OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Lukas Klapfer

Lukas Klapfer (Eisenerz, 25 december 1985) is een Oostenrijkse noordse combinatieskiër. Hij vertegenwoordigde zijn vaderland op de Olympische Winterspelen 2014 in Sotsji en op de Olympische Winterspelen 2018 in Pyeongchang.

## Carrière

Bij zijn wereldbekerdebuut, in januari 2005 in Sapporo, scoorde Klapfer direct wereldbekerpunten. In januari 2008 eindigde hij in Seefeld voor de eerste maal in zijn carrière in de top tien van een wereldbekerwedstrijd. In februari 2009 stond Klapfer voor het eerst in zijn loopbaan op het podium van een wereldbekerwedstrijd.
Op de wereldkampioenschappen noordse combinatie 2013 in Val di Fiemme eindigde hij samen met Wilhelm Denifl, Bernhard Gruber en Mario Stecher als vijfde in de landenwedstrijd. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2014 in Sotsji eindigde Klapfer als twaalfde op de gundersen normale schans en als vijftiende op de gundersen grote schans, samen met Christoph Bieler, Bernhard Gruber en Mario Stecher veroverde hij de bronzen medaille in de landenwedstrijd.
Op 4 januari 2015 boekte de Oostenrijker in Schonach zijn eerste wereldbekerzege. In Falun nam hij deel aan de wereldkampioenschappen noordse combinatie 2015. Op dit toernooi eindigde hij als vijftiende op de gundersen normale schans en als 21e op de gundersen grote schans. In de landenwedstrijd eindigde hij samen met Philipp Orter, Bernhard Gruber en Sepp Schneider op de vijfde plaats. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 in Pyeongchang veroverde Klapfer de bronzen medaille op gundersen normale schans en eindigde hij als negende op de gundersen grote schans. Samen met Wilhelm Denifl, Bernhard Gruber en Mario Seidl sleepte hij de bronzen medaille in de wacht in de landenwedstrijd.
Op de wereldkampioenschappen noordse combinatie 2019 in Seefeld eindigde de Oostenrijker als 31e op de gundersen grote schans. In de landenwedstrijd legde hij samen met Bernhard Gruber, Mario Seidl en Franz-Josef Rehrl beslag op de bronzen medaille.

## Resultaten
### Olympische Spelen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2014 | Sotsji | 12e Gundersen NH 15e Gundersen LH 3 Team |
| 2018 | Pyeongchang | 3 Gundersen NH 9e Gundersen LH 3 Team |

### Wereldkampioenschappen

| Jaar | Plaats | Resultaten |
| 2013 | Val di Fiemme | 5e Team |
| 2015 | Falun | 15e Gundersen NH 21e Gundersen LH 5e Team |
| 2019 | Seefeld | 31e Gundersen NH 3 Team |

### Wereldbeker
#### Eindklasseringen

| Seizoen | Plaats |
| 2004/2005 | 49e |
| 2006/2007 | 29e |
| 2007/2008 | 29e |
| 2008/2009 | 14e |
| 2009/2010 | 36e |
| 2010/2011 | 29e |
| 2011/2012 | 45e |
| 2012/2013 | 34e |
| 2013/2014 | 13e |
| 2014/2015 | 10e |
| 2015/2016 | 9e |
| 2016/2017 | 28e |
| 2017/2018 | 14e |
| 2018/2019 | 18e |
| 2019/2020 | 15e |

#### Wereldbekerzeges

| Datum | Plaats | Onderdeel |
| 4 januari 2015 | Schonach | Gundersen NH |
# Lypotigris

Lypotigris is een geslacht van vlinders van de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam voor dit geslacht is voor het eerst gepubliceerd in 1825 door Jacob Hübner. Dit geslacht is monotypisch, dat wil zeggen dat het maar één soort heeft namelijk Lypotigris reginalis (Stoll, 1781).
# Luzy-sur-Marne

Luzy-sur-Marne is een gemeente in het Franse departement Haute-Marne (regio Grand Est) en telt 320 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Chaumont.

