OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Maria van Béarn

Maria van Béarn (overleden rond 1187) was van 1170 tot 1171 burggravin van Béarn, Gabardan, Brulhois en Gabarret.

## Levensloop

Maria was de dochter van burggraaf Peter II van Béarn en Matella van Baux. Na het overlijden van haar oudere broer Gaston V erfde ze in 1170 de burggraafschappen Béarn, Gabardan, Brulhois en Gabarret.
Op 30 april 1170 huldigde Maria in Jaca koning Alfons II van Aragón als leenheer van haar gebieden. Ook kreeg de koning het recht om haar toekomstige echtgenoot aan te duiden, waardoor hij Béarn kon toewijzen aan een gunsteling. In maart 1171 werd de Catalaanse edelman Willem van Montcada de echtgenoot van Maria en kreeg die de titel van burggraaf van Montcada toegewezen. De Bearnaise edelen weigerden Willem echter te erkennen, kwamen in opstand en verkozen Theobald, een edelman uit Bigorre, als nieuwe burggraaf. Theobald respecteerde echter de Fors de Bearn niet en werd daarom later dat jaar afgezet en geëxecuteerd. Vervolgens werd Sentonge, een edelman uit Auvergne, aangeduid als burggraaf van Béarn. Ook hij respecteerde de Fors de Bearn niet en onderging in 1173 hetzelfde lot als zijn voorganger. In dezelfde periode was Willem van Montcada van plan om Béarn te heroveren, maar een militaire expeditie kwam nooit van de grond.
Hetzelfde jaar verliet Maria haar echtgenoot en trok ze met haar jonge tweelingzonen Gaston VI (1173-1214) en Willem Raymond (1173-1224) naar het klooster van Santa Cruz de Volvestre. Na de executie van Sentonge stuurden de Bearnaise edelen een delegatie naar het klooster om Maria te vragen of ze een van haar zonen wilde aanstellen als burggraaf van Béarn. Maria stemde in en koos haar zoon Gaston VI als opvolger van Sentonge. Na Gastons dood vele jaren later werd Maria's andere zoon Willem Raymond burggraaf van Béarn.
Maria van Béarn overleed rond 1187.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Mary, Viscount of Béarn op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Marco van Gulik

Marco van Gulik (30 december 1975) is een Nederlands voormalig voetballer die als middenvelder voor FC Omniworld speelde.

## Carrière

Marco van Gulik speelde tot 1994 in de jeugdopleiding van AFC Ajax. Van 2000 tot 2005 speelde hij in het amateurvoetbal bij FC Omniworld. In dat jaar maakte de Almeerse club de overstap naar het profvoetbal. Van Gulik debuteerde in de Eerste divisie op 19 augustus 2005, in de met 2-0 verloren uitwedstrijd tegen FC Eindhoven. Hij kwam in de 60$^e$ minuut in het veld voor Steffan Vlietstra. Op 3 oktober 2005 scoorde hij in de met 1-3 gewonnen uitwedstrijd tegen TOP Oss de 0-2, zijn eerste en enige doelpunt in het betaald voetbal. Na vier wedstrijden in de Eerste divisie vertrok Van Gulik naar SV Huizen, waar hij een seizoen speelde voor hij stopte met voetballen.

### Statistieken

| Seizoen | Club | Land | Competitie | Competitie | Competitie |
| Seizoen | Club | Land | Competitie | Wed. | Dlp. |
| 2005/06 | FC Omniworld | Nederland | Eerste divisie | 4 | 1 |
| Carrièretotaal | Carrièretotaal | Carrièretotaal | Carrièretotaal | 4 | 1 |
| Bijgewerkt op 6 mei 2020 ||||||
# Marco van den Berg

