OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Martin XB-51

De Martin XB-51 was een driemotorige door straalmotoren aangedreven tactische bommenwerper, gebouwd door de Amerikaanse vliegtuigfabriek Glenn L. Martin Co. in de jaren 1940. Er werden slechts twee prototypes van gebouwd. De eerste vlucht gebeurde op 28 oktober 1949 vanop Baltimore.
De XB-51 was ontworpen naar aanleiding van een aanbesteding van de United States Army Air Forces uit 1945 voor een nieuw aanvalsvliegtuig; het kreeg aanvankelijk de type-aanduiding XA-45 maar in het volgende jaar werd de hoofdtaak van het toestel gewijzigd van grondaanval naar bommenwerper en kreeg het de nieuwe aanduiding XB-51.
De XB-51 had een aantal ongewone kenmerken. Twee van de drie straalmotoren waren op korte pylonen aangebracht aan de voorkant van de romp terwijl de derde in de staart van het toestel was gemonteerd, met de luchtinlaat op de rug van de romp. Die configuratie was geïnspireerd op Duits onderzoek dat na de Tweede Wereldoorlog in Amerikaanse handen was gevallen; meer bepaald was de Messerschmitt Me P.1102 ontworpen met dezelfde configuratie. De vleugels hadden een pijlstand van 35° en een negatieve dihedraal van 6°. Stanley H. Evans schreef in Flight dat het toestel in vooraanzicht deed denken aan "a penguin in a zoot-suit". De invalshoek van de vleugels was variabel. Het intrekbaar landingsgestel was van het "fietstype" met tweemaal twee wielen achter elkaar onder de romp, en steunwielen aan de vleugeluiteinden. Bommen waren gemonteerd op een roterend bommenluik, dat 180° gedraaid werd wanneer de bommen moesten gelost worden. Op het bommenluik konden ook 5-inch HVAR-raketten (High Velocity Aerial Rockets) gemonteerd worden. Er konden ook bommen onder de vleugels meegenomen worden. De serietoestellen zouden nog uitgerust worden met 8 20-millimeterkanonnen.
De bemanning bestond uit een piloot en een navigator/operator van het bommenwerpersysteem.
In 1950 zocht de USAF een vervanger voor de nachtbommenwerper van het type Douglas A-26 Invader. Glenn Martin stelde de XB-51 voor maar de USAF koos voor de English Electric Canberra, die wel door Glenn Martin in licentie werd gebouwd als de B-57A. Die werd ook met het roterende bommenluik uitgerust.
Het tweede prototype van de XB-51 verongelukte op 9 mei 1952. Het andere exemplaar bleef in gebruik voor testvluchten en onder de fictieve naam "Gilbert XF-120" verscheen het in de film Toward the Unknown uit 1956, met William Holden in de hoofdrol. Het toestel werd op 25 maart 1956 vernield bij een afgebroken start in El Paso (Texas).
# Martin Woltman

Martin Woltman (Den Haag, 1 november 1946) is een Nederlands voormalig voetballer.

## Voetbalcarrière

Woltman groeide in Den Haag op en begon in 1954 met voetbal bij VUC. Woltman speelde enkele jaren in het eerste elftal van VUC en stapte in 1965 over naar ADO Den Haag. Daar speelde hij in het seizoen 1965-1966 in één bekerwedstrijd en in het seizoen 1966-1967 in één competitiewedstrijd mee als linksbuiten. Daarna ging hij weer terug naar VUC. In 1971 ging hij nog voor enkele jaren naar SV DSO uit Zoetermeer. Daarna bleef hij bij VUC tot 1991.
# Mark Wiebe

Mark Charles Wiebe is een golfprofessional uit de Verenigde Staten.
Mark Wiebe werd in Colorado geboren maar groeide in Californië op. Hij studeerde aan de San José State University en speelde college golf. In 1977 won hij het California Amateur en in 1979 het Pacific Northwest Amateur.

