OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Ratko Cvetnić

Ratko Cvetnić (Zagreb, 1957) is een Kroatisch schrijver.

## Leven en werk

Cvetnić publiceerde zijn eerste werk Een korte uitstap – aantekeningen uit de Vaderlandse oorlog in 1997. Deze teksten, behorend tot het zogenoemde hybride genre (want geen roman, novelle of kort verhaal evenmin zuivere fictie of non-fictie is), bevatten vele autobiografische elementen en zijn ontstaan toen hij aan het front in het achterland van Dubrovnik meevocht in de Onafhankelijkheidsoorlog. Dit werk trok meteen veel aandacht. Het publiek en de vakkringen raakten scherp verdeeld in twee kampen: sommigen vonden zijn werk te nationalistisch, terwijl het andere front hem bestempelde als onvoldoende loyaal aan de nieuwe staat. Cvetnić kreeg er een prestigieuze Kroatische literaire prijs Ksaver Šandor Đalski voor Nagrada Ksaver Šandor Gjalski.
Twaalf jaar later verscheen zijn tweede werk, een omvangrijke roman vertaald als Doezelen. Daarin beschrijft hij het leven in Zagreb in de jaren tachtig van de vorige eeuw, gezien uit het perspectief van een jonge man die aarzelt om het volwassen leven echt in te stappen. Op de achtergrond zwelt de spanning op van de naderende oorlog. Ook dit werk viel in de prijzen en kreeg Cvetnić er de Ksaver Šandor Đalski literaire prijs in 2009 voor Nagrada Ksaver Šandor Gjalski.
In 2013 bracht hij een nieuw roman uit, De geschiedenis van het Instituut, waarin hij zich laat gelden als een kritische beschrijver van de turbulente publieke leven in Kroatië.
Vijf jaar later, in 2018, verscheen zijn roman Modder op de binnenplaats. Dat is een familiekroniek die overspant een periode vanaf de tweede helft van de 19e eeuw tot in het derde millennium. Wederom schrijft Cvetnić uitgebreid over de lokale geschiedenis, met veel oog voor precieze stromingen in de samenleving. Met zijn vele verwijzingen naar wereldbekende schrijvers, denkers en andere historische figuren krijgt deze roman een sterk universeel karakter. Voor deze roman kreeg Cvetnić de prijs van de Kroatische Academie van Kunsten en Wetenschappen (HAZU).
Ratko Cvetnić is een alerte verteller, met veel oog voor evenwicht tussen details in het heden, herinneringen en innerlijke bewegingen van zijn personages. Het werk van Cvetnić is vertaald naar het Engels, Duits, Sloveens, Pools en het Nederlands.
# Regering-Pierlot VI

De regering-Pierlot VI (26 september 1944 - 16 november 1944) was de eerste Belgische regering van nationale eenheid na de Tweede Wereldoorlog. Het was een coalitie van de Katholieke Unie (73 zetels), de |BSP (64 zetels), de Liberale Partij (33 zetels) en de KPB (9 zetels).
De regering volgde de regering-Pierlot V op en werd opgevolgd door de regering-Pierlot VII. Dit was de eerste regering waarin de communisten werden vertegenwoordigd.