Marco van den Berg (Veenendaal, 14 juni 1965) is een voormalig basketballer en huidige coach. Van den Berg verhuisde op zeer jonge leeftijd naar de stad-Groninger wijk Vinkhuizen.
Van den Berg is begonnen als voetballer, maar stopte daar op 11-jarige leeftijd mee. Hij werd uitgenodigd voor een wedstrijd van Donar en ging meteen op basketbal bij Olympia. Later maakte hij de overstap naar de junioren van Donar. In 1984 maakte hij de stap naar het eerste team, dat op dat moment uitkwam in de Promotiedivisie. Daarna speelde hij in Meppel bij Red Giants onder coach Glenn Pinas, latere coach van Donar. Vanwege een knieblessure moest hij vroegtijdig stoppen met basketballen, waarna hij begon als assistent-coach bij de KBS Orca's in Urk. In het seizoen 1993-1994 begon Marco als hoofdcoach van het eerste herenteam van de Groningse studentenbasketbalclub Groene Uilen. Hij werd met het team meteen kampioen, waarna hij aan het einde van het seizoen gevraagd werd om hoofdcoach te worden van de Meppeler Eredivisieclub Red Giants. Na twee jaar hoofdcoach te zijn geweest in Meppel verhuist de club naar Zwolle en Marco verhuist met de club mee. Vier jaar lang is hij dan nog de coach van de club Cees Lubbers/The Hammers. Daarna was hij van 2003 tot 2004 coach van EiffelTowers Nijmegen, waar hij in 2003 zowel landskampioen van de Eredivisie werd als de Beker won. Naast vier seizoenen bij BC Omniworld Almere was Marco ook twee jaar bondscoach. In 2008 maakte hij de overstap naar zijn oude jeugdteam Donar, nu Hanzevast Capitals geheten. Het jaar daarop werd het team, inmiddels omgedoopt tot GasTerra Flames, eerste in de competitie nadat slechts drie van de 36 wedstrijden verloren werden. In de play-offs werden Weert, Leiden en Bergen op Zoom verslagen en zo werd het team landskampioen. In het seizoen 2010/2011 ging het iets minder maar in maart 2011 werd wel de Beker gewonnen. De play-offs werden moeizaam doorlopen en uiteindelijk werd in de allesbeslissende wedstrijd in en tegen Leiden na drie verlengingen met 96-95 verloren.
In de zomer van 2011 schreef Van den Berg met Jakob Zwinderman het boek No prima donna's. Van oktober 2011 tot 2013 was Van den Berg coach van het Duitse BBC Bayreuth. Daarmee werd Van den Berg de eerste Nederlandse coach ooit in de Basketball Bundesliga.
Vanaf september 2013 is hij Head Coach van de Basketball Academie RTC Noord
Marco is de jongere broer van Mischa van den Berg, presentator en hoofdredacteur van RTV Noord.
* ↑ iBasketball, 10 oktober 2011
* ↑ (de) Der BBC Bayreuth verpflichtet neuen Head-Coach, 18 oktober 2011
* ↑ basketballrtcnoord
# Marcus Lindberg

Marcus Lindberg (Kågeröd, 31 augustus 1980) is een voormalig Zweeds voetballer. Lindberg speelde onder meer voor Helsingborgs IF, Mjällby AIF, Kalmar FF en Ängelholms FF.

## Carrière

In 2001 maakte Marcus Lindberg zijn debuut in de Zweedse Allsvenskan. Niet veel later volgde eveneens zijn debuut in het Zweedse nationale elftal. Lindberg slaagde er echter niet in een basisplaats te veroveren in Helsingborg. Wel kwam de verdediger tijdens zijn Helsingborgs periode tot twee interlands. Op zoek naar speeltijd vertrok de verdediger echter. Lindberg tekende bij Mjällby AIF. Op het Zweedse tweede niveau, de Superettan, verliep het voor Lindberg een stuk gunstiger. Hij was onomstreden en werkte zich op tot aanvoerder van de club. Toen Kalmar FF zich voor aanvang van het seizoen 2008 meldde was de keus snel gemaakt. De club uit Småland speelde op het hoogste niveau. In zijn eerste seizoen in Kalmar werkte Lindberg zich spoedig uit tot basisklant. Het seizoen werd succesvol afgesloten, Kalmar pakte de eerste landstitel uit haar clubhistorie. Bovendien werd Lindberg in 2009 wederom opgeroepen voor het nationale elftal, waarin hij zijn derde interland speelde.

