OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Pseudomyrmex venustus

Pseudomyrmex venustus is een mierensoort uit de onderfamilie van de Pseudomyrmecinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1858 door Smith, F..
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Pseudomyrmex voytowskii

Pseudomyrmex voytowskii is een mierensoort uit de onderfamilie van de Pseudomyrmecinae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1944 door Enzmann, E.V..
* ↑ Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
* ↑ Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
# Pseudanophthalmus productus

Pseudanophthalmus productus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1980 door Barr.
# Pseudanophthalmus pubescens

Pseudanophthalmus pubescens is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1868 door G.Horn.
# Psychoglypha rossi

Psychoglypha rossi is een schietmot uit de familie Limnephilidae. De soort komt voor in het Nearctisch gebied.
# Psychograss

Psychograss is een Amerikaanse bluegrass-groep, wier muziek elementen van jazz, bluegrass, rock, popmuziek en klassieke muziek bevat. De groep bestaat op dit moment uit violist Darol Anger, mandoline-speler Mike Marshall, bassist Todd Philips, banjoïst Tony Trischka en gitarist David Grier. De groep heeft drie platen gemaakt, en één catch and release-live-album uitgegeven (gegevens 2012).

## Discografie

* Psychograss, Windham Hill, 1993
* Like Minds, Sugar Hill, 1996
* Now Hear This, Adventure Music, 2005

## Externe link

* Psychograss op website Daro Langer
# Psiloceras

Psiloceras is een uitgestorven geslacht van mollusken dat leefde tijdens het Vroeg-Jura.

## Beschrijving

Deze ammoniet had een gladde schelp. De sutuurlijnen waren vrij simpel. De diameter van de schelp bedroeg ongeveer 7 cm.

## Leefwijze

Dit mariene geslacht leefde nabij de zeebodem. Het dier was een tamelijk goede zwemmer.
* Cyril Walker & David Ward (1993) - Fossielen: Sesam Natuur Handboeken, Bosch & Keuning, Baarn. ISBN 90-246-4924-2
* Psiloceras in de Paleobiology Database
# Psolus solidus

Psolus solidus is een zeekomkommer uit de familie Psolidae.
De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1987 gepubliceerd door Claude Massin.
# Pteridoideae

Pteridoideae zijn een onderfamilie van de lintvarenfamilie (Pteridaceae), een familie van varens met negen geslachten en ongeveer 300 soorten.
Deze onderfamilie is voor het eerst beschreven door Smith et al. (2006).
Er komen geen soorten van deze onderfamilie van nature in België of Nederland voor, maar een aantal soorten van het geslacht Pteris worden als kamerplant en als tuinplant gebruikt.

## Naamgeving en etymologie

De botanische naam Pteridoideae is overgenomen van het geslacht Pteris.

## Taxonomie

De onderfamilie is voor het eerst beschreven door Smith et al. (2006). Volgens deze opvatting omvat de onderfamilie 17 geslachten en enkele honderden soorten die eerder in de aparte families Pteridaceae s.s. en Taenitidaceae waren opgenomen:
* Geslachten:
** Actiniopteris - Afropteris - Anogramma - Anopteris - Austrogramme - Cerosora - Cosentinia - Eriosorus - Jamesonia - Monachosorum - Nephopteris - Nevrocallis - Onychium - Ochropteris - Pityrogramma - Pteris - Pterozonium - Syngramma - Taenitis

