OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Doorgaand gewapend beton

Doorgaand of continu gewapend beton is een type wegverharding dat in België frequent toegepast wordt. Zo werd de Ring om Antwerpen heraangelegd in doorgaand gewapend beton. Het is een doorlopend en voegloos betonnen wegdek.

## Geschiedenis

Aanvankelijk werden alleen wegen aangelegd van ongewapend beton. Deze wegen bestonden uit betonplaten met een lengte van ca. 5 meter en de breedte van een rijstrook. Ten gevolge van de verkeersbelasting en de zetting van de ondergrond zakten deze betonplaten ongelijkmatig. Dit soort wegen stond al snel bekend als "bulderbanen" omdat (vracht)verkeer al op grote afstand hoorbaar was omdat de wielen bij iedere plaatovergang iets "vielen".

## Gebruik

In de jaren negentig van de 20e eeuw heeft men wapening toegepast in de betonverhardingen. Eerst zijn proeven gedaan met vliegveldverhardingen, later zijn ook wegen aangelegd bestaande uit doorgaand gewapend beton, zoals een proefvak in de A12 bij Driebergen en de A5 bij Schiphol. De A50 tussen Eindhoven en Oss is een van de eerste wegen in Nederland waarbij deze verharding op grote schaal is toegepast.

## Opzet

Het aanleggen van betonwegen bestaande uit een aaneengesloten plaat was niet mogelijk omdat beton bij warmte uitzet en bij lage temperaturen krimpt. Door dit proces van uitzetten en krimpen zou de beton al binnen enkele dagen na het storten scheuren. Men lost dit op door de weg in verschillende platen te verdelen (gewoon platenbeton) of het wegdek te wapenen.
Vanzelfsprekend treden ook in gewapend beton dezelfde krachten op als in ongewapend beton ten gevolge van temperatuurverschillen. Om deze enorme krachten op te vangen worden over de gehele lengte van de weg staven betonstaal in de lengterichting van de weg aangebracht, en wordt de betonlaag op een bitumineuze onderlaag geplaatst. Deze maatregelen voorkomen dat het beton ten gevolge van krimp, bij lage temperaturen, scheurt.
Om te voorkomen dat het beton bij hoge temperaturen ten gevolge van uitzetting "spat" zorgt het wapeningsstaal ervoor dat deze spatkrachten worden overgebracht naar grote verankeringsblokken aan begin en einde van het verhardingsvak. De verhardingsvakken beginnen en eindigen bij kunstwerken. Deze eindblokken zorgen ervoor dat het beton niet kan uitzetten bij een temperatuursverhoging, en zo wordt een soort voorspanning in het betonnen wegdek gestoken.
Het feit dat het beton over de volledige lengte één geheel is, én de aanwezigheid van het wapeningsstaal bemoeilijkt sterk het uitvoeren van reparaties.
# Patellapis glabra

Patellapis glabra is een vliesvleugelig insect uit de familie Halictidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1989 door Pauly.
# Phyllonorycter bifurcata

Phyllonorycter bifurcata is een vlinder uit de familie van de mineermotten (Gracillariidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1967 door Kumata.
# Tentoriceps

Tentoriceps is een monotypisch geslacht van straalvinnige vissen uit de familie van de haarstaarten (Trichiuridae). Het geslacht is voor het eerst wetenschappelijk beschreven in 1948 door Whitley.

## Soort

* Tentoriceps cristatus (Klunzinger, 1884)
* ↑ (en) Tentoriceps. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 10 2011 version. N.p.: FishBase, 2011.
# Jagoda

Jagoda (Bulgaars: Ягода, letterlijk vertaald "Aardbei") is een dorp in de Bulgaarse gemeente Maglizj, oblast Stara Zagora. Het dorp ligt hemelsbreed 13 km ten noorden van Stara Zagora en 184 km ten zuidoosten van Sofia.

