OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Een vliegtuigsmokkel met verrassingen

Een vliegtuigsmokkel met verrassingen is het 25e deel van de Bob Evers-boekenreeks van de schrijver Willy van der Heide.

## Verhaal

Hoofdpersonen van de serie zijn de Nederlandse jongens Arie Roos en Jan Prins en hun Amerikaanse vriend Bob Evers.
Een kunstschilder die naar Amerika emigreert heeft aan pa Roos een houten kampeerhuisje op de Veluwe verkocht. Pa Roos heeft, omdat hij het zelf met zijn vrachtbotenrederij druk genoeg heeft, zijn zoon Arie en diens vrienden Jan en Bob gevraagd dat huis eens te gaan bekijken. Als zij op weg naar dit huis op de Veluwe over een stil zandpad rijden, stuiten zij op twee mannen die met hun eigen auto zijn vastgeraakt in het zand. Zij worden overvallen en moeten hun eigen auto afstaan, waarna de twee mannen ermee vandoor gaan. Het blijkt dat deze daar niet voor niets aanwezig waren; zij blijken betrokken te zijn bij een smokkelcircuit, waarbij vanuit een vliegtuig Zwitserse horloges in een afgeworpen tonnetje Nederland worden binnengesmokkeld. De verdere loop van het avontuur brengt hen, op jacht naar de smokkelaars, naar het Brasemermeer, vervolgens naar hartje Amsterdam (waar Jan zich op een ingenieuze wijze bevrijdt uit een afgesloten kamer) en wederom de Veluwe, waar de smokkelaars uiteindelijk worden aangehouden.

## Drukgeschiedenis

De eerste druk werd in 1958 gepubliceerd door uitgeverij De Eekhoorn te Apeldoorn in een hardcoveruitgave, met stofomslag en illustraties van Rudy van Giffen. Tot en met 1959 verschenen nog drie drukken.
In 1969 werd het formaat gewijzigd. Het boek werd voortaan gepubliceerd als pocketboek (17,5 × 11,5 cm). De tekst van deze uitgave was in geringe mate aangepast door de auteur. De druknummering werd voortgezet en tot 1991 verschenen de volgende drukken:
* 1969 t/m 1981: 5e t/m 16e druk, omslag van Moriën
* 1984: 17e druk, omslag van Carol Voges
* 1991: 18e druk, omslag van Bert Zeijlstra
In de pocketeditie zijn geen illustraties opgenomen.
In 2002/2003 verscheen Een vliegtuigsmokkel met verrassingen als strip in 91 afleveringen in het Algemeen Dagblad, in een bewerking van Koen Wynkoop (scenario) en Hans van Oudenaarden (tekeningen). Het hoort bij de stripreeks Bob Evers.
# Een verstokt necrofiel

Een verstokt necrofiel. Brieven 1973-1979 is de in 2007 gepubliceerde briefwisseling tussen Kees Lekkerkerker en Hans Warren.

## Geschiedenis

De letterkundige onderzoeker Kees Lekkerkerker (1910-2006) en de dichter, criticus en dagboekschrijver Hans Warren (1921-2001) ontmoetten elkaar voor het eerst vlak na de Tweede Wereldoorlog. Lekkerkerker werkte toen vooral aan de uitgave van de Verzamelde werken van J. Slauerhoff (1898-1936) van wie hij na diens dood van de erven de scheepskist met handschriften had ontvangen, waaruit nog in 2010 konden worden gepubliceerd: Icarus. Vier nagelaten gedichten en Het potlood in de hand. Vijf gedichten uit de scheepskist van J. Slauerhoff.
Als redactiesecretaris van het tijdschrift De Gids had Lekkerkerker opnieuw contact met Warren. Een volgend contact werd gelegd in verband met het bibliografisch kaartsysteem van het Nederlands Letterkundig Museum waar hij aan meewerkte (voor de reeks Mededelingen van de documentatiedienst). De bibliografie van Warren werd samengesteld door Lekkerkerker en daarvoor verzocht de laatste (schriftelijk) de dichter in Kloetinge te bezoeken; en zo gebeurde, in 1973. Warren doet daarvan ook verslag in zijn bekende, gepubliceerde dagboeken. Na alle precieze opmetingen, en wat dies meer zij, voor deze bibliografie, ontstond een briefwisseling. Warren schreef daarover in zijn dagboek: "Kees Lekkerkerker behoort tot de grilligste en grappigste correspondenten die ik ken".
De briefwisseling erna betrof ook de bibliografie; in 1987 vond het laatste bezoek plaats van Lekkerkerker aan Kloetinge. In 1978 had Warren zijn latere levenspartner Mario Molegraaf ontmoet met wie hij daarna ging samenwonen. De correspondentie nam in de jaren daarna sterk af. Lekkerkerker en Warren ontmoetten elkaar nog wel op bijvoorbeeld recepties, zoals bij de uitreiking van de P.C. Hooft-prijs in 1993 aan Gerrit Komrij (1944-2012).

### Uitgave

In 2007 verscheen de briefwisseling tussen Lekkerkerker en Warren, bezorgd en ingeleid door Menno Voskuil; het betreft hier de eerst gepubliceerde brieven van Hans Warren. De titel van de uitgave is ontleend aan de benaming die Warren aan Lekkerkerker gaf: hij hield zich immers alleen met dode letterkundigen bezig. De uitgave werd handgedrukt door Jan Keijser van de Avalon Pers te Woubrugge. De oplage was 90 exemplaren: 75 arabisch genummerde exemplaren werden ingenaaid, 15 romeins genummerde exemplaren werden gedrukt op handgeschept Losin en gebonden in halfleer door Binderij Phoenix te Middelburg; van de luxe exemplaren werden er enkele op naam gedrukt.
* Kees Lekkerkerker en Hans Warren, Een verstokt necrofiel. Brieven 1973-1979. Woubrugge, 2007.

#### Noot

* ↑ Zie in de onderhavige uitgave: brief van Warren aan Lekkerkerker van 3 november 1977: "Wat ben jij een verstokt necrofiel zeg".
# Eiphosoma saranum

Eiphosoma saranum is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Gauld in 2000.
# Eiphosoma septentrionale

Eiphosoma septentrionale is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Brues in 1911.
# Eletica pubicollis

Eletica pubicollis is een keversoort uit de familie van oliekevers (Meloidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Kolbe.
# Eletica rugiceps

Eletica rugiceps is een keversoort uit de familie van oliekevers (Meloidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1880 door Ancey.
# Elaphropus subfumatus

Elaphropus subfumatus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Darlington.
# Elaphropus striatulus

Elaphropus striatulus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1925 door Andrewes.
# Electribius procerus

Electribius procerus is een keversoort uit de familie Artematopodidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1998 door Hornschemeyer.
# Efes Beverage Group

De Efes Beverage Group is een Turkse drankenproducent en -handel, opgericht in 1969 en eigendom van de Turkse multinational Anadolu Group. De belangrijkste activiteit van het bedrijf is de bierbrouwerij. Het voornaamste merk is Efes Pilsen, een Turks bier dat verder ook in Centraal- en Oost-Europa verkocht wordt. Daarnaast produceert het bedrijf een aantal andere biermerken die in binnen- en buitenland verkocht worden. Tevens is de Efes Beverage Group de grootste aandeelhouder van de Coca-Cola franchise in Turkije en produceert en distribueert als zodanig ook een aantal frisdrankmerken.
Tot 2011 was het bedrijf de hoofdsponsor van de basketbalclub Efes Pilsen SK. Sindsdien is het sponsorcontract overgenomen door het moederbedrijf.
In 2014 kwamen Efes & Duvel Moortgat overeen om Duvel te verkopen in Turkse top-horecazaken. Efes wilde daarmee niet per se de toeristen aanspreken, maar eerder de eigen bevolking. Het bier zal dan ook meer verkocht worden in steden als Istanbul en Izmir.
# Emilio Gabaglio

Emilio Gabaglio (Como, 1 juli 1937 – 7 oktober 2024) was een Italiaanse vakbondsbestuurder. Hij was voorzitter van de Associazioni Cristiane dei Lavoratori Italiani (ACLI) en algemeen secretaris van het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV).

