OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Blangerval-Blangermont

Blangerval-Blangermont is een gemeente in het Franse departement Pas-de-Calais (regio Hauts-de-France). De gemeente telt 95 inwoners (2009) en maakt deel uit van het arrondissement Arras.

## Geschiedenis

Een oude vermelding van Blangerval gaat terug tot de 14de eeuw als Blaisel-au-Val.
Op het eind van het ancien régime werd Blangerval een gemeente.
De oude kerk van Blangerval uit 1875 werd vernield tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1960 werd een nieuwe kerk opgetrokken.
In 1972 werd de kleine buurgemeente Blangermont aangehecht bij Blangerval in een zogenaamde "fusion association". De gemeentenaam werd daarbij gewijzigd in Blangerval-Blangermont. In 1988 werd de fusie omgevormd tot een volwaardige fusie ("fusion simple").

## Geografie

De oppervlakte van Blangerval-Blangermont bedraagt 4,6 km², de bevolkingsdichtheid is dus 20,7 inwoners per km². Naast Blangerval ligt in het noordwesten van de gemeente de kern Blangermont. Beide kernen liggen zo'n kilometer uiteen langs de Rue Principale. Blangerval ligt in een klein dal, op een hoogte van zo'n 80 à 90 meter, terwijl Blangermont op een plateautje ligt, op een hoogte van 120 à 130 meter.
De onderstaande kaart toont de ligging van Blangerval-Blangermont met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Bezienswaardigheden

* De Église Saint-Pierre-aux-Liens, waarvan de klok uit 1790 werd geklasseerd als monument historique in 1943

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Bisdom Viviers

Het bisdom Viviers (Latijn: Dioecesis Vivariensis) is een rooms-katholiek bisdom in Frankrijk met als bisschopszetel Viviers. Het werd opgericht in het Romeinse keizerrijk na het Edict van Milaan in de 4e eeuw en bestaat sindsdien onafgebroken uitgezonderd een korte onderbreking aan het begin van de 19e eeuw.
Het grondgebied van het bisdom vandaag is deze van het departement Ardèche. De bisschopszetel is de Sint-Vincentiuskathedraal in Viviers.

## Geschiedenis

De heilige Andeolus, die op uitnodiging van bisschop Ireneüs van Lyon vanuit Smyrna in Klein-Azië naar Gallië kwam, wordt gezien als de missionaris die Vivarais in de Rhônevallei kerstende. Het bisdom ontstond in de 4e eeuw in Alba Helviorum (Alba-la-Romaine), de toenmalige hoofdstad van de Gallo-Romeinse stam van de Helvii. De eerste bisschop zou Janvier geweest zijn. Rond 475 verhuisde de hoofdstad van de Helvii naar Viviers en daarmee ook de bisschopszetel. Het grondgebied van het bisdom was kleiner dan het huidige grondgebied en kwam overeen met de historische provincie Vivarais.
In 1119 werd begonnen met de bouw van de huidige kathedraal. Van het einde van de 16e eeuw tot 1742 zetelden de bisschoppen van Viviers feitelijk in Bourg-Saint-Andéol en lieten daar ook een bisschoppenpaleis bouwen.
Met het concordaat van 1801 werd het bisdom Viviers afgeschaft en gevoegd bij het bisdom Mende. Het werd weer opgericht op 6 oktober 1822 door de pauselijk bul Paternae caritatis.
* Sint-Vincentiuskathedraal in Viviers
* Bisschoppelijk paleis van Viviers
* Paleis van de bisschoppen in Bourg-Saint-Andéol

