OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Witlippige lipvis

De witlippige lipvis (Symphodus mediterraneus) is een straalvinnige vis uit de familie van de lipvissen (Labridae) en behoort derhalve tot de orde van de baarsachtigen (Perciformes). De vis kan een lengte bereiken van 18 cm. De hoogst geregistreerde leeftijd is acht jaar.

## Kenmerken

De vis heeft een smalle kop met puntige witachtige lippen waarbij de onderkaak korter is dan de bovenkaak. De kleur van het mannetje is roodachtig, paars of soms bruin en die van het vrouwtje bruin met verticale witte strepen. Beide geslachten bezitten een zwarte stip vóór de staartvin en een zwarte stip aan de basis van de borstvin. Deze is bij het vrouwtje bruin-, bij het mannetje goudomrand. De ogen zijn geelomrand. Mannetjes hebben daarnaast horizontale blauwe strepen op de buik en flanken en blauw-groene strepen op de kop.

## Leefomgeving

Symphodus mediterraneus is een zoutwatervis. Het hoofdverspreidingsgebied is de Middellandse Zee en de aangrenzende delen van de Atlantische Oceaan (Spaanse kust tot de Golf van Biskaje, de Madeira archipel en de Azoren). De soort is te vinden in ondiep water op zandbodems tussen rotsen, op dieptes tot 50 meter.
De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN als niet bedreigd, beoordelingsjaar 2008.

## Relatie tot de mens

In de hengelsport speelt de vis geen rol van betekenis. De soort kan worden bezichtigd in sommige openbare aquaria.

## Synoniemen

* Perca mediterranea Linnaeus, 1758
* Crenilabrus mediterraneus (Linnaeus, 1758)
* Lutjanus mediterraneus (Linnaeus, 1758)
* Crenilabrus boryanus Risso, 1827
* Lutjanus brunnichii Lacépède, 1802
* Crenilabrus brunnichii (Lacépède, 1802)
* Labrus coeruleovittatus Bonnaterre, 1788
* Lutjanus massiliensis Lacépède, 1802
* Crenilabrus nigrescens Risso, 1827
* Crenilabrus pictus Lowe, 1838
* Labrus pittima Rafinesque, 1810
* Labrus serpentinus Bonnaterre, 1788
* Labrus unimaculatus Gmelin, 1789
* 1 2 (en) Witlippige lipvis op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Vissenvertaalwoordenboek Duikschool The SeaMasters
* ↑ (en) Synoniemen volgens Taxonomicon, augustus 2008
# Icononzo

Icononzo is een gemeente in het Colombiaanse departement Tolima. De gemeente telt 10.130 inwoners (2005).
Alpujarra · Alvarado · Ambalema · Anzoátegui · Armero · Ataco · Cajamarca · Carmen de Apicalá · Casabianca · Chaparral · Coello · Coyaima · Cunday · Dolores · Espinal · Falan · Flandes · Fresno · Guamo · Herveo · Honda · Ibagué · Icononzo · Lérida · Líbano · Mariquita · Melgar · Murrilo · Natagaima · Ortega · Palocabildo · Piedras · Planadas · Prado · Purificación · Rioblanco · Roncesvalles · Rovira · Saldaña · San Antonio · San Luis · Santa Isabel · Suárez · Valle de San Juan · Venadillo · Villahermosa · Villarrica
# Telphusa chloroderces

Telphusa chloroderces is een vlinder uit de familie van de tastermotten (Gelechiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1929 door Meyrick.
# Sofienbergpark

Het Sofienbergpark (Noors: Sofienbergparken) is een park in de wijk Grünerløkka in Oslo, Noorwegen. Het park grenst aan Sofienberggata in het zuiden, Toftes gate in het westen, Helgesens gate en Rodeløkka in het noorden en de Sofienberg-school in het oosten. De straat Rathkes gate loopt van noord naar zuid door het park. De Sofienbergkerk bevindt zich in het midden van het park.

## Geschiedenis

Oorspronkelijk was het gebied bedoeld voor een begraafplaats, maar naarmate de stad groeide vonden de autoriteiten het aan het begin van de 20e eeuw bij nader inzien ongepast om zo'n groot gebied in het centrum te gebruiken als begraafplaats. Als gevolg hiervan werd van 1918 tot 1972 het gebied stapsgewijs omgevormd tot park. Het eerste deel, dat zich bevindt aan de straat Toftes gate, werd geopend in 1920. De graven die er al lagen werden verplaatst naar andere begraafplaatsen in de stad. Het gedeelte dat nog niet als begraafplaats gebruikt was, werd in de jaren '30 gebruikt als speeltuin. Daarna werden ook de westelijke en oostelijke delen aangepast. De Joodse begraafplaats, dat tussen 1858 en 1931 als zodanig dienst deed, bleef echter intact. Deze begraafplaats ligt tussen de kerk en de Helgesensstraat. In de loop der jaren werden er circa 60.000 burgers in het gebied begraven. Dit gebeurde vanaf 1859, twee jaar nadat de gemeente het gebied had aangewezen als begraafplaats.
Het park is tegenwoordig een van de populairste parken van Oslo. Aangezien de huizen en appartementen in de omgeving zelden een eigen tuin hebben, gebruiken de bewoners het park vooral in de zomermaanden om te barbecueën. Daarnaast zijn er openbare toiletten en verschillende speelvoorzieningen.

## Naamgeving

Het park is vernoemd naar een landelijke villa genaamd Sofienberg die op zijn beurt weer is vernoemd naar een van de echtgenotes van de eerste eigenaar Jacob Nielsen en de tweede eigenaar Niels Rosenberg, die beiden Sophie heetten.
De Sofienbergkerk die zich ongeveer in het midden van het park op een heuvel bevindt, dateert uit 1877. Oorspronkelijk heette de kerk Paulus kirke en werd de naam in 1892 veranderd in Petrus kirke. Sinds 1962 draagt de kerk haar huidige naam.

## Galerij

* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Sofienberg Park op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Sofienbergparken op de Noorstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Cylindera inopinata

Cylindera inopinata is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Cassola.
# Willem C. van Unnikgebouw

Het Willem C. van Unnikgebouw (voorheen Transitorium II; ingekort: Trans II) is een flatgebouw in het Utrecht Science Park (tot 2018 'De Uithof'), een onderdeel van het Utrecht Science Park, het wetenschapspark van Utrecht. Met 75,7 meter is het de hoogste toren van de Universiteit Utrecht, en het op elf na hoogste gebouw van de stad. Het pand, gebouwd tussen 1967 en 1969, is vernoemd naar de Utrechtse hoogleraar in de theologie Willem Cornelis van Unnik. Het gebouw is per 1 maart 2019 gesloten in afwachting van renovatieplannen.
Begin 2011 herbergde de flat het laserkunstproject Sol Lumen.

## Bouw

Het kantoorgebouw is een van de oudste bouwwerken van het universiteitscentrum, dat gebouwd werd naar aanleiding van de grote toename van het aantal universitaire studenten en het chronische ruimtegebrek in de binnenstad. Er was toen veel nieuwe werkruimte nodig, hetgeen de toenmalige voorzitter van het universitaire bouwbureau, de heer A.J.R. Dijkstra, er toe bracht dit gebouw te creëren aan de hand van een reeds bestaand ontwerp van de architecten Lucas & Niemeijer.
De bouw, begonnen in september 1967, kwam tot stand volgens het destijds populaire jackblocksysteem. Een kelder werd uitgegraven, en in de daar ontstane werkput werden 127 hydraulische vijzels geplaatst. Vervolgens werd het betonnen dak gestort, waarna er telkens één etage omhoog werd gevijzeld. Zo was men in staat het Transitorium binnen twee jaar op te leveren. De gebruikte bouwmethode was kort daarvoor al twee keer eerder uitgevoerd in Nederland; als eerste voor de bouw van het ministerie van CRM in Rijswijk. De tweede maal was in Den Haag met het Transitorium als gebouw voor de tijdelijke huisvesting van diverse ministeries.

## Staat in de jaren 2000-2019

Hoewel vrij modern voor zijn tijd, werd het Van Unnikgebouw in de 21ste eeuw vooral een kostenpost voor de universiteit. Het vroeg veel onderhoud en is slecht geïsoleerd. Daarnaast vormde de grote hoeveelheid asbest in het pand een potentieel gezondheidsrisico. Eind jaren nul besloot men daarom het pand stapsgewijs te verlaten, waarbij de verschillende departementen worden ondergebracht in reeds bestaande gebouwen of in nieuwbouw. Daarna zou worden besloten wat er met de kantoorflat gedaan wordt; hergebruik, verkoop of sloop en vervanging.
Eind 2018 werd het gebouw nog gebruikt door enkele departementen van de faculteit Geowetenschappen, waaronder sociale geografie. De afdelingen sociologie zijn in de loop van 2013 uit het gebouw vertrokken; ook theologie is naar andere gebouwen overgegaan. De kantoorruimtes fungeerden als werkplek voor stafmedewerkers en assistenten in opleiding. Daarnaast vond men er meerdere onderwijslokalen en computerzalen, met name op de onderste verdiepingen.
In februari 2019 verlieten de laatste gebruikers het pand.

## Herontwikkeling

In juli 2019 werd besloten het gebouw te renoveren en dat de Universiteit Utrecht het weer in gebruik zal nemen.
In september 2024 maakte de universiteit bekend dat architectenbureau Mecanoo de opdracht heeft gekregen het gebouw én het gebied eromheen te renoveren en herontwikkelen.
# John Berger (burgemeester)

Johan Lodewijk Herman Maria (John) Berger (Den Haag, 22 augustus 1938 - Den Haag, 29 september 2022) was een Nederlands burgemeester. Hij was lid van de Katholieke Volkspartij (KVP) en vanaf 1980 van de fusiepartij Christen-Democratisch Appèl (CDA).
Hij was hoofdcommies B bij de gemeentesecretarie van Dordrecht voor hij in november 1974 benoemd werd tot burgemeester van Heino. In februari 1986 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Waalre. Eind 1994 kwam Berger landelijk in het nieuws omdat zijn huis met hagel beschoten was; hij was toen niet thuis. In november 1999 ging hij vervroegd met pensioen.
* ↑ Annonce in NRC 8/10/2022. Gearchiveerd op 10 oktober 2022.
* ↑ de Volkskrant p. 3 (24 december 1994). Geraadpleegd op 12 oktober 2022 – via Delpher.
# Barytarbes annulipes

Barytarbes annulipes is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Carl Gustaf Thomson in 1883.
# Worthing FC

Worthing FC is een Engelse voetbalclub, uit Worthing, West Sussex. Ze spelen sinds 2023 in de National League South.
De club werd opgericht onder de naam Worthing Association FC in februari 1886. Deze naam werd gebruikt tot 1899. In het begin van hun bestaan speelden ze voornamelijk in de Sussex Senior Cup.
In 1896 richtte de club mede de West Sussex Senior League op, die ze zeven keer wonnen. In mei 1900 namen ze hun rivalen van Worthing Athletic over en weer een jaar later verhuisden ze naar hun huidig stadion Woodside Road, toen gekend als de Sports Ground. In 1905 namen ze ook Worthing Rovers over.
In 1920 richtten ze mee de Sussex County League op, die ze ook achtmaal wonnen. In de twintig seizoenen voor wereldoorlog twee eindigden ze zelfs maar 2 keer buiten de top-vier.
In het seizoen 1948-49 traden ze toe tot de Corinthian League maar met weinig succes. In 1963 werd de Corinthian League ontbonden en de meeste clubs stapten over naar Athenian League waar ze terechtkwamen in Division One. De club promoveerde het eerste jaar, maar na drie seizoen in de Premier Division degradeerden ze tweemaal waardoor ze in Division Two terechtkwamen.
Eenmaal terug in de Premier Division stapte de club over naar de Isthmian League in 1977. Ze startten in Division Two maar in 1983 hadden ze al de Premier Division bereikt en werden tweede in 1983-84 en 1984-85. Toen toenmalig trainer Barry Lloyd echter overstapte naar Brighton & Hove Albion degradeerde de club opnieuw naar Division Two in 1990-91.
Voormalig Noord-Iers international Garry Armstrong werd trainer in 1991 en leidde de club in 1992-93 opnieuw naar Division One vanwaar ze twee jaar later met trainer John Robson promoveerden naar de Premier Division. Ze eindigden het eerste jaar wel opnieuw laatst waardoor ze opnieuw naar Division One degradeerden.
Hier bleven ze tot 2004 toen het voetbalsysteem gereorganiseerd werd waardoor de club in de Premier Division van de Isthmian League mocht spelen.
# Hüjtenpiek

De Hüjtenpiek (Mongools: Хүйтэн оргил, letterlijk: koude bergtop), ook Tavan Bogd Uul, is een van de vijf bergtoppen van de Tavan Bogd, een berg in de bergketen Altaj. De bergtop, de hoogste van de vijf, is gelegen op de grens van China en Mongolië. De berg heeft een hoogte van 4374 meter boven de zeespiegel en de bergtop Hüjtenpiek is daarmee het hoogste punt van Mongolië. De berg ligt in het meest westelijke punt van Mongolië, in de Mongoolse ajmag Bajan-Ölgi. In China ligt de bergtop in de prefectuur Altaj, van de autonome regio Xinjiang, in het uiterste noordnoordwesten van het land.
De piek is met zijn prominentie van 2342 m (het hoogteverschil met de bergpas) als aparte bergtop te beschouwen in de Tavan Bogd. De dominantie van 115,33 km geeft de afstand in vogelvlucht tot de top van de Beloecha aan, op de grens van Rusland en Kazachstan.
De op een na hoogste piek van de Tavan Bogd, de Nairamdalpiek, 2,45 km noordelijker gelegen, vormt het drielandenpunt van China, Mongolië en Rusland.
# Telphusa cistiflorella

Telphusa cistiflorella is een vlinder uit de familie tastermotten (Gelechiidae). De wetenschappelijke naam is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Constant.
De soort komt voor in Europa.
# Ctenosauriscidae

De Ctenosauriscidae zijn een groep van uitgestorven reptielen uit het Trias die behoren tot de Rauisuchia, een groep van krokodilachtige archosauriërs.
De Ctenosauriscidae ontwikkelden zich tijdens het Vroeg-Trias in het Laat-Olenekien in het Europese deel van het supercontinent Pangaea. Ze zijn hiermee de eerste bekende archosauriërs uit de kroongroep. De aanwezigheid van rauisuchiërs in het Laat-Olenekien betekent dat de splitsing binnen de kroongroep van de archosauriërs al in het Vroeg-Trias moet hebben plaatsgevonden.
De Ctenosauriscidae waren in het Vroeg-Trias de eerste groep archosauriërs met een min of meer mondiale verspreiding. Fossielen zijn gevonden in Duitsland (Ctenosauriscus), Groot-Brittannië (Bromsgroveia), Rusland (Bystrowisuchus), China (Xilousuchus), Tanzania (Hypselorhachis) en Arizona (Arizonasaurus) en dateren uit het Laat-Olenekien en Anisien.
De dieren uit deze familie kenmerkten zich door een zeil op de rug. Het waren waarschijnlijk carnivoren.
Literatuur
* The sail-backed reptile Ctenosauriscus from the latest Early Triassic of Germany and the timing and biogeography of the early archosaur radiation. RJ Butler et al. Plos One (2011).
* Oskar Kuhn (1964). "Ungelöste Probleme der Stammesgeschichte der Amphibien und Reptilien". Jahreshefte des Vereins für vaterländische Naturkunde in Württemberg 118-119: 293–325.
* Sterling J. Nesbitt (2011). "The Early Evolution of Archosaurs: Relationships and the Origin of Major Clades". Bulletin of the American Museum of Natural History 352: 1–292. doi:10.1206/352.1.
* Richard J. Butler, Stephen L. Brusatte, Mike Reich, Sterling J. Nesbitt, Rainer R. Schoch and Jahn J. Hornung (2011). "The sail-backed reptile Ctenosauriscus from the latest Early Triassic of Germany and the timing and biogeography of the early archosaur radiation". PLoS ONE 6 (10): e25693. doi:10.1371/journal.pone.0025693.
* Brusatte, S.L.; Benton, M.J.; Desojo, J.B.; and Langer, M.C. (2010). "The higher-level phylogeny of Archosauria (Tetrapoda: Diapsida)". Journal of Systematic Palaeontology 8 (1): 3–47. doi:10.1080/14772010903537732.
Noten
# Willem Cammenga

Willem Cammenga (Leeuwarden, 25 mei 1835 – Groningen, 14 december 1857) was een Nederlands organist.
Hij werd geboren binnen het gezin van horlogemaker Petrus Cammenga en Albertje Frantzen. Hijzelf bleef ongehuwd.
Hij kreeg piano- en orgellessen in Leeuwarden door plaatselijke leraren Wilco Leeuwes en R.R.E. Frank, die organist van de Grote of Jacobijnerkerk in Leeuwarden was. Hij was reeds op zestienjarige leeftijd de organist van de Mennonietenkerk in Leeuwarden, maar trad ook op als vervanger van Frank. In 1852 trok hij naar Leipzig om er lessen te volgen bij Ignaz Moscheles, Carl Ferdinand Becker, Moritz Hauptmann en Karl Franz Brendel. Hij kreeg ook les van Johann Gottlob Schneider in Dresden. In 1854 was hij terug in Leeuwarden om er in 1855 organist te worden van de Waalse Kerk. In datzelfde jaar werd hij nog organist van de Aa-kerk in Groningen. Hij constateerde direct dat het kerkorgel van Arp Schnitger in behoorlijk verval was geraakt. Het herstel, waaraan Petrus van Oeckelen in 1857 begon, heeft hij door zijn vroege dood in datzelfde jaar niet meer meegemaakt.
Van zijn hand verscheen een beperkt aantal werken:
* Psalm 100 voor gemengd koor en orgel
* Enkele liederen
* Adagio voor orgel
* Lieder ohne Worte voor piano
* Bewerking van de Symfonie in C-majeur van Franz Schubert voor orgel.
* J.H. Letzer, Muzikaal Nederland. 1850-1910, Utrecht: J.L. Beijers 1913, p. 32/33, vermeld als Camminga
* Wereldberoemde klanken: Het Schnittorgel in de Der Aa-kerk te Groningen
# John Leslie (natuurkundige)

Sir John Leslie (Lower Largo, 10 april 1766 – aldaar 3 november 1832) was een Schots natuur- en wiskundige. Hij publiceerde onder meer de tafels van vermenigvuldiging in zijn boek The philosophy of Arithmetic. Dit was een tabel met alle tabelbewerkingen tot 99 × 99.
Daarnaast was hij ook de uitvinder van een thermometer, een hygrometer alsmede een lichtmeter. Voor zijn wetenschappelijke prestaties kreeg hij in 1804 de Rumford Medal uitgereikt.
* Verschillende door Leslie getekende en bedachte wetenschappelijke apparatuur

## Externe link

* (en) The philosophy of Arithmetic via Google Books
# Barytarbes

Barytarbes is een geslacht van insecten uit de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie Ichneumonidae.

## Soorten

* B. adpropinquator (Gravenhorst, 1829)
* B. annulipes (Thomson, 1883)
* B. antennatus (Provancher, 1877)
* B. colon (Gravenhorst, 1829)
* B. compos (Davis, 1897)
* B. flavicornis (Thomson, 1892)
* B. flavoscutellatus (Thomson, 1892)
* B. fulvus Sheng & Schonitzer, 2008
* B. hilarellus Schmiedeknecht, 1914
* B. himertoides Teunissen, 1953
* B. honestus (Cresson, 1868)
* B. illuminator Aubert, 1969
* B. laeviusculus (Thomson, 1883)
* B. lalashanensis (Kusigemati, 1990)
* B. leptobasis (Townes, 1970)
* B. pectoralis (Brischke, 1871)
* B. provancheri (Cushman, 1917)
* B. ruficornis Ulbricht, 1926
* B. superbus Schmiedeknecht, 1914
* B. ubusinensis Gregor, 1937
# Worthington (Greater Manchester)

Worthington is een civil parish in het bestuurlijke gebied Metropolitan Borough of Wigan, in het Engelse graafschap Greater Manchester met 149 inwoners.
# Hühnermarkt

De Hühnermarkt is een plein in de Altstadt van Frankfurt am Main en ligt tussen de dom en de Römerberg. De markt werd tijdens de luchtaanvallen op de stad tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest. De restanten van de gebouwen werden afgebroken en met de bouw van het Technische Rathaus in 1974 was de hele markt overbouwd en enkel nog maar een herinnering. Door het Dom-Römer-Projekt werd een deel van de verwoeste Altstadt in zijn oude glorie hersteld tussen 2014 en 2018, waaronder ook de Hühnermarkt en enkele belangrijke oude herenhuizen.

## Geschiedenis

De markt bestond al in de veertiende eeuw. Na de verwoesting verdween de markt, wat op veel tegenstand in de stad stuitte. De lelijke mastodont die gebouwd werd verdween op zijn beurt in 2012 waarop de Hühnermarkt terugkwam. De markt ligt langs de alte Markt en was onderdeel van de Kronungsweg, de weg waarover de keizers van het Heilige Roomse Rijk gingen alvorens ze gekroond werden. Acht van de elf huizen werden gereconstrueerd aan de zuid-, west- en noordkant. De huizen aan de oostkant en het hoekhuis aan de noordoostelijke kant zijn nieuwe huizen, evenzeer in historische stijl. De Stoltze-Brunnen, die de oorlog overleefd hadden en van 1981 tot 2016 op de Friedrich-Stoltze-Platz pronkten werden terug op hun oorspronkelijke plaats op de Hühnermarkt gezet.

## Galerij

* Hühnermarkt in 1738
* Aquarel van Haus zum Esslinger uit 1869
* Hühnermarkt in 1904
* Stoltze-Denkmal
* Noord- en westzijde
# Ramboetan

De ramboetan (Nephelium lappaceum) is een vrucht uit de zeepboomfamilie (Sapindaceae), die ook wel de "harige lychee" wordt genoemd.
De Nederlandse naam komt van het Indonesische rambutan. Rambut betekent "haar"; met het achtervoegsel '-an' krijgt het de betekenis "harig".
De ramboetanboom wordt 25 meter hoog. De afwisselend geplaatste, even geveerde bladeren bestaan uit twee tot acht gespreide, ovale, toegespitste of afgeronde, licht- tot donkergroene, 3-11 × 5-20 cm grote deelblaadjes, die een rode nerf hebben en aan de onderkant behaard zijn.
De vrucht groeit in trossen. De stekelige, rijp meestal rode schil omvat de eetbare glazig witte, soms iets roodachtige sappige zaadmantel, die aangenaam zoetzuur aromatisch van smaak is. Aan deze zaadmantel zit een ovaal bruin zaad vast. De ramboetan is een van de geliefdste vruchten van Zuidoost-Azië.
De soort komt van nature voor in de laaggelegen regenwouden van Maleisië. Hij wordt gekweekt in Zuidoost-Azië, India, Sri Lanka, Filipijnen, Australië, Oost-Afrika en in Midden- en Zuid-Amerika.
Er bestaan andere soorten van het geslacht Nephelium, die eetbaar zijn, waaronder de kapoelasan (Nephelium ramboutan-ake) en de korlan (Nephelium hypoleucum).
* Opengesneden vrucht
* Vruchten op een markt in Jakarta
# Sint-Gertrudiskerk (Maasbracht)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van Maasbracht, gelegen aan Kerkplein 1.
De kerk ligt op een verhoging aan de Maas, en enigszins buiten het dorpscentrum. De plaats van deze kerk maakte hem zeer geschikt om schippers de gelegenheid te geven hun religieuze plichten te vervullen, een traditie die in stand is gebleven.

## Geschiedenis

Reeds in 1265 werd melding gemaakt van een kerk in Maasbracht. De toren is 14e-eeuws, al menen sommigen dat deze al in de 13e eeuw werd gebouwd. In 1695 werd de kerk vergroot en bood toen plaats aan 600 gelovigen. In 1785 vond opnieuw een uitbreiding plaats en in 1867 werd een voorportaal toegevoegd. In 1890 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Jules Kayser. Deze kerk werd einde 1944 zwaar beschadigd door Brits artillerievuur. In 1948-1949 werd een nieuwe kerk gebouwd waarvan Alphons Boosten de architect was. In 1950-1951 werd de toren gerestaureerd.

## Gebouw

De 14e-eeuwse toren, welke drie geledingen telt, heeft een bakstenen plint en is verder in mergelsteen uitgevoerd. De kerk is in rode baksteen uitgevoerd, heeft rondboogvensters en rondbogige gewelven en een voorhoging boven het koor, naar christocentrische trant. Het altaar bevindt zich in het transept, dat aan de buitenkant van de kerk moeilijk waarneembaar is. De apsis is rond. De kerk heeft enkele zijkapellen en een reeks nevenruimten onder lessenaardak.
Het doopvont is uit het eerste kwart van de 16e eeuw met een deksel van eind 19e eeuw. De communiebank is van 1835.
De toren en een deel van het interieur is geklasseerd als Rijksmonument.
* Kerkgebouwen in Limburg
# Ctenorillo strinatii

Ctenorillo strinatii is een pissebed uit de familie Armadillidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1983 door Schmalfuss & Ferrara.
# Station Kętrzyn

Station Kętrzyn is een spoorwegstation in de Poolse plaats Kętrzyn.