OpenLLM-France/wikimedia huggingface dataset:
# Egbert Snijder monument

Het Egbert Snijder monument is een oorlogsmonument in de Nederlandse stad Edam. Dit monument gedenkt het Nederlands Verzet, meer specifiek de Knokploeg Waterland.
Het monument werd op 12 februari 1949 onthuld, precies vier jaar na de fusillade in Haarlem van Egbert Snijder en Klaas de Boer. Het monument bevond zich in eerste instantie aan de overzijde van het plein. Vanwege de aanleg van het busstation is het monument naar de huidige locatie verplaatst.
Initiatief tot oprichting van het monument werd genomen door een aantal voormalige leden van het verzet in Waterland. Zij vroegen op 31 maart 1947 toestemming aan toenmalig minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen Jos Gielen om een herdenkingsmonument te mogen plaatsen. Na positief advies van de Provinciale en Centrale Commissie voor oorlogs- of vredesgedenktekens, gaf de minister op 4 december 1947 zijn goedkeuring.

## Symboliek

Het monument is ontworpen door Jan Cornelis Bander uit Amsterdam. Het beeld bestaat uit twee onderdelen: de basis in de vorm van een vierkante natuurstenen pilaar en een bronzen beeld. Jaap Kaas heeft de zuil gehouwen en het bronzen beeld is gegoten door Albert N. Binder.

### Pilaar

Aan de voorzijde staan de namen van de verzetsstrijders die herdacht worden.
   EGBERT SNIJDER MONUMENT
   1940 - IN MEMORIAM - 1945 GEVALLENEN L.K.P WATERLAND E. SNIJDER COMMANDANT EDAM L. BEUMER DE RIJP K. DE BOER PURMEREND C. TEN HOOPE BEEMSTER N.J. JONK BEEMSTER W.C. KONIJN ILPENDAM K. ROZENDAAL BERKEL J. RUYTER JZN BEEMSTER J. RUYTER SR BEEMSTER W.H.J. V.D. SPEK BERKEL W. WOESTENBURG DE RIJP
   W. STOLP SCHARDAM
Aan de achterzijde is een gedicht van P. Spaander aangebracht:
   BEDENKT GIJ, DIE HIER STAAT EN LEEST,
   DE ONVERWOESTB'RE VRIJHEIDSGEEST, DIE IN EEN TIJD VOL NOOD EN LEED,
   DE VRIJHEIDSFAKKEL BRANDEN DEED.
Op de vier zijden van de zuil staan de wapens van de gemeenten die aan het verzet meededen. Aan de voorzijde het wapen van Waterland, aan de linkerzijde het wapen van Monnickendam en het wapen van Purmer. Aan de rechterzijde het wapen van Oostzaan en het wapen van De Rijp. Aan de achterzijde, boven het gedicht, het wapen van Edam, het wapen van Beemster, het wapen van Marken en het wapen van Volendam.

### Beeld

Boven op de pilaar staat een bronzen beeld van een leeuw en een adelaar, laatstgenoemde wordt door de leeuw doodgebeten. De leeuw stelt Nederland voor en de adelaar stelt nazi-Duitsland voor, deze houdt ook een swastika vast.
* Beschrijving van het monument bij het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Geraadpleegd 18 december 2013.
# Egbert Steenbeek

Egbert Steenbeek (Zwolle, 27 februari 1932) is een Nederlands voormalig politicus van de VVD.
Na zijn opleiding aan de Landbouwhogeschool in Wageningen werkte hij vanaf 1961 een jaar op een rubberplantage in Liberia. Daarna maakte hij de overstap naar het ministerie van Landbouw, waar hij als referendaris II werkzaam was bij de directie Internationale Economische Samenwerking. Hij was vanaf 1964 eerst twee jaar adjunctlandbouwattaché bij de EEG in Brussel en daarna adjunctlandbouwattaché in Rome voor hij in 1968 landbouwattaché in Jakarta werd. Na eerst hoofd algemene zaken directoraat-generaal voedselvoorziening en visserij en daarna directeur algemene zaken op het directoraat voor de Landbouw te zijn geweest, werd hij directeur Agrarisch Hulp Ontwikkelingslanden. In 1975 volgde zijn benoeming tot hoofd stafbureau Agrarische Vertegenwoordiging Buitenland.
In januari 1981 werd ir. Steenbeek benoemd tot burgemeester van Harlingen. In 1989 gaf hij die functie op om secretaris van de Kamer van Koophandel in Friesland te worden. In deze laatste functie werd hij in 1993 opgevolgd door Herman Reinders.
# EXIN

