OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sanilhac (Dordogne)

Sanilhac is een gemeente in het Franse departement Dordogne (regio Nouvelle-Aquitaine). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Périgueux. Sanilhac is op 1 januari 2017 ontstaan door de fusie van de gemeenten Breuilh, Marsaneix en Notre-Dame-de-Sanilhac. De gemeente telde 4.674 inwoners op 1 januari 2021.
Het gemeentehuis bevindt zich in Notre-Dame-de-Sanilhac.

## Geografie

De oppervlakte van Sanilhac bedroeg op 1 januari 2021 59,9 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 78 inwoners per km².
Notre-Dame-de-Sanilhac beslaat het noordelijk deel van de gemeente; Breuilh ligt in het zuiden en Marsaneix in het oosten.
De autosnelweg A89 loopt door de gemeente.
De onderstaande kaart toont de ligging van Sanilhac met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.
* 1 2 Populations légales 2021.
# Sanjay Ayre

Sanjay Ayre (Kingston, 19 juni 1980) is een Jamaicaanse voormalig sprinter, die was gespecialiseerd in de 400 m. Hij is het bekendst van het winnen van een bronzen medaille op de 4 x 400 m estafette van de Olympische Spelen 2000 en het WK 2005.

## Biografie

Sanjay Ayre begon zijn atletiekcarrière op de 200 m, maar schakelde al in zijn schooltijd over op de 400 meter. Zijn eerste grote internationale wedstrijd was het WK indoor 1999 in het Japanse Maebashi.
In 2005 won hij op het WK samen met Brandon Simpson, Lansford Spence en Davian Clarke een bronzen medaille op de 4 x 400 meter. Ayre hielp het Jaimaicaanse team in de finale op de Olympische Spelen van 2000 in Sydney In de finale liep hij echter niet mee en bestond het team uit Michael Blackwood, Gregory Haughton, Christopher Williams, Danny McFarlane
Op 25 juni 2007 won hij de 400 meter op de Jamaicaanse kampioenschappen in Kingston in 45,07. Op de Olympische Spelen van 2008 in Peking sneuvelde hij in de series met een tijd van 45,66. Op de 4 x 100 m estafette behaalde hij met zijn teamgenoten Michael Blackwood, Ricardo Chambers en Lanceford Spence in de finale een achtste plaats met 3.01,45. Na de diskwalificatie van het Russische viertal werd dit nadien nog bijgesteld naar een 7e plaats.
Ayre studeerde criminologie aan de Auburn University.

## Titels

* Jamaicaans kampioen 400 m - 2007
* Pan-Amerikaanse junioren kampioen 400 m - 1999
* NCAA kampioen regio Midden Oost 400 m - 2003

## Persoonlijke records

| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
| 200 m | 21,09 s | 6 juli 2005 | Tel Aviv |
| 300 m | 32,81 s | 14 september 2000 | Sydney |
| 400 m | 44,92 | 22 juni 2002 | Kingston |

## Palmares
### 400 meter

* 1999: 1 Pan-Amerikaanse junioren kampioenschappen - 46,14 s
* 1999: 1 Carifta Games - 47,10 s
* 2006: DSQ series WK Indoor
* 2007: 8e Wereldatletiekfinale - 46,32 s
* 2007: DNF ½ finale WK
* 2008: 5e in de series OS - 45,66 s

### 4 x 400 m estafette

* 2000: 2 OS - Ayre liep mee in de series en de ½ finale
* 2003: 1 Pan-Amerikaanse Spelen 2003 - 3.01,81
* 2004: 1 WK Indoor - Ayre liep alleen in de series
* 2005: 3 WK - 2.58,07
* 2006: DNF series WK Indoor
* 2006: 1 Centraal-Amerikaanse en Caraïbische Spelen - 3.01,78
* 2007: 4e WK - 3.00,76
* 2008: 7e OS - 3.01,45
* 2010: DNF finale WK Indoor
* (en) World Athletics-profiel voor Sanjay Ayre
* (en) Profiel van Sanjay Ayre op sports-reference.com (gearchiveerd)
* (en) Profiel van Sanjay Ayre op olympedia.org
# Saphenista lacteipalpis

