OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Sint-Hubertuskerk (Henis)

De Sint-Hubertuskerk is een kerkgebouw in Henis in de Belgische gemeente Tongeren in de provincie Limburg. De kerk staat op een kerkheuvel en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof.
De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Hubertus.

## Geschiedenis

De toren werd in de 13e eeuw gebouwd.
In 1421-1422 werd de toren gerestaureerd.
In 1856-1858 werden het schip en het koor gebouwd.

## Opbouw

Het neoromaanse pseudobasilicale gebouw bestaat uit een ingebouwde vierkante westtoren, een driebeukig schip met vijf traveeën en een koor met twee rechte traveeën en een halfronde koorsluiting. Het koor wordt door sacristieën geflankeerd. De toren is in breuksteen opgetrokken, met een plint van mergelsteen en kalksteen, hoekbanden, band en vensteromlijstingen van mergelsteen, het onderste gedeelte van de hoekbanden in kalksteen en een geprofileerde mergelstenen kroonlijst. In de noordgevel en de zuidgevel heeft de toren bevinden zich tweelichten met een deelzuiltje bestaande uit driepasbogen in een mergelstenen rondboog met negblokken in gebruik als galmgaten. In de westgevel van de toren bevinden zich twee smalle vensters met negblokken, waarvan de onderste met driepasboog, en een neoromaans portaal dat in de 19e eeuw werd toegevoegd. De toren wordt gedekt door een tentdak met leien. In de westgevel van het schip bevinden zich twee vierpassen. Het schip is opgetrokken in baksteen en heeft een plint van kalksteen, ornamenten, hoekbanden en maaswerk van de vensters in mergelsteen en de vensters zelf zijn ingediept en in baksteen. De sacristieën zijn in dezelfde stijl opgetrokken als het schip en worden gedekt door lessenaarsdaken. Het middenschip en het koor worden gedekt onder een zadeldak van leien, en de zijbeuken worden door lessenaarsdaken met leien gedekt. De middenbeuk wordt van de zijbeuken gescheiden door rondboogarcaden op zuilen met kalkstenen sokkels. Het schip wordt overwelft door kruisribgewelven gescheiden door rondboogvormige gordelbogen op schalken. Het koor wordt overwelft door straalgewelven.
* Sint-Hubertuskerk (Henis) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
# Sint-Hubertuskerk (Erpekom)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van Erpekom, een kerkdorp van Grote-Brogel. De kerk bevindt zich aan de Erpekommerweg.

## Romaans kerkje

In Erpekom bestond reeds een 11e- of 12e-eeuws romaans kerkje met een aangebouwde laatgotische bakstenen toren uit ongeveer 1550. In de 13e eeuw werd het schip vergroot en ook werd het koor toen vernieuwd. In 1959 werd dit verkocht aan het Openluchtmuseum Bokrijk en in 1960 daarheen verplaatst, waartoe het steen voor steen was afgebroken en daar weer opgebouwd. Het kerkje is gedeeltelijk uit Maaskeien opgetrokken en het bevat een muurschildering die vermoedelijk de Heilige Hubertus voorstelt. Bij de naar Bokrijk overgebrachte inventaris behoorde een gesigneerd altaarretabel van Jan van Steffeswert uit 1510 met een voorstelling van de bekering van Sint-Hubertus.

## Nieuwe kerk

Een nieuwe kerk werd ingewijd in 1960. Deze bakstenen zaalkerk werd ontworpen door de Zonhovense architect Juul Maris (1913-1972). De stijl van de kerk is afgeleid van de traditionalistische baksteenarchitectuur van de jaren 30 van de 20e eeuw. De kerk heeft een rechthoekig koor en het dak is met een dakruiter getooid. De glas-in-loodramen zijn uit 1961.
Het kerkmeubilair stamt uit de tijd van de bouw van de nieuwe kerk.

## Kerkmonument

In 2011 werd een monument opgericht dat de verplaatsing van het oude kerkje memoreert. Het is een kruis van glazen platen waarop met zeefdruktechniek een afbeelding van het oude kerkje is aangebracht. Het monument bevat ook een kerkklok, die echter niet uit het oude kerkje afkomstig is, maar uit de ontmantelde kerk van het bungalowpark Erperheide.
# Sint-Hubertuskerk (Genhout)

De Sint-Hubertuskerk is een kerkgebouw in Genhout in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beek. Het gebouw staat in de Hubertusstraat, de hoofdstraat door het dorp in het Groot-Genhoutse deel.
De kerk is een rijksmonument en is gewijd aan Sint-Hubertus.