## Bevolking

Op 31 december 2020 telde het dorp 1.555 inwoners, een lichte stijging van 33 personen ten opzichte van 1.522 inwoners in 2011. In 1992 werd het bevolkingsrecord van 1.555 personen bereikt.
Bevolkingsontwikkeling :
| 1934 | 1946 | 1956 | 1965 | 1975 | 1985 | 1992 | 2001 | 2011 | 2020 |
| 1202 | 1302 | 2216 | 2746 | 2592 | 2667 | 3057 | 2883 | 1522 | 1555 |
In 2011 identificeerden 1.199 van de 1.431 ondervraagden zichzelf als etnische Bulgaren (83,8%). De grootste minderheden waren de 154 etnische Turken (10,8%) en de 52 Roma (3,6%).
Etnische samenstelling van de respondenten (2011) :
| Bulgaren | Bulgaren | 83,8% | 83,8% |
| Turken | Turken | 10,8% | 10,8% |
| Roma | Roma | 3,6% | 3,6% |
| Anders/Onbekend | Anders/Onbekend | 1,8% | 1,8% |
Van de 1.522 inwoners die in februari 2011 werden geregistreerd, waren er 191 jonger dan 15 jaar oud (12,5%), gevolgd door 892 personen tussen de 15-64 jaar oud (58,6%) en 439 personen van 65 jaar of ouder (28,8%).
* ↑ (en) City Population - The population development of Jagoda as well as related information and services
* ↑ (en) Etnische samenstelling van Bulgaarse nederzettingen in februari 2011. Gearchiveerd op 31 maart 2023.
* ↑ Leeftijdsopbouw van nederzettingen in Bulgarije
# Jagodina

Jagodina (Servisch: Јагодина) is een industriestad in Servië in het district Pomoravlje, 136 km ten zuiden van Belgrado, langs de snelweg E75 naar Niš. De stad telt ongeveer 71.195 inwoners en ligt aan de rivier Belica. De naam Jagodina refereert aan het Servische woord voor aardbei.
FK Jagodina is de betaaldvoetbalclub van de stad en won in 2013 de Servische voetbalbeker.

## Plaatsen in de gemeente

| Bagrdan Belica Bresje Bukovče Bunar Vinorača Voljavče Vranovac Vrba Glavinci Glogovac Gornje Štiplje Gornji Račnik Deonica Dobra Voda | Donje Štiplje Donji Račnik Dragocvet Dragoševac Dražmirovac Duboka Ivkovački Prnjavor Jagodina Jošanički Prnjavor Kalenovac Kovačevac Kolare Končarevo Kočino Selo Lovci | Lozovik Lukar Majur Mali Popović Medojevac Međureč Miloševo Mišević Novo Lanište Rajkinac Rakitovo Ribare Ribnik Siokovac Slatina | Staro Lanište Staro Selo Strižilo Topola Trnava Crnče Šantarovac Šuljkovac |
* 1 2 ObjavljenePublikacije/Popis2011/Knjiga20
# Ithone karoondensis

Ithone karoondensis is een insect uit de familie van de Ithonidae, die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Ithone karoondensis is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Riek in 1974.
# Ithone neopallida

Ithone neopallida is een insect uit de familie van de Ithonidae, die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Ithone neopallida is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Riek in 1974.
# Ithone pallida

Ithone pallida is een insect uit de familie van de Ithonidae, die tot de orde netvleugeligen (Neuroptera) behoort.
Ithone pallida is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Tillyard in 1919.
# Ithonidae

De Ithonidae vormen een familie van insecten uit de orde van de netvleugeligen (Neuroptera).
De familie omvat 7 geslachten van levende insecten en 2 fossiele geslachten:
* Adamsiana
* Allorapisma †
* Ithone
* Megalithone
* Narodona
* Oliarces
* Principiala †
* Rapisma
* Varnia
Door sommige auteurs wordt het geslacht Rapisma ingedeeld in een monotypische familie Rapismatidae.
# Jan Abrahamse