EXIN (EXamenINstituut) is een Nederlands bedrijf, dat wereldwijd ICT-professionals certificeert. Daarnaast accrediteert EXIN (trainings-) bedrijven, onder meer op het gebied van ICT-opleidingen en het ontwikkelen van ICT trainingsmateriaal. EXIN is actief in meer dan 165 landen en neemt examens af in vele talen. Sinds de oprichting zijn meer dan 2 miljoen professionals gecertificeerd. Het hoofdkantoor is gevestigd in Utrecht.

## Geschiedenis

EXIN is in 1984 opgericht op initiatief van het ministerie van Economische Zaken, met als opdracht de opleiding Automatisering en Mechanisering van de Bestuurlijke Informatieverwerking (AMBI) goed en onafhankelijk te examineren. In de jaren 90 introduceerde EXIN diverse andere certificeringsprogramma's onder meer voor het Praktijkdiploma Informatica (PDI) en Information Service Procurement Management (ISPL). In 2005 schakelde EXIN over van het AMBI programma naar het modulaire en praktijkgerichte I-TRACKS (sinds 2010 TRACKS). EXIN is een van de founding partners voor de ontwikkeling en verspreiding van ITIL®. Inmiddels biedt EXIN meer certificeringen aan voor professionals in het ICT-domein, van basis- tot en met expertniveau. Sinds 2010 ontwikkelt EXIN het certificeringsprogramma met verwijzing naar het e-Competence Framework (e-CF).
EXIN Holding is een besloten vennootschap naar Nederlands recht. De aandelen zijn in handen van de stichting EXIN.
# Edrotes

Edrotes is een geslacht van kevers uit de familie van de zwartlijven (Tenebrionidae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1851 door John Lawrence LeConte.
Het zijn kleine bolronde kevers, dichtbehaard met korte haartjes. Ze komen voor van de oostelijke kant van de Rocky Mountains tot in de woestijngebieden van Zuid-Californië, en verder zuidwaarts in Baja California en het noorden van Mexico. Ze leven in droge, zanderige gebieden. E. ventricosus is herbivoor en voedt zich onder meer met zwenkdravik.

## Soorten

* Edrotes arens La Rivers, 1947
* Edrotes leechi Doyen, 1968
* Edrotes rotundus (Say, 1824) (orig.: Pimelia rotunda)
* Edrotes ventricosus Le Conte, 1851
* ↑ J. L. LeConte. "Descriptions of new species of Coleoptera from California." Annals of the Lyceum of Natural History of New York vol. 5 (1852), blz. 140
* ↑ I. La Rivers. "A synopsis of the genus Edrotes (Coleoptera: Tenebrionidae)." Annals of the Entomological Society of America vol. 40 (1947), blz. 318-328
* ↑ Ira La Rivers. "A Re-Definition of the Tribe Edrotini (Coleoptera: Tenebrionidae)." Entomological News vol. 59 (1948), blz. 141-145
# Edricus spiniger

Edricus spiniger is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de wielwebspinnen (Araneidae).
Het dier behoort tot het geslacht Edricus. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1890 door Octavius Pickard-Cambridge.
# Echinodictyum flabelliforme

