OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# TPS Turku (ijshockeyclub)

TPS of TPS Turku (Fins:Turun PalloSeura) is een Finse ijshockeyclub die uitkomt in de SM-liiga. Hun thuisbasis is de HK-areena in Turku.

## Geschiedenis

In 1922 werd een nieuwe club opgericht onder de naam Turun Palloseura (lett. Balsportassociatie van Turku). Hier werden, zoals de naam al zegt, verschillende balsporten beoefend, waaronder voetbal (TPS Turku) en floorball. Men begon ijshockey te spelen vanaf 1922. TPS heeft in totaal 11 keer de landstitel gewonnen, namelijk in 1956, 1976, 1989, 1990, 1991, 1993, 1995, 1999, 2000, 2001 en 2010. Alleen Ilves en Tappara doen beter.

## Huidige spelers

Doelverdedigers :
| Nummer | Nationaliteit | Speler | Vangt met | Contract tot | Geboorteplaats |
| 31 | FIN | Joni Ortio | L | 2011 | Finland |
| 33 | FIN | Tommi Virtanen | L | 2011 | Turku, Finland |
| 35 | FIN | Atte Engren | L | 2011 | Rauma, Finland |
Verdedigers :
| Nummer | Nationaliteit | Speler | Schiet met | Contract tot | Geboorteplaats |
| 4 | FIN | Mikael Aaltonen | L | 2011 | Turku, Finland |
| 5 | FIN | Aki-Petteri Berg | L | 2012 | Turku, Finland |
| 6 | FIN | Miika Huczkowski | L | 2011 | Jyväskylä, Finland |
| 7 | USA | Garrett Raboin | R | 2011 | Detroit Lakes, Minnesota, Verenigde Staten |
| 20 | SWE | Jens Skålberg | L | 2011 | Munkfors, Zweden |
| 25 | FIN | Veli-Matti Vittasmäki | L | 2011 | Turku, Finland |
| 26 | FIN | Markus Palmroth | L | 2011 | Turku, Finland |
| 36 | FIN | Joonas Järvinen | L | 2011 | Turku, Finland |
| 40 | FIN | Markus Nordlund | L | 2011 | Eurajoki, Finland |
| 41 | CZE | Tomas Kudelka | L | 2011 | Zlin, Tsjechië |
| 71 | CAN | Steve McCarthy | L | 2011 | Trail, Brits-Columbia, Canada |
Aanvallers :
| Nummer | Nationaliteit | Speler | Schiet met | Positie | Contract tot | Geboorteplaats |
| 16 | CZE | Michal Birner | L | F | 2011 | Litoměřice, Tsjechië |
| 17 | FIN | Mikko Laine | R | F | 2011 | Piikkiö, Finland |
| 21 | FIN | Marko Kivenmäki | L | F | 2011 | Turku, Finland |
| 24 | FIN | Max Kolu | L | LF | 2011 | Turku, Finland |
| 27 | FIN | Marko Virtala | L | F | 2011 | Uusikaupunki, Finland |
| 28 | FIN | Ville Vahalahti | L | F | 2012 | Pargas, Finland |
| 34 | FIN | Tuomas Suominen | L | LF | 2012 | Turku, Finland |
| 38 | FIN | Sami Venäläinen | R | RF | 2011 | Kangasala, Finland |
| 39 | CZE | Tomas Plihal | L | M | 2011 | Frýdlant, Tsjechië |
| 74 | FIN | Antti Erkinjuntti | L | LF | 2011 | Rovaniemi, Finland |
| 87 | FIN | Jarkko Hattunen | L | A | 2011 | Kajaani, Finland |
| 22 | FIN | Jussi Tapio | R | F | 2011 | Turku, Finland |
| 77 | CAN | Mario Valery-Trabucco | R | M | 2011 | Caracas, Venezuela |
# Synendotendipes impar

Synendotendipes impar is een muggensoort uit de familie van de dansmuggen (Chironomidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1856 door Walker.
# Syneora hemeropa

Syneora hemeropa is een vlinder uit de familie van de spanners (Geometridae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1892 door Meyrick.
# São Paulo Golf Club

De São Paulo Golf Club is een golfclub in São Paulo, Brazilië. Het club werd opgericht in 1915 en heeft een 18-holes golfbaan met een par van 71.

## De baan

De golfbaan werd ontworpen door de golfbaanarchitect Stanley Thompson. Voor de golfers zijn er geen waterhindernissen aanwezig op de baan.

