OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Pascal Picotte

Pascal Picotte (Granby, 23 december 1969) is een Canadees voormalig motorcoureur.

## Carrière

Picotte begon zijn motorsportcarrière in 1988 in diverse Canadese kampioenschappen. Vanwege zijn goede resultaten kreeg hij in 1989 een wildcard om deel te nemen aan het Amerikaans kampioenschap Supersport. In 1990 kwam hij uit in het Amerikaans kampioenschap superbike op een Yamaha. Ook debuteerde hij dat jaar in het wereldkampioenschap superbike in de races op Mosport, waarin hij dertiende en twaalfde werd. Ook in 1991 reed hij in de WK superbike-races op Mosport. Dit weekend werd geboycot door de reguliere coureurs die het circuit niet veilig genoeg vonden, waardoor er enkel coureurs met een wildcard aan de start stonden. Picotte kwalificeerde zich als tweede voor deze races; hij won de eerste race, maar moest uitvallen in de tweede race.
In 1992 won Picotte de titel in het US Pro Twins-kampioenschap met acht overwinningen uit negen races. In 1993 schreef hij zich in voor de WK superbike-races op het Autódromo Hermanos Rodríguez, maar dit weekend werd een dag van tevoren afgelast. In 1995 keerde hij alsnog terug in deze klasse tijdens de races op Laguna Seca op een Kawasaki; hij eindigde hierin als vijftiende en tiende. In 1997 werd hij tweede in het Amerikaans kampioenschap Supersport met vier zeges. Ook nam hij wederom deel aan de WK superbike-races op Laguna Seca, ditmaal op een Suzuki. In de eerste race werd hij dertiende, maar in de tweede race kwam hij niet aan de finish.
In 1998 nam Picotte deel aan de Pikes Peak International Hill Climb, waarin hij vierde werd bij de motorfietsen. Tot 2007 kwam hij uit in verschillende Canadese en Amerikaanse kampioenschappen. Zijn beste kampioenschapsresultaat in het Amerikaans kampioenschap superbike was vierde in 2002, achter Nicky Hayden, Eric Bostrom en Miguel Duhamel. In 2003 en 2004 werd hij kampioen in zowel het Canadees kampioenschap superbike als het Canadees kampioenschap Supersport. Gedurende het seizoen 2007 stopte hij als coureur om zich te richten op zijn eigen team; hij reed dat jaar met Duhamel en Brett McCormick in de Daytona 200. In 2016 werd hij opgenomen in de Canadian Motorcycle Hall of Fame.

## Externe link

* (en) Pascal Picotte op de officiële website van het wereldkampioenschap Superbike en Supersport
* ↑ Pascal Picotte Statistics and Results | Motorsport Stats
# Parectropis pectinicornis

Parectropis pectinicornis is een vlinder uit de familie spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2005 door Krüger.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Passiena albipalpis

Passiena albipalpis is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de wolfspinnen (Lycosidae).
Het dier behoort tot het geslacht Passiena. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1959 door Carl Friedrich Roewer.
# Silverstreet

Silverstreet is een plaats (town) in de Amerikaanse staat South Carolina, en valt bestuurlijk gezien onder Newberry County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 216. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 225, een stijging van 9 (4,2%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 9,1 km², geheel bestaande uit land. Silverstreet ligt op ongeveer 157 m boven zeeniveau.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 28 km rond Silverstreet.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Silverstreet op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
* ↑ U.S. Board on Geographic Names. Topical Gazetteers Populated Places. Hoogtecijfers van National Elevation Dataset
# Sidorova (eiland)

Sidorova (Russisch: Сидорова) is een eiland in de Baai van Peter de Grote (Japanse Zee), aan de buitenrand van de Slavjanskibaai, op 41 kilometer ten zuidwesten van de stad Vladivostok en 9 kilometer ten noorden van de plaats Slavjanka. Bestuurlijk gezien vormt het onderdeel van het gemeentelijk district Chasanski van de Russische kraj Primorje. Het eiland is onbewoond, maar wordt in de zomer vaak bezocht door toeristen en dagjesmensen.

