OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Italië op het Eurovisiesongfestival 1987

Italië deed mee aan het Eurovisiesongfestival 1987 in Brussel (België). Het was de negenentwintigste deelname van het land.

## Nationale selectie

Net zoals de voorbije jaren besloot de RAI, de Italiaanse nationale omroep, hun kandidaat voor het Eurovisiesongfestival intern te kiezen. Er werd gekozen voor het gelegenheidsduo Tozzi & Raf, bestaande uit de zangers Umberto Tozzi en Raf, met het lied Gente di mare.

## In Brussel

In België moesten de Italianen als zevende aantreden, net na Zweden en voor Portugal. Bij de puntentelling ontving Gente di mare vijf keer het maximum van twaalf punten. België gaf vijf punten aan deze inzending, Nederland geen enkel. Met een totale score van 103 punten eindigden Tozzi & Raf op de derde plaats. Dit was het beste Italiaanse resultaat in twaalf jaar tijd.

### Gekregen punten
#### Finale

| 12 punten | 10 punten | 8 punten | 7 punten | 6 punten |
| Duitsland  Ierland Joegoslavië Portugal  Spanje | | Turkije | Zwitserland | Oostenrijk |
| 5 punten | 4 punten | 3 punten | 2 punten | 1 punt |
| België | Finland  Luxemburg | IJsland Israël | | Cyprus  Verenigd Koninkrijk  Zweden |

### Punten gegeven door Italië
#### Finale

Punten gegeven in de finale:
| 12 punten | Ierland |
| 10 punten | Nederland |
| 8 punten | Griekenland |
| 7 punten | Noorwegen |
| 6 punten | België |
| 5 punten | Frankrijk |
| 4 punten | Duitsland |
| 3 punten | Zweden |
| 2 punten | Denemarken |
| 1 punt | Oostenrijk |
* ↑ http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=303
1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981-1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994-1996 · 1997 · 1998-2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024
# Izecksohnopilio

Izecksohnopilio is een geslacht van hooiwagens uit de familie Gonyleptidae. De wetenschappelijke naam Izecksohnopilio is voor het eerst geldig gepubliceerd door H. Soares in 1977.

## Soorten

Izecksohnopilio is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Izecksohnopilio eugenioi
* ↑ Hallan J. (2005) Gonyleptidae in SYNOPSIS OF THE DESCRIBED OPILIONES OF THE WORLD. Gearchiveerd op 4 augustus 2017.
# Izecksohniella

Izecksohniella is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1993 door de Mello.

## Soorten

Het geslacht Izecksohniella omvat de volgende soorten:
* Izecksohniella aimore de Mello, 1993
* Izecksohniella almeidai Mews & Mól, 2009
* Izecksohniella puri Sperber, Rocha, Lopes-Andrade & Mesa, 2003
* Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun. Orthoptera Species File. Version 5.0/5.0. http://Orthoptera.SpeciesFile.org [bezocht 15 april 2013]
# Izecksohniella puri

Izecksohniella puri is een rechtvleugelig insect uit de familie krekels (Gryllidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Sperber, Rocha, Lopes-Andrade & Mesa.
# Izeaux

Izeaux is een gemeente in het Franse departement Isère (regio Auvergne-Rhône-Alpes). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Grenoble. Izeaux telde op 1 januari 2021 2.141 inwoners.

## Geografie

De oppervlakte van Izeaux bedroeg op 1 januari 2021 15,54 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 137,8 inwoners per km².

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
* 1 2 Populations légales 2021.
# Isidore Meyers

Isidore Meyers (Antwerpen, 14 februari 1836 - Brussel, 23 december 1916) was een Belgische kunstschilder.
Meyers stelde tentoon tijdens een van de salons, georganiseerd door De XIII.
Hij gaf les aan Franz Courtens, de bekende Vlaamse luminist. Tot zijn leerlingen behoorden ook Adrien-Charles Le Mayeur de Merprès, Romain Steppe, en Franz Callebaut.
Tijdens hun verblijf in Parijs, tussen 1855 en 1858, hadden Isidore Meyers en Adriaan Jozef Heymans de Franse Barbizon-schilders leren kennen en was daar hun weerstand tegen het formele academisme in de landschapschilderkunst gegroeid. Ze waren de eersten om te reageren tegen de conservatieve stijl die toen heerste rond Antwerpse schilders, zoals Ferdinand de Braekeleer, Henri Leys en Henri de Braekeleer.
Toen Isidore Meyers naar Wechelderzande trok om te schilderen, volgde onder meer Henry Van de Velde in zijn spoor, die later de schilderkunst verwisselde voor architectuur en ontwerp.
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 55793
* Système universitaire de documentation: 237815346
* Union List of Artist Names: 500012211
* Virtual International Authority File: 95755605
* WorldCat (via VIAF): 95755605
# Isidore Schnitzler