## Enkele bisschoppen

* Janvier, 4e eeuw
* Bernoin, ca. 850-873
* Léger, 12e eeuw

### Lijst van bisschoppen vanaf heroprichting

* André Molin (1823-1825)
* Abbon-Pierre-François Bonnel de la Brageresse (1825-1841)
* Joseph Hippolyte Guibert, O.M.I. (1842-1857)
* Louis Delcusy (1857-1876)
* Joseph-Michel-Frédéric Bonnet (1876-1923)
* Etienne-Joseph Hurault (1923-1930)
* Pierre-Marie Durieux (1931-1937)
* Alfred Couderc (1937-1965)
* Jean Hermil (1965-1992)
* Jean Marie Louis Bonfils, S.M.A. (1992-1998)
* François Blondel (1999-2015)
* Jean-Louis Balsa (2015-2023)
* Hervé Giraud (2024-)
# Bisdom Viterbo

Het bisdom Viterbo (Latijn: Dioecesis Viterbiensis; Italiaans: Diocesi di Viterbo) is een in Italië gelegen rooms-katholiek bisdom met zetel in de stad Viterbo in de gelijknamige provincie. Het bisdom staat als immediatum onder rechtstreeks gezag van de Heilige Stoel.

## Geschiedenis

Het bisdom werd opgericht in de 6e eeuw en stond als immediatum onder rechtstreeks gezag van de Heilige Stoel. In de 12e eeuw werd Viterbo samengevoegd met het aartsbisdom Tuscanella. Aan het bisdom Viterbo en Tuscania werd op 2 mei 1936 door paus Pius XI met de apostolische constitutie Ad maius christiani de territoriale abdij San Martino al Monte Cimino toegevoegd.
Op 27 maart 1986 werden door paus Johannes Paulus II met de apostolische constitutie Qui non sine de bisdommen Acquapendente, Bagnoregio en Montefiascone aan Viterbo en Tuscania toegevoegd. Het bisdom Viterbo, Acquapendente, Bagnoregio, Montefiascone, Tuscania en San Martino al Monte Cimino werd op 19 februari 1991 hernoemd tot bisdom Viterbo.
* Kathedraal van Viterbo, zetel van het bisdom
* San Giacomokathedraal in Tuscania
* Abdij van San Martino al Cimino
* Dom van Montefiascone
* Kerk van Bagnoregio
* San Sepolcrobasiliek in Acquapendente
# Bisdom Palmeira dos Índios

Het bisdom Palmeira dos Índios (Latijn: Dioecesis Palmiriensis Indorum) is een rooms-katholiek bisdom met als zetel Palmeira dos Índios, in Brazilië. Het bisdom is suffragaan aan het aartsbisdom Maceió.

## Geschiedenis

Het bisdom werd opgericht op 10 februari 1962, uit delen van het bisdom Penedo en het aartsbisdom Maceió.

## Parochies

Het bisdom had in 2021 een oppervlakte van 10.858 km$^2$ en telde 630.785 inwoners waarvan 94,3% rooms-katholiek was.

## Bisschoppen

* Otàvio Barbosa Aguiar (4 juli 1962 - 29 maart 1978)
* Epaminondas José de Araújo (5 juni 1978 - 28 november 1984)
* Fernando Iório Rodrigues (1 maart 1985 - 12 juli 2006)
* Dulcênio Fontes de Matos (12 juli 2006 - 11 oktober 2017)
** Genival Saraiva de França (apostolisch administrator: 26 oktober 2018 - 10 maart 2019)
* Manoel de Oliveira Soares Filho (19 december 2018 - heden)
* Diocese of Palmeira dos Índios. catholic hierarchy (2023). Geraadpleegd op 10 november 2023.
Maceió (aartsbisdom) · Palmeira dos Índios · Penedo
# Bloedzuiger

Bloedzuiger kan verwijzen naar:
* Bloedzuigers (wormachtige)
* Bloedzuiger (hagedis)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Bloedzuiger en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Blaasvaren

De blaasvaren (Cystopteris fragilis) is een varensoort uit de familie Cystopteridaceae. De plant is in België en Nederland zeldzaam. Deze plant is wettelijk beschermd door de Wet Natuurbescherming. De soort komt vooral voor op kalkrijke bodem in loofbossen en op rotswanden. De blaasvaren dankt zijn naam aan de blaasvormige dekvliesjes waarmee de onrijpe sporenhoopjes bedekt zijn.