## Geschiedenis

In 1933 werd de parochie opgericht en scheidde men zich af van de parochie van Beek. Tevens werd er dat jaar de pastorie gebouwd naar het ontwerp van architect Stephan Dings uit Beek.
In de periode 1936-1937 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Alphons Boosten uit Maastricht. De kerk werd ontworpen geïnspireerd op de façade van de romaanse Onze Lieve Vrouwe-basiliek te Maastricht en is opgetrokken in een romantisch-modernistische stijl. De kerk wordt beschouwd als een van de belangrijkste exponenten van het zogenoemde Limburgse Reveil, een regionale kunststroming uit het Interbellum die haar inspiratie veelal vond in een zelfbewuste, persoonlijke en romantische benadering van de eigen geboortestreek. Kunstenaars die hebben meegewerkt aan de totstandkoming van het kerkgebouw zijn Henri Jonas, Charles Eyck, Joep Nicolas, Charles Vos, Gisèle Waterschoot van der Gracht, Jacques Verheyen, Jef Scheffers, Yvonne Trypels en Eugène Quanjel.

## Galerij

* Kerkinterieur
* Raam door Henri Jonas
* Kruiswegstatie door Charles Vos
* Schildering door Charles Eyck

## Opbouw

Het kerkgebouw is noordoost-zuidwest gepositioneerd met het koor in de richting van het noordoosten. Het gebouw is opgetrokken uit Beker gele bakstenen en de 42 meter hoge toren heeft een opvallend groen spits dak dat van koper gemaakt is. Het gebouw bestaat uit een toren die ten noorden van de lengte-as is geplaatst, een eenbeukig schip, twee dwarsarmen en een koor.
* Informatie over rijksmonumentnummer 513189
* Sint-Hubertuskerk op kerkgebouwen-in-limburg.nl
* Glasmalerei
# Sint-Hubertuskerk (Heusy)

De Sint-Hubertuskerk (Frans: Église Saint-Hubert) is een parochiekerk in het stadsdeel Heusy van de Belgische stad Verviers, gelegen aan de Rue de la Maison Communale.

## Geschiedenis

In 1714 kregen de inwoners van Heusy de toestemming om een kapel te bouwen. Pas in 1749 werd het koor van deze kapel voltooid. In 1809 werd de kerk een bijkerk van de Sint-Remaclusparochie te Verviers en in 1833-1834 werd ze verheven tot parochiekerk.
Van 1874-1876 werd een definitieve kerk gebouwd naar ontwerp van Charles Thirion.

## Gebouw

Het betreft een in baksteen opgetrokken driebeukig neogotisch basilicaal bouwwerk. De hoge, ingebouwde toren heeft vier frontalen, een achtkante spits en is, evenals de voorgevel, rijkelijk voorzien van pinakels. De kerk heeft een verlaagd koor, dat driezijdig is afgesloten en geflankeerd wordt door twee zijkapellen.
In 1882 werd de sacristie nog vergroot, eveneens naar ontwerp van Thirion.

## Interieur

Het kerkinterieur heeft nog een homogeen neogotisch karakter. De glas-in-loodramen dateren uit de bouwtijd. Altaren, preekstoel en dergelijke zijn eveneens van omstreeks 1880 en rijkelijk van houtsnijwerk voorzien. Charles Meunier verzorgde in 1903 een aantal schilderingen.

## Begraafplaats

Op het naast de kerk gelegen kerkhof vindt men een grafkapel van de familie van textielfabrikanten Regout-Lieutenant. De kapel uit omstreeks 1900 is een ontwerp van Auguste-Charles Vivroux, die ook het familiekasteel te Fraipont ontwierp.
* Entree
* Zicht op het koor
* Wandschildering Ch. Meunier
* Grafkapel Regout-Lieutenant
* BALaT KIK-IRPA
* Inventaris onroerend erfgoed
# Simris

Simris is een plaats in de gemeente Simrishamn in Skåne, de zuidelijkste provincie van Zweden. Het heeft een inwoneraantal van 235 (2005) en een oppervlakte van 26 hectare. In Simris staat de in de 11e eeuw gebouwde Simriskerk (Zweeds: Simris kyrka)
# Sint-Lievenstunnel

De Sint-Lievenstunnel is een verkeerstunnel in de Belgische stad Gent onder het kruispunt Sint-Lievenspoort. De tunnel is onderdeel van de kleine ring R40 en kruist ondergronds de B401 (niveau +1) en haar opritten (+0).
In 1972 werd de tunnel in gebruik genomen. In 2012 en 2013 werd de tunnel geheel gerenoveerd. Het aantal rijstroken werd in beide richtingen van twee naar één gebracht, wat geen echte problemen opleverde. Een groter verkeersknelpunt is het kruispunt boven de grond, omdat een groot deel van het verkeer daar afslaat van en naar de snelwegen.
# Sint-Liudgerkerk (Norden)

De Sint-Liudgerkerk (Duits:Ludgeri-Kirche), is een middeleeuwse kerk in Norden in Oost-Friesland in Duitsland. Het meest opvallende deel van de kerk is het gotische koor, dat waarschijnlijk is gebouwd door dezelfde (anonieme) bouwmeester die ook verantwoordelijk was voor de bouw van het koor van de Martinikerk in Groningen. Het kerkorgel, markant voorbeeld van een zwaluwnestorgel, is in 1686-1692 gebouwd door de beroemde orgelbouwer Arp Schnitger. De klokkentoren staat los naast de kerk.
# Sint-Livinusbron

De Sint-Lievensbron of Sint-Livinusbron is een bron in de tot de Oost-Vlaamse gemeente Herzele behorende plaats Sint-Lievens-Esse, gelegen aan de Bronstraat.
Het betreft een waterput met daarachter een bakstenen pijlerkapelletje waarin zich een gepolychromeerd beeldje van Sint-Livinus bevindt. Het kapelletje zou in plaats van een 18e-eeuws kapelletje zijn gekomen. Volgens de legende zou Sint-Livinus hier een bron hebben doen ontspringen door met zijn stok op de grond te slaan. In Sint-Lievens-Esse, toen nog Esse geheten, zou deze missionaris in 633 zijn vermoord waarna hij, met zijn hoofd onder zijn arm, naar Houtem, tegenwoordig Sint-Lievens-Houtem, zou zijn gewandeld om daar begraven te worden (zie: cefalofoor).
Samen met de Sint-Livinuskapel vormt dit een bedevaartsoord.
# Sikoriella bimaculata

Sikoriella bimaculata is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Carl.
# Sikorsky MH-53

De Sikorsky MH-53 Pave Low is een gevechtshelikopter gemaakt door de Sikorsky Aircraft Corporation.

## Statistieken

Algemeen:
* Crew: 6 (twee piloten, twee flight engineers en twee gunners)
* Capaciteit: 37 manschappen
* Lengte: 28 meter
* Rotor spanwijdte: 21.9 meter
* Hoogte: 7.6 meter
* Leeggewicht: 14,515 kilogram
* Rotors: 6 rotorbladen
# Sikoriella

Sikoriella is een geslacht van rechtvleugeligen uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van dit geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1914 door Carl.

## Soorten

Het geslacht Sikoriella is monotypisch en omvat slechts de volgende soort:
* Sikoriella bimaculata (Carl, 1914)
* Eades, D.C.; D. Otte; M.M. Cigliano & H. Braun. Orthoptera Species File. Version 5.0/5.0. http://Orthoptera.SpeciesFile.org [bezocht 15 april 2013]
# Sint-Pauluskerk (Opwijk)

De Sint-Pauluskerk is de parochiekerk van de Vlaams-Brabantse plaats Opwijk, gelegen aan de Singel 1.

## Geschiedenis

In de vroege middeleeuwen werd er op het gehucht Klei een kapel gebouwd die aan de Heilige Drievuldigheid was gewijd. De eerste Sint-Pauluskerk was een hofkapel van de burcht Ingersbrugge (een oude naam voor Opwijk). In 1108 kwam het patronaatsrecht aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Dendermonde en in 1212 kwam ook het tiendrecht aan dit kapittel. Toen de dorpskern zich in de 12e eeuw naar het huidige centrum verplaatste werd daar ook een nieuwe Sint-Pauluskerk gebouwd. Toen al werd melding gemaakt van de parochia de Opwic.
In 1579 werden dorp en kerk door de geuzen verwoest. Het koor, de vieringtoren en de transeptarmen zijn echter nog uit de Brabantse gotiek van begin 15e eeuw. Omstreeks 1600 werd de kerk hersteld en delen van het driebeukig kerkschip zijn nog uit die tijd. In 1772-1773 werd het schip verlengd en verbreed in classicistische stijl. Ook de westgevel werd in die stijl gebouwd.
In 1957 werd de kerk beschermd als monument en in 1979-1982 werd hij gerestaureerd.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige georiënteerde kerk onder zadeldak, gebouwd in zandsteen en met een driezijdig afgesloten koor. De vierkante vieringtoren heeft een tentdak als spits.

## Interieur

De kerk bezit twee schilderijen van Gaspar de Crayer, namelijk de Bekering van Paulus en Onze-Lieve-Vrouw omringd door zes heiligen. Er zijn barokke beelden van Onze-Lieve-Vrouw met Kind (1624) en Sint-Paulus (1628). Er is een calvariegroep van 1481 en er zijn diverse geschilderde panelen uit de 17e eeuw.

## Kerkhof

Het kerkhof werd omgevormd tot groene zone met enkele lindes en een treurwilg. Enkele graftekens in neoclassicistische stijl uit de 19de eeuw zijn bewaard gebleven.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
* Omer Vandeputte e.a., Gids voor Vlaanderen, uitgeverij Lannoo, p. 932
# Simaetha deelemanae

Simaetha deelemanae is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de springspinnen (Salticidae).
Het dier behoort tot het geslacht Simaetha. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2003 door Zhang, Da-xiang Song & Li.
# Sint-Pieterskerk (Vorselaar)

De Sint-Pieterskerk is de parochiekerk van de Antwerpse plaats Vorselaar, gelegen aan Cardijnlaan 2.

## Geschiedenis

In 1123 moet er een kerkgebouw aanwezig zijn geweest want er was sprake van een Sint-Pietersparochie die ook Poederlee en Lille omvatte. In dat jaar werd de parochie geschonken aan het kapittel van Kamerijk. Van een kerkgebouw uit die periode werden geen overblijfselen aangetroffen.
De oudste delen van de kerk omvatten de onderbouw van de toren uit de 13e en 14e eeuw, waarbij ijzerzandsteen werd toegepast. In 1631 werd de kerk in baksteen herbouwd met behoud van de toren. Ook zou de toren toen verhoogd zijn met een klokkenverdieping. In 1761 zou de torenspits zijn hersteld.
In 1839 werden de zijbeuken gebouwd in vroeg-neogotische zin, naar ontwerp van P. Van Regemorter. In 1998-1999 werden restauratiewerkzaamheden uitgevoerd.

## Gebouw

Het betreft een driebeukige georiënteerde bakstenen hallenkerk met ingebouwde westtoren in Kempense gotiek, welke drie geledingen heeft en een spits met uivormige top.
Men betreedt de kerk via een met natuursteen omlijste poort van 1785, deels in arduin. Boven de poort is een nis met een beeld van Sint-Petrus en het chronogram: DUM LabasCo sIC restaUror (1761). Links van de toren is een aangebouwde traptoren zichtbaar.

## Interieur

Het interieur wordt overkluisd door tongewelven.
De kerk bezit enkele schilderijen zoals Kruisdood van de Heilige Petrus (1677), toegeschreven aan Jan van Rintel, en verder 17e-eeuwse schilderijen: Christus in een bloemenkrans en Maria in een bloemenkrans.
Tot de beelden behoren: Sint-Joris en de draak in hout, begin 17e eeuw; Onze-Lieve-Vrouw in gepolychromeerd hout, 1e helft 17e eeuw; Onze-Lieve-Vrouw met Kind, omringd door engelen in hout, midden 18e eeuw.
Op ijzerplaat werd in reliëf de Doop van Christus uitgebeeld door Cornelis Marckx (1762).
Het hoofdaltaar is van 1676, uitgevoerd in barokstijl. De noordelijke en zuidelijke portiekaltaren zijn toegewijd aan respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jozef. Deze stammen uit het 2e kwart van de 19e eeuw. De preekstoel is van 1676 en er zijn twee biechtstoelen van 1722 en twee van 1871. Het doopvont is van 1750.
De kerk bezit een aantal grafstenen waaronder één van Jan van Rotselaar en echtgenote in laatgotische stijl (15e eeuw) en uitgevoerd in arduin.
Het als waardevol erfgoed geklasseerde orgel werd tussen 1852 en 1854 gebouwd door de beroemde orgelbouwer Merklin-Schutze en is nagenoeg volledig in oorspronkelijke staat bewaard gebleven. Het heeft 23 registers gespreid over twee klavieren en een zelfstandig pedaal. Tussen 1984 en 1987 werd het orgel integraal gerestaureerd door Patrick Collon (Brussel) met maximale conservatie van de oorspronkelijke materialen. Tussen oktober 2021 en maart 2022 voerde de firma Verschueren (NL) een uitgebreide revisie uit van het pijpwerk, toonladen en tractuur.
* Inventaris Onroerend Erfgoed
# Sint-Pieterskerk (Willebringen)

