OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Hemidactyliinae

Hemidactyliinae is een onderfamilie van salamanders uit de familie longloze salamanders (Plethodontidae). De groep werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Edward Hallowell in 1856. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Hemidactylidae gebruikt.
Er zijn ongeveer 365 soorten en 21 geslachten die voorkomen in de Verenigde Staten en Canada, Europa rond het Middellandse Zeegebied en het Koreaans Schiereiland.

## Taxonomie

Onderfamilie Hemidactyliinae
* Geslacht Aquiloeurycea
* Geslacht Batrachoseps
* Geslacht Bolitoglossa
* Geslacht Bradytriton
* Geslacht Chiropterotriton
* Geslacht Cryptotriton
* Geslacht Dendrotriton
* Geslacht Eurycea
* Geslacht Gyrinophilus
* Geslacht Hemidactylium
* Geslacht Isthmura
* Geslacht Ixalotriton
* Geslacht Nototriton
* Geslacht Nyctanolis
* Geslacht Oedipina
* Geslacht Parvimolge
* Geslacht Pseudoeurycea
* Geslacht Pseudotriton
* Geslacht Stereochilus
* Geslacht Thorius
* Geslacht Urspelerpes

## Bronvermelding
### Referenties

* ↑ Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History, Hemidactyliinae.
* ↑ University of California - AmphibiaWeb, Plethodontidae.

### Bronnen

* (en) - Darrel R. Frost - Amphibian Species of the World: an online reference - Version 6.0 - American Museum of Natural History - Hemidactyliinae - Website Geconsulteerd 2 maart 2017
* (en) - University of California - AmphibiaWeb - Plethodontidae - Website

### Onderfamilie Hemidactyliinae

Aquiloeurycea ·
Batrachoseps ·
Bolitoglossa ·
Bradytriton ·
Chiropterotriton ·
Cryptotriton ·
Dendrotriton ·
Eurycea ·
Gyrinophilus ·
Hemidactylium ·
Isthmura ·
Ixalotriton ·
Nototriton ·
Nyctanolis ·
Oedipina ·
Parvimolge ·
Pseudoeurycea ·
Pseudotriton ·
Stereochilus ·
Thorius ·
Urspelerpes

### Onderfamilie Plethodontinae

Aneides ·
Desmognathus ·
Ensatina ·
Hydromantes ·
Karsenia ·
Phaeognathus ·
Plethodon ·
Speleomantes
# Coast Guard One

Coast Guard One is het callsign van elk vliegtuig van de United States Coast Guard dat de President van de Verenigde Staten aan boord heeft. Tot nu toe is er nog nooit een Coast Guard One-vlucht geweest.
Een Amerikaans kustwachtvliegtuig met de Vicepresident van de Verenigde Staten aan boord krijgt het callsign Coast Guard Two.

## Ander speciaal vervoer

De Commandant van de Coast Guard en de Minister van Homeland Security reizen vaak met een Grumman VC-11A, welke meestal aangeduid wordt met "Coast Guard Zero One". Het toestel is gestationeerd op het USCG Air Station in Arlington, Virginia.
Army One ·
Air Force One ·
Navy One ·
Marine One ·
Coast Guard One ·
Executive One
* ↑ Air Station Washington, D.C.. Historic Coast Guard Air Stations. United States Coast Guard. Geraadpleegd op 3 augustus 2016.
# Notonomus croesus

Notonomus croesus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1867 door Castelnau.
# 1700km-discontinuïteit