## Geografie

De oppervlakte van Luzy-sur-Marne bedraagt 16,0 km², de bevolkingsdichtheid is 20,0 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Luzy-sur-Marne met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Luzonsnijdervogel

De luzonsnijdervogel (Orthotomus derbianus) is een snijdervogel die alleen voorkomt op de Filipijnse eilanden Luzon.

## Kenmerken

De luzonsnijdervogel is een relatief kleine snijdervogel. De mannetjes en vrouwtjes zijn sterk gelijkend. De diverse ondersoorten verschillen van elkaar in de mate van grijs van de buik en borst. De luzonsnijdervogel lijkt sterk op de meer algemeen voorkomende Filipijnse snijdervogel met uitzondering van de grijze rug en stuit. Ook de buik en borst zijn over het algemeen wat grijzer van kleur. De onderzijde van de staartdekveren is bruinachtig grijs. De bovenzijde van de snavel heeft een donkere hoornachtige kleur, de onderzijde is enigszins roze. De ogen zijn bruin en de poten rozeachtig bruin.
De luzonsnijdervogel wordt inclusief staart 12,5 centimeter en heeft een vleugellengte van 4,5 centimeter.

## Leefgebied en verspreiding

Er worden twee ondersoorten van de luzonsnijdervogel onderscheiden: C. d. derbianus in het centrale en zuidelijke deel van Luzon (in het noorden tot aan Nueva Vizcaya en Pangasinan) en C. d. nilesi op Catanduanes. De luzonsnijdervogel leeft in laaglandbossen, dichtbegroeide plantages en meer gecultiveerde gebieden waar bomen en bamboestruiken dicht op elkaar staan.

## Voortplanting

Er is niet veel bekend over de voortplanting van de luzonsnijdervogel in het wild. Op Mount Isarog is een net uitgekomen exemplaar waargenomen in de maand maart.
* Kennedy, R.S., Gonzales P.C., Dickinson E.C., Miranda, Jr, H.C., Fisher T.H., A Guide to the Birds of the Philippines, Oxford University Press, Oxford (2000).
* ↑ (en) Luzonsnijdervogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
# M10 (Wit-Rusland)

De M10 of Magistrale 10 is een hoofdweg in Wit-Rusland met een lengte van 526 kilometer. De weg loopt van Kobryn via Pinsk, Mazyr en Gomel naar de grens met Rusland. In Rusland loopt de weg als A-240 verder naar Brjansk.

## Geschiedenis

In de tijd van de Sovjet-Unie was de M10 onderdeel van de Russische M13. Deze weg liep van Brjansk naar Gomel en Kobryn. Na de val van de Sovjet-Unie in 1991 en de daaropvolgende onafhankelijkheid van Wit-Rusland werden de hoofdwegen omgenummerd om een logische nationale nummering te krijgen. De M13 kreeg het nummer M10.
* Google Maps
* De M10 op de Wegenwiki
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel M10 (Belarus) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
M1 · M2 · M3 · M4 · M5 · M6 · M7 · M8 · M9 · M10 · M11 · M12 · M14
# M110

M110 kan verwijzen naar:
* M110 houwitser, gebruikt door de artillerie
* Messier 110 (M110), een object aan de sterrenhemel
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van M110 en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Luperus abeillei

Luperus abeillei is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1891 gepubliceerd door Francisque Guillebeau.
# Luperus aemulus

Luperus aemulus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1921 gepubliceerd door Julius Weise.
# Luperus alpicus

Luperus alpicus is een keversoort uit de familie bladkevers (Chrysomelidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1898 gepubliceerd door Desbrochers.
# Løpsmarka

Løpsmarka is een plaats in de Noorse gemeente Bodø, provincie Nordland. Løpsmarka telt 2302 inwoners (2007) en heeft een oppervlakte van 0,78 km².
# MHC Hoevelaken

MHC Hoevelaken is een Nederlandse hockeyclub uit de Gelderse plaats Hoevelaken.
De club werd opgericht op 8 december 1975 en speelt op Sportpark Veenwal. Het eerste herenteam komt in het seizoen 2012/13 uit in de Derde klasse en het eerste damesteam komt uit in de vierde klasse van de KNHB.

