OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Storuman (meer)

Storuman is een meer in het Zweedse landschap Lappland, provincie Västerbottens län. Het meer heeft een oppervlakte van bijna 171 km² en is tot 122 meter diep. De Ume älv stroomt erdoorheen. Het meer is tevens waterreservoir voor de waterkrachtcentrales op deze rivier en heeft daartoe een regelbare hoogte, met een verschil tot 7 meter.
Het meer bestaat uit twee verschillende delen. Het 30 km lange noordwestelijke deel is smal en bochtig tussen steile berghellingen tot 500 meter hoog. Hier vindt men ook de diepere gedeelten tot 112 meter, bij een breedte van maximaal 500 meter. Het zuidoostelijk deel is tot 6 km breed en heeft relatief vlakke oevers en zandige schiereilanden.
# Stine Fischer Christensen

Stine Fischer Christensen (1985) is een Deens actrice.

## Biografie

Stine Fischer Christensen werd in 1985 geboren als dochter van de dokter Niels Fischer Christensen en de onderwijzeres Bente Jessen en is de jongere zus van filmregisseuse Pernille Fischer Christensen. In 2007 won ze voor haar rol van Anna Hannson in Efter brylluppet (After the Wedding) twee Deense filmprijzen, zowel de Bodil als de Robert voor beste vrouwelijke bijrol. Ze speelde in 2009 de hoofdrol in De vilde svaner van Peter Flinth en Ghita Nørby.

## Filmografie
### Films

* 2017: Underverden
* 2011: Die Unsichtbare – Fine
* 2010: Smukke mennesker – Prostituee
* 2009: De vilde svaner – Elisa
* 2007: Ekko – Angelique
* 2006: Efter brylluppet (After the Wedding) – Anna Hannson
* 2006: Princess – Christina (stem)
* 2005: Unge Andersen – Sofie

### Televisieseries

* 2009: Livvagterne – Susan Andersen

## Prijzen en nominaties

De belangrijkste:
| Jaar | Prijs | Categorie | Film | Uitslag |
| 2007 | Bodil | Beste vrouwelijke bijrol | Efter brylluppet | Gewonnen |
| 2007 | Robert | Beste vrouwelijke bijrol | Efter brylluppet | Gewonnen |
# Strumigenys ohioensis

Strumigenys ohioensis is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1933 door Kennedy & Schramm.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Strumigenys ogyga

Strumigenys ogyga is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2000 door Bolton.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Strumigenys odalatra

Strumigenys odalatra is een mierensoort uit de onderfamilie van de Myrmicinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2000 door Bolton.
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Storön

Storön (ook wel Storöhamn) is een dorp binnen de Zweedse gemeente Kalix. Het dorp ligt op het gelijknamige schiereiland. In de 14e eeuw vindt er al scheepvaart plaats; in 1539 wordt het dorp voor het eerst vermeld, als er belasting wordt geheven. Er zijn dan vijf huisboeren. Dat aantal blijft constant tot ongeveer 1825, pas dan begint het dorp te groeien.
Storön betekent groot eiland. Doordat de bodem hier de afgelopen eeuwen stijgt is het inmiddels een schiereiland geworden; het is vastgegroeid aan het land. De toenmalige afscheiding van het land manifesteert zich anno 21e eeuw nog steeds in de hoedanigheid van de meren Blåmissjusjön, Resvarpet en Storblötan, dat afwatert naar de baai aan de Botnische Golf.
De naam Storön komt ongeveer negentig keer voor in Zweden.
Bestuurscentrum: Kalix (tätort)
Tätort: Båtskärsnäs · Bredviken · Gammelgården · Karlsborg · Morjärv · Nyborg · Påläng · Risögrund · Rolfs · Sangis · Töre
Småort: Åkroken · Björkfors · Börjelsbyn · Granholmen · Innanbäcken · Innanlandet · Kälsjärv · Lappbäcken · Målson · Månsbyn · Ryssbält · Siknäs · Storön · Stråkanäs · Sören · Vallen · Vånafjärden
Overig: Björkvattnet · Bjumisträsk · Bondersbyn · Brattlandet · Empoberget · Forsbyn · Granån · Grubbnäsudden · Grytnäs · Hällfors · Holmträsk · Hömyrfors · Kamlunge · Klinten · Korpikå · Långfors · Lantjärv · Marieberg · Moån · Östanfjärden · Östra Flakaträsk · Östra Granträsk · Övermorjärv · Räktjärv · Rian · Småkvarn · Sockenträsk · Stora Lappträsk · Storsien · Tjäruträsk · Törböle · Törefors · Västannäs · Västra Flakaträsk · Vitvattnet ·
# Storøya