## Kenmerken

De bladen overwinteren niet. Ze staan in een bundel bij elkaar en zijn maximaal 40 cm lang. De steel is korter dan de bladschijf. De bladsteel is groen tot lichtbruin, dun en breekbaar. Het blad is lichtgroen, langgerekt driehoekig tot ovaal en drievoudig gedeeld. De deelblaadjes zijn fijn en kort. De onderste deelblaadjes zijn meestal iets korter dan de daarboven gelegen deelblaadjes.
De sporendoosjes liggen in losse ronde tot ovale hoopjes langs de nerven aan de onderzijde van het blad. De sporen zijn rijp van juni tot september. Jonge sporenhoopjes worden afgedekt door lichtgekleurde, blaasvormige dekvliesjes.

## Ecologie

De blaasvaren komt voor op matig voedselrijke, kalkarme tot kalkrijke bodem. De soort is meestal te vinden op vochtige rotswanden, holle wegen en bemoste boomstammen in de schaduw, dikwijls onder druppelend water of in de buurt van watervallen. De plant verdraagt geen droogte. In bewoonde en stedelijke gebieden groeit de varen soms op oude vochtige muren, kaden en waterputten.

### Plantengemeenschap

Blaasvaren is een kensoort voor de muurvaren-klasse (Asplenietea).

## Verspreiding

De blaasvaren komt over de hele wereld voor in gematigde tot warme streken.
In België is de soort vrij zeldzaam in het Maasgebied. In Vlaanderen en Nederland is de plant zeer zeldzaam.

## Verwante en gelijkende soorten

De blaasvaren heeft in België en Nederland geen directe verwanten binnen hetzelfde geslacht.
De blaasvaren kan verward worden met de zwartsteel (Asplenium adiantum-nigrum). Deze soort heeft ongeveer dezelfde vorm, komt in dezelfde biotopen voor en heeft bijna hetzelfde verspreidingsgebied. De zwartsteel heeft echter bredere, driehoekige bladen met langwerpige tot streepvormige sporenhoopjes en een glanzende, zwarte of donkerbruine steel.

## Bedreigingen en bescherming

In Vlaanderen staat de blaasvaren op de Vlaamse Rode Lijst (planten) als zeldzaam tot zeer zeldzaam.
In Nederland staat de soort op de Nederlandse Rode Lijst (planten) als zeer zeldzaam en sterk in aantal afgenomen. tevens staat de soort op tabel 2 (Overige soorten) van de Flora- en faunawet.
* Blaasvaren, rotswand, Lesse (België)

## Externe link

* Blaasvaren (Cystopteris fragilis) op SoortenBank.nl (gearchiveerd) (gebaseerd op de Heukels$^{23}$, dit is de voorlaatste uitgave)
C. alpina · C. bulbifera · C. dickieana · C. douglasii · C. filix-fragilis · C. fragilis (Blaasvaren) · C. guizhouensis · C. kansuana · C. laurentiana · C. membranifolia · C. modesta · C. montana · C. moupinensis · C. pellucida · C. protrusa · C. reevesiana · C. sandwicensis · C. sudetica · C. tasmanica · C. tennesseensis · C. tenuifolia · C. tenuis · C. ulei · C. utahensis · C. viridula
# Blaasvormen

Blaasvormen is een vormgeeftechniek voor het maken van thermoplasten met een holle vorm (bijvoorbeeld flessen).