## Externe link

* Website hockeyclub
* ↑ KNHB Clubs, peildatum 31-10-2020
# Kasteel Cooppalfabriek

Het Kasteel Cooppalfabriek, ook Kasteel Cooppal en Kasteel (te) Valois, is een kasteel in de Oost-Vlaamse plaats Wetteren, gelegen aan de Cooppallaan 91. Het behoorde lange tijd toe aan de Koninklijke Buskruitfabriek Cooppal.

## Geschiedenis

Hier bestond reeds een omgracht buitenverblijf, genaamd Goed te Valois (oorspronkelijk: Goed te Valoois) met neerhof, duiventil enzovoort. Dit ging terug tot de eerste helft van de 17e eeuw en de eerst bekende eigenaar was Don Juan de Ramières. Zijn weduwe Constantina Schooreman verkocht het in 1652 aan Jacob Frans Van der Meeren. Vervolgens werd diens neef Jan Aloys Delvael eigenaar, deze kreeg op 3 april 1694 toestemming van Paus Innocentius XII om er een kapel in te richten waar hij mis kon horen met zijn familie. Het laatste familielid dat er woonde was Karel Lodewijk Delvael, kapitein van de stedelijke burgerwacht te Gent. Van 1767 tot 1778 was het gebouw en landgoed eigendom van (telkens gedurende enkele jaren) Jan Frans De Beer en daarna Frans Jan Muttinck.
Deze laatste verkocht het domein, dat toen als Delvael bekend stond, in 1778 aan de Antwerpse salpeterfabrikant Jan-Frans Cooppal die er een buskruitfabriek begon. Zijn bedrijf groeide van ambachtelijk naar industrieel en in 1869-1870 werd het huidige kasteel gebouwd naast het terrein, waarbij het voormalige lustoord door bedrijfsgebouwen werd vervangen. Dit kasteel was bedoeld als de woning van de fabrieksdirecteur.
In de loop der jaren werd dit Château de la poudrerie à Wetteren ook regelmatig uitgebreid met ruimten die een kantoorfunctie hadden, zoals in 1932. In 1966 stopte de buskruitfabriek maar de afdeling chemie ging verder, onder meer onder de naam Omnichem, later Ajinomoto Omnichem. Het kasteel werd uiteindelijk omgevormd tot het kantoor van Omnichem.

## Gebouw

Het betreft een statig bakstenen dubbelhuis dat geflankeerd wordt door twee zijtorens op rechthoekige plattegrond. De ingangspartij heeft drie naast elkaar gelegen deuren met daarboven een bordes.
Van het interieur kan vooral de benedenkamer in de noordelijke zijtoren worden genoemd welke nog de stijl van 1895 ademt.
Omstreeks 1870 werd begonnen met de aanleg van een park in Engelse landschapsstijl. Er is een grillige vijver met een brug erover. Ook vindt men een aantal exotische bomen en een ijskelder.
* ↑ Rawoens, Albert (1975): Over rampen en ontploffingen op de poerfabriek, in: Beknopte Geschiedenis van de Sint-Anna parochie van Wetteren-Ten-Ede. Wetteren:s.n.
* ↑ Broeckaert, Jan, Geschiedenis van Wetteren, gevolgd van eene Historische Schets der Omliggende Gemeenten. Hebbelynck (1862). Geraadpleegd op 18 mei 2023 – via Google Books, p. 148.
* ↑ Geschiedenis van Wetteren. Gearchiveerd op 3 mei 2023. Geraadpleegd op 3 mei 2023 – via wetteren.be.
# Kasteel van Luynes

Het Kasteel van Luynes (Frans: Château de Luynes) is een kasteel in de Franse gemeente Luynes.