## Loopbaan

| seizoen | club | land | competitie | wed. | goals |
| 2001 | Helsingborgs IF | Zweden | Allsvenskan | 6 | 0 |
| 2002 | Helsingborgs IF | Zweden | Allsvenskan | 11 | 0 |
| 2003 | Helsingborgs IF | Zweden | Allsvenskan | 5 | 0 |
| 2004 | Helsingborgs IF | Zweden | Allsvenskan | 0 | 0 |
| 2005 | Mjällby AIF | Zweden | Allsvenskan | 28 | 1 |
| 2006 | Mjällby AIF | Zweden | Allsvenskan | 29 | 2 |
| 2007 | Mjällby AIF | Zweden | Allsvenskan | 29 | 1 |
| 2008 | Kalmar FF | Zweden | Allsvenskan | 26 | 1 |
| 2009 | Kalmar FF | Zweden | Allsvenskan | 16 | 1 |
| 2010 | Kalmar FF | Zweden | Allsvenskan | 10 | 0 |
| 2011 | Ängelholms FF | Zweden | Superettan | 27 | 2 |
| 2012 | Ängelholms FF | Zweden | Superettan | 17 | 0 |
| Totaal | Bijgewerkt: | 30-11-2011 | | 204 | 8 |
# Margaroperdix

Margaroperdix is een geslacht van vogels uit de familie fazantachtigen (Phasianidae).

## Soorten

Het geslacht bestaat uit slechts één soort:
* Margaroperdix madagarensis – Madagaskarpatrijs
* ↑ (en) Gill, F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2022. IOC World Bird List (v12.1). Gearchiveerd op 8 september 2023.
# Mariene ecoregio Guyana

De Mariene ecoregio Guyana (71) (Engels: Guianan marine ecoregion) is een biogeografische regio en ligt in het westen van de Atlantische Oceaan in de Mariene provincie Noordelijk Braziliaans Plat (13) in het Marien rijk Tropische Atlantische Oceaan. De mariene ecoregio is vastgesteld door het World Wide Fund for Nature en The Nature Conservancy en is vernoemd naar de Guyana's.
In het noordwesten grenst het gebied aan de mariene ecoregio Zuidelijke Caraïben (66) en in het zuidoosten aan de mariene ecoregio Amazonia (72). Naar het noorden ligt de mariene ecoregio Oostelijke Caraïben (64).

## Geografie

De mariene ecoregio ligt in het westen van de Atlantische Oceaan voor de noordoostkust van Venezuela, voor de oost-, zuid- en westkust van het eiland Trinidad van Trinidad en Tobago en voor de noordkusten van Guyana, Suriname en Frans-Guyana. Het gebied strekt zich uit van het noordoostelijke punt van het eiland Trinidad van Trinidad en Tobago tot aan monding van de grensrivier Oiapoque op de grens van Frans-Guyana met Brazilië. Het gebied omvat eveneens de Golf van Paria, het estuaria/mondingen van de Essequibo, Corantijn, Coppename, Surinamerivier, Commewijne, Marowijne, Cayenne, Mahury en Approuague.
Door het gebied stroomt de Guyanastroom.

