OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Orsogna

Orsogna is een gemeente in de Italiaanse provincie Chieti (regio Abruzzen) en telt 4086 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 25,3 km², de bevolkingsdichtheid is 161 inwoners per km².

## Demografie

Orsogna telt ongeveer 1658 huishoudens. Het aantal inwoners daalde in de periode 1991-2001 met 1,5% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 4111 |
| 2001 | 4050 |

## Geografie

Orsogna grenst aan de volgende gemeenten: Ari, Arielli, Canosa Sannita, Castel Frentano, Filetto, Guardiagrele, Lanciano, Poggiofiorito.
* Italiaans bureau voor statistiek
Altino · Archi · Ari · Arielli · Atessa · Bomba · Borrello · Bucchianico · Canosa Sannita · Carpineto Sinello · Carunchio · Casacanditella · Casalanguida · Casalbordino · Casalincontrada · Casoli · Castel Frentano · Castelguidone · Castiglione Messer Marino · Celenza sul Trigno · Chieti · Civitaluparella · Civitella Messer Raimondo · Colledimacine · Colledimezzo · Crecchio · Cupello · Dogliola · Fallo · Fara Filiorum Petri · Fara San Martino · Filetto · Fossacesia · Fraine · Francavilla al Mare · Fresagrandinaria · Frisa · Furci · Gamberale · Gessopalena · Gissi · Giuliano Teatino · Guardiagrele · Guilmi · Lama dei Peligni · Lanciano · Lentella · Lettopalena · Liscia · Miglianico · Montazzoli · Montebello sul Sangro · Monteferrante · Montelapiano · Montenerodomo · Monteodorisio · Mozzagrogna · Orsogna · Ortona · Paglieta · Palena · Palmoli · Palombaro · Pennadomo · Pennapiedimonte · Perano · Pietraferrazzana · Pizzoferrato · Poggiofiorito · Pollutri · Pretoro · Quadri · Rapino · Ripa Teatina · Rocca San Giovanni · Roccamontepiano · Roccascalegna · Roccaspinalveti · Roio del Sangro · Rosello · San Buono · San Giovanni Lipioni · San Giovanni Teatino · San Martino sulla Marrucina · San Salvo · San Vito Chietino · Sant'Eusanio del Sangro · Santa Maria Imbaro · Scerni · Schiavi di Abruzzo · Taranta Peligna · Tollo · Torino di Sangro · Tornareccio · Torrebruna · Torrevecchia Teatina · Torricella Peligna · Treglio · Tufillo · Vacri · Vasto · Villa Santa Maria · Villalfonsina · Villamagna
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# Orsodacne kurosawai

Orsodacne kurosawai is een keversoort uit de familie schijnhaantjes (Orsodacnidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1949 gepubliceerd door Chujo.
# Orsodacne humeralis

Orsodacne humeralis is een keversoort uit de familie schijnhaantjes (Orsodacnidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1804 gepubliceerd door Latreille.
# Orsodacne lineola

Orsodacne lineola is een keversoort uit de familie schijnhaantjes (Orsodacnidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1795 gepubliceerd door Georg Wolfgang Franz Panzer.
# Orsolobus chelifer

Orsolobus chelifer is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Orsolobidae.
Het dier behoort tot het geslacht Orsolobus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1902 door Tullgren.
# Orna postrosea

Orna postrosea is een vlinder uit de familie van de bloeddrupjes (Zygaenidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1919 door Hampson.
# Ornaatlori

De ornaatlori (Saudareos ornata synoniem: Trichoglossus ornatus) is een papegaaiachtige uit de familie papegaaien van de Oude Wereld (Psittaculidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd als Psittacus ornatus in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort is endemisch op Sulawesi, een van de grotere eilanden van Indonesië.

## Status

In 1998 werd de grootte van de populatie geschat op meer dan 50.000 individuen en de soort werd omschreven als algemeen tot plaatselijk zeer algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.
* 1 2 (en) Ornaatlori op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ Linnaeus, C. (1758). Systema naturae ed. 10: 98
# Orthodoxe Parochie Amersfoort