De 1700km-discontinuïteit is een omstreden seismische discontinuïteit in het onderste gedeelte van de aardmantel, op 1700 km diepte. Het bestaan van de discontinuïteit werd midden jaren negentig uit seismologische gegevens afgeleid.
Omdat de 1700-km-discontinuïteit uit gegevens van wereldwijd verspreide meetstations werd waargenomen, vermoedt men dat het om een globale discontinuïteit gaat. Omdat de discontinuïteit slechts in weinig studies is teruggevonden is het bestaan ervan omstreden. Bij een studie met relatief hoogfrequente seismische golven in 2003 werd de discontinuïteit niet teruggevonden. Een abrupte toename van seismische snelheden met een hoge impedantie is op deze diepte daarom onwaarschijnlijk. Een graduele toename over een bereik van meerdere kilometers kan echter niet uitgesloten worden. Zo'n geleidelijke overgang kan met hoogfrequente golven niet waargenomen worden maar is bij lagere frequenties wel waarneembaar.
Over de oorzaak van de discontinuïteit kan slechts gespeculeerd worden, omdat nog weinig laboratoriumexperimenten zijn gedaan met materialen onder de drukken en temperaturen die op 1700 km diepte heersen. Een mogelijke verklaring is een faseovergang in het mineraal wüstiet (FeO), dat een belangrijke component in de ondermantel vormt. Volgens deze verklaring gaat wüstiet op 1700 km over van een NaCl-kristalstructuur in een NiAs-structuur over. Door de toename in dichtheid waarmee dit gepaard gaat neemt de seismische snelheid toe.
# O'Connell Street

O'Connell Street (Iers-Gaelisch:Sráid Uí Chonaill) is een verkeersader en winkelstraat in het centrum van de Ierse hoofdstad Dublin.
De straat is, met een breedte tussen 46 en 49 meter, een van de breedste in Europa. Voorheen heette de straat Sackville Street, maar in 1924 werd hij omgedoopt, om daarmee de 19e-eeuwse Ierse nationalistische leider Daniel O’Connell te eren. Zijn standbeeld staat aan het begin van de straat, tegenover de eveneens naar hem genoemde brug over de rivier de Liffey.
O’Connell Street is een drukke winkelstraat en wandelpromenade met veel allure en doet enigszins denken aan de Parijse Champs-Élysées, zij het, met een lengte van ongeveer 500 meter, op een kleinere schaal. Aan beide zijden bevindt zich een breed trottoir en in de middenberm is een wandelgebied gecreëerd. Hierop staan verschillende beelden van Ierse nationale figuren, van O’Connell zelf aan het begin tot een beeld van Charles Stewart Parnell aan het eind. Het meest opvallende beeld in de straat is The Spire, een 120 meter hoog kunstwerk dat in 2003 werd geplaatst op de plek waar zich voorheen Nelson's Pillar bevond, een monument voor de Britse admiraal Horatio Nelson dat in 1966 door Republikeinse activisten werd opgeblazen. Ook het General Post Office (hoofdpostkantoor), het hoofdkwartier van An Post, maar tijdens de Paasopstand het hoofdkwartier van de opstandelingen, is een blikvanger in O'Connell Street.
In de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw had de straat veel te lijden onder een slechte stadsplanning. Speculanten en projectontwikkelaars brachten veel schade toe aan de bestaande bebouwing en verschillende gebouwen uit de 19e en het begin van de 20e eeuw werden gesloopt om plaats te maken voor gokhallen, fastfoodrestaurants en goedkope winkels, waardoor de straat veel van zijn oude allure kwijtraakte. Aan het eind van de 20e en het begin van de 21e eeuw werd de stadsplanning van Dublin met vernieuwde energie ter hand genomen. Het aantal rijbanen werd teruggebracht van drie naar twee, de trottoirs werden verbreed, de standbeelden werden waar nodig gerestaureerd en de stijl van het straatmeubilair werd aangepast.
Om een herhaling van in het verleden gemaakte fouten te voorkomen, zijn door de gemeenteraad beschermende maatregelen getroffen.
# Olios marshalli

Olios marshalli is een spinnensoort uit de familie van de jachtkrabspinnen (Sparassidae).
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1898 als Sparassus marshalli gepubliceerd door Reginald Innes Pocock.
# Megachile ctenophora

Megachile ctenophora is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1886 door Holmberg.
# Oecetis crassicornis