Saphenista lacteipalpis is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1891 door Walsingham.
# Saphenista fluida

Saphenista fluida is een vlinder uit de familie van de bladrollers (Tortricidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1986 door Razowski.
# Berenty-reservaat

Het Berenty-reservaat is een klein privéreservaat gelegen langs de rivier de Mandrake in Androy, een regio in het uiterste zuiden van Madagaskar. Het reservaat werd in 1936 opgericht door de familie Heaulme, in samenwerking met lokale Antandroy-stammen. Aan het begin van de 21e eeuw behoorde het tot de meest op toeristen georiënteerde parken van Madagaskar.

## Klimaat

Gelegen in het zuiden van Madagaskar kent het park hete, natte zomers, met temperaturen boven de 40 °C, en koude droge winters. Het heeft een jaarlijkse neerslag van 300 tot 900 centimeter per jaar.

## Flora

Het reservaat maakt deel uit van het doornig struikgewas van Madagaskar, Madagaskars unieke ecoregio met vegetatie bestand tegen de meest extreme droogtes. Door zijn ligging aan de Mandrake heeft de flora van het reservaat een rijke biodiversiteit. Tamarindes behoren tot de meest representatieve planten.

## Fauna

In het reservaat en zijn omgeving zijn bijna honderd vogelsoorten geregistreerd, waaronder veel endemische vogelsoorten, zoals de haaksnavelvanga, de Madagaskarparadijsmonarch en veel soorten coua's. Ook veel insectensoorten en reptielen, zoals de Dumerils Madagaskar-boa, zijn er te vinden.

### Lemuren

Het park speelde een grote rol bij de studie van lemuren. Bioloog Alison Jolly en anderen hebben hier al decennialang ringstaartmaki's, sifaka's, bruine maki's en andere lemuursoorten geobserveerd.
Ook nu is het reservaat populair door zijn lemuren, die gewend zijn geraakt aan de vele bezoekers. Het park heeft een reptielenhuis en zelfs accommodatie voor bezoekers, zodat de mogelijkheid bestaat om ook nachtdieren te spotten, zoals de witvoetwezelmaki (Lepilemur leucopus), de dwergmuismaki (Microcebus murinus) en de Microcebus griseorufus.

## Antandroy

In het reservaat staat het Museum van de Antandroy, door velen gezien als het beste etnologisch museum van Madagaskar, waar het dagelijkse leven van de Antandroy wordt uitgelegd met behulp van foto's en gebruiksvoorwerpen. Vlak bij het museum staat een replica van een Antandroy-dorp.
* 1 2 3 4 (en) The Berenty Website
* 1 2 (en) Wild Madagascar: Journal from Berenty, Madagascar
* ↑ (en) Hilary Bradt, Madagascar (2011, Bradt Travel Guides). p. 244
* ↑ (en) Alison Jolly, Population and troop ranges of Lemur catta and Lemur fulvus at Berenty, Madagascar. (1982)
* ↑ (en) C.J. Howarth, Population Ecology of the Ring-tailed Lemur and the White Sifaka at Berenty, 1981. (1986)
* ↑ (en) Jane Wilson, Lemurs of the Lost World. (1995) Impact, London. ISBN 978-1-874687-48-1
* ↑ (en) R.A. Mittermeier, W.R. Konstant, F. Hawkins, E.E. Louis, O. Langrand, J. Ratsimbazafy, R. Rasoloarison, J.U. Ganzhorn, S. Rajaobelina, I. Tattersall, D.M. Meyers, Lemurs of Madagascar (2006) ISBN 1-881173-88-7.
* ↑ (en) Hilary Bradt, Madagascar: The Bradt Travel Guide. (Bradt Travel Guides, 2007), p. 268
Anja Community Reserve · Berenty-reservaat · Renialareservaat · Kirindy Forest · Zoölogisch park van Ivoloina
# Bereraia ionica

Bereraia ionica is een eenoogkreeftjessoort uit de familie van de Leptopontiidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Berera & Cottarelli.
# Berentzwiller

Berentzwiller is een gemeente in het Franse departement Haut-Rhin (regio Grand Est) en telt 313 inwoners (1999). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Altkirch.