De Orthodoxe Parochie Amersfoort, Kerk van de heilige Cornelius de Honderdman, is de Amersfoortse parochie van de Russisch-orthodoxe Kerk.
Deze parochie is onderdeel van het Aartsbisdom van Den Haag en Nederland van dit kerkgenootschap. Ze werd gesticht in 1981 door Stephan Bakker en Heleen Schaeffner. Aartspriester (protopresbyter) Bakker is rector (pastoor) en voorzitter van het parochiebestuur.
De parochie is gewijd aan de Heilige Cornelius de Honderdman, een Romeins militair in de eerste eeuw in Judea, genoemd in het Bijbelboek Handelingen (hoofdstuk 10), die wordt beschouwd als een van de eerste niet-Joden die christen werd.
De leden van de parochie, tegenwoordig (2015) een 100-tal, zijn voornamelijk vluchtelingen uit de communistische en post-communistische periode van Rusland, en mensen die gevlucht zijn voor het islamitisch fundamentalisme. Ook fungeert de parochie als missiepost. Er zijn leden van een 35-tal etnische groepen. De bedoeling is dat de parochianen, dankzij de activiteiten van de parochie, zich in Nederland thuis gaan voelen en tevens integreren, reden waarom vele diensten in het Nederlands worden gehouden. Ook cursussen en trainingen worden door de parochie verzorgd.
Gekerkt werd sinds 1981 op diverse locaties, zoals Utrechtseweg 375 (tot 1991), Bloemweg 11 (vanaf 1991 tot vóór 1997) en in de kapel van het Oud-Katholiek Seminarie aan de Kon. Wilhelminalaan 3. Men is na de stichting van de parochie maar liefst 12 maal verhuisd.
Nadat de rooms-katholieke parochie van Amersfoort de Sint-Henricuskerk aan de Matthias Witroosstraat in 2014 had verlaten is deze kerk gekocht en in gebruik genomen door de orthodoxe parochie.
# Orthodoxe kruis

Het Orthodoxe kruis (☦, Tsjechisch: pravoslavný kříž), het achtarmige kruis (Russisch: осьмиконечный крест, os'mikonetsjnyj krest, "kruis met acht uiteinden") dat gebruikt wordt in de Orthodoxe Kerk in de Tsjechische Landen en Slowakije, Pools-Orthodoxe Kerk, Russische orthodoxie en oorspronkelijk uit Byzantium komt.
Een materiële visie van dit kruis is een aanvulling op het Latijnse kruis, met een kleine balk bovenin met het opschrift "INRI" (in het Nederlands "Jezus van Nazareth, koning der Joden"), en onderaan een voetensteun.
In onder andere publicaties van de Russische oudgelovigen (ook wel oudritualisten of oudorthodoxen genoemd) wordt de symboliek van dit kruis als volgt uitgelegd: de verticale balk symboliseert de stamboom van de mensheid vanaf Adam tot aan het einde der tijden. De kleine horizontale balk symboliseert de onzichtbare wereld, de wereld der engelen. De grote balk verbeeldt de zichtbare wereld, de Aarde, en daarmee ook de mensheid. Christus heeft, door alle zonden der mensheid op zich te nemen, de hele schepping omarmd en verlost van de erfzonde. De onderste balk is, zoals gezegd, een voetensteun, maar verwijst tevens naar de twee rovers die aan de rechter- en linkerzijde van Christus gekruisigd waren. De ene rover lasterde Christus, de ander vroeg Christus hem te gedenken in Zijn Koninkrijk; zinnebeeldig uitgelegd duidt de dwarsbalk aan dat de mens vrij is om gered te worden: iemand kan ten Hemel opstijgen of kan afdalen ter helle.
Vaak is dit kruis afgebeeld op een driehoekig heuveltje, al dan niet met een schedel daarin afgebeeld, dat Golgotha symboliseert en worden aan dit kruis respectievelijk ter linker- en ter rechterzijde een lans en een rietstengel met spons toegevoegd, de lijdenssymbolen van Christus. Meestal wordt het kruis aan weerszijden voorzien van afkortingen: IC XC (Jezus Christus), СНЪ БЖIЙ (Zoon van God), NIKA (Overwinnaar (over de dood)), ЦРЬ СЛВЫ (Koning der heerlijkheid), МЛРБ (vrij vertaald: op de plaats van Christus' kruisiging was ooit het Paradijs aangepland) К (lans) Т (riet) en ГГ (heuvel Golgotha) ГА (hoofd van Adam).
In de traditie van het Oosterse Christendom wordt het kruis niet als symbool gezien van het lijden van Christus, maar als een symbool van overwinning - de overwinning van Christus over de dood.
Eerdergenoemde oudgelovigen erkennen alleen dit kruis als vererenswaardig. Na het schisma van 1666-67 is dit kruis lange tijd van overheidswege in Rusland verboden geweest en ging de (nieuwritualistische) Russisch-orthodoxe kerk over op het Griekse en ook wel Latijnse kruis. Het zg. achtpuntige kruis werd lange tijd gezien als een symbool van het raskol.
Vanaf de 20e eeuw vindt dit kruis gaandeweg weer verspreiding in de hele Russisch-orthodoxe kerk.
# Over Dråby Strand