Oecetis crassicornis is een schietmot uit de familie Leptoceridae. De soort komt voor in het Oriëntaals gebied.
# Massepha tessmanni

Massepha tessmanni is een vlinder van de familie van de grasmotten (Crambidae), uit de onderfamilie van de Spilomelinae. De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst voorgesteld door Max Gaede in een publicatie uit 1917.
De soort komt voor in Kameroen en Equatoriaal Guinee.
* Nuss, M.; et al. (2003-2024). GlobIZ. Global Information System on Pyraloidea. Geraadpleegd op 7-7-2024.
* De Prins J., De Prins W. & Goff R. (2011–2024). Massepha tessmanni op Afromoths, online database of Afrotropical moth species (Lepidoptera). World Wide Web electronic publication. Geraadpleegd op 7-7-2024.
# Mecka Lind

Mecka Lind (Lund, 1942) is Zweedse schrijfster.
Eerst werkte ze als freelancer voor tijdschriften, radio en televisie. Inmiddels is ze fulltime schrijfster. Ze schrijft het liefst over gevoelens en relaties tussen kinderen onderling en tussen kinderen en hun ouders.
Mecka gaat vaak langs scholen en bibliotheken. Ze vertelt er de kinderen over het schrijversvak en over hoe ze van een idee een boek maakt. Soms vraagt ze de kinderen zelfs om ideeën voor nieuwe verhalen. Naast haar werk als schrijver geeft Mecka ook schrijf-workshops voor kinderen.
In 1989 schreef Mecka Lind Soms is de wereld van mij, het verhaal van een zwerfjongere.
In 1992 is het in Zweden bekroond als het beste jeugdboek en in 1996 verscheen het in het Nederlands. Het was haar eerste boek dat in het Nederlands werd vertaald.
In 1992 ontving ze de "Buxtehuder Bulle" voor haar boek Manchmal gehört mir die ganze Welt.
* Biblioteca Nacional de España: XX1000373
* Gemeinsame Normdatei: 122001931
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3340 0562
* Library of Congress Control Number: n91102509
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: mub2013783015
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 080097545
* Virtual International Authority File: 40249536
* WorldCat (via VIAF): 40249536
# Oelemari (rivier)

De Oelemari of Ulemari is een rivier in Suriname die ontspringt in het Oranjegebergte, een uitloper van het Toemoek-Hoemakgebergte. De Oelemari is een zeer grillige rivier die veel bochten, kleine eilandjes en stroomversnellingen kent. De rivier ligt in het district Sipaliwini, in het ressort Tapanahony. De rivier stroomt door een onbewoond gebied in het regenwoud waar geen dorpen te vinden zijn maar aan de zuidoever ligt er wel de in 1960 aangelegde Oelemari Airstrip. De airstrip is aangelegd om de natuurlijke bodemschatten in kaart te brengen. Uiteindelijk mondt de Oelemari uit in de Litani, die kort daarna, ten zuiden van het Wayanadorp Antecume Pata, samenvloeit met de Malani tot de Lawa. De Lawa wordt op haar beurt een stuk noordelijker, vanaf de samenvloeiing met de Tapanahony, de Marowijne genoemd, die uitmondt in de Atlantische Oceaan.
De Wayanaanse stichting Mulokot maakte van 2020 tot 2024 verschillende expedities om de Oelemari volledig in kaart te brengen, inclusief historische nederzettingen, waterstanden en jacht- en heilige gebieden.