## Proces

Het blaasvormproces bestaat uit drie fasen.
* Fase A. In de deze fase wordt er een thermoplast geëxtrudeerd in een zogenaamde voorvorm (5). Dit kan een buis of een holle druppel zijn.
* Fase B. In de tweede fase wordt met behulp van gas (7), meestal perslucht, de nog weke thermoplast tegen een vorm (6) gedrukt. Na het afkoelen van de thermoplast is de vorm bevroren en kan uit de vorm worden geworpen.
* Fase C. Op de afknelvlakken van de mal (6) ontstaan vliezen. Deze vliezen worden in deze fase verwijderd. Het kan ook zijn dat bij het uitwerpen van het product (8) het gereedschap (6) zo ontworpen is dat bij het uitwerpen gelijktijdig de vliezen worden afgeschoven (afsnijden).

## Soorten blaasvormen

Er zijn drie soorten blaasvormen:
* Extrusie blaasvormen. Het kenmerk van dit blaasvormproces is dat een doorlopende holle prevorm aan beide zijden wordt afgeklemd. Bij een geblazen fles als voorbeeld is aan de onderzijde dan ook een afknelnaad zichtbaar.
* Injectie blaasvormen of ook wel spuitgietblazen. Anders dan bij het extrusie blaasvormen wordt bij het injectie blaasvormen gebruikgemaakt van een vorm met een gesloten einde (een soort reageerbuis).
* Rek blaasvormen (of Blaasgieten). Bij dit type blaasvormproces wordt de prevorm vooraf eerst mechanisch opgerekt waardoor de materiaaleigenschappen aanzienlijk verbeteren. Hierdoor kan de wanddikte, bij gelijkblijvende sterkte, dunner zijn.

## Voordelen

Het voordeel van het blaasvormen zijn de korte cyclustijden en de mogelijkheid van een goede detaillering (schroefdraad). Het blaasvormen is een proces dat zeer geschikt is voor de massafabricage.

## Nadelen

Het nadeel van het blaasproces is dat het gereedschap vrij kostbaar is. Daarom wordt dit proces hoofdzakelijk bij de massafabricage (grote aantallen) toegepast.

## Toegepaste materialen

In principe kunnen alle thermoplasten met deze techniek worden verwerkt. Veel toegepast wordt pet voor frisdrankflessen.

## Toepassingen

Het spuitgietblazen wordt toegepast bij de massafabricage van flessen en potjes. Bijvoorbeeld flessen voor frisdrank, spijsolie en jampotjes.
# Blaasvormig langdraadwatje

Het blaasvormig langdraadwatje (Hemitrichia vesiculosa) is een slijmzwam uit de familie Trichiidae. Het leeft saprotroof op dood loofhout.

## Kenmerken

De sporocarpen zijn zittend en staan dicht bij elkaar in groepen. De kleur is oranje. De vorm is bolvormig tot bijna kussenvormig. Ze zijn 0,5 tot 1 mm in diameter en 0,5 mm hoog. Het peridium is geel, glad, vliezig en bevat donkere vlekken.
De capillitia zijn buisvormig, bekleed met 2-3 (4) spiralen, vertakken weinig en hebben een stompe vrij uiteinde. De sporen zijn licht geel in doorvallend licht, bekleed met een fijnmazig net van stekeltjes en banden en meten 10-11 micrometer in diameter. De buitenzijde komt over als een zoom van 1 micrometer.

## Verspreiding

In Nederland komt het blaasvormig langdraadwatje uiterst zeldzaam voor.
* ↑ (en) Index Fungorum
* 1 2 Nederlandse Myxomyceten, 2e Aanvulling (Nannenga-Bremekamp 1983), blz 480
* ↑ NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
# Black Knight (Sir Percy)

Sir Percy van Scandia (niet verwarren met de legendarische Graalridder: Sir Percival of Parzival) is een personage dat bedacht werd door Stan Lee, in samenwerking met Joe Maneely, in 1955 voor Marvel Comics. Hij is een middeleeuwse ridder aan het hof van Koning Arthur. Hij is de legendarische voorvader van de 2de en de 3de Black Knight (volgens andere versies waren er nog twee andere (middeleeuwse) nakomelingen van Sir Percy die de identiteit van de Zwarte Ridder reeds eerder overnamen: Sir Raston en Eobar Garrington): Nathan Garrett en Dane Whitman. Hij was de eerste Black Knight.