Storøya kan verwijzen naar:
* Storøya (Spitsbergen)
* Storøya (Gamvik)
* Storøya (Fagernes) in Sandefjord
* Storøya (Tyrifjord), het grootste eiland in het Noorse meer Tyrifjord, iets ten noorden van het kleinere maar veel bekendere Utøya
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Storøya en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Storzingen

Storzingen is een plaats in de Duitse gemeente Stetten am kalten Markt, deelstaat Baden-Württemberg, en telt 400 inwoners (2005).
# Storzkoppeling

Een storzkoppeling is bedoeld om slangen met elkaar of met vaste armaturen te verbinden. Dit type koppeling wordt voornamelijk gebruikt bij de brandweer in veel Europese landen en ook voor industriële toepassingen.

## Vormgeving

De koppeling bestaat uit twee identieke delen (halve storzkoppeling) die in elkaar gedraaid kunnen worden net als een bajonetsluiting. Een halve koppeling heeft twee of drie uitstulpingen en evenveel uitsparingen. Het aantal uitstulpingen is afhankelijk van de diameter.

### Drukkoppeling

Voor slangen die onder druk staan wordt een drukkoppeling toegepast. Dit type koppeling wordt bij aansluiting 130° gedraaid en is voorzien van een drukbestendige rubber ring. Doorgaans is dit type onder druk (zeer) moeilijk los te koppelen wat de veiligheid verhoogt. Er zijn verschillende gestandaardiseerde typen:
* A: nokafstand: 133 mm; slangdiameter: 110 of 150 mm
* B: nokafstand: 89 mm; slangdiameter: 75 mm
* C52: nokafstand: 66 mm; slangdiameter: 52 mm
* C42: nokafstand: 66 mm; slangdiameter: 42 mm
Tevens bestaan er storzkoppelingen met nokafstand 81 mm. De meeste brandweerkorpsen gebruiken deze standaard op 52 mm en 75 mm slangen en overige armaturen, zodat ze allemaal onderling te koppelen zijn.
Met nokafstand wordt bedoeld de afstand tussen de binnenkanten van de tegenover elkaar liggende nokken.

### Zuigkoppeling

Voor zuigslangen wordt een zuigslangkoppeling toegepast. Dit type koppeling wordt bij aansluiting 90° gedraaid en is voorzien van een drukbestendige rubber ring. De koppelingen zijn vaak voorzien van uitklapbare handvatten om het koppelen van de vaak stugge slangen makkelijker te maken.
Er zijn verschillende gestandaardiseerde typen:
* A: nokafstand: 133 mm; slangdiameter: 110 of 150 mm
* B: nokafstand: 89 mm; slangdiameter: 75 mm
* C52: nokafstand: 66 mm; slangdiameter: 52 mm

## Uitvinder

De Duitser Guido Storz heeft in 1882 patent aangevraagd op de door hem uitgevonden koppeling. Storz was een architect die bij een brand in het Duitse Konstanz de moeilijkheden zag die het werken met schroefkoppelingen met zich mee bracht. In 1936 werd zijn ontwerp het standaard type koppeling in Duitsland, de zogenaamde "Reichsnormalkupplungen".
# Styela schmitti

Styela schmitti is een zakpijpensoort uit de familie van de Styelidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1945 door Van Name.
# Styela sigma

Styela sigma is een zakpijpensoort uit de familie van de Styelidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1912 door Hartmeyer.
# Styela rustica

Styela rustica is een zakpijpensoort uit de familie van de Styelidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1767 door Linnaeus.
# Styela plicata

Styela plicata is een zakpijpensoort uit de familie van de Styelidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1823 door Lesueur als Ascidia plicata.