## Professional

Mark Wiebe werd in 1980 professional. Zijn eerste overwinning boekte hij nadat hij John Mahaffey in de play-off van de Anheuser-Busch Golf Classic haad verslagen. Hij speelde op de Nationwide Tour en de Amerikaanse PGA Tour en sinds 2007 speelt hij op de Champions Tour. In september won hij als rookie het SAS Championship. Hij was toen 50 jaar en 10 dagen, met Bobby Wadkins de jongste winnaar op de Champions Tour.

### Senior Open

In 2013 won Wiebe het Senior Open Championship op Royal Birkdale, nadat hij met Bernhard Langer een dramatische play-off had gespeeld. Na een toernooi dat verschillende keren was onderbroken door onweer, maakte Langer een dubbelbogey op de laatste hole. Na twee keer een extra hole te hebben gespeeld, was het te donker om de play-off voort te zetten. Maandagochtend kwamen de spelers terug. Na vijf holes won Wiebe met een par.
Wiebe heeft drie kinderen, zijn zoon Gunner speelt als professional op de Zuid-Amerikaanse Tour.

### Gewonnen
#### PGA Tour

* 1985: Anheuser-Busch Golf Classic $^{po}$ (-11)
* 1986: Hardee's Golf Classic (-12)

#### Elders

* 1986: Colorado Open

#### Champions Tour

* 2007: SAS Championship (-18)
* 2008: Cap Cana Championship (-14)
* 2011: Greater Hickory Classic at Rock Barn $^{po}$ (-19)

#### Europese Senior Tour

* The Senior Open Championship (-9)
* Wiebe works overtime, 1985
* Overzicht van zijn prestaties in de Majors
* Wiebe wins Senior Open
# Megachile saigonensis

Megachile saigonensis is een vliesvleugelig insect uit de familie Megachilidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1920 door Cockerell.
# Maximón

Maximón is een heilige die in verschillende gedaanten wordt aanbeden door Maya's in verschillende steden in het hoogland van westelijk Guatemala.
Hij ziet eruit als een soort vogelverschrikker die sjofele Europese kledij draagt. Meestal is hij getooid met een hoed en een zonnebril en rookt vaak een sigaar. Hij heeft een zeer onsympathiek uiterlijk omdat hij de boze God Mam vertegenwoordigd, hoewel hij ook wel wordt geassocieerd met Pedro de Alvarado en met de christelijke Judas. In de meeste steden is hij het middelpunt van spot en afschuw. Een uitzondering hierop is de stad Santiago Atitlán. Hier wordt hij juist vereerd en door religieuze broederschappen bewaakt en vereerd in een aparte ruimte die om de zoveel tijd van plaats verandert. In Santiago Atitlán wordt de Maximon ook vereerd door hem te versieren met vele kleurige sjaals. In Zunil, waar Maximon het kwade vertegenwoordigd heeft hij een donker gezicht en draagt een donkere zonnebril en een bandana.
# Maxine Brown (1939)

Maxine Ella Brown (Kingstree (South Carolina), 18 augustus 1939) is een Amerikaanse soulzangeres.

## Loopbaan

Brown begon als kind te zingen. Toen ze tiener was zong ze bij twee gospelgroepen, The Manhattans en The Royaltones. In 1960 tekende ze een platencontract bij het platenlabel Nomar. Haar zelfgeschreven nummer All In My Mind werd een hit. Funny werd de tweede single en kwam op nummer 3 in de Amerikaanse R&B-hitparade. Brown werd een bekende ster en ze tekende in 1962 een platencontract bij ABC-Paramount. Daar vertrok ze binnen een jaar en in 1963 tekende ze een contract bij Wand Records.
Bij dat label zong Brown haar beste werk, al kreeg ze de volgende drie jaar weinig hits. Ze zong duetten met Chuck Jackson en de cover Oh No Not My Baby van Carole King en Gerry Goffin. Het label vond Dionne Warwick interessanter en gaf Brown geen aandacht meer. Ondanks haar gebrek aan hits wordt Brown erkend als een van de beste rhythm-and-blues-vocalisten van haar tijd.
De achtergrondzang van Browns platen werd uitgevoerd door Cissy Houston (de moeder van Whitney Houston), de Sweet Inspirations (die ook zongen als achtergrondkoor bij Elvis Presley) en af en toe Nickolas Ashford en Valerie Simpson. Eind 1967 werkte ze korte tijd met Marvin Gaye nadat diens vaste zangpartner Tammi Terrell door een hersentumor was uitgeschakeld.
In 1969 verliet ze Wand Records en tekende ze een contract bij Commonwealth United, waar ze We Cry Together en I Cannot Get Along Without You uitbracht. Haar platen hadden maar matig commercieel succes en ook door dit platenlabel werd ze daarom verder genegeerd.
Maxine Brown is nog steeds actief als zangeres en zingt ook jazz- en popmuziek.

