OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Heksenheuvel

De Heksenheuvel (Litouws: Raganų kalnas) is een toeristische attractie in het Litouwse dorpje Juodkrantė.
De Heksenheuvel is een met bos begroeide heuvel, waarbij langs een pad dat naar de top leidt meer dan 70 unieke houtsnijwerken staan. Het project startte in 1979. De naam van de Heksenheuvel is verbonden aan een oude, Litouwse legende. Hier is verder weinig over bekend, maar de toeristenstalletjes verkopen vele heksenpoppetjes. Er werden in het verleden feesten gevierd op de heuvel tijdens midzomer.
Veel van de houtsnijwerken beelden een Litouwse volkslegende of sage uit. Van alle beelden is één ervan het bekendste, deze gaat over een vrouw en een slang.
    Lang geleden leefde hier er een jonge vrouw met haar twee broers. Ze was gelukkig, maar had behoefte aan liefde. Op een dag, toen ze langs de zee liep, kwam er een slang uit het water. Hij zei tot haar: 'Kom met mij mee naar de bodem van het meer, meisje, ik zal je kinderen schenken en je gelukkig maken.' Blij verrast stemde de vrouw in met het voorstel van de slang en vertrok naar de bodem van de zee. Ze werd heel gelukkig met de slang. Hij schonk haar drie kinderen, twee jongens en een meisje. Na een lange tijd begon de vrouw heimwee te krijgen naar de oppervlakte. De slang zei haar dat ze aan niemand mocht vertellen hoe hij heette, omdat hij altijd moest komen als iemand zijn naam uitsprak. De vrouw onthield dit goed en vertelde het ook aan haar kinderen, die ze mee zou nemen. Gezamenlijk vertrokken de vrouw en haar kinderen naar de oppervlakte, de slang bleef alleen achter. Daar aangekomen stelde ze haar kinderen voor aan haar broers. 'Hoe heet je echtgenoot?' vroeg een van de broers. Ze antwoordde niet. De broers vroegen het ook aan de kinderen. De twee jongens zwegen, maar het kleine meisje gaf gewillig antwoord. Die nacht gingen de broers in een bootje de zee op en riepen de naam van de slang. Toen de slang boven kwam, doodden zij hem. Toen zijn vrouw dit vernam was ze zo verdrietig dat ze haar kinderen in bomen veranderde: ze veranderde ze in een es, een eik en een appelboom. Ze veranderde zichzelf in een dennenboom. En dat is de reden dat, tot op de dag van vandaag, er veel bomen staan in Juodkrantė.
De houtsnijkunst en symboliek uit Litouwen en Letland werd in 2001 op de Lijst van Meesterwerken van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid geplaatst.
# Refugiehuis van de Oratorianen van Scherpenheuvel

Het Refugiehuis van de Oratorianen van Scherpenheuvel is een gebouw in de Vlaams-Brabantse stad Diest, gelegen aan het Sint-Jansveld 18 en 18A.
Het is een gebouw uit de eerste helft van de 17e eeuw, bedoeld als refugiehuis voor de Oratorianen van Scherpenheuvel.
Het betreft een vierkant hoofdgebouw, geflankeerd door een vierkant torentje en een achtzijdig paviljoentje met lantaarn. Het werd gebouwd in baksteen en zandsteen.
In 1966-1967 werd het inwendig verbouwd en het dient tegenwoordig als rusthuis.
# Refugiehuis van de Abdij van Postel

Het Refugiehuis van de Abdij van Postel is een bouwwerk aan de Grauwe Torenwal 3 te Bree.

## Geschiedenis

Hier stond oorspronkelijk het herenhuis Den Soeten Naem Jhesus, dat in 1625 aan abt Rumoldus Colibrant van de Abdij van Postel werd verkocht. Er werd nog enige grond aangekocht en op dit domein werd van 1631-1639 het refugiehuis gebouwd. Hier konden 25 monniken verblijven, en er was ook in enige bedrijvigheid voorzien, zoals een brouwerij en een boerderijtje. Vanaf 1648 kwam de Abdij in financiële moeilijkheden, wat voortvloeide uit de Vrede van Münster. Men verhuurde de refugie, maar in 1697 vond een stadsbrand plaats, waarbij het complex gedeeltelijk werd verwoest.
In 1706 werd de refugie verkocht aan een particulier, en in 1768 kwam het in bezit van de pastoor en werd het pand gebruikt als pastorie, waarna in 1788 een ingrijpende verbouwing plaatsvond. Het gebouw bleef een pastorie tot 1869, maar reeds in 1861 trokken de Zusters van Liefde van Tilburg in het gebouw, om er een bewaarschool te beginnen. In 1876 werden ze opgevolgd door de Ursulinen uit Maaseik, welke een meisjesschool begonnen. Vervolgens kwamen, in 1890, de Dochters van het Heilig Kruis. Deze stichtten een bejaardenhuis op het terrein (Gasthuis van het Heilig Kruis, aan de Kloosterstraat). In 1980 verkochten zij het complex aan de gemeente. Het bleef geruime tijd leegstaan. In 2010 werd het beschermd als monument en in 2012 werd het gerenoveerd, waarna administratieve diensten van de gemeente in het gebouw gehuisvest werden.

## Gebouw

Het huidige, langgestrekte, gebouw heeft een kern uit 1638. Dit jaartal vindt men ook op een gevelsteen, die tevens de initialen bevat van de derde abt van Postel, Cornelius van Boesdonk. Boven de ingangsdeur bevindt zich eveneens een gevelsteen die herinnert aan de verbouwing van 1788, met de tekst: IHS Laus Ominipotenti Ex Caduca Surrexi (1788) (Geprezen zij de Almachtige; Uit het verval herrezen).

## Externe link

* Bouwkundig erfgoed
# Regenbogenbunt

Regenbogenbunt is het tweede muziekalbum van de Duitse groep Wir 3. De groep geënt op het succes van K3 zong een aantal K3-hits in met Duitse teksten. Het album werd uitgebracht op 27 maart 2009.
Het album werd twee weken genoteerd in de Deutsche Musikcharts, tegenwoordig gekend als de GfK Entertainment Charts, en behaalde een 82e positie. In Oostenrijk behaalde het album zes opeenvolgende weken een plaats in de Ö3 Austria Top 40 albumlijsten en behaalde daar een 18e plaats. Regenbogenbunt werd het laatste album van Wir 3 voor de groep.

## Tracklist

* Regenbogenbunt (3:36) (Alle kleuren)
* Tele-Romeo (3:19)
* Baby Come Back (3:35)
* Lillis Fete (3:35) (Een ongelofelijk idee)
* Küsschentag (3:47) (Kusjesdag)
* Gold oder Silber (3:54) (Ali baba)
* Du hast 'nen Freund (3:27) (Je hebt een vriend)
* Dackelblick (2:58) (Leonardo)
* Piratinnen (3:24) (De revolutie)
* Cowgirl (3:02) (Prinses)
* Bei uns (3:30) (Ons huis)
* Billy Billy (3:08)
# Von der Heyden

De familie von der Heyden was een Rijnlands-Luxemburgs oeradellijk geslacht.

## Geschiedenis

Het familiegeslacht vindt zijn oorsprong in het hertogdom Limburg, alwaar in 1374 Simon van der Heyden als eerste in een oorkonde voorkomt. De ononderbroken verzekerde familielijn begint in 1514 met de belening van Henri van der Heyden.
In 1743 werd de familie door keizerin Maria Theresia in de vrijherenstand (Freiherrenstand) verheven. Deze tak werd door Freiherr Clemens Wenzeslaus von der Heyden (1774–1840) afgesloten op het Schloss Niederweis. Hij maakte zijn hele vermogen over aan de Kreis Bitburg ter ondersteuning van de behoeftigen, waardoor zijn familie niets erfde.
In 1907 volgde de Pruisische adelserkenning met de bevestiging van het sinds de 18e eeuw gevoerde wapen.
De familie bezat uitgestrekte bezittingen in de zuidelijke Eifel, zoals Schloss Niederweis, Stolzenburg und Niedersgegen sowie zu Prümerburg.

## Wapen

Het oudste familiewapen wordt als volgt beschreven: van zilver een dwarsbalk van sabel vergezeld van drie leeuwen van keel (2:1); daarop een helm met een dekkleed van keel en zilver, zevenparelige rangkroon en een staande leeuw van keel, gekroond van goud.
Het wapen zoals erkent in 1907 wordt als volgt beschreven: van zilver een dwarsbalk van sabel bekleed met drie hoefijzers van keel (2:1), daarop rechts een helm van sabel en zilver, links een dekkleed van keel en zilver, een windhond van zilver en sabel.

## Personen

* Franz Eduard Anton Freiherr von der Heyden (1693–1755), voorzitter van de Luxemburgse provincieraad.
* Karl Leopold von Belderbusch (Graaf Karl Leopold von der Heyden genaamd Belderbusch; 1749–1826), Staatsman en politiek publicist

## Literatuur

* Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon Band V, Band 84 der Gesamtreihe, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1984, S. 190 ISSN 0435-2408
* Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Briefadeligen Häuser, Justus Perthes Gotha 1909, S. 336–338 (Stammreihe), Fortsetzungen bis 1939
* Maximilian Gritzner, Adolf Matthias Hildebrandt: J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch, III. Band, 9. Abteilung Der Luxemburgische Adel, Bauer & Raspe, Nürnberg 1871, Tfl. 6
* Leopold von Zedlitz-Neukirch: Neues preussisches Adels-Lexicon, Band 2, S. 387 (Digitalisat)

## Weblinks

* Geschichte Schloss Niederweis
* Wappen von der Heyden

## Einzelnachweise

* ↑ Nur damit die Familie nichts erbt
# Kaap Agulhas

Kaap Agulhas ook wel Naaldkaap genoemd, is geografisch gezien het zuidelijkste punt van Afrika. De kaap ligt 170 kilometer ten oosten van Kaapstad, en iets ten zuiden ervan, op 34°50'S 20°00'E.
Op deze plaats ontmoeten de Indische Oceaan en de Atlantische Oceaan elkaar en ligt de Agulhasbank. De warme Agulhasstroom vloeit langs de oostkust van Afrika af en draait terug naar de Indische Oceaan. De zee rondom Kaap Agulhas is berucht wegens winterstormen en reusachtige golven, die 30 meter hoog kunnen worden en zelfs grote schepen kunnen verpletteren. In 1849 is er de Kaap Agulhasvuurtoren gebouwd.
De zeebodem nabij de kust is uitermate vlak, en staat bekend als de beste visvangstgrond in Zuid-Afrika. Deze wordt de Agulhasbank genoemd en is minder dan 100 meter diep. Pas 250 km verder de zee in, wordt het geleidelijk dieper.

## Naam

De naam Agulhas betekent Naalden. Portugese zeelieden noemden de kaap zo omdat de kompasnaald in deze regio voor grote verwarring zorgde. Rond het jaar 1500 werd ontdekt dat hier, in tegenstelling tot wat de magnetische declinatie laat vermoeden, het magnetische noorden (het noorden volgens een kompasnaald) toentertijd wel samenviel met het geografische noorden. (De magnetische noordpool verplaatst zich in de loop der tijden.)
* Kaap Agulhasvuurtoren
* Trap van de vuurtoren
# Turbonilla nicholsi

Turbonilla nicholsi is een slakkensoort uit de familie van de Pyramidellidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1909 door Dall & Bartsch.
# Frans Piens

Frans Piens (1922 - 1973) was een Vlaams kunstschilder actief in Gent in de periode na de Tweede Wereldoorlog.