## Geografie

Het eiland is van noordwest naar zuidoost ongeveer 420 meter lang, meet op haar breedste punt ongeveer 190 meter en steekt tot 40,2 meter op uit de zee. De oevers zijn hoog en rotsachtig en zijn deels overgroeid met struikgewas. Het grootste deel van het eiland is bedekt met loofbos. Sidorova wordt omringd door rotsen die her en der onder en boven het water uitsteken en is via het Jankovskogo-rif onderzees verbonden met het vasteland. Door Straat Stenina wordt ze gescheiden van het eiland Gerasimova ten zuiden ervan..

## Geschiedenis

Het eiland werd voor het eerst beschreven in 1862 tijdens een expeditie onder leiding van marineofficier Vasili Babkin op het korvet Kalevala en werd vernoemd naar stuurman Ivan Sidorov. In 1886 werd het eiland gedetailleerd beschreven tijdens een expeditie onder leiding van marineofficier Aleksej Stenin.
* ↑ (ru) Навигационное описание залива Петра Великого
* ↑ (ru) Хасанский район. Остров Сидорова.
# Sidorukun

Sidorukun kan verwijzen naar:

## Plaats in Indonesië

* Sidorukun (Pangkatan), een plaats in het bestuurlijke gebied Labuhan Batu in de provincie Noord-Sumatra
* Sidorukun (Gresik), een plaats in het bestuurlijke gebied Gresik in de provincie Oost-Java
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sidorukun en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Payenborg

Payenborg is een stadskasteel in de Nederlandse stad Utrecht.
Dit grote stenen weerbare huis is in de 14e eeuw aan de Oudegracht 320 gebouwd voor de familie (de) Paye of Payo. Het samengestelde huis is destijds op een 95 meter diep perceel gebouwd langs de gracht. Het heeft een bijzondere opzet ten opzichte van andere stadskastelen omdat de nok van het hoofdgebouw evenwijdig aan de straat/gracht ligt in plaats van in de diepte. Bij het oorspronkelijke hoofdgebouw behoort ook aangrenzend een smal woonhuis dat vooral in de koude maanden beter bruikbaar was voor permanente bewoning. Een of meer aangrenzende achterhuizen zijn iets later toegevoegd aan het hoofdgebouw.
Hoogstwaarschijnlijk werd rond 1555 het pand gesplitst. Na de splitsing bestonden tot in de 18e eeuw Groot Payenborg en Klein Payenborg (zijhuis) als aparte huizen. Groot Payenborg fungeerde in die periode als pronkhuis waarin welgestelden vertoefden, in Klein Payenborg vonden menigmaal handwerklieden onderdak. In de 18e eeuw kwam Payenborg weer in bezit van één eigenaar en is onder meer de huidige voorgevel van het hoofdgebouw aangebracht. Brouwerij De Aker of Het Keteltje was vervolgens een tijdlang in Payenborg gevestigd.
Het grootste deel van de 20e eeuw was de Utrechtse universiteit de eigenaar en in die periode werd Payenborg grootschalig gewijzigd. Van 1909 tot 1929 was de faculteit Tandheelkunde in Groot en Klein Payenborg gevestigd. In de ruime achtertuin, die doorliep tot het koetshuis op de Lange Nieuwstraat, was in 1909 een groot onderwijsgebouw neergezet. Nadat Tandheelkunde vanwege plaatsgebrek naar de Jutfaseweg verhuisd was, zat vervolgens van 1929 to 1979 het Geologisch Instituut in Groot en Klein Payenborg. Na vertrek van de geologen in 1979 naar De Uithof werd Payenborg nog jaren tijdelijk gebruikt. De panden zijn in de jaren 1990 particulier verkocht, los van het achterterrein met het onderwijsgebouw, daar kwam in de jaren 1990 de Payenhof.
Vandaag de dag fungeert Payenborg als woonhuis/kantoorpand met een opslagfunctie. Klein Payenborg heeft een poortje dat in vroegere tijden naar de Payenborchsteeg leidde.
Vanaf 1954 gaf de Utrechts Geologen Vereniging het naar het huis Payenborg vernoemde tijdschrift Payenborchiana uit.
# Payerland

Payerland is een gebied in Nationaal park Noordoost-Groenland in het oosten van Groenland.
De gebied is vernoemd naar de Oostenrijks-Hongaarse poolonderzoeker Julius von Payer.