## Geschiedenis

In 1892 werd het Wayanadorp Tatayél dat zich aan de monding van de Oelemari met de Litani bevond, bezocht door Jules Crevaux.$^{:343}$ In 1903 werd het gebied langs de rivier zelf voor het eerst onderzocht door Alphons Franssen Herderschee en werden nederzetting aangetroffen van de inheemse Wayarikule. In 1938 is Willem Ahlbrinck op zoek gegaan naar het volk, maar kon ze niet aantreffen. Ahlbrinck vond wel nederzettingen van de Akuriyo, die nog steeds in het steentijd leefden. In 1940 werd het Wayanadorp Makale bezocht door Lodewijk Schmidt.$^{:343}$ In 1975 werd de rivier bezocht door Amerikaanse missionarissen die de Akuriyo overreden te verhuizen naar Pelelu Tepu. Sindsdien is de rivier volledig verlaten en zonder permanente menselijke bewoning.$^{:334}$ Er is wel een goudconcessie van de Guardian Exploration LLC uit Texas.

## Galerij

* Kaart uit 1914-1917 waarop rivieren en gebergten duidelijk zichtbaar
* Monding van de rivier (1903)
# Maïswortelboorder

De maïswortelboorder of maïswortelkever (Diabrotica virgifera) behoort tot de bladkevers (Chrysomelidae) en komt van oorsprong uit Mexico en de Verenigde Staten.

## Algemeen

De volwassen kever is 4 tot 7 mm lang en groen van kleur met donkere strepen over de rug. De kever verspreidt zich per jaar over een afstand van 40 tot 80 kilometer. De kever legt in de zomer zijn eitjes bij de wortels van maïsplanten. Wanneer de larven in het voorjaar uitkomen voeden ze zich uitsluitend met de wortels van de maïsplant. Andere gewassen worden niet aangetast. Deze trek in maïswortels maakt de kever zeer schadelijk voor de maïsbouw en bezorgt hem als quarantaineorganisme een plaatsje op de lijst van te bestrijden organismen. Een richtlijn van de Europese Unie verplicht de lidstaten om maatregelen te nemen ter bestrijding van het diertje. De belangrijkste maatregel bestaat uit gewasrotatie. Door op een perceel slechts één keer in de drie jaar maïs aan te planten kunnen de larven zich niet ontwikkelen.
In juli-augustus verschijnen de kevers, die zich voeden met stuifmeel, de maïspluim, maïskorrels en maïsbladeren.

## Verspreiding

In 1992 is de kever voor het eerst waargenomen rond het vliegveld in Belgrado. Sindsdien heeft de maïswortelkever zich verder verspreid binnen Servië en naar de omringende landen, zoals Kroatië, Hongarije, Roemenië en Oostenrijk. Ook zijn vondsten gedaan in Italië, Zwitserland, Frankrijk, Groot-Brittannië, België en Nederland. De Maïswortelkever is in Nederland in 2003 voor het eerst in de omgeving van Schiphol gesignaleerd. Daarna is de kever nog enkele malen in dezelfde omgeving voorgekomen. Ook in de omgeving van vliegveld Beek (Limburg) is een vondst gedaan. In 2005 zijn ook weer enkele vondsten gedaan. Er zijn nog geen larven gevonden, zodat de kans klein is dat de kever zich in Nederland al gevestigd heeft. Men probeert via strenge maatregelen, zoals chemische bestrijding en vruchtwisseling, te voorkomen dat de kever zich in Nederland vestigt.
# Maïskolfpijp

Maïskolfpijpen zijn goedkope en effectieve pijpen gemaakt van maïskolven. De kolven worden twee jaar gedroogd, waarna ze uitgehold worden zodat er een soort kom gevormd wordt. De kom wordt dan in een gipsmengsel gedoopt en aan de buitenkant gevernist of gelakt. Een steel van Pijnhout wordt vervolgens in de kom gestoken.
Vanwege de lage prijs blijft de maïskolfpijp populair. Mede daardoor wordt de maïskolfpijp vaak als "beginnerspijp" aanbevolen, maar ook meer ervaren rokers kunnen er zeer van genieten. Maïskolfpijpen worden op prijs gesteld door eenieder die simpelweg een "koele", "schone" rookervaring verlangt.
Pijprokers die een verscheidenheid aan verschillende tabaksoorten en melanges proberen doen er goed aan een voorraad maïskolfpijpen bij de hand te hebben, zodat ze verschillende smaken kunnen proeven zonder gehinderd te worden door smaakoverdracht van een reeds gebruikte pijp.
Generaal Douglas MacArthur was wellicht de beroemdste roker van de maïskolfpijp, samen met het tekenfilmfiguur Popeye.
De eerste en grootste fabrikant van maïskolfpijpen is Missouri Meerschaum, te Washington, Missouri in de Verenigde Staten. Missouri Meerschaum produceert de pijp sinds 1869.
# Oldendorfer Hünensteine