Echinodictyum flabelliforme is een sponssoort in de taxonomische indeling van de gewone sponzen (Demospongiae). Het lichaam van de spons bestaat uit kiezelnaalden en sponginevezels, en is in staat om veel water op te nemen.
De spons behoort tot het geslacht Echinodictyum en behoort tot de familie Raspailiidae. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 1889 door Keller.
# Dyrines ducke

Dyrines ducke is een spinnensoort in de taxonomische indeling van de Trechaleidae.
Het dier behoort tot het geslacht Dyrines. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd in 2008 door J. E. Carico & E. L. C. Silva.
# Dyreborg

Dyreborg is een plaats in de Deense regio Zuid-Denemarken, gemeente Faaborg-Midtfyn. De plaats telt ca. 200 inwoners (2008).
# Eimeria southwelli

Eimeria southwelli is een soort in de taxonomische indeling van de Myzozoa, een stam van microscopische parasitaire dieren. Het organisme komt uit het geslacht Eimeria en behoort tot de familie Eimeriidae. Eimeria southwelli werd in 1930 ontdekt door Halawani.
# Eimerscheid

Eimerscheid is een gehucht in de deelgemeente Manderfeld en ligt in de Belgische provincie Luik.
Deelgemeenten: Büllingen · Manderfeld · Rocherath Overige kernen: Afst · Allmuthen · Andler Mühle · Berterath · Buchholz · Eimerscheid · Hasenvenn · Hergersberg · Holzheim · Honsfeld · Hüllscheid · Hünningen · Igelmonder Hof · Igelmondermühle · Kehr · Krewinkel · Krinkelt · Lanzerath · Losheimergraben · Medendorf · Merlscheid · Mürringen · Weckerath · Wirtzfeld Belgische gemeenten · Duitstalige Gemeenschap · Arrondissement Verviers · Luik · Wallonië
# Eimeria siliculiformis

Eimeria siliculiformis is een soort in de taxonomische indeling van de Myzozoa, een stam van microscopische parasitaire dieren. Het organisme komt uit het geslacht Eimeria en behoort tot de familie Eimeriidae. Eimeria siliculiformis werd in 1981 ontdekt door Dyková & Lom.
# Elaphropus tripunctatus

Elaphropus tripunctatus is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1830 door Say.
# Eider

Eider kan verwijzen naar:
* Eider (vogel)
* Eider (rivier)
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Eider en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Elbeniopsis callipygos

Elbeniopsis callipygos is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1906 door Dohrn.
# Efferia nemoralis

Efferia nemoralis is een vliegensoort uit de familie van de roofvliegen (Asilidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1911 door Hine.
# Einar Örn Benediktsson

Einar Örn Benediktsson (Kopenhagen, 29 oktober 1962), zich vaak noemende Einar Örn, is een IJslandse zanger en trompettist.
Hij begon in de groep Purrkur Pillnikk en was vanaf 1983 lid van de gothic rockband KUKL, waarin hij samenwerkte met Björk. Met haar en anderen vormde hij in 1986 de succesvolle band The Sugarcubes. Nadat deze band werd opgeheven speelde Einar in verschillende andere groepen. In december 2003 kwam zijn eerste soloalbum uit. Hij maakt als rapper en zanger, samen met Curver, muziek onder de naam Ghostigital. In deze band speelt ook zijn zoon Kaktus.
Einar is ook politiek actief: van 2010 tot 2014 was hij gemeenteraadslid in Reykjavik.
* Bibliothèque nationale de France: cb14051775t (data)
* Gemeinsame Normdatei: 135281059
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 7841 2567
* MusicBrainz: 4c99c75d-e9a0-46c7-bb1f-7a9f65417914
* Nationale Bibliotheek van Tsjechië: xx0061438
* Virtual International Authority File: 85697202
* WorldCat (via VIAF): 85697202
# Edmond Willems

Edmond Joseph Guillaume Willems (Brussel, 21 januari 1831 - Wespelaar, 25 september 1895) was een Belgisch brouwer, burgemeester en senator voor de Katholieke Partij.