De Sint-Pieterskerk is een kerkgebouw in Willebringen in de Belgische gemeente Boutersem in de provincie Vlaams-Brabant. De kerk is gelegen aan de Willebringsestraat en de Domstraat en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof.
De kerk bestaat uit een laat-gotische ingebouwde westtoren, een driebeukig schip met drie traveeën op zuilen, een transept in zandsteen en een driezijdig gesloten koor in laat-gotische stijl. De zijbeuken zijn opgetrokken in baksteen in neogotische stijl. Het portaal is in neogotische stijl met erboven een beeldje van Sint Job in een nis. De ramen van het gebouw zijn spitsboogvensters en de toren wordt gedekt door een ingesnoerde torenspits.
De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Pieter.

## Geschiedenis

In de 13e eeuw werd de toren gebouwd.
In 1502 vermoedelijk is het koor voltooid.
In 1845-1846 werden de zijbeuken opgetrokken naar het ontwerp van A. van Arenbergh.
* Sint-Pieterskerk (Willebringen) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
# Sint-Vincentiuskerk (Buizingen)

De Sint-Vincentiuskerk, de kerk zonder toren, is een kerk in het Belgische dorp Buizingen in Vlaams-Brabant.
Het oorspronkelijke kerkje van Buizingen stond tegenover de ingang van het toenmalige kasteel uit de 15e-17e eeuw. Door de komst van de Eizingenaars en de bevolkingsexplosie werd dit kerkje te klein voor de ruim 2000 parochianen en in 1902 werd het afgebroken. Ondertussen werd de nieuwe, grotere en huidige Sint-Vincentiuskerk gebouwd die op 11 oktober 1904 werd ingehuldigd. De toren raakte echter nooit voltooid waardoor Buizingen het tot op vandaag zonder spits moet stellen. Dit gaf dan ook aanleiding tot het gezegde: “In Buizingen zijn ze geschoren, want ze hebben een kerk maar geen toren”.
Van de parochie van Buizingen wordt reeds gesproken rond de 9e eeuw. Voor de afbraak van de voormalige kerk in 1902 was ze al eens terug opgebouwd in 1758. De huidige Sint-Vincentiuskerk is ook trots op zijn geklasseerd 18e-eeuwse Van Peteghemorgel (familie Van Peteghem). Naast het orgel zijn er ook nog andere verwijzingen terug te vinden naar de vorige kerk (verschillende beelden en een van de klokken) en ook naar de kerk van Eizingen (de tweede en nu meer dan 350 jaar oude klok).
Na de aanhoudende bevolkingstoename werd ook de Sint-Vincentiuskerk te klein om alle parochianen op te vangen. In 1951 werd daarom de Don Boscokerk gebouwd op de grens tussen Buizingen en Huizingen.
# Sint-Vincentiuskapel (Maarkedal)

De Sint-Vincentiuskapel (in de volksmond Kapelleke Fiecent) is een kapel op de Kapelleberg in de Vlaamse Ardennen in Maarke (onderdeel van Maarke-Kerkem en deelgemeente van de Belgische gemeente Maarkedal). De bedevaartkapel in Doornikse breuksteen dateert uit de twaalfde eeuw en werd in 1569 voor het eerst vermeld als Kapel Ten Berghe. In 1580 werd de kapel tijdens de Nederlandse Opstand verwoest; ze werd in 1597 heropgebouwd. In de kapel hingen ex voto's van bedevaarders uit de negentiende en twintigste eeuw - helaas werden die in 2018 gestolen. Tijdens de laatste week van januari wordt de noveen van Sint-Vincentius gevierd en worden in de lokale houtovens 'geutelingen' gebakken. In 1976 werd de kapel als monument beschermd en in de jaren 80 gerestaureerd. Het bezetwerk van cement werd toen verwijderd om de oude deur van de eerste kapel terug zichtbaar te maken. In de kapel staan een gepolychromeerd 16de-eeuws houten beeld van Sint-Antonius abt en een gepolychromeerd 17de-eeuws houten Sint-Vincentiusbeeld. Er hangt ook een naïef 19e-eeuws volksschilderij met daarop zes taferelen over de marteldood van de heilige Vincent. In 2017 werd een houten paneel gestolen uit de kapel; het werd in 2018 teruggevonden in Frankrijk