## Levensloop

Hij werd geboren in de Italiaanse stad Como in 1937. Hij studeerde economie aan de Katholieke Universiteit van Milaan. Hij werkte een tijdlang als leerkracht secundair onderwijs en werd in 1964 actief lid van de vakbond.
Op 22 juni 1969 werd hij tot nationale voorzitter van ACLI verkozen, een functie die hij uitoefende tot 5 november 1972. Hij begon zijn mandaat in een moeilijke periode, kort na de breuk tussen de christelijke vakbond en het Italiaans kerkelijk instituut. In 1991 werd hij tijdens het 7de EVV-congres te Luxemburg verkozen tot algemeen secretaris. Hij oefende deze job uit tot 2003.
Na zijn EVV-carrière was hij tussen 2006 en '08 Italiaans afgevaardigde, en later voorzitter, van het EU Werkgelegenheidscomité.
Gabaglio overleed op 7 oktober 2024 op 87-jarige leeftijd.
* ↑ Fiche Emilio Gabaglio; Website Europese Metaalbond; 2010
* ↑ (it) È morto Emilio Gabaglio, è stato presidente del Forum Lavoro del Partito Democratico
Gerelateerde onderwerpen: Vakbond · Vakcentrale · Syndicalisme · Sociale zekerheid · Arbeid · Werkloosheid
# Acrolepia honorata

Acrolepia honorata is een vlinder uit de familie van de koolmotten (Plutellidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1921 door Meyrick.
# Tennistoernooi van Rome 2022

| Iga Świątek, winnares bij de vrouwen | Novak Đoković, winnaar bij de mannen |
Het tennistoernooi van Rome van 2022 werd van zondag 8 tot en met zondag 15 mei 2022 gespeeld op de gravelbanen van het Foro Italico in de Italiaanse hoofdstad Rome. De officiële naam van het toer­nooi was Internazionali BNL d'Italia.
Het toernooi van Rome trok 235.469 toeschouwers.
Het toernooi bestond uit twee delen:
* WTA-toernooi van Rome 2022, het toernooi voor de vrouwen
* ATP-toernooi van Rome 2022, het toernooi voor de mannen

## Toernooikalender

| Rome | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 | mei 2022 |
| Rome | zon 8 | maa 9 | din 10 | din 10 | woe 11 | woe 11 | don 12 | vrĳ 13 | zat 14 | zon 15 |
| vrouwenenkelspel | | 1e ronde | 1e ronde | 1e ronde | 2e ronde | 2e ronde | 3e ronde | kwartfinale | halve finale | finale |
| vrouwendubbelspel | | 1e ronde | 1e ronde | 1e ronde | 2e ronde | 2e ronde | 2e ronde | kwartfinale | halve finale | finale |
| mannenenkelspel | 1e ronde | 1e ronde | 1e ronde | 2e ronde | 2e ronde | 2e ronde | 3e ronde | kwartfinale | halve finale | finale |
| mannendubbelspel | | 1e ronde | 1e ronde | 1e ronde | 1e ronde | 2e ronde | 2e ronde | kwartfinale | halve finale | finale |
* ↑ (it) Alessandro Mastroluca, Binaghi, conferenza finale agli IBI: “Obiettivi raggiunti ma nel 2024 faremo meglio”. L'intervento completo. Internazionali BNL d'Italia (21 mei 2023). Geraadpleegd op 24 mei 2023.
* ↑ (en) Tommaso Mangiapane, Internazionali BNL d'Italia 2023: Record Numbers in terms of Spectators, income, and economic impact. Internazionali BNL d'Italia (21 mei 2023). Geraadpleegd op 24 mei 2023.
ATP-toernooi van Rome – WTA-toernooi van Rome 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Linda Jap Tjoen San

Linda Jap Tjoen San (1 september 1977) is een Nederlandse schaakster met een FIDE-rating van 2116 in 2016. Zij is sinds 2000 een internationaal meester bij de vrouwen (WIM).
Haar moeder is Nederlands, haar vader is Surinaams. In 1991 eindigde ze bij het Nederlandse kampioenschap voor meisjes tot 14 jaar op een gedeelde eerste plaats. In 1993 won ze in Nijmegen het Nederlandse kampioenschap voor meisjes tot 16 jaar. In 1995 won ze met het Nederlandse nationale team voor spelers tot 20 jaar de Faber Cup in Magdeburg. In het kader van Hoogovens Open 1997 in Wijk aan Zee won ze haar partij tegen David Bronstein, die echter op dat moment als schaker al enkele jaren geen toernooien meer gespeeld had.
In 1997 speelde ze mee in het jeugdkampioenschap tot 20 jaar. Bij het Nederlandse vrouwenkampioenschap in 1998 in Rheden werd ze derde. Ze speelde mee in het vijfde Soester schaakfestival in 1999. Bij het dameskampioenschap van Nederland te Rotterdam in 2002 eindigde ze als vijfde achter Sandra de Blecourt. In 2000 speelde Linda mee in de 34e Schaakolympiade in Istanboel, waar China eerste werd.
Met het Nederlandse vrouwenteam nam ze als reservespeelster deel aan de Schaakolympiades 1998 in Elista en 2000 in Istanboel. In maart 2005 won ze in Alphen aan den Rijn met 7 pt. uit 9 het Nederlandse vrouwenkampioenschap snelschaken; Mariska de Mie werd tweede met 6.5 punt terwijl Yvette Nagel met eveneens 6.5 punt derde werd. Het Nederlandse vrouwenkampioenschap blitzschaken won ze in 2005 en 2007.
Clubschaak speelde ze in Duitsland tijdens de jaren 1998-2000 voor Weiße Dame Borbeck in de 2e vrouwenbondscompetitie West. In Nederland speelt ze voor LSG (Leidsch Schaakgenootschap) uit Leiden, waarmee ze in seizoen 2010/11 uitkwam in de Meesterklasse, de hoogste Nederlandse speelklasse.
De FIDE beschouwt Linda Jap Tjoen San als momenteel 'inactief' omdat ze sinds de Nederlandse clubkampioenschappen van 2010/11 geen geregistreerde partij meer heeft gespeeld.
Linda Jap Tjoen San is getrouwd met de IM Edwin van Haastert. In 2008 wonnen zij het eerste NK schaakkoppels.
# Olios rubriventris