## Geschiedenis

Het kasteel werd oorspronkelijk gebouwd op een rotsachtige heuvel in de 13e eeuw. Sinds 17 juli 1926 is het een monument historique.
De huidige eigenaar is sinds 2008 Philippe d'Albert (1977), 11e hertog van Luynes; hij is tevens eigenaar van het kasteel van Dampierre.

## Galerie

* Gezicht vanuit het westen
* Kasteel en kapel, gezicht vanuit het westen
* Gezicht vanuit het westen
* Gezicht vanuit het westen
* Gezicht vanuit het zuiden
* Gezicht op de oostelijke vleugel
* Gezicht van de binnenhof
# Kasteel van Maisons-Laffitte

Het Kasteel van Maisons-Laffitte (Frans: Château de Maisons-Laffitte) is een 17e-eeuws kasteel in het dorp Maisons-Laffitte in het Franse departement Yvelines, Île-de-France.
Het kasteel werd gebouwd door François Mansart, de Architect des Konings. Het dateert uit de eerste helft van de 17e eeuw. Het is een voorbeeld van Franse barok en was de verblijfplaats van Karel X van Frankrijk, graaf van Artois (1777).
# Kasteel van Madame du Barry

Het Kasteel van Madame du Barry (Frans: Château de Madame du Barry) is een kasteel in de Franse gemeente Louveciennes. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1994.
# Kasteel van Madrid

Het Kasteel van Madrid (Frans: Château de Madrid) was een renaissancekasteel in het Franse Neuilly-sur-Seine aan de rand van het Bois de Boulogne.

## Geschiedenis

De aanzet voor de bouw van het kasteel werd gegeven door koning Frans I van Frankrijk in 1527, twee jaar na zijn gijzeling in Madrid na de Slag bij Pavia. Het nieuwe kasteel, oorspronkelijk het kasteel van Boulogne genoemd, werd vernoemd naar een voormalig landhuis in Madrid, doordat het een soortgelijke ligging had (aan de rand van een bos) en dezelfde bouwconstructie: een hoofdgebouw met zuilengalerijen die uitliepen in vierkante paviljoenen.
De bouw stond aanvankelijk onder leiding van een architect uit Florence, Girolamo della Robbia, die echter vervangen werd door Franse architecten (waaronder Philibert Delorme). Het gebouw werd in 1552 onder het koningschap van Hendrik II van Frankrijk opgeleverd. In juli 1573 werd hier het Edict van Boulogne getekend, wat een einde betekende aan de vierde oorlog tijdens de Hugenotenoorlogen.
Het kasteel werd vanaf het einde van de 17e eeuw niet meer bewoond door koningen van het Huis Bourbon. In 1787 besliste Lodewijk XVI van Frankrijk dat het zou worden afgebroken, samen met andere kastelen. Al voor de Franse Revolutie resteerde slechts de ruïne van het gebouw.
Vandaag de dag herinneren alleen enkele brokstukken steen aan het bestaan van dit kasteel (ondergebracht in het museum van Sèvres en Écouen). Op de plaats van het kasteel is opnieuw gebouwd.

## Externe link

* (fr) Kasteel van Madrid
# Kasteel van Fenffe

Het Kasteel van Fenffe is een bouwwerk te Fenffe, nabij Ciergnon, dat in zijn huidige vorm dateert van eind 16e eeuw en het aanzien heeft van een versterkte hoeve. Het kasteel heeft een tuin en een terras dat uitkijkt op een waterpartij. In het park zijn een aantal oude eiken te vinden. Ook is er een kapel uit 1717.
Tussen het kasteel en de weg ligt een laag, langgerekt gebouw dat geflankeerd wordt door twee torens, waarvan de linkertoren dienstdoet als duiventoren.