Israël (Isidore) Schnitzler (Rotterdam, 2 juni 1859- New York, 17 oktober 1935) was een Nederlands violist.
Hij was zoon van violist Abraham Israel Schnitzler en Rebecca van Vliet. Zelf trouwde hij in de Verenigde Staten met Martha Hirsch(e).
Isidore Schnitzler kreeg zijn opleiding van zijn vader, trok naar het conservatorium in Keulen. Er volgde weer een opleiding in Rotterdam, dit maal bij Emanuel Wirth, waarna hij als pensionair van koning Willem III der Nederlanden voor één jaar kon gaan studeren bij Henryk Wieniawski in Brussel en Joseph Joachim in Berlijn (1875-1876). Na al die studie trok hij met kunstreizen door Nederland, Duitsland en Engeland. Ook bezocht hij in dat kader de Verenigde Staten en Australië, maar dan als eerste violist van het Mendelssohn-Kwartet (af en toe ook kwintet en sextet) opererend vanuit Boston. In 1886 was hij even gevestigd in Frankfurt am Main; hij werd er concertmeester bij het orkest van Benjamin Bilse onder leiding van Hermann Mannsfeldt.
In 1891 vestigde hij zich toch in de Verenigde Staten en pakte de draad met het Mendeslssohn Quintette Club weer op. Hij stierf op 76-jarige leeftijd thuis.
Schnitzler verzorgde de wereldpremière van Vioolconcert nr. 1 opus 42 van Friedrich Gernsheim (dan nog in manuscript) op 22 januari 1880; hij werd begeleid door Eruditio Musica te Rotterdam, geleid door de componist. Hij verzorgde van dat werk ook de Amerikaanse première en wel op 23 oktober 1897. Hij werd begeleid door het Boston Symphony Orchestra onder leiding van Emil Paur; in de jaren negentig was hij 33 keer te beluisteren met genoemd orkest. Hij was er eerste violist tussen 1892 en 1900; volgend op zijn periode bij het Chicago Symphony Orchestra (1891-1892) en Russian Symphony of New York. Theodoor Verhey droeg zijn vioolsonate opus 25 aan hem op.
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 159
* Gernsheim: Vioolconcert nr. 1 op IMSLP (geraadpleegd 4 november 2022)
* ↑ Overlijden gemeld in Musical Courier van 26 oktober 1935; ingezien via archive.org.
* ↑ Archief BSO (geraadpleegd 4 november 2022). Gearchiveerd op 14 februari 2023.
* ↑ Stokowski-archieven leden BSO (geraadpleegd 4 november 2022). Gearchiveerd op 6 juni 2023.
* ↑ Idem leden CSO (geraadpleegd 4 november 2022). Gearchiveerd op 6 juni 2023.
# Isidore Snapper

