OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Frans A. Janssen

Franciscus Antonius Wilhelmus Gerard Janssen (Vught, 30 juli 1939 – Krommenie, 30 september 2024) was een Nederlandse historicus. Hij was van 1989 tot 2004 hoogleraar Boek- en Bibliotheekgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam.

## Biografie

Na zijn militaire dienst was Janssen onderwijzer in Amsterdam (1960-1962). Tussen 1962 en 1969 studeerde hij Nederlandse Taal- en Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam (de laatste twee jaar als kandidaat-assistent van prof. dr. Wytze Gerbens Hellinga. Daarna (1969-1979) was hij adjunct-secretaris van de Erasmus-Commissie van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, die de uitgave van de Opera Omnia van Erasmus verzorgt. Tussen 1979 en 1982 werkte hij aan zijn proefschrift Zetten en drukken in de achttiende eeuw, waarop hij in 1982 cum laude promoveerde aan de Universiteit van Amsterdam; de dissertatie verwierf de Menno Hertzbergerprijs en kreeg in 1986 een tweede druk.
Van 1983 tot 2002 was hij directeur van de Bibliotheca Philosophica Hermetica in Amsterdam, een particuliere bibliotheek en uitgeverij op het gebied van de geschiedenis van hermetische filosofie, alchemie en mystiek; in die functie was hij mede-organisator van tentoonstellingen in diverse bibliotheken, onder meer in Florence, Venetië, Moskou en New York.
Van 1989 tot 2004 was hij gewoon hoogleraar Boek- en Bibliotheekgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Hij propageerde de inzichten van de ‘Engelse school’, die verschijnselen rondom het boek allereerst bestudeert in het kader van materiële aspecten van het object.
Hij was buitenlands lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten (2004- ). Van 1991 tot 2002 was hij lid van de International Board of Trustees of the All-Russian State Library for Foreign Literature in Moskou, van 1997 tot 1999 voorzitter van de Jury voor de Best Verzorgde Boeken, van 1992 tot 2000 lid van de Wetenschapscommissie voor de Short Title Catalogue Netherlands en van 1998 tot 2022 lid van de Projectcommissie voor de editie van de Volledige Werken van Willem Frederik Hermans (1998-2022).

## Publicaties

Janssen publiceerde enkele boeken en een reeks artikelen over Nederlandse literatuur (in het bijzonder over Willem Frederik Hermans, met wie hij jarenlang bevriend was), en over de geschiedenis van de typografische technieken, van de grafische vormgeving en van het boekenverzamelen. Hij publiceerde in tijdschriften als Vrij Nederland, De Boekenwereld, The Book Collector en Quaerendo (waarvan hij van 1990 tot 2012 tevens redacteur was). Selecties uit deze artikelen verschenen in de bundels Technique and Design in the History of Printing (2004) en in Goud en koper in de boekenwereld (2008). Hij was leider van een werkgroep die in 1980 een reconstructie van een houten drukpers bouwde die in de zeventiende eeuw in Nederland functioneerde; de pers staat thans opgesteld in de Universiteit van Amsterdam.
# Zoomland

Zoomland is een landgoed en natuurgebied ten oosten van Bergen op Zoom. Het is 308 ha groot en eigendom van Stichting Brabants Landschap.
Het landgoed is ontstaan uit vier kleinere landgoederen op de Brabantse Wal, die omstreeks 1700 werden gesticht door Bergse notabelen. Het betrof de landgoederen: Weltevreden of Klein Gemini, Groot Gemini, Goeree of Hengstmere, en 's-Heeren Plantage. Van al deze landgoederen zijn nog overblijfselen aan te treffen in de vorm van lanen, eikenhakhout, houtwallen en grachten. Veel later is er naaldhout aangeplant.
In het bos liggen nog enkele heideveldjes, weiden en akkers. De oude laanbomen herbergen holenbroeders als boomklever en bosuil. Ook huizen er vleermuiskolonies.