## Biogeografie

Het gebied kent zeeleven dat houdt van tropische temperaturen.
# Mariene ecoregio Halmahera

De Mariene ecoregio Halmahera (129) (Engels: Halmahera marine ecoregion) is een biogeografische regio en ligt in het westen van de Grote Oceaan in de Mariene provincie Westelijke Koraaldriehoek (30) in het Marien rijk Centrale Indo-Pacific. De mariene ecoregio is vastgesteld door het World Wide Fund for Nature en The Nature Conservancy en is vernoemd naar Halmahera.
In het noordwesten grenst het gebied aan de mariene ecoregio Celebeszee/Straat Makassar (128), in het noorden aan de mariene ecoregio Oostelijke Filipijnen (127), in het noordoosten aan de mariene ecoregio Westelijke Carolinen (125), in het zuidoosten aan de mariene ecoregio Papoea (130) en in het zuiden en zuidwesten aan de mariene ecoregio Bandazee (131).

## Geografie

De mariene ecoregio ligt in het westen van de Grote Oceaan in Indonesië rond de Noord-Molukken. Het gebied ligt in het westen in de Molukse Zee en in het oosten in de Zee van Halmahera.
Door het gebied stroomt de Mindanaostroom/Indonesische doorstroom.

## Biogeografie

Het gebied kent zeeleven dat houdt van tropische temperaturen.
# Marginella procera

Marginella procera is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2019 door Boyer en Rosado.
# Marginella pseudornata

Marginella pseudornata is een slakkensoort uit de familie van de Marginellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1992 door Bozzetti.
# Marco Benassi

Marco Benassi (Modena, 8 september 1994) is een Italiaans voetballer die doorgaans als middenvelder speelt. Hij tekende in augustus 2017 een contract tot medio 2022 bij Fiorentina, dat circa €10.000.000,- voor hem betaalde aan Torino.

## Clubcarrière

Internazionale haalde Benassi op vijftienjarige leeftijd weg uit de jeugd van Modena. Hij nam met Internazionale deel aan de NextGen Series 2011/12, die Inter won. Andrea Stramaccioni, de coach van Benassi bij het reserve-elftal van Inter, haalde Benassi bij het eerste elftal. Hij maakte zijn debuut in het eerste elftal van Internazionale in een Champions League-duel tegen Roebin Kazan. Benassi begon aan de wedstrijd, die met 3–0 werd verloren. Een doorbraak bij Inter bleef daarna uit.
Na een jaar op huurbasis bij Livorno verruilde Benassi Inter in de zomer van 2014 definitief voor Torino, waar hij meer speeltijd kreeg. Hij kwam in drie seizoenen tot 85 competitiewedstrijden voor de club, waarmee hij twee keer negende en een keer twaalfde werd in de Serie A. Benassi tekende in augustus 2017 vervolgens bij Fiorentina. In 2020 werd hij verhuurd aan Hellas Verona.

## Interlandcarrière

Benassi speelde in de nationale jeugdelftallen Italië –18, Italië –19 en Italië –21. Hij werd op 23 mei 2016 opgenomen in de Italiaanse voorselectie voor het Europees kampioenschap voetbal 2016 in Frankrijk, zonder eerdere ervaring in het Italiaans voetbalelftal. Hij kwam dat toernooi niet in actie.
# Mamou (plaats)

Mamou is een stad in Guinee en is de hoofdplaats van de gelijknamige regio Mamou. Mamou telde in 1996 bij de volkstelling 49.479 inwoners.
# Mamou

Mamou kan verwijzen naar:
* Mamou (Louisiana), een plaats in de Amerikaanse staat Louisiana
* Mamou (Guinee), een plaats in Guinee
* Mamou (regio), een regio van Guinee
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Mamou en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Maria Munter

Maria Munter, ook wel Maria Munters genoemd (gedoopt Amsterdam, 11 januari 1637 – aldaar, juli 1688) was een regentes van het Burgerweeshuis in Amsterdam.