## Personageschets
### Oorspronkelijke versie

In de originele versie is Sir Percy een luitspelende flierefluiter, die de reputatie heeft een lafaard te zijn. Verkleed als De Zwarte Ridder strijdt hij voor Koning Arthur en de Ronde Tafel. Na zijn dood verblijft zijn geest als slapend in zijn magische zwaard: The Ebony Blade. Totdat hij zijn nakomeling Dane Whitman uitkiest als zijn rechtmatige (moderne) opvolger.

### Vernieuwde versie

In deze versie heeft Percy (hier is hij eerder minnezanger dan ridder) een tweelingbroer: Richard een dappere paladijn. Deze laatste wordt door Merlijn, de Tovenaar uitgekozen om The Ebony Blade te zoeken. Samen met zijn broer Percy gaat Richard op zoek naar dit zwaard. Het is echter Percy die het zwaard als eerste vindt en uit zijn schede trekt. Door persoonsverwisseling wordt Percy aanzien voor zijn broer en in de rug aangevallen door Mordred. Om de illusie van zijn eigen dood in stand te houden, besluit Richard om naast de rol van The Black Knight, de identiteit van zijn vermoorde broer aan te nemen.
* Sir Percy of Scandia op marvel.com (Engels)
* Sir Percy of Scandia op marvel.wikia.com (Engels)
* Sir Percy of Scandia op comicvine.com (Engels)
# Black Knight (Dane Whitman)

Dane Whitman (in sommige versies Donald) Whitman is een personage dat bedacht werd door Roy Thomas voor Marvel Comics. Hij is de derde en tevens huidige Black Knight. Hij is een afstammeling van Sir Percy en de neef van Nathan Garrett. Hij maakt(e) deel uit van het superheldenteam: De Avengers.

## Personageschets

Dane Whitman werd door zijn oom Nathan Garrett ontboden, toen deze op sterven lag na zijn gevecht met Iron Man. Deze laatste gebood hem om al zijn fouten goed te maken en zijn uitvindingen te gebruiken in dienst van het goede en niet het kwade. Gekleed in een aangepaste uitrusting van zijn overleden oom en gezeten op het genetisch gemanipuleerde en gevleugelde paard Aragorn (genoemd naar het personage uit In de ban van de Ring) besloot Dane contact te zoeken met de Avengers. Toen deze laatsten hem zagen werd hij per vergissing aanzien voor zijn oom. Dane kon niets anders doen dan vluchten en besloot om terug te keren naar Garrett Castle. Hier stootte hij per toeval op de tombe van zijn voorvader Sir Percy en werd net als zijn oom destijds verzocht, door diens geest, om het Ebony Blade te trekken. In tegenstelling tot zijn oom had hij wel een zuiver geweten, waardoor hij het zwaard zonder probleem kon trekken. Na een tweede ontmoeting met de Avengers werd de vergissing van de vorige keer rechtgezet en trad hij toe tot hun rangen.
Dane was echter niet op de hoogte van de vloek die op zijn zwaard rustte. Deze vloek hield in dat het zwaard nooit bloed mocht doen vloeien, of zijn drager zou in steen veranderen. Dit gebeurde echter toen Namor the Sub-Mariner het zwaard gebruikte om een diepzeemonster te doden. Dane versteende, maar in plaats van te sterven reïncarneerde hij als enkele van zijn voorvaderen in het verleden. Zo streed hij als Eobar Garrington aan de zijde van Richard I in de Kruistochten en kwam hij na een tijdje als de oorspronkelijke Black Knight: Sir Percy terug naar deze tijd, om tegen de duistere horden van Morgan le Fey te strijden, alvorens Merlijn, de tovenaar de vloek van het zwaard verbrak.