## Zeezuiper

Ten oosten van de Brabantse Wal strekte zich een moeras uit. De wilhelmieten van het Mariaklooster te Huijbergen begonnen in de 13e eeuw met de vervening van dit gebied. In 1430 werd de Zoom gegraven, die diende als turfvaart. De vervening leidde tot het ontstaan van plassen. Door de zuidwestenwinden breidden deze plassen zich naar het noordoosten uit, ze bereikten in de 16e eeuw hun grootste omvang. Dit plassengebied werd de 'Zeezuiper' genoemd. De plassen dienden als drinkwatervoorziening van Bergen op Zoom. Ze konden ook worden gebruikt om het omliggende gebied bij oorlogsdreiging te inunderen, in het kader van de West-Brabantse waterlinie. De plassen bieden ruimte aan tal van vogels, zoals ooievaar, lepelaar en visarend. In omringende natte graslanden komt onder meer de wateraardbei voor. Anno 2020 verdroogt het gebied sterk, ondanks maatregelen om de natuurwaarde op peil tehouden.
Ten zuiden van de Zeezuiper ligt het Keutelmeer. Tussen Keutelmeer en Zeezuiper werden poelen aangelegd. Alpenwatersalamander en vinpootsalamander zijn er te vinden.

## Ligging

Het gebied is in westelijke richting van de kom van Bergen op Zoom gescheiden door de Rijksweg 58. Ook ten noorden van het gebied loopt deze weg, met aan de overzijde eerst een recreatiegebied en vervolgens het landgoed Buitenlust. Naar het zuiden toe vindt men de Lievensberg en Zurenhoek. Naar het oosten toe vindt men de Zoom en landbouwgebied.

## Recreatie

Aan de Mastendreef en de Klaverveldenweg zijn parkeerplaatsen, van waaruit wandelingen starten. Het gebied is vrij toegankelijk.

## Externe link

* Zoomland op brabantslandschap.nl
# Loxocera maculata

Loxocera maculata is een vliegensoort uit de familie van de wortelvliegen (Psilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1876 door Rondani.
# Tauala elongata

Tauala elongata is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Tauala. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2002 door Peng & Li.
# Tramlijn 3 (Utrecht)

Tramlijn 3 is een voormalige tramlijn van de Gemeentetram Utrecht. Het eerste gedeelte van de lijn werd geopend op 16 juni 1907. Het laatste gedeelte van de tramlijn werd opgeheven op 25 augustus 1938.
De eerste lijn liep vanaf het station via de route van lijn 1 via Wijk C naar de Museumbrug. De tweede lijn, vanaf 3 november 1908, liep vanaf de Amsterdamschestraatweg, het station, Neude via het Domplein naar het Ledig Erf.
Na opheffing van de tramdiensten per 30 september 1938 reden er tot 15 januari 1939 nog trams tussen het Station en het Stadion omdat er nog niet voldoende bussen beschikbaar waren.

## Routewijzigingen

| Datum | Kenmerk | Route |
| 15 juni 1907 | Ingebruikname | Stationsplein - Catharijnesingel - Weerdsingel - Herenweg - Kaatstraat - Adelaarstraat - Weerdsingel - Wittevrouwensingel - Maliesingel - Maliebaan |
| 16 oktober 1908 | Opheffing | |
| 3 november 1908 | Ingebruikname | Ledig Erf - Twijnstraat - Nicolaaskerkhof - Lange Nieuwstraat - Domplein - Janskerkhof - Neude - Vredenburg - Catharijnesingel - Amsterdamschestraatweg (tot overweg) |
| 18 juni 1921 | Verlenging | Ledig Erf - Twijnstraat - Nicolaaskerkhof - Lange Nieuwstraat - Domplein - Janskerkhof - Neude - Vredenburg - Catharijnesingel - Amsterdamschestraatweg (tot Geraniumstraat) |
| 27 oktober 1923 | Verlenging | Ledig Erf - Twijnstraat - Nicolaaskerkhof - Lange Nieuwstraat - Domplein - Janskerkhof - Neude - Vredenburg - Catharijnesingel - Amsterdamschestraatweg (tot Westinghousestraat) |
| 1 mei 1930 | Andere route | Adriaen van Ostadelaan - Wilhelminapark - Burgemeester Reigerstraat - Nobelstraat - Janskerkhof - Neude - Vredenburg - Catharijnesingel - Amsterdamschestraatweg (tot Westinghousestraat) |
| 24 augustus 1938 | Opheffing | |