## Discografie

| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Opmerkingen |
| Maxine Brown | 1961 | - | |
| The Fabulous Sound of Maxine Brown | 1962 | - | |
| Maxine Brown, Irma Thomas & Ronnie Dickerson | 1964 | - | met Irma Thomas & Ronnie Dickerson |
| Spotlight on Maxine Brown | 1964 | - | |
| Maxine Brown's Greatest Hits | 1967 | - | Verzamelalbum |
| We'll Cry Together | 1969 | - | |
| Blue Ribbon Country, Vol. 1 | 1975 | - | |
| One in a Million | 1984 | - | |
| Like Never Before | 1985 | - | |
| Oh No Not My Baby: The Best of Maxine Brown | 1990 | - | Verzamelalbum |
# Mark Wilson (Schots voetballer)

Mark Wilson (Glasgow, 5 juni 1984) is een Schots voormalig professioneel voetballer en huidig voetbalcoach. Tussen 2000 en 2015 was hij actief voor Dundee United, Celtic, Bristol City, opnieuw Dundee United en Dumbarton, doorgaans als rechtsback. Wilson debuteerde in 2011 in het Schots voetbalelftal, waarvoor hij één wedstrijd speelde.

## Clubcarrière

Wilson speelde in de jeugd van Dundee United en hij brak dan ook door bij die club. In januari 2002 maakte hij zijn debuut en later ondertekende hij zijn eerste professionele contract. Vier jaar later, in januari 2006, verkaste de vleugelverdediger naar topclub Celtic FC. Hij maakte toevalligerwijs zijn debuut tijdens een 3-3-gelijkspel tegen Dundee United. Wilson ging de concurrentie aan met Paul Telfer en won deze strijd. Bij Celtic had hij echter veel last van blessureleed. Via Bristol City kwam Wilson in de zomer van 2013 weer bij Dundee United terecht. Na twee jaar verkaste hij naar Dumbarton.

## Interlandcarrière

Wilson maakte op 9 februari 2011 zijn debuut in het Schots voetbalelftal. Op die dag werd een vriendschappelijke wedstrijd tegen Noord-Ierland met 0-3 gewonnen. De verdediger begon op de bank en mocht in de tweede helft invallen voor Phil Bardsley. Ook Robert Snodgrass debuteerde tijdens dit duel. Bij deze ene interland zou het uiteindelijk blijven.

### Gespeelde interlands

Interlands van Mark Wilson voor  Schotland :
| № | Datum | Wedstrijd | Uitslag | Competitie | Goals |
| Als speler bij Celtic ||||||
| 1 | 9 februari 2011 | Noord-Ierland – Schotland | 0 – 3 | Vriendschappelijk | |

## Trainerscarrière

Op 31 oktober 2016 zette Wilson definitief een punt achter zijn actieve carrière, waarna hij als hoofdcoach aangesteld werd bij Airdrieonians.
# Mark Wissink