De Oldendorfer Hünensteine is een hunebed uit het neolithicum van het type ganggraf. Het staat bekend met Sprockhoff Nr. 968 en is onderdeel van de Straße der Megalithkultur. Het bouwwerk werd opgericht tussen 3500 en 2800 v.Chr. en wordt toegeschreven aan de Trechterbekercultuur.

## Kenmerken

Het hunebed ligt in een bosje tussen een parkeerplaats aan de Bundesstraße 213 en de Straße Hünensteine, ten westen van Oldendorf (zuidwestelijk van, en behorende tot de gemeente Lastrup) in het Landkreis Cloppenburg in Nedersaksen.
Het betreft de resten van een 10,7 × 2,2 meter grote Emsländische Kammer met een ovale steenkrans en nog tien overgebleven stenen. Van de kamer zijn nog 21 stenen bewaard gebleven. De licht onsymetrische dekheuvel is nog net twee meter hoog, dertig meter lang en tien meter breed.

## Literatuur

* Anette Bußmann: Steinzeitzeugen. Reisen zur Urgeschichte Nordwestdeutschlands. Isensee Verlag, Oldenburg 2009, ISBN 978-3-89995-619-1, S. 79–80.
* Heinz Knöll: Die nordwestdeutsche Tiefstichkeramik und ihre Stellung im nord- und mitteleuropäischen Neolithikum (= Veröffentlichungen der Altertumskommission im Provinzialinstitut für Westfälische Landes- und Volkskunde. 3, ZDB 565975-9). Aschendorff, Münster 1959.
* Ernst Sprockhoff: Atlas der Megalithgräber Deutschland. Teil 3: Niedersachsen – Westfalen. Rudolf Habelt Verlag, Bonn 1975, ISBN 3-7749-1326-9, S. 141.

## Weblinks

* Oldendorfer Hünensteine: Beschreibung Plan und Bilder
Voetnoten
Bronnen
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Oldendorfer Hünensteine op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Matoeli

De Matoeli (Pyrrhulina filamentosa) is een straalvinnige vissensoort uit de familie van de slankzalmen (Lebiasinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1847 door Valenciennes.
Deze bentopelagische vis wordt 11,1 cm lang en 11,9 g zwaar. Hij leeft in de kustrivieren van Zuid-Amerika tussen de Orinoco en de Amazone, waaronder Suriname, dat de typelocatie is. Hij wordt dikwijls aangetroffen in ondiepe kreken met weinig stroming. Hij komt vaak voor met Copella carsevennensis. De vis is kalm, maar springt soms uit het water. In gevangenschap worden de eieren op de onderkant van een blad gelegd dat uit het water steekt of soms op het glass dicht bij het oppervlak.
* ↑ (en) Matoeli op de IUCN Red List of Threatened Species.
* 1 2 3 4 FishBase. Gearchiveerd op 1 juli 2020.
* 1 2 [Check List of the Freshwater Fishes of South and Central America; Roberto E. Reis, Sven O. Kullander, Carl J. Ferraris; EDIPUCRS, 2003; ISBN 8574303615, ISBN =9788574303611, blz. 248]
* ↑ (en) Pyrrhulina filamentosa. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Roodkeelsolitaire

