monniken vandaan kwamen.

## Geschiedenis

Iviron is oorspronkelijk gewijd aan de Ontslapenis van de Moeder Gods. Het klooster werd rond 980 gebouwd onder leiding van vorst Johannes Varazvatsje, een ambtenaar aan het hof van koning David IV van Georgië en later een monnik, zijn zoon Euthymius en zijn schoonzoon Johannes Tornik.
Iviron was een belangrijk centrum voor de christelijke Georgische cultuur, voornamelijk vanwege de meer dan 160 vertalingen die zijn gemaakt door de zoon van John, Sint Euthymios, de tweede abt van het klooster (overleden 1028). Na de Mongoolse storm in 1326 namen de contacten tussen Georgië en het Athosklooster af en in 1355 werd Grieks de officiële taal in Iviron. De bibliotheek met 2000 manuscripten, waaronder belangrijke Georgische tekstdocumenten, getuigt van de voortdurende culturele traditie van het klooster. De gemeenschap van het klooster bestaat uit meer dan 70 monniken en novicen. De bouw van de Katholikon duurde van 980 tot 983 en kreeg zijn huidige vorm in 1513. Het gebouw is verdeeld in een drie-schelphoornkoor met zijkapellen en een dubbele narthex (vestibule). Van alle kloosters op Athos, bewaart het Ivironklooster de meeste heilige relikwieën. Een beroemd icoon uit de 9e eeuw - de Panagia Portaitissa - is ook een van de schatten van het klooster. Het wordt beschouwd als het beroemdste Georgische buitenlandse klooster.

## Literatuur

* Andreas M. Wittig: Iberon (Iviron). Lexikon des Mittelalters Volume 5, 1999.
* Andreas Müller: Mount Athos. Geschiedenis van een kloosterrepubliek. CH Beck, München 2005, blz. 79-82.
* Ilma Reissner: Georgië. Geschiedenis - kunst - cultuur. Herder, Freiburg et al. 1989, blz.31.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Kloster Iviron op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Teatro all'antica

Het Teatro all'antica (antiek theater), ook bekend als Teatro Olimpico en Teatro Ducale (resp. Olympisch en hertogelijk theater), is een schouwburg in de Lombardische stad Sabbioneta. Dit renaissancegebouw, ingehuldigd in 1590, werd ontworpen door de architect Vincenzo Scamozzi voor de ideale stad van hertog Vespasiano Gonzaga. Het is het oudste nog bestaande vrijstaande theater van Europa. Het iets oudere Teatro Olimpico in Vicenza werd geconstrueerd in een middeleeuws gebouw.

## Geschiedenis

Hertog Vespasiano Gonzaga had het Teatro Olimpico van Vicenza gezien en wilde in zijn ideale stad Sabbioneta ook zo'n toneelzaal. Hij overtuigde Vincenzo Scamozzi, die eigenlijk in Venetië werkzaam was, de opdracht te aanvaarden. Scamozzi had het Teatro Olimpico van Vicenza, ontworpen door Andrea Palladio, afgewerkt en hij had de trompe-l'œil ervoor gemaakt. De plannen van Scamozzi voor het Teatro all'antica zijn gedeeltelijk bewaard in de Uffizi in Florence. Hij was trots op zijn twee toneelgebouwen en besprak ze uitgebreid in deel II van L'idea della architettura universale (1615).
De bouw startte in 1587 of 1588 en was in 1590 gereed. Veel toneel is er echter niet vertoond. Het jaar na de opening stierf hertog Gonzaga en kreeg het gebouw andere functies. Het diende in de 17e eeuw als militair hospitaal en werd in de 20e eeuw verbouwd tot bioscoop. In de jaren 80 werd het gebouw gerestaureerd om te worden gebruikt voor concerten.

## Interieur
### Toeschouwersruimte

De toeschouwersruimte is gebaseerd op het model dat Palladio voor Vicenza had uitgetekend. De zitbanken zijn opgesteld in een halve cirkel en erboven is een balustrade, met daarachter de ruimte gereserveerd voor de hertogelijke familie. De gebogen structuur met de twaalf Korinthische zuilen en daarboven standbeelden van de twaalf Olympische goden, is eveneens duidelijk herkenbaar. Elke god verbeeldt een emotie (Jupiter rust, Mars woede, Saturnus melancholie, Venus liefde, enz.). Scamozzi had in Sabbioneta echter minder ruimte en bovendien was ze niet vierkant maar rechthoekig. Hij versmalde het auditorium tot een hoefijzervorm met naar buiten afbuigende uiteinden. Op alle muren zijn illusionistische fresco's geschilderd, meestal met een Romeins thema (keizers, het Capitool, de Engelenburcht...).

### Podium

Voor het podium maakte Scamozzi een decorstad met een unieke dieptewerking. Door perspectieftrucs gaf hij de toeschouwers de indruk in de as van een lange straat te kijken. Dit effect werd onder meer bereikt door een hoog podium, een sterk oplopende vloer en schuin aflopende gebouwen. Later zou Bernini gelijkaardige technieken gebruiken voor de Scala Regia. De originele podiumstructuur is in de 17e eeuw vervangen door een systeem van glijdende decors, maar is gereconstrueerd nadat in 1996 de oorspronkelijke plannen werden gevonden in de Uffizi.
# Israzorides

Israzorides is een monotypisch geslacht van spinnen uit de familie van de Zoridae (stekelpootspinnen).