## Geografie

De oppervlakte van Berentzwiller bedraagt 6,1 km², de bevolkingsdichtheid is 51,3 inwoners per km².
De onderstaande kaart toont de ligging van Berentzwiller met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten.

## Demografie

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
# Beryllium-7

Beryllium-7 of $^7$Be is een onstabiele radioactieve isotoop van beryllium, een aardalkalimetaal. De isotoop komt in kleine hoeveelheden (sporen) op Aarde voor.

## Radioactief verval

Beryllium-7 vervalt door elektronenvangst naar de stabiele isotoop lithium-7:
    ${\ce {{^{7}_{4}Be}+{e^{-}}->{^{7}_{3}Li}+{\nu }_{e}}}$
Bij dit verval komt gammastraling vrij. De halveringstijd bedraagt 53,2 dagen.
* (en) Wolfram Alpha
* (en) Periodic table
$^5$Be · $^6$Be · $^7$Be · $^8$Be · $^9$Be · $^{10}$Be · $^{11}$Be · $^{12}$Be · $^{13}$Be · $^{14}$Be · $^{15}$Be · $^{16}$Be · $^{17}$Be
# Berylliumhydride

Berylliumhydride is een anorganische verbinding van beryllium en waterstof, met als brutoformule BeH$_2$. Het is een witte amorfe vaste stof, die ontleedt in water.

## Synthese

Berylliumhydride werd in 1951 voor het eerst gesynthetiseerd door de reactie tussen dimethylberyllium en lithiumaluminiumhydride:
    ${\ce {2 Be(CH3)2 + LiAlH4 -> 2 BeH2 + LiAl(CH3)4}}$
Een meer zuiver product kan bekomen worden door de pyrolyse van di-tert-butylberyllium bij 210°C:
    ${\ce {Be(C4H9)2 -> BeH2 + 2H2C=C(CH3)2}}$
De meest zuivere vorm van berylliumhydride kan echter bereid worden uit reactie van trifenylfosfine en berylliumboorhydride:
    ${\ce {Be(BH4)2 + 2P(C6H5)3 -> 2(C6H5)3BH3 + BeH2}}$

## Structuur en eigenschappen

In tegenstelling tot de andere hydriden van groep 2 is de binding tussen beryllium en waterstof niet ionair, maar covalent. De reden hiervoor is dat beryllium een zeer hoge ladingsdichtheid bezit en eerder de neiging zal hebben om een ander element te polariseren dan zelf elektronen af te staan. Aangezien beryllium elektrondeficiënt is, wordt een structuur aangenomen die analoog is aan die van boraan: twee H-atomen vormen steeds een brug tussen de berylliumatomen en vormen op deze manier een 3-center-2-elektronbinding. Berylliumchloride neemt een vergelijkbare structuur aan.
Berylliumhydride is een zeer toxische verbinding. In water ontleedt de verbinding tot berylliumhydroxide:
    ${\ce {BeH2 + 2H2O -> Be(OH)2 + 2H2}}$