Mark Hendrik Wissink (Stad Delden, 6 mei 1962) is een Nederlandse hoogleraar privaatrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen en plaatsvervangend procureur-generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden.
Wissink studeerde rechten aan de Rijksuniversiteit Leiden en de Columbia Law School in New York. Daarna was hij werkzaam als advocaat bij De Brauw Blackstone Westbroek. In 1993 werd hij docent privaatrecht aan de Leidse universiteit. Sinds 1999 is hij rechter-plaatsvervanger bij de Rechtbank Utrecht en sinds 2000 raadsheer-plaatsvervanger bij het Gerechtshof Arnhem.
In 2001 promoveerde hij cum laude aan de Universiteit Leiden op het proefschrift Richtlijnconforme interpretatie van burgerlijk recht, handelend over de invloed van het Europese recht op het Nederlandse privaatrecht; promotor was Jaap Hijma.
Op 1 september 2001 werd hij benoemd tot hoogleraar privaatrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen, tegelijk met Frank Verstijlen.
Sinds 1 januari 2010 is Wissink advocaat-generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden. Op 1 mei 2021 werd hij benoemd tot plaatsvervangend procureur-generaal bij de Hoge Raad, als opvolger van Frans Langemeijer
Bestuur van de Hoge Raad: G. de Groot (president) · M.V. Polak · M.J. Kroeze · V. van den Brink · J. de Hullu · R.J. Koopman · M.E. van Hilten (vicepresidenten)
Eerste kamer: G. de Groot · M.V. Polak · M.J. Kroeze (vzrs.) · A.E.B. ter Heide · F.J.P. Lock · G.C. Makkink · C.E. du Perron · F.R. Salomons · S.J. Schaafsma · C.H. Sieburgh · T.H. Tanja-van den Broek · K. Teuben · H.M. Wattendorff
Tweede kamer: V. van den Brink · M.J. Borgers (vzrs.) · Y. Buruma · C. Caminada · J.C.A.M. Claassens · C.N. Dalebout · T. Kooijmans · M. Kuijer · A.E.M. Röttgering · A.L.J. van Strien · T.B. Trotman
Derde kamer: M.E. van Hilten · J.A.R. van Eijsden (vzrs.) · M.T. Boerlage · P.A.G.M. Cools · E.F. Faase · M.W.C. Feteris · M.A. Fierstra · R.J. Koopman · E.N. Punt · A.E.H. van der Voort Maarschalk · J. Wortel
J.E.M. Polak (i.b.d.) · H.G. Sevenster (i.b.d.) · C.J. Borman (i.b.d.)
Parket: F.W. Bleichrodt (procureur-generaal) · M.H. Wissink (plv. procureur-generaal) ·
Advocaten-generaal civiel: B.F. Assink · R.H. de Bock · B.J. Drijber · T. Hartlief · F.F. Langemeijer (i.b.d.) · S.D. Lindenbergh · M.L.C.C. Lückers · G.R.B. van Peursem · E.B. Rank-Berenschot · G. Snijders · W.L. Valk · P. Vlas · E.M. Wesseling-van Gent
Advocaten-generaal straf: D.J.C. Aben · P.M. Frielink · A.E. Harteveld · E.J. Hofstee · B.F. Keulen · D.J.M.W. Paridaens · T.N.B.M. Spronken · P.C. Vegter (i.b.d.) Advocaten-generaal belasting: C.M. Ettema · R.L.H. IJzerman · R.E.C.M. Niessen · P.J. Wattel
# Mark Wingett

Mark Wingett (Melton Mowbray, 1 januari 1961) is een Engelse acteur. Hij speelt onder meer Jim Carver in de politieserie The Bill.
Als kind sloot Wingett zich aan bij het National Youth Theatre. Zijn filmdebuut was in 1979 in de film Quadrophenia, waar hij de rol van Dave, een roekeloze en opstandige mod, speelde. Omdat de film X-rated was, was hij wettelijk gezien te jong om zijn eigen debuut te bekijken. Een jaar later speelde hij in de film Breaking Glass.
Wingett en Trudie Goodwin waren de enige twee personages die te zien waren in de pilotaflevering van The Bill. Van 1984 tot 2005 speelde hij onafgebroken de rol van Jim Carver, in maart 2007 keerde hij even terug in de serie. Dit in verband met het vertrek van Trudie Goodwin uit de serie.
In 2005 verscheen Wingett voor een week in de soap EastEnders als Mike Swann. Later in het jaar kwam hij terug in de soap en in maart 2006 verliet hij EastEnders definitief. Hij is de Britse voice-over voor de Amerikaanse televisieserie American Chopper.
Wingett heeft twee kinderen. Hij doet aan scuba duiken en vist graag.
# Mark Woerde

Mark Woerde (1973) is een voormalig Nederlandse reclamemaker die aan de wieg heeft gestaan van een aantal bekende mediaprojecten.