Jan Abrahamse (Vlissingen, 8 februari 1937 – Groningen, 11 april 2013) was een Nederlands cartograaf, wadloper en hoofdredacteur. Hij hield zich bezig met landschap, natuur en de cultuur van het landschap in het noorden van Nederland. Hij was een van de oprichters van de Waddenvereniging en het blad Noorderbreedte.
Jan Abrahamse volgde een studie geografie in Groningen waarna hij werkzaam was bij uitgeverij Wolters-Noordhoff als cartograaf voor de Bosatlas.In de jaren vijftig en zestig was hij een van de pioniers op het gebied van wadlopen. Hij wandelde samen met Jaap Buwalda in 1957 naar Schiermonnikoog en trok met die tocht en de wadlooptochten die daarna volgden de aandacht voor het wadlopen. Deze activiteiten vormden de basis voor het georganiseerde wadlopen met publiek onder leiding van gidsen. Als wadloper raakte hij betrokken bij de oprichting van de Waddenvereniging. Hij was tot 2002 hoofdredacteur van het Waddenbulletin, het blad van deze vereniging. Hij schreef diverse boeken over het waddengebied en het noorden van Nederland. In 1977 was hij een van initiatiefnemers van het blad Noorderbreedte, dat focust op het noordelijke landschap, de cultuur, historie en natuur. In 2011 maakte hij nog een speciale editie van dit blad over de muziek van het waddengebied.

## Externe link

* Documentaire In monumitsje foar Jan Abrahamse van Omrop Fryslân
* ↑ Jan Abrahamse ferstoarn op www.omropfryslan.nl van 12 april 2013. Gearchiveerd op 28 augustus 2016. Geraadpleegd op 13 augustus 2023.
* ↑ Bericht van overlijden op www.rtvnoord.nl van 12 april 2013 (Gearchiveerd)
* ↑ Tekst van informatiepaneel over wadlopen. Gearchiveerd op 19 mei 2022.
* ↑ Jan Abrahamse, 'Lopend over het wad', op www.wadlopen.nl, archief 2006-2011
* ↑ In memoriam Jan Abrahamse op www.waddenvereniging.nl
* ↑ Artikel 'Jan Abrahamse, journalist, oprichter Waddenvereniging en initiatiefnemer wadlopen, overleden', op de site van de Groninger Internet Courant
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 0952 6672
* Library of Congress Control Number: n79084956
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070713804
* Virtual International Authority File: 8665806
* WorldCat (via VIAF): 8665806
# Marjon Lambriks

Marjon Lambriks (Valkenburg, 5 april 1949) is een Nederlands klassiek geschoold zangeres (sopraan).