## Toepassingen

Berylliumhydride wordt onder meer gebruikt als raketbrandstof en als moderatorstof in kernreactoren.
* ↑ G.D. Barbaras, C. Dillard, A.E. Finholt, T. Wartik, K.E. Wilzbach & H.I. Schlesinger (1951). The Preparation of the Hydrides of Zinc, Cadmium, Beryllium, Magnesium and Lithium by the Use of Lithium Aluminum Hydride. J. Am. Chem. Soc. 73 (10): 4585–4590. DOI: 10.1021/ja01154a025.
* ↑ G.E. Coates & F. Glockling (1954). Di-tert-butylberyllium and beryllium hydride. J. Chem. Soc.: 2526–2529. DOI: 10.1039/JR9540002526.
# Berylliumjodide

Berylliumjodide (BeI$_2$) is een extreem giftige anorganische verbinding van beryllium en jood. De stof komt voor als een witte naaldvormige kristallen, die hevig reageren met water. Berylliumjodide is het minst stabiele halogenide van beryllium.

## Synthese

Berylliumjodide kan bereid worden uit reactie van de samenstellende elementen bij 500-700 °C:
    ${\ce {Be + I2 -> BeI2}}$
Een alternatieve methode is de reactie van berylliumcarbide met waterstofjodide:
    ${\ce {Be2C + 4HI -> 2BeI2 + CH4}}$

## Eigenschappen en reacties

Een synthese in waterige oplossing is niet mogelijk, omdat het ontstane berylliumjodide hier zeer heftig mee reageert:
    ${\ce {BeI2 + 2H2O -> Be(OH)2 + 2HI}}$
Net als berylliumbromide is het zeer hygroscopisch.
Berylliumjodide laat zich zeer gemakkelijk omzetten in andere halogeniden van beryllium. Reactie met difluor levert berylliumfluoride en enkele interhalogeenverbindingen van jood en fluor. De reactie met dichloor en dibroom levert respectievelijk berylliumchloride en berylliumbromide.
De reactie met oxidatoren, zoals kaliumpermanganaat, kaliumchloraat of cerium(IV)sulfaat, is zeer heftig, omdat hierbij di-jood ontstaat. Boven 1200 °C ontleedt berylliumjodide in zijn samenstellende elementen.
Berylliumjodide wordt gemakkelijk gereduceerd door de alkali- en aardalkalimetalen.

## Kristalstructuur

Van berylliumjodide zijn 3 kristalstructuren bekend, die elk stabiel zijn in een welbepaald temperatuursinterval. Tot 290 °C kristalliseert het uit als orthorombische kristallen, met als parameters van de eenheidscel:
* a = 11,18 Å
* b = 5,94 Å
* c = 6,04 Å
In het interval 290-370 °C zijn de kristallen eveneens orthorombisch, maar zijn de afmeting van de eenheidscel veranderd:
* a = 18,0 Å
* b = 16,69 Å
* c = 11,43 Å
Boven 370 °C gaat de orthorombische kristalstructuur over in een tetragonale, met als eenheidscelparameters:
* a = 5,84 Å
* b = 5,70 Å
In de gasfase komt het voor als dimeer; in de vaste fase neemt het een polymere structuur aan.
* 1 2 (en) D.L. Perry & S.L. Phillips (1995) - Handbook of Inorganic Compounds, CRC Press, pp. 61-62
* 1 2 3 4 5 6 (en) K.A. Walsh (2009) - Beryllium chemistry and Processing, ASM International, pp. 118
* 1 2 (en) C.L. Parsons (1909) - The Chemistry and Literature of Beryllium, Chemical Publishing
# Berylliumbromide

Berylliumbromide (BeBr$_2$) is een extreem giftige anorganische verbinding van beryllium en broom. De stof komt voor als een wit reukloos hygroscopisch poeder.

## Synthese

Berylliumbromide kan bereid worden uit een carbothermische reductie van berylliumoxide met dibroom bij 1100-1200 °C:
    ${\ce {BeO + Br2 + C -> BeBr2 + CO (^)}}$
Het kan ook rechtstreeks bereid worden uit de samenstellende elementen (bij 1100 °C):
    ${\ce {Be + Br2 -> BeBr2}}$
Een alternatieve methode is de reactie van berylliumoxide met waterstofbromide:
    ${\ce {BeO + 2HBr -> BeBr2 + H2O}}$
Berylliumbromide werd voor het eerst bereid in 1828 door de Duitse scheikundige Friedrich Wöhler.