## Biografie

Maria Munter werd geboren in Amsterdam als dochter van Joan Munter en Margaretha Geelvinck. Ze werd Remonstrants gedoopt. Ze trouwde in 1668, op 31-jarige leeftijd, met Isaac Jan Nijs, weduwnaar van Susanna van Collen. Nijs was bewindhebber van de West-Indische Compagnie. Het echtpaar kreeg drie dochters. Hun dochter Margaretha Cecilia Nijs trouwde met haar neef Jan Trip van Berckenrode, directeur van de Sociëteit van Suriname.
Maria Munter was van 1674 tot aan haar overlijden, in 1688, regentes van het Burgerweeshuis in Amsterdam. In 1683 werd ze met haar mede-regentessen geportretteerd door Adriaen Backer. Het schilderij bevindt zich in de collectie van het Amsterdam Museum, dat gevestigd is in het gebouw van het voormalige Burgerweeshuis aan de Kalverstraat. Ook haar zussen Agatha, Sara en Margaretha Munter zijn regentes geweest; Agatha van het Leprozenhuis, Sara van de Gasthuizen en Margaretha van het Oude Mannen- en Vrouwengasthuis in Amsterdam.
Maria Munter overleed in 1688. Ze werd begraven in de Engelmunduskerk in Velsen-Zuid, gelijktijdig met haar 11-jarige dochter Sara Agatha. Ook haar echtgenoot en diens eerste vrouw Susanna van Collen werden in deze kerk begraven. De grafstenen met de familiewapens Nijs-Van Collen en Nijs-Munter zijn nog aanwezig.

## Wetenswaardigheid

Kunstenares Natasja Kensmil portretteerde Maria Munter in 2020 in haar negenluik Monument der Regentessen, dat door het Amsterdam Museum werd aangekocht.
* ↑ Doop Maria Munter | Stadsarchief Amsterdam. archief.amsterdam. Geraadpleegd op 1 september 2024.
* ↑ Amstelodamum, Genootschap (1905). Jaarboek van het Genootschap Amstelodamum. Genootschap Amstelodamum.
* ↑ Boete op begraven Maria Munter | Stadsarchief Amsterdam. archief.amsterdam. Geraadpleegd op 1 september 2024.
* ↑ Graven in een bijzonder monument. Engelmunduskerk Oud Velsen. Geraadpleegd op 1 september 2024.
* ↑ Tracy Metz, Verontrustende indringers in de succesverhalen van toen. Recensie tentoonstelling. NRC (18 december 2020). Gearchiveerd op 1 september 2024. Geraadpleegd op 1 september 2024 – via www.tracymetz.nl.
# Margovula crawfordcatei

Margovula crawfordcatei is een slakkensoort uit de familie van de Ovulidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2009 door Lorenz & Fehse.
# Margot van Hasselt

Margaretha Livina (Margot) van Hasselt (Amsterdam, 9 juni 1879 – Utrecht, 19 mei 1935) was een Nederlandse schilder.

## Leven en werk

Van Hasselt was een dochter van Ir. Anne Karel Philip Frederik Robert van Hasselt (1848-1929) en Anna Aleida Houwink (1848-1929). Ze werd opgeleid in Amsterdam aan de Dagteekenschool voor Meisjes, de Rijksacademie (1902-1906) en het Internationaal schildersatelier. Ze kreeg lessen van Paul Rink en Martin Monnickendam. Ze logeerde geregeld op het Huis Empe, waar haar ouders woonden. Ook haar leermeester Monnickendam en vriendin Jo Strumphler logeerden hier wel. Monnickendam en Marie de Jonge schilderden haar portret. In 1927 liet Van Hasselt een eigen woning op het landgoed bouwen.
Ze schilderde portretten en stillevens. Ze was lid van Sint Lucas, Arti et Amicitiae en Artibus Sacrum. Ze exposeerde onder meer bij de tentoonstelling van Levende Meesters en Sint Lucas.
Van Hasselt overleed op 55-jarige leeftijd.

