OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Kanton Charenton-du-Cher

Charenton-du-Cher is een voormalig kanton van het Franse departement Cher. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Saint-Amand-Montrond. Het werd opgeheven bij decreet van 21 februari 2014 met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Charenton-du-Cher omvatte de volgende gemeenten:
* Arpheuilles
* Bannegon
* Bessais-le-Fromental
* Charenton-du-Cher (hoofdplaats)
* Coust
* Le Pondy
* Saint-Pierre-les-Étieux
* Thaumiers
* Vernais
# Kanton Charenton-le-Pont

Kanton Charenton-le-Pont is een kanton van het Franse departement Val-de-Marne. Kanton Charenton-le-Pont maakt deel uit van het arrondissement Créteil en telt 64.506 inwoners in 2017.

## Gemeenten

Het kanton Charenton-le-Pont omvatte tot 2014 de volgende gemeenten:
* Charenton-le-Pont (hoofdplaats)
* Saint-Maurice
Bij de herindeling van de kantons door het decreet van 17 februari 2014, met uitwerking in maart 2015, werden de volgende gemeenten aan het kanton toegevoegd:
* Joinville-le-Pont
* Nogent-sur-Marne (westelijk deel)
# Kanton Charleville-La Houillère

Charleville-La Houillère is een voormalig kanton van het Franse departement Ardennes. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Charleville-Mézières. Begin 2015 werden de kantons van Charleville-Mézières opgeheven en werd de gemeente, samen met een aantal omliggende gemeenten, opnieuw ingedeeld in de kantons Charleville-Mézières-1, -2, -3 en 4.

## Gemeenten

Het kanton Charleville-La Houillère omvatte de volgende gemeenten:
* Charleville-Mézières (deels, hoofdplaats)
* Damouzy
* Houldizy
# Kegelprojectie

Een kegelprojectie is in de cartografie een ('echte', d.i. meetkundige, of 'onechte') projectie die verkregen wordt door het oppervlak van een bol af te beelden op een kegel, en deze af te wikkelen, zodat een sector van een cirkelring, of bij een onbegrensde kaart, een sector van het vlak (al of niet met uitsparing van een binnencirkelsector) ontstaat, waarbij de twee radiale randen op elkaar aansluiten.
Bij de kegelprojectie is er een centraal punt op het oppervlak van de bol (bij een 'echte' projectie het punt onder de top van de kegel). Bij de beschrijving hieronder wordt ervan uitgegaan dat het gaat om de Aarde en dit punt de noordpool is, maar mutatis mutandis geldt alles ook voor een andere bol en/of ander centraal punt.
Meridianen worden afgebeeld als rechte lijnstukken (of bij een onbegrensde kaart halfrechten) waarvan het verlengde door het middelpunt van de cirkelring gaat. Een gebied van een lengtegraad breed wordt afgebeeld op een sector die evenredig kleiner is dan een graad, 1/360 van de hele sector waar de kaart uit bestaat. Parallellen worden afgebeeld als concentrische cirkelbogen. De noordpool wordt afgebeeld als de binnencirkelboog.
Een bijzonder geval is dat de binnencirkelboog één punt is en de kaart dus de vorm heeft van een cirkelsector.
De azimutale projectie kan gezien worden als daar weer een bijzonder geval van, waarbij de kaart een hele cirkelschijf is (of bij een onbegrensde kaart het hele vlak).
De cilinderprojectie kan worden beschouwd als een limietgeval van de kegelprojectie, waarbij het middelpunt van de cirkelbogen naar oneindig gaat, en de sectorhoek die de kaart beslaat naar nul.
De keuze van de sectorhoek geeft een extra vrijheidsgraad, die bijvoorbeeld bij de oppervlaktegetrouwe kegelprojectie de keuze van twee parallellen met hoekgetrouwheid mogelijk maakt (in plaats van één, zoals bij de oppervlaktegetrouwe cilinderprojectie).