## Bezitsgeschiedenis

Samen met het gehucht Hérock vormde Fenffe een heerlijkheid, waarvan het kasteel de zetel was. In 1317 was het in bezit van de familie de Fenffe. In het midden van de 14e eeuw kwam het door huwelijk in bezit van de familie De Waha. Op 3 februari 1580 werd het goed gekocht door Lambertine de Croÿ, gravin van Berlaymont en vrouwe van Hierges, welke het overdeed aan Charles de Poitiers, een edelman uit de omgeving van Luik. Op 26 juni 1643 kwam het aan Jacques de Rouvroy. Op het eind van de 18e eeuw werd het bezit van François-Joseph, die gouverneur was van het Graafschap Namen. Op 12 juni 1784 verkocht hij de heerlijkheid aan Théodore Delvaux, die arts was te Rochefort. De familie heet sindsdien: Delvaux de Fenffe. Het kasteel bleef in het bezit van de afstammelingen van Delvaux, totdat het domein in 1891 verkocht werd aan koning Leopold II van België, die het toevoegde aan het Koninklijk domein der Ardennen. De laatste bewoners waren koning Albert II en koningin Paola. Zij verlieten het goed in 2014 omdat de kosten van huur en onderhoud niet meer waren te dragen.
# Kasteel van Filips van Komen

Het Kasteel van Filips van Komen of Kasteel van Ruisscheure (Frans: Château de Philippe de Comines) is een kasteel in de gemeente Ruisscheure in het Franse Noorderdepartement.

## Geschiedenis

Oorspronkelijk stond hier een middeleeuwse burcht die terugging tot de 11e eeuw. Het was de zetel van de heerlijkheid. Rond 1290 werd deze eerste burcht uitgebreid en versterkt door de graven van Vlaanderen en maakt het deel uit van de verdedigingslinie bekend onder de naam Nieuwedijk; waarvan de verdedigingsgracht Nieuwegracht het belangrijkste onderdeel was. In 1328 werd dit kasteel, tijdens de Opstand van Kust-Vlaanderen onder leiding van Nicolaas Zannekin, belegerd en verwoest door de Franse koning Filips VI van Frankrijk (zie: Slag bij Kassel (1328)).
Het huidige kasteel werd in 1435 op dezelfde plaats gebouwd door Colard II van der Clyte (Colart II de la Clyte), die nadien grootbaljuw van het Graafschap Vlaanderen werd.
Zijn zoon, Filips van Komen, werd hier geboren in 1447. Het wapen van Filips, en het jaartal 1508, bevindt zich boven de toegangspoort. In de 16e eeuw werd het kasteel nog gewijzigd. In deze eeuw kwam het kasteel aan de familie "Van Sint-Omaars geseyt Morbeke" (de Saint-Omer Morbecque) en in 1617 kwam het aan de familie Montmorency. Van 1720-1786 behoorde het aan de familie Taverne en toen werd het verkocht aan Edouard Le Febvre de Halle, die tevens de laatste heer was.
In 1792 werd het kasteel, tijdens de Franse Revolutie, zwaar beschadigd en in 1815 werd het weer bewoonbaar gemaakt.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd een groot deel van het kasteel door vuur verwoest, maar de middeleeuwse donjon bleef bestaan en wordt tegenwoordig door de gemeente Ruisscheure gebruikt als gemeentehuis. Op 23 april 1981 werd de resterende donjon beschermd en ingeschreven als monument historique.