## Samenstelling

De regering telde 19 ministers: 7 voor de katholieken, 5 voor de socialisten, 3 voor de liberalen en 3 voor de communisten. Daarnaast was er 1 expert in de regering.
| Ambtsbekleder | Functie | Partij |
| Hubert Pierlot (1883-1965) | Eerste Minister | Katholiek Blok |
| Paul-Henri Spaak (1899-1972) | Minister Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel | PSB-BSP |
| Maurice Verbaet (1883-1957) | Minister Justitie | extraparlementair (katholiek) |
| Edmond Ronse (1889-1960) | Minister Binnenlandse Zaken | Katholiek Blok |
| Albert Marteaux (1886-1949) | Minister Volksgezondheid | KPB-PCB |
| Victor de Laveleye (1894-1945) | Minister Openbaar Onderwijs | Liberale Partij |
| Camille Gutt (1884-1971) | Minister Financiën | extraparlementair |
| Henri de la Barre d'Erquelinnes (1885-1961) | Minister Landbouw | Katholiek Blok |
| Herman Vos (1889-1952) | Minister Openbare Werken | BSP-PSB |
| Jules Delruelle (1900-1980) | Minister Economische Zaken | extraparlementair (liberaal) |
| Achiel Van Acker (1898-1975) | Minister Arbeid en Sociale Voorzorg | BSP-PSB |
| Ernest Rongvaux (1881-1964) | Minister Verkeerswezen | extraparlementair (PSB-BSP) |
| Fernand Demets (1884-1952) | Minister Landsverdediging | Liberale Partij |
| Albert de Vleeschauwer (1897-1971) | Minister Koloniën | Katholiek Blok |
| Léon Delsinne (1882-1971) | Minister Ravitaillering | extraparlementair (PSB-BSP) |
| August De Schryver (1898-1991) | Lid van de Ministerraad | Katholiek Blok |
| Charles De Visscher (1884-1973) | Minister zonder Portefeuille | extraparlementair (katholiek) |
| Raymond Dispy (1903-1980) | Minister zonder Portefeuille | extraparlementair (KPB-PCB) |
| Fernand Demany (1904-1977) | Minister zonder Portefeuille | extraparlementair (KPB-PCB) |
# Regering-Pierlot VII

De regering-Pierlot VII (16 november 1944 - 12 februari 1945) was een Belgische regering. Het was een coalitie van de Katholieke Unie (73 zetels), de BWP (64 zetels) en de Liberale Partij (33 zetels).
De regering volgde de regering-Pierlot VI op en werd opgevolgd door de regering-Van Acker I.

## Samenstelling

De regering telde 16 ministers: 7 voor de katholieken, 5 voor de socialisten en 3 voor de liberalen. Daarnaast was er 1 expert in de regering.
| Ambtsbekleder | Functie | Termijn | Partij |
| Hubert Pierlot (1883-1965) | Eerste Minister | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | Katholiek Blok |
| Paul-Henri Spaak (1899-1972) | Minister Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | PSB-BSP |
| Maurice Verbaet (1883-1957) | Minister Justitie | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | extraparlementair (katholiek) |
| Edmond Ronse (1889-1960) | Minister Binnenlandse Zaken | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | Katholiek Blok |
| Edmond Ronse (1889-1960) | Minister ad interim Volksgezondheid | 16 november 1944 - 12 december 1944 | Katholiek Blok |
| Victor de Laveleye (1894-1945) | Minister Openbaar Onderwijs | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | Liberale Partij |
| Camille Gutt (1884-1971) | Minister Financiën | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | extraparlementair |
| Henri de la Barre d'Erquelinnes (1885-1961) | Minister Landbouw | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | Katholiek Blok |
| Herman Vos (1889-1952) | Minister Openbare Werken | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | BSP-PSB |
| Jules Delruelle (1900-1980) | Minister Economische Zaken | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | extraparlementair (liberaal) |
| Achiel Van Acker (1898-1975) | Minister Arbeid en Sociale Voorzorg | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | BSP-PSB |
| Achiel Van Acker (1898-1975) | Minister Volksgezondheid | 12 december 1944 - 12 februari 1945 | BSP-PSB |
| Ernest Rongvaux (1881-1964) | Minister Verkeerswezen | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | extraparlementair (PSB-BSP) |
| Fernand Demets (1884-1952) | Minister Landsverdediging | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | Liberale Partij |
| Albert de Vleeschauwer (1897-1971) | Minister Koloniën | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | Katholiek Blok |
| Léon Delsinne (1882-1971) | Minister Ravitaillering | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | extraparlementair (PSB-BSP) |
| August De Schryver (1898-1991) | Lid van de Ministerraad | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | Katholiek Blok |
| Charles De Visscher (1884-1973) | Minister zonder Portefeuille | 16 november 1944 - 12 februari 1945 | extraparlementair (katholiek) |
| Paul Kronacker (1897-1994) | Minister zonder Portefeuille | 12 december 1944 - 12 februari 1945 | Liberale Partij |
# Recht van reclame (ridderorde)