## Geschiedenis

Gedurende zijn leven tussen het jaar 100 en- 178 ontwikkelde Claudius Ptolemaeus twee kegelprojecties als meer oppervlaktegetrouw antwoord op de kaarten met rechthoekig graadnet van Marinus van Tyrus. Ptolemaeus' eerste projectie is een orthografische kegelprojectie met twee afstandsware parallellen: de evenaar en de parallel van Thule. Zijn tweede projectie heeft 5 afstandsware parallellen, de meridianen zijn daar krommen.
# Monocerina diaphana

Monocerina diaphana is een borstelworm uit de familie Syllidae. Het lichaam van de worm bestaat uit een kop, een cilindrisch, gesegmenteerd lichaam en een staartstukje. De kop bestaat uit een prostomium (gedeelte voor de mondopening) en een peristomium (gedeelte rond de mond) en draagt gepaarde aanhangsels (palpen, antennen en cirri).
Monocerina diaphana werd in 1861 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Costa.
# Kasteel van Sombeke

Het Kasteel van Sombeke is een kasteel in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Waasmunster behorende plaats Sombeke, gelegen aan Kasteelstraat 18-22.

## Geschiedenis

Vermoedelijk was het op deze plaats dat de heren van Sombeke zetelden. De vroegst bekende heren werden vermeld in 1448, maar er zijn aanwijzingen voor een hogere ouderdom en wel tot eind 12e eeuw.
In 1696 werd de heerlijkheid gekocht door Jacobus Laureyns en in de loop van het tijdvak 1696-1716 liet hij een nieuw kasteel bouwen, omdat het oude kasteel sterk vervallen was. In 1727 kwam de heerlijkheid aan Anton François Joseph de Castro y Toledo. In de eerste helft van de 19e eeuw kwam het domein aan de Beelen van Puyvelde. In de 18e eeuw was er sprake van een opperhof en een neerhof, omringd door een dubbele omgrachting.

## Gebouw

Men betreedt het kasteel via een poortgebouw, waarbij zich ook een koetshuis en stallingen bevinden. Via een bakstenen boogbrug komt men op het omgrachte kasteeleiland. Het kasteel heeft in wezen een rechthoekige plattegrond met een symmetrische voorgevel waarin zich centraal een lage vierkante toren bevindt die een weinig vooruitsteekt. Aan de achterzijde vindt men twee trapgevels. Het interieur heeft weinig van de oorspronkelijke inrichting bewaard.

## Domein

De tuin werd begin jaren '90 van de 20e eeuw aangelegd door Jacques Wirtz.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Kasteel van Sourches

Het Kasteel van Sourches (Frans: Château de Sourches) is een kasteel in de Franse gemeente Saint-Symphorien.
Met de bouw werd begonnen in 1763 naar plannen van architect Gabriel de Lestrade, die een leerling was van koninklijk architect Jacques-Ange Gabriel. Bouwheer was markies Lodewijk II van Montsoreau. De bouw duurde tien jaar en werd opgevolgd door architect Jean-François Pradrel. Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog werd een deel van de schilderijen van het Louvre verborgen in de kelders van het kasteel.
Het huidige kasteel heeft zijn voorplein behouden en is omringd door een droge slotgracht. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1947.
# Keg Johnson

Keg Johnson, geboren als Frederic Homer Johnson (Dallas, 19 november 1908 – Chicago, 8 november 1967), was een Amerikaanse jazztrombonist.

