OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Geelpootsuikervogel

De geelpootsuikervogel (Cyanerpes lucidus) is een zangvogel uit de familieThraupidae (tangaren).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort telt 2 ondersoorten:
* C. l. lucidus: van zuidelijk Mexico tot noordoostelijk Nicaragua.
* C. l. isthmicus: van Costa Rica tot noordwestelijk Colombia.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Geelpootsuikervogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Georg Ernst Stahl

Georg Ernst Stahl (Ansbach, 22 oktober 1659 – Berlijn, 24 mei 1734) was een Duits geneesheer en chemicus.
Hij studeerde in Jena en werd in 1687 arts aan het hof van Weimar, in 1694 professor in de geneeskunde in Halle en in 1716 lijfarts van de koning van Pruisen, Frederik Willem I.
Hij ontwikkelde de beroemde phlogistontheorie, die meer dan een eeuw lang werd aanvaard maar uiteindelijk door Lavoisier ontkracht kon worden. Deze theorie was een poging om een wetenschappelijke verklaring te geven aan het verschijnsel van de verbranding. Ze ging ervan uit dat brandbare lichamen in mindere of meerdere mate een brandbaar principe bevatten, het phlogiston (van het Grieks voor in brand steken).
De ontdekking van zuurstof door Priestley in 1774, gaf aan Lavoisier het middel in de hand om de phlogistontheorie een dodelijke slag toe te brengen.
Zijn voornaamste werken waren Experimenta et observationes chemicae (Berlijn, 1731) en Theoria medica vera (Halle, 1707, 3 delen).
# Geheugencel

Een geheugencel kan zijn:
* B-geheugencel, een cel die een rol speelt bij de immuunafweer
* T-geheugencel, een witte-bloedcel
* een deel van het computergeheugen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Geheugencel en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Geheugen

Geheugen kan verwijzen naar:
* Geheugen (psychologie), het vermogen feiten te onthouden
* Collectief geheugen, verzameling herinneringen die groepen mensen gemeenschappelijk hebben
* Computergeheugen, informatieopslag in computers en chips
* Immunologisch geheugen, bescherming tegen een ziekteverwekker na infectie of vaccinatie
# Gibbobythere

Gibbobythere is een geslacht van kreeftachtigen uit de klasse van de Ostracoda (mosselkreeftjes).

## Soort

* Gibbobythere gibbosa Schornikov & Mikhailova, 1990
# Giorgio Lingua

Giorgio Lingua (Fossano, 23 maart 1960) is een Italiaans geestelijke en een aartsbisschop van de Rooms-Katholieke Kerk.
Lingua is afgestudeerd in de theologie en promoveerde in het kerkelijk recht. Hij werd op 10 november 1984 priester gewijd. In 1992 trad hij in diplomatieke dienst van de Heilige Stoel. Hij werkte achtereenvolgens op de apostolische nuntiaturen in Ivoorkust en de Verenigde Staten. Daarna was hij enkele jaren medewerker van het Secretariaat voor de Relaties met Staten, een van de twee afdelingen van het Staatssecretariaat van de Heilige Stoel.
Op 4 september 2010 werd Lingua benoemd tot apostolisch nuntius voor Jordanië en Irak, als opvolger van de Indiase aartsbisschop Francis Chullikatt, die permanent vertegenwoordiger werd bij de Verenigde Naties. Hij werd tevens benoemd tot titulair aartsbisschop van Tuscania; zijn bisschopswijding vond plaats op 9 oktober 2010.
Op 17 maart 2015 werd Lingua benoemd tot apostolisch nuntius voor Cuba. Op 22 juli 2019 volgde zijn benoeming tot nuntius voor Kroatië.
Aartsbisschop Lingua spreekt Italiaans, Spaans, Engels en Frans.
# Giorgio Lops