Isidore Snapper (Amsterdam, 5 januari 1889 - New York, 30 juni 1973) was een Nederlands internist en hoogleraar Interne geneeskunde.
De vader van Snapper was diamantslijper in Amsterdam. Hij volgde op het Barlaeus Gymnasium zijn middelbare school en begon de medische studie al op vroege leeftijd. Tijdens zijn studie was hij zeer onder de indruk van hoogleraar P.K. Pel.
Zijn assistententijd bracht hij door in Groningen bij Hijmans van den Bergh, alwaar het belang van de klinische chemie voor de kliniek duidelijk werd. Uit die tijd stamt het werk over de bilirubine-reacties. Na terugkeer naar Amsterdam werd Snapper assistent bij P.K. Pel bij wie hij leerde over klinisch onderwijs (dat is onderwijs aan het ziekbed). Toen Pel in 1919 overleed werd Snapper, dertig jaar oud, zijn opvolger voor wat toen de klinische propedeuse genoemd werd, de latere interne geneeskunde.
Aanvankelijk werkte Snapper in het Amsterdamse Binnengasthuis, later in het Wilhelmina Gasthuis toen dit in 1925 academisch ziekenhuis werd. In 1932 werd hier de nieuwe Interne kliniek gebouwd met een collegezaal die geheel naar Snappers ideeën was ontworpen. Hier gaf hij onderwijs. Verschillende leerlingen van hem werden later zelf hoogleraar.
De bekendheid van Snapper groeide, mede door zijn publicaties, tot ver in het buitenland. In de Verenigde Staten deed hij ervaringen op met nieuwe onderzoekmethoden en kwam hij in contact met de Rockefeller Foundation.
Toen hem in 1938 gevraagd werd hoofd te worden van de Medical Department van de universiteit in Peking stemde hij in, mede door de toenemende oorlogsdreiging. In Peking werd hij door de Japanners gevangengenomen en verbleef een paar maanden in een krijgsgevangenkamp.
Via een lange omweg kwam hij in Washington D.C. voor de Amerikaanse regering te werken en hij keerde niet meer terug naar Amsterdam. Hij werkte als hoogleraar aan diverse universiteiten en na zijn pensionering was hij verbonden aan een aantal vooraanstaande klinieken. Ook in Amerika gaf hij college en verschenen vele publicaties van zijn hand. Onder andere publiceerde hij het standaardwerk Bedside Medicine. Nadat hij zijn memoires schreef overleed Snapper in 1973 in New York.
Hij werd op 30 augustus 1939 benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, en op 12 mei 1952 werd hij benoemd tot correspondent van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.
Arie Berghout schreef in 2018 Snappers biografie "Heer en meester aan het ziekbed".

## Externe link

* Website Instituut voor Nederlandse Geschiedenis
* ↑ Hans van der Ploeg, Verrukkelijk en uitstekend gedocumenteerd verhaal over veelzijdige dokter, Volkskrant, 30 januari 2018.. Gearchiveerd op 27 maart 2018. Geraadpleegd op 25 maart 2018.
# Iwade (Wakayama)

Iwade (岩出市,Iwade-shi) is een stad in de prefectuur Wakayama. Op 31 januari 2007 telde de stad 51.715 inwoners. De oppervlakte van de stad is 38,5 km².

## Fusies

Iwade was oorspronkelijk een van de zes gemeenten van het District Naga. Op 7 november 2005 fusioneerden de 5 andere gemeenten tot de nieuwe stad Kinokawa. Zo bleef Iwade als enige gemeente over binnen het District Naga. Op 1 april 2006 verkreeg Iwade het statuut van stad. Door deze wijziging hield het District Naga op met bestaan.

## Transport

* JR West: Wakayama-lijn
Treinen vertrekkende van Station Wakayama in de richting van Station Ōji (王寺駅) stoppen in volgende stations op het grondgebied van Iwade :
** Station Funato (船戸駅)
** Station Iwade (岩出駅)
De Hanwa-lijn passeert over het noordelijke grondgebied van de stad Iwade. Deze lijn heeft echter geen stations binnen de stad.

## Externe link

* (ja) Officiële website
Steden: Arida · Gobo · Hashimoto · Iwade · Kainan · Kinokawa · Shingu · Tanabe · Wakayama (hoofdstad) Districten: Arida · Hidaka · Higashimuro · Ito · Kaiso · Nishimuro
Gemeenten per district
# James Brydges

James Brydges, hertog van Chandos (6 januari 1673 - 9 augustus 1744) was een Engels edelman. In 1714 werd hij graaf van Carnarvon en in 1719 hertog van Chandos.
Georg Friedrich Händel werkte gedurende meer dan twee jaar (1717-1718) voor Chandos.
# Isocheles pacificus

Isocheles pacificus is een tienpotigensoort uit de familie van de Diogenidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Bouvier.
# Jacob J. Hinlopen (1644-1705)

Jacob Jacobsz. Hinlopen (19 maart 1644 – 14 maart 1705) was commissaris (1666), schepen (1672), raad (1680), bewindhebber van de VOC, schout (1691) en burgemeester (1694). Hij werd gedoopt te Amsterdam in de Nieuwe Kerk op 22 maart 1644 en is in Amsterdam overleden op 14 maart 1705.
Jacob J. Hinlopen was een regent, afkomstig uit de familie Hinlopen. Hij trouwde met zijn volle nicht Deborah Popta (1644-1700). Hij was de vader van Jacob J. Hinlopen (1668-1698).
Hinlopen verhuisde in 1680 naar een pand in de Gouden Bocht, tegenwoordig het Goethe Instituut. In 1696, tijdens het Aansprekersoproer, wist hij het volk te bedaren, dat bij burgemeester Jacob Boreel, de boel kort en klein had geslagen. Zijn neef Michiel Hinlopen was actief in de Sint Antoniesbreestraat, waar het Pintohuis werd belegerd.
Jacob J. Hinlopen was de eigenaar van een roemruchte Rembrandt Christus in de storm op het meer van Genesareth. Het tamelijk grote schilderij werd in 1990 op brute wijze gestolen uit een museum uit Boston. Het is nog steeds niet terecht.
# JBL (geluidsapparatuur)

JBL of voluit James Bullough Lansing is een Amerikaans bedrijf dat hoofdtelefoons en luidsprekers produceert. Het bedrijf bestaat uit twee onafhankelijke divisies. JBL Consumers, de divisie die zich focust op hoofdtelefoons en luidsprekers voor particulieren, en JBL Professional, de divisie die zich focust op audioapparatuur voor professionelen, inclusief bedrijven, artiesten, DJ's en cinema.
Het bedrijf werd opgericht door James Bullough Lansing (1902-1949), een vooraanstaande Amerikaanse geluidstechnicus en designer van luidsprekers. Naast JBL richtte hij ook Altec Lansing op. Het moederbedrijf Harman werd in 2017 opgekocht door Samsung voor 8 miljard dollar.
# JBOD

Binnen de ICT staat de afkorting JBOD voor het Engelstalige begrip: ‘Just a Bunch Of Disks’. Hiermee wordt bedoeld een willekeurig aantal harde schijven die aangesloten zijn op een computer, maar onderling geen deel uitmaken van een RAID array. Deze schijven zullen onder het besturingssysteem allen afzonderlijk benaderbaar zijn, ieder onder hun eigen drivepointer (zoals b.v.: C:\, D:\, E:\, F:\, etc.).
# Jabaina albimacula

Jabaina albimacula is een vlinder uit de familie spinneruilen (Erebidae), onderfamilie donsvlinders (Lymantriinae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1977 door Griveaud.
De soort komt voor in tropisch Afrika.
# Jacobus I van Haïti

Jean-Jacques Dessalines (Grande-Rivière-du-Nord, 20 september 1758 - Port-au-Prince, 17 oktober 1806) was tijdens de Haïtiaanse Revolutie leider van de rebellerende zwarte slaven in Haïti en van 1804 tot 1806 als Jacobus I keizer van dat land.
Hij werd als slaaf geboren en blonk later uit onder het gezag van de zwarte rebellenleider Toussaint Louverture, die hij later opvolgde. Het lukte hem in 1803 de door eerste consul Napoleon Bonaparte gezonden generaal Rochambeau te verjagen. Op 1 januari 1804 verklaarde hij als gouverneur-generaal te Gonaïves het eiland - dat toen nog Hispaniola heette - onder de oorspronkelijke Indianennaam Haïti onafhankelijk en liet alle blanken afslachten (tijdens het Bloedbad van Haïti). Geïnspireerd door de kroning van Napoleon tot keizer der Fransen proclameerde hij op 8 december van dat jaar de monarchie en riep zichzelf uit tot keizer Jacobus I van Haïti.
Keizer Jacobus schonk zijn land op 20 mei 1805 een nieuwe grondwet maar al snel kwam men in opstand tegen zijn despotische bewind. De samenzweerders Alexandre Pétion en Henri Christophe lieten hem op 17 oktober 1806 ombrengen. Christophe werd president maar riep zichzelf in 1811 uit tot koning Hendrik I.
Zijn land eerde hem met standbeelden, een naar hem vernoemde havenstad en de militaire Orde van Jean Jacques Dessalines.
# James Kwesi Appiah

James Kwesi Appiah alias Akwasi Appiah (Kumasi, 30 juni 1960) is een Ghanees voetbalcoach en voormalig voetballer.

## Spelerscarrière

Appiah speelde als linksback tien seizoenen voor het Ghanese Asante Kotoko. Tussen 1987 en 1992 haalde hij verschillende selecties bij het nationaal elftal. Hij speelde in totaal vijf interlands, waarvan twee WK-kwalificatiewedstrijden. Hij was ook aanvoerder van Ghana.

## Trainerscarrière

Appiah was coach van Ghana –23 op de Afrikaanse Spelen 2011 in Mozambique. In april 2012 werd hij aangesteld als bondscoach van het Ghanees nationaal elftal. Hij deed ervaring op bij de technische staf van het Engelse Manchester City. Op 19 november 2013 plaatste hij zich met Ghana voor het WK 2014 in Brazilië nadat Ghana in de play-offs te sterk bleek voor Egypte. Op de eindronde wist de ploeg in een poule met Duitsland, Verenigde Staten en Portugal één punt te behalen, waardoor voor het eerst de groepsfase niet werd overleefd. Het optreden van Ghana werd overschaduwd door onenigheid over wedstrijdpremies en wangedrag van Kevin-Prince Boateng en Sulley Muntari. Beiden werden uit de WK-selectie gezet. Ghana begon na het WK moeizaam aan de kwalificatie voor de strijd om de Afrika Cup. Appiah trad op 13 september 2014 terug als bondscoach.
1 Kwarasey · 2 Opare · 3 Gyan · 4 Mensah · 5 Sumaila · 6 Muntari · 7 Atsu · 8 Essien · 9 Boateng · 10 A. Ayew · 11 J. Ayew · 12 Waris · 13 Boye · 14 Asamoah · 15 Adomah · 16 Badu · 17 Mubarak · 18 Acquah · 19 Rabiu · 20 Afful · 21 Inkoom · 22 Adams · 23 Dauda · Coach: Appiah
# James Knox

James Knox kan verwijzen naar:
* James Knox Polk, elfde president van de Verenigde Staten
* James Robert Knox, Australisch geestelijke en kardinaal van de Katholieke Kerk
* James Knox (wielrenner), Engels wielrenner
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van James Knox en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Jan Cammans

Jan Cammans (Mechelen, 30 maart 1891 - Antwerpen, 4 januari 1976) was een Vlaams acteur.

## Biografie

Cammans speelde in een aantal bioscoopfilms en in 1938 bracht hij naast Charles Gilhuys het tot directeur van het Koninklijke Nederlandse Schouwburg (KNS) in Antwerpen. Joris Diels die voor hun beide directeur was van KNS, was is 1938 een eigen gezelschap begonnen en nam daarbij een aantal acteurs mee van KNS. Dit liep zo goed dat KNS hem vroeg terug te komen en een compromis te willen sluiten met Cammans en Gilhuys om naast hun het directeurschap te aanvaarden. Dit weigerde Diels, toen Cammans en Gilhuys in 1939 het lieten afweten werd Diels opnieuw directeur van KNS en had het directeurschap van Cammans maar een jaar geduurd.
Jan Cammans werd 84 en is begraven op het Antwerpse Schoonselhof.

## Filmografie

* De wonderdokter (1936)
* Een aardig geval (1941)
* Het meisje en de madonna (1958)
* De zaak M.P. (1960)
* Paradijsvogels (1966)
# Jan Carbaat

Jan Carbaat (Koog aan de Zaan, 12 maart 1866 – Rhenen, 24 mei 1925) was een Nederlands kunstschilder.

## Biografie

Jan Carbaat was de zoon van Johanna Oosterhoorn en Jan Carbaat sr. Hij groeide op in Koog aan de Zaan. Jan Carbaat trok zijn hele leven op met zijn boezemvriend en schilder Jan Adam Zandleven. Aan het begin van de 20e eeuw werd het kunstenaarsduo gesteund door de kunstcriticus H.P. Bremmer. Hij kocht van beiden werk aan voor een zogeheten ‘kostprijs’ van vijftien gulden per doek. Veel van dit werk belandde bij verzamelaars en in het Kröller-Müller Museum dat een collectie schilderijen van Zandleven en tekeningen van Carbaat bezit.
Rond 1910 gaf Carbaat samen met Zandleven avondcursussen hand- en bouwkundig tekenen in Hengelo. Carbaat bleek een vermogend man te zijn, in 1912 liet hij een landhuis bouwen in Putten genaamd ‘Villa Zandleven’. Carbaat betrok de villa samen met Zandleven en diens vrouw Janke. Het drietal verhuisde in 1918 naar Rhenen, waar een groot zeventiende-eeuws pand aan de Hoofdstraat werd aangekocht. Carbaat overleed op 24 mei 1925 in Rhenen. Hij werd bijgelegd in het graf van zijn vriend Zandleven en later ook van diens vrouw. In augustus 1925 werd Carbaats nagelaten kunstcollectie verkocht via de notaris van Rhenen, hieronder viel een groot aantal schilderijen van Zandleven.