## Beschrijving

Styela plicata is een solitaire zakpijp met een dikke, stevige en bobbelige mantel die wit of geelbruin van kleur is. Zijn geboortestreek is momenteel onbekend, maar er zijn aanwijzingen dat deze soort inheems is in het noordwesten van de Stille Oceaan. Het wordt al een eeuw of langer door schepen vervoerd, is wereldwijd verspreid en is een overvloedig bestanddeel van aangroeigemeenschappen in subtropische wateren. De verspreiding ervan omvat de kusten van Noord-Amerika, het Caribisch gebied, Mexico, Brazilië, de Middellandse Zee, Senegal, Somalië, India, Japan, Australië en Nieuw-Zeeland. Het wordt grotendeels aangetroffen op kunstmatige constructies zoals jachthavens, dokken en scheepsrompen, maar is ook bekend van oesterriffen, mangroven en rotsachtige substraten. S. plicata is zeer overvloedig aanwezig in havens in Zuid-Californië en kan van invloed zijn op inheemse ongewervelde dieren door concurrentie. Verder is het in veel delen van zijn wereldwijde verspreidingsgebied bekend dat het gekweekte tweekleppige weekdieren vervuilt.
* ↑ Sanamyan, K.; Monniot, C. (2012). Styela plicata (Lesueur, 1823). In: Shenkar, N.; Gittenberger, A.; Lambert, G.; Rius, M.; Moreira Da Rocha, R.; Swalla, B.J.; Turron, X. (2012) Ascidiacea World Database. Geraadpleegd via: World Register of Marine Species
* ↑ Lesueur C.A. (1823). Descriptions of several new species of Ascidia. Journal of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia 3: 2-8
* ↑ Styela plicata, Smithsonian Environmental Research Center's National Estuarine and Marine Exotic Species Information System (NEMESIS)
# Wrattenaalscholver

De wrattenaalscholver (Leucocarbo carunculatus, synoniem: Phalacrocorax carunculatus) is een vogel uit de familie Phalacrocoracidae (Aalscholvers).

## Kenmerken

De vogel is gemiddeld 76 cm lang. Deze aalscholver is van boven zwart met een blauwe metaalglans. Van onder is hij wit en de poten zijn roze. Op de vleugel bevinden zich witte vlekken. Boven de snavelbasis zitten oranje gele lellen (wratten).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch in Nieuw-Zeeland op het Zuidereiland. Ongeveer 85% van de populatie broedt in vijf verschillende broedkolonies die liggen op kleine rotseilanden langs de kust.

## Status

De wrattenaalscholver heeft een beperkt broedgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2015 geschat op 350 tot 1500 individuen en de populatie-aantallen nemen af door verstoring door toeristen. Als de aalscholvers wegvliegen van de broedplaatsen, worden de eieren en kuikens door meeuwen gepredeerd. Verder is de visserij met staande netten in de buurt van de kolonies een gevaar. Om deze redenen staat deze soort als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN.
* Kolonies van wrattenaalscholvers
* 1 2 3 4 (en) Wrattenaalscholver op de IUCN Red List of Threatened Species.
# Yang Kyoungjong

Yang Kyoungjong (3 maart 1920 - 7 april 1992) was een Koreaanse soldaat die tijdens de Tweede Wereldoorlog voor het Japans Keizerlijk Leger, het Rode Leger van de Sovjet-Unie en de Duitse Wehrmacht heeft gevochten. Hij is de enige persoon waarvan het bekend is dat hij voor drie verschillende partijen in de oorlog gevochten heeft.
In 1938 was Korea onder Japanse controle. De achttienjarige Yang was in dienstplicht bij het Kanto-leger van het Japans Keizerlijk Leger. Hij vocht in de Slag bij Halhin Gol, waarbij hij gevangengenomen werd door het Rode Leger. Door een tekort aan mankracht besloot de Sovjet-Unie om krijgsgevangenen te gebruiken voor gevechten tegen Nazi-Duitsland. Tijdens de Derde Slag om Charkov werd hij nogmaals gevangengenomen, deze keer door de nazi's. Yang kwam in een Ostlegion in Frankrijk terecht. Op D-Day werd hij voor de laatste keer gevangengenomen, deze keer door de Verenigde Staten. Hier stopte Yang Kyoungjong's militaire carrière. Hij werd naar een gevangenenkamp in het Verenigd Koninkrijk gestuurd, waarna hij naar de Verenigde Staten werd overgeplaatst. Na de oorlog woonde hij in Illinois tot aan zijn dood in 1992.
# Xestia infantilis

Xestia infantilis is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1895 door Staudinger.
# Xestia hemitragidia

Xestia hemitragidia is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Boursin.
# SuriPop V