## Biografie
### Familie

Edmond Willems was een zoon van Xavier Willems, raadadviseur bij het Rekenhof, en Elisabeth Prévinaire. Hij trouwde met Mathilde Papin (1835-1902). Ze kregen twee dochters.
* Elise Willems (1855-1941), trouwde in 1873 in Wespelaar met burggraaf Adolphe de Spoelberch (1839-1913), provincieraadslid van Brabant. Ze kregen drie zoons en twee dochters, met afstammelingen tot heden.
* Amélie Willems (1859-1947), trouwde in 1881 in Wespelaar met baron Eugène de Mévius (1857-1936), provincieraadslid van Namen en senator. Ze kregen twee zoons en drie dochters, met afstammelingen tot heden.
Hij erfde het kasteeldomein van Wespelaar en de Brouwerij Artois van zijn tante Amélie Willems, die de weduwe was van Artois-erfgenaam Albert Marnef. Hij liet in 1882 het kasteel van zijn nonkel afbreken en liet een nieuw optrekken naar ontwerp van de architect Hendrik Beyaert.

### Loopbaan

Willems was bierbrouwer en eigenaar van de Brouwerij Artois en tevens gemeenteraadslid en burgemeester van Wespelaar.
Vanaf 21 juli 1879 was hij katholiek senator ter vervanging van Jean-Marie de Man d'Attenrode en vervulde dit mandaat tot aan zijn overlijden. Hij werd opgevolgd door Léon Van den Bossche.

## Literatuur

* Paul VAN MOLLE, Het Belgisch parlement, 1894-1972. Antwerpen, 1972, Standaard, 384.
* Jean-Luc DE PAEPE en Christiane RAINDORF-GERARD, Le Parlement belge, 1831-1894. Données biographiques. Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1996, 622.
# Edmond Vanwaes

Edmond Vanwaes (Ledeberg, 8 maart 1892 - Natzweiler-Struthof, 31 mei 1944) was een Belgische roeier.

## Loopbaan

Vanwaes debuteerde in 1910. Hij nam deel aan de Europees kampioenschappen met de acht van zijn club Sport Nautique de Gand. Dit ter vervanging van clubgenoot Paul Raes, die zijn legerdienst deed en geen verlof had gekregen om deel te nemen. Hij werd meteen Europees kampioen.
In 1912 haalde Vanwaes op de Europese kampioenschappen een zilveren medaille op de vier met stuurman. Hij nam met zijn club ook deel aan de Olympische Spelen van 1912. Ze werden uitgeschakeld in de kwartfinale.
Vanwaes had na zijn actieve carrière een bestuursfunctie binnen zijn club. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij in 1942 opgepakt door de Gestapo en naar Duitsland gedeporteerd. Hij belandde begin 1944 in het concentratiekamp van Natzweiler-Struthof, waar hij in mei 1944 van ontbering overleed.

## Palmares
### vier met stuurman

* 1912: 2 EK in Genève
* 1912: 2e in kwartfinale OS in Stockholm

### acht

* 1910: 1 EK in Oostende
* 1912: 1 BK
* 1919: 1 BK
* (en) Profiel van Edmond Vanwaes op olympedia.org
* ↑ Register van de burgerlijke stand van Ledeberg, geboorteakte 82, 8 maart 1892
* 1 2 André TAERWE, Sport Nautique Gent zwaar getroffen , De Gestapo maaide in de sporthelden. Gearchiveerd op 4 oktober 2021.
* ↑ On demande des nouvelles de , La Libre Belgique, 1 juni 1945
# Elisabeth van Pilitza

Elisabeth van Pilitza (circa 1372 - Krakau, 12 maart 1420) was van 1417 tot aan haar dood koningin-gemalin van Polen en grootvorstin van Litouwen.