## Fotogalerij

* Plattegrond van het Kasteel van Ruisscheure (17e eeuw)
* Het kasteel voor de verwoestingen tijdens de Tweede Wereldoorlog
* Het kasteel voor de verwoestingen tijdens de Tweede Wereldoorlog
* Het huidige kasteel wat nu dienst doet als gemeentehuis
* (en) Kastelensite
* (fr) Merimee - Kasteel van Filips van Komen
# Kasteel van Flers (Orne)

Het Kasteel van Flers (Frans: Château de Flers) is een kasteel in de Franse gemeente Flers. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1907.
Het kasteel heeft twee vleugels en ligt aan drie zijden aan een slotgracht en een klein meer. De oudste delen zijn 16e-eeuws. Het kasteel werd gebouwd in opdracht van Nicolas III de Grosparmy. De 18e-eeuwse voorgevel werd gebouwd in opdracht van Ange Hyacinthe de la Motte-Ango. In 1901 werd het kasteel aangekocht door de gemeente. Tussen 2012 en 2016 werd het gerestaureerd.
In het kasteel is een museum ondergebracht waar de geschiedenis van de stad en streek wordt getoond, naast schilderijen en andere kunstwerken.
# Kasteel van Flers (Villeneuve-d'Ascq)

Het Kasteel van Flers (Frans: Château de Flers) ligt in de Mélantois bij de plaats Villeneuve-d'Ascq in het Franse Noorderdepartement.
Het kasteel is in de stijl van de Vlaamse architectuur in de 17e eeuw. Het is de zetel van de toeristische dienst van de stad en herbergt een museum. De naam van het kasteel is gebaseerd op het dorp Flers-lez-Lille.
De bouw van het kasteel werd voltooid in 1661. Het kasteel is een beschermd historisch monument.
# Kapellerlaan 48

Kapellerlaan 48 (vroeger 32) is een woonhuis aan de Kapellerlaan in Roermond.

## Geschiedenis

De Kapellerlaan, die in 1730 werd aangelegd, was rond het midden van de 19e eeuw nog bijna helemaal onbebouwd. Tussen 1880 en 1940 werd de laan, stukje bij beetje, volgebouwd met een combinatie van herenhuizen, winkelpanden en een enkele villa. In 1897 kocht de Roermondse schilder Albin Windhausen een stuk grond aan de Kapellerlaan. Hierop liet hij in 1898 een woonhuis bouwen voor hem en zijn vrouw Clasina van Buchem. De bouw werd op 23 mei 1898 openbaar aanbesteed door de architect, Jean Speetjens. De laagste inschrijver was de aannemer H. Peeters uit Roermond.
Eerder, waarschijnlijk in 1897, liet Windhausen op hetzelfde stuk grond een schildersatelier bouwen, tegenwoordig bekend als Kapellerlaan 48A. Hier begon Albin in 1901, samen met zijn broer Paul, een atelier voor religieuze kunst. Vlak na het einde van de Tweede Wereldoorlog was in het woonhuis een hulpcorps van het Rode Kruis gevestigd ter bestrijding van een uitbraak van schurft in Roermond.
Tegen het einde van Windhausens leven, in 1946, werd het atelier door architect Jo Turlings tot woonhuis verbouwd en van het woonhuis gescheiden. Rond dezelfde tijd werd het woonhuis verkocht aan de arts en inspecteur van de volksgezondheid, H.H.C. Stapert. Omstreeks 1950 werd het verkocht aan de familie Janssen, die hier een groothandel in koloniale waren vestigden. Hiervoor werd naast het huis een één bouwlaag tellend bedrijfspand gebouwd (Kapellerlaan 50). Later werd dit bedrijfspand aanzienlijk uitgebreid en ook van het woonhuis gescheiden. Het woonhuis was tot februari 2022 in het bezit van de familie Janssen.

## Bijzonderheden

Het huis is uitgevoerd in Hollandse Neorenaissance-stijl en heeft een façade met trapgevel, decoratieve speklagen, tweekleurig metselwerk en een vijfkantige erker. Deze erker heeft een plat dak met daarop een balkon met smeedijzeren hek met daarin de initialen ‘AW’. Aan weerszijden van het bovenste raam zijn hardstenen gevelstenen aangebracht met daarop de tekst ‘ANNO [-] 1898’.
# Keita Isozaki

Keita Isozaki (Odawara, 17 november 1980) is een Japans voetballer (verdediger) die van 2009 tot 2016 voor de Japanse eersteklasser Sagan Tosu uitkwam. Voordien speelde hij onder meer voor Mito HollyHock en Vegalta Sendai.
# Kardinaal-staatssecretaris