## In andere media
### Marvel Cinematic Universe

Dane Whitman / Black Knight maakt een verschijning in de film Eternals (2021) van het Marvel Cinematic Universe waarin hij gespeeld wordt door acteur Kit Harington. Whitman gaat in de toekomst iets te maken hebben met de superheld Blade / Eric Brooks zoals bleek uit de post-credit scene van Eternals.

### Televisieseries

* Dane Whitman/Black Knight maakt een verschijning in de televisieserie The Avengers: Earth's Mightiest Heroes uit 2010.
* ↑ https://www.hollywoodreporter.com/heat-vision/black-panther-2-release-date-kit-haringtons-role-eternals-confirmed-1233149. Gearchiveerd op 13 april 2021.
* ↑ https://thedirect.com/article/eternals-kit-harington-blade-post-credits-meaning-easter-egg. Gearchiveerd op 26 maart 2023.
* Dane Whitman op Marvelwikia.com (Engels)
* Dane Whitman op Marvel.com (Engels)
* Dane Whitman op Comicvine.com (Engels)
# Bima (synagoge)

De bima of biema (Hebreeuws: בימה) , spreekgestoelte, afkomstig van het Griekse woord βῆμα, stapsteen, opstapje) of almemmer (Nederlands-Jiddisch) is de verhoogde plaats met lessenaar in een synagoge waar onder meer de Thora, de eerste vijf boeken van de Tenach, worden voorgelezen.
Op de bima wordt door de ba'al koree uit de Thora gelezen en een gedeelte van de dienst door de chazan geleid. De chazan is de voorzanger die de dienst leidt en soms ook uit de Thora voorleest.

## Andere benamingen

In de Portugese synagoge wordt deze verhoging de teba genoemd. In het Nederlands-Jiddisch almemmer, hetgeen van het Arabische al-minbar is afgeleid.

## Kenmerken

De bima staat centraal, in het midden van de synagoge. De bima heeft twee à drie traptreden. Bima's hebben altijd een trapleuning aan weerszijden. Hoge bima's hebben de trapleuning om praktische, de wat lagere bima's om decoratieve redenen. Bij sommige feestdagen (met name de viering van het joodse feest Sjavoeot, wanneer de synagoges uitbundig versierd zijn met bloemen) wordt de bima feestelijk versierd. Bij een chatoena (joods huwelijk) wordt in de synagoge op de bima een choepa (huwelijksbaldakijn) geplaatst.

## Galerij

* Interieur van de Portugees-Israëlietische Synagoge met de teba op de voorgrond en de heechal (Heilige Arke) op de achtergrond
* Voorlezen van de Thora op een bima
* De bima van de synagoge van Enschede
# Bloedend Hart (band)

Bloedend hart is een Belgische muziekgroep uit Heuvelland in West-Vlaanderen. De groep speelt sinds 1987 met wisselend succes in België en Nederland. De groep bestaat uit zangers Joost Denuwelaere, Frank Verdru en pianist Chris Duprel. Ze brengen Nederlandstalige liedjes.
Het eerste optreden dateert van 29 mei 1987. In 1990 behaalde men de finale van het festival Humorologie. In 1991 won de groep Westtalent. Een eerste televisieoptreden volgde in 1991, in De Zevende Dag. Dat jaar werd ook een eerste album Bloedend Hart uitgebracht onder het label Lipstick Notes. In 1992 trad Bloedend Hart op op het Leids cabaretfestival. Dat jaar trad men ook op tijdens de Gentse Feesten.
Na 62 optredens in 1992 zette Chris Duprel even een stap opzij, en werd een tijd vervangen door Johan Sabbe. Het jaar erop toerde de band door Nederland. In 1994 verschenen ze onder meer op het Labadoux festival, en waren ze te zien op de Duitse televisiezender ZDF. In 1995 verscheen een tweede album De laatste minnaars op het Witlof Music Records label, onder productie van Guido Belcanto. Van 1996 tot 1999 nam de groep een pauze. In 1999 hervatte de groep zijn activiteiten. In 2005 trad men onder meer op op Folk Dranouter. Het album Scheerschuim verscheen in eigen beheer in 2008. In 2011 volgde hun vierde album, De Stille Trom.
Na opnieuw een pauze is de groep sinds eind 2018 weer kleinschalig op tour met een winterprogramma, met twee nieuwe muzikanten: Mattie Archie als gitarist en pianist Dieter Cailliau. De liedjes hiervan werden uitgebracht op een vijfde cd, Bloedend Hart overwintert.