Het recht van reclame houdt in dat een individu zichzelf kan voordragen om in overweging genomen te worden voor het verlenen van een ridderorde. In een aantal ridderorden uit de 19e eeuw was in de statuten vastgelegd dat men zichzelf kon voordragen voor een onderscheiding. Een voorbeeld van een orde waarin het recht van reclame is opgenomen is de oorspronkelijk Poolse, later Russische Orde van Sint-Stanislaus.
Vandaag komt men in de Nederlandse Militaire Willems-Orde dit recht nog tegen. Een kandidaat mag volgens de Wet op de Militaire Willems-Orde en het Reglement op de Militaire Willems-Orde zelf het kapittel wijzen op zijn dapperheid en verdienste "in de strijd". In andere orden wordt het volstrekt afgekeurd wanneer iemand zichzelf voordraagt. In een aantal ridderorden wordt men zelfs voor eeuwig uitgesloten wanneer het kapittel merkt dat men zichzelf heeft voorgedragen.

## Literatuur

* Maximilian Gritzner, Handbuch der Ritter und Verdienstorden. Leipzig 1893
* J.A. van Zelm van Eldik, Moed en deugd. Ridderorden in Nederland. Zutphen 2003
# Recht voor Allen

Recht voor Allen was een Nederlands sociaaldemocratisch tijdschrift, aanvankelijk onafhankelijk van enige politieke partij, later het orgaan van de Sociaal-Democratische Bond (SDB). Het werd gepubliceerd van 1 maart 1879 tot 1900.
Verantwoordelijk uitgever was de sociaaldemocraat en latere anarchist Ferdinand Domela Nieuwenhuis. Het werd verspreid via straatcolportage en kende in zijn hoogtepunt een oplage van 30.000 exemplaren. Oorspronkelijk verscheen het eenmaal per week, vanaf 1885 tweemaal en vanaf 1887 driemaal. In de periode 1888-1891 was Recht voor Allen een dagblad waarna het verschijnen terugzakte tot driemaal en van 1898 af tot tweemaal per week.
Vanaf 1892 wordt Christiaan Cornelissen aan de redactie van Recht voor Allen toegevoegd. Vanaf dat moment voeren Domela Nieuwenhuis en Cornelissen samen de redactie, wat goed loopt ondanks hun verschil in opvattingen.
In 1967 verscheen 'een documentaire over het opkomende socialisme in de jaren 80 [van de 19e eeuw], ontleend aan Recht voor Allen' onder de titel 'HOP HOP HOP Hangt de socialisten op!'. De titel verwijst naar een van de leuzen die de colporteurs van Recht voor Allen bij tijd en wijle naar hun hoofd geslingerd kregen.
* ↑ Geschiedenis van het socialisme in het kader van zijn tijd - dr H. de Vos
* ↑ De socialen zijn in aantocht. De Nederlandse arbeidersbeweging in de negentiende eeuw - Martin Schouten
* ↑ HOP HOP HOP Hangt de socialisten op! Een documentaire over het opkomende socialisme in de jaren tachtig, ontleend aan Recht voor Allen, samengesteld door Leonard de Vries en met een voorwoord van prof. dr. Fr. de Jong Edz.
# Renaissance-ei

Het Renaissance-ei (Russisch: яйцо ренессанс) is een van de ongeveer vijftig Fabergé-eieren uit het atelier van de beroemde juwelier Peter Carl Fabergé, gemaakt door Michael Perchin, in opdracht van de Russische tsaren.