Over Dråby Strand is een plaats in de Deense regio Hovedstaden, gemeente Frederikssund, en telt 534 inwoners (2007).
# Falklandoperla kelper

Falklandoperla kelper is een steenvlieg uit de familie Gripopterygidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2001 door McLellan.
* Joel Hallan (2008) Synopsis of Gripopterygidae of the World
* DeWalt, R. E., U. Neu-Becker & G. Stueber (2013) Plecoptera Species File Online. Version 1.0/4.1. Bezocht: 4-3-2013.
# Apatura chevana

Apatura chevana is een vlinder uit de familie van de Nymphalidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1865 door Frederic Moore.
# Luca Barbarossa

Luca Barbarossa (Rome, 15 april 1961) is een Italiaanse zanger.
Hij maakte zijn debuut op het San Remo Festival van 1981 met Roma spogliata waarmee hij de 4de plaats haalde. Dat jaar bracht hij zijn eerste album uit dat geproduceerd werd door Shel Shapiro en maakte hij een tournee met Riccardo Cocciante.
* In 1986 werd hij 18de bij San Remo met Via Margutta , een jaar later was hij negende met Come dentro un film.
* In 1988 vertegenwoordigde hij Italië op het Eurovisiesongfestival in Dublin met Ti scrivo en werd twaalfde.
* In 1992 won hij eindelijk San Remo met Portami a ballare. Twee jaar later won hij ook het zomerfestival Festivalbar met Cellai solo te.
Hij moest in 1996 genoegen nemen met de twaalfde plaats bij San Remo waar hij Il ragazzo con la chitarra zong, in 2003 werd hij tiende met Fortuna.

## Externe link

* Officiële site
1956: Franca Raimondi + Tonina Torrielli · 1957: Nunzio Gallo · 1958: Domenico Modugno · 1959: Domenico Modugno · 1960: Renato Rascel · 1961: Betty Curtis · 1962: Claudio Villa · 1963: Emilio Pericoli · 1964: Gigliola Cinquetti · 1965: Bobby Solo · 1966: Domenico Modugno · 1967: Claudio Villa · 1968: Sergio Endrigo · 1969: Iva Zanicchi · 1970: Gianni Morandi · 1971: Massimo Ranieri · 1972: Nicola di Bari · 1973: Massimo Ranieri · 1974: Gigliola Cinquetti · 1975: Wess & Dori Ghezzi · 1976: Al Bano & Romina Power · 1977: Mia Martini · 1978: Ricchi e Poveri · 1979: Matia Bazar · 1980: Alan Sorrenti · 1983: Riccardo Fogli · 1984: Alice & Battiato · 1985: Al Bano & Romina Power · 1987: Umberto Tozzi & Raf · 1988: Luca Barbarossa · 1989: Anna Oxa & Fausto Leali · 1990: Toto Cutugno · 1991: Peppino di Capri · 1992: Mia Martini · 1993: Enrico Ruggeri · 1997: Jalisse · 2011: Raphael Gualazzi · 2012: Nina Zilli · 2013: Marco Mengoni · 2014: Emma Marrone · 2015: Il Volo · 2016: Francesca Michielin · 2017: Francesco Gabbani · 2018: Ermal Meta & Fabrizio Moro · 2019: Mahmood · 2021: Måneskin · 2022: Mahmood & Blanco · 2023: Marco Mengoni · 2024: Angelina Mango
* Gemeinsame Normdatei: 13462520X
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 5746 4165
* Library of Congress Control Number: no98060024
* MusicBrainz: c7cfe737-a67a-46a9-85f1-03770d9cfc6d
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: ANAV037481
* Virtual International Authority File: 79701067
* WorldCat (via VIAF): 79701067
# Ecnomus nodosus

Ecnomus nodosus is een schietmot uit de familie Ecnomidae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Egelskopboorder

De egelskopboorder (Globia sparganii, voorheen geplaatst in geslachten Archanara en Capsula) is een nachtvlinder uit de familie Noctuidae, de uilen. De voorvleugellengte bedraagt tussen de 15 en 18 millimeter. De soort komt verspreid over Europa voor. Hij overwintert als ei.