## Discografie

* Bloedend Hart (1992)
* De Laatste Minnaars (1995)
* Scheerschuim (2008)
* De Stille Trom (2011)
* Bloedend Hart overwintert (2018)
# Boeckella bispinosa

Boeckella bispinosa is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Centropagidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Bayly.
* ↑ (en) Boeckella bispinosa op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Walter, T. Chad (2012). Boeckella bispinosa Bayly, 1967. In: Walter, T.C., Boxshall, G. (2012). World Copepoda database. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=349215
# Boeckella gracilipes

Boeckella gracilipes is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Centropagidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Daday.
# Bokokius penicillatus

Bokokius penicillatus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Bokokius. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1942 door Carl Friedrich Roewer.
# Bokod (Hongarije)

Bokod is een plaats (község) en gemeente in het Hongaarse comitaat Komárom-Esztergom. Bokod telt 2064 inwoners (2015).
Naast het dorp bevindt zich de Oroszlány-elektriciteitscentrale van Vértesi Erőmű Zrt., die van 1961 tot eind 2015 actief was.

## Afbeeldingen

Het drijvende dorp:
# Bistrița

Bistrița kan verwijzen naar:
* Bistrița (stad), een stad in Roemenië
* Bistrița (Moldavië), een rivier in Moldavië (Roemenië)
* Bistrița (Transsylvanië), een rivier in Transsylvanië (Roemenië)
* Bistrița (Walachije), een rivier in Walachije (Roemenië)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Bistrița en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Bolbohamatum

Bolbohamatum is een geslacht van cognackevers. De wetenschappelijke naam werd in 1980 gepubliceerd door Jan Krikken. De soorten uit dit geslacht komen voor in het Oriëntaals gebied.

## Soorten

* Bolbohamatum calanus (Westwood, 1848), originele combinatie: Bolboceras calanus
* Bolbohamatum cyclops (Olivier, 1789), originele combinatie: Scarabaeus cyclops; aangeduid als de typesoort van het geslacht.
* Bolbohamatum drescheri Krikken, 1980
* Bolbohamatum kuijteni Krikken, 1980
* Bolbohamatum laevicolle (Westwood, 1848), originele combinatie: Bolboceras laevicollis
* Bolbohamatum laterale (Westwood, 1848), originele combinatie: Bolboceras lateralis
* Bolbohamatum marginale Krikken, 1980
* Bolbohamatum meridionale Krikken, 1980
* Bolbohamatum phallosum Krikken, 1980
* Bolbohamatum pseudogrande Krikken, 1980
* Bolbohamatum pyramidifer Krikken, 1980
* Bolbohamatum robustum Krikken, 1980
* Bolbohamatum syncopator Krikken, 1980
* ↑ Krikken, J. (1980). Bolboceratine scarabs of the Oriental genus Bolbohamatum nov. (Coleoptera, Geotrupidae). Tijdschrift voor Entomologie 123: 1-38. Gearchiveerd op 13 februari 2017.
# Bombus infirmus

Bombus infirmus is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1968 door Tkalcu.
# Bombus infrequens

Bombus infrequens is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Tkalcu.
# Bombus ignitus

Bombus ignitus is een vliesvleugelig insect uit de familie bijen en hommels (Apidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1869 door Smith.