OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Swissair

Swissair (officieel: Swissair Schweizerische Luftverkehr AG, Callsign Swissair) was van 1931 tot de liquidatie (eind 2001) de nationale luchtvaartmaatschappij van Zwitserland. Na het faillissement van de maatschappij werd de dochtermaatschappij Crossair uitgebouwd tot de nieuwe maatschappij Swiss. Swiss nam gedeeltelijk de luchtvloot en het routenetwerk van Swissair over.

## Geschiedenis

Op 26 maart 1931 ontstond Swissair door de fusie van de luchtvaartmaatschappijen Balair en Ad Astra Aero. Echter in 1939 werd het bedrijf door de situatie gedwongen de bedrijfsvoering te staken, de Tweede Wereldoorlog was uitgebroken.
Vanaf februari 1947 kon Swissair het vliegbedrijf weer opnemen. Vanaf deze tijd nam de Zwitserse overheid een aandeel van 30,6% in Swissair. Met dit aandeel kon de luchtvaartmaatschappij nieuwe toestellen kopen.
In 1958 sloot de luchtvaartmaatschappij een samenwerkingsverband met de Scandinavische luchtvaartmaatschappij SAS.
De maatschappij nam pas in 1983 afscheid van het vliegen in één klasse met de introductie van de Businessclass.
Op 16 maart 1989 breidde Swissair de samenwerking met andere luchtvaartmaatschappijen uit door samen gaan te werken met het Amerikaanse Delta Air Lines en het uit Singapore stammende Singapore Airlines, de samenwerking met SAS werd vernieuwd.
In 1993 wilde Swissair fuseren met Austrian Airlines, KLM en Scandinavian Airlines System tot Alcazar (een acroniem dat staat voor Alone Carriers Zigzag At Random). Dit project faalde echter door weerstand uit Zwitserland.
Op 4 mei 1995 nam Swissair een belang van 49,5% in het Belgische Sabena en kocht zich in de daaropvolgende jaren in bij meerdere Europese luchtvaartmaatschappijen, om goede overlevingskansen te hebben in de geliberaliseerde Europese luchtverkeersmarkt, de zogenaamde Hunter-strategie.
Een grote verandering vond plaats in 1997 toen uit Swissair het concern SAirGroup opgericht werd. Het tot dan toe onafhankelijke Swissair werd hiervan een dochtermaatschappij.
Begin 2001 moest de SAirGroep de Hunter-strategie opgeven. Het concern was niet meer in staat om de kosten hiervan te dragen. In oktober 2001 werd Swissair gedwongen de gezamenlijke luchtvloot wegens een gebrek aan liquiditeit vanaf 2 oktober aan de grond te houden en een onderzoek naar de handel en wandel van het bedrijf te ondergaan. Om snel een oplossing te bieden werd de luchtvaartmaatschappij Swiss opgericht. Sindsdien bevindt Swissair zich in liquidatie.

## Ongevallen

Op 2 september 1998, tijdens een reguliere vlucht van New York naar Genève, stortte vlucht SR111 neer in de Atlantische Oceaan voor de kust van Halifax (Canada). Bij de crash kwamen 229 mensen om het leven. Eerder, op 4 september 1963, stortte een toestel neer in Dürrenäsch in kanton Aargau met 80 doden, onder wie de burgemeester en vele gemeenteraadsleden van het Zwitserse dorpje Humlikon bij Schaffhausen.
# Swissminiatur