SuriPop V was een muziekfestival in Suriname dat gehouden werd op 29 juli 1988.
De finale werd gehouden in Paramaribo. Erik Refos en Siegfried Gerling wonnen dit jaar zowel de eerste prijs, de Jules Chin A Foeng-trofee, met hun lied Ef' a kan en de tweede prijs met hun lied Brasa mi. Ef' a kan werd gezongen door Powl Ameerali en gearrangeerd door Juan Navia. Brasa mi werd gezongen door Powl Ameerali en Silvy Singoredjo.
Het orkest bij dit evenement telde 18 man samengesteld onder leiding van Juan Navia. De kosten voor het decor werden gedekt door Interfood NV, die tevens de officiële sponsor was bij dit evenement. Naast de plaat waarop de 12 finale composities stonden opgenomen, werd in verband met de lustrumviering van SuriPop ook een LP uitgegeven van de succescomposities uit de vier voorgaande SuriPop, waarvoor er veel belangstelling bleek te bestaan. Deze LP werd verkocht in de sporthal grif. Een kaart van dit festival kostte Sf. 20.

## Finale

In de voorselectie koos de jury 12 liederen. 10 in de categorie "Populair" en voor het eerst 2 in de categorie "Gospel". Deze kwamen in de finale uit en werden op een muziekalbum uitgebracht. Op het album uit 1988 stonden de volgende nummers:

### Categorie Populair

| Nr. | Lied | Vocalisten | Componisten | Arrangeur |
| A1 | Ef' a kan 🥇 | Powl Ameerali | Erik Refos & Siegfried Gerling | Juan Navia & Savanna |
| A2 | Sondro yu | Jimmy Westfa | Harold Gessel | Ernesto van Dal |
| A3 | Mister drunkard | Giovanni Herdigein | Hugo Landolf | Josef Ulah |
| A4 | Mi swit' presi 🥉 | Roy van Ommeren | Vincenzo Hooplot | Ernesto van Dal |
| A5 | Brasa mi 🥈 | Powl Ameerali & Silvy Singoredjo | Erik Refos & Siegfried Gerling | Juan Navia & Savanna |
| B1 | Lonely game | Delano Weltevreden | Albert Bergen | Herman Snijders |
| B2 | Dren kon tru | Lucretia Muringen | Ruth Koenders | Herman Snijders |
| B3 | Still I love you | Regillio Alberg | Hugo Landolf | Josef Ulah |
| B4 | Gi yu nanga mi | Silvy Singoredjo | Raymond Amatoemar | Ernesto van Dal |
| B5 | Yu fosi lobi | Darl Filemon | Johan Herbert | Iwan van Hetten |

### Categorie Gospel

| Nr. | Lied | Vocalisten | Componisten |
| 1 | His name is Jesus | Maritza Filemon | Kenneth Moerli |
| 2 | I will sin no more | Bryan Bijlhout | Guno Emanuelson |
* ↑ Dagblad Suriname, Terugblik SuriPop: Suriname Populair Song Festival deel 1, 27 augustus 2020
* ↑ "SuriPop 5 groots opgezet", De West, 3 juli 1988.
* ↑ "SuriPop Vijf belooft spektakel te worden", De West, 13 juli 1988.
* ↑ Parbode, Barometer van de maatschappij, Henk Hendriks, 30 november 2015
* ↑ Discogs, SuriPop, 1988
* 1 2 "SuriPop V Winnaars", De West, 30 juli 1988.
I (1982) · II (1983) · III (1984) · IV (1986) · V (1988) · VI (1990) · VII (1992) · VIII (1994) · IX (1996) · X (1998) · XI (2000) · XII (2002) · XIII (2004) · XIV (2006) · XV (2008) · XVI (2010) · XVII (2012) · XVIII (2014) · XIX (2016) · XX (2018) · XXI (2022) · Kerstsongeditie (2023) · XXII (2024)
# Sassofortino

Sassofortino is een plaats (frazione) in de Italiaanse gemeente Roccastrada.
# Iroquois (Illinois)

Iroquois is een plaats (village) in de Amerikaanse staat Illinois, en valt bestuurlijk gezien onder Iroquois County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 207. In 2006 is het aantal inwoners door het United States Census Bureau geschat op 200, een daling van 7 (-3,4%).