### Beschreven soorten

Van de Pteridoideae worden de volgende soorten in detail beschreven:
* Geslacht: Anogramma
** Soorten:
*** Anogramma leptophylla
* Geslacht: Cosentinia
** Soorten:
*** Cosentinia vellea
* Geslacht: Pteris
** Soorten:
*** Pteris cretica (Lintvaren)
*** Pteris vittata
* A.R. Smith, K. M. Pryer, E. Schuettpelz, P. Korall, H. Schneider, P.G. Wolf, 2006: A classification for extant ferns. Taxon. 55 (3), 2006, blz. 705–731. PDF; 424 KB
Onderfamilie Adiantoideae Geslachten Adiantum (Venushaar) · Ananthacorus · Anetium · Antrophyum · Hecistopteris · Monogramma · Rheopteris · Vaginularia · Vittaria Onderfamilie Cheilanthoideae Geslachten Adiantopsis · Aleuritopteris · Argyrochosma · Aspidotis · Astrolepis · Bommeria · Calciphilopteris · Cassebeera · Cheilanthes · Cheiloplecton · Doryopteris · Gaga · Hemionitis · Negripteris · Notholaena · Paraceterach · Paragymnopteris · Pellaea · Pentagramma · Sinopteris · Trachypteris · Tryonella Onderfamilie Cryptogrammoideae Geslachten Coniogramme · Cryptogramma · Llavea Onderfamilie Parkerioideae Geslachten Acrostichum · Ceratopteris Onderfamilie Pteridoideae Geslachten Actiniopteris · Afropteris · Anogramma · Anopteris · Austrogramme · Cerosora · Cosentinia · Eriosorus · Jamesonia · Monachosorum · Nephopteris · Nevrocallis · Onychium · Ochropteris · Pityrogramma · Pteris · Pterozonium · Syngramma · Taenitis
# Ptericoptus sinuatus

Ptericoptus sinuatus is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1939 door Breuning.
# Roberto Pruzzo

Roberto Pruzzo (Crocefieschi, 1 april 1955) is een Italiaanse ex-voetballer.
Pruzzo maakte deel uit van het team van AS Roma dat in het seizoen 1982-83 voor de tweede keer in de clubgeschiedenis de Italiaanse landstitel won.
# André Baudson

André Michel Baudson (Charleroi, 25 november 1927 - Marchienne-au-Pont, 8 maart 1998) was een Belgisch politicus voor de PS.

## Levensloop

Baudson behaalde aan de ULB in Brussel de diploma's van doctor in de rechten (1951) en licentiaat in het notariaat, het verzekeringsrecht en het zeerecht (1952). Hij vestigde zich als advocaat in Charleroi, een beroep dat hij uitoefende van 1952 tot 1997, en richtte zijn eigen advocatenkantoor op.
Van 1959 tot 1976 was Baudson voor de toenmalige PSB gemeenteraadslid van Marchienne-au-Pont. Na de gemeentefusies van 1976 ging deze gemeente op in de stad Charleroi, waar hij van 1977 tot 1994 ook gemeenteraadslid was.
De fervent regionalistisch gezinde Baudson werd ook actief in de nationale politiek. In 1968 werd hij voor het arrondissement Charleroi verkozen in de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar hij tot in 1991 bleef zetelen. Daarna maakte hij tot 1995 als rechtstreeks gekozen senator deel uit van de Senaat. Door de toen bestaande dubbelmandaten zetelde hij van 1971 tot 1980 ook in de Cultuurraad voor de Franse Cultuurgemeenschap en van 1980 tot 1995 in de Waalse Gewestraad en de Franse Gemeenschapsraad. In zijn hoedanigheid als parlementslid bekleedde Baudson in de Kamer ook verschillende bijkomende functies: van 1971 tot 1978 was hij secretaris, van 1979 tot 1980 en van 1981 tot 1989 voorzitter van de commissie Infrastructuur en van 1979 tot januari 1980 en van oktober 1980 tot 1989 ondervoorzitter.
Baudson werd ook ondervoorzitter en vervolgens voorzitter van de Belgische afdeling van de AIPLF, de internationale vereniging voor Franstalige parlementsleden, tot in 1984 voorzitter van de intercommunale ADEC, die zich bekommerde om de streekontwikkeling van de regio Charleroi, en van 1975 tot 1980 lid van de Gewestelijke Economische Raad van Wallonië.
Van januari tot mei 1980 was hij minister van Posterijen, Telegrafie en Telefonie in de kortstondige regering-Martens II. In januari 1989 werd Baudson vervolgens de eerste minister van Openbare Werken in de Waalse Regering, wat hij bleef tot in januari 1992. Van januari 1992 tot juni 1995 was Baudson dan Waals minister van Transport, vanaf oktober 1993 ook met de bevoegdheid Ruimtelijke Ordening en vanaf januari 1994 met de bevoegdheid Erfgoed. Als minister van Transport had hij de voogdij over de bus- en trammaatschappijen en over de Waalse vliegvelden. Als minister van Openbare Werken zette zich vooral in voor de afwerking van de Scheepslift van Strépy-Thieu.
Toen hij de leeftijdsgrens had bereikt die binnen de PS gold, beëindigde hij in mei 1995 zijn politieke loopbaan. Baudson werd enkele maanden later nog voorzitter van de Autonome Haven van Charleroi, een functie die hij bekleedde tot aan zijn overlijden in maart 1998.