## Levensloop

Elisabeth was het enige kind van Otto van Pilitza, woiwode van Sandomierz, en diens echtgenote Hedwig van Melsztyn. Na de dood van haar vader in 1384 erfde ze grote landerijen, waaronder de steden Pilitza en Łańcut.
Volgens de Poolse historicus Jan Długosz was Elisabeth eerst gehuwd met Wiseł Czambor of Jan van Jičina, twee Moravische edelmannen. Omdat er geen data vermeld worden en dit niet in andere bronnen bevestigd wordt, is deze bewering historisch omstreden.
Rond 1397 huwde ze met Wincenty Granowski, burggraaf van Nakło en een weduwnaar met minstens drie zonen. Granowski overleed in december 1410, na dertien jaar huwelijk.
Op 2 mei 1417 huwde Elisabeth in Sanok met de Poolse koning Wladislaus II Jagiello, waarmee ze diens derde echtgenote werd. Op 19 november van dat jaar werd ze in de Wawelkathedraal gekroond tot koningin van Polen. Het huwelijk leidde tot hevige weerstand bij de Poolse adel. Wladislaus had op dat moment nog geen mannelijke nakomelingen en omdat Elisabeth al ongeveer 45 jaar was, zag het er naar uit dat dit huwelijk kinderloos zou blijven. De Poolse adel vond dat Wladislaus een jongere vrouw had moeten huwen.
In 1419 kreeg Elisabeth tuberculose. In maart 1420 overleed ze aan de gevolgen van deze ziekte, waarna ze bijgezet werd in de Wawelkathedraal.

## Nakomelingen

Verondersteld wordt dat Elisabeth en Wincenty Granowski vijf kinderen kregen:
* Hedwig, huwde met Jan van Leksandrowic
* Otto
* Elisabeth (overleden na 1452), huwde in 1418 met hertog Bolko V van Opole
* Jan, burggraaf van Krakau
* Ofka, huwde met Jan van Jičina, zoon van Elisabeths mogelijke echtgenoot Jan van Jičina
* Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Elisabeth von Pilitza op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
* Gemeinsame Normdatei: 131449176
* International Standard Name Identifier: 0000 0000 3989 3759
* Library of Congress Control Number: n2006078997
* Nationale Bibliotheek van Polen: a0000001626780
* Système universitaire de documentation: 175812861
* Virtual International Authority File: 8519857
* WorldCat (via VIAF): 8519857
# El-Badipaleis

Het El-Badipaleis (Arabisch:قصر البديع) ligt in Marrakesh in Marokko en bestaat uit de overblijfselen van een paleis dat werd gebouwd door de koning Ahmad I al-Mansur in 1578. Het oorspronkelijke gebouw bestond waarschijnlijk uit 360 kamers, een binnenplaats van 135 bij 110 meter en een vijver van 90 bij 20 meter. Het gebouw was rijk versierd met Italiaans marmer en goud uit Soedan. Het ontwerp werd sterk beïnvloed door het Alhambra in Granada. De bouw duurde ongeveer vijfentwintig jaar.
De Alawitische sultan Ismail Ibn Sharif verwoestte het paleis en gebruikte materialen om zijn eigen paleis in Meknes te decoreren.
In een van de gerestaureerde paviljoens wordt de minbar van de Koutoubia-moskee tentoongesteld, die geldt als een hoogtepunt van houtsnijkunst.
# Eichberg

Eichberg kan verwijzen naar:
* Eichberg (Zwitserland), een gemeente in het Zwitserse kanton Sankt Gallen.
* Eichberg (Steiermark), een gemeente in de Oostenrijkse deelstaat Stiermarken.
Op deze pagina staat een uitleg van de verschillende betekenissen van Eichberg en verwijzingen daarnaartoe. Bent u hier via een pagina in Wikipedia terechtgekomen? Pas dan de verwijzing naar deze doorverwijspagina aan, zodat toekomstige bezoekers direct op de juiste pagina terechtkomen.
# Elbistan (district)

Elbistan (Koerdisch: Albistan; Arabisch: البستان) ligt in de provincie Kahramanmaraş, in Turkije. Het district telt 141.534 inwoners (2019) en het heeft een oppervlakte van 2.319 km² (bevolkingsdichtheid: 64 inw/km²). Daarmee is het na Kahramanmaraş zelf het grootste district van de provincie. In de stad Elbistan woonden 103.456 personen.