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 1,5 km², geheel bestaande uit land.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 16 km rond Iroquois.

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Iroquois op city-data.com
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Population estimates (July 2006)
# Jane Yolen

Jane Hyatt Yolen (New York, 11 februari 1939) is een Amerikaans schrijfster en editor van bijna driehonderd boeken, waaronder voornamelijk folklore, fantasy, sciencefiction en kinderboeken. Ze is onder andere bekend van haar Nebula Award-winnende boek Sister Emily's Lightship (kort verhaal) en Lost Girls, maar ook van Owl Moon en The Emperor and the Kite. Met Commander Toad en How Do Dinosaurs Say Goodnight won ze meerdere malen de Caldecott Medal.

## Persoonlijk leven

Yolen werd geboren in New York, maar opgevoed in Californië, Virginia, New York en Connecticut. Haar vader was een journalist en publicist. In 1960 kreeg ze van het Smith College haar bachelors en een master van de Universiteit van Massachusetts Amherst in 1976. In 1962 trouwde ze met de computerwetenschapper David Stemple tot zijn dood op 22 maart 2006. Ze heeft drie kinderen: Heidi, Adam en Jason. Ze heeft verschillende kleinkinderen.
# Neocollyris feai

Neocollyris feai is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1893 door Horn.
# Platytes atlantivolella

Platytes atlantivolella is een vlinder uit de familie van de grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1935 door Zerny.
# Susy Vaterlaus

Susanne 'Susy' Vaterlaus (26 juli 1932) is een Zwitserse voormalige zwemster. Ze nam deel aan de Olympische Zomerspelen van 1952.

## Belangrijkste resultaten
### Olympische Zomerspelen

| Jaar | Plaats | Discipline | Onderdeel | Resultaat |
| 1952 | Helsinki | zwemmen | 100 m vrije slag (v) | 38e |
* (en) Profiel van Susy Vaterlaus op olympedia.org
# Xestia hoenei

Xestia hoenei is een vlinder uit de familie van de uilen (Noctuidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1963 door Boursin.
# Ironus paludicola

Ironus paludicola is een rondwormensoort uit de familie van de Ironidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1937 door Schneider.
# Neocryptopteryx orientalis

Neocryptopteryx orientalis is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Blanchard in 1947.
# Plein 1817

Plein 1817 is een plein in Tegelen, een stadsdeel van de Nederlandse gemeente Venlo.
De naam van het plein refereert aan het jaar waarin het Traktaat van Aken werd opgesteld. Daarin werd besloten dat Tegelen Nederlands grondgebied zou worden en daarmee niet meer tot Pruisen zou behoren.
Aan het plein ligt de in 1916 door de Tegelse architect Caspar Franssen ontworpen Sint Jozefschool. Verder is dit plein, samen met het Wilhelminaplein elk jaar in mei het toneel voor de voorjaarskermis.
* ↑ Domweg gelukkig in de Taalstaat: Plein 1817 in Tegelen. NPO Radio 1 (3 maart 2018).
* ↑ Sint Jozefschool, Tegelen. Monumenten.nl. Geraadpleegd op 23 oktober 2023.
* ↑ Wegafsluitingen tijdens kermis in Tegelen. Nu Venlo (26 april 2023).
* ↑ Kermis Tegelen 2022 (Nederland). kermis.nu. Geraadpleegd op 23 oktober 2023.
# Susuz (district)

Susuz is een Turks district in de provincie Kars en telt 13.114 inwoners (2007). Het district heeft een oppervlakte van 701,2 km². Hoofdplaats is Susuz.
De bevolkingsontwikkeling van het district is weergegeven in onderstaande tabel.
| 1997 | 2000 | 2007 |
| 15.212 | 14.885 | 13.114 |
# Styringomyia claggi

Styringomyia claggi is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Ukiah

Ukiah kan verwijzen naar de volgende plaatsen in de Verenigde Staten:
* Ukiah (Californië)
* Ukiah (Oregon)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Ukiah en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jacques Le Goff