## Biografie

Keg Johnson, broer van Budd Johnson, kreeg onderricht van Booker T. Washingtons dochter en begon in 1927 met het trombonespel. Zijn eerste verbintenissen had hij bij plaatselijke bands, voordat hij in talrijke orkesten en bands meewerkte, o.a. bij George E. Lee (1929), Grant Moore (1930), Eddie Mallory (1931), Cassino Simpson (1932), Louis Armstrong (1933), Fletcher Henderson (1934) en Benny Carter (1933). De eerste langere baan oefende hij uit bij Cab Calloway, met wie hij ongeveer vijftien jaar (1934 bis 1948) samenwerkte. Omstreeks 1945 werkte hij met Ike Quebec en in 1949 met Gene Ammons.
In 1950, na twee jaar bij Lucky Millinder, ging hij naar Los Angeles, waar hij o.a. speelde met Wardell Gray. In 1960 werkte hij mee aan Budd Johnsons album Let's Swing en in hetzelfde jaar aan Gil Evans Out of the Cool. Vanaf 1961 tot aan zijn dood speelde Johnson met Ray Charles.
Johnson telt tot de allrounders op zijn instrument, wiens spel kan worden gehoord op publicaties van verschillende collectieven.

## Overlijden

Keg Johnson overleed in november 1967 op bijna 59-jarige leeftijd.
* ↑ (en) Keg Johnson. Discogs. Gearchiveerd op 24 november 2021. Geraadpleegd op 24-11-2021.
* ↑ (en) Keg Johnson. Musician Biographies (9 augustus 2021). Gearchiveerd op 24 november 2021. Geraadpleegd op 24-11-2021.
* ↑ (en) Keg Johnson: One of the Greatest Jazz Trombonist of His Time. Black Then (25 juli 2018). Geraadpleegd op 24-11-2021.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Keg Johnson op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Bibliothèque nationale de France: cb13935455b (data)
* Gemeinsame Normdatei: 1116037734
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5505 0815
* Library of Congress Control Number: no2009015408
* MusicBrainz: 16ad3a72-8d72-40a1-a66a-7f488d061f51
* SNAC: w6qc0q52
* Virtual International Authority File: 19869834
* WorldCat (via VIAF): 19869834
# Kanton Le Puy-en-Velay-Ouest

Le Puy-en-Velay-Ouest is een voormalig kanton van het Franse departement Haute-Loire. Het kanton maakte deel uit van het arrondissement Le Puy-en-Velay. Het werd opgeheven door het decreet van 17 februari 2014, met uitwerking op 22 maart 2015.

## Gemeenten

Het kanton Le Puy-en-Velay-Ouest omvatte de volgende gemeenten:
* Ceyssac
* Espaly-Saint-Marcel
* Le Puy-en-Velay (deels, hoofdplaats)
# Kenny Lake

Kenny Lake is een plaats (census-designated place) in de Amerikaanse staat Alaska, en valt bestuurlijk gezien onder Valdez-Cordova Census Area.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 410.

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 505,6 km², waarvan 505,0 km² land en 0,6 km² water.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 48 km rond Kenny Lake.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Kenny-Lake op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
# Kasteel van Forêt

Het Kasteel van Forêt is een kasteel aan de Rue Forêt-Village in de Belgische plaats Forêt, in de gemeente Trooz.
Het oorspronkelijke kasteel, in rococostijl, brandde in september 1944 af. De Duitse bezetters wilden hiermee wraak nemen op een aantal Belgische verzetsstrijders die zich in de omgeving schuilhielden. Hierbij werden 57 verzetsstrijders door de zwaarbewapende overmacht vermoord en werd het kasteel in brand geschoten.
Na de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel herbouwd. Het bestaat nu uit een hoofdgebouw met, oostelijk daarvan een bijna geheel omsloten rechthoekige binnenplaats met een opening naar het hoofdgebouw toe en een toegangspoort aan de noordzijde.
Het complex is gelegen in een park dat in westelijke richting een zichtas heeft.
# Karel M. De Lille

Karel Maarten Lodewijk De Lille (Maldegem, 6 juni 1932 - Ieper, 27 februari 2002) was een Belgisch leraar, volkskundige en historicus.