## Geografie

Het gebied wordt in het noordoosten en oosten begrensd door het Tyrolerfjord en in het verlengde daarvan gelegen Pasterzegletsjer, in het zuidoosten door het Copelandfjord, in het zuiden door de Godthåbgolf en in het westen door de Wordiegletsjer.
Aan de overzijde van het water of ijs ligt in het noordoosten A.P. Olsenland, in het zuidoosten Clavering Ø, in het zuiden Hudsonland en in het zuidwesten Stenoland.

### Gletsjers

Het gebied heeft meerdere gletsjers. Naast de Wordiegletsjer en de Pasterzegletsjer is dat onder andere ook de Grantagletsjer.
* Place names of northern East Greenland: Payer Land
# Silvanoprus distinguendus

Silvanoprus distinguendus is een keversoort uit de familie spitshalskevers (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1996 gepubliceerd door Tapan Sen Gupta & Pal.
# Silvanoprus nepalensis

Silvanoprus nepalensis is een keversoort uit de familie spitshalskevers (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1996 gepubliceerd door Tapan Sen Gupta & Pal.
# Silvanoprus longicollis

Silvanoprus longicollis is een keversoort uit de familie spitshalskevers (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1876 gepubliceerd door Edmund Reitter.
# Silvanoprus orientalis

Silvanoprus orientalis is een keversoort uit de familie spitshalskevers (Silvanidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1883 gepubliceerd door Antoine Henri Grouvelle.
# Parker's Cove (Newfoundland en Labrador)

Parker's Cove is een gemeente (town) in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De gemeente ligt in het oosten van het schiereiland Burin aan de zuidkust van het eiland Newfoundland.

## Geschiedenis

In 1966 werd het dorp een gemeente met de status van local government community (LGC). In 1980 werden LGC's op basis van The Municipalities Act als bestuursvorm afgeschaft. De gemeente werd daarop automatisch een community om een aantal jaren later uiteindelijk een town te worden.

## Demografie

Demografisch gezien is Parker's Cove, net zoals de meeste kleine dorpen op Newfoundland, aan het krimpen. Tussen 1991 en 2021 daalde de bevolkingsomvang van 441 naar 233. Dat komt neer op een daling van 208 inwoners (-47,2%) in dertig jaar tijd.
| Jaar | Aantal inwoners | Verschil |
| 1991 | 441 | – |
| 1996 | 427 | -3,2% |
| 2001 | 366 | -14,3% |
| 2006 | 308 | -15,8% |
| 2011 | 301 | -2,3% |
| 2016 | 248 | -17,6% |
| 2021 | 233 | -6,0% |
# Pediacus ommatodon

Pediacus ommatodon is een keversoort uit de familie platte schorskevers (Cucujidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 2004 gepubliceerd door Oldfield Thomas.
# Pediacus mexicanus

Pediacus mexicanus is een keversoort uit de familie platte schorskevers (Cucujidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1899 gepubliceerd door David Sharp.
# Sint-Augustinusbasiliek (Annaba)

De Sint-Augustinusbasiliek (Frans: Basilique Saint-Augustin) is een basiliek en prokathedraal in de Algerijnse stad Annaba, het vroegere Hippo Regius. De basiliek is gewijd aan Sint-Augustinus van Hippo, die van 396 tot zijn dood in 430 bisschop van Hippo was.

## Geschiedenis

De bouw van de basiliek begon in 1881. Op 29 maart 1900 was de kerk voltooid en werd ze ingewijd door de aartsbisschop van Algiers Frédéric-Henri Oury en de bisschop van Constantine, Jules-Étienne Gazaniol. De kerk werd op 24 april 1914 door paus Pius X tot basilica minor verheven. De basiliek werd van 2010 tot 2013 gerestaureerd en op 19 oktober 2013 opnieuw gewijd.