Swissminiatur is een Zwitsers miniatuurpark in het kanton Ticino, gevestigd in Melide, aan de oevers van het meer van Lugano. Het park werd opgericht door Pierre Vuigner en werd ingehuldigd op 6 juni 1959 en vierde in 2019 zijn eerste 60-jarig bestaan.
Het park heeft een oppervlakte van 14.000 m², en exposeert meer dan 130 modellen van de beroemdste gebouwen en monumenten evenals typische gebouwen van Zwitserland, op een schaal van 1:25. De tentoonstelling wordt voortdurend aangevuld en licht aangepast. Voor liefhebbers van modelspoorbanen is er een netwerk van 3.560 m miniatuurspoorwegen dat door het park slingert. Daarop rijden er 18 treinen. Ook zijn er evenals enkele tandradbanen, gondel- en kabelbanen en stoeltjesliften, evenals modelschepen en -vliegtuigen. In een park met circa 15.000 bloemen en meer dan 1.500 bomen, kan een beeld van Zwitserland in een halve dag worden verkend. Naast een kinderspeelpark is er ook een zelfbedieningsrestaurant en een souvenirwinkel. Swissminiatur wordt jaarlijks door ongeveer 200.000 mensen bezocht.
In 2003, ter gelegenheid van de 200ste verjaardag van de toetreding van het kanton Ticino tot de Zwitserse Bondsstaat, werd een miniatuurmodel van de Dom van Milaan in de tentoonstelling opgenomen. Het inloopmodel laat de bezoekers ook toe via een dwarsdoorsnede het interieur van de Dom te bekijken. Het is het enige niet-Zwitserse object in Swissminiatur en is bedoeld om Ticino's vroegere band met het hertogdom Milaan te herdenken.
Swissminiatur is met verschillende vervoersmodi goed te bereiken. Het park ligt zowel aan het station Melinde van de Gotthardspoorlijn als aan een afrit van de snelweg A2, ongeveer 5 km ten zuiden van Lugano aan de Ponte-diga di Melide.
Vanuit het park is een mooi zicht op de omliggende bergen zoals de Monte Generoso, de Monte San Salvatore en de Monte San Giorgio.
* Miniatuurobject
* Bundeshaus in de bondsstad Bern
* Terminal van Flughafen Zürich
* Bergkirchli bij Arosa
* Castello Montebello in Bellinzona
* Cathédrale Notre-Dame de Lausanne in Lausanne
* Bergstation van de Rotairbaan bij de top van de Titlis
* Cathédrale Saint-Pierre in Genève
* Ponte dei Salti in Lavertezzo
* De Duomo Santa Maria Nascente van Milaan als inloopmodel die inkijk in het interieur toelaat, werd in 2003 toegevoegd als enig niet Zwitsers bouwwerk
* De Leeuw van Luzern, het Löwendenkmal van Luzern
* De Verzorgingsplaats Würenlos langs de A1/A3
* De miniatuurversie van de Monte San Salvatore op de voorgrond, de echte Monte San Salvatore op de achtergrond
# Symfonie nr. 2 (Pettersson)

Allan Pettersson voltooide zijn Symfonie nr. 2 in 1953.
Pettersson begon aan dit werk terwijl hij nog lessen compositieleer had van René Leibowitz. Die lessen over dodecafonie stonden Pettersson niet aan, maar hij wilde dat systeem van componeren onder de knie te krijgen. Zijn tweede symfonie schreef Pettersson volgens eigen zeggen achter de rug van Leibowitz om. Hij begon er dus mee in Parijs en rondde het het volgende jaar in Stockholm af. Pettersson wilde juist alle vrijheid in componeren benadrukken. Die wijze voerde hij door in deze tweede symfonie, de reden dat Symfonie nr. 1 nooit voltooid werd. De Zweed hield zich niet aan de in volgens de klassieke ogen belangrijkste elementen van een symfonie. Er is geen vierdelige opzet, noch is er sprake van de vierdelige inhoud, thema, variatie, verdieping en finale. Daarentegen maakte Pettersson in deze eendelige symfonie wel gebruik van de "antieke" tempoaanduidingen, achtereenvolgens Allegro – Allegretto – Tempo 1 – Allegro frenetica en allegretto con malinconia. De symfonie begint met een langzame introductie bestaande uit de lage strijkinstrumenten met kwartnoten en eindigt met hetzelfde instrumentarium in een lang decrescendo.
Zowel de uitgave op cpo als Bis Records maakt melding dat Pettersson elementen uit vroegere composities in deze symfonie hergebruikte, maar ook dat motieven uit deze symfonie terechtkwamen in later werk. Met name de klaaglijke passages zouden regelmatig terugkomen in latere symfonieën.
Tor Mann, aan wie het werk is opgedragen, gaf leiding aan de première op 9 mei 1954, verzorgd door het Symfonieorkest van de Zweedse Radio.
Orkestratie:
* 2 dwarsfluiten, 2 hobo, 2 klarinetten, 2 fagotten
* 2 hoorns, 2 trompetten, 2 trombones
* pauken, 4 man/vrouw percussie, celesta
* violen, altviolen, celli, contrabassen
* Uitgave Bis Records: Norrköpings Symfoniorkester onder leiding van Christian Lindberg in een opname uit 2010
* Uitgave cpo: BBC Scottish Symphony Orchestra onder leiding van Alun Francis in een opname uit 1994
* www.mic.se Zweedse muziekcentrale voor instrumentatie
# Symfonie nr. 2 (Rasmussen)