## Levensloop

De Lille was een kleinzoon van Victor De Lille (1863-1940), de bekende uitgever van t Getrouw Maldegem, schrijver, polemist en politicus, getrouwd met de dichteres Octavie De Zutter (1867-1940). Hij was een zoon van Eugeen De Lille (Maldegem, 1901 - Türkheim, 1992), die arts was en tijdens de Tweede Wereldoorlog in de collaboratie stapte, ter dood werd veroordeeld, naar Zwitserland vluchtte en op hoge ouderdom stierf in Beieren. Zijn moeder was Irène Lagae (1903-1945). Karel was zelf getrouwd met Anna De Bleecker.
Na studies aan het Klein Seminarie Roeselare, behaalde Karel het diploma van regent. Hij werd leraar aan het college van Menen en vervolgens aan het Vrij Technisch Instituut van Ieper. Hij bleef actief in het onderwijs tot in 1989.
Karel De Lille wijdde zijn eerste boek in 1963 aan Alfons Van Hee, die in 1881 de West-Vlaamse volksalmanak 't Manneke uit de Mane oprichtte. Die almanak, waarvan de publicatie door de oorlogsomstandigheden was stilgevallen, werd onder impuls van De Lille vanaf 1963 weer gepubliceerd. Tot in 1975 was hij er de hoofdredacteur van. In 1973 publiceerde hij ook De Legende van ’t Manneke uit de Mane in Vlaanderen.
In 1965 was Karel De Lille medestichter en van 1975 tot aan zijn dood voorzitter van de heemkundige kring 't Iepers Kwartier. Als redacteur van Iepers Kwartier, het driemaandelijks tijdschrift van de vereniging, schreef hij tientallen artikels over familiegeschiedenis, volkskunde en heemkunde.

## Publicaties

* Alfons Van Hee, 1963.
* Jan Francies De Zutter, 1963.
* De Legende van ’t Manneke van de Mane in Vlaanderen, 1973.
* De Familie Rodenbach en Ieper
* De "Vaarnissen" van de meisjes Ferryn, speelvriendinnetjes van Albrecht Rodenbach, 1982.

## Literatuur

* Raf SEYS, Karel M. De Lille, in: Lexicon van West-Vlaamse schrijvers, Deel I, Torhout, 1984.
* Bruno DE WEVER, Eugeen De Lille, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998.
* Karel M. DE LILLE & Bruno DE WEVER, Victor De Lille, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998.
* Pieter-Jan VERSTRAETE, Karel M. De Lille, VWS-cahiers, nr. 206, 2001.
# Karel Maria van Bourbon-Sicilië

Karel Maria Franciscus van Assisi Pasquale Ferdinand Antonius van Padua Franciscus van Paola Alfonso Andrea Avelino Tancredi van Bourbon-Sicilië (Gries, 10 november 1870 - Sevilla, 11 november 1949) was een prins van Beide Siciliën.
Hij was de tweede zoon van Alfons van Bourbon-Sicilië en diens vrouw Maria Antonia en een kleinzoon van koning Ferdinand II der Beide Siciliën. Hij was door het huwelijk van zijn dochter de grootvader van de Spaanse koning Juan Carlos I.
In 1894 werd Karel Maria's vader hoofd van het huis der Beide Siciliën. In verband met zijn huwelijk met zijn eerste vrouw, in 1901, deed Karel Maria in 1900, ten overstaan van zijn vader en zijn broer, afstand voor hem en al zijn nakomelingen van zijn rechten op de troon van Beide Siciliën; in verband met opvolgingsrechten op de Spaanse troon werd hij genaturaliseerd tot Spanjaard en werd hij infant van Spanje. Door zijn huwelijk werd hij, als echtgenoot van zijn vrouw, prins van Asturië.
Toen zijn oudere broer, Ferdinand in 1960 overleed, zonder mannelijke nazaten, claimde Karel Maria's oudste zoon de rechten op de troon. Deze werden betwist door zijn oom Reinier, een jongere broer van Karel Maria, die vond dat met het afzien van de rechten door de vader, ook de zoon uitgesloten zou zijn van erfopvolging. Het dispuut is nog steeds niet opgelost. Hoewel de meeste Europese vorstenhuizen de nazaten van Reinier erkennen als wettelijke opvolgers, geldt voor het Spaanse koningshuis dat de nazaten van Karel Maria erkend worden.
Karel de Bourbon maakte een militaire carrière door, vocht in Cuba en Marokko en werd kapitein-generaal van Andalusië en Catalonië. Hij vertrok in 1931 in ballingschap maar keerde in 1936 weer in Spanje terug. Na zijn overlijden werd hij met nationale eer begraven.