## Biografie

Frans Piens was afkomstig van Gent waar zijn ouders het Hotel Oslo uitbaatten. Het was tijdens de oorlog uit broodnood een ‘rendez-vous’-hotel geworden, maar het was ook de plaats waar jonge kunstenaars van de Gentse academie elkaar ontmoetten. Er werd over beeldende kunst en literatuur gediscussieerd en muziek beluisterd. Het werk van Pablo Picasso en van Paul Cézanne waren geliefde gespreksonderwerpen.
Frans Piens richtte samen met schilders zoals Jan Saverys, Roger Raveel, Jan Burssens, Victor van der Eecken, Elsa Vervaene, Pierre Vlerick en Marcel Ysewijn in 1948 de groep La Relève op. Het waren vrienden uit de academie die zichzelf beschouwden als de opvolgers van de Vlaamse expressionisten, vandaar de naam “de aflossing”.
Zijn ‘Portret van Jan Burssens’ is een van zijn mooiste werken.
* ↑ Willem Elias, Aspecten van de Belgische kunst na ‘45 op belgischekunst.be.
* ↑ Camille D’Havé in de Zebrastraat – Gent op Quovasisart.be. Gearchiveerd op 22 mei 2021.
* ↑ Hilde Van Canneyt, Interview met Flor Bex (1937) over Camille D’Havé. Gearchiveerd op 9 mei 2023.
# Weru

Weru kan verwijzen naar:

## Onderdistrict in Indonesië

* Weru (Sukoharjo), een onderdistrict van het regentschap Sukoharjo in de provincie Midden-Java
* Weru (onderdistrict van Cirebon), een onderdistrict van het regentschap Cirebon in de provincie West-Java

## Plaats in Indonesië

* Weru (Weru), een plaats in het bestuurlijke gebied Sukoharjo in de provincie Midden-Java
* Weru (Paciran), een plaats in het bestuurlijke gebied Lamongan in de provincie Oost-Java
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Weru en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Sforzando

Sforzando kan verwijzen naar:
* Sforzando (muziekterm), een muziekterm met betrekking tot dynamiek
* Sforzando (harmonieorkest)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Sforzando en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Christian Wolmar

Christian Tage Forter Wolmar (Londen, 3 augustus 1949) is een Brits journalist, publicist en spoorweghistoricus. Hij is bekend om zijn boeken over vervoer. Wolmar is de bekendste commentator over de Britse spoorwegen. In 2007 werd hij aangeduid als Transport Journalist of the Year. Hij is een vooraanstaand criticus van de privatisering van de Britse spoorwegen. Wolmar is een tegenstander van de aanleg van HS2, een geplande hogesnelheidstrein tussen Londen, Birmingham en andere plaatsen in het noorden van Engeland.
Enkele van zijn boeken zijn The Subterranean Railway: a history of the London Underground (2004), Fire and Steam (2007), Blood, Iron and Gold (2009) en Engines of War (2010). In 2012 verscheen The Great Railway Revolution over de geschiedenis van de spoorwegen in de Verenigde Staten. In 2013 kwam To the edge of the World uit, over de Trans-Siberische spoorlijn.
In september 2012 kondigde Christian Wolmar aan dat hij zich namens Labour kandidaat wilde stellen voor het burgemeesterschap van Londen in 2016. Hij eindigde als voorlaatste in de verkiezing. Eveneens in 2016 was Wolmar kandidaat in de tussentijdse verkiezing in het kiesdistrict Richmond Park. Hij haalde 3,67% van de stemmen en eindigde als derde.
# Heksenbezem

Een heksenbezem is een vorm van woekering bij planten, waarbij uit een enkele groeitop zich een groot aantal groeitoppen ontwikkelt. De ziekte komt in veel verschillende plantensoorten voor en kan veroorzaakt worden door verschillende organismen. Meestal zijn dat Mycoplasma 's, soms schimmels.
In Nederland zijn heksenbezems vaak in berkenbomen (Betula pendula) te zien. De aangetaste boom maakt in een enkele tak een groot aantal zijtakjes, zodat met name in de herfst en winter een opvallende dichtere structuur in het silhouet van de boom te zien is. Deze afwijking wordt veroorzaakt door de schimmel Taphrina betulina (synoniem: Exoascus betulini). Men zou de ziekte bij oppervlakkige beschouwing voor een vogelnest kunnen houden. Aangetaste bomen kunnen een tot soms tientallen aangedane takken hebben.
Sinds het eind van de jaren 1990 komen heksenbezems in Zuid-Nederland in toenemende mate voor in appelbomen. Hier is de oorzaak aantasting door fytoplasmen. Overdracht kan gebeuren door enten van een aangetaste boom te gebruiken en door de cicade Fiebriella florii.
In een vroeg stadium van de aantasting kan volstaan worden met het wegsnoeien van de aangetaste takken. Deze moeten vervolgens worden verbrand of afgevoerd. Omdat de ziekte ten koste van de opbrengst gaat, worden in de intensieve fruitteelt de aangetaste bomen gerooid. Bij ernstige aantasting wordt geadviseerd de stomp uit te graven of in te smeren met glyfosaat.

## Bijgeloof

In het bijgeloof houdt een bezem bij de deur kwade geesten/kwaadwillenden buiten.
Het Duitse woord voor heksenbezem is Mahrenest, mare betekent nachtelijke kwelgeest, spook of heks (zie ook nachtmerrie, Morrigan -koningin van de maren- en maretak).
* Magische bezem van een obiaman of bonuman (een ritueelspecialist) wordt gebruikt om boze geesten weg te 'vegen' tijdens rituele dansen. Wereldmuseum Amsterdam
* Een bezem met de steel naar beneden bij de deur; bescherming tegen heksen. Museum Forchheim
* ↑ Website Bongerd Grooteveen: Heksenbezemziekte. Gearchiveerd op 28 juni 2022.
* ↑ Website GFActueel: Heksenbezemziekte. Gearchiveerd op 17 november 2016. Geraadpleegd op 16 november 2016.
# Helene Horneman

Helena Wilhelmina Sophia (Helene) Horneman (Gouda, 16 juli 1892 – Borger, januari 1973) was een Nederlands operasopraan.
Ze was dochter van Joseph Horneman en Pieternella Theodora Maria Jansen. In 1918 trouwde ze met dirigent Albert van Raalte met wie ze een zoon kreeg, de medicus Carol van Raalte.
Ze kreeg haar opleiding van Jacobus Hendrikus Bastiaan Spaanderman sr. (1864-1943) (vader van Jaap Spaanderman) in haar geboorteplaats en van Dora de Louw in Amsterdam.
In de vaderlandse pers dook haar naam voor het eerst op in 1913 bij een uitvoering van Cavalleria Rusticana in het Rembrandt-Theater in Amsterdam. Na een korte periode in Duitsland te hebben gezongen (Elberfelder Opera) keerde ze terug en sloot zich aan bij de Nederlandse Opera. Ze zou een aantal jaren deel uitmaken van de opvolgers van die stichting.
Eduard Reeser noemde haar in zijn geschrift Kroniek van het Nederlandsche muziekleven uit 1938 in een adem met Jacques Urlus en Liesbeth Poolman-Meissner en Paul Pul.
De bevalling van haar zoon in 1921 betekende het eind van haar zangersloopbaan.
* Geïllustreerd muzieklexicon, onder redactie van Mr. G. Keller en Philip Kruseman, medewerking van Sem Dresden, Wouter Hutschenruijter (1859-1943), Willem Landré, Alexander Voormolen en Henri Zagwijn; uitgegeven in 1932/1949 bij J. Philips Kruseman, Den Haag; pagina 598
* Advertentie Cavalleria Rusticana. Algemeen Handelsblad (10 januari 1913). Geraadpleegd op 3 januari 2022 – via delpher.nl.
* Helena van Raalte In Borger overleden. Nieuwsblad van het Noorden (19 januari 1973). Geraadpleegd op 3 januari 2022 – via delpher.nl.
* Het geheugen van Nederland met een foto van Helene Horneman uit 1917 (geraadpleegd 3 januari 2022
* Overzicht van de loopbaan van Helene Horneman op de theaterencyclopedie (geraadpleegd 3 januari 2022)
# Heliotrygon rosai