De roodkeelsolitaire (Myadestes genibarbis) is een zangvogel uit de familie Turdidae (lijsters).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort telt 6 ondersoorten:
* M. g. solitarius: Jamaica.
* M. g. montanus: Hispaniola.
* M. g. dominicanus: Dominica.
* M. g. genibarbis: Martinique.
* M. g. sanctaeluciae: Saint Lucia.
* M. g. sibilans: Saint Vincent.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Roodkeelsolitaire op de IUCN Red List of Threatened Species.
# ORT

ORT kan verwijzen naar:
* Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling, afgekort ORT
* Onregelmatigheidstoeslag, toeslag op het loon
* Orthopedie, een medisch specialisme
* Pervyj kanal, van 1995 tot en met 2002 bekend als ORT (Obsjtsjestvennoje Rossiejskoje Televidenieje)
# Maultasche

Maultaschen (enkelvoud Maultasche) is een traditioneel Duits gerecht dat ontstaan is in Zwaben (in Baden-Württemberg). Het bestaat uit een buitenlaag van deegwaar met een vulling van gehakt, gerookt vlees, spinazie, broodkruimels en uien, gekruid met bijvoorbeeld peper, peterselie en nootmuskaat. Maultaschen gelijken op Italiaanse ravioli maar zijn vierkant of rechthoekig en typisch groter, 8 tot 12 cm groot.
Op 22 oktober 2009 werden de maultaschen door de Europese Unie erkend als een regionale specialiteit.
# Roodkeelspecht

De roodkeelspecht (Celeus loricatus) is een vogel uit de familie Picidae (spechten).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van oostelijk Nicaragua tot zuidwestelijk Ecuador en telt vier ondersoorten:
* C. l. diversus: van oostelijk Nicaragua tot westelijk Panama.
* C. l. mentalis: Panama en noordwestelijk Colombia.
* C. l. innotatus: noordelijk Colombia.
* C. l. loricatus: van westelijk Colombia tot zuidwestelijk Ecuador.

## Status

De grootte van de populatie is in 2019 geschat op 50.000-500.000 volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.

## Externe link

* Avibase
* 1 2 (en) Roodkeelspecht op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2023. IOC World Bird List (v13.2).
# Piper PA-34 Seneca

De Piper PA-34 Seneca is een licht tweemotorig vliegtuig voor vijf of zes passagiers, dat sedert 1971 geproduceerd wordt door Piper Aircraft. Het wordt vooral gebruikt voor privé- en zakenreizen, maar ook als luchttaxi, voor chartervluchten of voor pilotentraining. Het is uitgerust met twee zuigermotoren en heeft geen drukcabine.

## Geschiedenis

De PA-34 werd ontwikkeld op basis van de eenmotorige Piper PA-32 Cherokee Six. Het prototype was een Piper Cherokee Six die naast zijn eigen motor in de neus was voorzien van een motor aan elke vleugel en als driemotorig toestel werd gevlogen. Later besloot men om een tweemotorig toestel te ontwikkelen, de Twin Six. Het prototype daarvan, de PA-34-180 Twin Six, met twee Lycoming O-360 zuigermotoren van 180 pk (135 kW), vloog in april 1967. Het had een vast, niet-intrekbaar landingsgestel. Een tweede prototype werd uitgerust met een intrekbaar gestel en een grotere verticale staartvin. Het derde en laatste prototype, dat eind 1969 vloog, was uitgerust met Lycoming IO-360-motoren van 200 pk (150 kW) met brandstofinjectie (vandaar de "I"). Voor de serieproductie werd de naam Seneca gekozen, in de traditie van Piper om namen van Indianenvolkeren te geven aan haar vliegtuigtypes. De eerste serie-exemplaren van de PA-34-200 Seneca werden geleverd op het einde van 1971.
De motoren in de Seneca zijn contra-roterend: de krukassen in de motoren roteren in tegengestelde richting. Dit komt de bestuurbaarheid van het toestel ten goede als een motor uitvalt. Dit maakt het toestel ook geschikt als opleidingsvliegtuig.
In 1974 kwam Piper met een nieuw model, de PA-34-200T Seneca II met Continental TSIO-360-E motoren met turbolader (vandaar de "T"). Het had betere prestaties en bestuurbaarheid dan het oorspronkelijke model.
De PA-34-220T Seneca III kwam uit in 1981 en had een herzien interieur en instrumentenpaneel. De motoren waren TSIO-360s van 220 pk (165 kW).
In 1994 werd de PA-34-220T Seneca IV geïntroduceerd, een verbeterde versie waarvan er relatief weinig werden gebouwd (71 exemplaren).
In 1997 kwam de anno 2010 actuele versie, de PA-34-220T Seneca V uit. Deze heeft twee Teledyne Continental TSIO-360-RB motoren van 165 kW met turboladers en luchtkoelers. De Seneca V is standaard uitgerust met vijf zitplaatsen. Optioneel kan een extra zesde zetel in plaats van het standaard voorziene werkstation geïnstalleerd worden.
Piper heeft in totaal reeds ongeveer 4750 Seneca's gebouwd. Het toestel is ook onder licentie gebouwd in Brazilië door Embraer als de EMB-810 (meer dan 870 exemplaren) en door PZL-Mielec in Polen (ongeveer 33 Seneca II's als PZL M-20 Mewa).