## Bevolking

Het district wordt grotendeels bewoond door soennitische Turken en alevitische Koerden, maar er zijn ook enkele soennitische Koerdische dorpen. In 1935 woonden er 65.765 inwoners in het district Elbistan, waarvan 6.365 in de stad Elbistan en 59.400 in dorpen op het omringende platteland. Daarna groeide de bevolking langzaam, totdat er in 1944 een provinciale herindeling plaatsvond en het inwoneraantal daardoor afnam. In 1945 woonden er 51.911 personen in het district Elbistan, waarvan 6.655 in de stad Elbistan en 45.256 personen in dorpen op het platteland. In de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw emigreerden veel inwoners van Elbistan naar West-Europa als gastarbeiders of politieke vluchtelingen. In 1985 bereikte het inwoneraantal van het district Elbistan een maximum met 147.631 inwoners. Vanwege de toenemende urbanisatie en de gezinsherenigingen van gastarbeiders nam de plattelandsbevolking van Elbistan drastisch af: in 1990 woonde al bijna de helft van de bevolking in de stad Elbistan. Sindsdien blijft het inwoneraantal op het platteland afnemen, terwijl de stedelijke bevolking jaarlijks toeneemt. In december 2019 woonden er 141.534 personen in het district Elbistan, waarvan 103.456 in de gelijknamige stad en 38.078 personen in dorpen op het platteland.
De grootste plaats in het district Elbistan, exclusief de stad Elbistan zelf, is het dorp Demircilik met 1.212 inwoners in 2019. Ongeveer 3.500 mensen uit dit dorp zijn nu de tweede generatie immigranten in West-Europa of in grotere steden in Turkije, zoals Istanboel of Ankara.
Afşin · Andırın · Çağlayancerit · Ekinözü · Elbistan · Kahramanmaraş · Göksun · Nurhak · Pazarcık · Türkoğlu
* ↑ The population development of Elbistan. Gearchiveerd op 27 juni 2023.
* ↑ Volkstelling van 1935. Gearchiveerd op 14 maart 2023.
* ↑ Population par provinces et districts (villes et villages) étendue territoriale, habitants par kilomètre carré.
# Eduard Pieter Messer

Eduard Pieter Messer (Middelburg, 22 januari 1880 – Amsterdam, 6 januari 1962) was een Nederlands architect.

## Privéleven

Eduard Pieter Messer was een zoon van boekhouder Cornelis Adriaan Messer en Maatje Hildernisse. Hij trouwde met Teuntje van der Hoek. Het werd begraven op De Nieuwe Ooster. Zoon Willem Messer was eveneens architect (in Zeeland) en was getrouwd met kunstenaar Liesbeth Heijbroek. De andere zoon Eduard Messer werd journalist en was getrouwd met Anna Ludmilla Grinbaum.

## Loopbaan

Na de HBS in Middelburg ging hij leren voor bouwkundig opzichter, een studie die hij in 1901 afsloot. Hij werkte van 1907 tot 1917 samen met architect Jan de Meijer, met wie hij onder andere het Observatiehuis voor jongens aan de Vosmaerstraat ontwierp.
Hij trad direct na de Eerste Wereldoorlog in dienst bij de Dienst der Publieke Werken en maakte de opleving in de bouw mee tijdens het interbellum, maar ook de daarop volgende crisisjaren, waarbij soms gewerkt moest worden met het werkfonds. Hij werd in 1930 hoofdarchitect bij de dienst.
De Publieke Werken was destijds verantwoordelijk voor bijna alle openbare gebouwen in Amsterdam. In terugblik is vanwege het collectief werken van de dienst niet altijd even duidelijk welk gebouw door wie ontworpen is. De Volkskrant van 8 januari 1962 ging uit van bijvoorbeeld talloze scholen. Zo werkte hij met Arend Jan Westerman aan het Berlage Lyceum en ontwierp het geologisch instituut van de Universiteit van Amsterdam, een deel van de dubbele chirurgische kliniek van het Wilhelmina Gasthuis (na 1985 WG-Plein 100-873), het Vossius Gymnasium en de meisjes-HBS aan de Gerrit van der Veenstraat. Andere werkzaamheden bevonden zich in de categorie renovatie/restauratie; voorbeelden daarvan volgens dezelfde krant zijn de aanbouw aan de Munt en de stompe kerktoren van Ransdorp. Die laatste werkzaamheden (herstellen van kerken en kerktorens) zou hij ook voortzetten na zijn officiële pensioen op 31 december 1945, tot in zijn provincie van geboorte Zeeland aan toe, alwaar zijn zoon woonde.
* Architect E. Messer. De Volkskrant (8 januari 1962). Geraadpleegd op 21 december 2021 – via delpher.nl.
* Het Nieuwe Instituut bevestigt het verhaal van De Volkskrant (geraadpleegd 21 december 2021)
* RKD-vermelding (geraadpleegd 21 december 2021)
* ↑ Examen bouwkundig opzichter. Algemeen Handelsblad (23 februari 1901). Geraadpleegd op 21 december 2021 – via delpher.nl.
# Eduard Poppius

Eduard Poppius (Enkhuizen, 1576/1577 - Loevestein, 9 maart 1624) was een Nederlandse predikant en een van de stichters van de Remonstrantse Broederschap.

## Leven en werk

Poppius was een zoon van de predikant Pieter Eduardsz Poppius. Hij studeerde theologie aan de Universiteit Leiden. Na zijn studie werd hij in 1599 predikant te Amstelveen. Van 1609 tot 1619 was hij predikant van de Nederduits Gereformeerde Kerk van Gouda. Hij werd in Gouda benoemd vanwege zijn keuze voor de ideeën van Arminius, die de leer van de predestinatie (voorbeschikking) afwees. Poppius behoorde in 1610 tot de ondertekenaars van de Remonstrantie (verzoekschrift), waarin de aanhangers van Arminius de Staten van Holland te hulp riepen in hun strijd binnen de gereformeerde kerk.
Op de Nationale Synode van Dordrecht in 1618/1619 werden de opvattingen van de remonstranten veroordeeld, waarna hun vertegenwoordigers - onder wie Poppius - de vergadering werden uitgestuurd. Zij werden verbannen uit de Republiek en op boerenkarren naar Waalwijk gebracht, dat toen onder Spaans gezag stond. In 1619 was Poppius een van de oprichters van de Remonstrantse Broederschap in Antwerpen en werd hij benoemd tot een van de zes directeuren van de broederschap. Hij keerde toch weer terug naar Gouda en hield daar kerkdiensten zowel in schuilkerken als in de open lucht. In Gouda werd de gematigde baljuw Schaep in november 1620 vervangen door Anthony Cloots. Deze maakte fanatiek jacht op de remonstranten. Poppius moest vrezen voor zijn arrestatie nadat 800 gulden was uitgeloofd voor zijn arrestatie. Ook zijn vrouw werd de toegang tot de stad ontzegd.
In 1623 werd hij in Haarlem gevangengenomen en afgevoerd naar Slot Loevestein, vanwege een vermeende medeplichtigheid aan het beramen van een aanslag op prins Maurits. Hij overleed het jaar daarop in zijn gevangenschap aldaar.
Op een door Pieter Sluyter in 1704 vervaardigde gravure staat:
   EDUARDUS POPPIUS Dit 's POPPIUS, die door den sleutel van Godts woort Den weg ten Hemel wees, maar door een ENGE POORT: Godtvruchtig, vreedzaam, fel bestraffer van de zonden: Deez goot den oly, naar den geest, in Jesus wonden.