## Huwelijk en kinderen

Op 14 februari 1901 trad hij in het huwelijk met Maria de las Mercedes van Spanje, een dochter van koning Alfons XII van Spanje en diens vrouw koningin Maria Christina van Oostenrijk. Het paar kreeg drie kinderen:
* Alfons Maria (1901-1964), huwde in 1936 met Alice Maria van Bourbon-Parma
* Ferdinand (1903-1905)
* Isabella (1904-1985)
Na de geboorte van Isabella overleed zijn vrouw in het kraambed. Karel Maria hertrouwde in 1907 met Louise van Orléans, een dochter van Phillipe van Orléans en Marie Isabelle van Orléans. Zij kregen vier kinderen:
* Karel (1908-1936), omgekomen in de Spaanse Burgeroorlog
* Maria de los Dolores (1909-1996)
* Maria de las Mercedes (1910-2000), de moeder van koning Juan Carlos I
* Maria de la Esperanza (1914-2005)
# Karel Maria Raymond van Arenberg

Karel Leopold Maria Raymond van Arenberg (Edingen, 1 april 1721 – aldaar, 17 augustus 1778) was een Zuid-Nederlands veldmaarschalk in het Oostenrijkse leger, en hertog van het Duitse staatje Arenberg.

## Biografie

Karel Maria Raymond was de zoon van Leopold Filips van Arenberg en donna Maria Francesca Pignatelli.
Vanaf 1740 was hij adjunct-grootbaljuw van Henegouwen met recht van opvolging. In de Oostenrijkse Successieoorlog diende hij aanvankelijk in zijn vaders regiment, maar werd spoedig kolonel van een eigen regiment. Niet veel later is hij als generaal-majoor belast met de verdediging van Maastricht (1748).
In 1754 volgde hij zijn vader op als hertog van Arenberg, hertog van Aarschot, heer van Edingen, en grootbaljuw van Henegouwen.
In de Zevenjarige Oorlog nam hij deel aan de slag bij Praag (1757) en de gevechten daarna. Hij speelde een beslissende rol in het behalen van de overwinning in de slag bij Hochkirch (1758), als bevelhebber van de rechtervleugel van het Oostenrijkse leger dat Frederik de Grote versloeg. Hij kreeg hiervoor het grootkruis in de Orde van Maria Theresia.
Karel werd zwaargewond in de slag bij Torgau (1760), wat een einde maakte aan zijn actieve dienst. Maria Theresia benoemde hem nog tot veldmaarschalk in 1766.
Hij stierf thuis in Edingen aan de pokken.