## Waardplanten

De egelskopboorder heeft als waardplanten grote egelskop, lisdodde, mattenbies en gele lis. De rups leeft in de stengel van de plant, en verpopt daarin bij een tevoren gemaakt uitgang.

## Voorkomen in Nederland en België

De egelskopboorder is in Nederland een algemene en in België een zeldzame soort, die verspreid over het hele gebied kan worden gezien. De vlinder kent één generatie die vliegt van begin juli tot begin oktober.
# Egelskopmot

De egelskopmot (Nymphula nitidulata) is een vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De spanwijdte van de vlinder bedraagt tussen de 20 en 25 millimeter. De soort overwintert als rups.

## Verspreiding

De soort komt in geheel Europa voor met uitzondering van het uiterste noorden. Verder komt de egelskopmot in Rusland, Turkije en Israël voor.

### Voorkomen in Nederland en België

De egelskopmot is in Nederland een wijdverbreide vrij algemene soort en in België een niet algemene soort. De soort kent één generatie die vliegt van eind april tot in augustus.

## Waardplanten

De egelskopmot heeft vooral egelskop en gele plomp als waardplanten. De rupsen kunnen onder water leven.
Externe links
* Kaarten met waarnemingen:
   * België
   * Nederland
   * wereldwijd
* (en) Lepidoptera of Belgium
* (de) Lepiforum e.V. (2008-2022). Bestimmungshilfe für die in Europa nachgewiesenen Schmetterlingsarten.. Geraadpleegd op 10-04-2022.
Literatuur
* Goater, B. (1986) British Pyralid Moths, Colchester: Harley Books.
* Kuchlein, J.H. (1993) De kleine vlinders, Wageningen: Pudoc.
# Eelwerd

Eelwerd, Eelwert of Eelswert was een gehucht bij Opwierde in de Groningse streek Fivelgo.
Het zou tegenwoordig in de gemeente Eemsdelta gelegen hebben. Eelwerd hoorde tot 1306 bij het Farmsumer zijlvest, maar werd daarna samen met Opwierde, Tuikwerd en Meedhuizen (en mogelijk een stuk van Appingedam) toegevoegd aan het Dorpster zijlvest. Bij het gehucht liep het Eelwerdermaar, uitwaterend door de Eelwerder- of Brandzijltje in het Damsterdiep. Ook het Huys thoe Elswerd of de Sissingheborg lag in Eelwerd, en was onder meer in bezit van de familie Van de Kimmenade.
Eelwerd moet niet verward worden met Eelswerd, een wierde in de nabijgelegen gemeente Het Hogeland.
* A. J. van der Aa - Aardrijkskundig woordenboek der Nederlanden, Volume 4, J. Noorduyn (1843)
* H. Kremer - Beknopte aardrijks- en geschiedkundige beschrijving der provincie Groningen, Oomkems (1818)
# Eeltje Holtrop van der Zee

Eeltje Holtrop van der Zee (IJlst, 1824 - Joure, 12 januari 1901) was een Nederlandse scheepsbouwer.

## Biografie

Eeltje "Eeltsjebaes" was de zoon van Sytze Tjeerds van der Zee en Klaaske Eeltjes Holtrop en een kleinzoon van Eeltje Taedzes Holtrop. Hij kwam uit een geslacht van scheepsbouwers te IJlst. Zijn grootvader werd beschouwd als de eerste grote Friese boeierbouwer. Aanvankelijk werkte Eeltje als leerling op de scheepswerf van zijn grootvader, maar na diens overlijden werd hij eigen baas. Eeltsjesbaes nam in 1848 de werf van zijn grootvader over en ontwikkelende zich later tot een zeer bekende en legendarische scheepsbouwer.
In 1849 huwde Holtrop van der Zee te IJlst met Wytske Aukes Rinkema, dochter van Auke Rinkes Rinkema en Antje Willems van Dijk.
In 1857 verhuisde hij naar Joure, waar hij een bestaande scheepswerf overnam (thans de plek van Jachtwerf de Jong te Joure).
Hij legde zich toe op de bouw van beroepsschepen voor de binnenvaart, snikken en skûtsjes. En hij begon met de bouw van 'luxe' boten- Friese jachten, boeiers en tjotters. Boten waarin hij al zijn vakmanschap kon tonen. Gedurende de periode 1848 en 1894 worden door hem 800 vaartuigen als pramen, snikken, tjalken, visaken, sloepen en punters gebouwd.
Bekende boeiers van zijn hand zijn het Friese Statenjacht "Friso" de Constanter en de "Albatros".
* ↑ Uittreksel huwelijksakte op Genlias
* ↑ Vracht- en vissersschepen gebouwd door Eeltje Holtrop van der Zee en Auke Holtrop van der Zee
* A.J. Boes: 'Scheepsbouwer Eeltje Holtrop van der Zee' in: 'DBW' jrg. 56 nr. 9 (2001)
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 273413996
* Virtual International Authority File: 289615728
* WorldCat (via VIAF): 289615728
# Ellen La Motte