## Werk

Carbaat was een schilder van stillevens, landschapsgezichten en bouwwerken. Hij maakte een groot aantal schilderijen en tekeningen van gevels van gebouwen.
* Gevelfragment van boerderij (1911)
* Bosgezicht (1924)
* Plattelandsgezicht in Gorssel (1904)
* Stilleven met lampiontakje in Keulse kruik (1911)

## Literatuur

* Henk Heijnen, "Jan Adam Zandleven en Jan Carbaat", De schilders van de Zaan, Uitgeverij Wbooks, maart 2021, p. 34-35
* ↑ Jan Carbaat, RKD. Gearchiveerd op 27 april 2022.
* ↑ Bevolkingsregister, Archief Zaandam
* ↑ Balk, Hildelies: De kunstpaus H.P. Bremmer 1871–1956, Bussum, 2006, p. 364, ISBN 9789068684131
* ↑ Berichten uit de Graafschap, De Graafschap-bode, 1910
* ↑ Maurer, O. Otte, K. Verhage, J.: Jan Adam Zandleven 1868-1923, 2012, ISBN 9789055940974
* ↑ Overlijdensadvertenties, De Zaanlander, 1925
* ↑ Advertentiën, Algemeen Handelsblad, 1925
* Biografisch Portaal: 98427029
* RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis: 363661
# Jack Stacey

Jack William Stacey (Bracknell, 6 april 1996) is een Engels voetballer die bij voorkeur als rechtsachter speelt. Hij tekende in juli 2019 een vierjarig contract bij Bournemouth, dat hem overnam van Luton Town.

## Carrière

Stacey stroomde door vanuit de jeugd van Championship-club Reading in 2013, maar brak er niet door in het eerste elftal. In juni 2017 tekende hij na uitleenbeurten aan achtereenvolgens Barnet, Carlisle United en Exeter City een contract bij League One-club Luton Town. Bij deze club speelde Stacey zich in de gratie van Engelse eersteklassers. Luton Town promoveerde aan het einde van het seizoen 2018/2019 naar het Championship, de Engelse tweede divisie. Stacey, een vaste waarde op de positie van rechtsachter, genoot onder meer de belangstelling van Premier League-club AFC Bournemouth, geleid door Eddie Howe.
Stacey zette vervolgens een grote stap in zijn carrière door het Championship gewoon over te slaan en op 8 juli 2019 een verbintenis te ondertekenen met AFC Bournemouth. Stacey droeg in totaal 95 keer het shirt van Luton Town en scoorde vijf doelpunten. Stacey moest bij AFC Bournemouth tijdens de eerste maanden van het seizoen 2019/2020 aanvoerder Simon Francis, sinds 26 december 2018 aan de kant met een gescheurde kruisband, op de positie van rechtsachter vervangen.
Op 15 september 2019 debuteerde Stacey in de Premier League, een met 3–1 gewonnen thuiswedstrijd tegen Everton. Stacey kreeg die dag de voorkeur boven Adam Smith.
# Japanese butterfly

Japanese butterfly, later uitgegeven als The Japanese way en weer later als Broken wings is een studioalbum van Steve Jolliffe. Het origineel werd in 1983 uitgegeven, in 1988 volgde de compact discversie en in 2005 de cd-r. Jolliffe bedacht daarbij steeds andere titels voor dezelfde tracks of veranderde de volgorde. De muziek is meditatief.

## Musici

* Steve Jolliffe – dwarsfluit, tenorsaxofoon, toetsinstrumenten

## Muziek

* stevejolliffe.com
* het album