## Huwelijk en kinderen

Karel Maria Raymond trouwde in 1730 met Louise Margaretha van der Mark, enige dochter en erfgename van Lodewijk Engelbert van der Mark, baron van Lummen. Zij kregen als kinderen:
* Françoise (1749-1751)
* Lodewijk Engelbert (1750-1820)
* Marie-Françoise (1751- ), trouwde in 1781 met Joseph Nicolas, graaf Windisch-Graetz
* Marie-Flore (1752-1832), trouwde in 1771 met Wolfgang-Willem d'Ursel
* August Maria Raymond (1753 - 1833)
* Karel Jozef (°1755)
* Lodewijk Maria (1757-1795)
* Marie-Louise (1764- ), in 1781 getrouwd met graaf Lodewijk Starhemberg, zoon van Georg Adam von Starhemberg
* Biographie Nationale, vol.1
* Félix Victor Goethals, Dictionnaire généalogique et héraldique
* Bibliothèque nationale de France: cb14452462k (data)
* Gemeinsame Normdatei: 116320095
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5533 2142
* Library of Congress Control Number: nb2003015995
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: jn20030430004
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 239487761
* Virtual International Authority File: 10594309
* WorldCat (via VIAF): 10594309
# Keratoisis paucispinosa

Keratoisis paucispinosa is een zachte koraalsoort uit de familie Isididae. De koraalsoort komt uit het geslacht Keratoisis. Keratoisis paucispinosa werd in 1889 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Wright & Studer.
# Keratoisis hikurangiensis

Keratoisis hikurangiensis is een zachte koraalsoort uit de familie Isididae. De koraalsoort komt uit het geslacht Keratoisis. Keratoisis hikurangiensis werd in 1976 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Grant.
# Kerkhof van Lavannes

Het Kerkhof van Lavannes is een begraafplaats in de Franse gemeente Lavannes (departement Marne) en ligt in het dorpscentrum rond de Église Saint-Lambert.
Het terrein met de kerk en het kerkhof ligt hoger dan het straatniveau. De toegang bestaat uit een tweedelig metalen traliehek en een twaalftal treden. Het kerkhof wordt omsloten door een ruwe stenen muur. In de zuidoostelijke hoek bevindt zich aan de buitenkant van de muur een monument voor de gesneuvelde gemeentenaren uit de Eerste Wereldoorlog.

## Britse oorlogsgraven

Bij de noordelijke muur van het kerkhof ligt een perk met 10 Britse gesneuvelde militairen van de Royal Air Force uit de Tweede Wereldoorlog.
Op 9 maart 1943 werd een Britse Avro Lancaster bommenwerper van het 207 Sqdn door een Duits jachtvliegtuig neergeschoten. Vier bemanningsleden kwamen om, een werd krijgsgevangen genomen en twee konden ontsnappen.
Op 10 maart 1943 werd een Britse Avro Lancaster bommenwerper van het 103 Sqdn door een Duits jachtvliegtuig neergeschoten. Zes bemanningsleden kwamen om. Navigator John M. Curnor overleefde de crash en werd krijgsgevangen genomen.
* Op ruim 800 m ten westen van Lavannes staat een gedenkteken voor deze bemanning.
De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan er geregistreerd onder Lavannes Churchyard.
* ↑ (en) Informatie over deze bemanning op de website van rafcommands.com. Gearchiveerd op 16 augustus 2023.
* ↑ (en) Informatie over deze crash op de website van rafcommands.com. Gearchiveerd op 6 november 2020.
* ↑ (en) Informatie over deze bemanning en gedenkteken op de website van northlincsweb.net. Gearchiveerd op 8 november 2020.
* ↑ (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC
# Kerkhof van Kooigem

Het Kerkhof van Kooigem is een gemeentelijke begraafplaats, gelegen rond de Sint-Laurentiuskerk in het centrum van Kooigem.

## Britse oorlogsgraven

Op het kerkhof bevindt zich aan de zuidoostelijke zijde van de kerk een perk met 17 geïdentificeerde Britse gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Na de wapenstilstand werden twee slachtoffers vanuit het gehucht Meuleken hier bijgezet en 8 andere afkomstig uit een kleine begraafplaats dicht bij het kerkhof. Alle doden zijn gevallen tijdens het geallieerde eindoffensief van oktober en november 1918. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en staan bij de CWGC geregistreerd onder Kooigem Churchyard.