## De basiliek

De basiliek is gebouwd in moors-byzantijnse stijl. De voorzijde wordt gevormd door een dubbeltorenfront. Het interieur is ingericht met carrara-marmer. In de basiliek bevindt zich een liggend beeld van Augustinus met daarin een ellepijp als relikwie.
* ↑ Basilique Saint-Augustin, gcatholic.org
* ↑ (fr) Inauguration de la basilique d’Hippone à Annaba (Algérie), la Croix, 19 oktober 2013
* ↑ (fr) Algérie : découvrez la "nouvelle" basilique Saint-Augustin , le Figaro, 18 oktober 2013
# Sint-Audomaruskerk (Zegerskappel)

De Sint-Audomaruskerk of Sint-Omaarskerk (Frans: Église Saint-Omer) is de parochiekerk van de gemeente Zegerskappel in het Franse Noorderdepartement.

## Geschiedenis

De geschiedenis van deze kerk gaat terug tot de 12e eeuw. Het betrof een romaanse kerk met een schip, geflankeerd door twee smalle zijbeuken, een transept en een vierkante vieringtoren, vervaardigd uit kalksteen. Onder de regering van keizer Karel V werd een deel van de romaanse zuidbeuk gesloopt en vervangen door een grotere zuidbeuk. Aanvankelijk wilde men de kerk uitbreiden tot een driebeukige hallenkerk, maar de kerk werd in 1585 door de Calvinisten in brand gestoken en verwoest. Van 1614-1633 werd de kerk gerestaureerd, waarbij de twee voorgevels voorzien werden van in- en uitgezwenkte gevels. Deze bakstenen gevels werden ook voorzien van metselaarstekens.

## Gebouw

Het betreft een tweebeukige hallenkerk uit de eerste helft van de 17e eeuw, met een 12e eeuwse romaanse vieringtoren en een transept. Het koor ligt in het verlengde van het oorspronkelijke schip van de kerk.

## Interieur

De kerk bezit een orgel van 1770-1780 met in het midden een beeld van Sint-Cecilia, vergezeld van diverse musicerende engelen. De glas-in-loodramen werden vervaardigd door Louis Koch (1903-1905). Er zijn twee 18e-eeuwse biechtstoelen; diverse 18e-eeuwse heiligenbeelden; een 17e-eeuws schilderij, voorstellende de kruisafneming; een 18e-eeuws schilderij voorstellende de onthoofding van Johannes de Doper; een schilderij van 1787 voorstellende De verdrijving van de geldwisselaars uit de Tempel; een 16e of 17e-eeuws doopvont en diverse andere kunstschatten.
* (fr) Mérimée
* (fr) Gemeente Zegerskappel
# Sint-Augustinusbasiliek

Sint-Augustinusbasiliek kan verwijzen naar:
* Sint-Augustinusbasiliek, basiliek in Annaba, Algerije
* Sint-Augustinusbasiliek, basiliek in Milaan, Italië
* Sint-Augustinusbasiliek, basiliek in Rome, Italië
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sint-Augustinusbasiliek en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sint-Bavokerk (Harmelen)

De Sint-Bavokerk is een rooms-katholieke parochiekerk in Harmelen. De kerk is gewijd aan de heilige Bavo van Gent. Het kerkgebouw aan de Ambachtsherenlaan werd ingewijd in 1917 door mgr. Van de Wetering. Het verving een ouder kerkgebouw aan de dorpsstraat. Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken samen met acht omliggenden deel uit van de Parochie van de Heilige Drie-eenheid.