Giorgio Lops (Turijn, 18 juni 1974) is een voormalig voetbalscheidsrechter uit Italië, die actief was op het hoogste niveau van 2005 tot 2009. Lops maakte zijn debuut in de hoogste divisie van het Italiaanse voetbal (Serie A) op 21 december 2005 in de competitiewedstrijd Lecce–Lazio Roma (0-0). Hij floot in totaal vijf wedstrijden in de Serie A en 48 duels in de Serie B.
# Geschiedenis 24

Geschiedenis 24 was een van de digitale themakanalen van de NPO, verzorgd door de VPRO. Geschiedenis 24 toonde 24 uur per dag historische documentaires en reportages over de historische actualiteit. Veel van deze programma's komen uit de archieven van de Publieke Omroep, daarnaast herhaalde het kanaal ook afleveringen van Andere Tijden) en historische series zoals In Europa, Het Verleden van Nederland en De Oorlog. Geschiedenis 24 was onderdeel van de Geschiedenisafdeling van de VPRO en de NPS, dat nu NTR heet, waar ook de televisieprogramma's Andere Tijden en Andere Tijden Sport, het radioprogramma OVT en de website /Geschiedenis onder valt. Het digitale themakanaal produceerde ook eigen programma's, zoals een reeks korte films over de Nederlandse geschiedenis onder de noemer Plaats van Herinnering. Filmpjes over onder andere de Opstand der Georgiërs, de Hells Angels, het einde van Veronica als zendschip en muziekcentrum Vredenburg in Utrecht komen aan bod.
Het kanaal is gestart op 6 februari 2005 en zond uit via digitale pakketten, zowel op de kabel als op de satelliet. Het was ook via internet beschikbaar.

## Einde

Op 31 maart 2012 om 0.00 uur stopte de zender. De zender stopte wegens een herindeling van de digitale themakanalen. Eind 2012 mag de Publieke Omroep maar 8 digitale zenders hebben in plaats van 12. De rol van themakanaal Geschiedenis 24 wordt (deels) overgenomen door Holland Doc 24.
# Ghostbusters II (computerspel)

Ghostbusters II is een videospel gebaseerd op de gelijknamige film. Het spel werd uitgebracht door Activision in 1989 voor de Amiga, Amstrad CPC, Atari 2600, Atari ST, Commodore 64 en PC. Een speciale versie getiteld "NEW" Ghostbusters II verscheen een jaar later voor de Gameboy en NES.

## Achtergrond

De verschillende versies van het spel verschillen onderling in graphics en geluid. De PC-versie vertoont wel de grootste verschillen ten opzichte van de andere versies daar deze ontwikkeld is door Dynamix, terwijl alle andere versies uit 1989 zijn ontwikkeld door Foursfield.
De levels van het spel zijn gebaseerd op de verschillende scènes van de film. Zo bestuurt de speler Ghostbuster Raymond Stantz als hij afdaalt in de Van Horne metrotunnel, en moet met het Vrijheidsbeeld door New York naar het museum lopen. Het laatste level speelt zich af in het museum, waar de speler de rol van een van de vier Ghostbusters kan aannemen om de strijd aan te gaan met Vigo the Carpathian. Dit laatste level is gemaakt in een isometrisch 3D-perspectief. De Ghostbusters gebruiken hun proton packs en slijmspuiters als wapen. In het level met het vrijheidsbeeld dient de toorts van het beeld als wapen.
In de NES en Gameboy-versie bestuurt de speler voortdurend 1 Ghostbuster, maar kan ook een tweede Ghostbuster kiezen die als NPC de speler overal volgt. De teamcombinatie heeft geen invloed op de gameplay.