## Golftoernooien

* Brazil São Paulo 500 Years Open: 2000 & 2001
# TU/ecomotive

TU/ecomotive is een team van studenten aan de Technische Universiteit Eindhoven. Het team is opgericht in september 2012 en heeft als doel op de toekomst van de automobielenindustrie te verduurzamen. Het team debuteerde op 15 mei 2013 in Rotterdam bij de Shell Eco-marathon met hun auto EM-01 "Penny". Penny kwam uit in de Urban Concept Electric klasse waarbij ten doel werd gesteld om een zuinige stadsauto te bouwen. In het eerste jaar van deelname onderscheidde het team zich met name door een betrouwbare auto te bouwen. Met een gemiddelde van 55 km/kWh eindigde het team uiteindelijk op de 13e positie in het eindklassement.
Na ieder jaar neemt een volledig nieuwe groep studenten het team over en bouwt weer aan een nieuwe auto. Na het debuutjaar heeft het team besloten om een andere insteek te gaan kiezen. Waar andere team voor de meest efficiënte auto gaan, focust TU/ecomotive naast efficiënte ook op het gebruiksgemak en comfort van de auto.

## Isa (EM-02)

Isa is de tweede auto die werd gebouwd door het team. Dit was het eerste jaar dat het team de nieuwe visie van comfort en gebruiksgemak adopteerde in hun design. Het Isa project was gericht op het produceren van een uiterst efficiënte, weg-legale auto. Het doel van het project was om een auto te maken die in het huidige straatbeeld past, maar tegelijkertijd ook de toekomst van automobielenindustrie moet uitstralen met een zeer laag verbruik. Isa is gemaakt voor de stad en wordt aangedreven door twee elektromotoren. De auto weegt slechts 200 kilogram, heeft plaats voor twee personen en heeft een bereik van circa 90 kilometer.
De ultieme uitdaging voor Isa was het bemachtigen van een kenteken. Na een reeks testen bij de RDW is Isa volledig goedgekeurd en heeft ze een kenteken gekregen. Dit betekent dat Isa gebruikt kan worden op de openbare weg. Met een verbruik van omgerekend 1 liter benzine op 500 kilometer is Isa de meest efficiënte auto van Europa (op kenteken).

## Nova (EM-03)

Nova is de derde auto die geproduceerd is door het team. Met Nova wilde het team opnieuw een nieuwe weg inslaan, deze met de visie van het nieuwe team over hoe de toekomst van mobiliteit er uit zou moeten zien. Dit jaar zou de focus naast efficiëntie en gebruiksgemak vooral gaan liggen op de modulariteit van onderdelen. Nova is dus ook ontwikkeld met als beginsel modulariteit en de mate waarin de auto kon worden gerecycled. Het resultaat is dat Nova een modulaire carrosserie heeft en dus makkelijk vervangen en geüpdatet kan worden. Ook zette het team dit jaar een stap in de ontwikkeling van materiaal zelf. Om zowel een lichte als duurzame carrosserie te maken, is er dit jaar voor het eerst geëxperimenteerd met bio-based materialen. Uiteindelijk zijn ook alle carrosserie delen gemaakt van kurk, dit materiaal bleek erg duurzaam en uiterst geschikt voor de buitenkant van de auto.
Ook Nova is door de RDW gekeurd en volledig weg legaal gebleken. Met Nova produceerde TU/ecomotive hun tweede auto die te zien is op de openbare weg.
# Syvien vesien juhla

Syvien vesien juhla (Nederlands: Vreugde van de diepe wateren) is een compositie uit 1995 van Kalevi Aho. De fantasie voor orkest is qua voltooiing het voorspel op de opera Ennen kuin me kaikki olemme hukkuneet (Nederlands: Voordat we allemaal verdrinken). De opera was pas klaar in 1999.
Het werk is geschreven voor de festiviteiten rond het negentigjarig bestaan van het Finse stadje Lahti, dat in 1905 stadsrechten kreeg. Men zou verwachten dat dat feestelijke muziek zou moeten opleveren, echter het thema van de fantasie is veel minder feestelijk: de hoofdpersoon uit de latere opera, de verpleegster Maija Salminen, heeft met de chirurg Göran een relatie die maar niet van de grond komt. Hij gaat als chirurg voor de koude perfectie, zij voor het gevoel. Uiteindelijk pleegt ze zelfmoord door van een brug in de rivier te springen. In plaats van rust te vinden in het koude water wordt ze door de stromingen alle kanten opgesmeten. Behalve de “letterlijke” thematiek is er ook sprake van een figuurlijke: een mens gaat verloren in de stroom van het leven en verliest zijn/haar grip op haar bestaan.
In de première van dit werk, op 1 november 1995, gaf Osmo Vänskä leiding aan het Symfonieorkest van Lahti.
Aho schreef het werk voor een orkest bestaande uit:
* 3 dwarsfluiten, 3 hobo’s, 3 klarinetten, 3 fagotten, 1 altsaxofoon
* 4 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, 1 tuba
* pauken, 1 man/vrouw percussie
* violen, altviolen, celli, contrabassen
* Uitgave Bis Records: de combinatie van de première in een opname van 1996
* Finse muziekcentrale
# Takastenus albomaculatus