## Literatuur

* Encyclopédie du Mouvement wallon, Parlementaires et ministres de la Wallonie (1974-2009), T. IV, Namen, Institut Destrée, 2010.
# Neopanorpa makii

Neopanorpa makii is een insect uit de orde van de schorpioenvliegen (Mecoptera), familie van de schorpioenvliegen (Panorpidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd door Issiki in 1927.
De soort komt voor in Taiwan.
# Slot Dhaun

Het slot Dhaun is een burchtruïne in Rijnland-Palts, op het gebied van de Ortsgemeinde Hochstetten-Dhaun. Het slot en het plaatsje Dhaun liggen hoog boven het Kellenbachdal, een zijrivier van de Nahe.

## Geschiedenis

De burcht is in de 12e eeuw gebouwd door de graven van de Nahegouw; later werden dat de wild- en rijngraven; zie wildgraafschap Dhaun.
In 1794 veroverden Franse troepen het gebied en daarmee ook het slot. De bezetters verkochten de burcht en de kopers lieten ze geleidelijk afbreken voor de bouwmaterialen. Thans zijn er nog ruïnes van de kapel en het kookhuis, twee bastions van de ringmuur.
# Nicolaas van Autrecourt

Nicolaas van Autrecourt (Autrecourt, nabij Verdun, ca. 1300 - Metz, 16 of 17 juli 1369 (ook wel Nicholas d'Autrecourt, Nicholas de Autricuria of Nicholas de Ultricuria genoemd) was een 14e-eeuws filosoof en theoloog. Vandaag de dag is hij vooral bekend vanwege zijn kritiek op het substantiebegrip en op het traditionele causaliteitsconcept. Hij is door sommigen de "David Hume" van de middeleeuwen genoemd.
In zijn standaardwerk De mechanisering van het wereldbeeld gaat de Nederlandse geleerde Eduard Jan Dijksterhuis vrij uitvoerig op de opvattingen van Nicolaas van Autrecourt in en plaatst hij deze in de context van Autrecourts tijd.

## Voetnoten

* ↑ Hans Thijssen Artikel "Nicholas of Autrecourt" in de Stanford Encyclopedia of Philosophy.
* Bibsys: 90350191
* Bibliothèque nationale de France: cb12106531q (data)
* Gemeinsame Normdatei: 11883858X
* International Standard Name Identifier: 0000 0001 1844 7765
* Library of Congress Control Number: n88170872
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: kup19980000070302
* Nationale bibliotheek van Australië: 35387050
* Nationale Bibliotheek van Israël: 987007393187105171
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000001185145
* Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen: 070146632
* Réseau des bibliothèques de Suisse occidentale: 02-A000122066
* Istituto Centrale per il Catalogo Unico: UBOV048842
* LIBRIS: 258869
* Système universitaire de documentation: 02943775X
* Trove: 934557
* Virtual International Authority File: 32793703
* WorldCat (via VIAF): 32793703
# Nicolaas van Delft

Nicolaas van Delft (vijftiende eeuw) was burgemeester van Brugge.

## Levensloop

Van Delft behoorde tot een notabele Brugse familie. Hij trouwde met Catherine Lanchals, een dochter uit het eerste huwelijk van schout Pieter Lanchals met Catherine van Nieuwenhove.
In 1485 werd hij raadpensionaris van de stad Brugge, maar werd op 9 maart 1488 afgezet. Dit was tijdens de periode van de gevangenschap in Brugge van Maximiliaan van Oostenrijk. Hij behoorde tot degenen die door de volkswoede achtervolgd werden. Twee kanunniken van de Sint-Donaaskerk hadden hem onderdak verschaft, maar hij werd toch gevonden en gearresteerd. Zoals anderen werd hij op de pijnbank gelegd. Hij bekende enkele dagen voordien te hebben gedineerd met de voortvluchtige Pieter Lanchals in het klooster van de augustijnen, dat gevolg hiervan grondig maar vruchteloos werd doorzocht.
Hij werd op 14 maart 1488 ter dood veroordeeld en besteeg onmiddellijk het schavot op de Markt van Brugge. Hij smeekte om genade en de volksmassa verleende die.
Kort daarna werd Maximiliaan vrijgelaten en, eenmaal hij Brugge verlaten had, hernam hij weer de bovenhand bij het benoemen van de stadsmagistraat. Op de ongewone datum van 9 december 1490 werd Nicolaas van Delft benoemd tot burgemeester van de schepenen, wat hij bleef tot aan de vernieuwing van 2 september 1491, toen de opstandige Bruggelingen weer de bovenhand kregen. Daarna werd niets meer over hem vernomen.
Van Delft was een van de uitvoerders en tevens een van de begunstigden van het testament van Pieter Lanchals.
In 1484 werd hij lid van de Edele Confrérie van het Heilig Bloed, maar werd er nooit proost van.

## Bron

* Stad Brugge, Register van de Wetsvernieuwingen.

## Literatuur

* Charles CUSTIS, Jaerboecken van de stad Brugge, Brugge, 1765.
* J. J. GAILLIARD, Recherches historiques sur la chapelle du Saint-Sang à Bruges, Brugge, 1746.
* J.J. GAILLIARD, Bruges et le Franc, T. IV, Brugge, 1859.
* Robert WELLENS, La révolte brugeoise de 1488, in: Handelingen van het Genootschap voor geschiedenis te Brugge, 1965.
* Jelle HAEMERS & Elodie LECUPPRE-DESJARDIN, Conquérir et reconquérir l'espace urbain. Le triomphe de la collectivité sur l'individu dans le cadre de la révolte brugeoise de 1488, in: Voisinages, coexistences, appropriations: Groupes sociaux et territoires urbains (Moyen Age-16e siècle), Turnhout, Brepols, 2007.
* Jelle HAEMERS, Factionalism and statepower in the Flemish Revolt (1482-1492), in: Journal of Social History, 2009.
* Marc BOONE, Un grand commis de l'Etat bourgondo-habsbourgeois face à la mort. Le testament et la sépulture de Pierre Lanchals (Bruges 1488), in: Miscellaneae Pierre Cockshaw, 2009.
* Andrew BROWN, Civic ceremony and religion in medieval Bruges, 1300-1500, Cambridge, 2011.
# Smodicum dinellii

Smodicum dinellii is een keversoort uit de familie van de boktorren (Cerambycidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Bruch.
# Sint-Anthonypolder

De Sint-Anthonypolder is een polder tussen Sas van Gent en Zelzate in de Nederlandse provincie Zeeland. De polder behoort tot de Canisvliet- en Moerspuipolders.
De polder is heringedijkt vanaf Spaanse zijde. In 1627 werd door Koning Filips II toestemming verleend tot bedijking der ingevloeide landen tusschen Sas van Gent en den dijk van Selsaete bij het fort Sint-Antonie.
Vanwege diverse oorlogen werd genoemde polder echter nog diverse malen geïnundeerd om in 1787 definitief te worden ingedijkt. Ze is 77 ha groot.
Binnen deze polder ligt het natuurgebied Canisvliet, bestaande uit een kreekrestant met bijbehorende oevers. Sinds 1827 wordt de polder aan de westzijde begrensd door het Kanaal Gent-Terneuzen.
De polder is vernoemd naar het daar vroeger gelegen Fort Sint-Anthony, behorende tot Linie van Communicatie tussen Hulst en Sas van Gent.
# Siseme neurodes

Siseme neurodes is een vlindersoort uit de familie van de prachtvlinders (Riodinidae), onderfamilie Riodininae.
Siseme neurodes werd in 1857 beschreven door Ménétries.
# Siseme hothurus

Siseme hothurus is een vlinder uit de familie van de prachtvlinders (Riodinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1882 door Berg.
# Simodactylus decoratus

Simodactylus decoratus is een keversoort uit de familie kniptorren (Elateridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1957 door Van Zwaluwenburg.
# Sint-Eligiuskerk (Schinveld)

De Sint-Eligiuskerk is een kerkgebouw in Schinveld in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De kerk ligt midden in de kern van het dorp aan een plein, het Wilhelminaplein, en de hoofdweg door het dorp. Ten zuidwesten van de kerk ligt de witte pastorie.
Het neogotische gebouw bestaat uit een deels ingebouwde westtoren met vijf geledingen en een ingesnoerde naaldspits, een driebeukig schip, een transept een driezijdig gesloten koor.
Het kerkgebouw is een rijksmonument en is gewijd aan Sint-Eligius.

## Geschiedenis

Rond 1500 werd de huidige toren gebouwd.
In 1887 werd het oude kerkgebouw afgebroken en in de periode 1889-1890 werd op dezelfde plaats een nieuwe kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Johannes Kayser. De toren bleef daarbij behouden.
In 1902 werd de toren omklampt en verhoogd.
* De kerk aan het Wilhelminaplein
* Voorzijde kerk
* Informatie over rijksmonumentnummer 42089
* Sint-Eligiuskerk op kerkgebouwen-in-limburg.nl
# Situs solitus

Situs solitus is de benaming voor de normale positionering van alle organen in het lichaam. Het omgekeerde is situs inversus waarbij de organen gespiegeld zijn.
# Sofie De Saedelaere

Sofie De Saedelaere (28 augustus 1989) is een Belgisch judoka. De Saedelaere combineert een job als vroedvrouw met het professionele judo. Ze is drievoudig Belgisch kampioene in de categorie tot 78kg.

## Palmares
### 2014

* 3 European Cup
* 3 African Open

### 2013

* 1 Belgisch kampioenschap -78kg

### 2012

* 1 Belgisch kampioenschap -78kg

### 2011

* 1 Belgisch kampioenschap -78 kg

### 2009

* 3 Belgisch kampioenschap -78kg

### 2008

* 3 Belgisch kampioenschap -20jaar -70kg

### 2007

* 3 Belgisch kampioenschap -20jaar -70kg
* 2 Belgisch kampioenschap -70kg
# Sofie De Moor

Sofie De Moor (Lokeren, 10 mei 1984) is een Vlaamse schrijfster, ze schrijft zowel boeken voor kinderen als voor volwassenen.
De Moor bracht verschillende kinderboeken uit bij uitgeverij De Eenhoorn. In 2022 kwam bij uitgeverij Horizon haar eerste boek voor volwassenen uit: 'Geen kinderen, wel drie kippen'. De boeken kenmerken zich door gevoelige thema's op een humoristische manier bij de lezer te brengen.
Sofie was van eind 2018 tot eind 2022 ook hoofdredacteur van Klap, een maandelijks actualiteitenmagazine voor de tweede graad van het lager onderwijs. Verder schrijft ze cursiefjes voor 'Spierkracht', een magazine van Spierziekten Vlaanderen en werkt ze mee aan educatieve uitgaven. In maart 2023 werd De Moor aangesteld tot Dorpsdichter van Daknam.
# Sint-Hilariuskerk (Wevelgem)

De Sint-Hilariuskerk is de voornaamste parochiekerk van de West-Vlaamse plaats Wevelgem, gelegen aan de Grote Markt.

## Geschiedenis

Een kerkgebouw te Wevelgem werd voor het eerst vermeld in 1222. Het patronaatsrecht berustte bij de Sint-Maartensabdij van Doornik. Vermoedelijk betrof het een driebeukige basilicale kerk. In 1578 werd deze kerk door beeldenstormers in brand gestoken en bleef 20 jaar als ruïne staan. Daarna volgde herstel. In 1773 werd de kerk vergroot, evenals in 1832. Tot dit jaar bleef de onderbouw van de romaanse toren nog bestaan.
In 1877 werd de kerk afgebroken om door een nieuw bouwwerk vervangen te worden. Naar ontwerp van Pierre Nicolas Croquison werd deze nieuwe kerk gebouwd van 1880-1882. Jules Carette ontwierp in 1907 de torenspits. Deze werd op 25 mei 1940 door het Belgische leger kapotgeschoten en in 1954 hersteld.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige basilicale kruiskerk, uitgevoerd in baksteen en in neoromaanse stijl. Het koor heeft een vijfzijdige sluiting en de zijbeuken hebben een halfronde afsluiting. De kerk is niet georiënteerd.