## Platforms

| Jaar | Platform |
| 1989 | Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, DOS, MSX, ZX Spectrum |
| 1990 | NES, Game Boy |
| 1992 | Atari 2600 |

## Ontvangst

| Beoordeeld door | Platform | Datum | Score |
| The Games Machine (GB) | Amiga | 199001 januari 1990 | 87% |
| Nintendo Acción | Game Boy | 1993 | 85% |
| CU Amiga | Amiga | 199001 januari 1990 | 84% |
| Computer and Video Games (CVG) | ZX Spectrum | 199109 september 1991 | 82% |
| Joystick (Frans) | Amstrad CPC | 199001 januari 1990 | 80% |
| Génération 4 | Game Boy | 199012 december 1990 | 80% |
| Amiga Joker | Amiga | 199001 januari 1990 | 71% |
| The Video Game Critic | NES | 20090815 15 augustus 2009 | 67% |
| Your Sinclair | ZX Spectrum | 199001 januari 1990 | 62% |
| Computer and Video Games (CVG) | NES | 199103 maart 1991 | 61% |
| VideoGame | NES | 199104 april 1991 | 60% |
| Mean Machines | NES | 199102 februari 1991 | 57% |
| NES Player | NES | 2001 | 50% |
| Power Play | NES | 199105 mei 1991 | 45% |
| Power Play | Atari ST | 199001 januari 1990 | 43% |
| Amiga User International | Amiga | 199001 januari 1990 | 40% |
| Power Play | Game Boy | 199102 februari 1991 | 40% |
| Power Play | DOS | 199003 maart 1990 | 30% |
| ACE (Advanced Computer Entertainment) | Atari ST | 199001 januari 1990 | 25% |
| 1UP! | NES | 20050805 5 augustus 2005 | 25% |
| Video Games | NES | 199106 juni 1991 | 19% |
* De Engelstalige Wikipedia
* (en) Ghostbusters II op MobyGames
# Gevard van Doerne (15e eeuw)

Gevard van Doerne (circa 1355 - circa 1427) was een ministeriaal van de hertog van Brabant en leenman van de lage en middelbare jurisdictie van Deurne.
Toen Van Doerne werd geboren, was zijn vader Willem van Doerne vermoedelijk sinds korte tijd heer van Deurne. Zij resideerden halverwege de 14e eeuw nog op het goed Ter Vloet, in het gehucht Kerkeind aldaar. Willem overleed vóór 1381, waarna zijn zoon hem opvolgde.
Uit het jaar 1383 hebben we de eerste aanwijzingen voor het bestaan van het Klein Kasteel aan het Haageind. Gevard resideerde er destijds als de nieuwe heer. Hij óf zijn vader moet verantwoordelijk zijn geweest voor de verplaatsing van de residentie van het Kerkeind naar het Haageind, en daarmee de bouw van het Klein Kasteel en de naastgelegen watermolen. Zowel het oude bezit aan het Kerkeind als het nieuwe aan het Haageind was leengoed van de heren van Cranendonck.
Gevard overleed omstreeks 1427, waarna zijn zoon Jan van Doerne hem opvolgde. Naast Jan had hij nog twee zonen en vier dochters.

## Trivia

* Naar deze eerste Deurnese heer met een residentie aan het Haageind werd in de wijk Vlier-Noord in Deurne de Gevart van Doernestraat genoemd.
# Gevangenpoort (Woudrichem)

De Gevangenpoort in de vestingstad Woudrichem is de enige overgebleven waterpoort als onderdeel van de vestingwerken. De poort dateert van ná 1573, het jaar waarin de stad in brand heeft gestaan. Ze behoort bij de in 1580 aangelegde omwalling. In de Middeleeuwen had Woudrichem een ommuring, waarin zich vijf stadspoorten bevonden. Op de noordoosthoek van de poort bevindt zich een uitgekraagde erkertoren.
In de 19e eeuw dienden de vertrekken in de poort als gevangenis. De poort werd toen getekend door Isaac Weissenbruch. Het bouwwerk is tegenwoordig in gebruik als restaurant. Bij de poort staat het standbeeld van Jacoba van Beieren.
# Gevard van Doerne (14e-eeuws edelman)