## Omschrijving van het ei

Dit ei in renaissancestijl is gemaakt uit één stuk half doorschijnend wit agaat van uitzonderlijk zuivere kwaliteit; het bevat dan ook geen insluitsels of aders. Het ei is liggend gemonteerd op een ovale gouden basis die versierd is met bloem- en plantmotieven die enigszins Egyptisch aandoen; afwisselend goudomrande lotusbloemen en papyrusbladeren die transparant rood en groen geëmailleerd zijn. De beide helften van het ei worden gescheiden door een brede gouden band afgewerkt met transparant rood email op een guilloché ondergrond. Aan beide uiteinden bevindt zich een gouden leeuwenkop met een ring in de bek. De bovenste helft van het ei wordt bedekt met gouden trellis verfraaid met bloemetjes met robijnen knopjes en diamanten blaadjes. De bovenzijde wordt bekroond met het jaartal 1894 uitgebeeld door middel van diamantjes.

## De surprise

De surprise (inhoud) is verdwenen. Aard en verblijfplaats van de surprise zijn onbekend.

## Externe link

* Meer informatie over Fabergé-eieren
# Rappa Ternt Sanga

Rappa Ternt Sanga is het eerste album van T-Pain en kwam uit in 2005. De titel is afgeleid van Rapper Turned Singer, omdat hij vroeger rapper wilde worden maar uiteindelijk dus zanger is geworden.
Het album vertelt over het leven van T-Pain, over zijn verlangen naar seks, sensualiteit en gebruik van cannabis. De singles "I'm Sprung" en "I'm N Luv (With A Stripper)" haalden de top tien van de US Billboard. Het album kwam binnen op nummer 33 in de Billboard 200, maar kwam niet hoger dan die plaats. Van het album zijn meer dan 800.000 exemplaren verkocht.

## Lijst van nummers

* "Rappa Ternt Sanga (intro)"
* "I'm Sprung"
* "I'm N Luv (Wit A Stripper)" feat. Mike Jones
* "Studio Luv"
* "U Got Me" feat. Akon
* "Let's Get It On"
* "Como Estas" feat. Taino
* "Have It (interlude)"
* "Fly Away"
* "Going Thur A Lot" feat. BoneCrusher
* "Say It"
* "Dance Floor" feat. Tay Dizm
* "Ur Not The Same" feat. Akon
* "My Place"
* "Blow Ya Mind"
* "Ridge Road"
* "I'm Hi" feat. Styles P
* "I'm Sprung pt. 2" feat. Trick Daddy & YoungBloodZ
# Remo

Remo Inc. is een Amerikaanse muziekinstrumentbouwer van onder meer drumstellen en drumvellen.
Het bedrijf werd opgericht in 1957 door Remo Belli, een Amerikaanse drummer, die experimenteerde met verschillende materialen die hij kon gebruiken voor zijn trommels. Hij gebruikte Mylar, een synthetische polyester film voor zijn drumvellen.

## Drumvellen

Remo is leverancier voor drumstelfabrikanten van onder meer Pearl, Drum Workshop, Yamaha, Mapex en Sonor. Verschillende series van drumvellen die het bedrijf fabriceert zijn:
* Ambassador
* Controlled Sound
* Diplomat
* Ebony
* Emperor
* Pinstripe
* Powersonic
* Powerstroke
* Suede

## Bekende artiesten

Artiesten die drumvellen van Remo bespelen zijn onder meer Lars Ulrich, Jonathan Moffett en Alex Van Halen.

## Galerij

* Oefenvel
* Tomtom
* Snaredrum

## Externe link

* (en) Website van Remo
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Remo op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
# René van Eck (voetballer, 1966)

René van Eck (Rotterdam, 18 februari 1966) is een Nederlands voetbalcoach en voormalig voetballer.

## Loopbaan

Van Eck, een broer van Jos van Eck, speelde in Nederland als verdediger voor SBV Excelsior en FC Den Bosch. Hierna speelde hij lang voor FC Luzern en na ook nog in Duitsland gespeeld te hebben beëindigde hij in 2002 zijn spelersloopbaan bij SC Kriens.
Aansluitend werd hij eerst assistent-trainer en daarna hoofdtrainer bij Luzern waarmee hij promoveerde en in 2005 de bekerfinale bereikte. Hierna hielp hij Inter Turku uit Finland en FC Wohlen succesvol in de strijd tegen degradatie. Zijn verblijf bij FC Thun werd overschaduwd door een seksaffaire met een minderjarige waarbij diverse spelers betrokken bleken te zijn. Van 2008 tot 2010 was hij, met een korte onderbreking, trainer bij FC Carl Zeiss Jena. Aansluitend werkte hij in de jeugd bij 1. FC Nürnberg. Op 10 september 2012 werd hij hoofdtrainer van Alemannia Aachen. Eind juni 2013 werd zijn contract ontbonden. In juni 2014 begon hij als jeugdtrainer bij SBV Excelsior. Van Eck had in 2008 ook ambities in het kickboksen en trainde met K-1-vechter Xhavit Bajrami.
Van Eck werd op 5 februari 2015 aangesteld als hoofdtrainer van FC Den Bosch. Hij volgde Ruud Kaiser op die eerder die week werd ontslagen. Op 6 februari 2016, exact een jaar na zijn aanstelling, werd hij ontslagen door FC Den Bosch. Reden was de thuisnederlaag tegen de amateurs van VVSB (2-3) in het bekertoernooi. Een gevoelige uitslag omdat de elf van van Eck in de 82e minuut nog met een comfortabele voorsprong van 2-0 aan de leiding gingen. De taken van Van Eck werden tijdelijk waargenomen door assistent-trainer Paul Beekmans. Per 10 februari 2016 werd hij vervangen door Wiljan Vloet. In mei 2016 maakte hij het seizoen in de 1. Liga af als trainer van FC Muri. Van Eck werd in januari 2017 aangesteld bij FSV Wacker 90 Nordhausen, in de Regionalliga Nordost. Op 21 april werd hij daar ontslagen. Begin 2018 werd hij assistent-trainer bij FC Zürich waar hij reeds als jeugdtrainer werkzaam was. Medio 2019 liep zijn contract af.
# René van Helsdingen

René van Helsdingen (Jakarta, 25 februari 1957) is een Nederlands jazzpianist.

## Levensloop

René van Helsdingen is geboren in Indonesië onder de naam Rene Peter Onno Rubiono van Helsdingen. In Nederland volgde hij lessen klassieke muziek op de piano (1962-1972). Zijn liefde lag echter bij de jazz. Van Helsdingen trad bijvoorbeeld op tijdens het Delftse jazzfestival (1975). In 1977 sloeg hij een andere weg in door een studie mijnbouw te beginnen aan de Technische Universiteit Delft. Ondertussen speelde hij zijn eerste album vol (1978). De studie liet hij voor wat het was. Hij vertrok in 1979 naar Los Angeles, Californië en speelde met Charles Owens, Leroy Vinegar, Obie Jessie, Kent Brinkley, Brian Batie, Edmond Allmond, en Billy Higgins. Hij kreeg daar nog verder jazzonderricht. Vanaf 1981 toerde hij door met Peter Guidi, Essiet Okon Essiet, Don Mumford, Henk Zomer en vele anderen. Vanaf 1988 speelde hij samen met violiste Luluk Purwanto in de groep Luluk Purwanto & the Helsdingen trio, bestaande uit verschillende ritme secties met o.a. Essiet Okon Essiet, Marcello Pellitteri, Donald Dean, Henry-the skipper-Franklin. Vanaf 1973 tot 2018 speelde hij in het Rene van Helsdingen Trio.