Takastenus albomaculatus is een insect dat behoort tot de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera) en de familie van de gewone sluipwespen (Ichneumonidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Ashmead in 1905.
# Barrington (Somerset)

Barrington is een civil parish in het bestuurlijke gebied South Somerset, in het Engelse graafschap Somerset met 438 inwoners.

## Barrington Court

De belangrijkste toeristische attractie van het dorp is het landhuis, gebouwd in 1514. Het pand is nu eigendom van de National Trust.
* Hoofdgebouw uit het zuiden
* Westvleugel - voorheen de stallen
* Veelzijdige zonnewijzer in de tuinen
* ↑ (en) Barrington Court. Historic England. Geraadpleegd op 30 november 2019.
# Barrington (Rhode Island)

Barrington is een plaats (town) in de Amerikaanse staat Rhode Island, en valt bestuurlijk gezien onder Bristol County.

## Demografie

Bij de volkstelling in 2000 werd het aantal inwoners vastgesteld op 16.819.

## Geografie

Volgens het United States Census Bureau beslaat de plaats een oppervlakte van 39,9 km², waarvan 21,8 km² land en 18,1 km² water.

## Plaatsen in de nabije omgeving

De onderstaande figuur toont nabijgelegen plaatsen in een straal van 12 km rond Barrington.

## Geboren in Barrington

* Jeffrey Hopkins (1940-2024), tibetoloog

## Externe link

* (en) Statistieken, kaarten en andere informatie over Barrington op city-data.com
* https://web.archive.org/web/20070925164036/http://www.ci.barrington.ri.us/
* ↑ (en) U.S. Census Bureau. Census 2000 Summary File 1
# Basilica van Junius Bassus

De Basilica van Junius Bassus was een basilica in het oude Rome.
De basilica werd in 331 n.Chr. op de Esquilijn gebouwd door Junius Annius Bassus, die dat jaar consul was. Het was een rechthoekig bakstenen gebouw, dat bestond uit een grote hal, waar een atrium voor stond. Achter in de hal was een apsis. Een rij ramen in de zijmuren zorgde voor de lichtinval. De muren en vloeren waren uitbundig versierd met marmer en mozaïeken in opus sectile-stijl. De mozaïeken beelden het leven van Junius Bassus uit met symbolische waarden die verband houden met de neoplatonistische filosofie.
De basilica werd tijdens het pontificaat van Paus Simplicius (448-483) omgebouwd tot de kerk "Sant'Andrea cata Barbara Patricia". In de 16e eeuw stond het gebouw nog grotendeels overeind. Giuliano da Sangallo maakte destijds tekeningen van de nog bestaande mozaïeken. In de eeuwen daarna verdween de basilica.
In 1930 werden de restanten van de Basilica van Junius Bassus opgegraven en afgebroken. Tijdens deze opgravingen werden ook de restanten van een ouder huis uit de tijd van keizer Augustus gevonden. Dit huis behoorde onder meer toe aan de families Arippii en Ulpii Vibii zoals op bewaard gebleven mozaïeken uit de 3e eeuw is beschreven.
Een aantal oorspronkelijke mozaïeken uit de basilica is ook bewaard gebleven en wordt tentoongesteld in het Palazzo Massimo en de Musei Capitolini. Tegenwoordig staat het Seminario Pontificio di Studi Orientali op de plaats van de basilica.
# Basilica van Severus

De Basilica van Severus was een basilica gebouwd door de Romeinse keizer Septimius Severus in de plaats Leptis Magna in wat nu Libië is. De basilica werd gebouwd in het begin van de 3e eeuw en functioneerde als bestuurs- en rechtsgebouw. Het ontwerp was gebaseerd op de Basilica Ulpia in Rome.
Het gebouw had een lengte van 95 m en was 35 m breed. Het was onderverdeeld in een middenschip aan beide zijden geflankeerd door een zijbeuk. De pilaren waren van Egyptisch graniet. Beide korte zijden van het gebouw hadden een apsis.