Gevard van Doerne (ca 1360 - ca 1408) was een ministeriaal van de hertog van Brabant en telg uit het geslacht Van Doerne.
Gevard van Doerne was de zoon van Everard van Doerne en Lijsbeth Claes Scilder, edellieden en grootgrondbezitters uit Deurne. Hij zou echter vooral bekend worden als opdrachtgever voor de bouw van het Groot Kasteel, dat hij na de bouw opdroeg aan de hertogin van Brabant. In 1397 ontving hij het in leen terug van haar. Waarschijnlijk is het niet lang daarvoor gebouwd.
Daarnaast ontving Gevard de hoge jurisdictie in pand van de hertogin, waardoor hij een tijd lang boetes voor zware vergrijpen en de doodstraf in Deurne mocht opleggen. Wérkelijk heer van Deurne werd hij echter niet. Die titel mocht de zoon van zijn neef, Gevard van Doerne, dragen. De laatste woonde op het tegenover gelegen Klein Kasteel, en de beide neven hadden regelmatig twisten over het waterbeheer rondom hun huizen. De hoge jurisdictie viel vrij snel (na lossing?) weer terug aan de hertogin, waardoor de nazaten van Gevard geen ambten in Deurne vervulden. Zij bleven wél bewoners van het Groot Kasteel.
Gevard was eerst gehuwd met Margaretha van Boxtel en nadien met Catharina Kuijst. Uit het laatste huwelijk had hij 4 zonen en 2 dochters. Daarnaast verwekte hij bij Belijen Lemmen Belijensoensdochter een zoon. Gevard werd als pater familias en bewoner van het Groot Kasteel opgevolgd door zijn zoon, Everard van Doerne.
# Gevangentoren (Megen)

De Gevangenpoort is een poorttoren van de Nederlandse plaats Megen gebouwd in de 14e eeuw. De toren maakte deel uit van de ommuring van Megen, waarvan de toren het enige overblijfsel van is, en diende als onderdeel van een toegangspoort en gevangenis. Aan de overzijde van de straat stond ook een toren die tezamen de oostelijke toegang van Megen markeerde. De toegangsweg uit Dieden en Deursen leidde langs de toren. Megen kende naast deze toegangspoort nog drie andere toegangspoorten. De toren is vierkant opgezet en bevat een zadeldak, met aan twee zijkanten een trapgevel. Er zijn schietgaten aanwezig en sporen van een mezekouw.
* Toerisme Oss (2015): Gevangentoren
* Informatie over rijksmonumentnummer 28527
# Gevangenis van Verviers

De gevangenis in de Belgische stad Verviers is gepland tegen 2025. Ze vervangt de in 2017 afgebroken voormalige gevangenis van Verviers en is aan de Chaussée de Heusy gelegen.

## Geschiedenis

De eerste gevangenis van Verviers opende in 1895 en had een capaciteit van 194 gedetineerden. Ze sloot in 2013 en werd tussen 2013 en 2017 in meerdere fasen afgebroken om plaats te maken voor een nieuw gevangeniscomplex dat tegen 2025 zou moeten worden voltooid. De nieuwe gevangenis zal een hogere capaciteit hebben en onder meer de overcapaciteit in de gevangenis van Lantin wegwerken. Ook voldeed de oude gevangenis niet meer aan de veiligheidsvereisten. In 2018 werd een onteigeningsprocedure van nabijgelegen woningen gestart, in 2019 de bodem gesaneerd en in 2020 de onteigende woningen en de voormalige OCMW-werkplaats gesloopt. De nieuwe gevangenis zal aan 240 gedetineerden plaats bieden en zal via een publiek-private samenwerking (DBFM-procedure) tot stand komen. Begin 2022 geraakte bekend dat de nieuwe gevangenis van Verviers niet voor 2028 zal worden voltooid.