## Sweetie

In 2013 kreeg Mark Woerde met zijn team van het reclamebureau Lemz (dat eerst anoniem wilde blijven) opdracht van de Nederlandse tak van Terre des Hommes een campagne te ontwikkelen om kindersekstourisme aan te pakken. Zo werd Sweetie bedacht en ontwikkeld: een geanimeerde, fotorealistische afbeelding van een Filipijns meisje van tien jaar om pedofielen te lokken.
Het project Sweetie heeft tien weken gedraaid en in die periode meer dan 1000 pedofielen uit 71 landen geïdentificeerd. De informatie werd doorgegeven aan de lokale politie-autoriteiten en Interpol.

## Make Friends Across Religions

In 2017 heeft Woerde met zijn van Lemz en Letsheal, samen met het Elijah Interfaith Institute een mediaproject ontwikkeld genaamd "Make Friends Across Religions". Dit project bracht geestelijk leiders wereldwijd samen, zoals Paus Franciscus en de Dalai lama, in een video ter promotie van vriendschap over de muren van religies heen.

## Onderscheidingen

* De campagne van Sweetie won diverse prijzen, zoals de "D&DA White and Black Pencil" en de "Cannes Lions Grand Prix For Good".
* Woerde won de "Global Business & Interfaith Peace Medal" in 2018 voor zijn project "Make Friends Across Religions" en ontving dit uit handen van voormalig Secrataris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-Moon.
# Megalodontoidea (weekdier)

De Megalodontoidea zijn een superfamilie van uitgestorven tweekleppigen uit de superorde Imparidentia.

## Families

* † Ceratomyopsidae Cox, 1964
* † Dicerocardiidae Kutassy, 1934
* † Megalodontidae Morris & Lycett, 1853
* † Pachyrismatidae Scarlato & Starobogatov, 1979
* † Wallowaconchidae Yancey & Stanley, 1999

## Externe link

* (en) Marine species
# Megalodontes scythicus

Megalodontes scythicus is een vliesvleugelig insect uit de familie van de Megalodontesidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1988 door Zhelochovtsev.
# Masjävlar

Masjävlar (ook wel: Dalecarlians) is een Zweedse film uit het jaar 2004. Het is een dramakomedie. De film is geregisseerd door Maria Blom en enkele bekende Zweedse acteurs die in de film spelen zijn: Sofia Helin, Kajsa Ernst en Ann Petrén.

## Verhaal

Mia is 30 jaar oud en woont in Stockholm. Als haar vader 70 jaar wordt reist ze naar haar geboortedorp Rättvik in Dalarna, waar haar hele familie woont. Ze hebben een verrassing voor haar, een stuk grond bij het meer, voor als ze 'weer terug zou komen'. Dit brengt spanning in de familie, met alle gevolgen van dien...
* De film is opgenomen in het dorp Rättvik, en de binnenshuisscènes in Trollhättan.
# Mask (Vangelis)