Sunleif Rasmussen werkte aan zijn Symfonie nr. 2 "The Earth Anew" in 2014 en 2015.
De symfonie werd door de Faeröer op verzoek van dirigent John Storgårds (vriend van de componist) en het Helsinki Philharmonisch Orkest geschreven. Zij wilden een werk dat gespeeld kon worden tijdens de viering van de 150-jarige verjaardag van de geboortedag van Jean Sibelius (8 december 2015). Dirigent en orkest wilde een werk dat aansloot bij Kullervo, de koorsymfonie van de Finse componist. Daar waar Sibelius zijn werk baseerde op de Kalevala wendde Rasmussen zich tot Yggdrasil, de levensboom (Eddavers 31) in de Noordse mythe, die algehele vernietiging overleeft en teken is van het nieuwe leven/de nieuwe aarde. De eerste uitvoering van het werk vond echter al plaats op 9 september 2015 en het werd voorafgegaan door Symfonie nr. 4 van Sibelius.
De Faeröerse componist had tot dan toe slechts één instrumentale symfonie geschreven en kon zich door de aangeboden situatie uitleven met een uitgebreide orkestratie en zangers. De symfonie kent daarbij de klassieke vierdelige opzet maar met de uitdieping in deel 2 en het scherzo in deel 3:
* Andantino espressivo e agitato
* Lugubre e molto espressivo
* Scherzo impromptu
* Maestoso furioso – tranquillo e dolce
Orkestratie:
* sopraan, bariton
* mannenkoor (TTBB)
* 3 dwarsfluiten, 3 hobo’s, 2 klarinetten, 1 basklarinet, 2 fagotten, 1 contrafagot
* 4 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, 1 tuba
* pauken, 3 man/vrouw percussie, piano
* violen, altviolen, celli, contrabassen
De première vond plaats in Helsinki met Cyndia Sieden (s), Bo Skovhus (b) Akademiska Sängforeningan, Muntra Musikanter, het Helsinki Philharmonisch, alles geleid door Storgårds.
* Wilhelm Hansen muziekuitgeverij
* Uitgave Dacapo: de combinatie van de première in een opname van 13 en 14 september 2015
# Symfonie nr. 2 (Roussel)

Albert Roussel voltooide zijn Symfonie nr. 2 in 1921, nadat ziekte hem parten had gespeeld. Ook is een weerslag te horen van de Eerste Wereldoorlog, waarin Roussel had meegevochten. Bovendien wilde Roussel zijn stijl van componeren wijzigen naar een meer eigen stijl, dat wil zeggen loskomen van het impressionisme.
De symfonie kent drie delen, waarbij ten opzichte van een klassieke symfonie het scherzo afwezig is. De drie delen:
* Lent
* Modéré
* Tres lent
De symfonie begint broeierig en somber met een solo voor de althobo boven de strijkers en blazers. Die stemming verlaat de symfonie niet meer, ook probeert het tweede deel de algemene teneur te doorbreken. Het slaagt er niet in. Pas in deel drie weet de componist de muziek op te zwepen, maar bij het slot volgt een naspel in de sombere stemming waarmee het werk begon.
De eerste uitvoering vond plaats op 4 maart 1922 door het Orchestre Pasdeloup onder leiding van René-Emmanuel Baton, aan wie de symfonie is opgedragen. Het werk had daarna weinig succes, hoewel de beroemde dirigent Serge Koussevitzky er een liefhebber van was en de symfonie promootte.
Roussel schreef de volgende muziekinstrumenten voor:
* 3 fluiten (3e fluit ook piccolo), 2 hobo’s, 1 althobo, 2 klarinetten, 1 basklarinet, 2 fagotten, 1 contrafagot
* 4 hoorns, 4 trompetten, 3 trombones, 1 tuba
* pauken, percussie (triangel, tamboerijn, bekkens, grote trom, tamtam), 2 harpen, celesta
* violen, altviolen, celli, contrabassen