## Interieur

Het neoromaanse meubilair uit de tijd van de bouw bleef goed bewaard. De kerk bezit een relikwie van de Heilige Doorn, welke wordt aangeroepen tegen hoofdpijn en dergelijke. Deze relikwie is afkomstig van de Guldenbergabdij.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sjraar Zeelen

Sjraar Zeelen (Venlo, 22 mei 1927 - aldaar, 18 februari 2012) was een Nederlands hockeyer.
Zeelen speelde zijn gehele carrière voor VHC Venlo en werd in 1950, 1953 en 1955 landskampioen met die club. Zijn club benoemde hem voor onder meer deze prestatie tot Lid van Verdienste. In de periode 1952-1955 speelde Zeelen ook enkele interlands voor de Nederlandse hockeyploeg. Hij overleed op 84-jarige leeftijd.
# Nippolimnophila kiusiuensis

Nippolimnophila kiusiuensis is een tweevleugelige uit de familie steltmuggen (Limoniidae). De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Solaster endeca

De negenvoeter (Solaster endeca) is een zeester uit de familie Solasteridae. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1771 gepubliceerd door Carl Linnaeus.

## Kenmerken

De schijf wordt ongeveer 35 cm in doorsnee. Het aantal armen bedraagt 8 tot 15, doorgaans 10 tot 12. De onderkant is witachtig van kleur.

## Leefwijze

S. endeca is een roofdier. In de Atlantische Oceaan voedt het zich, net als bij de gestekelde zonnester (Crossaster papposus), met andere zeesterren en tweekleppige weekdieren, maar in de Stille Oceaan bestaat zijn dieet voornamelijk uit zeekomkommers en andere ongewervelde dieren. S. endeca is erg roofzuchtig, en kan dieren van zijn eigen grootte verorberen. Daarbij kunnen ze zich tamelijk snel verplaatsen.

## Verspreiding en leefgebied

De soort komt voor in de noordelijke Atlantische Oceaan, de Noordelijke IJszee en het aansluitend deel van de noordelijke Grote Oceaan. Langs de Europese kusten loopt het verspreidingsgebied tot de Zuidkust van Ierland: in de Noordzee, langs de Engelse kust, tot Cullercoats. Op diepten van 0 tot 450 meter.
* Mah, C.; Hansson, H. (2008). Solaster endeca (Linnaeus, 1771). In: Mah, C.L. (2016). World Asteroidea database. Geraadpleegd middels: World Register of Marine Species op 22 januari 2017.
* T.J. Weisscher-van Rijn. De Europese zonnesterren. Vita marina: zeebiologische dokumentatie.
# Sneldammen

Sneldammen is een damwedstrijd waarbij beide spelers ongeveer 10 minuten bedenktijd krijgen. Vroeger was de bedenktijd vaak precies 10 minuten. Tegenwoordig wordt er indien mogelijk gespeeld met digitale klokken waarbij de spelers 5 minuten per partij en 5 seconden per gespeelde zet krijgen. Jaarlijks wordt er in juni gespeeld om het Nederlands kampioenschap sneldammen. Nederland wijkt bij de beschikbare tijd af van wat internationaal gebruikelijk is. Buiten Nederland wordt sneldammen gespeeld met ieder 5 minuten. Bij internationale kampioenschappen wordt vaak een dag gereserveerd voor het bijbehorende sneldamkampioenschap.
# Nieuw-Othenepolder

De Nieuw-Othenepolder is een polder ten oosten van Terneuzen, behorende tot de Zaamslagpolders, in de Nederlandse provincie Zeeland.
Nadat de Otheense Kreek in 1650 was afgedamd, groeide een schor aan tussen de Serlippenspolder en de Margarethapolder. Einde 1846 werd vergunning verleend voor de inpoldering daarvan. Dit viel samen met de aanleg van een uitwateringskanaal, waar de Otheense Kreek onderdeel van uitmaakte. In 1848 kwam de polder, van 54 ha, gereed.
In deze polder lag de buurtschap Othene. In 1997 begon men met de bouw van de Terneuzense wijk Othenepolder, die Othene heeft opgeslokt.
# Nipponomyia trispinosa

Nipponomyia trispinosa is een tweevleugelige uit de familie Pediciidae. De soort komt voor in het Palearctisch gebied.
# Nipponomysella siliqua

Nipponomysella siliqua is een tweekleppigensoort uit de familie van de Lasaeidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1964 door Barnard.