Mask is een studioalbum uit 1985 van Vangelis, zijn achtste 'artiestenalbum' onder die naam. Het album vormt een soort trilogie met voorganger Soil Festivities en opvolger Invisible Connections.
De muziek is een opeenvolging van dreigende en verontrustende muziek met daartussenin soms "hemels" klinkende passages. Het album is net als zijn voorganger opgebouwd volgens een structuur uit de klassieke muziek (zes delen). De muziek heeft daar ook wel iets van weg. Deze is in vergelijking tot de klassieke muziek op eenzelfde manier opgebouwd, doch in plaats van het klassieke instrumentarium worden nu allerhande typen synthesizers gespeeld. Naast dat deze synthesizers solo te horen zijn, dienen deze soms ook als begeleiding van een koor en/of solist. Het koor en de solist zingen een tekstloos lied. Vangelis had daar eerder mee geëxperimenteerd in het nummer Italian Song, toen nog samen met Jon Anderson.
Het album begint al direct zeer dreigend: een zware slag op gong of tamtam (het zou ook de elektronische versie kunnen zijn of een sample) leidt meteen in een zeer drukke sequence bestaande uit een toonladderreeks. Doordat over het algemeen genomen het voeren van maat en ritme ondergeschikter is dan bij het vorig album, klinkt het meer experimenteel. Dit zou zich voortzetten op het volgende album. Vangelis probeerde wel allerlei soorten sequencers en arpeggiators uit op dit album.
Vangelis nam het album op in zijn eigen Nemo Studios in Londen. Officieel was dit zijn laatste album voor Polydor.

## Musici

* Vangelis – toetsinstrumenten, sequencers, sampling
* Koor: het koor werd nergens genoemd; men neemt aan dat het English Chamber Choir onder leiding van en met Guy Protheroe de zangpartijen heeft gezonden; Vangelis laat zich zoals gebruikelijk daar niet over uit.
# Mecothrix omphalota

Mecothrix omphalota is een vlinder uit de familie van de visstaartjes (Nolidae). Deze soort is voor het eerst wetenschappelijk beschreven als Celama omphalota door George Francis Hampson in een publicatie uit 1903.
De soort komt voor in Gambia, Sierra Leone, Ivoorkust, Ghana, Nigeria, Ethiopië, Congo-Kinshasa en Tanzania.
# Martinair Flight Academy

De Martinair Flight Academy (Martinair Vliegschool) is een Nederlandse vliegschool en een dochteronderneming van Martinair. De vliegschool bevond zich tussen 1974 en 2020 op Lelystad Airport. Vanwege de samenwerking met de KLM Flight Academy is de vliegschool in 2020 verhuisd naar Groningen Airport Eelde zodat beide vliegscholen vanaf één vliegveld opereren. Het is de oudste nog opererende vliegopleiding in Nederland. De Rijksluchtvaartschool is ouder, maar is overgegaan in de KLM Flight Academy.

## Opleidingen

De vliegschool verzorgt een geïntegreerde ATPL(A) vliegopleiding. Het is een gecombineerde theorie- en praktijk opleiding, zodat kennis meteen in de praktijk toegepast kan worden. Het opleidingstraject duurt 24 maanden. Het theoriegedeelte wordt gegeven door middel van een computer-based training-systeem (CBT). Praktisch alle vlieginstructies worden vanaf een Nederlandse luchthaven uitgevoerd.
Naast de ATPL(A)-opleiding geeft de vliegschool ook een opleiding tot vlieginstructeur.

## Vloot

De lesvloot bestaat uit 13 vliegtuigen en 1 simulator:
* 9 × Socata TB-10 Tobago, met de registraties PH-MLO/Q/R/S/U/V/W, PH-DFE en PH-ESB
* 4 × Socata TB-20 Trinidad, met de registraties PH-MLK, PH-MLL, PH-MLY en PH-MLZ
* 1 × Diamond DA-42NG Twin Star Platinum, met de registratie PH-MFA
* 1 × Alsim 200 FNPT-II MCC (simulator)

## Externe link

* Officiële website
* ↑ de Stentor, Vliegschool Martinair verhuist van Lelystad naar Eelde. de Stentor (24 december 2018). Gearchiveerd op 10 januari 2019. Geraadpleegd op 17 augustus 2020.
* ↑ Berend Jan Floor, Martinair Flight Academy vertrokken van Lelystad, het einde van een tijdperk. AirOnline.nl (21 april 2020). Gearchiveerd op 18 september 2020. Geraadpleegd op 17 augustus 2020.
# Mauro Gambetti