Olios rubriventris is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
Het dier behoort tot het geslacht Olios. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1881 door Tord Tamerlan Teodor Thorell.
# Narasimhanaickenpalayam

Narasimhanaickenpalayam is een panchayatdorp in het district Coimbatore van de Indiase staat Tamil Nadu.

## Demografie

Volgens de Indiase volkstelling van 2001 wonen er 11.005 mensen in Narasimhanaickenpalayam, waarvan 51% mannelijk en 49% vrouwelijk is. De plaats heeft een alfabetiseringsgraad van 78%.
* ↑ Volkstelling van India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional). Census Commission of India. Gearchiveerd op 16 juni 2004. Geraadpleegd op 20 februari 2013.
# Geranomyia ornatrix

Geranomyia ornatrix is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Afrotropisch gebied.
# Geranomyia obsolescens

Geranomyia obsolescens is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Afrotropisch gebied.
# Klaus Tafelmeier

Klaus-Dieter (Klaus) Tafelmeier (Singen, 12 april 1958) is een voormalige Duitse atleet, die gespecialiseerd was in het speerwerpen. Hij geniet sinds 1986 met name bekendheid door zijn wereldrecord en zijn Europese titel. Hij werd meervoudig nationaal kampioen speerwerpen en nam in totaal tweemaal deel aan de Olympische Spelen, maar won hierbij geen medailles.

## Biografie
### Jeugd

In zijn jeugd ging hij naar het Friedrich-Wöhler Gymnasium in Singen. In 1977 liet hij internationaal van zich spreken door het Europees jeugdkampioenschap in het Russische Donetsk te winnen met een beste poging van 84,14 m.

### Senioren

In 1984 maakte hij zijn olympische debuut in Los Angeles. Hij werd echter bij de kwalificatieronde al uitgeschakeld. Twee jaar later werd hij in Stuttgart Europees kampioen door namens West-Duitsland met 84,76 m de Oost-Duitser Detlef Michel (zilver; 81,90) en de Rus Viktor Yevsyukov (brons; 81,80) te verslaan. Twee jaar later mist hij op de Olympische Spelen van Seoel met 80,14 m en een vierde plek op een haar na het podium.
In 1990 werd hij nog elfde op het Europees kampioenschap en een jaar later werd hij voor het eerst en de enige maal in zijn sportcarrière Duits kampioen.
Tafelmeier was in zijn actieve tijd aangesloten bij Sportverein Bayer 04 Leverkusen. Later was hij op deze vereniging werkzaam.

## Titels

* Europees kampioen speerwerpen - 1986
* Duits kampioen speerwerpen - 1991
* West-Duits kampioen speerwerpen - 1982, 1983, 1984, 1985, 1987
* Europees jeugdkampioen speerwerpen - 1977

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| speerwerpen (oude speer) | 91,44 m | 23 mei 1983 | Kevelear |
| speerwerpen (nieuwe speer) | 86,64 m | 12 juli 1987 | Gelsenkirchen |

## Palmares
### Speerwerpen

* 1977: 1 EK jeugd - 84,14 m
* 1982: 13e EK - 70,40 m
* 1983: 3 Europacup - 84,20 m
* 1983: 8e WK - 80,42 m
* 1986: 1 EK - 84,76 m
* 1987: 2 Europacup - 83,30 m
* 1988: 4e OS - 80,14 m
* 1990: 11e EK - 77,24 m
# Klaus Simon

Klaus Simon (Bad Godesberg, 1949) is een Duitse beeldhouwer.

## Leven en werk

Simon bezocht in 1975 de Fachhochschule für Kunst und Design in Keulen en studeerde van 1976 tot 1982 aan de kunstacademie van Düsseldorf, waaraan hij van 1983 tot 1986 als docent beeldhouwkunst verbonden was. Hij werd in 1984 uitgenodigd voor deelname aan de Biënnale van Venetië en kreeg in hetzelfde jaar een beurs van het Kunstfonds Bonn. Hij kreeg in 1986 de Förderpreis Bildende Kunst der Stadt Düsseldorf en had in 1992 een overzichtstentoonstelling in het Lehmbruck-Museum in Duisburg.
Van 1991 tot 1995 was hij docent aan het Institut Nationale Supérieure des Arts et de l'Action Culturelle (INSAAC) in Abidjan (Ivoorkust). Simon nam deel aan beeldhouwersymposia in onder andere Ettlingen in 1988 (met Werner Pokorny, Timm Ulrichs en Hüseyin Altin), Weingarten 1992 in Weingarten, Natur zeichen - Zeichen in der Natur (1996) in Michelstadt-Steinbach, MenschenSpuren 2002 in het Neandertal en Heidenheim 2004 in Heidenheim an der Brenz.
De beeldhouwer, die vooral werkt met steen en hout, woont en werkt in Krefeld.

## Werken (selectie)

* Draußen ist in der Statdt (1986), Skulpturenpark Schloß Philippsruhe in Hanau
* Fünf Finger einer Hand, fünf Wände zum Pentagramm (1987), Stadtgarten in Essen
* Ulmensterben - altaar (1988), Kunststation St. Peter in Keulen
* Kopfholz (1989/90), collectie Lehmbruck-Museum in Duisburg
* Skulptur für einen Baum (1989/90), Beeldenpark van het Lehmbruck-Museum in Duisburg
* Im Gesteins - unter N.N. (2001), buitencollectie LVR-LandesMuseum Bonn in Bonn
* Belastung (2004), Bildhauersymposium Heidenheim
* Raum der Stille (2004) in het Oscar-Romero-Haus in Oldenburg
* Das 2. Schiff (2004), Skulptur im Kurpark in Wiesbaden
* CALX (2005) en CALX deel 2 (2006), Kunstweg MenschenSpuren in het Neandertal niet ver van Düsseldorf
* Schienendrehkreuz, Altar und Bänke, Raum der Sprachlosigkeit en Kreuz (2007), Kapelle - Gedenkstätte Esterwegen in Esterwegen
* Altar (2009), Heilig-Kreuz-Münster in Schwäbisch Gmünd
* Altar (2011), Namen-Jesu-Kirche in Bonn

## Literatuur

* Christoph Brockhaus: Klaus Simon - Skulpturen, Lehmbruck Museum in Duisburg (1993)

## Fotogalerij

* Fünf finger einer Hand, fünf Wände zum Pentagramm, Essen
* Skulptur für einen Baum, Duisburg
* Im Gesteins - unter N.N., Bonn
* Das 2. Schiff, Wiesbaden
* CALX, MenschenSpuren
* CALX - deel 2, MenschenSpuren
# Klaus Staeck