## Externe link

* Gevangenis Verviers, Regie der Gebouwen
* ↑ (fr) À Verviers aussi, la maison d’arrêt va disparaître, mais..., La Libe, 3 september 2013. Gearchiveerd op 19 juni 2022.
* ↑ (fr) La prison est pratiquement démolie, L'Avenir, 11 augustus 2017. Gearchiveerd op 19 juni 2022.
* ↑ (fr) Verviers: des expropriations pour construire la nouvelle prison, RTBF, 19 februari 2018. Gearchiveerd op 19 juni 2022.
* ↑ (fr) Prison de Verviers : le permis de démolition des maisons expropriées accordé lundi prochain ?, Vedia, 23 oktober 2019. Gearchiveerd op 3 augustus 2020.
* ↑ (fr) Pas de nouvelle prison à Verviers avant 2028 !, Vedia, 27 januari 2022. Gearchiveerd op 19 juni 2022.
# Giacinto Gaggia

Giacinto Gaggia (Verolanuova, 8 oktober 1847 – Brescia, 15 april 1933) was bisschop van Brescia (1909-1933) en titulair aartsbisschop van Traianopolis in Rodope (1930-1933).

## Levensloop

Gaggia studeerde voor priester in Brescia en in Rome, aan de Gregoriana universiteit. Hij maakte in 1870 de val van Rome mee. Van 1872 tot 1875 was hij pastoor in Capriolo, een dorp in de provincie Brescia.
Hij interesseerde zich meer in les geven. Van 1874 tot 1909 was hij leraar aan het priesterseminarie van Brescia; hij doceerde geschiedenis, Latijnse grammatica en kerkelijk recht. In deze jaren had hij Gianbattista Montini als student, de latere paus Paulus VI. In deze periode nam hij deel aan een comité binnen het bisdom Brescia, genoemd Waakzaamheid tegen dwalingen van modernisme (1907).
Van 1909 tot 1913 was hij hulpbisschop van Brescia en in 1913 werd hij bisschop van Brescia. Zijn pontificaat was gericht op het oprichten van katholieke verenigingen zoals de Vereniging van Sociale studiën van Brescia, de Katholieke Jeugd van Brescia en liefdadigheidswerken. Deze verenigingen hielden op te bestaan (1925) ten gevolge van de opkomst van het fascisme in Italië. In de plaats kwamen fascistische verenigingen. In 1930 werd hij vereerd met de eretitel van aartsbisschop van Traianopolis (vandaag: Alexandroupolis) in het Rodopegebergte. Hij stierf in 1933 en werd begraven in de Duomo Nuovo van Brescia.
* ↑ (en) Cheney, David M., Archbishop Giacinto Gaggia. Catholic Hierarchy (1995).
* ↑ (it) Monsagrati, Giuseppe, Chi è Giacinto Gaggia ?. Oratorio Giacinto Gaggia di Verolanuova (2013).
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: CFIV171933
* Virtual International Authority File: 90187172
* WorldCat (via VIAF): 90187172
# Gildo Arena

Ermenegildo ("Gildo") Arena (Napels, 25 februari 1922 – aldaar, 8 februari 2005) was een Italiaans waterpolospeler.
Gildo Arena nam als waterpoloër tweemaal deel aan de Olympische Spelen; in 1948 en 1952. In 1948 maakte hij deel uit van het Italiaanse team dat het goud wist te veroveren. Hij speelde zes wedstrijden en scoorde elf goals. In 1952 won Italië brons. Hij speelde in alle acht de wedstrijden.
Ermenegildo Arena · Emilio Bulgarelli · Pasquale Buonocore · Aldo Ghira · Mario Majoni · Geminio Ognio · Gianfranco Pandolfini · Tullo Pandolfini · Cesare Rubini · Luigi Fabiano (R) · Alfredo Toribolo (R)
Ermenegildo Arena · Lucio Ceccarini · Raffaello Gambino · Salvatore Gionta · Maurizio Mannelli · Geminio Ognio · Carlo Peretti · Vincenzo Polito · Cesare Rubini · Renato De Sanzuane · Renato Traiola
# Gnathobracon tremblayi

Gnathobracon tremblayi is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de schildwespen (Braconidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Quicke & Huddleston in 1991.
# Gnathocharax steindachneri

Gnathocharax steindachneri is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de spilzalmen (Acestrorhynchidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1913 door Fowler.
* ↑ (en) Gnathocharax steindachneri op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gnathocharax steindachneri. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Giovanni Battista Mazzaferrata

Giovanni Battista Mazzaferrata (Como of Pavia – Ferrara, 26 februari 1691) was een Italiaans componist.