Mauro Gambetti O.F.M. Conv. (Castel San Pietro Terme, 27 oktober 1965) is een Italiaans geestelijke en een kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk.
Gambetti studeerde werktuigbouwkunde aan de universiteit van Bologna. In 1992 trad hij in bij de orde der Minorieten, waar hij in 1998 zijn plechtige geloften aflegde en op 8 januari 2000 priester gewijd werd. Vervolgens vervulde hij diverse functies binnen zijn kloosterorde.
Gambetti werd op 30 oktober 2020 benoemd als titulair aartsbisschop van Thisiduo. Zijn bisschopswijding vond plaats op 22 november 2020.
Gambetti werd tijdens het consistorie van 28 november 2020 kardinaal gecreëerd. Hij kreeg de rang van kardinaal-diaken. Zijn titeldiakonie werd de Santissimo Nome di Maria al Foro Traiano.
Op 20 februari 2021 werd Gambetti benoemd tot vicaris-generaal van Vaticaanstad, president van de Kerkfabriek van Sint Pieter en aartspriester van de Sint-Pietersbasiliek.
# Matchless Model 2 3 HP Twin Lightweight

Het Model 2 3 HP Twin Lightweight is een motorfiets die het Britse merk Matchless in 1912 op de markt bracht.

## Voorgeschiedenis

Matchless was in 1878 opgericht als rijwielfabriek door Henry Herbert Collier. In 1899 begon Collier te experimenteren met clip-on motoren van De Dion, die hij eerst boven het voorwiel, later onder het zadel en uiteindelijk bij de trapperas monteerde. In de loop van de jaren nul werd een flink aantal motorfietsmodellen gebouwd, altijd met inbouwmotoren van andere bedrijven, zoals MMC, MAG, Antoine, White & Poppe en vooral JAP. Collier's zoons Harry (1884) en Charlie (1885) kwamen al op jonge leeftijd in het bedrijf en zorgden voor veel reclame in de motorsport. Zij waren de mede-initiatiefnemers van de Isle of Man TT, die ze beiden (Charlie 2x en Harry 1x) wisten te winnen met motorfietsen uit het eigen bedrijf. Rond 1909 waren ze ook al betrokken bij de ontwikkeling van nieuwe modellen, waaronder hun eigen racemotoren. In 1912 ontwikkelden de broers al hun eigen motorblokken. Onder de eerste modellen was het Model 2 3 HP Lightweight.

## Model 2 3 HP Lightweight

Het Model 2 3 HP Lightweight was een tweecilinder (V-twin) die vrijwel identiek was aan de eencilinder Matchless Model 2 2½ HP Lightweight. Ook de cilindermaten warden identiek: de boring bedroeg 70 mm en de slag 76 mm, maar door de twee cilinders was de cilinderinhoud verdubbeld tot exact 585 cc en het vermogen bedroeg officieel 3 pk. Het is mogelijk dat het hier om het fiscaal vermogen ging, dat berekend werd op basis van de boring en het aantal cilinders waardoor de machine in een lage belastingklasse viel, terwijl het werkelijke vermogen hoger lag. De Matchless Model 2 3 HP Lightweight was eenvoudig geconstrueerd, met een open brugframe waarin het blok was gehangen. Voor was een handbediende velgrem gemonteerd, achter werd geremd door een belt rim brake, een rem die werkte op de velg van de aandrijfriem. Deze riem bracht het vermogen in een verhouding van 1:5 naar het achterwiel, zonder tussenkomst van een koppeling of versnellingsbak. Boven op de flattank zat een gereedschapskistje met boordgereedschap. Voor 40 Guineas kreeg de klant de complete machine, met kentekenplaten en een standaard op het voor- en het achterwiel. Voor 10 Guineas extra werd een drieversnellingsnaaf met free engine hub in het achterwiel gemonteerd. Deze prijzen waren exact gelijk aan die van de eencilinder Model 2 2½ HP Lightweight. Klanten waren in die tijd waarschijnlijk niet bereid om veel meer te betalen voor een tweecilinder die als trager werd beschouwd. In de Senior TT van 1912 mochten tweecilinders tot 585 cc meedoen, terwijl de snellere eencilinders slechts 500 cc mochten meten. Voor aspirant-coureurs leverde Matchless het eencilinder- Model 4 3½ HP TT.
* cybermotorcycle.com