## Gegevens voor de PA-34-220T Seneca V
### Prestaties

* Max. snelheid 379 km/h
* Max. kruissnelheid 365 km/h
* Max. stijgsnelheid 7,87 m/s
* Overtreksnelheid 113 km/h
* Plafond 7.620 m
* Max. vliegbereik 1.533 km

### Gewicht

* leeggewicht 1532 kg
* Max. startgewicht 2155 kg

### Afmetingen

* Spanwijdte: 11,85 m
* Lengte: 8,72 m
* Hoogte: 3,02 m
* Vleugeloppervlakte: 19,4 m$^2$
* Vleugelprofiel: NACA 652-415 (laminair)

### Motoren

* 2 x Teledyne Continental TSIO-360-RB zescilinder boxermotor, 220 pk (165 kW) elk
# Coarnele Caprei

Coarnele Caprei is een Roemeense gemeente in het district Iași. Coarnele Caprei telt 3103 inwoners.
# Notonomus carteri

Notonomus carteri is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1907 door Sloane.
# Hemicytherura windangensis

Hemicytherura windangensis is een mosselkreeftjessoort uit de familie van de Cytheruridae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1987 door Yassini & Jones.
# Oldrik

Oldrik is een jongensnaam van Germaanse oorsprong. De naam is tweeledig. Het eerste lid is Odel-, Ol- of Ul-, wat "bodem" of "erfgrond" betekent. Het tweede deel is -rik, wat "machtig" betekent. De naam in zijn geheel betekent dus "machtig door zijn erfgrond". Als de d niet voor de r staat, is er een tweede mogelijkheid voor de herkomst van het eerste lid. Het zou dan ook afkomstig kunnen zijn van ald- (oud, volgroeid, volwassen).

## Varianten

De volgende namen (o.a.) zijn varianten of afgeleiden van Oldrik:
* Oldericus, Ollerk, Olrik, Ulrich, Ulrick, Uilerk
De naam komt ook in andere talen voor:
* Duits: Ulrich
* Fries: Uldrig, Uldrik, Ulrig, Ulrik
* Italiaans: Olderico, Ulderico
* Spaans: Ulrique
* Tsjechisch: Oldřich
* 1 2 Dr. J. van der Schaar, Woordenboek van voornamen, Uitgeverij Het Spectrum B.V., 1992, ISBN 90-274-3469-7
# Roodkeelsluiptimalia

De roodkeelsluiptimalia (Spelaeornis caudatus) is een zangvogel uit de familie Timaliidae (timalia's).

## Verspreiding en leefgebied

Deze soort komt voor van Nepal tot noordoostelijk India.

## Externe link

* Avibase
* ↑ (en) Roodkeelsluiptimalia op de IUCN Red List of Threatened Species.