## Externe link

* (en) Lepcis Magna:Severan Basilica, beschrijving bij Livius.org
# Basilica van Maxentius

De Basilica van Maxentius (Latijn: Basilica Maxentii, Basilica Constantini of Basilica Nova) is een basilica in Rome, gebouwd in opdracht van keizer Maxentius. De bouw startte in 308, maar werd voltooid door Constantijn de Grote nadat hij zijn rivaal Maxentius in 312 had verslagen in de Slag bij de Milvische Brug. De basilica was het centrum voor rechtspraak en burgerlijke zaken. Hij is gebouwd op de heuvel Velia, op de plaats waar eerder de Pepermarkt was, en ligt aan het Forum Romanum.
De drieschepige basilica stond op een enorm podium van 100 × 65 meter en mat zelf 80 × 57 m. Hij had een middenschip van 80 m lang, 25 m breed en 35 m hoog. Aan weerskanten hiervan waren zijbeuken van 16 m breed en 24,50 m hoog. De zijbeuken werden door enorme bogen in drieën gedeeld. Deze bogen steunden op grote pijlers. Daarvoor en in de hoeken stonden 8 enorme monolithische zuilen, waarvan er één is bewaard als Mariazuil voor de Santa Maria Maggiore. De vloer was bekleed met verschillende soorten gekleurd marmer. De muren, die tot wel 6 m dik zijn, waren gemaakt van beton met baksteen.
De hoofdas lag oorspronkelijk in de lengterichting, parallel aan de Via Sacra. Aan de kant van het Colosseum was een 8 m diepe voorhal over de hele breedte van het gebouw met 5 ingangen naar de basilica. Aan de achterkant bevond zich een apsis, waarin Constantijn een 12 m hoog beeld van zichzelf liet plaatsen, waarvan het hoofd, een hand en een voet bewaard worden op de binnenplaats van de Capitolijnse Musea. Constantijn veranderde de oriëntatie van het gebouw 90° en maakte een nieuwe hoofdingang in de zijbeuk aan de Via Sacra en een apsis in de tegenoverliggende zijbeuk.
Nu staat alleen nog de noordelijke zijbeuk overeind met zijn enorme tongewelven met cassettenplafond. Hierdoor kan men een goede indruk krijgen van de enorme omvang die het gebouw had. Het bouwkundige voorbeeld vormden niet de oudere basilica's, waarin het dak door een grote hoeveelheid zuilen werd gedragen, maar de hallen van de grote thermencomplexen.
# Basiliek van Onze-Lieve-Vrouwe-Tenhemelopneming

Basiliek van Onze-Lieve-Vrouwe-Tenhemelopneming kan verwijzen naar:
* Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopneming (Maastricht)
* Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopneming (Zwolle)
# Basiliek van Onze Vrouw van de Rozenkrans van Chiquinquirá

Basiliek van Onze Vrouw van de Rozenkrans van Chiquinquirá kan verwijzen naar:
* Basiliek van Onze Vrouw van de Rozenkrans van Chiquinquirá (Venezuela), in de stad Maracaibo in de staat Zulia
* Basiliek van Onze Vrouw van de Rozenkrans van Chiquinquirá (Chiquinquirá), in de Colombiaanse plaats Chiquinquirá
* Basiliek van Onze Vrouw van de Rozenkrans van Chiquinquirá (La Estrella), in de Colombiaanse plaats La Estrella
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Basiliek van Onze Vrouw van de Rozenkrans van Chiquinquirá en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Baskó

Baskó is een plaats (község) en gemeente in het Hongaarse comitaat Borsod-Abaúj-Zemplén. Baskó telt 232 inwoners (2001).
# Beat Vonlanthen

Beat Vonlanthen (Sankt Antoni, 8 april 1957) is een Zwitsers politicus voor de Christendemocratische Volkspartij (CVP/PDC) uit het kanton Fribourg.

## Biografie

Beat Vonlanthen studeerde aan de London School of Economics and Political Science en behaalde een doctoraat in de rechten aan de Universiteit van Fribourg. Van januari 2001 tot december 2012 zetelde ze in de gemeenteraad van Delémont. Van 1996 tot 2004 zetelde hij in de Grote Raad van Fribourg. Vervolgens was hij van 2004 tot 2016 lid van de Staatsraad van Fribourg, waarvan hij in 2010 en 2014 voorzitter was. Van 30 november 2015 tot 1 december 2019 was hij lid van de Kantonsraad. Bij de federale parlementsverkiezingen van 2019 geraakte hij niet herverkozen.
# Cyathodonta tumbeziana

Cyathodonta tumbeziana is een tweekleppigensoort uit de familie van de Thraciidae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1961 door Olsson.
# Bembidion minoum

Bembidion minoum is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1997 door Huber & Marggi.
# Synplasta gracilis

Synplasta gracilis is een muggensoort uit de familie van de paddenstoelmuggen (Mycetophilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1863 door Winnertz.
# Vlag van Harkema

De vlag van Harkema is de dorpsvlag van het Nederlandse dorp Harkema, in de Friese gemeente Achtkarspelen. De vlag werd in 1992 geregistreerd.

## Beschrijving

De beschrijving van de vlag is als volgt:
   In wit een rode broekingsdriehoek, rakend aan de vluchtzijde, de driehoek met een groene zoom van 1/10 vlaghoogte en belegd met een gele klimmende leeuw van 17/30 vlaghoogte.
De kleuren zijn afkomstig van het dorpswapen.

## Symboliek

* Rode driehoek: verwijst naar de heide die in het gebied aanwezig was.
* Leeuw: ontleend aan het wapen van de familie Harckema, de naamgever van het dorp.
# Coronamedusae

Coronamedusae is een onderklasse binnen de stam van de Cnidaria (neteldieren).

## Orde

* Coronatae
# Bezetting van Dire Straits

Dit is een overzicht van de bezetting van de Britse band Dire Straits.

## Chronologische lijst

| ja(a)r(en) | Vaste bandleden | muzikanten die meetoerden |
| 1977–1980 | Mark Knopfler - gitaar, zang David Knopfler - gitaar, keyboard, achtergrondzang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Pick Withers - drums, percussie | |
| 1980 | Mark Knopfler - gitaar, zang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Pick Withers - drums, achtergrondzang | niet getoerd |
| 1980–1982 | Mark Knopfler - gitaar, zang Hal Lindes - gitaar, achtergrondzang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Alan Clark - toetsen Pick Withers - drums | |
| 1982–1984 | Mark Knopfler - gitaar, zang Hal Lindes - gitaar, achtergrondzang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Alan Clark - toetsen Terry Williams - drums | Joop de Korte - percussie Mel Collins - saxofoon Tommy Mandel - keyboard |
| 1984–1985 | Mark Knopfler - gitaar, zang Hal Lindes - gitaar, achtergrondzang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Alan Clark - toetsen Guy Fletcher - synthesizer, achtergrondzang Terry Williams - drums | niet getoerd |
| 1985–1988 | Mark Knopfler - gitaar, zang Jack Sonni - gitaar John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Alan Clark - toetsen Guy Fletcher - synthesizer, achtergrondzang Terry Williams - drums | Chris White - saxofoon |
| 1988–1989 | Mark Knopfler - gitaar, zang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Alan Clark - toetsen Guy Fletcher - synthesizer, achtergrondzang Terry Williams - drums | Chris White - saxofoon Eric Clapton - gitaar |
| 1989–1991 | Mark Knopfler - gitaar, zang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Alan Clark - keyboard Guy Fletcher - synthesizer, achtergrondzang | niet getoerd |
| 1991–1992 | Mark Knopfler - gitaar, zang John Illsley - basgitaar, achtgrondzang Alan Clark - toetsen Guy Fletcher - synthesizer, achtergrondzang | Chris White - saxofoon Chris Whitten - drums en percussie Phil Palmer - gitaar Paul Franklin - gitaar Danny Cummings - percussie |
| 1992–1995 | Mark Knopfler - gitaar, zang John Illsley - basgitaar, achtergrondzang Alan Clark - toetsen Guy Fletcher - synthesizer, achtergrondzang | niet getoerd |

#### Leden

* Mark Knopfler - leadzanger, gitaar (1977–1995)
* John Illsley - basgitaar, achtergrondzang (1977–1995)
* Alan Clark - toetsen (1980–1995)
* Guy Fletcher - synthesizer, achtergrondzang (1984–1995)
* David Knopfler - gitaar, keyboard, achtergrondzang (1977–1980)
* Pick Withers - drums, percussie (1977–1982)
* Terry Williams - drums (1982–1989)
* Jack Sonni - gitaar (1985–1988)
* Hal Lindes - gitaar, achtergrondzang (1980–1985)
# Bernard Schmeink