## Albums (selectie)

* 1978: Piano
* 1979: One minute Willie
* 1980: After the third window
* 1980: Solo 79-80
* 1981: Motivation
* 1982: Heldsingen and Superlight Quartet
* 1983: Smirnoff Quintet
* 1985: Helsdingen Jazz
* 1985: Impressions of China
* 1986: Impressions of Indonesia
* 1986: Onyx
* 1987: Protection
* 1987: Spirit of spring
* 1987: Buddha said
* 1989: The waltz
* 1992: Ojongono
* 1994: The stage
* 1999: Born Free
* 2000: FILM2000
* 2002: Brushes te clip
* 2004: Impressions of a tour
* 2007: Aysha
* 2010: Water, all of it

## Externe link

* (en) René van Helsdingen op Discogs
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel René van Helsdingen op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Site gewijd aan van Heldsingen
* Library of Congress Control Number: no98018400
* MusicBrainz: 4ceb6ca6-878d-4490-ad3c-04c714c09ad4
* Virtual International Authority File: 21755679
* WorldCat (via VIAF): 21755679
# Resolutie 1047 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Resolutie 1047 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd unaniem door de VN-Veiligheidsraad aangenomen op 29 februari 1996.

## Inhoud

De Veiligheidsraad:
* Herinnert aan de resoluties 808, 827, 936 en 955.
* Betreurt het ontslag van Richard Goldstone, (als openbaar aanklager van het Joegoslavië-tribunaal) dat ingaat op 1 oktober.
* Met betrekking tot artikel °16(4) van het statuut van het Joegoslavië-tribunaal.
* Overwoog de nominatie van Louise Arbour (Canada) als openbaar aanklager van het Joegoslavië-tribunaal en het Rwanda-tribunaal.
* Stelt Louise Arbour aan als openbaar aanklager van het Joegoslavië- en het Rwanda-tribunaal vanaf Goldstone's ontslag.

## Verwante resoluties

* Resolutie 989 Veiligheidsraad Verenigde Naties (1995)
* Resolutie 978 Veiligheidsraad Verenigde Naties (1995)
* Resolutie 1104 Veiligheidsraad Verenigde Naties (1997)
* Resolutie 1126 Veiligheidsraad Verenigde Naties (1997)
Lijst · 1036 · 1037 · 1038 · 1039 · 1040 · 1041 · 1042 · 1043 · 1044 · 1045 · 1046 · 1047 · 1048 · 1049 · 1050 · 1051 · 1052 · 1053 · 1054 · 1055 · 1056 · 1057 · 1058 · 1059 · 1060 · 1061 · 1062 · 1063 · 1064 · 1065 · 1066 · 1067 · 1068 · 1069 · 1070 · 1071 · 1072 · 1073 · 1074 · 1075 · 1076 · 1077 · 1078 · 1079 · 1080 · 1081 · 1082 · 1083 · 1084 · 1085 · 1086 · 1087 · 1088 · 1089 · 1090 · 1091 · 1092
# Resolutie 1049 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Resolutie 1049 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd unaniem door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties aangenomen op 5 maart 1996.

## Achtergrond

Na Burundi's onafhankelijkheid van België in 1962 werd het land een monarchie. In 1966 werd de koning in een staatsgreep vervangen door een president. Toen de voormalige koning in 1972 vermoord werd, brak er een burgeroorlog uit tussen de Tutsi's en de Hutu's in het land. Daarna losten de dictators elkaar met opeenvolgende staatsgrepen af. Begin 1994 kwam de president samen met zijn Rwandese collega om het leven toen hun vliegtuig werd neergeschoten. Daarop brak er in beide landen een burgeroorlog uit tussen Hutu's en Tutsi's, waarbij honderdduizenden omkwamen.

## Inhoud
### Waarnemingen

De Veiligheidsraad waardeerde de inspanningen van de eerste minister van Burundi om de toestand in het land te kalmeren. De Raad was diep bezorgd om steun die aan bepaalde groepen werd geleverd door verantwoordelijken voor de Rwandese genocide, het geweld en het aanzetten tot etnische haat door radiozenders. De onderzoekscommissie naar de genocide had laten weten dat het VN-veiligheidspersoneel dat instond voor haar bescherming onvoldoende was.