## Werken (selectie)

* Zelfportret (ca. 1910)
* Stilleven (ca. 1930)
* 1 2 Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
* ↑ Scheen, Pieter A. (1969) Lexicon Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950. 's-Gravenhage: Kunsthandel Pieter A. Scheen N.V. Volume 1, p. 443.
* ↑ ARTindex: Margot Livina van Hasselt
# Man of Miracles

Man of Miracles kan verwijzen naar:
* Man of Miracles (Styx) - album van de Amerikaanse band Styx
* Man of Miracles (karakter) - karakter in de stripserie Spawn
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Man of Miracles en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Markgraafschap Saluzzo

Het markizaat Saluzzo is een historisch land in Italië en had als hoofdstad Saluzzo. Het werd geregeerd door de familie Del Vasto, een zijtak van het huis der Aleramiden.

## Geschiedenis

Saluzzo was oorspronkelijk een deel van het markgraafschap West-Ligurië. In 1142 deelden de zonen van markies (titel) Bonifatius het gebied van hun vader, waarbij Manfred Saluzzo kreeg. Zijn nakomelingen regeerden het gebied tot 1548, waarna het door Frankrijk geannexeerd werd. Na het Verdrag van Lyon in 1601 kwam het markizaat aan Savoye.

## Territorium

Het kerngebied van Saluzzo lag tussen de rivieren Po en Stura. Later breidde het gebied zich uit over delen van de huidige provincies Cuneo en Turijn en delen van Frankrijk.
# Mariene ecoregio Araucanía

De Mariene ecoregio Araucanía (178) (Engels: Araucanian marine ecoregion) is een biogeografische regio en ligt in het zuidoosten van de Grote Oceaan in de Mariene provincie Warme Gematigde Zuidoostelijke Stille Oceaan (45) in het Marien rijk Gematigd Zuid-Amerika. De mariene ecoregio is vastgesteld door het World Wide Fund for Nature en The Nature Conservancy en is vernoemd naar de regio Araucanía.
In het noorden grenst het gebied aan de mariene ecoregio Centraal Chili (177), in het noordwesten aan de mariene ecoregio Juan Fernández en Desventuradas (179) en in het zuiden aan de mariene ecoregio Chiloense (188).

## Geografie

De mariene ecoregio ligt in het zuidoosten van de Grote Oceaan voor een stuk westkust van Chili. Het gebied strekt zich uit van het schiereiland Punta Curaumilla bij de stad Valparaíso ten noordwesten van de hoofdstad Santiago tot aan de monding van de Maullín bij de gemeente Maullín. Het omvat onder andere de wateren rond het eiland Santa María bij de stad Concepción en het eiland Mocha.
Door het gebied stroomt de Humboldtstroom.

## Biogeografie

Het gebied kent zeeleven dat houdt van gematigde temperaturen.
# Marsilea azorica

Marsilea azorica is een varen uit de pilvarenfamilie (Marsileaceae). Het is een kleine water- of moerasplant die in tijdelijke poelen te vinden is.
De varen is endemisch op de Azoren en is daar nog slechts bekend van één groeiplaats in een poel op het eiland Terceira.

## Naamgeving en etymologie

De botanische naam Marsilea is een eerbetoon aan Luigi Fernando Marsigli (1656-1730), een Italiaans botanicus. De soortaanduiding azorica verwijst naar de Azoren.

## Kenmerken

Marsilea azorica is een tot 15 cm hoge aquatische varen, sterk lijkend op Marsilea strigosa. De plant bezit een korte maar stevige rizoom. De dunne bladsteel is onbehaard en tot 12 cm lang en draagt een viertallig samengesteld blaadje, tot 17 mm lang en ongeveer even breed, aan de bovenzijde kaal en aan de onderzijde licht behaard. De blaadjes zijn grasgroen, lichter van kleur aan de randen of bij droogte.
De sporenhoopjes zitten in in boonvormige, tot 4,5 mm lange sporocarpen, met twee of drie bij elkaar op korte, stevige maar gebogen stelen die ontspringen aan de basis van de bladstelen.