Bernardus Albertus (Bernard) Schmeink (Deventer, 2 juli 1853 – Amsterdam, 17 september 1909) was een Nederlands amateurtenor.
Hij was zoon van chirurgische instrumenten- en messenmaker (zowel chirurgisch als couvertmessen) Johannes Jozef Schmeink en Albertine Bernardine Koelman. Hijzelf was sinds 1882 getrouwd met mevrouw Henriette Johanna Maria de Voijs. Het echtpaar woonde langere tijd aan de Keizersgracht 208. Hij werd begraven op Begraafplaats Sint Barbara, waarbij Willem Mengelberg een afscheidsrede gaf.
Van zijn opleiding is niets bekend. Bernard Schmeink, alhoewel dus amateur, zong binnen geheel Nederland. Te noemen twee optreden zijn:
* 3 december 1889; concert onder leiding van Arnold Spoel in Den Haag
* 30 december 1899 concert onder Willem Mengelberg en zijn Concertgebouworkest; hij zong een lage stem in Le chant de la cloche van Vincent d'Indy.
Het blad Caecilia noemde zijn stem in 1896 beschaafd en behoorlijk krachtig.
Naast zijn zangtalent was Schmeink een aantal jaren secretaris van de Maatschappij tot Bevordering der Toonkunst in Amsterdam. Zijn inkomsten haalde Schmeink grotendeels uit de orthopedische medische instrumentmakerij Fa. A. & B. Schmeink.
* J.H. Letzer: Muzikaal Nederland 1850-1910. Bio-bibliographisch woordenboek van Nederlandsche toonkunstenaars en toonkunstenaressen - Alsmede van schrijvers en schrijfsters op muziek-literarisch gebied, 2. uitgaaf met aanvullingen en verbeteringen. Utrecht: J. L. Beijers, 1913, pagina 157.
* Redactie, Bernard Schmeink overleden. De Courant (18 september 1909). Geraadpleegd op 30 oktober 2022 – via delpher.nl.
# Bertus van der Houven

Gijsbert (Bertus) van der Houven (Delft, 21 mei 1883 - Amsterdam, 29 januari 1963) was een Nederlands vakbondsbestuurder en politicus.
Bertus van der Houven was een zoon van ambtenaar Gijsbert van der Houven en Mergje Vendeloo. Hij ging na de lagere school in Delft aan de slag als metaalbewerker, en volgde de openbare avondschool enige jaren. Tussen 1907 en 1914 was hij correspondent bij De Metaalbewerker en De Bondsbanier en maakte vervolgens carrière bij de Algemeene Nederlandsche Metaalbewerkersbond. Eerst was hij bode-bestuurder van de afdeling Amsterdam (1914), tweede secretaris van het hoofdbestuur (1915) en vervolgens was hij bestuurdlid van district Amsterdam (juli-oktober 1916) en Dordrecht (oktober 1916-1920). Van 1918 tot 1920 was hij gemeenteraadslid in Dordrecht, tot hij in 1920 tweede voorzitter van de ANMB werd.
In 1929 werd Van der Houven namens de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij in de Tweede Kamer der Staten-Generaal gekozen, waar hij vooral sprak over waterstaat, defensie en onderwijs. Hij was geen opvallend Kamerlid, en zag in 1933 af van een hernieuwde kandidatuur omdat hij prioriteit gaf aan zijn werk als vakbondsbestuurder; hij was nog altijd tweede voorzitter van de ANMB. In 1938 verruilde hij die positie voor de positie als secretaris van de ANMB, wat hij tot zijn internering in 1941 zou blijven en na de Oorlog weer zou oppakken. Hij was na de Februaristaking een maand opgesloten in de strafgevangenis van Amsterdam, en van mei 1942 tot december 1943 opgesloten in Gijzelaarskamp Sint-Michielsgestel.
Na de Tweede Wereldoorlog pakte hij zijn werkzaamheden als bondsbestuurder weer op, en was hij lid van de Ereraad van het Nederlands Verbond van Vakverenigingen. In 1947 ging hij met pensioen, maar werkte nog wel mee aan diverse gedenkboeken van de ANMB.
De informatie op deze pagina, of een eerdere versie daarvan, is geheel of gedeeltelijk afkomstig van www.parlement.com. Overname was tot 1 februari 2016 toegestaan met bronvermelding.