### Onderscheiden militairen

* J. Scott en W. McCormick, soldaten bij het Royal Irish Regiment ontvingen de Military Medal (MM).
* Kooigem Churchyard op de website van de CWGC.
# Kerkhof van Klaarmares

Het Kerkhof van Klaarmares is een gemeentelijke begraafplaats in de gemeente Klaarmares (Clairmarais) in het Franse departement Pas-de-Calais. Het kerkhof bevindt zich in het dorpscentrum, naast de Église Saint-Bernard.

## Britse oorlogsgraven

Op het kerkhof bevinden zich twee Britse oorlogsgraven uit de Tweede Wereldoorlog. Slechts een van beide graven is geïdentificeerd. De graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. In de CWGC-registers is de begraafplaats opgenomen als Clairmarais Churchyard.
* The War Graves Photographic Project (coördinaten)
* Clairmarais Churchyard op website CWGC
# Kateretes dalmatinus

Kateretes dalmatinus is een keversoort uit de familie bastaardglanskevers (Kateretidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1844 gepubliceerd door Sturm.
# Katuena

Katuena, ook wel Katwena, is een inheems volk in Brazilië en Suriname.

## Brazilië

Het woongebied van de Katuena's in Brazilië is het stroomgebied van de Trombetas, met in de nabijheid het inheemse volk Cikyana. In Brazilië wonen aan het begin van de 21e eeuw rond de vijfhonderd Katuena's. Hun taal, het Katuena-Tunayana, wordt door nog weinig mensen gesproken. Het is een dialect van het Waiwai, een subtaal uit de Caribische talen.

## Suriname

In Suriname wonen de Katuena in het dorp Kwamalasamoetoe, tegen de Braziliaanse grens aan. Net als de Tunayana woonden zij net over de grens in Brazilië en hadden tot de jaren zestig van de 20e eeuw vrijwel geen contact met westerlingen. Tussen 1966 en 1967 kwam hier verandering in. Missionarissen hadden toen een missie onder Trio's in Alalapadoe, eveneens in Zuid-Suriname. Van hieruit zochten Trio's contact met de Katuena's om ze over te halen naar de missie van Alalapadoe te komen. Een groot deel van hen gaf hier gevolg aan en woonde sindsdien tussen de Trio's. Ook verhuisden ze in 1976-77 mee naar Kwamalasamoetoe, dat toen nieuw gesticht werd. Toen zij daar eenmaal woonden, kwamen ook andere familieleden uit Brazilië over naar Kwamalasamoetoe. Begin 21e eeuw wonen in het dorp 800 tot 900 Trio's en circa 150 Katuena's en Tunayana's. Rond 2002 vertrok een deel van de Katuena's en Tunayana's en vestigden zich in het verlaten dorp A'yarama in Brazilië.

### Literatuur

* Beto Ricardo en Fany Ricardo ed. (2011) Povos Indígenas no Brasil: 2006-2010, Instituto Socioambiental, São Paulo, 763 paginas, ISBN 9788585994853

### Referenties

* 1 2 Povos Indégenas Brasil, Waiwai, geraadpleegd op 24 juli 2020. Gearchiveerd op 24 juli 2020.
* ↑ People Groups, of Brazili, geraadpleegd op 24 juli 2020. Gearchiveerd op 24 juli 2020.
* ↑ Laetitia Smoll, Ideophones in Katuena (Tunayana): a Cariban language of the Amazon basin, 2015, ISBN 978-3659695209
* 1 2 Bukubooks, Tunayana (Katwena), in op na 2006, geraadpleegd op 24 juli 2020. Gearchiveerd op 8 augustus 2020.
* ↑ Narcis, Oral Traditions: Deer, circa 2006, geraadpleegd op 24 juli 2020
Arowakken (Lokono) · Karaïben (Kari’na) · Trio · Wayana
Akuriyo · Aparai · Katuena · Mawayana · Saloema · Sikiiyana · Tunayana · Waiwai · Warau