De kardinaal-staatssecretaris, meestal kortweg aangeduid als staatssecretaris, is de hoogste bestuurder van de Rooms-Katholieke Kerk, na de paus. De staatssecretaris geeft leiding aan alle politieke en diplomatieke aangelegenheden van de Kerk. Zijn functie wordt wel vergeleken met die van een premier. De kardinaal-staatssecretaris was vroeger prefect van de Congregatie van Buitengewone Kerkelijke Aangelegenheden en is tegenwoordig het hoofd van het Staatssecretariaat, het oudste en belangrijkste dicasterie van de Romeinse Curie. Hij is de voornaamste raadgever van de paus. De kardinaal-staatssecretaris wordt benoemd door de paus en zijn benoeming eindigt door ontslag, dan wel door het overlijden van de paus. In de periode van sedisvacatie heeft hij naast de Camerlengo en de - eveneens ontslag nemende - president van de Pauselijke Commissie voor de Staat Vaticaanstad een belangrijke rol in de afhandeling van de dagelijkse aangelegenheden van het Vaticaan.
De functie vindt haar oorsprong in het ambt van secretarius intimus dat in het begin van de zestiende eeuw door paus Leo X werd ingesteld. Deze secretaris was belast met het afhandelen van alle diplomatieke correspondentie van de Heilige Stoel. Dit ambt ontwikkelde zich langzaam tot dat van meest invloedrijke bestuurder. Onder paus Innocentius X werd het ambt van staatssecretaris officieel ingesteld. Van die tijd stamt ook de gewoonte dat de vervuller van het ambt een kardinaal is.
De kardinaal-staatssecretaris is een van de kardinalen die in het Apostolisch Paleis woont, waar ook de paus resideerde. Paus Franciscus zelf resideert daar niet. Die woont in het Domus Sanctae Marthae, het gastenverblijf van het Vaticaan.
Sinds 15 oktober 2013 is de Italiaan Pietro Parolin staatssecretaris.
# Karel Verleyen

Karel Valeria Cyriel Verleyen (Mechelen, 19 mei 1938 – Leuven, 18 november 2006) was een Vlaams schrijver.

## Biografie

Karel Verleyen was de oudste zoon van de Vlaamse kinderboekenschrijver Cyriel Verleyen en broer van journalist Frans Verleyen. Als zoon van een kinderboekenschrijver wilde hij zelf absoluut geen schrijver worden. Hij studeerde rechten en haalde het leraarsdiploma. Vervolgens kwam hij voor de klas te staan. Een verhaal dat hij in de klas vertelde, werd uitgegeven en zo werd hij dan toch schrijver.
Toch werd hij eerst nog verkoopmanager, maar na een poosje keerde hij terug voor de klas. Daarnaast was hij van 1973 tot 1985 hoofdredacteur van het tienerblad "Top". Aansluitend werd hij adjunct-hoofdredacteur van de krant Het Volk, daarna nam hij het hoofdredacteurschap waar van Uit-Magazine (VTB-VAB) en Wintersportmagazine. Karel Verleyen vertaalde ook boeken en werkte mee aan leerboeken Nederlands voor het secundair onderwijs bij Uitgeverij Pelckmans. Aan het eind van zijn beroepsloopbaan keerde hij terug naar het onderwijs: hij gaf Nederlands en geschiedenis aan het Don Boscocollege in Zwijnaarde (Gent). Vanaf zijn pensioen in 1997 was hij voltijds schrijver.
Verleyen was getrouwd met Claudine Martens en zij kregen samen twee kinderen. Na dertig jaar huwelijk is hij van haar gescheiden en met een andere vrouw hertrouwd. Karel Verleyen kreeg drie kleinkinderen. Na een lange strijd tegen kanker stierf Verleyen op 68-jarige leeftijd.