## Levensloop

Lambriks heeft zang gestudeerd aan het Conservatorium van Maastricht en bij prof. Paula Lindberg in Amsterdam.
Zij studeerde aanvankelijk voor apothekersassistente, maar tijdens een optreden in een show onder regie van haar vader, die regisseur was van amateurtoneelgezelschappen, werd haar zangtalent ontdekt. In deze show zong zij een parodie op Carmen, dat leidde tot een opleiding aan het conservatorium.
Ook studeerde zij meerdere jaren, samen met Paula Lindberg, die zich ook verder breed wilde bekwamen, aan het Mozarteum in Salzburg. In 1971 zong zij bij de 'Wiener Kammeroper' en in 1972 bij de 'Wiener Volksoper' In 1974 ging zij zingen bij de Opera van Wuppertal, maar deed ook nog vele gastoptredens bij de 'Festspiele' van Bregenz, Salzburg (1975) en Zürich (1976). In 1976 trad zij op in het congresgebouw in Den Haag. Bij deze laatste gelegenheid zong zij de rol van Valencienne uit Die lustige Witwe van Franz Lehár.
In Nederland werd zij pas goed bekend rond 1977 door televisieoptredens in KRO's muziekprogramma's met het Weense lied "Wiener Melange". In 1979 ging zij voor de AVRO optreden in een speciaal voor haar ontworpen muziekprogramma, waar beurtelings de muziek van diverse operettecomponisten centraal stonden: Franz Lehár, Robert Stolz en Johann Strauss. Daarnaast werkte ze ook mee aan de concerten onder leiding van Willi Boskovsky 'Ein Abend in Wien', waarbij ze ook regelmatig samen met Rudolf Schock zong.
Bij de Staatsoper zong zij onder leiding van Herbert von Karajan in diverse opera-uitvoeringen. In Nederland was zij in 1976 te zien en te horen in de rol van Zerlina uit Mozarts Don Giovanni.
Vanaf 2003 zong Lambriks ook een aantal keren met een kinderkoor bestaande uit kinderen van verschillende basisscholen in de gemeente Valkenburg aan de Geul. Het kinderkoor stond onder leiding van een vriendin uit Lambriks' jeugd, Mariëtte Odekerken. Odekerken is lerares aan basisschool "De Plenkert". Het kinderkoor bevatte 12 tot 22 kinderen, variërend in leeftijd van 6 tot 17 jaar. Ook heeft Lambriks, samen met het kinderkoor, een kerst-cd opgenomen in de Galaxy Studios in Mol, België. De cd, getiteld Kerst met - Christmas with - Noël avec - Weihnachten mit - Marjon Lambriks, werd opgenomen in 2006 met het strijkorkest Maxemillecorde, o.l.v. Max Smeets. Met Max Smeets als pianist treedt ze nog geregeld op.
Op 5 mei 2010 vierde zij ter afsluiting van haar 40-jarige carrière als opera- en operettezangeres met een optreden tijdens het bevrijdingsconcert in Amsterdam.

## Privé

Marjon Lambriks heeft een dochter uit haar eerste huwelijk. Na een echtscheiding trouwde zij met de Belg Leon Lommaert. Uiteindelijk trouwde zij voor een derde keer.

## Discografie (selectie)

* Strahlend Junge Operette
* Marjon Lambriks zingt Robert Stolz, (1979/ 1982)
* Operette Gala, Lieder der Puszta, (1980)
* Marjon Lambriks Meine schönsten Liebeslieder, (1987)
* Marjon Lambriks & Henk Poort, Operette Gala (2001)
# Mariene ecoregio Saint Lawrencebaai-Oostelijk Scotiaplat

De Mariene ecoregio Saint Lawrencebaai-Oostelijk Scotiaplat (37) (Engels: Gulf of St. Lawrence–Eastern Scotian Shelf marine ecoregion) is een biogeografische regio en ligt in het noordwesten van de Atlantische Oceaan in de Mariene provincie Koude Gematigde Noordwestelijke Atlantische Oceaan (5) in het Marien rijk Gematigde Noordelijke Atlantische Oceaan. De mariene ecoregio is vastgesteld door het World Wide Fund for Nature en The Nature Conservancy en is vernoemd naar de Saint Lawrencebaai en het Scotiaplat.
In het noordoosten grenst het gebied aan de mariene ecoregio Noordelijke Grand Banks-Zuidelijk Labrador (5), in het oosten aan de mariene ecoregio Zuidelijke Grand Banks-Zuidelijk Newfoundland (38) en in het zuidwesten aan de mariene ecoregio Scotiaplat (39).

## Geografie

De mariene ecoregio ligt in het noordwesten van de Atlantische Oceaan voor de zuidoostkust van Canada met de provincies Newfoundland en Labrador, Québec, New Brunswick, Prince Edward Island en Nova Scotia. Het gebied strekt zich uit van Cape Onion bij Cook's Harbour in de Straat van Belle Isle via de Saint Lawrencebaai en de Straat Cabot naar de Atlantische Oceaan. In het gebied liggen de eilanden Anticosti, het Prince Edward Island en Cape Bretoneiland.
Door het gebied stroomt de Golfstroom, onderdeel van de Noord-Atlantische gyre, en langs de kust de verlengde Labradorstroom.

## Biogeografie

Het gebied kent zeeleven dat houdt van gematigde temperaturen.
# Ja ana

Ja ana is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1955 door Ueno.
# Ja ja nee nee

Ja ja nee nee is een lied van de Nederlandse band Goldband. Het werd in 2020 als single uitgebracht.