## Kristalstructuur

Berylliumbromide neemt een orthorombische kristalstructuur aan. Het behoort tot ruimtegroep en de parameters van de eenheidscel bedragen:
* a = 10,32 Å
* b = 5,52 Å
* c = 5,54 Å
In de gasfase komt het voor als dimeer; in de vaste fase neemt het een polymere structuur aan.
* 1 2 3 4 (en) K.A. Walsh (2009) - Beryllium chemistry and Processing, ASM International, pp. 120-121
* ↑ (en) D.L. Perry & S.L. Phillips (1995) - Handbook of Inorganic Compounds, CRC Press, pp. 61-62
# Sathytes panzhaohuii

Sathytes panzhaohuii is een keversoort uit de familie van de kortschildkevers (Staphylinidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2020 door Yin en Shen.
# Beyens

Beyens kan verwijzen naar:
* Beyens (familie), adellijke familie in Brussel, afkomstig uit Nazareth
** Eugène Beyens, Belgisch minister van Buitenlandse Zaken
* Van Beyens, uitgestorven adellijke familie uit Noord- en Waals-Brabant
* Beyens (Spaanse familie), familie afkomstig uit Merksem bij Antwerpen
* Kristof Beyens, Belgische sprintatleet
* Luc Beyens, Belgisch voetballer
Beyens betekent zoon van Beyen. Zowel de naam Bayens als Beyens (beide in verschillende schrijfvormen) stammen af van Boidin of Boudin, ook Boudewijn. De naam komt veelvuldig voor in Brussel en in Vlaanderen, meer bepaald in de provincies Oost-Vlaanderen en Antwerpen.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Beyens en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Beyenburg

Beyenburg is een kleine plaats in Langerfeld-Beyenburg in de stad Wuppertal in Duitsland. Het ligt niet ver van Lennep. Beyenburg hoort bij het traditionele gebied van het Nederfrankische dialect Limburgs.
Beyenburg ligt aan de Uerdinger Linie en hoort sinds 1975 bij Wuppertal.
# Biała Niżna

Biała Niżna is een plaats in het Poolse district Nowosądecki, woiwodschap Klein-Polen. De plaats maakt deel uit van de gemeente Grybów en telt 2200 inwoners.
# Biała Piska

Biała Piska kan verwijzen naar:
* Biała Piska (plaats), plaats in Polen
* Biała Piska (gemeente), gemeente in Polen
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Biała Piska en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Biała Piska (plaats)

Biała Piska (Duits: Bialla; 1938-1945: Gehlenburg) is een stad in het Poolse woiwodschap Ermland-Mazurië, gelegen in de powiat Piski. De oppervlakte bedraagt 3,24 km², het inwonertal 4036 (2005).

## Verkeer en vervoer

* Station Biała Piska
* Pools Bureau voor Statistiek
# San Nazzaro (Italië)

San Nazzaro is een gemeente in de Italiaanse provincie Benevento (regio Campanië) en telt 849 inwoners (31-12-2004). De oppervlakte bedraagt 2,0 km², de bevolkingsdichtheid is 403 inwoners per km².

## Demografie

San Nazzaro telt ongeveer 298 huishoudens. Het aantal inwoners steeg in de periode 1991-2001 met 0,9% volgens cijfers uit de tienjaarlijkse volkstellingen van ISTAT.
| Jaar | Inwoneraantal |
| 1991 | 798 |
| 2001 | 805 |

## Geografie

San Nazzaro grenst aan de volgende gemeenten: Calvi, Montefusco (AV), Pietradefusi (AV), San Giorgio del Sannio, San Martino Sannita.