## CD-opnamen (selectie)

* Orchestre National de l'O.R.T.F. o.l.v. Jean Martinon, Erato 1968
* Orchestre National de France o.l.v. Charles Dutoit, Apex 1987
* Symfonieorkest van het Ministerie van Cultuur van de Sovjet-Unie o.l.v. Gennadi Rozjdestvenski, Yedang 1989
* Orchestre Colonne o.l.v. Georges Prêtre, Warner 2006
* Orchestre de Paris o.l.v. Christoph Eschenbach, Ondine 2006
* Royal Scottish National Orchestra o.l.v. Stéphane Denève, Naxos 2007
* Bladmuziek van Symfonie nr. 2 van Roussel op de website van het International Music Score Library Project
# Symfonie nr. 2 (Rypdal)

Terje Rypdal voltooide zijn Symfonie nr. 2 Het nieuwe tijdperk in 1978. Het werk werd gespeeld tijdens een radio-uitzending van de Noorse omroep NRK. Het orkest van dient was het Bergen Philharmonisch Orkest onder leiding van Per Dreyer. De solisten waren Terje Rypdal (gitaar), Palle Mikkelborg (trompet), Sveigen Hovensjø (bas) en Jon Christensen (percussie). De muziek van deel 1 bestaat uit ijle gitaarklanken boven een later dreigend begeleidend ensemble. In deel 3 mag Mikkelborg soleren als een echte Miles Davis tegenover een soms massief orkest. Deel 4 is meer free jazz met veel dissonanten. De symfonie duurt ongeveer 52 minuten en was genomineerd voor een muziekprijs van de Noordse Raad voor de Cultuur.

## Orkestratie

* 4 dwarsfluiten; 3 hobo’s waarvan 1 althobo, 3 klarinetten waarvan 1 basklarinet, 3 fagotten waarvan 1 contrafagot
* 6 hoorns, 5 trompetten, 4 trombones, 2 tuba’s
* pauken, percussie, orgel
* elektrische trompet, elektrische gitaar, toetsinstrumenten, elektrische bas
* violen, altviolen, celli, contrabassen.

## Discografie

Er waren ooit plannen om deze symfonie uit te brengen via ECM Records, vast platenlabel van Rypdal, maar tot 2010 is het niet verschenen op elpee of compact disc; wel is er op YouTube een gedeeltelijke opname beschikbaar:
* deel 1
* deel 3
* deel 4
# Symphora impressicollis

Symphora impressicollis is een keversoort uit de familie zwamspartelkevers (Melandryidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1889 gepubliceerd door George Charles Champion.
# Indiscreet

Indiscreet kan verwijzen naar:
* Indiscreet (1931), een film van Leo McCarey
* Indiscreet (1958), een film van Stanley Donen
* Indiscreet (1998), een film van Marc Bienstock
* Indiscreet (Sparks), een album van de Amerikaanse band Sparks
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Indiscreet en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Indische zwarte kikker

De Indische zwarte kikker (Melanobatrachus indicus) is een kikker uit de familie smalbekkikkers (Microhylidae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Richard Henry Beddome in 1878. Het is de enige soort uit de monotypische onderfamilie zwarte kikkers (Melanobatrachinae).
De kikker komt voor in Azië en leeft endemisch in zuidelijk India. De soort is aangetroffen in vochtige bergbossen op een hoogte van 1000 tot 1500 meter boven zeeniveau. Het is een bodembewoner die leeft tussen de bladeren en de rotsen.

## Referenties

* ↑ (en) Indische zwarte kikker op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Grzimek, Bernhard (1971). Het leven der dieren deel V: Vissen (II) en amfibieën. Kindler Verlag AG, Pagina 496, 497. ISBN 90 274 8625 5.
* ↑ Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History, Melanobatrachus indicus. Gearchiveerd op 16 januari 2019.
* ↑ Amphibia Web, Melanobatrachus indicus.

## Bronnen

* (en) - Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History - Melanobatrachus indicus - Website Geconsulteerd 14 februari 2017
* (en) - University of California - AmphibiaWeb - Melanobatrachus indicus - Website
# Inname van Veere

De Inname van Veere vond plaats op 4 mei 1572 tijdens de Tachtigjarige Oorlog.
Het eiland Walcheren werd begin april plunderend ingenomen door de rondtrekkende geuzen. Op de nacht van 3 op 4 mei wisten veertig geuzen onder leiding van Jerome Tseraerts en Jacob Simonszoon de Rijk de stad binnen te komen. Het verhaal gaat dat de bezetting van het Spaanse leger binnen de stad uit weinig manschappen bestond, en daarbij werden de Geuzen geholpen door de burgerbevolking. De leidinggevende op dat moment, Hendrik de Rolle, werd door twee man van een trap gegooid en via de Campveerse Toren de stad uit gejaagd.
Tseraersts moest in de navolgende dagen optreden tegen de plaatselijke bevolking om een beeldenstorm in de in Veere gelegen kerken en parochiehuizen te voorkomen.
# Indian Hills (Nevada)

Indian Hills is een plaats (census-designated place) in de Amerikaanse staat Nevada, en valt bestuurlijk gezien onder Douglas County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 4407.

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 25,4 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 20 km rond Indian Hills.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Indian-Hills op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
# Symplecta (Psiloconopa) nigrohalterata

Symplecta (Psiloconopa) nigrohalterata is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Synete streptopelia

Synete streptopelia is een vlinder uit de familie tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1959 door Sergius Kiriakoff.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Synete subcaeca

Synete subcaeca is een vlinder uit de familie tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1959 door Sergius Kiriakoff.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Iridomyrmex cephaloinclinus

Iridomyrmex cephaloinclinus is een mierensoort uit de onderfamilie van de Dolichoderinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door Shattuck.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013). Gearchiveerd op 3 september 2022.
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Iridomyrmex cyaneus

Iridomyrmex cyaneus is een mierensoort uit de onderfamilie van de Dolichoderinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1915 door Wheeler, W.M..
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013). Gearchiveerd op 19 februari 2022.
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Systella gestroi

Systella gestroi is een rechtvleugelig insect uit de familie Trigonopterygidae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1905 door Bolívar.
# Iridomyrmex victorianus

Iridomyrmex victorianus is een mierensoort uit de onderfamilie van de Dolichoderinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1902 door Forel.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Iridomyrmex xanthocoxa

Iridomyrmex xanthocoxa is een mierensoort uit de onderfamilie van de Dolichoderinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Heterick & Shattuck.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Indian Masters

De Indian Masters is een golftoernooi in Delhi, India.
Het toernooi wordt onregelmatig gespeeld. In 2008 werd het gewonnen door Shiv Chowrasia. Het telde mee voor de Aziatische PGA Tour en voor het eerste ook voor de Europese PGA Tour (ET). De winnaar kreeg hierdoor tot eind 2010 speelrecht op de Europese Tour.
In 2009 werd het toernooi geannuleerd, deels wegens de financiële crisis, deels vanwege beveiligingsproblemen na de aanslagen in Mumbai.
In 2010 werd het toernooi hervat onder de naam Avantha Masters. De sponsor heeft voor drie jaar getekend. Het toernooi telt nu voor de Aziatische, Europese en Indiase Tour. De winnaar van de Avantha Masters zal dus ook twee jaar speelrecht op de Europese Tour krijgen. De organisatie is in handen van EurAsia Golf Ltd. Het totale prijzengeld is € 1.500.000.

## Winnaars

| Jaar | Baan | Winnaar | Score | Score |
| Hero Honda Masters |||||
| 1998 | | Jyoti Randhawa | 275 | -13 |
| 1999 | | Jyoti Randhawa | 277 | -11 |
| 2000 | Delhi Golf Club | Arjun Atwal | 270 | -18 |
| 2003 | Delhi Golf Club | Arjun Atwal | 281 | -7 |
| EMAAR-MGF Indian Masters |||||
| 2008 | Delhi Golf Club | Shiv Chowrasia | 279 | -9 |
| 2009 | DLF Golf & Country Club in Gurgaon | geannuleerd | geannuleerd | geannuleerd |
| Avantha Masters |||||
| 2010 | DLF Golf & Country Club in Gurgaon | Andrew Dodt | 274 | -14 |
| 2011 | DLF Golf & Country Club in Gurgaon | Shiv Chowrasia | 273 | -15 |
| 2012 | DLF Golf & Country Club in Gurgaon | Jbe' Kruger | 274 | -14 |
| 2013 | Jaypee Greens Golf Club | Thomas Aiken | 265 | -23 |
# Tachuda pachydexius

Tachuda pachydexius is een vlinder uit de familie van de tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Forbes.
# Tachuda ernea

Tachuda ernea is een vlinder uit de familie van de tandvlinders (Notodontidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Schaus.
# Irisbus Proxys

De Irisbus Proxys is een touringcar-midibus, geproduceerd door de Franse busfabrikant Irisbus en ontworpen door Cacciamali. De bus werd in 2008 geïntroduceerd en wordt gebouwd in de Italiaanse stad Brescia en namens Irisbus door Kapena SA in Słupsk. In 2013 ging de bus uit productie.
De bus volgt de Otoyol Eurobus Tector op en is vergelijkbaar met de Irisbus Proway.
Er bestaan twee versies:
* Proxys short
* Proxys long

## Technische specificaties

| | Proxys short | Proxys long |
| Lengte | 7 750 mm | 8 450 mm |
| Breedte | 2 390 mm | 2 390 mm |
| Hoogte excl. dakunit | 3 100 mm | 3 100 mm |
| Hoogte incl. dakunit | 3 300 mm | 3 300 mm |
| Wielbasis | 3 690 mm | 4 185 mm |
| Vooroverbouw | 1 730 mm | 1 730 mm |
| Achteroverbouw | 2 330 mm | 2 535 mm |
| Draaicirkel | 12 900 mm | 14 442 mm |
| Motor | IVECO F4A Tector 6 Euro 4 / 5 EEV | IVECO F4A Tector 6 Euro 4 / 5 EEV |
| Vermogen | 217 pk (160 kW) | 217 pk (160 kW) |
| Versnellingsbak | Schakel ZF 6S700 of Automaat ZF 6AS 700 | Schakel ZF 6S700 of Automaat ZF 6AS 700 |
| Aantal zitplaatsen$^1$ | 28 personen | 28 personen + 1 gastvrouw of 30 personen |
| Maximaal aantal passagiers$^2$ | ca. 29 personen | ca. 30 tot 31 personen |
| Deurindeling | Voor + midden | Voor + midden |
| Inhoud bagageruimte | 2,3 m³ | 4,1 m³ |
1= afhankelijk van het aantal deuren en stoelindeling; 2= inclusief bestuurder

## Inzet

In Nederland en in België komt deze bus niet voor. De bus komt wel voor in onder andere Frankrijk, Italië en Polen.

## Externe link

* Technische specificaties
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Irisbus Proxys op de Poolstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Sven Hemmes

Sven Hemmes (Amsterdam, 14 juni 1989) is een voormalige handbalkeeper en tussen 2018 en 2019 veldspeler bij Tachos. In 2021 stopte Hemmes met keepen en ging verder als trainer/coach van het opleidingsteam van Bevo HC. Sinds het seizoen 2023/34 is hij hoofdtrainer van HV Hurry-Up.

## Biografie

Hemmes begon zijn loopbaan bij het Amsterdamse Aristos en ging vervolgens via Volendam naar Quintus. In 2014 vertrok Hemmes naar het naar België om te spelen bij OLSE in Merksem. Na één seizoen keerde Hemmes terug naar het Quintus. Door werk bij Roompot als manager Animatie en Sport, ging Hemmes spelen voor Hurry-Up waar hij in het seizoen 2016/2017 de halve finale van de EHF Challenge Cup. In 2018 vertrok Hemmes naar Tachos in Waalwijk waar hij als veldspeler ging speler. Al na een seizoen ging Hemmes terug naar Hurry-Up waar hij tot in 2021 als keeper in de doel stond. Direct na het beëindigen van zijn loopbaan als keeper ging Hemmes als coach van het opleidingsteam van Bevo HC.
# São José da Safira

São José da Safira is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Minas Gerais. De gemeente telt 4.069 inwoners (schatting 2009).

## Aangrenzende gemeenten

De gemeente grenst aan Água Boa, Itambacuri, Marilac, Nacip Raydan en Santa Maria do Suaçuí.
* Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, Inwonertallen 2009
# São José da Lagoa Tapada

São José da Lagoa Tapada is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Paraíba. De gemeente telt 8.067 inwoners (schatting 2009).
De gemeente grenst aan Nazarezinho, Sousa, Coremas, Pombal en Aguiar.