Ellen Newbold La Motte (Louisville (Kentucky), 27 november 1873 - 2 maart 1961; 87 jaar) was een Amerikaanse verpleegster, journaliste en auteur van boeken.
Aanvankelijk was La Motte verpleegster in een ziekenhuis in Baltimore, waar vooral tuberculosepatiënten werden verzorgd. In 1915 vertrok ze - tijdens de Eerste Wereldoorlog - als vrijwillige verpleegster naar het front in Europa. Ze werkte in België en noteerde er haar bevindingen in een dagboek, wat de basis werd van haar eerste uitgave. Later reisde ze door Azië en beschreef er haar opgedane bevindingen in meerdere werken. Veelal handelden die over het gebruik opium en de gevolgen ervan.
In 1916 schreef zij The Backwash of War, over de gruwelen aan het front. De weinig heroïsche verhalen werden niet op applaus ontvangen, omwille van het negatief beeld en de mogelijke impact bij de achtergebleven familieleden in de VS. Het boek kon pas in 1934 verschijnen, nadat het eerder verboden werd. In 2009 werd het door de Vlaamse schrijver Erwin Mortier vertaald in het Nederlands onder de titel Het kielzog van de oorlog.

## Onderscheidingen

* Orde van Verdienste van het Japanse Rode Kruis
* Lin Tse Hsu Memorial Medal (China)
# Eerste Constantijn Huygensstraat 120

Eerste Constantijn Huygensstraat 120 te Amsterdam is een gebouw aan de Eerste Constantijn Huygensstraat in Amsterdam-West. Het gebouw heeft ook een ingang aan de Vondelstraat 72.

## Gebouw

Het hoekgebouw werd in 1869 neergezet naar een ontwerp van de van oorsprong Duitse tekenaar-timmerman-architect Johan Heinrich Schmitz. Die was hier actief als assistent van de veel bekendere architect Pierre Cuypers, die hier in de buurt veel gebouwen op zijn naam heeft staan, waaronder ook het grootste gebouw, de Vondelkerk. Schmitz bouwde het pand voor zichzelf en woonde er langere tijd. Hij zette een gebouw neer in de neorenaissancestijl van de tweede helft van 19e eeuw, een dan gangbare stijl bij luxe gebouwen.
Op 16 december 2008 werd het pand tot gemeentelijk monument verklaard.

## Geschiedenis
### Stibbe

In 1908 nam vooraanstaand predikant Johannes Cornelis Sikkel zijn intrek in een appartement aan de Eerste Constantijn Huygensstraat. Hij zou er tot aan zijn dood in 1920 wonen en werken. Aan de gevel van het pand werd in 1921 een gedenksteen voor hem geplaatst, gemaakt door Dirk Polet.

### Ceintuurbaan

Bij de bouw kwam de lange gevel van het gebouw te staan aan de Eerste Constantijn Huygensstraat, dan een rustig straatje dat een verbinding verzorgde tussen de Overtoom en het Vondelpark. In de Vondelstraat was er toen meer verkeer (onder andere een paardentram). Met die relatieve rust was het op 16 oktober 1947 gedaan. Toen werd de Vondelbrug geopend. Er ontstond een drukke verkeersroute bestaande uit een gedeeltelijke ring rond Amsterdam-Centrum lopend van het Frederik Hendrikplantsoen tot aan de Amstel; de naam van het deel Ceintuurbaan herinnert daar nog aan. De Eerste Constantijn Huygensstraat werd in een klap een van de drukte verkeersaders in Amsterdam-West.

### Kraken

Die aanhoudende verkeersdrukte maakte in 1980 plaats voor wat gezien werd als "oorlogsgebied". Krakersrellen rondom krakersbolwerk De Vondel waren dusdanig uit de hand gelopen dat burgemeester Wim Polak de marechaussee/het leger inschakelde om met hun gepantserde bulldozers de aangelegde barricades uit elkaar te slepen/duwen. Vlak daarna heerste het verkeerstumult weer in de straat en kwam het pand na verkoop aan de gemeente zelf weer in rustige vaarwater. Het gebouw werd gerenoveerd en begin 21e eeuw aan particulieren verkocht.