## Achtergrond

Ja ja nee nee is geschreven door Boaz Kok, Karel Gerlach, Milo Driessen en Wieger Hoogendorp en geproduceerd door Gerlach en Hoogendorp. Het is een lied dat kan worden ingedeeld in de genres disco en nederpop. In het lied zingen de artiesten over het begin van een relatie waarin een van de geliefden eerst twijfelen of ze wel met de ander willen zijn, maar uiteindelijk toegeeft. Kort nadat het nummer werd uitgebracht, was er online veel commentaar op het nummer, aangezien men vond alsof het nummer ging over het negeren van wederzijdse toestemming en dat het vrouwonvriendelijk was. Hierop kwam de band met een statement dat het nummer daar totaal niet over ging en het was gebaseerd op een echte relatie, iets wat zij zelf omschreven als: "een waargebeurd verhaal over de liefde van je leven vinden". Aangezien het nummer toch voor vele volgens de band een nare bijsmaak heeft opgeleverd, besloot de band het nummer niet op hun debuutalbum te zetten.
De videoclip van het nummer won in 2020 de Haagse Popprijs voor "Beste videoclip". De single heeft in Nederland de gouden status.
In 2022 vroeg de toenmalige vriendin van bandlid Boaz Kok hem ten huwelijk nadat de band het nummer ten gehore had gebracht. Dit deed zij door de vraag te stellen: "De vraag is: Zeg jij ja?". Kok zei daarna inderdaad het ja-woord.

## Hitnoteringen

Er waren geen noteringen in de hitlijsten in Nederland, maar de band had bescheiden succes met het lied in Vlaanderen. Hier bereikte het de negentiende plek in de Ultratip 100 van de Vlaamse Ultratop 50.
* ↑ Ja ja nee nee. Ultratop. Gearchiveerd op 13 november 2022. Geraadpleegd op 16 maart 2023.
* ↑ Dit is waar 'Ja Ja Nee Nee' van Goldband over gaat. NPO 3FM. Gearchiveerd op 7 februari 2023. Geraadpleegd op 16 maart 2023.
* ↑ Goldband: kameraden tot in de eeuwigheid. 3voor12. Gearchiveerd op 8 maart 2023. Geraadpleegd op 16 maart 2023.
* ↑ Goldband grote winnaar bij Haagse Popnacht. Omroep West. Gearchiveerd op 7 april 2023. Geraadpleegd op 16 maart 2023.
* ↑ Goud/Platina/Diamant. nvpi.nl. NVPI. Geraadpleegd op 5 december 2023.
* ↑ Zanger van Goldband tijdens optreden in Alkmaar ten huwelijk gevraagd (en hij zei ja!). Noordhollands Dagblad. Gearchiveerd op 17 december 2022. Geraadpleegd op 16 maart 2023.
# Jan Christiaan van Wijk

Jan Christiaan van Wijk (Gouda, 1844 - Rotterdam, 6 maart 1891) was een Nederlandse architect.
Van Wijk was in 1867 in het gevolg van de architect Johan Metzelaar betrokken bij de opzet van de Nederlandse afdeling op de wereldtentoonstelling van Parijs. Vervolgens vestigde hij zich als architect in Rotterdam. In die plaats ontwierp hij omstreeks 1879 met de Passage de eerste winkelpassage van Nederland.
Verdere werken van zijn hand zijn onder meer:
* Het Kurhaus en de Passage in Zandvoort (circa 1881 gebouwd, verdwenen)
* De Passage in Den Haag (circa 1885, ontworpen i.s.m. Herman Wesstra jr., rijksmonument)
* De verbouwing van de Drogenapstoren te Zutphen tot watertoren (circa 1888)
* Watertoren in Maassluis (circa 1890, i.s.m. C.W. Hogendijk)
* Woonhuizen aan het Koningin Emmaplein 1-15 te Rotterdam (circa 1890, rijksmonument)
# Jan Christian Heunis

Jan Christian Heunis (Uniondale, 20 april 1927 – Somerset West, 27 januari 2006) was een Zuid-Afrikaans advocaat en politicus.
Heunis bekleedde diverse ministersposten in kabinetten onder leiding van John Vorster en Pieter Willem Botha. In 1989 was hij gedurende twee maanden president ad interim van Zuid-Afrika. Hij werd opgevolgd door Frederik Willem de Klerk.
* Gemeinsame Normdatei: 170265013
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 2346 0764
* Library of Congress Control Number: n83216669
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007444346605171
* Virtual International Authority File: 60467850
* WorldCat (via VIAF): 60467850
Staatspresidenten: Charles Robberts Swart · Theophilus Dönges · Jozua François Naudé (a.i.) · Jacobus Johannes Fouché · Johannes de Klerk (a.i.) · Nicolaas Johannes Diederichs · Marais Viljoen (a.i.) · Balthazar Johannes Vorster · Marais Viljoen · Pieter Willem Botha · Jan Christian Heunis (a.i.) · Frederik Willem de Klerk
Presidenten: Nelson Mandela · Thabo Mbeki · Kgalema Motlanthe · Jacob Zuma · Cyril Ramaphosa
# Maskerkievit

De maskerkievit (Vanellus miles) is een vogel die behoort tot de familie van kieviten en plevieren (Charadriidae). Deze kievit komt voor in een groot gebied tussen de eilanden ten westen van Nieuw-Guinea tot in Nieuw-Zeeland. Het is de grootste soort uit het geslacht Vanellus.

## Herkenning

De maskerkievit is 35 tot 38 cm lang. Het is een grote, slanke kievit. Opvallend is het gele "masker", de geel gekleurde naakte huid rond het oog. Bij de ondersoort V. m. miles zit dit masker rond het oog en loopt tot de kruin. Bij de ondersoort V. m. novaehollandiae is het masker kleiner en bedekt alleen de kop tussen het oog en de snavel. Bij beide ondersoorten hangt een stukje als een gele lel omlaag. V. m. miles heeft alleen een zwarte kruin en is verder wit op hals, borst en buik. De vogel is zandkleurig grijsbruin van boven. De andere ondersoort heeft meer zwart op de kruin en verder zwart achter op de hals en het bovenstuk van de borst. Verder is V. m. novaehollandiae iets donkerder van boven. De maskerkievit vliegt als een kievit, met ronde vleugels en een krachtige vleugelslag. De vogel heeft een witte stuit en een brede zwarte eindband op de staart.
* V. m. novaehollandiae (links)
* V. m. miles (rechts)

## Verspreiding en leefgebied

De twee ondersoorten hebben een verschillend verspreidingsgebied:
* V. m. miles (langs de kusten van Nieuw-Guinea, Aru-eilanden en het noorden van Australië)
* V. m. novaehollandiae (het zuiden en oosten van Australië en Nieuw-Zeeland)
In Queensland ligt een overlapzone waar beide ondersoorten met elkaar kruisen. De nakomelingen lijken dan het meest op V. m. novaehollandiae, met meer zwart op de kruin.
De maskerkievit leeft bij in op open terrein, zoals akkerland, langs moerassen, weilanden, stranden, vliegvelden, boomgaarden, gazons in tuinen, bouwrijp gemaakt stukken land en zelfs op platte daken.
De eieren, meestal zo'n 3 of 4, worden op in een kom van twijgjes, droog gras, koeienpoep en/of kiezelsteentjes gelegd en in ruim 4 weken uitgebroed.
Het voedsel van de maskerkievit bestaat voornamelijk uit diverse insecten en wormen.

## Status

De maskerkievit heeft een groot aanpassingsvermogen en neemt daarom toe. Zo heeft de vogel vanuit Australië Nieuw-Zeeland gekoloniseerd. Om deze redenen staat de maskerkievit als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.
* 1 2 (en) Maskerkievit op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 3 4 (en) Pizzey, G & R. Doyle, 1980. A field guide to the birds of Australia. Collins, Sydney.
Literatuur:
Sake P. Roodbergen (redactie en mede-auteur) e.a. Kieviten & Plevieren; Ljippen & Wilsters (Uitgeverij Wijdemeer, Leeuwarden 2013
# Mariene ecoregio Tristan Gough

De Mariene ecoregio Tristan Gough (189) (Engels: Tristan Gough marine ecoregion) is een biogeografische regio en ligt in het zuidelijke deel van de Atlantische Oceaan in de Mariene provincie Tristan Gough (49) in het Marien rijk Gematigd Zuid-Amerika. De mariene ecoregio is vastgesteld door het World Wide Fund for Nature en The Nature Conservancy en is vernoemd naar het eiland Gough in Tristan da Cunha.
Het gebied grenst niet aan andere mariene ecoregio's.

## Geografie

De mariene ecoregio ligt in het zuidelijke deel van de Atlantische Oceaan rond de eilandengroep Tristan da Cunha in het Brits eilandterritorium Sint-Helena, Ascension en Tristan da Cunha. Het omvat de eilanden Tristan da Cunha, Inaccessible, de Nightingale-eilanden (Nightingale, Middle en Stoltenhoff) en Gough.
Door het gebied stroomt de Zuid-Atlantische stroom.

## Biogeografie

Het gebied kent zeeleven dat houdt van gematigde temperaturen.
# Mariene ecoregio Sundaplat/Javazee

De Mariene ecoregio Sundaplat/Javazee (117) (Engels: Sunda Shelf/Java Sea marine ecoregion) is een biogeografische regio en ligt in de overgang van de Grote Oceaan naar de Indische Oceaan in de Mariene provincie Sundaplat (26) in het Marien rijk Centrale Indo-Pacific. De mariene ecoregio is vastgesteld door het World Wide Fund for Nature en The Nature Conservancy en is vernoemd naar het Sundaplat en de Javazee.
In het noordwesten grenst het gebied aan de mariene ecoregio Golf van Thailand (115), in het noorden aan de mariene ecoregio Zuidelijk Vietnam (116), in het noordoosten aan de mariene ecoregio Oceanische eilanden Zuid-Chinese Zee (114) en de mariene ecoregio Palawan/Noord-Borneo (126), in het zuidoosten aan de mariene ecoregio Celebeszee/Straat Makassar (128) en de mariene ecoregio Kleine Sunda-eilanden (132), in het zuiden aan de mariene ecoregio Zuidelijk Java (119) en in het westen aan de mariene ecoregio Straat Malakka (118).

## Geografie

De mariene ecoregio ligt in de overgang van de Grote Oceaan naar de Indische Oceaan voor de kusten van Maleisië en Indonesië, ten oosten van Malakka en (het zuiden van) Sumatra, ten noorden van Java en ten zuiden en westen van Borneo. Het gebied ligt in het zuidelijk deel van de Zuid-Chinese Zee, in de Straat Karimata en in het westelijke deel van de Javazee. Het strekt zich aan de oostzijde uit voor de kust van Borneo uit van ongeveer halverwege de steden Miri en Bintulu tot bij de zuidpunt van Zuid-Kalimantan. Aan de westzijde strekt het zich uit van de grens van Thailand met Maleisië op Malakka tot aan het noordwestelijke uiteinde van het eiland Java, maar exclusief de wateren rond het eiland Bintan en andere westelijker gelegen eilanden, evenals exclusief een stukje van de Javazee tussen Java en Sumatra met daar de Duizendeilanden. Het omvat onder andere de wateren rond de Natuna-eilanden, rond Belitung en rond Bangka.

## Biogeografie

Het gebied kent zeeleven dat houdt van tropische temperaturen.
# Mascot (New South Wales)

Mascot is een voorstad van Sydney in de Australische deelstaat New South Wales. Bij de telling van 2016 had Mascot 14.772 inwoners.