## Dienstuitvoering

| Datum | Maandag - zaterdag | Zondag |
| 15 mei 1938 | Eerste rit 6:20. Overdag elke 7 min. tot 20u. 's Avonds tot 23u elke 10 min. Laatste rit 0:10 | Van 8 tot 9:30 elke 9 min. Dan tot 0:10 elke 6,5 minuut. |
* Sluiter, J.W. (2002) Beknopt Overzicht van de Nederlandse Spoor- en tramwegbedrijven. Uitgeverij Matrijs, Utrecht, nr. 1 van de boekenreeks van Nederlandse Vereniging van Belangstellenden in het Spoor- en Tramwegwezen (NVBS). Derde druk: ISBN 90-5345-224-9
* Bosman, F. (2004) GVU 100 jaar. De geschiedenis van het Utrechtse stadsvervoer. Utrecht: GVU ISBN 90-9018650-6
* Steenmeijer, A.: De gemeentetram Utrecht. Pirola, Schoorl, 1986. ISBN 9064550468
* ↑ Reeskamp, Jan: Trams en tramlijnen, de elektrische tram in en om Utrecht. Utrecht; Utrecht - Zeist; Amersfoort - Zeist - Arnhem. Uitgevers Wyt, Rotterdam, 1970. ISBN 9060075226
* ↑ Way, J.A.C.: Halte '81. 75 jaar gemeentelijk openbaar vervoer in Utrecht Gemeentelijk Vervoerbedrijf Utrecht: Utrecht, 1981
# Capnella fungiformis

Capnella fungiformis is een zachte koraalsoort uit de familie Nephtheidae. De koraalsoort komt uit het geslacht Capnella. Capnella fungiformis werd in 1903 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Kükenthal.
# Frans Aerenhouts

Frans Aerenhouts (Wilrijk, 4 juli 1937 – aldaar, 30 januari 2022) was een Belgisch beroepswielrenner van 1957 tot 1967.
Aerenhouts beschikte over een sterke eindsprint en won onder meer Gent-Wevelgem in 1960 en 1961. Hij was vooral eendagsrenner, maar werd anderzijds 17de in de Ronde van Frankrijk van 1961 en 12de in de Ronde van Spanje van 1963 waarin hij ook één ritzege behaalde.
Aerenhouts overleed op 30 januari 2022 in het ziekenhuis van Wilrijk. Hij werd 84 jaar oud.

## Belangrijkste overwinningen
### 1957

    Ronde van Berlijn

### 1959

    Omloop Mandel-Leie-Schelde

### 1960

    Gent-Wevelgem

### 1961

    Gent-Wevelgem

### 1963

    12e etappe deel A Ronde van Spanje

### 1965

    GP Stad Zottegem

## Resultaten in voornaamste wedstrijden

| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
| 1959 | | | |
| 1960 | | | |
| 1961 | | 17e | |
| 1962 | | | |
| 1963 | opgave | 42e | 12e (1) |
| 1964 | | 75e | 31e |
| 1965 | | 61e | |
| 1966 | | | |
| Jaar | Milaan-San Remo | Gent-Wevelgem | Ronde van Vlaanderen | Parijs-Roubaix | Luik-Bast.‑Luik | E3 Harelbeke | Waalse Pijl | WK op de weg |
| 1958 | | | | | | | | 9e |
| 1959 | 21e | 11e | | 9e | 8e | | 36e | |
| 1960 | | 1 | 69e | 6e | 22e | | | 18e |
| 1961 | | 1 | 19e | 11e | | 2 ↑ | 3 | |
| 1962 | | 19e | | 7e | | | 19e | |
| 1963 | 71e | 21e | 32e | 26e | | | | |
| 1964 | | 63e | | 31e | | | | |
| 1965 | | | 16e | | | | | |
| 1966 | | | 31e | | | | | |

## Ploegen

* 1958 – Flandria
* 1958 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1958 – Groene Leeuw-Leopold
* 1959 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1960 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1961 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1962 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1963 – GBC-Libertas
* 1964 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1965 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1966 – Mercier-BP-Hutchinson
* 1967 – Mann-Grundig
* 1967 – Romeo-Smith's
# Zoomobjectief

Een zoomobjectief (ten onrechte ook vaak zoomlens genoemd) (zoom spreek uit zoem, met een langgerekte oe) is een lenzenstelsel met een variabele brandpuntsafstand.
Zulke objectieven worden toegepast op foto-, film- en videocamera's. Ze bieden de mogelijkheid om met een simpele draai- of schuifbeweging ofwel motorisch de brandpuntsafstand en daarmee de beeldhoek aan te passen aan het onderwerp ter verkrijging van de best mogelijke compositie. De verandering van de brandpuntsafstand wordt verkregen door bepaalde lenzen of lensgroepen van het objectief ten opzichte van elkaar te laten verschuiven. In de professionele sector bestaat inmiddels een objectief met een zoombereik van 1:300 van het Amerikaanse bedrijf Panavision.
In veel digitale foto- en videocamera's wordt tegenwoordig gesproken over optische zoom en digitale zoom. Bij dit laatste, digitaal inzoomen, wordt eigenlijk een stuk van het beeld weggesneden, en het overgebleven deel wordt vervolgens weer softwarematig vergroot. Hierbij gaan beeldpunten en meestal ook scherpte verloren.
Het eerste "praktische" zoomobjectief is in 1950 ontwikkeld door Dr. Frank Back van de Zoomar Corporation. Het objectief werd exclusief gemaakt voor NBC voor maken van sportreportages en had een aanschafwaarde van $100.000. De naam zoomobjectief is afgeleid van de bedrijfsnaam Zoomar Corp.