Jacques Le Goff (Toulon, 1 januari 1924 – Parijs, 1 april 2014) was een Frans historicus, gespecialiseerd in de mediëvistiek. Hij behoorde tot de scholen van de Annales-geschiedschrijving en de Nouvelle histoire.
Le Goff studeerde na zijn opleiding aan de École Normale Supérieure geschiedenis, onder andere in Praag. Hij was verbonden aan de École Française te Rome en aan de universiteit van Lille eer hij vanaf 1960 in Parijs werkte. Vooral Marc Bloch en Georges Duby hebben hem beïnvloed. Hij was sinds 1972 directeur van de École des Hautes Etudes en Sciences Sociales te Parijs, als opvolger van Fernand Braudel. Le Goff schrijft cultuurgeschiedenis van de middeleeuwen en meer specifiek de historische antropologie van deze periode. Zijn aanpak vernieuwde het instrumentarium van de traditionele mediëvistiek, maar ook dat van de Annales-historici doordat hij minder aandacht schenkt aan de economie. Zo geeft hij in De cultuur van middeleeuws Europa behalve een chronologisch geordend beeld van Europa in de middeleeuwen ook inzicht in de mentaliteitsgeschiedenis van dit tijdvak. Le Goffs boek La naissance du purgatoire beschrijft de langzame opkomst, verspreiding en ontwikkeling van het religieuze begrip vagevuur. Zijn biografie van Lodewijk de Heilige verkent de (on-)mogelijkheden van dit genre in brede zin. In 2004 won Le Goff de Dr. A.H. Heinekenprijs voor geschiedenis.
Hij had veel leerlingen die de thema's die hij onderzocht verder uitwerkten en verdiepten, onder wie Jacques Berlioz, Alain Guerreau, Anita Guerreau-Jalabert, Jean-Claude Schmitt, Jerôme Baschet, Jacques Chiffoleau, Alain Boureau, Jean-Claude Bonne en Michel Lauwers.

## Belangrijkste publicaties

* Les intellectuels au Moyen-Âge (Parijs 1957) - vertaald als De intellectuelen in de middeleeuwen (Amsterdam-Kapellen 1989)
* La civilisation de l'Occident médiéval (Parijs 1964) - vertaald als De cultuur van middeleeuws Europa (Amsterdam 1987)
* Faire de l'histoire (3 dln., Parijs 1974) - met Pierre Nora
* La Nouvelle Histoire (Parijs 1978) - met Jacques Revel
* Pour un autre Moyen-Âge (Parijs 1978)
* La naissance du purgatoire (Parijs 1981)
* L'imaginaire médiéval (Parijs 1985)
* La bourse et la vie. Economie et religion au Moyen Âge (Parijs 1986) - vertaald als De woekeraar en de hel. Economie en religie in de middeleeuwen (Amsterdam 1987)
* Saint Louis (Parijs 1995)
* Saint François d' Assise (Parijs 1999) - vertaald als Sint-Franciscus van Assisi (Amsterdam 2001)
* Dictionnaire raisonné de l'Occident médiéval (2 dln., Parijs 1999) - met Jean-Claude Schmitt
* Un Moyen Âge en images (2000)
* Une histoire du corps au Moyen-Âge (Parijs, 2003) - met Nicolas Truong - vertaald als De geschiedenis van het lichaam in de Middeleeuwen (Amsterdam 2004)
# Jan Janbroers

Johannes Matthijs Janbroers (Amsterdam, 19 januari 1928 – Lommel, 16 februari 2006) was een Nederlands basketbaltrainer. Janbroers wordt gezien als een van de grondleggers van het Nederlandse basketbal.
Hij richtte, vlak na de Tweede Wereldoorlog, vanuit de Amsterdamse voetbalclub Blauw Wit de Amsterdamse Blue Stars op.
Van 1960 tot 1968 was hij bondscoach van het Nederlandse basketbalteam. Toen hij besloot als bondscoach te stoppen, gaf hij nog wel het advies om de lokale competities te vervangen door een landelijke eredivisie, wat toen ook gebeurd is.
Daarna was hij trainer van Levi's Flamingo's uit Haarlem, waarmee hij van 1971-1973 drie maal op rij de landstitel behaalde. In 1962 gaf Janbroers een boek uit, Modern Basketball, dat wordt gezien als de bijbel voor basketbaltrainers. In 1980 richtte hij het bedrijf MediServ, dat klinisch onderzoek doet naar nieuwe geneesmiddelen. Van 1981 tot 1983 was hij coach van het Belgische Antwerpse BBC, de voorloper van het huidige Antwerp Giants.
In november 2004 werd bij Janbroers een sarcoom ontdekt. Ruim een jaar later overleed hij.