Klaus Staeck (Pulsnitz, bij Dresden, 28 februari 1938) is een Duits graficus. Hij staat bekend als een politiekbewust persoon en maakt satirische prenten. Daarnaast heeft hij een uitgeverij (edition Staeck), die kunst in serie uitgeeft van internationaal bekende kunstenaars zoals Joseph Beuys, Panamarenko, Dieter Roth, Nam June Paik, Wolf Vostell en vele anderen.
Staeck groeide op in de industriestad Bitterfeld. In 1956, direct na het behalen van zijn middelbareschooldiploma, verhuisde hij naar Heidelberg, waar hij rechten studeerde. Sinds de jaren zeventig is hij actief op het gebied van de politieke satire. Het leeuwendeel van zijn werk bestaat uit beeldmontages die hij typografisch van ironische commentaren voorziet. Zijn werk richt zich onder andere tegen de politieke praktijken van de CDU en de CSU.
Vaak lukte het hem met zijn satirische werk conservatieve politici te provoceren, waardoor het regelmatig tot juridische strijd kwam, waardoor zijn bekendheid alleen maar groeide. In de jaren 60 en 70 was zijn werk erg populair bij linksdenkenden; tegenwoordig maken velen dergelijke montages zelf op hun computer.
Klaus Staeck is lid van de SPD en ook van het bestuur van de Humanistische Union, die opkomt voor verschillende burgerrechten, bijvoorbeeld door te streven naar directe democratie en naar het afschaffen van de binnenlandse geheime dienst.
Op 29 april 2006 werd Staeck verkozen tot voorzitter van de Akademie der Künste in Berlijn. Hij is daarmee de opvolger van de Zwitserse schrijver Adolf Muschg. In hetzelfde jaar kwam Staeck in de media als tegenstander van een Arno Breker-tentoonstelling in Schwerin, terwijl hij terzelfder tijd een tentoonstelling organiseerde ter ere van Johannes Heesters, die zijn nalatenschap aan de Akademie geschonken had.

## Onderscheiding

* 1970 Zille-prijs voor politieke prenten ('sociaalkritische grafiek') in Berlijn

## Literatuur

Dieter Adelmann: Klaus Staeck, Die Kunst findet nicht im Saale statt. Politische Plakate, Rowohlt, 1976, ISBN 3-498-061143
# Klaus Stürmer

Klaus Stürmer (Glinde, 9 augustus 1935 – Zürich, 1 juni 1971) was een Duitse voetballer die in 1960 landskampioen werd met Hamburger SV en in 1963 en 1966 met FC Zürich.

## Loopbaan
### HSV en FC Zürich

Op een jeugdtoernooi in 1953 met de Duitse nationale ploeg leerde Stürmer Uwe Seeler kennen en werd goed bevriend met hem. Na een tussenstop bij Eimsbütteler TV belandde Stürmer bij Hamburger SV. In 1958 stond hij met HSV in de finale om de Duitse landstitel, maar verloor deze van Schalke 04. Twee jaar later was het wel raak tegen 1. FC Köln. In de daaropvolgende deelname aan de Europacup I schakelde HSV Young Boys Bern en Burnley FC uit om dan in de halve finale op FC Barcelona te stuiten.
Om financiële redenen verkaste Stürmer in oktober 1961 naar het Zwitserse FC Zürich. Zijn laatste wedstrijd voor HSV was op 17 september 1961 tegen stadsrivaal FC St. Pauli en Stürmer kon zelfs nog scoren. Tussen 1954 en 1961 had hij 158 wedstrijden voor HSV gespeeld en daarin 114 keer gescoord.
In 1963 en 1966 werd hij kampioen met Zürich en in 196 won hij zelfs de dubbel. In de Europacup I van 1963/64 schakelde hij met zijn ploegmaats Dundalk FC, Galatasaray en PSV Eindhoven uit en verloor in de halve finale van Real Madrid.
Van 1967 tot 1970 was Stürmer als speler-trainer actief bij FC Grenchen.

### Nationale ploeg

Reeds na zes wedstrijden in de Oberliga mocht de speler opdraven voor het nationale voetbalelftal in de interland in Hannover tegen Frankrijk. Het duurde echter tot 1961 voordat bondscoach Sepp Herberger hem een tweede maal liet opdraven voor de interland tegen Noord-Ierland.

## Dood

In 1970 werd bij Klaus Stürmer kanker vastgesteld, waaraan hij in 1971 overleed.
# Kimmswick

Kimmswick is een plaats (city) in de Amerikaanse staat Missouri, en valt bestuurlijk gezien onder Jefferson County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 94. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 92, een daling van 2 (-2,1%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 0,2 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 12 km rond Kimmswick.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Kimmswick op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Kimmo Thomas

Kimmo Thomas (Alphen aan den Rijn, 4 maart 1974) is een voormalig Nederlands waterpolospeler.
Kimmo Thomas nam als waterpoloër eenmaal deel aan de Olympische Spelen, in 2000. Hij eindigde met het Nederlands team op de elfde plaats. In de competitie speelde Thomas voor AZC uit Alphen aan den Rijn, hij veroverde hier meerdere landstitels.
Marco Booij · Bjørn Boom · Bobbie Brebde · Matthijs de Bruijn · Arie van de Bunt · Arno Havenga · Bas de Jong · Harry van der Meer · Gerben Silvis · Kimmo Thomas · Eelco Uri · Niels Zuidweg