## Externe link

* http://www.comune.sannazzaro.bn.it/
* Italiaans bureau voor statistiek
Airola · Amorosi · Apice · Apollosa · Arpaia · Arpaise · Baselice · Benevento · Bonea · Bucciano · Buonalbergo · Calvi · Campolattaro · Campoli del Monte Taburno · Casalduni · Castelfranco in Miscano · Castelpagano · Castelpoto · Castelvenere · Castelvetere in Val Fortore · Cautano · Ceppaloni · Cerreto Sannita · Circello · Colle Sannita · Cusano Mutri · Dugenta · Durazzano · Faicchio · Foglianise · Foiano di Val Fortore · Forchia · Fragneto Monforte · Fragneto l'Abate · Frasso Telesino · Ginestra degli Schiavoni · Guardia Sanframondi · Limatola · Melizzano · Moiano · Molinara · Montefalcone di Val Fortore · Montesarchio · Morcone · Paduli · Pago Veiano · Pannarano · Paolisi · Paupisi · Pesco Sannita · Pietraroja · Pietrelcina · Ponte · Pontelandolfo · Puglianello · Reino · San Bartolomeo in Galdo · San Giorgio La Molara · San Giorgio del Sannio · San Leucio del Sannio · San Lorenzello · San Lorenzo Maggiore · San Lupo · San Marco dei Cavoti · San Martino Sannita · San Nazzaro · San Nicola Manfredi · San Salvatore Telesino · Sant'Agata de' Goti · Sant'Angelo a Cupolo · Sant'Arcangelo Trimonte · Santa Croce del Sannio · Sassinoro · Solopaca · Telese Terme · Tocco Caudio · Torrecuso · Vitulano
* ↑ https://demo.istat.it/?l=it.
# San Niccolò Oltrarno

San Niccolò Oltrarno is een rooms-katholieke kerk aan de Via San Niccolò in het gelijknamige district in Florence in de regio Toscane in Italië. Het smalle district Niccolò in Oltrarno is ingesloten tussen de heuvels rond San Miniato en de Arno. De naam van de kerk betekent "Sint-Nicolaas aan de overzijde van de Arno".

## Geschiedenis

Uit de archieven blijkt dat er al een kerk stond op die plaats in 1184. Ze was gebouwd door de monniken van de nabijgelegen San Miniato al Monte. Er is een romaanse crypte bewaard die nu fungeert als wijnkelder van het naastgelegen restaurant. In 1374 werd de kerk in gebruik genomen als parochiekerk. Door haar ligging dicht bij de Arno had de kerk regelmatig te kampen met de overstromingen. Ze raakte zwaar beschadigd door de overstromingen van 1557 en van 1966.
De kerk werd herbouwd na een brand in de 15e eeuw. Na de overstromingen van 1557 werd ze hersteld en werd in de gevel een roosvenster aangebracht. De voorgevel van de kerk is voorzien van een gebeeldhouwde steen die laat zien tot hoe ver het water in 1557 steeg.
* Voorgevel
* Klokkentoren aan de achterzijde
* Wapenschild van de familie Quaratesi boven de kerkdeur
* Kerkdeur met het wapen van de familie Quaratesi
* Gedenksteen waarop de hand de hoogte van het water in 1557 aangeeft
* Voormalige crypte