## Galerij

* Gemeente Maarkedal
* Toerisme Vlaamse Ardennen
* Sint-Vincentiuskapel (Maarkedal) in de inventaris van het agentschap Onroerend Erfgoed
* ↑ Het Laatste Nieuws
# Sint-Walricuskerk

De Sint-Walricuskerk (Duits: Sankt Walricus Kirche) is de parochiekerk van de tot de Luikse gemeente Burg-Reuland behorende plaats Espeler.

## Geschiedenis

In 1604 werd een kapel gesticht, welke in 1615 werd ingezegend. Hiervan bestaat nog de voorgebouwde westtoren. Het schip en het driezijdig afgesloten koor zijn van 1714. In 1780 vond een belangrijke restauratie plaats, waarbij aan de zuidzijde van de toren een ingangsportaal werd toegevoegd. Boven het portaal bevindt zich, in een nis, het beeld van Sint-Walricus.
De kerk is opgetrokken in breuksteen van schist.
* BALaT KIK-IRPA
# Sint-Elisabethsvloed (1424)

De derde Sint-Elisabethsvloed vond plaats van 18 op 19 november 1424, de naamdag van Sint-Elisabeth. Hij trof vooral Zuidwest-Nederland.
Deze stormvloed had vooral effect op de wilskracht van veel mensen. Bij de tweede Sint-Elisabethsvloed van 1421 waren grote gebieden in Zuidwest-Nederland onder water gelopen. Na deze stormvloed was men begonnen aan het opnieuw herdijken van ondergelopen polders. Dit bleek echter niet erg succesvol omdat er twee grote bressen aan weerszijden van de Grote Waard waren ontstaan waardoor er een min of meer permanente stroming door de Waard was ontstaan. Dergelijke stroomgaten waren met de toenmalige middelen niet te dichten. Als gevolg van de derde Sint-Elisabethsvloed werd de situatie nog erger. Daarna heeft men ook niet meer geprobeerd de Hollandse Waard te herstellen en ontstond de Hollandse Biesbosch. Ook het land van Saeftinge had het zwaar te verduren onder deze stormvloed.
Behalve de zuidelijke delen van Nederland werd ook de rest van het kustgebied getroffen. Er werden bressen geslagen in de Westfriese Omringdijk en langs de kust liepen delen van Friesland onder. Ook gebieden rond de monding van de Dollard kregen met de stormvloed te maken.
# Sinusaritmie

Het hart krijgt normaal gesproken ongeveer 60 tot 100 keer per minuut een elektrische prikkel uit de hersenen waardoor de sinusknoop wordt geactiveerd die vervolgens een prikkel afgeeft aan de hartspier. Die trekt dan samen waardoor het bloed vanuit het hart het lichaam in gepompt wordt. De elektrische prikkel ontstaat in de zogenaamde sinusknoop, een gespecialiseerd stukje weefsel dat zich bevindt boven in de rechter boezem. In de normale situatie zorgt de sinusknoop voor een sinusritme. Dit is een regelmatig ritme dat afhankelijk van lichamelijke activiteit of adrenaline hoger of lager wordt.
Wanneer het sinusritme per slag een wisselende frequentie heeft, spreken we van een sinusaritmie. Dit is een variant op het normale hartritme.
Bij een aandoening van de sinusknoop in het hart kan dit leiden tot stoornissen in het hartritme, vaak resulterend in een te traag ritme, sinusbradycardie. Afhankelijk van het soort ritme en de klachten kan deze aandoening met medicijnen of bij een blijvend te laag ritme met een pacemaker worden behandeld. Een pacemaker geeft elektrische stroomstootjes die alleen afgegeven worden als de sinusknoop geen elektrische prikkel geeft.
# Siseme nigrescens

Siseme nigrescens is een vlinder uit de familie van de prachtvlinders (Riodinidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1899 door Mengel.