## Verschil tussen ooglens en zoomobjectief

Aangezien zowel de ooglens als het zoomobjectief een variabele brandpuntsafstand hebben, wordt wel gedacht dat de ooglens ook een soort zoomobjectief is. Dat is echter niet juist. Bij de ooglens is de beeldafstand constant (de lens verplaatst zich immers niet t.o.v. het netvlies). De brandpuntsafstand wordt alleen aangepast aan de gewenste voorwerpsafstand, zodat men naar behoefte op verschillende afstanden scherp kan zien.
Bij een zoomobjectief daarentegen wordt één bepaald voorwerp scherp in beeld gehouden, zoals nevenstaande animaties laten zien. Dat betekent dat de som van voorwerpsafstand en beeldafstand gelijk blijft. Bij het zoomen verandert daartoe behalve de brandpuntsafstand ook de beeldafstand. Zodoende verandert ook de verhouding tussen de beeldafstand en de voorwerpsafstand, dat wil zeggen de vergrotingsfactor. Dit veranderen van de vergrotingsfactor is immers de bedoeling van een zoomobjectief.
# Loxocera fumipennis

Loxocera fumipennis is een vliegensoort uit de familie van de wortelvliegen (Psilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1901 door Coquillett.
# Jacques-Émile Blanche

Jacques-Émile Blanche (Parijs, 31 januari 1861 – Offranville, Normandië, 30 september 1942) was een Frans kunstschilder, vooral bekend als portrettist. Hij was bevriend met Marcel Proust.

## Leven en werk

Blanche was de zoon van een vooraanstaande Parijse psychiater, Émile Blanche (1820-1893), en groeide op in de Parijse buurt Passy, in de 'Villa de Lamballe', waar eerder Maria Louise van Savoye-Carignano woonde. Beroemdheden als Édouard Manet, Henri Fantin-Latour en Edgar Degas waren regelmatig bij de familie Blanche te gast. Hij studeerde aan het Lycée Condorcet, met Stéphane Mallarmé als leraar en Henri Bergson als klasgenoot. Daarnaast kreeg hij les in tekenen en schilderen van privéleraren, onder andere van Henri Gervex. Niettemin geldt hij als kunstenaar overwegend als autodidact.
In de jaren 1880 reisde Blanche regelmatig af naar Londen, aanvankelijk om het werk van de door hem bewonderde Thomas Gainsborough te bestuderen. Later maakte hij er kennis met Walter Sickert en John Singer Sargent, en met name de laatste zou zijn stijl sterk beïnvloeden. Hij groeide uit tot een succesvol portretschilder en exposeerde in de Parijse salon en de Société nationale des beaux-arts. Blanche was een veelgeziene gast in Parijse kunstkringen. Hij was bevriend met Marcel Proust, die hij vaak ontmoette in de bekende – door Proust uitvoerig beschreven – salon van Geneviève Bizet. Hij portretteerde onder anderen Robert de Montesquiou, Pierre Louÿs, Frits Thaulow en zijn familie, Aubrey Beardsley, Henry James, Charles Conder, André Gide, René Crevel, Mary Cassatt, Marcel Proust, Jean Cocteau, Igor Stravinsky, Paul Morand, James Joyce, Yvette Guilbert en gravin Virginia Oldoini, wier vader door de vader van Blanche werd behandeld. Zijn portretten van Proust behoren tot de bekendste die van de schrijver zijn gemaakt.
Blanche exposeerde met enkele werken op de Wereldtentoonstelling van 1900 te Parijs. Met name na de Eerste Wereldoorlog schreef hij ook memoires en portretten van tijdgenoten, door hem 'kunstliteratuur' genoemd. Marcel Proust hielp hem met het redigeren van zijn eerste publicaties. Blanche was lid van de Académie des Beaux-Arts. Hij overleed in 1942, 81 jaar oud.
Werk van Blanche is onder andere te zien in het Musée d'Orsay en het Musée Carnavalet te Parijs, het Musée des Beaux-Arts (Rouen), en de National Portrait Gallery en Tate Gallery te Londen. In Offranville, waar hij de laatste jaren van zijn leven woonde, bevindt zich het Musée Jacques-Émile Blanche.

## Galerij

* Portret van Olga Caracciolo, gravin van Castelluccio
* Lucie leest
* Lezen
* Portret van een dame
* Portret van Lucie
* Marcel Proust
* Aubrey Beardsley
* André Gide
* Charles Conder
* Henry James
* Groupe des Six

## Bibliografie (selectie)

* Essais et Portraits. Paris, 1912
* Mes modèles. Souvenirs littéraires. Paris, 1928

## Literatuur

* Laure Murat, La Maison du docteur Blanche. Histoire d'un asile et de ses pensionnaires, de Nerval à Maupassant. [S.l.], 2001.
* Georges-Paul Collet, Jacques-Emile Blanche. Le peintre-écrivain. Parijs, 2006. ISBN 2-84100-385-X
* Jane Roberts, Jacques Émile Blanche 1861-1942. Paris, 2012.
# Tauala minutus

Tauala minutus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Tauala. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Fred R. Wanless.
# Torrano

Torrano is een plaats (frazione) in de Italiaanse gemeente Pontremoli.
# Bruchus muatus

Bruchus muatus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1878 gepubliceerd door Edgar von Harold.
# Capnella garetti

Capnella garetti is een zachte koraalsoort uit de familie Nephtheidae. De koraalsoort komt uit het geslacht Capnella. Capnella garetti werd in 1977 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Verseveldt.
# Karel Vietsch

Karel Vietsch (Vlaardingen, 24 november 1952 – Amsterdam, 23 februari 2014) was een Nederlandse wiskundige en informaticus die bekend is geworden door zijn bijdragen aan het Nederlandse Internet, met name aan computernetwerken voor onderwijs en onderzoek. Vietsch kreeg hiervoor in 2013 een koninklijke onderscheiding.
Karel Vietsch werd geboren in Vlaardingen in 1952. Hij studeerde wiskunde aan de Universiteit Leiden en specialiseerde zich in de Theoretische informatica en Economie. Hij deed vervolgens promotieonderzoek aan dezelfde universiteit en promoveerde in 1979 op het proefschrift "Abstract Kernel Operators and Compact Operators". Na het vervullen van zijn militaire dienst als een systeem analist, werkte hij bij de opleiding Wiskunde en Informatica aan de TU Delft. Vanaf 1984 werkte Vietsch bij het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap als beleidsmedewerker voor Informatietechnologie, waar hij zich onder andere bezig hield met de oprichting van SURFnet in 1992. In dat jaar werd hij tevens hoofd van de afdeling Informatie en infrastructuur voor het onderzoeks- en wetenschapsbeleid. Vanaf maart 1996 was Vietsch algemeen secretaris van TERENA.
Als algemeen secretaris van TERENA had Vietsch een belangrijke invloed op de netwerk infrastructuur voor Europese onderzoeksinstellingen en droeg hij bij aan de uitbreiding naar oost Europese landen en naar landen buiten Europa. Vietsch droeg ook bij aan de bloei van RIPE NCC als een onafhankelijke organisatie voor de uitgifte van IP-adressen en AS-nummers.
In mei 2013 werd Karel Vietsch benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau.
Karel Vietsch overleed op 23 februari 2014. Zijn werk aan de bevordering van geavanceerde internettechnologie voor wetenschappelijk onderzoek en het hoger onderwijs in Nederland wordt voortgezet door de Vietsch Foundation. De Vietsch Foundation draagt bij aan de financiering van specifieke onderzoeks- en ontwikkelingsprojecten voor internettechnologie. Elk jaar kent de stichting een eremedaille toe aan personen die hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van een aanpak of technologie die van blijvende waarde is voor de internetgemeenschap.
* ↑ Karel Vietsch, Abstract Kernel Operators and Compact Operators, Proefschrift, Universiteit Leiden, 1979
* ↑ Karel Vietsch, TERENA Secretary General, receives royal honour. Gearchiveerd op 19 maart 2017.
* ↑ Karel Vietsch 24/11/1952 – 23/02/2014. Gearchiveerd op 8 mei 2019.
* ↑ Karel Vietsch. Gearchiveerd op 6 mei 2019.
# Zelotes tetramamillatus

Zelotes tetramamillatus is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de bodemjachtspinnen (Gnaphosidae). De spin jaagt 's nachts en verschuilt zich overdag onder rotsen en bladeren. Het lijf van de spin is ovaalvormig, smal en puntig aan de achterzijde.
Het dier behoort tot het geslacht Zelotes. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1947 door Ludovico di Caporiacco.
# Loxocera quadrilinea

Loxocera quadrilinea is een vliegensoort uit de familie van de wortelvliegen (Psilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1861 door Walker.
# Jan Nijsingh (1618-1670)

Jan Nijsingh (Westerbork, 1 januari 1618 - Eelde, 9 november 1670) was landschrijver van de Landschap Drenthe.