## Interieur

De kerk heeft slechts één beuk en drie kapellen. Vanbinnen bezit ze nog steeds haar originele gotische structuur uit de 15e eeuw. In de kapel links van het hoofdaltaar staat het schilderij Prediking van Johannes de Doper (1608) van Jacopo da Empoli. In de tweede kapel aan de rechterzijde bevinden zich een aan Michelozzo toegeschreven Kruisbeeld en het schilderij Drievuldigheid met heiligen (1463) van Neri di Bicci. In de derde kapel staat een 15e-eeuws beeld van de heilige Urbanus.
In de sacristie staat een stenen tabernakel die wordt toegeschreven aan Michelozzo. Een lunet ervan is voorzien van het fresco Madonna van de gordel (1450), mogelijk geschilderd door Piero del Pollaiolo of misschien eerder Alesso Baldovinetti. Een gehavend en sterk gerestaureerd altaarstuk van Gentile da Fabriano, het Intercessie-retabel, waarvan de herkomst onzeker is, wordt eveneens bewaard in de sacristie. Voor de cappella Quaratesi maakte Gentile da Fabriano de Quaratesi-polyptiek, die nu verspreid is over meerdere musea. Daarnaast zijn er werken van Il Poppi, Jacopo Chimenti en Taddeo di Bartolo.
Het verhaal gaat dat Michelangelo zich verborgen zou hebben in de klokkentoren van de kerk voor de keizerlijke en pauselijke legers na hun belegering van Florence in 1529-1530.
* Interieur
* Het pijporgel uit 1581
* Michelozzo, Kruisiging, ca. 1435-1440
* Michelozzo, detail van de tabernakel in de sacristie
* Gentile da Fabriano, Intercessie-retabel, ca. 1420-1423
* Drievuldigheid met heiligen van Neri di Bicci, 1463
* ↑ Giuseppe Richa, Notizie istoriche delle chiese florentine, 1762, Page 268-272.
* ↑ Jane Fortun, The Church of San Niccolò d’Oltrarno september 2017.
* ↑ Art in Tuscany op Travelling in Tuscany.
# San Nicasio

San Nicasio kan verwijzen naar:
* San Nicasio (Leganés) - wijk in Leganés, agglomeratie Madrid
* San Nicasio (metrostation) - metrostation in bovenstaande wijk
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van San Nicasio en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Bibasis phul

Bibasis phul is een vlinder uit de familie van de dikkopjes (Hesperiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1876 door Paul Mabille. Deze soort wordt wel tot de Burara-soortengroep gerekend.
# Bibasis vasutana

Bibasis vasutana is een vlinder uit de familie van de dikkopjes (Hesperiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1865 door Frederic Moore. Deze soort wordt wel tot de Burara-soortengroep gerekend.
# Bibb County (Alabama)

Bibb County is een county in de Amerikaanse staat Alabama.
De county heeft een landoppervlakte van 1.614 km² en telt 20.826 inwoners (volkstelling 2000). De hoofdplaats is Centreville.
# Bibasis unipuncta

Bibasis unipuncta is een vlinder uit de familie van de dikkopjes (Hesperiidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1962 door Lee. Deze soort wordt wel tot de Burara-soortengroep gerekend.
# Sarata caudellella

Sarata caudellella is een vlinder uit de familie van de snuitmotten (Pyralidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1904 door Dyar.
# Biddersstraat

De Biddersstraat is een straat in het historisch centrum van Brugge.

## Beschrijving

De Biddersstraat, op de parochie Sint-Gillis, draagt een naam die verwijst naar de 'bidders', de personen die sterfgevallen gingen melden bij vrienden en kennissen en uitnodigden om de uitvaartdienst bij te wonen.
Dat net deze straat deze naam kreeg, wijst er waarschijnlijk op dat op een bepaald ogenblik verschillende 'bidders' in deze straat woonden. Beroepsgenoten huisden immers vaak in elkaars buurt.
De straat loopt van de Sint-Clarastraat tot aan de Lange Raamstraat.

## Literatuur

* Albert SCHOUTEET, De straatnamen van Brugge. Oorsprong en betekenis, Brugge, 1977, ISBN 9789062675036.
* Chris WEYMEIS, Brugge van Academiestraat tot Zwijnstraat. Geschiedenis van de straten in de binnenstad, Deel I, A-D, Brugge, 2011, ISBN 9781845886608.
Straten en pleinen in Brugge met een artikel op Wikipedia: