# Interlingue

Interlingue (Occidental) is een kunsttaal. Occidental werd gecreëerd in het jaar 1922 in Reval (het huidige Tallinn, de hoofdstad van Estland) door de marine-officier en leraar Edgar de Wahl (1867-1948). Het neemt een bemiddelend standpunt in tussen de meer naturalistische (Interlingua) en de meer schematische kunsttalen (Esperanto).
Na een aanvankelijke bloeitijd in de jaren 20 en 30 werd de taal geleidelijk verdrongen door het in 1951 door Alexander Gode vervaardigde Interlingua. Tot dat moment was het een groot concurrent van zowel Esperanto en Ido, die beide ook een grote invloed op Occidental hadden. In 1948/9 kreeg het Occidental een andere naam Interlingue, maar tegenwoordig wordt in toenemende mate de oude naam gebruikt. In 1999 gebruikten nog slechts 25 mensen de taal.

## Taal filosofie

De Wahl maakte voor het eerst kennis met geplande talen via Volapük, een internationale hulptaal die in 1879 werd uitgebracht. De Wahl werd later een van de eerste gebruikers van Esperanto (la lingvo internacia), die hij voor het eerst tegenkwam in 1888 tijdens zijn periode als Volapükist en waarvoor hij bezig was met het samenstellen van een woordenboek van mariene termen. Al snel werd hij een aantal jaren een fervent aanhanger van Esperanto, waarbij hij samenwerkte met Zamenhof op sommige delen van het ontwerp van de taal en vertaalde een van de eerste werken in het Esperanto: "Princidino Mary", oorspronkelijk gepubliceerd in 1889 onder de naam Princino Mary. Hij bleef een Esperantist tot 1894 toen de stemming om Esperanto hervormen mislukte; hij was een van de slechts twee die noch voor ongewijzigd Esperanto, noch voor de door Zamenhof voorgestelde hervorming stemden, maar voor een geheel nieuwe hervorming. Occidental zou pas 28 jaar worden aangekondigd nadat De Wahl het Esperanto had verlaten, een periode waarin hij samen met andere taalscheppers probeerde een systeem te ontwikkelen dat naturalisme en regelmaat combineerde, een combinatie die een vaak genoemd verkoopargument werd in de promotie van Occidental.
Onder degenen met wie De Wahl werkte tijdens de ontwikkeling van Occidental waren Waldemar Rosenberger (Idiom Neutral), Julius Lott (Mundolingue) en Antoni Grabowski (een tijdlang modern Latijn, voordat hij terugkeerde naar Esperanto). De methode waarnaar deze "aanhangers van het naturalisme" zochten, was het distilleren van bestaande woorden in hun delen om de internationale wortels in hen te verkrijgen (zoals naturalisatie tot nat-ur-al-is-atie), en vervolgens gebruikt met andere woorden om wortelwoorden tot een minimum beperken met behoud van een natuurlijk uiterlijk. Deze ontleding van bestaande woorden gaf aanleiding tot een groot aantal affixen. Bijvoorbeeld, alleen die gebruikt worden om zelfstandige naamwoorden te vormen die verwijzen naar een type persoon zijn als volgt: -er- (molinero – miller), -or- (redactor – editor), -ari- (millionario – miljonair), -on- (spion, spion), -ard (mentard, leugenaar), -astr- (poetastro, waardeloze dichter), -es (franceso, Fransman), -essa (reyessa, koningin). Naar de mening van De Wahl was het altijd beter om te kiezen voor een productief achtervoegsel dan om later gedwongen te worden nieuwe woorden te verzinnen bij geheel nieuwe radicalen. Daarnaast zorgde de later ontwikkelde regel van De Wahl voor regelmatige afleiding van Latijnse werkwoorden met dubbele stam.
De Delegatie voor de Aanneming van een Internationale Hulptaal, een groep academici die werd opgericht om het probleem van een internationale taal te bestuderen en die Esperanto aanbeveelde met hervormingen (die leidden tot de taal die bekend staat als Ido), vond plaats in 1907 voordat Occidental werd aangekondigd. De Wahl koos er daarom voor om een memorandum van principes te sturen waarop een internationale taal zou kunnen worden gebaseerd, een memorandum dat arriveerde nadat de commissie al was geschorst. Het werd slechts terloops opgemerkt door Louis Couturat, die al bekend was met De Wahl en zijn medewerkers. De in de nota genoemde uitgangspunten zijn opgenomen in een verzoek aan de commissie om te verklaren:
* dat geen van de bestaande systemen voldoet;
* dat de te construeren internationale taal gebaseerd moet zijn op internationaal materiaal;
* dat het een nauwkeurig systeem van woordvorming moet hebben dat, volgens zijn eigen regels, woorden verkrijgt die echt internationaal zijn;
* dat het een natuurlijke grammatica moet hebben die geen onnatuurlijke vormen voortbrengt;
* dat het een internationale spelling moet hebben.
De Wahl publiceerde in 1922 een wijziging van Otto Jespersen's principe dat "die internationale taal de beste is die op elk punt de grootste faciliteit biedt aan het grootste aantal", waarin staat dat de internationale taal het gemakkelijkst zou moeten zijn voor de meerderheid van de degenen die het nodig hebben (letterlijk wie moet het toepassen), of met andere woorden degenen die het nodig hebben in internationale betrekkingen. De Wahl vond dat er niet altijd rekening gehouden hoefde te worden met het aantal sprekers, zeker niet in gespecialiseerde gebieden zoals de botanie waar bijvoorbeeld de term Oenethera biennis (een soort plant) onveranderd moet worden ingevoerd in een internationale taal, zelfs als de hele wereldbevolking van botanici, degenen die het woord het vaakst kennen en waarschijnlijk gebruiken, niet meer dan 10.000 bedroeg.
Dit hield ook in dat woorden die tot bepaalde culturen behoren, zonder aanpassingen moesten worden geïmporteerd, wat volgens De Wahl nieuwe ideeën van waarde bracht voor de Europese cultuur die na Wereldoorlog I "ziek" was geworden. Hij noemde de termen karma, ko-tau (kowtow), geisha en mahdí in 1924 als voorbeelden van die termen die niet in een 'vocaal korset' zouden moeten worden gestopt. via verplichte uitgangen (bijv. karmo, koŭtoŭo, gejŝo, madho in het Esperanto) bij invoer in de internationale taal:
   Dergelijke woorden, nog steeds niet groot in aantal, hebben een grote toename gezien in de afgelopen eeuw, en zullen in de toekomst in exorbitante proporties toenemen wanneer, door internationale communicatie, de ideeën van stabiele oosterse culturen de zieken zullen overspoelen en beïnvloeden Europa, dat nu zijn evenwicht verliest. En hoe meer verminkt de woorden zijn, hoe meer verminkt de ideeën die ze vertegenwoordigen.
In een artikel over de toekomstige taalontwikkeling schreef de Wahl in 1927 dat het Westen vanwege de Europese dominantie in de wetenschappen en andere gebieden een voor Europeanen herkenbare vorm en afleiding nodig had, maar dat het ook moest worden uitgerust met een grammaticale structuur die in staat was over meer analytische, niet-afgeleide vormen in de toekomst (zoals de equivalenten van "bake man" voor "bakker" of "wijze manier" voor "wijsheid") als wereldwijde taalkundige trends een voorkeur voor hen begonnen te vertonen.
De Wahl was van mening dat er een goed evenwicht moest worden bewaard tussen schematische regelmaat en naturalisme in een internationale taal, waar te veel van het eerste handig kan zijn voor de vroege leerling, maar weerzinwekkend voor een spreker, en vice versa:
   Uitzonderingen worden niet gemaakt om het studeren voor buitenlanders moeilijker te maken, maar om het spreken korter en vloeiender te maken [...] Het is duidelijk dat in deze taal als de meest onpersoonlijke, abstracte en zakelijke taal van allemaal, regelmaat zal groter en uitgebreider zijn dan in alle andere nationale en stamtalen en -idiomen. Maar het zal nooit tot een totaal schematisme kunnen komen [...] Ook hier zal de echte oplossing een harmonisatie van de twee tegengestelde principes zijn. Het vereist de gevoelige penetratie van de echte noodzaak in het instinct van de internationale superbevolking."
Hoewel hij voornamelijk Romaans was in woordenschat, koos De Wahl voor een groot Germaans substraat dat volgens hem expressiever was voor technische en materiële woordenschat (self, ost (oost), svimmar (zwemmen), mos, enz.), met Romaanse en Griekse woordenschat die meer geschikt zijn voor de afleiding van internationale woorden (fémina voor vrouw om feminin te vormen, can voor de hond om canin (honds), enz. te vormen, evenals mentale, lichamelijke en natuurlijke opvattingen. Kleine Romaanse talen zoals Ladin, Provençaals (Occitaans) en Catalaans samen met creolen waren belangrijk bij de ontwikkeling van Occidental voor de Wahl, die al in 1912 schreef dat zijn taal in ontwikkeling meer op het Provençaals leek dan op het Italiaans of Spaans. Het Zwitserse tijdschrift Der Landbote maakte een soortgelijke opmerking bij het beoordelen van de taal 1945, met humoristisch commentaar dat "het doorlezen van de weinige voorbeelden van Occidental ons de indruk geeft van een halfgeleerde Catalaan door een buitenlander die dat niet doet" t veel begrijpen de grammatica."
De Wahl benadrukte dat het natuurlijke uiterlijk van Occidental geen grootschalige import van nationale uitdrukkingen en gebruik impliceerde, en waarschuwde dat dit tot chaos zou leiden. Een van zijn artikelen over dit onderwerp was gericht aan Engelse en Franse gebruikers die volgens hem Occidental ten onrechte als een combinatie van de twee zagen: "(Occidental's chaotic verschijning) is niet de schuld van Occidental zelf, maar eerder die van zijn gebruikers en vooral de Frans en Engels, of degenen die denken dat de internationale taal een mengeling van die twee talen zou moeten zijn [...], dat is een fundamentele fout, vooral als deze vormen uitzonderingen en onregelmatigheden in het systeem van Occidental vormen." Alphonse Matejka schreef in Cosmoglotta dat de Wahl "altijd een minimum aan autonomie voor zijn taal claimde en bitter vocht tegen alle stellingen die bedoeld waren om het naturalisme van de taal te vergroten alleen door blindelings de Romaanse talen te imiteren, of zoals de Wahl zei grof in een van zijn brieven aan mij, 'door Frans of Engels na te bootsen'".
Het feit dat Occidental aan de kant van de regelmaat dwaalde, leidde tot een vocabulaire dat nog steeds herkenbaar was maar afweek van de internationale norm, zoals ínpossibil in plaats van impossibil (ín + poss + ibil), wetenschappelijk (wetenschappelijk, van scient-ie + -ic), en beschrijving (beschrijving, van descri-r + -tion). Dit is een van de grootste verschillen tussen Interlingua en Interlingua, dat een vocabulaire heeft dat is overgenomen van zogenaamde 'prototypes' (de meest recente gemeenschappelijke voorouder van de brontalen), terwijl Interlingue/Occidental zich richtte op actieve, spontane afleiding. Woordenschat werd technisch toelaatbaar geacht, zelfs als het niet overeenkwam met vormen in andere levende talen, waarbij deze afgeleide woorden werden beschreven als "vormen die levende talen met hun eigen middelen zouden hebben kunnen produceren".

## Literatuur

De meeste westerse literaire teksten, zowel origineel als vertaald, zijn gepubliceerd in Cosmoglotta. Andere teksten zijn gepubliceerd in het tijdschrift Helvetia en andere, in mindere mate, als boeken.
Westerse literatuur kan worden onderverdeeld in verschillende perioden:
* Eerste periode tussen 1921 en 1927
* Weense periode tussen 1927 en 1949
* Periode van stagnatie tussen 1950 en 1999
* Internet-revival vanaf 1999

## Voorbeeld

Li material civilisation, li scientie, e mem li arte unifica se plu e plu. Li cultivat europano senti se quasi in hem in omni landes queles have europan civilisation, it es, plu e plu, in li tot munde. Hodie presc omni states guerrea per li sam armes. Sin cessa li medies de intercommunication ameliora se, e in consecuentie de to li terra sembla diminuer se. Un Parisano es nu plu proxim a un angleso o a un germano quam il esset ante cent annus a un paisano frances.
Li Patre nor in Interlingue (ex Occidental) :
Patre nor, qui es in li cieles. Mey tui nómine esser sanctificat, mey tui regnia venir. Mey tui vole esser fat qualmen in li cieles talmen anc sur li terre. Da nos hodie nor pan omnidial, e pardona nor débites, qualmen anc noi pardona nor debitores. E ne inducte nos in tentation, ma libera nos de lu mal. Amen