## Soort

* Israzorides judaeus Levy, 2003
# Taperigna diogmitiformis

Taperigna diogmitiformis is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1991 door Artigas & Papavero.
# Taron albocostus

Taron albocostus is een slakkensoort uit de familie van de Fasciolariidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Ponder.
# Teinobasis strigosa

Teinobasis strigosa is een libellensoort uit de familie van de waterjuffers (Coenagrionidae), onderorde juffers (Zygoptera).
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Needham & Gyger.
* ↑ (en) Teinobasis strigosa op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011
# Teinobasis simulans

Teinobasis simulans is een libellensoort uit de familie van de waterjuffers (Coenagrionidae), onderorde juffers (Zygoptera).
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als onzeker, beoordelingsjaar 2007.
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Lieftinck.
* 1 2 (en) Teinobasis simulans op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011
# Teinobasis scintillans

Teinobasis scintillans is een libellensoort uit de familie van de waterjuffers (Coenagrionidae), onderorde juffers (Zygoptera).
De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1932 door Lieftinck.
* ↑ (en) Teinobasis scintillans op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) World Odonata List; 25-04-2011
# Jan Gerritsz. Heye

Jan Gerritsz. Heye, ook Jan Gerrit Hey Daemsz, (1513 - 11 september 1574) was schout en burgemeester van de Noord-Nederlandse stad Gouda.

## Leven en werk

Heye was een lid van een Goudse regentenfamilie. Hij trouwde met Lucia Pauw. Zelf zou hij de functie van burgemeester in de periode van 1553 tot 1568 viermaal vervullen. Daarvoor was hij van 1548 tot 1552 schout van Gouda. Heye was katholiek en een aanhanger van Philips II. Na de inname in 1572 van Gouda door de geuzen onder leiding van Adriaen van Swieten werd Heye afgezet als vroedschap. Hij ontvluchtte de stad, maar wilde zich niet bij deze situatie neerleggen. Het verhaal van zijn vlucht naar Utrecht werd opgetekend in het dagboek van de eveneens uit Gouda gevluchte prior Wouter Jacobsz. Samen met enkele geestverwanten beraamde Heye een plan om Gouda in de handen van de Spanjaarden te spelen. Het plan dat in de nacht van 5 op 6 februari 1574 zou worden uitgevoerd mislukte. De schoonzoon van Heye, Adriaan Pietersz., werd in Gouda betrapt toen hij zijn schoonvader een bericht wilde sturen dat er versterking in de stad was gearriveerd. Zijn schoonzoon werd hiervoor bestraft. Hij werd op 20 februari 1574 op de Markt van Gouda, tezamen met een medestander, onthoofd en gevierendeeld. De lichaamsdelen werden ter afschrikking opgehangen aan de stadspoorten en de hoofden tentoongesteld op het kasteel. Heye bleef in Utrecht en overleed enkele maanden later, op 11 september 1574, in deze stad.
Heye en zijn vrouw Lucia Pauw staan afgebeeld op een van de glazen, die zij in 1556 schonken ten behoeve van de kapel van het Regulierenklooster aan de Raam. De gebrandschilderde glazen van dit klooster werden in 1580 overgebracht naar de Goudse Sint-Janskerk. Sinds 1934 is dit een van de glazen in de Van der Vormkapel van deze kerk. Het betreft de voorstelling van de gevangenneming Jezus. Het glas is ontworpen door Dirk Crabeth en gemaakt door een of meer van zijn medewerkers. Heye staat als schenker van dit glas aan de onderzijde afgebeeld.
* Bosch, R. A., De 72 glazen van de Sint Janskerk in Gouda, Delft, 2008
* Geselschap, J.E.J. Burgemeesters van Gouda, in: Twaalfde verzameling bijdragen, Oudheidkundige Kring 'Die Goude', 1963
* Abels, P.H.A.M. [et al.] "Duizend jaar Gouda, een stadsgeschiedenis", Hilversum, 2001
* Walvis, Ignatius Beschryving der stad Gouda, Leiden, 1713, twee delen (herdruk 1972)
Noten
* ↑ Kruif, H.de, "Dagboek van broeder Wouter Jacobsz 1572-1579", blz. 117, Soesterberg, 2008 (zie voor de volledige transcriptie van dit dagboek Eeghen, I.H. van, "Dagboek van broeder Wouter Jacobsz (Gualtherus Jacobi Masius) prior van Stein", blz. 267, Groningen, 1959/1960)]
* ↑ Zie o.a. ook Abels, blz. 313, Walvis deel I, blz. 359 t/m 371 en Van Eeghen blz. 372 t/m 375
* ↑ De kapel werd rond 1553/1554 gebouwd toen de monniken afkomstig uit het Klooster Emmaüs te Stein, na de brand van 1549, een nieuw onderkomen zochten.