Heliotrygon rosai is een vissensoort uit de familie van de zoetwaterroggen (Potamotrygonidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 2011 door Carvalho & Lovejoy.
* ↑ (en) Heliotrygon rosai op de IUCN Red List of Threatened Species.
* ↑ (en) Heliotrygon rosai. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2013 version. N.p.: FishBase, 2013.
# Heilig Hartkerk (Boom)

De Heilig Hartkerk is een parochiekerk in de Antwerpse plaats Boom, gelegen aan de Antwerpsestraat 360.
Deze kerk werd gebouwd in 1936-1937 naar ontwerp van Camille Bal en Ernest Lamot.
Het is een georiënteerde bakstenen kerk in moderne gotiek en art deco. De kerk wordt gedekt door een geknikt zadeldak en hij heeft een naastgebouwde westtoren.
De kerk bezit glas-in-loodramen van 1956.
# Heilig Hartkerk (Bremerhaven-Lehe)

De Heilig Hartkerk (Duits: Herz-Jesu-Kirche) is het kerkgebouw van de rooms-katholieke Heilig Hartparochie in Bremerhaven in het noordelijke Stadtteil Lehe. De kerk werd in de jaren 1910-1911 gebouwd.

## Geschiedenis
#### Voorgeschiedenis

Met de stichting van Bremerhaven in 1827 nam ook de vlecke Lehe aan betekenis toe. Tussen 1885 en 1905 steeg het inwonertal van Lehe van 10.011 naar 31.826. De katholieke kerk van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria uit 1867 werd al snel te klein, zodat men vanaf 1900 voorbereidingen trof voor de bouw van parochiekerken in de destijds nog zelfstandige gemeenten Lehe en Geestemünde. Een anonieme weldoenster zegde voor de bouw van beide kerken 60.000 goudmarken toe.

#### Ontwerp en gebouw

De architect Maximilian Jagielski uit Hannover, die reeds naam had gemaakt met zijn ontwerpen voor katholieke kerken in historiserende stijl, wist met zijn ontwerp te overtuigen en won de uitgeschreven wedstrijd. Hij ontwierp een neogotische drieschepige basiliek met elementen van de jugendstil, die van 1910 tot 1911 gebouwd werd. Voor de bouw van de muren werden rode bakstenen toegepast en het zadeldak kreeg rode dakpannen.
De lengte van het gebouw bedraagt 48,80 meter, de breedte 21,80 meter en de hoogte van het kerkschip rond 12 meter. De forse, 55 meter hoge kerktoren met een vierhoekige spits werd op de zuidwestelijke hoek geplaatst. Een kleine aanbouw aan de noordwestelijke hoek draagt een zeshoekige spits.
Op 13 augustus 1911 werd de Heilig Hartkerk door bisschop Adolf Bertram ingewijd. Op 12 april 1919 werd de kerkelijke gemeente tot parochie verheven.
Het gebouw wist de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog op het gebied vrijwel onbeschadigd te doorstaan. In 1948 werd er voor het eerst een orgel geplaatst, die na een restauratie in 1973 in 1981 door een nieuw orgel met 42 registers werd vervangen. In de jaren 1990 volgde een nieuwe renovatie en werden de fundamenten van de kerk met betonnen palen verstevigd. In 1991 werden na 18 jaar de eerste gerestaureerde ramen teruggeplaatst.

## Monument

Sinds 2002 is de Heilig Hartkerk in Lehe een beschermd monument.