## Biografie

De exacte geboortedatum van Mazzaferrata is onbekend, sterker nog, zelfs de geboorteplaats is niet zeker. Verschillende bronnen zeggen dat hij in Como werd geboren, anderen ontkennen dit en zeggen dat hij werd geboren in Pavia. Wel weten de bronnen te melden dat hij een leerling was van Tarquinio Merula. Verder was hij "maestro di cappella" bij de kathedraal van Vercelli. Voorts was hij in dienst bij de Accademia della Morte in Ferrara en mogelijk ook nog bij een kerk in Toscane. Mazzaferrata was de leraar van Pietro Maria Minelli. Mazzaferrata overleed in Ferrara.

## Invloed op andere componisten

Mazzaferrata was een van de invloedrijkste componisten van zijn tijd. De composities worden altijd ingeleid door een klassieke sonatevorm en is een bron van inspiratie geweest voor een aantal klassieke componisten. De meeste van zijn werken zijn zeer harmonisch van aard, makkelijk te spelen, maar zij worden wel gekenmerkt door enkele overbodige noten. Zijn wereldlijke en geestelijke composities waren populair; het bewijs hiervoor ligt in het groot aantal herdrukken van zijn composities. Zijn grootste hedendaagse roem heeft hij vooral te danken aan zijn opus 5.
# Gnophos praestigiaria

Gnophos praestigiaria is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1902 door Püngeler.
# Giovanni Zaratino Castellini

Giovanni Zaratino Castellini (Rome, 1570 – Faenza, 1641) was een Italiaans verzamelaar en schrijver. Hij is vooral bekend vanwege de door hem verzorgde heruitgave in 1625 van Cesare Ripas embleemboek Iconologia.

## Levensloop

Hij was een zoon van Giovanni Paolo di Faenza, medewerker van de Romeinse Curie en belangenbehartiger van veel Duitse vorsten. Zijn moeder, die niet bij naam bekend is, was verwant aan kardinaal Philibert Babou de la Bourdaisière. Omdat Zaratino verwijst naar de havenstad Zadar in Dalmatië en niet naar de geboorteplaats van zijn vader, was hij mogelijk een buitenechtelijk kind.
Hij volgde eerst een opleining bij de paters jezuïeten van het Collegio Romano. Hoewel hij vooral interesse had in de klassieke oudheid, dwong zijn vader hem rechten te studeren. Toen zijn ouders zich in 1590 van het openbare leven terugtrokken en weer terugkeerden naar Faenza, kon Castellini zich volledig aan de studie van de oudheid wijden. Daarbij specialiseerde hij zich in de epigrafie, de studie van oude opschriften, waarvan hij een rijke verzameling bijeenbracht. Veel van deze opschriften gebruikte hij in 1625 in zijn heruitgave van Cesare Ripas Iconologia, die hij Novissima Iconologia noemde.
Hij had goed contact met een groep geleerden rondom Filippus Neri, onder wie Antonio Bosio en Alfonso Chacón. Van groot belang was ook zijn vriendschap met graaf Gabriele Gabrielli, die hem in 1599 een aantal opschriften uit Gubbio schonk. In 1605 verhuisde hij naar Faenza, waar hij in 1641 overleed.
Zijn verzameling raakte na zijn dood verspreid. Wel zijn enkele beschrijvingen in manuscript bewaard gebleven. De tekst "Ego Io. Zaratinus Castellinius vidi et descripsi" (ik, Giovanni Zaratinus Castellini, heb [dit] gezien en beschreven) die Castellini bij dergelijke beschrijvingen plaatste is tot op de dag van vandaag een garantie voor echtheid van de betreffende inscriptie. Buiten Italië werd zijn naam bekend, omdat voor de Franse, Nederlandse en Duitse vertaling van Ripas Iconologia gebruik werd gemaakt van de heruitgave door Castellini.
# Giovanni Visconti d'Oleggio

Giovanni Visconti d'Oleggio (1315 - Fermo, 8 oktober 1366) was een militair bevelhebber, behorende tot de familie Visconti.

## Levensloop

Giovanni was een natuurlijke zoon van aartsbisschop Giovanni Visconti, verwekt voor de tijd dat deze de geestelijke staat aannam. Nog voor zijn vader de heer van Milaan werd, werd d'Oleggio aangesteld als commandant van de Milanese legers. Hij nam de naam Oleggio aan naar een kasteel, in de streek van Novara, waar hij de heer van was.
Hij bereikte enkele opmerkelijke successen, die hij dankte aan zijn grote populariteit bij zijn soldaten en aan de manier waarop hij zijn strategieën kon geheim houden.
In 1351 vertrouwde de aartsbisschop hem het bevelhebberschap over het leger dat Toscane moest veroveren en daarna gaf hij hem het bevelhebberschap over Bologna. In oktober 1354 overleed de aartsbisschop en de drie neven die hem opvolgden zochten al gauw hoe ze zich van de door hen gewantrouwde d'Oleggio konden ontdoen.
Ze stuurden een vervanger om Bologna te leiden, maar d'Oleggio liet zich niet doen. Hij maakte aan het volk en het leger wijs dat hij orders had gekregen om strenge maatregelen te nemen en hij dat weigerde. Op 17 april 1355 liet hij zich tot 'heer van Bologna' uitroepen. De heren van Milaan voerden drie jaar lang oorlog tegen hem, om in mei 1358 toe te geven en hem als onafhankelijk soeverein te aanvaarden.
Het duurde niet lang, want in oktober 1359 werd hij door de Visconti's opnieuw aangevallen. Het scheen dat hij de strijd zou verliezen, want zijn tirannieke houding had de bevolking van Bologna tegen hem gekeerd en de kant van de aanvallers doen verkiezen. D'Oleggio richtte zich toen tot kardinaal Gil Álvarez Carrillo de Albornoz, met wie hij afsprak dat hij Bologna aan de Pauselijke Staat schonk, tegen het markizaat Fermo, een afgelegen en vreedzaam domein behorende tot de Pauselijke Staat. Hij vertrok naar daar met alle rijkdommen die hij in Bologna had opgestapeld. Zes jaar later stierf hij zonder nazaten, zodat Fermo opnieuw eigendom werd van de Heilige Stoel. Ondertussen moesten de Bolognezen en de Pauselijke Staat maar zien hoe ze de zaken betreffende het eigendomsrecht over de stad met de Visconti's konden regelen.

## Literatuur

* Biographie universelle ancienne et moderne, Brussel, 1843-1847.
* P. MAINONI, Un bilancio di Giovanni Visconti, arcivescovo e signore di Milano, in "L’età dei Visconti", a cura di L. Chiappa Mauri, L. De Angelis Cappabianca, P. Mainoni, Milano, 1993, pp. 3-21.
* Pietro AZARIO. Cronaca della Lombardia e dei Visconti 1250-1362, Abiategrasso (MI), Litografica Abbiatense snc, 1997, pp.51-71.
* Guido LOPEZ, I signori di Milano: dai Visconti agli Sforza, Roma 2003 ISBN 978-88-541-1440-1
* Alberto CADILI, Giovanni Visconti arcivescovo di Milano (1342-1354) ("Studi di storia del cristianesimo e delle chiese cristiane", vol. X), Milano, Università degli Studi di Milano- Ed. Biblioteca francescana, 2007.