### Handelingen

De Veiligheidsraad veroordeelde het geweld tegen burgers, vluchtelingen en hulppersoneel en de moorden op overheidsambtenaren. Alle betrokkenen in Burundi moesten zich onthouden van geweld of aanzetten daartoe en het met geweld of op ongrondwettelijke wijze afzetten van de regering. In de plaats moesten ze ernstig beginnen met onderhandelingen. De secretaris-generaal werd gevraagd een VN-radiostation op te richten in Burundi.
Burundi werd herinnerd aan zijn verantwoordelijkheid voor de veiligheid van de onderzoekscommissie. Ook werd de Organisatie van Afrikaanse Eenheid gevraagd haar waarnemingsmissie in Burundi uit te breiden. De Secretaris-Generaal werd gevraagd een regionale conferentie voor vrede, veiligheid en ontwikkeling te organiseren in het Grote Merengebied. Ten slotte werd hem gevraagd de Raad op de hoogte te houden, te rapporteren indien de situatie sterk achteruit zou gaan en tegen 1 mei te rapporteren over de uitvoering van deze resolutie.

## Verwante resoluties

* Resolutie 1012 Veiligheidsraad Verenigde Naties (1995)
* Resolutie 1040 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 1072 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 1286 Veiligheidsraad Verenigde Naties (2000)
Lijst · 1036 · 1037 · 1038 · 1039 · 1040 · 1041 · 1042 · 1043 · 1044 · 1045 · 1046 · 1047 · 1048 · 1049 · 1050 · 1051 · 1052 · 1053 · 1054 · 1055 · 1056 · 1057 · 1058 · 1059 · 1060 · 1061 · 1062 · 1063 · 1064 · 1065 · 1066 · 1067 · 1068 · 1069 · 1070 · 1071 · 1072 · 1073 · 1074 · 1075 · 1076 · 1077 · 1078 · 1079 · 1080 · 1081 · 1082 · 1083 · 1084 · 1085 · 1086 · 1087 · 1088 · 1089 · 1090 · 1091 · 1092
# Resolutie 396 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Resolutie 396 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd door dertien leden van de VN-Veiligheidsraad aangenomen op 22 oktober 1976. China en Libië namen niet deel aan de stemming. De resolutie verlengde de UNEF II-vredesmacht in de Sinaï met een jaar.

## Achtergrond

Na de Jom Kipoeroorlog twee jaar voor deze resolutie, werd een interventiemacht gestationeerd in de Sinaï, dat tijdens de oorlog door Israël was bezet. De Veiligheidsraad had opgeroepen tot onderhandelingen om een duurzame vrede te bereiken in de regio. In 1979 sloten Israël en Egypte een vredesverdrag en in 1982 trok Israël zich terug uit de Sinaï.

## Inhoud

De Veiligheidsraad:
* Herinnert aan de resoluties 338, 340, 341, 346, 362, 368, 371 en 378.
* Heeft het rapport van secretaris-generaal Kurt Waldheim over de VN-interventiemacht in beschouwing genomen.
* Heeft de ontwikkelingen in de situatie in het Midden-Oosten opgemerkt.
* Herinnert zich het standpunt van de secretaris-generaal dat een vermindering in de inspanning om een oplossing te vinden gevaarlijk is en zijn hoop op dringende inspanningen om het probleem in zijn geheel op te lossen en een uitgebreide overeenkomst.
* Bemerkt dat de secretaris-generaal aanbeveelt het mandaat van de macht met één jaar te verlengen.
* Beslist:
    a. De partijen op te roepen onmiddellijk resolutie 338 uit te voeren.
    b. Het mandaat van de VN-interventiemacht met één jaar te verlengen, tot 24 oktober 1977.
    c. De secretaris-generaal te vragen tegen dan een rapport in te dienen over de ontwikkeling van de situatie en de uitvoering van resolutie 338.
* Vertrouwt erop dat de macht zo (kosten)efficiënt mogelijk zal worden onderhouden.

## Verwante resoluties

* Resolutie 381 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 390 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 398 Veiligheidsraad Verenigde Naties
* Resolutie 408 Veiligheidsraad Verenigde Naties
Lijst · 385 · 386 · 387 · 388 · 389 · 390 · 391 · 392 · 393 · 394 · 395 · 396 · 397 · 398 · 399 · 400 · 401 · 402