## Externe link

* (de) Website Katholische Pfarrei Hl. Herz Jesu, Bremerhaven-Lehe
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Herz-Jesu-Kirche (Bremerhaven-Lehe) op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# Heldin van het Moederschap

De titel en ster van een Heldin van het Moederschap (Vietnamees: "Bà mẹ Việt Nam anh hùng") zijn een hoge onderscheiding van de Democratische Republiek Vietnam. De orde werd in 1994 naar het voorbeeld van de Russische "Moeder-Heldin" ingesteld. De titel wordt gedragen door moeders die tijdens hun leven of postuum worden geëerd voor hun vele bijdragen en opofferingen in de nationale bevrijdingsstrijd, de opbouw van het land, defensie en internationale verplichtingen.
De benoeming geschiedt door het Permanent Comité van de Vietnamese Nationale Vergadering.
Naar Russisch voorbeeld dragen de Heldinnen van het Moederschap een kleine vijfpuntige gouden ster aan een kort rood lint met twee beugels op de linkerborst. Op de ster is een rode vlag afgebeeld. In 2012 waren er 44 253 gedecoreerde moeders.
Het is in uitvoering en decoratiebeleid een typisch voorbeeld van een Socialistische orde. De vroegere onderscheidingen van de Sovjet-Unie hebben als voorbeeld gediend.
Net als veel socialistische orden wordt de gouden ster aan een kort lint gedragen. De vorm is typisch Russisch en sluit niet aan bij Vietnamese tradities.

## De drie heldenorden van communistisch Vietnam

Naar Sovjet voorbeeld zijn er drie titels en drie kleine gouden sterren.
* De Held van de Strijdkrachten
* De Held van de Arbeid (Vietnam)
* De Heldin van het Moederschap
# Helicteroideae

Helicteroideae is een onderfamilie uit de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae).

## Geslachten

* Boschia Korth.
* Coelostegia Benth.
* Cullenia Wight
* Durio Adans.
* Helicteres Pluk. ex L.
* Kostermansia Soegeng
* Mansonia J.R.Drumm.
* Neesia Blume
* Neoregnellia Urb.
* Reevesia Lindl.
* Triplochiton K.Schum.
* Ungeria Schott & Endl.
* ↑ (en) Malvaceae Info: Index to Genera www.malvaceae.info. Gearchiveerd op 5 april 2023.
# Heleen Peerenboom

Anna Hélène Wilhelmina (Heleen) Peerenboom (Haarlem, 4 februari 1980) is een voormalige Nederlands waterpolospeelster.
Heleen Peerenboom nam eenmaal deel aan de Olympische Spelen, in 2000. Ze eindigde met het Nederlands team op de vierde plaats. In de competitie kwam Peerenboom uit voor Rapido'82 uit Haarlem en Brandenburg uit Bilthoven.
In 2004 trouwde ze en samen met haar man kregen ze vier kinderen.
Gillian van den Berg · Karla van der Boon · Hellen Boering · Daniëlle de Bruijn · Edmée Hiemstra · Karin Kuipers · Ingrid Leijendekker · Patricia Libregts · Mirjam Overdam · Heleen Peerenboom · Carla Quint · Marjan op den Velde · Ellen van der Weijden-Bast
# Heilig Hartbeeld (Wateringen)

Het Heilig Hartbeeld is een standbeeld in de Nederlandse plaats Wateringen.

## Achtergrond

Het Heilig Hartbeeld werd begin 20e eeuw geplaatst bij de Sint-Jan de Doperkerk. Het werd gemaakt door beeldhouwer Joseph Timmermans uit Den Haag.

## Beschrijving

De staande Christusfiguur houdt zijn beide handen zegenend geheven. Op zijn borst is het vlammend Heilig Hart zichtbaar. Het beeld staat op een vierkante natuurstenen sokkel waarop in een casement te lezen is
   H. HART VAN JESUS

## Waardering

Het beeldhouwwerk werd in 2001 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister, onder meer vanwege de "bijzondere uitdrukking van een geestelijke en een typologische ontwikkeling, in het bijzonder de ontwikkeling van de katholieke H. Hartdevotie. Het beeld heeft ensemblewaarden als onderdeel van het kerkelijk complex van St. Jan de Doper."