## Afbeeldingen

* Gebouw in 1889 met links de Vondelstraat en -kerk
* Gebouw in 1980
* Gedenksteen (mei 2020)
* Monumenten Inventarisatie Project
* Waarderingskaart architectonische en stedenbouwkundige kwaliteit Amsterdam
* Monumentenregister voor rijksmonumenten; Monumentenkaart Amsterdam
# Eerste Delftse Handbalvereniging

EDH (voluit: Eerste Delftse Handbalvereniging) was een Nederlandse handbalvereniging uit Delft.

## Geschiedenis

Op 1 juni 1949 werd de dameshandbalvereniging Westerkwartier opgericht, dat de uiteindelijke basis was voor EDH.
Na enkele successen bij de heren juniorenteam, dat onder andere Nederlands kampioen werd, wist het eerste seniorenteam van EDH in 1987 naar de Eerste divisie te promoveren. Gedurende 12 jaar (met uitzondering van 1991 tot en met 1994) kwam dit herenteam in de Eerste divisie, echter was het in 2000 door geldproblemen niet meer mogelijk voor de club om dit team op dit niveau te laten spelen. Daarom trok het bestuur van EDH na het seizoen 1999/2000 het herenteam uit de Eerste divisie.
Vanwege het teruglopende ledenaantal en de oplopende kosten, werd de vereniging op 14 juni 2014 opgeheven.

## Resultaten

Heren (1988 - 2000)
* 1988 4e Eerste divisie B
* 1989 2e Eerste divisie B
* 1990 7e Eerste divisie B
* 1991 11e Eerste divisie B
* 1992
* 1993
* 1994
* 1995 5e Eerste divisie B
* 1996 5e Eerste divisie B
* 1997 4e Eerste divisie B
* 1998 11e Eerste divisie B
* 1999 9e Eerste divisie B
* 2000 5e Eerste divisie B
* Eerste divisie
* ↑ Geschiedenis, EDH, anno 2002
* ↑ (en) Information, EDH, anno 2002
* ↑ EDH houdt op met bestaan; leden naar Oliveo, handbalstartpunt.nl, 6 juni 2014. Gearchiveerd op 26 juni 2023.
# Isabel-Clara Simó i Monllor

Isabel-Clara Simó i Monllor (Alcoi, 4 april 1943 – Barcelona, 13 januari 2020) was een Catalaanse schrijfster en journaliste. Ze wordt door velen als een van de belangrijkste moderne Catalaanse auteurs beschouwd.

## Loopbaan

Isabel-Clara Simó was licentiaat in de filosofie en de journalistiek en doctor in de Romaanse filologie. Als journaliste was zij hoofdredacteur van het weekblad Canigó en had zij een dagelijkse column in de voormalige Catalaanse krant Avui en zijn opvolger El Punt Avui, waarin zij haar eigenzinnige kijk gaf op de dingen die gebeuren in haar achtertuin en in de wereld. Ze was een meester in het scheppen van complexe personages met conflictrelaties, zoals La Nati (1991), Raquel (1992), de personages in Històries perverses (1992) of in T'imagines la vida sense ell? (2000).
Ze heeft verschillende literaire prijzen gewonnen: in 1993 de Premi Sant Jordi voor haar werk La Salvatge en de Serra d'Or voor Històries Perverses, in 1999 de Creu de Sant Jordi voor haar volledige oeuvre, in 2001 de Premi Andròmina de narrativa voor Hum... Rita!: l'home que ensumava dones en de Premi de la Crítica dels Escriptors Valencians voor haar essay En legítima defensa. Op 19 november 2007 won zij de grote prijs van de stad Alzira voor haar roman El meu germà Pol (Mijn broer Pol), met als thema het leven van een gezin waarvan een van de zonen het syndroom van Down heeft. In 2017 werd de Ereprijs der Catalaanse Letteren aan haar toegekend. Simó is lid van de raad van advies van de Plataforma per la Llengua. Werk van haar werd vertaald in het Duits, Engels, Baskisch, Castiliaans (Spaans), Frans, Galicisch, Italiaans, Nederlands en Zweeds. Op 13 januari 2020 overleed ze op 76-jarige leeftijd in Barcelona.