## Voorgeschiedenis

Tot de reformatie was de dorpskerk katholiek. Toen deze protestants werd, kerkten de katholieken uit Harmelen in de kapel van kasteel Den Ham bij Vleuten. Openlijke beoefening van het katholicisme was officieel verboden, maar de kasteelheer van Den Ham kon enige bescherming bieden. In de Franse tijd kwam er meer godsdienstvrijheid en in 1795 kon de eerste katholieke kerk gebouwd worden, aan de dorpsstraat. Deze werd al spoedig te klein en werd in 1839 vervangen door een grotere kerk op dezelfde plek.

## Bouw van de huidige kerk

Aan het begin van de twintigste eeuw was het bestaande kerkje bouwvallig geworden. Er werd niet besloten tot restauratie, maar tot nieuwbouw. In 1914 werd Jan Stuyt aangesteld als architect. En hoewel zijn plannen eigenlijk te prestigieus waren - de bisschop vond Stuyts ontwerp te groot voor een dorp als Harmelen - vonden ze toch doorgang. Op 19 juli 1916 werd de eerste steen gelegd door pastoor Van der Waarden. Op 8 mei 1917 werd de kerk ingewijd door mgr. Van de Wetering.

## Interieur

Het orgel is nog afkomstig uit het kerkje aan de Dorpsstraat. Al het smeedwerk was van de hand van Jan Eloy Brom. Tot in de jaren vijftig werd het interieur steeds verder verfraaid. Na het Tweede Vaticaans Concilie veranderde de ideeën over liturgie en daarmee de inrichting van de kerkruimte. Toen in 1966 de vervanging van het dak noodzakelijk was, werd direct het interieur verbouwd en versoberd.

## Externe link

* Website van de geloofsgemeenschap
# Silvașu de Sus

Silvașu de Sus is een dorp in de regio Transsylvanië, in het Roemeense district Hunedoara. Het ligt 13 km ten noordwesten van Hațeg. De Prislopkerk in Silvașu de Sus is een historisch en architectonisch monument en is gebouwd door de legendarische Nicodim, in de 14e eeuw, of door prinses Zamfira, de dochter van prins Moise (in 1564).
In Silvașu de Sus staat een oude Roemeense school en een bishopate.

## Literatuur

* Hunedoara county. (tourist itineraries), [z.j.]
# Silveira Martins

Silveira Martins is een gemeente in de Braziliaanse deelstaat Rio Grande do Sul. De gemeente telt 2.537 inwoners (schatting 2009).
# Silveira jordani

Silveira jordani is een insect uit de familie van de Psychopsidae, die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Silveira jordani is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Kimmins in 1939.
# Paus Johannes XI

Johannes XI (Rome, ca. 910 - aldaar, december 935) was paus van 931 tot 935. Johannes was de zoon van Marozia en Alberik I van Spoleto, prins en sterke man van Rome, maar volgens sommigen was paus Sergius III zijn vader. Marozia was de dochter van de pausmaker Theophylactus.
Johannes stond privileges toe aan het klooster van Cluny en aan de kloosters van de hervormingsbeweging van Cluny.
Johannes stond als paus sterk onder de invloed van zijn moeder Marozia, die later hertrouwde met haar zwager, koning Hugo van Arles. De halfbroer van de paus, Alberik II, zette daarop zijn moeder gevangen. De paus moest aanvaarden alleen nog macht te hebben in geestelijke zaken, maar onder invloed van Alberik II moest hij het pallium afstaan aan Theophylactus, de patriarch van Constantinopel, en aan Artold, de aartsbisschop van Reims (933).
Cursief: tegenpaus
# Paul Schotsmans

Paul Schotsmans (Bekkevoort, 8 juni 1950) is een Belgisch priester, bio-ethicus en hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven.