## Leven en werk

Nijsingh was een zoon van de schulte van Westerbork Luitge Nijsingh en Berentyn Altingh. Hij studeerde vanaf 1637 rechten aan de universiteit van Groningen. Na zijn afstuderen vestigde hij zich als advocaat in Drenthe. Hij trouwde met Roelofje Alting, dochter van de schulte van Eelde Johan Alting en Margaretha Bronninger. Nijsingh en zijn vrouw woonden in bij hun schoonvader in het schultehuis van Eelde. Na het overlijden van zijn schoonvader kwam deze woning in het bezit van de familie Nijsingh en werd daarom het Nijsinghhuis genoemd. Van 1649 tot 1663 was Nijsingh kerkvoogd van de kerk van Eelde.
Als advocaat was Nijsingh betrokken bij het geschil tussen de participanten in het veengebied van het Oostermoer en het schuitenschuiversgilde over het vervoer van de turf, waarbij ook de Landschap Drenthe betrokken raakte. In 1666 werd Nijsingh benoemd tot landschrijver van de Landschap Drenthe. Na zijn overlijden in 1670 werd hij als landschrijver opgevolgd door zijn zoon Lucas, die later gedeputeerde van Drenthe werd. Deze overdracht van vader op zoon was al twee jaar daarvoor in een resolutie van Ridderschap en Eigenerfden van Drenthe vastgesteld.
* Nederland's Patriciaat, jrg. 18, 1928, blz. 141 t/m 153
* Noordhoff, L.J. De familie Nijsingh en Eelde; een onderzoek naar aanleiding van een testament in: Nieuwe Drentse Volksalmanak 1985, blz. 21 t/m 47
* Bos, Jan (et al.) Huizen van stand: geschiedenis van de Drentse havezaten en andere herenhuizen en hun bewoners (1989) uitg. Boom, Meppel, ISBN 90-6009-889-7
# PzKpfw II Ausf G

Het Duitse pantservoertuig PzKpfw II Ausf G of Panzerkampfwagen II uitvoering G, ook bekend als de VK901, was een lichte verkenningstank die werd gebruikt door het leger van nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

## Achtergrond

De VK901 was een uitvoering binnen de Panzerkampfwagen II-reeks met als hoofddoel om de snelheid van de Panzer II-tank op te drijven. Op 18 juni 1938 werd aan MAN gevraagd om het chassis te ontwerpen en aan Daimler-Benz om de bovenstructuur en koepel te ontwikkelen. Een prototype van het chassis werd einde 1939 afgewerkt maar wegens de vele aanpassingen, waardoor versies G1, G3 en G4 ontstonden, werd de productie van de initiële bestelling van vijfenzeventig stuks uit de pre-productiereeks met vertraging aangevat in oktober 1940. Uiteindelijk werden er slechts twaalf stuks geproduceerd. De VK 901 (Ausf G) was gebaseerd op Ausf D en werd ontwikkeld om Ausf F te vervangen. Ausf G werd echter op zijn beurt vervangen door de verbeterde VK 903 (Ausf H). In januari 1942 werden twee VK901 (Ausf G) geconverteerd met een 50mm Pak 38 L/60 kannon en getest aan het oostfront.
De VK901 had een volledig nieuwe ophanging met aan elke rups, vijf overlappende wielen. Zoals bij de vorige Panzer II-modellen (Ausf D en Ausf E, Ausf F) had de voorzijde van de bovenstructuur een vierkante vorm, maar nu zonder luiken voor de bestuurder or radio-operator. Deze moesten in de tank plaatsnemen via de bovenluiken. De geschutskoepel had geen kijkgaten en het zicht van de tankcommandant werd gegeven door de periscopen die boven op de koepel waren gemonteerd.

## Dienstjaren

Er is geen bewijs gevonden dat de VK901 ingezet werd aan een actief front. Er werden een aantal VK901 geschutskoepels ingezet in versterkte opstellingen.