## Habitat, verspreiding en voorkomen

De enige nog resterende vindplaats is aan de oever van een poel in het centrum van het eiland Terceira, een van de eilanden van de Azoren.

## Bedreigingen en bescherming

Op de enige vindplaats groeien nog ongeveer vijftig exemplaren, wat M. azorica tot de meest zeldzame en meest bedreigde varen ter wereld maakt. De IUCN-status is 'Kritiek (met uitsterven bedreigd)'.
De voornaamste bedreigingen zijn de landbouwactiviteiten rond de poel en de mogelijke vervuiling en vernietiging van zijn habitat door overbemesting en de introductie van exoten. De geringe populatiegrootte en de afwezigheid van uitwijkmogelijkheden maken deze kleine varen in hoge mate kwetsbaar voor genetische verarming.
De plant is beschermd door de Conventie van Bern en door de Europese Vogel-en Habitatrichtlijn, doch heeft dringend behoefte aan praktische bescherming op het terrein om de invloed van bemesting, besproeiing met herbicides en betreding door vee tegen te gaan.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Marsilea azorica op de Portugeestalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* (pt) Base de dados da Biodiversidade dos Açores
* (en) IUCN Species of the Day
* ↑ (en) Marsilea azorica op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Marsiliana d'Albegna

Marsiliana d'Albegna is een plaats (frazione) in de Italiaanse gemeente Manciano.
# Marie Louise Schipper

Marie Louise Schipper (Hengelo, 1962) is een Nederlands journalist en redacteur.
Schipper groeide op in Hengelo. Ze studeerde monumentale vormgeving aan de AKI in Enschede. Een jaar na haar afstuderen (in 1987) verhuisde ze naar Amsterdam. In 1990 trad ze in dienst van De Groene Amsterdammer als fotoredacteur en was daar werkzaam tot 1996. Ook voor de Volkskrant vervulde ze zes jaar die functie, daarna werkte ze als eindredacteur en schreef ze reconstructies.
Fotografie neemt een belangrijke plaats in haar werk in. Het waren de jarenzestigbeelden die haar weer voor de geest kwamen toen ze een foto vond van vijf Nigeriaanse kinderen uit Biafra, de regio in het zuidoosten waar krijgsheer Chukwuemeka Odumegwu Ojukwu in 1967 de onafhankelijkheid had uitgeroepen. Een gruwelijke oorlog was het gevolg, kinderen stierven. Deze vijf kregen in Nederland verzorging en fungeerden als oorlogsmascottes. Maar wie waren zij? Die foto vormde de aanzet tot een reconstructie waaraan zij vijftien jaar heeft gewerkt en die resulteerde in 2017 in publicatie van het boek Goede Bedoelingen, over de onvoorziene gevolgen van een van de eerste internationale hulpacties voor hongerend Afrika.
Het was niet de eerste reconstructie waaraan zij langdurig werkte. Zo achterhaalde ze wie het jongetje was op de beroemde foto van Emmy Andriesse uit de Tweede Wereldoorlog: Pim van Schie uit Noord-Holland (gepubliceerd in de Volkskrant in 2000). Ook ontdekte ze wie het brein was achter de plastic stapelstoel die niet meer uit het straatbeeld is weg te denken: de Twentenaar Frans Hartman (gepubliceerd in 2000 in NRC).
Sinds 2007 is ze lid van het Volkskeukenteam van de Volkskrant, bedenkt ze recepten, bekijkt ze de culinaire aspecten van dieetvoedsel, neemt ze nieuwe afvaltrends onder de loep en houdt ze de ontwikkelingen op het gebied van obesitas in de gaten.
# Marilia aenigmata

Marilia aenigmata is een schietmot uit de familie Odontoceridae. De soort komt voor in het Australaziatisch gebied.