## Levensloop

Paul Schotsmans volgde Grieks-Latijnse humaniora aan het Sint-Jan Berchmanscollege in Diest. Vervolgens behaalde hij het diploma van licentiaat in de pedagogische wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven in 1976 en promoveerde hij tot doctor in de godgeleerdheid (1982).
In 1978 werd hij tot priester gewijd in het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Hij was vervolgens tot 1980 medepastoor in Willebroek. Hij was van 1981 tot 1995 directielid, van 1995 tot 2005 geestelijk directeur en van 2005 tot 2016 president van het Heilige Geestcollege in Leuven, een KU Leuven-residentie voor jongensstudenten. In 2016 werd hij door priester Marc Steen opgevolgd.
In 1980 werd hij benoemd tot voltijds tijdelijk assistent van de afdeling Moraaltheologie van de faculteit Godgeleerdheid. In 1984 werd hij benoemd tot docent medische ethiek aan de faculteit Geneeskunde. In 1995 werd hij bevorderd tot gewoon hoogleraar. Hij was mede-initiatiefnemer van de Master of Bioethics, die sinds 2006 door de Europese Commissie wordt erkend als Erasmus Mundus Master in Bioethics (samen met de Universiteit van Padua en de Radboud Universiteit in Nijmegen).
In 1986 werd hij samen met Herman Nys directeur van het Centrum voor Biomedische Ethiek en Recht aan de Faculteit Geneeskunde. In 1996 werd hij departementsvoorzitter van Maatschappelijke Gezondheidszorg. In 2005 werd hij vicedecaan van de faculteit Geneeskunde en lid van het groepsbestuur Biomedische Wetenschappen, wat hij bleef tot 2011.
Sinds 1996 is hij lid van het Belgisch Raadgevend Comité voor Bio-ethiek. Hij werd lid van het bureau en dus een van de vier ondervoorzitters voor de derde (2005-2009) en de vierde mandaatperiode (2010-2014).
Hij was achtereenvolgens schatbewaarder, secretaris-generaal en president van de European Association of Centers of Medical Ethics (EACME). Van 2000 tot 2005 was hij lid van de raad van bestuur van de International Association of Bioethics (IAB). Van 2001 tot 2010 was hij voorzitter van het Ethics Committee van Eurotransplant. Hij was ook lid van de Belgische Transplantatieraad.
Hij is tevens auteur van meerdere boeken.

## Externe link

* Paul Schotsmans - Centrum voor Biomedische Ethiek en Recht
* ↑ Marc Steen is nieuwe president Leuvense Heilige Geestcollege, Kerknet, 27 juni 2016.
* Gemeinsame Normdatei: 1032932953
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 2691 2930
* Library of Congress Control Number: n88053091
* Système universitaire de documentation: 122003209
* Virtual International Authority File: 43383201
* WorldCat (via VIAF): 43383201
# Patella

Patella is een Latijns woord dat komvormig of schaalvormig betekent. Het kan verwijzen naar:
* een medische term voor de knieschijf
* Patella (weekdier), de naam van een geslacht van weekdieren met een schaalvormige schelp.
* Latijns woord voor braadpan
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Patella en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Patekoan

Patekoan oftewel Patekoan-school, Petekoan, de Chinese school Tiong Hoa Hwee Koan (THHK) of het Kota-kamp, was een in Batavia gelegen krijgsgevangenenkamp tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië.
De Patekoan-school lag in het noorden van Batavia in de Chinese wijk Glodok aan de Patekoan nr. 31. Deze straat lag in de buurt van een afgetakte spoorlijn. De school is in de periode van april 1942 tot oktober 1942 in gebruik geweest als werkkamp voor krijgsgevangenen en ook nog voor een veertigtal burgers. Het kamp huisvestte Britten, Australiërs, Nederlandse inheemse KNIL-militairen en Brits-Indiërs. Deze laatste groep was afkomstig uit Sarawak en Malakka. De groep burgers betrof de opvarenden van een onbekend getorpedeerd schip uit Frans Indochina.
De werkzaamheden die door de geïnterneerden werden verricht bestonden uit onder meer opruimwerkzaamheden en wegwerkzaamheden in de wijk zelf. De meeste krijgsgevangenen in West-Java werden van september 1942 tot september 1944 via de haven van Batavia per schip naar werkkampen buiten Java vervoerd. Deze transporten gingen naar Birma, Thailand, Japan, Sumatra en Singapore. Eind januari 1943 is dit kamp ook ontruimd en is het overgrote deel van de krijgsgevangenen verscheept naar onder meer Birma.